Αρχική Blog Σελίδα 2701

Republicans Have Been Smearing Democrats As Socialists Since Way Before You Were Born

0

From FDR to Barack Obama to Bernie Sanders, conservatives are reading from the same playbook.

Republicans believe they have hit on a bold, brand new line of attack that is sure to doom Democrats heading into the 2020 elections. President Donald Trump made it a central point of his State of the Union. Rep. Tom Emmer (R-Minn.), head of the National Republican Congressional Committee, promises to bring this fresh hit in his party’s effort to regain control of the House.

The big plan is to ― wait for it ― attack Democrats as socialists.

“Socialism is the greatest vulnerability by far that the House Democrats have,” Emmer told the New York Times.

As any American who has developed to the stage of object permanence can tell you, this isn’t a new plan. It is, in fact, the oldest trick in the book.

Every single political actor since the late 19th century advocating for some form progressive social change ― whether it be economic reform, challenging America’s racial caste system or advocating for women’s rights or LGBT rights ― has been tarred as a socialist or a communist bent on destroying the American Free Enterprise System.

Contemporary political conservatism has been focused on blocking social change that challenges existing hierarchies of class, race and sex since its founding in response to the French Revolution. Socialism emerged as the biggest threat to class hierarchies in due time and conservatives have called everything they don’t like socialism ever since.

Rep. Alexandria Ocasio-Cortez (D-N.Y.) is one of the few members of Congress who openly identifies as a democratic-socialist.

Rep. Alexandria Ocasio-Cortez (D-N.Y.) is one of the few members of Congress who openly identifies as a democratic-socialist.

In the U.S., this dates back at least as far as the first presidential candidacy of “Prairie Populist” William Jennings Bryan in 1896. Bryan, who ran for president as a Democrat three times, was variously attacked a “socialist” and a “communist” during each of his campaigns. His 1896 presidential nomination took the Democratic Party on a “perilous adventure in radicalism and centralization,” according to one conservative New York City paper. This despite the fact that he ran against actual Socialist Party nominees.

But it was the 1932 election of President Franklin Delano Roosevelt that brought about the widespread partisan deployment of socialism accusations in U.S. politics. The Democratic Party candidate campaigned on a promise to enact a policy of expansive governmental action to rein in the private abuses of corporate America, provide baseline economic security and empower labor unions.

Republican President Herbert Hoover attacked this New Deal as “a disguise for the totalitarian state.” The American people were faced with a choice between “free enterprise” and “collectivism.” Hoover lost the election in a landslide.

Conservative elites in both political parties were shocked by the popularity of Roosevelt’s New Deal. Conservative businessmen recruited former New York Gov. Al Smith, a former Democratic Party presidential nominee once tarred as a socialist by conservative opponents, to call Roosevelt a communist.

“Just get the platform of the Democratic Party and get the platform of the Socialist Party and lay them down on your dining-room table, side by side,” Smith declared in a 1936 speech. “After you have done that, make your mind up to pick up the platform that more nearly squares with the record, and you will have your hand on the Socialist platform.”

“There can be only one capital,” Smith added. “Washington or Moscow. There can be only one atmosphere of government, the clear, pure, fresh air of free America, or the foul breath of communistic Russia.”

The attacks from conservatives did little damage to Roosevelt as he steamrolled to the biggest re-election margin since the era of the Founding Fathers. That didn’t stop the recycling of the socialist slur when he ran and won a record third term.

President Franklin Roosevelt pledged a battle to the finish to wrestle the freedom of the nation from the "royalists of

President Franklin Roosevelt pledged a battle to the finish to wrestle the freedom of the nation from the “royalists of the economic dynasties” who accused him of being a communist.

“State socialism, state capitalism, or Communism or whatever you may choose to call it are merely different names for the same thing—absolute and arbitrary power in the hands of the government,” Wendell Willkie, the 1940 Republican Party presidential candidate, said.

Roosevelt inaugurated the New Deal era, but the politics of New Deal continued for decades after. And the same exact attacks followed ensuing efforts at policy reform.

In what would become a very familiar line of attack, President Harry Truman’s proposal for a national health care plan was labeled socialist as part of a public relations campaign run by the American Medical Association. That PR campaign was run by the very first political consulting firm Campaigns, Inc.

Subscribe to the Politics email.
How will Trump’s administration impact you?

“Hitler and Stalin and the socialist government of Great Britain all have used the opiate of socialized medicine to deaden the pain of lost liberty and lull the people into non-resistance,” Clem Whitaker, a co-founder of Campaigns, Inc., told a meeting of doctors in 1949. “Old World contagion of compulsory health insurance, if allowed to spread to our New World, will mark the beginning of the end of free institutions in America.”

The 1950s were marked by the rise of anti-communist red-baiters like Sen. Joseph McCarthy (R-Wisc.) and the paranoid political movements that fueled his rise like the John Birch Society. McCarthy and the John Birch Society saw communists everywhere during the first years of the Cold War: Republican President Dwight Eisenhower’s administration, including the Army, was filled with communists or maybe even the president himself was one.

Richard Nixon made his political career on the back of accusations of communism on the House Un-American Activities Committee and in his Senate campaign. Running against Democratic Rep. Helen Gahagan Douglas in 1950, Nixon’s entire campaign involved calling her a communist. He labeled her the “Pink Lady” (pink being the color of those who were sympathetic to Red communists) who was “pink down to her underwear.”

When Democratic Party politicians began to discuss enacting a national health program for the elderly (Medicare) the American Medical Association hired the then-actor Ronald Reagan to make the case against it in a record. Reagan also wrote a letter comparing President John F. Kennedy to Communist Manifesto author Karl Marx.

During this same period, conservative segregationists in the South leaned heavily into accusing civil rights activists of socialism and communism. (The political parties were more ideologically diverse as southern conservatives tended to affiliate with the Democratic Party.)

Segregationists claimed that the landmark Brown v. Board of Education decision, which banned school segregation, was the product of communist influence. “I have often wondered what was the source of the pro-Communist influence in the Supreme Court,” former Democratic Mississippi Sen. James Eastland declared as he demanded an investigation into communist influence on the court.

Fears of socialism ultimately helped sweep the conservative movement into power in the later part of the 20th century. Following party realignment, socialist smears have met almost every single Democratic Party candidate.

Republican George H.W. Bush campaigning in 1988 against Democratic nominee Michael Dukakis said his opponent was “far outside the mainstream” due to his policies that mirrored European-style socialism.

The health care plan introduced by Democratic President Bill Clinton was akin to “centralized bureaucratic socialism,” according to then-congressman Newt Gingrich (R-Ga.). The Heritage Foundation, a conservative think tank, would similarly characterize the bipartisan S-CHIP program, which expanded health coverage for children, as “a step towards socialism.”

John McCain, 2008 Republican presidential candidate, and Sarah Palin, his vice presidential nominee, respond to angry support

John McCain, 2008 Republican presidential candidate, and Sarah Palin, his vice presidential nominee, respond to angry supporters worried about “socialists taking over our country.”

And then there’s President Barack Obama.

In the waning days of the 2008 election conservatives began to lose their minds as it became clear that Obama was going to defeat Republican nominee John McCain. At a series of town hall-style events, McCain supporters ranted about “Muslims” and “socialists taking over our country.”

The Obama years were a golden time for over-the-top accusations of socialism. Obama was “a hardcore socialist,” according to billionaire David Koch. His stimulus plan was “one big down payment on a new American socialist experiment,” then-Republican House leader John Boehner said. The U.S. will “have effectively ceased to be a free-enterprise society” after the enactment of the Affordable Care Act, Sen. Mitt Romney (R-Utah) said during his 2012 presidential campaign. Fox News host Glenn Beck said that Obama was enacting a 100-year old socialist plot originally hatched by Presidents Teddy Roosevelt, a Republican, and Woodrow Wilson, a Democrat. Then-Reps. Allen West (R-Fla.) and Spencer Bachus (R-Ala.) both intimated that they had lists of Democrats in Congress who were secret socialists or “members of the Communist Party.”

Even Hillary Clinton, the 2016 Democratic presidential nominee, was labeled as “dangerously close” to socialism by former Wisconsin Gov. Scott Walker, a Republican, during the 2016 election.

Now, Republicans hope that the public will forget that they’ve been warning about an imminent socialist takeover of the U.S. and the end of the American way of life for the better part of a century. This time it’s different and new, they argue.

That might be true as some Democrats, like Vermont Sen. Bernie Sanders, an independent running as a Democrat for president, and Rep. Alexandria Ocasio-Cortez (D-N.Y.), openly identify as democratic socialists, an ideological descriptor that is different than being an explicit socialist (whatever that actually means).

Conservative only have themselves to blame for that one, as Republican consultant Saul Anuzis foreshadowed in 2009.

“We’ve so overused the word ‘socialism’ that it no longer has the negative connotation it had 20 years ago, or even 10 years ago,” Anuzis said.

CORRECTION: A previous version of this story incorrectly referred to Helen Gahagan Douglas as Helen Gahagan Thomas.

Israel Boosts Protection Of Gas Fields, Shipping

0

on February 04, 2019 at 2:05 PM breakingdefense.com

Deep Link 2

TEL AVIV: With over 80 percent of Israeli’s commerce carried by sea and its offshore gas fields crucial to the economy, the country is boosting spending on protecting its shipping lanes, littorals and ports with an array of weapons including underwater capabilities, heavily armed patrol boats and new submarines.

Hezbollah sees the large natural gas reservoirs and the rigs that probe them in the Mediterranean as potential targets and this puts heavy pressure on the Israeli navy to safeguard them.

David Ben–Bassat, former commander of the Israeli navy, told Breaking Defense that after Israel declared its Exclusive Economic Zone (EEZ), the maritime arena became very important and very complicated. “The navy’s task is to protect the Israeli interests in the EEZ. The protection is being performed now by the Israeli navy’s Sa’ar 5 missile boats, by autonomous boats carrying weapon stations and by UAS [drones] patrolling the EEZ to try and detect any developing hostility.”

Israeli Sa’ar 6 corvettes

The former navy chief said that in recent years the government has recognized the importance of naval forces and boosted their budget.  “The new Sa’ar 6 corvettes built now in Germany will carry sensors and weapon systems that will enable them to intercept maritime and aerial threats,” he said. “Among those are the Barak-8 sea-air missile system and the C-Dome, the maritime version of the Iron Dome.”

The Sa’ar 6 displaces 2,000 tons and is 295′ long. It’s armed with a 76mm Oto Melara main gun, two Typhoon Weapon Stations, 32 vertical launch cells for Barak-8 surface-to-air missiles, the C-Dome point defense system (again, the maritime version of the Iron Dome anti-rocket defense system), 16 anti-ship missiles, the EL/M-2248 MF-STAR AESA radar, and two 324 mm torpedo launchers. It also boasts a hangar space and a platform able to accommodate an SH-60-type helicopter.

Beneath the surface, a line of advanced underwater systems developed by Israeli companies help safeguard shipping lanes and port entrances. Of course, Israel’s German-made Dolphin subs provide substantial capabilities as well, but they are fairly well known.

Rafael is the main source for the Israeli special underwater systems. Doron L., director of marketing for the naval systems directorate of Rafael, told Breaking Defense the company is focusing on three capabilities when it deals with the underwater fighting arena: communication between submarines; protection against torpedo attacks; and an undetectable sonar.

The Rafael official discussed some systems cleared for export. No details were shared about systems used by Israel for its own defense. But you can connect the dots.

FloatLink

Rafael Floatlink

This system enables the submarine to stay in touch with the navy’s headquarters while submerged. FloatLink is fired from the submarine’s torpedo tubes, rises to the surface and unfolds a SATCOM antenna. “When the exchange of transmissions ends, the FloatLink [self-destructs]. This minimizes the danger that the enemy will locate the submarine,” Doron L. said. “It has other advantages; it does not disclose submarine position and has no maneuverability limitations.”

Submarines can also serve as an underwater base for divers. For these missions, Rafael has developed the Deep Link system, a system designed to prevent interception of underwater communications. DeepLink can be carried by small underwater vehicles or divers.

According to the Israeli company, built-in message distribution protection and multi-hop mechanisms increase the network’s reliability and the connectivity between nodes, providing a solution for non-line-of-sight scenarios as well as high reliability in deep and shallow water, as well as in the cluttered confines of harbors.

The Israeli company has also developed systems aimed at protecting surface ships from the growing threat of increasingly advanced acoustic torpedoes. One of the unclassified capabilities they are offering is the LeScut, launched from a surface ship. It’s designed to respond simultaneously to multiple torpedoes of different types — active and passive. It’s also programmed to defeat all types of modern torpedo logic, including range gates, Doppler shift, pulse discrimination and more.

Doron L. told Breaking Defense that LeScut requires no pre-launch input or tests, shortening the response time and eliminating errors due to incorrect settings or operator mistakes. The official said that Lescut is based on the Ultra Electronic Oceans Systems hardware and Rafael’s proven reactive acoustic module electronics and software.

Countermeasures activate automatically after launch. LeScut analyzes the environment and the torpedo and then selects from its threat library the appropriate deception signal for emission. As a result, acoustic torpedoes home in on LeScut, attacking it repeatedly, enabling the sub to evade. It operates for 10 minutes, then self destructs and sinks.

In modern maritime combat, submarines are also vulnerable to torpedoes launched from ASW helicopters, ships and other submarines. To counter that threat, Rafael has developed the Scutter, a self-propelled, reactive and expendable torpedo countermeasure, capable of protecting a submarine from both passive and active acoustic homing torpedoes.

According to the Rafael official, Scutter is launched immediately following a torpedo alert, and moves automatically to operating depth. It identifies the type of torpedo and then generates and transmits customized deception signals. The torpedo attacks the Scutter Countermeasure until the torpedo’s end of run. Scutter self-destructs at the end of its mission.

Torbuster

Rafael has also developed what it claims is the first hard kill torpedo system that can work even in shallow waters. The Torbuster is a fourth-generation torpedo countermeasure for submarines.

It provides effective defense against all types of acoustic homing torpedoes by means of combined soft and hard kill.

On detection of an incoming torpedo, Doron L. says, the Torbuster will be launched from an external launcher: “The previous such systems played a seduction role diverting the torpedo from its target. Here we destroy the threat.”

Torbuster propels itself to a safe distance from the submarine and then seduces the incoming torpedo by transmitting acoustic signals. It will sense when it is at the closest point of approach and explode, neutralizing the torpedo.

Rafael and other Israeli companies are developing other systems for the underwater combat zone, but these are highly classified.

https://breakingdefense.com/2019/02/israel-boosts-protection-of-gas-fields-shipping/

ΣΟΡΟΣ: Σκευωρός… Παγκόσμιας Κυβέρνησης

6

[Για τη δράση του κ. Τζωρτζ Σόρος και των δικτύων του στην Ελλάδα ελάχιστα είναι γνωστά. Η διαμάχη των πρώην υπουργών κ.κ. Κοτζιά και Καμμένου δεν έφερε μέχρι στιγμής κάτι σε φως. Είναι ωστόσο γνωστό ότι ο κ. Σόρος έγινε δεκτός από τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου (Απρίλιος 2011) και παρέστη στην ομιλία (Φεβρουάριος 2013) του κ. Αλ. Τσίπρα στη Νέα Υόρκη και φημολογείται ότι οι δύο άνδρες συνομίλησαν εκτός δημοσιότητας. Γενικότερα,  ο ‘’προοδευτικός’’ πολιτικός χώρος φαίνεται να έχει ανοιχτή γραμμή μαζί του και το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται –τυχαία; – με το όραμα της Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος. Κυβερνητικό, άλλωστε, στέλεχος συμμετείχε σε δράσεις των Δικτύων του. Αγνοούμε πάντως πόσες ΜΚΟ των Δικτύων Σόρος δραστηριοποιούνται στη χώρα μας και αυτό δεν περιποιεί τιμή στην ελληνική δημοσιογραφία…Το βιβλίο, ωστόσο, του Πιέρ-Αντουάν Πλακεβάν: Σόρος και η Ανοιχτή Κοινωνία, που παρουσιάζουμε σήμερα, δείχνει ανάγλυφα  τους κινδύνους που εγκυμονεί για κράτη και άτομα, η πολυσχιδής δράση του ‘’φιλάνθρωπου’’ δισεκατομμυριούχου… Ε.Δ.Ν.]

Ο Σόρος είναι η ιστορία ενός σχεδίου ολιγαρχικής κυριαρχίας υπό ανθρωπιστική κάλυψη. Επικεφαλής των σχεδιαστών της ανοιχτής κοινωνίας, ο Σόρος εργάζεται ακούραστα για την καταστροφή των ευρωπαϊκών εθνών-κρατών.

Η μεγάλη αξία του βιβλίου που του αφιέρωσε ο Πιέρ – Αντουάν Πλακεβάν* είναι ότι αποκαλύπτει την ιδεολογική επιρροή της Φαβιανής εταιρίας** σε αυτή τη συμπαιγνία – που ενσαρκώνει ο Σόρος – «ανάμεσα στην παγκόσμια σοσιαλιστική φιλοδοξία και το διεθνιστικό (apatride) μεγάλο κεφάλαιο».

 Το έμβλημα της Φαβιανής Εταιρείας: ένας προβατόσχημος λύκος, όπως αποτυπώθηκε στο βιτρό “Fabian Window” που σχεδίασε ο αποδομητής φιλόσοφος Μπέρναρ Σω το 1910, με φανερά αντιχριστιανική σημασιοδότηση: ‘’Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες’’ (Ματθ. 7, 15).

Η μεταρρυθμιστική Φαβιανή Εταιρία ιδρύθηκε στην Αγγλία στα τέλη του 19ου αιώνα, με σκοπό να μεταμορφώσει την κοινωνία με διαδοχικές, χωρίς δυνατότητα παλινδρόμησης, κινήσεις (και όχι βάναυσες, όπως η Μπολσεβίκικη αδελφή της) για να επιτύχει τον παγκόσμιο κολεκτιβισμό – μετά την εξάλειψη της “ατομικής ιδιοκτησίας, των φυσιολογικών σεξουαλικών διαφοροποιήσεων και όλων των χαρακτηριστικών της παλαιάς ανθρωπότητας ».

Αυτή είναι η αρχαιολογία της μοναδικής σκέψης της τρέχουσας ιστορίας μας: μια νέα μετα-εθνική τάξη που κατευθύνεται από μια τεχνοκρατική παγκόσμια κυβέρνηση.

Τα κράτη αποτελούν ιδιαίτερο στόχο επειδή ενσαρκώνουν τη μονιμότητα των πανάρχαιων προνομίων αντίθετων στο φαβιανικό ιδανικό μιας “ολοκληρωμένης παγκόσμιας ανοιχτής κοινωνίας”.

Συνδεδεμένος με τους Ρότσιλντ, ο Σόρος θα αναζητήσει στον Kαρλ Πόπερ μια «κοινωνιολογία της γενικής σχετικότητας» που θα παρέχει ένα θεωρητικό πλαίσιο για την οικοδόμηση αυτής της ανοιχτής κοινωνίας.

Τραπεζικός… σοσιαλισμός

Στην ανοικτή κοινωνία, οποιαδήποτε έννοια ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς (για τον Macron δεν υπάρχει γαλλικός πλιτισμός) απαγορεύεται επειδή είναι ύποπτη για ολοκληρωτισμό.  Όποια και αν είναι η επιθυμία για σταθερότητα των λαών, “το παγκοσμιοποιημένο χωριό επικεντρωμένο στην απουσία μεταδιδόμενων και παραδοσιακών συλλογικών αξιών, είναι ένα έργο που η παγκοσμιοποιημένη ελίτ θέλει να επιβάλει πάση θυσία, θέλουμε δε θέλουμε”.

Μια ανοικτή κοινωνία δεν γνωρίζει κοινές αξίες. Αναπόφευκτα οδηγεί στο πνευματικό γκούλαγκ της πολιτικής ορθότητας*** και τις αυταπάτες του αυτοπροσδιορισμού (οποιαδήποτε αντίρρηση για τον ηθικό, αισθητικό ή συμπεριφορικό σχετικισμό θεωρείται φασιστική).

Αυτή η «κοινωνιολογία του χάους» τελικά επιδιώκει να ρευστοποιήσει τον κοινωνικό δεσμό: οι ανθρώπινες σχέσεις υπερκαθορίζονται πλήρως από τις σχέσεις ανταλλαγής.

Ανοιχτή Κοινωνία: Προϋπολογισμός 1 δισ. δολάρια!

Ο Σόρος ασκεί την παρέμβασή του μέσω των μυριάδων ΜΚΟ που ελέγχει, πραγματικές ανθρωπιστικές πολιτοφυλακές αφιερωμένες στη διάλυση των λαών και των συνόρων.

Αυτό το δίκτυο ΜΚΟ συνεργάζεται στενά με την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, τους διεθνείς οργανισμούς και την παγκόσμια φιλελεύθερη πνευματική ελίτ.

Το Ίδρυμα «Ανοικτή Κοινωνία» θέτει σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια στη διάθεση των φιλελεύθερων-αναρχικών μέσων ενημέρωσης της κυρίαρχης ιδεολογίας και χρηματοδοτεί το δίκτυο Project Syndicate, το οποίο διασπείρει τον καλό παγκοσμιοποιημένο λόγο σε περίπου 500 μέσα ενημέρωσης σε περισσότερες από 150 χώρες.

Οι υποψήφιοι δημοσιογράφοι κρίνονται από την επιλογή του λεξιλογίου τους και της γωνίας υπό την οποία αντιμετωπίζουν θέματα «τομής», όπως η μετανάστευση.

Το Ιδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας παρακολουθεί την αντιρητική σκέψη με ένα πρόγραμμα λογοκρισίας στα κοινωνικά δίκτυα που ονομάζεται «κυβερνοπολιτική».

Για την ανατροπή της διεθνούς τάξης, οι ρόλοι κατανέμονται: άλλες ΜΚΟ  καταγγέλλουν τους “τυράννους” που πρέπει να χτυπηθούν και οιχτή Κοινωνία:άλλες “διαχειρίζονται” την εγκατάσταση πλήθους “προσφύγων” που εγκαταλείπουν εμπόλεμα εδάφη.

Έτσι, για τον Πλακεβάν, η κακοδιαχείριση των μεταναστευτικών ρευμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τυχαία: το πρόβλημα της μετανάστευσης δημιουργείται από το μηδέν “για να προταθούν λύσεις διαχείρισης κρίσεων παγκοσμιοποιημένης έμπνευσης”.

Η κοινωνική προοδευτικότητα του Σόρος σίγουρα δεν είναι καθαρά φιλανθρωπική: ο ακούραστος υποστηρικτής της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών χρηματοδοτεί το Συμβούλιο των Ανδεων των παραγωγών κόκας και συνεργάζεται με τραπεζικά δίκτυα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (σκάνδαλο BCCI).

Η Δυτική Ευρώπη, δυστυχώς, αποτελεί την τελευταία βάση των δραστηριοτήτων του υποχωρούντος Σόρος, καθώς οι Αμερικανοί και οι Ανατολικοευρωπαίοι έχουν κάνει γνωστό, σε διαφορετικό βαθμό, την απόρριψη των πρωτοβουλιών του φιλάνθρωπου πλουτοκράτη.

Ο τελευταίος αγώνας δίνεται εδώ.

Πηγή: https://www.agoravox.fr/actualites/politique/article/soros-le-missionnaire-du-chaos-212596

Οραμα: η κατάργηση των εθνικών κρατών

(Συνέντευξη του σ. Πιέρ-Αντουάν Πλακεβάν στον Γιανίκ Ουριέν)

Ο δημοσιογράφος Πιέρ – Αντουάν Πλακεβάν μόλις δημοσίευσε την πρώτη έρευνα σχετικά με την ιδεολογική επίδραση των δικτύων Σόρος. Μέχρι στιγμής έχουν γραφτεί πολλά για την περιουσία του Τζωρτζ Σόρος, πώς οικοδόμησε την οικονομική αυτοκρατορία του και για τις επιθέσεις του σε νομίσματα. Αυτή τη φορά ο συγγραφέας αναλύει την επιρροή των δικτύων των Ιδρυμάτων της Ανοικτής Κοινωνίας για την αποσταθεροποίηση των κρατών, αλλά και τη δράση αυτών των δικτύων υπέρ της μετανάστευσης, της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών και της προώθησης νέων κοινωνικών προτύπων. Ο συγγραφέας καταδεικνύει ότι ο Τζωρτζ Σόρος εργάζεται για  μια νέα παγκόσμια πολιτική τάξη βασισμένη στην έννοια της ανοιχτής κοινωνίας και στο τέλος των εθνικών κρατών.

Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία και αραβική Ανοιξη…

Πιέρ-Αντουάν Πλακεβάν

Kernews: Το όνομα Τζωρτζ Σόρος είναι γνωστό στο ευρύ κοινό, αλλά λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν πραγματικά τι σκέφτεται. Γνωρίζουμε ότι είναι δισεκατομμυριούχος, έχουμε ακούσει για τις επιθέσεις του εναντίον νομισμάτων και οι καλύτερα ενημερωμένοι γνωρίζoυν ότι ελέγχει αρκετές ΜΚΟ που προσπαθούν να επηρεάσουν την πολιτική ορισμένων χωρών …

Pierre-Antoine Plaquevent: Είχε μεγάλη δημοσιότητα τη δεκαετία του ’90 από τον οικονομικό Τύπο. Τον παρουσίαζαν ως τον μεγάλο οικονομικό μεγιστάνα, πετυχημένο επιχειρηματία, λέγανε ότι έκανε έξυπνες κινήσεις ενώ επρόκειτο μάλλον για χρηματιστηριακή πειρατεία … Αλλά εγώ θέλησα να επικεντρωθώ σε πτυχές λιγότερο γνωστές στο ευρύ κοινό στη Γαλλία, δηλαδή στις πολιτικές πτυχές της δράσης του. Η ιδιαιτερότητά του είναι ότι είναι δισεκατομμυριούχος που καθοδηγείται από ένα όραμα του κόσμου, μια ιδεολογία που προσπαθεί να την πραγματώσει με τα κολοσσιαία του μέσα. Αυτό είναι που τον καθιστά τόσο ενδιαφέροντα για μελέτη, επειδή δεν είναι μόνο κάποιος που χρησιμοποιεί τα χρήματά του για προσωπικούς σκοπούς, αλλά πραγματικά με ιεραποστολικό πνεύμα. Επικεντρώθηκα στην παρουσίαση της δράσης του σε διάφορους πολιτικούς τομείς, όπως οι μεταναστευτικές πολιτικές και οι μείζονες κοινωνικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της νομιμοποίησης των ναρκωτικών, της επιρροής του στα μέσα ενημέρωσης και του ρόλου των ΜΚΟ του στις αλλαγές πολιτικού καθεστώτος, όπως πρόσφατα στην Ουκρανία, στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του ’90, αλλά και στην αραβική άνοιξη.

Μεγιστάνες του πλούτου…σοσιαλιστές

Ο Τζωρτζ Σόρος κατάλαβε ότι ο κόσμος είχε αλλάξει βαθιά με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Είναι φιλελεύθερος, αλλά δεν έχει καμία σχέση με έναν παραδοσιακό συντηρητικό φιλελεύθερο …

Υπάρχει πολλή ασάφεια στην τοποθέτησή του. Είναι φιλελεύθερος όταν του ταιριάζει, ανήκει σε ένα ολόκληρο ιδεολογικό ρεύμα επίκαιρο πάντα από τον 19ο αιώνα. Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου, η οποία ιδρύθηκε από άτομα που ανήκουν στην Φαβιανή Εταιρεία. Είναι άνθρωποι που υποστηρίζουν τη σύγκλιση του οικονομικού φιλελευθερισμού με ένα είδος σχεδιασμού του σοσιαλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι πλέον σε κρατικό επίπεδο, αλλά στους κόλπους ενός παγκόσμιου κράτους. Αυτή είναι όντως η κοσμοθεωρία του Τζορτζ Σόρος. Δεν λειτουργεί πραγματικά με το παραδοσιακό κριτήριο αριστερά-δεξιά, παίζει σε διαφορετικό επίπεδο, περισσότερο σε διεθνές επίπεδο. Είναι ένα είδος διεθνισμού, όπως συνέβαινε με τον κομμουνισμό, αλλά εδώ πρόκειται για ένα οικονομικό διεθνισμό, μια επανάσταση που επιχειρείται από μεγιστάνες της διεθνούς οικονομίας. Αυτό είναι το σχέδιό του και δεν το κρύβει.

Οι επικεφαλής των μεγάλων εταιρειών του Διαδικτύου (GAFA), είναι υπέρ μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, αλλά μόνο για να προωθήσουν μια φιλελεύθερη διακυβέρνηση, ενώ στο Σόρος υπάρχει μάλλον ιδεολογική υστεροβουλία που αποσκοπεί να καταστρέψει τις ταυτότητες …

Θέλει πραγματικά να δημιουργήσει μια μοναδική μορφή ανθρωπότητας που δεν θα έχει σύνορα. Πρόκειται για μια μορφή εκκοσμικευμένου μεσσιανισμού, είναι μια μορφή πολύ υλιστικής θρησκευτικότητας … Ο ορίζοντας του είναι να δημιουργήσει μια μοναδική ανθρωπότητα, σχεδόν να την αναγεννήσει. Διαβάζοντας τα λεγόμενα του ίδιου του Σόρος, αυτή η έννοια μιας ανοιχτής κοινωνίας βρίσκεται στον αντίποδα των παραδοσιακών κοινωνιών… τα άτομα πρέπει να σκοπεύουν συνεχώς  αυτό το ιδεώδες εγκαταλείποντας ό,τι είναι εθνικό και ό,τι συνιστά την ταυτότητά τους.

600 εκ. δολ. μόνο στη μετανάστευση

Πρόκειται για λόγο του συρμού, διότι, σε μερικούς κύκλους, πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν μια ανοιχτή κοινωνία χωρίς σύνορα …

Είναι του συρμού επειδή προωθείται συνεχώς από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, υπό την επιρροή προσωπικοτήτων όπως ο Σόρος από τη δεκαετία του 1980. Το ακραίο σημείο είναι το σύμφωνο του ΟΗΕ που υποστηρίζει τη μετανάστευση ως Ανθρώπινο δικαίωμα. Αυτή είναι η βαθιά φιλοσοφία ορισμένων οικονομικών ελίτ, που δεν είναι μόνο οικονομικές αλλά και ιδεολογικές ελίτ και οι οποίες εργάζονται για αυτό το σχέδιο. Ο Σόρος είναι η κυριότερη προσωπικότητα αυτού του κινήματος, αλλά υπάρχει ένα ολόκληρο ρεύμα σκέψης με διάφορους πρωταγωνιστές. Είναι υπερήλικας, αλλά το σχέδιο έχει τεθεί σε κίνηση, και είναι κολοσσιαίο σχέδιο: ο προϋπολογισμός του 2018 των ιδρυμάτων του ξεπέρασε το ένα δις. δολάρια. Όλα αυτά για να επηρεάσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Όλες οι επενδύσεις του μόνο στο θέμα της μετανάστευσης φτάνουν τα 600 εκ. δολάρια. Συγκριτικά, ο προϋπολογισμός της Frontex, του ευρωπαϊκού οργανισμού προστασίας των συνόρων, είναι 300 εκ. ευρώ. Ο Σόρος ορίζει τον εαυτό του ως ηγέτη κράτους χωρίς κράτος, επειδή έχει την ικανότητα ενός κράτους να επηρεάζει τον κόσμο…

Στις πρώην ανατολικές χώρες έχουν εκδοθεί νόμοι κατά του Σόρος, οι οποίοι προβλέπουν κυρίως στη φορολόγηση των ΜΚΟ του. Γιατί λείπει η δυτική Ευρώπη από αυτή τη συζήτηση;

Στην ανατολική Ευρώπη η δραστηριότητά του ήταν σημαντικότερη. Ήδη από τη δεκαετία του 1980, όταν άρχισε να διαλύεται το σοβιετικό σύστημα, έκανε μεγάλες επενδύσεις, όπου υπήρχε η δυνατότητα, για να επιταχύνει την πτώση αυτών των καθεστώτων. Εκείνη την εποχή, ακόμη και άνθρωποι όπως ο Βίκτορ Ορμπαν στην Ουγγαρία έλαβαν υποτροφίες από τον Σόρος, επειδή πολλοί αντιφρονούντες είδαν αυτή την υποστήριξη ως κάτι που θα τους απελευθέρωνε από τον κομμουνισμό.

Αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο Σόρος θα τους βοήθησε ειλικρινά να δημιουργήσουν ένα κανονικό καπιταλιστικό σύστημα, αλλά κατάλαβαν ότι το σχέδιό του δεν περιοριζόταν στον οικονομικό φιλελευθερισμό, και ήταν στην πραγματικότητα σχέδιο αλλαγής της κοινωνίας, με μια ανεξέλεγκτη μετανάστευση και ανατροπή όλων των συνηθειών και  εθίμων. Στη Ρωσία, οι επενδύσεις του ήταν γιγαντιαίες και χρειάστηκε αρκετός χρόνος για τα κράτη να διακόψουν οριστικά τους δεσμούς με την Ανοιχτή Κοινωνία του Σόρος. Το 2015, οι ενώσεις αυτές κρίθηκαν επικίνδυνες για το κράτος, αν και υπήρχαν από πολύ καιρό πριν πολλές μαρτυρίες για τις ενέργειές τους. Το ζήτημα της μετανάστευσης είναι καίριο. Στις χώρες αυτές, το σοβιετικό σύστημα έχει διατηρήσει, όσον αφορά την ταυτότητα, πιο παραδοσιακά αντανακλαστικά. Αλλά και στη Δύση αρχίζουν επίσης αντιδράσεις… Στην Ιταλία, ο Σαλβίνι μιλά όλο και περισσότερο για τα δίκτυα Σόρος, στις Ηνωμένες Πολιτείες η διοίκηση Τραμπ βρίσκεται σε πόλεμο με τα δίκτυα Σόρος και αν δεν κάνουμε λάθος, σε παγκόσμιο επίπεδο, υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ εκείνων που θέλουν ένα παγκόσμιο σύστημα με επιστροφή σε μορφές προστατευτισμού και ανθρώπων, όπως ο Σόρος, που θέλουν να συνεχίσουν να αγωνίζονται για μια ανοικτή κοινωνία και το τέλος των συνόρων. Αυτή η ριζοσπαστική θέση της ανοιχτής κοινωνίας υποχωρεί στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο ότι θα διαρκέσει …

Υπεκυβέρνηση: Κομισιόν, ΟΗΕ και ΜΚΟ

Στην πραγματικότητα, παρατηρείται ότι το 90% του πλανήτη, από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Ρωσία, μέσω της Βραζιλίας, της Ουγγαρίας, της Ιταλίας, της Κίνας και της Ιαπωνίας, είναι εναντίον του Σόρος και του σχεδίου της ανοιχτής κοινωνίας, ενώ μόνο λιγότερο από το 5%, η Γαλλία και η Γερμανία, είναι υπέρ αυτού του σχεδίου του Σόρος. Ετσι είναι;

Η διαστρωμάτωση είναι μάλλον κατακόρυφη. Ο λαός απορρίπτει αυτό το σχέδιο, αλλά το πρόβλημα προέρχεται από την πραγματική πολιτική διαστρωμάτωση στη Δύση με αυτή την με ιδεολογικά κίνητρα χρηματοδότηση που δίνεται πολύ ψηλά και, χαμηλά, στα μέσα ενημέρωσης που αποτελούν την Εκκλησία της κοινής γνώμης της εποχής μας … Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι αντίθετα προς το σχέδιο εθνικής κυριαρχίας… Επιπλέον, ο Ζακ Αταλί, ο  μεγάλος θαυμαστής του Σόρος, εξήγησε πρόσφατα ότι οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτών, δεν έχουν πραγματική εξουσία. Έχει δίκιο επειδή η πραγματική πολιτική δύναμη βρίσκεται στο επίπεδο των μη εκλεγμένων θεσμών, όπως η ευρωπαϊκή τεχνοκρατία ή διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ, αλλά και στο επίπεδο των ΜΚΟ που έχουν δύναμη πολιτικής επιρροής που δεν είναι δημοκρατική. Οι πολίτες είναι αντίθετοι, όλο και περισσότεροι αρχηγοί κρατών είναι αντίθετοι, αλλά η μηχανή εξακολουθεί να δουλεύει.

Με τις πρόσφατες εξελίξεις, από το Τραμπ μέχρι τον Πούτιν, ο Τζωρτζ Σόρος δεν έχασε τον αγώνα του;

Μπορούμε να το δούμε έτσι, αλλά η δύναμή της όχλησης είναι ακόμα πολύ μεγάλη και το σχέδιό του για την κοινωνία εξακολουθεί να είναι ενεργό. Όταν διαβάζουμε τις απόψεις ανθρώπων του, παρατηρούμε ότι έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στο μέλλον. Θα πρέπει να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα, ειδικά αν εμφανιστούν παντού κυβερνήσεις υπέρμαχοι της εθνικής κυριαρχίας, ωστόσο, όσο μπορούν θα διεξάγουν αυτόν τον αγώνα επιρροής. Ακόμη και στη Ρωσία του Πούτιν, υπάρχει ένα είδος φιλελεύθερης πέμπτης φάλαγγας που υποστηρίζεται από αυτούς τους ανθρώπους, τίποτα δεν είναι οριστικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει συνεχής πίεση στη διοίκηση Tραμπ από αυτά τα μέσα οικονομικής ενημέρωσης. Αλλά τελικά, νομίζω ότι ο κόσμος θα γίνει πολυπολικός και η ιδέα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης θα γίνει σταδιακά μια μη ρεαλιστική ουτοπία.

Εξάλλου, ακόμα και οι ηγέτες του GAFA*** (Google, Apple, Facebook, Amazon), δεν συμμερίζονται αυτή την ιδέα…

Είναι ενδιαφέρον. Πρόσφατα, η Ανοιχτή Κοινωνία του Σόρος κατηγόρησε το Facebook ότι παίζει το παιχνίδι της αμερικανικής δεξιάς και της διοίκησης Tραμπ! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι αδύνατο να καταλήξουμε σε μια ενιαία παγκόσμια κυβέρνηση, οι άνθρωποι είναι αυτό που είναι και τα συμφέροντα μπορεί να αποκλίνουν, ακόμα και όταν οι άνθρωποι φαίνεται να κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Τα δίκτυα Σόρος συχνά επιτίθενται στο Facebook και υπάρχει εσωτερική έρευνα για να διαπιστωθεί αν βρίσκονταν πίσω από την πρόσφατη εκστρατεία των ΜΜΕ κατά του Facebook.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://kernews.com/plaquevent-dhumanite-frontieres/527/

*Eίναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Tα ενδιαφέροντά του είναι ο πόλεμος των πληροφοριών, ζητήματα ταυτότητας, ήπιας εξουσίας, γεωπολιτικής και συγκριτική μελέτη θρησκειών. Διατηρεί τον ιστότοπο: Les–non–alignes.fr

** Η Φαβιανή Εταιρεία (Λονδίνο 1884) έλαβε το όνομά της από τον Ρωμαίο Στρατηγό Φάβιο Μάξιμο (280-203 π.Χ.) και την τακτική του, τον υπομονετικό, αργό, πόλεμο φθοράς. Μέλη της υπήρξαν ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ (‘’ Γιατί δεν είμαι χριστιανός’’), ο αριστερός Τζορτζ Μπέρτραντ Σο που υποστήριζε την ευγονική, με την εξόντωση όσων δεν παράγουν περισσότερα απ’ όσα καταναλώνουν, τη βελτίωση του ανθρώπου μέσω γενετικής επεμβάσεως ή γενετικής επιλογής, η θεοσοφίστρια και μασώνος Αννυ Μπέζαντ κ.ά.

*** Σε άρθρο του στον Γκάρντιαν (15 Φεβρουαρίου 2018) ο Σόρος εφιστούσε την προσοχή κατά της ελευθερίας των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης διότι «επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και συμπεριφέρονται οι άνθρωποι χωρίς να το συνειδητοποιούν». Και μάλιστα παρεμβαίνουν ” στη λειτουργία της δημοκρατίας και στην καθαρότητα των εκλογών·” ο λαός χάνει “την ελευθερία του να σκεφτεί”. Τέλος, ζητά από την ΕΕ να επιβάλλει περιορισμούς στη Google και τη Facebook, δηλ. έλεγχο στη διακίνηση των πληροφοριών.

 

 

Θέλουν πολίτες με ελληνική εθνική συνείδηση;

13

Η Βόρειος Ήπειρος εξαφανίστηκε από τα ελληνικά σχολικά βιβλία, αλλά ο Πύρρος και το Δεσποτάτο περιέχονται στα αλβανικά

Ένα απο τα καλά ιστορικά βιβλία που διάβασα για την Επανάσταση του 1821 ήταν το τετράτομο έργο του Δημήτρη Φωτιάδη.
Ο αριστερός ιστορικός στην αρχή, ακόμη, του βιβλίου του επισημαίνει πως οι Επαναστάτες αναζήτησαν στο ελληνικό ιστορικό παρελθόν αναφορικά στοιχεία για τον προσδιορισμό τους. Και, παρόλο, που το Βυζάντιο ήταν κοντά τους, δεν τα αναζήτησαν εκεί αλλά στους αρχαίους προγόνους τους.
Τα αν είναι έτσι ή όχι, είναι θέμα πιο ειδικών απο εμένα να το κρίνουν.
Εκείνο που με απασχολεί εδώ είναι ότι όλες οι κοινωνίες διαμορφώνουν τους πολίτες τους στη βάση μιας συνείδησης. Τι είμαστε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στα 198 χρόνια κρατικού βίου της Ελλάδας διαμορφώθηκε ένα μείγμα ιστορικών αναφορών για τον προσδιορισμό της ελληνικής ταυτότητας.
Με βασικό στοιχείο, πάντα, την ελληνική συνέχεια.
Και αυτήν τη συνέχεια, πάλι, την έχει εδραιώσει ιστορικά, ένας μεγάλος Έλληνας ιστορικός, και αυτός αριστερός, ο Νίκος Σβορώνος. Τον αμφισβητεί κανείς αριστερός;
Σήμερα, το ερώτημα είναι: θέλει το ελληνικό πολιτικό σύστημα να διαμορφώσει πολίτες με ελληνική εθνική συνείδηση; Και αν δεν θέλει, τι πολίτες θέλει να διαμορφώσει; Με ποιά συνείδηση.
Σε όλα τα κράτη στα πρώτα στάδια της εκπαίδευσης οι μαθητές διδάσκονται την ιστορία του έθνους τους όπως μέσα απο πολλές αντιπαραθέσεις ειδημόνων έχει γίνει αποδεκτή.
Στην Ελλάδα το μόνιμο μοτίβο είναι η αποδόμηση και της εθνικής ιστορίας και του εθνικού κράτους.
Αυτή η τάση υπάρχει σε όλα τα κόμματα. Δεν είναι, μόνο, φαινόμενο που απαντάται στο Συριζα. Υπήρξε στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και του Γ. Παπανδρέου, υπήρξε στο ΚΚΕ εσ. υπήρξε και στα άλλα μικρότερα κόμματα.
Τι ζητούν, εν πάση περιπτώσει, οι άνθρωποι που διακονούν αυτήν την τάση; Απλώς κοινωνικές ταυτότητες και την καταναλωτική χρησιμότητα ενός πολίτη του κόσμου;
Ας μας εξηγήσουν.

Τα εξωτερικά σοκ απειλούν το εξαγωγικό θαύμα της Γερμανίας

0
  • Guy Chazan (Βερολίνο)  Financial Times/euro2day.gr

Η μεγάλη κερδισμένη της παγκοσμιοποίησης και του ελεύθερου εμπορίου αντιμετωπίζει τώρα τον κίνδυνο από τις πολιτικές Τραμπ και την επιβράδυνση της Κίνας. Το όπλο της ισχυρής εσωτερικής ζήτησης, το πολιτικό δίλημμα και οι «εθνικοί πρωταθλητές».

Όταν ο Bέρνερ Λίμπερχερ κοιτά την παγκόσμια οικονομία δεν βλέπει τίποτα άλλο παρά προειδοποιητικά σημάδια. «Το Brexit είναι ένα μπέρδεμα, η Κίνα επιβραδύνει, οι ΗΠΑ χάνουν ύψος», υποστηρίζει. «Είναι βέβαιο ότι περάσαμε την κορύφωση της παγκόσμιας ανάπτυξης».

Αυτό είναι δυνητικά ανησυχητικό για την εταιρεία που διευθύνει, την Mann + Hummel, ένα παραγωγό φίλτρων με έδρα την νοτιοδυτική Γερμανία που απασχολεί 20.000 ανθρώπους. Όπως οι περισσότεροι από τους συναδέλφους του, εξαρτάται πολύ από τις εξαγωγές. Κι’ όμως οι αγορές στις οποίες πουλά προϊόντα δείχνουν αυξανόμενα εύθραυστες.

«Από την πλευρά του γεωπολιτικού ρίσκου, τους εμπορικούς πολέμους [ΗΠΑ-Κίνα], τον λαϊκισμό στην ΕΕ, το Brexit, όλα αυτά είναι μεγάλες ανησυχίες για εμένα», σημειώνει. Για να ξεπεράσει την επερχόμενη επιβράδυνση μόλις ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα περικοπής δαπανών 60 εκατ. ευρώ στην επιχείρηση το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει σημαντικές περικοπές θέσεων.

Η Mann + Hummel δεν είναι η μόνη. Εκατοντάδες εταιρείες στη Γερμανία προετοιμάζονται για επιβράδυνση στις μεγαλύτερες αγορές τους, η οποία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομική προοπτική της χώρας. Η κυβέρνηση του Βερολίνου προβλέπει τώρα ανάπτυξη του ΑΕΠ της χώρας μόλις κατά 1% φέτος, χαμηλότερα από την προηγούμενη πρόβλεψη του 1,8%. Αυτό θα είναι το μικρότερο ποσοστό από το 2013.

Η επιβράδυνση αποκάλυψε ένα ακανθώδες πρόβλημα για τη Γερμανία. Ως εξαγωγικός πρωταθλητής υπήρξε ένας από τους περισσότερο ωφελημένους από την παγκοσμιοποίηση, το ελεύθερο εμπόριο και τα ανοικτά σύνορα: οι εξαγωγές αντιστοιχούν στο 50% του ΑΕΠ της χώρας. «Η Γερμανία συνδέεται πιο βαθιά με την παγκόσμια οικονομία απ’ ότι, πιθανά, οποιαδήποτε άλλη χώρα», λέει ο υπουργός Οικονομικών Όλαφ Σολτς. «Η ευημερία μας, δουλειές, οι κοινωνικές δομές εξαρτώνται από την συνέχιση της δυνατότητάς μας να πωλούμε τα προϊόντα μας στον υπόλοιπο κόσμο».

Κι’ όμως η εξαγωγική επιτυχία κάνει την χώρα εξαιρετικά ευάλωτη σε εξωτερικά σοκ. Ως αποτέλεσμα, η αναμέτρηση Τραμπ – Ξι, η πολιτική προστατευτισμού του η «Αμερική Πρώτα» και η αποδυναμωμένη ανάπτυξη σε μεγάλες αγορές, όπως η Κίνα (της οποίας το ΑΕΠ επεκτάθηκε μόλις 6,6% την περασμένη χρονιά, στο χαμηλότερο ρυθμό από το 1990) έχουν πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στην Γερμανία απ’ ότι σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία.

«Το μεγάλο ερώτημα είναι: έχουμε ακόμα το σωστό διεθνές πολιτικό πλαίσιο για μια οικονομία σαν τη δική μας που είναι τόσο ανοικτή στον κόσμο;» σημειώνει ο Μίκαελ Χιούτερ, επικεφαλής του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου στην Κολονία. «Αυτή είναι μια ερώτηση που δεν χρειάστηκε να συζητήσουμε στο παρελθόν, αλλά τώρα την συζητούμε».

Τα σημάδια ότι ο γερμανικός εξαγωγικός οδοστρωτήρας ίσως έχει πρόβλημα, έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται. Η χώρα απέφευγε οριακά μια τεχνική ύφεση πέρυσι μετά την μείωση του ΑΕΠ κατά 0,2% το τρίτο τρίμηνο και την παραμονή σε μηδενική μεταβολή το τέταρτο. Για το σύνολο της χρονιάς η ανάπτυξη περιορίστηκε στο απογοητευτικό 1,4%, έναντι 2,2% του ΑΕΠ το 2017.

Εν τω μεταξύ τον Δεκέμβριο οι νέες εργοστασιακές παραγγελίες και οι εξαγωγέςμειώθηκαν, ενώ η βιομηχανική παραγωγή υποχώρησε απροσδόκητα για τέταρτο συνεχόμενο μήνα εξαιτίας της αδύναμης ζήτησης από το εξωτερικό. Τον ίδιο μήνα οι λιανικές πωλήσεις έπεσαν με τον ταχύτερο ρυθμό εδώ και 11 χρόνια.

Είναι τώρα ξεκάθαρο ότι μετά από εννέα χρόνια στην οικονομική στρατόσφαιρα, η Γερμανία πέφτει στη Γη με θόρυβο. «Η βιομηχανική παραγωγή και η απασχόληση αυξάνονταν με, λίγο πολύ, ευθύγραμμη πορεία από το 2011, κάτι που από μόνο του είναι εντυπωσιακό», αναφέρει ο Χιούερ. Οι παγκόσμιες αβεβαιότητες, όμως, βάζουν εμπόδια.

Το κλίμα στα γερμανικά διοικητά συμβούλια έχει εμφανώς χαλάσει. Ο δείκτης επιχειρηματικού κλίματος που καταρτίζει το Ινστιτούτο Ifo στο Μόναχο έπεσε από 101 μονάδες στον Δεκέμβριο στις 99,1 μονάδες τον Ιανουάριο, το χαμηλότερο επίπεδο εδώ και τρία χρόνια. «Η έκρηξη έχει εκτονωθεί», λέει ο Θόρστεν Πολέιτ, επικεφαλής οικονομολόγος στην Degussa-Goldhandel. «Βλέπουμε την επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα».

Υπάρχουν, όμως, δυο όψεις στην ιστορία: ενώ η βιομηχανία αντιμετωπίζει επιβράδυνση, η υπόλοιπη οικονομία πηγαίνει καλά. Πολλά θεμελιώδη συνεχίζουν να είναι ισχυρά: η απασχόληση είναι σε ρεκόρ για την περίοδο μετά την επανένωση. Η κατανάλωση των νοικοκυριών είναι υγιής. Μισθοί και συντάξεις αυξάνονται με ρυθμούς ανώτερους του πληθωρισμού. Το κόστος δανεισμού παραμένει χαμηλό και κάποιες πρόσφατες κοινωνικές παροχές θα λειτουργήσουν ως μικρή δημοσιονομική τόνωση.

«Η εγχώρια ζήτηση παραμένει πολύ ισχυρή», δηλώνει ο Κλάους Ντόιτς, επικεφαλής του τμήματος έρευνας οικονομικής πολιτικής στην BDI, το κύριο γερμανικό επιχειρηματικό λόμπι. «Οι επενδύσεις στις κατασκευές και τον εξοπλισμό είναι ακόμα στιβαρές, όπως η ιδιωτική κατανάλωση. Έτσι σε εγχώριους όρους η οικονομία είναι ακόμα σε κατάσταση επέκτασης».

Οι αισιόδοξοι ισχυρίζονται ότι η βουτιά στα τέλη της χρονιάς οφείλεται σε προσωρινούς παράγοντες που τώρα έχουν εξασθενίσει. Ένας είναι οι νέοι κανονισμοί για τις εκπομπές που ενεργοποιήθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο και δημιούργησαν τεράστιες δυσχέρειες στις αυτοκινητοβιομηχανίες, αναγκάζοντας επιχειρήσεις να μειώσουν την παραγωγή τους. Ένας άλλος ήταν η ασυνήθιστα χαμηλή στάθμη υδάτων στον Ρήνο, η οποία διατάραξε τις αποστολές χημικών.

Αυτός είναι ο λόγος που υπουργοί εμφανίζονται τόσο αισιόδοξοι, τουλάχιστον δημοσίως. «Σε αντίθεση με τους περισσότερους ευρωπαίους γείτονες, η Γερμανία έχει πλέον εννέα χρόνια συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης, το μεγαλύτερο τέτοιο αδιάκοπο σερί από το 1966», λέει ο υπουργός Οικονομίας Πέτερ Αλμτάιερ σε συνέντευξή του.

Εξωτερικοί παράγοντες, όπως η εμπορική διαμάχη ΗΠΑ-Κίνας και το Brexit έχουν θολώσει την εικόνα, δηλώνει. «Για δεύτερη φορά μετά το 2013 βλέπουμε προσωρινή αποδυνάμωση της ανάπτυξης», προσθέτει. «Είμαστε όμως ακόμα σε ανοδική πορεία, και νομίζω μπορούμε να συνεχίσουμε για το ορατό μέλλον».

Ο διχασμός μεταξύ της εγχώριας κατάστασης και του εξωτερικού περιβάλλοντος εξηγεί το γιατί πολλές εταιρείες δεν έχουν νοιώσει στην πραγματικότητα το αντίκτυπο της επιβράδυνσης. Πρόσφατη έρευνα της EY κατέγραψε ότι το 65% των «mittelstand» εταιρειών (μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας), ήταν απόλυτα ικανοποιημένες από την κατάσταση των εργασιών τους, ποσοστό τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από πέρυσι και το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί από το 2004, οπότε και άρχισε η σχετική έρευνα.

Σχεδόν το ένα τρίτο θέλει να επενδύσει σε νέα μηχανήματα ή κτήρια, και 39% να προσλάβει νέο προσωπικό. «Οι γεωπολιτικές εντάσεις είναι ξεκάθαρα μικρότερη ανησυχία για τις Mittelstand απ’ ότι για τις μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις», λέει ο εταίρος της EY, Mίκαελ Μάρμπλερ.

Ένα γκρουπ που συμβολίζει τη θετική διάθεση είναι το HAWE Hydraulik, ένας όμιλος στο Μόναχο που κατασκευάζει υδραυλικά εξαρτήματα και συστήματα. Το HAWE πραγματοποίησε ρεκόρ πέρυσι, με έσοδα 363 εκατομμυρίων ευρώ. Ο γενικός διευθυντής Καρλ Χάουσγκεν δηλώνει ότι η κατάσταση στον κλάδο κατασκευής μηχανημάτων είναι «καλή έως πολύ καλή».

«Aλλά υπάρχει μια αμφισημία εδώ» συνεχίζει. «Τα πράγματα εξελίσσονται καλά αυτή τη στιγμή, αλλά υπάρχουν μεγάλα πολιτικά ρίσκα τα οποία θα μπορούσαν να έχουν οικονομικές συνέπειες». Αν η εμπορική σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας κλιμακωθεί, «θα προκαλέσει σίγουρα μια επιβράδυνση στην παγκόσμια οικονομία» λέει. «Και η αβεβαιότητα επηρεάζει πάντοτε τον τομέα των κεφαλαιακών αγαθών» επισημαίνει. Ακόμα και αν ο κόσμος δεν οδηγηθεί σε εμπορικό πόλεμο, εκτιμά πως η HAWE θα δει μια ανάπτυξη εσόδων 3 με 5% φέτος, έναντι 17% το 2018.

O Xόλγκερ Μπίνγκμαν, επικεφαλής της BGA, της εμπορικής ένωσης της Γερμανίας, υποστηρίζει: «Δεν είναι ότι οι οικονομικοί και βιομηχανικοί δείκτες είναι αρνητικοί, είναι περισσότερο ένα αίσθημα φόβου και αβεβαιότητας. Είναι φυσιολογικό η ανάπτυξη να επιβραδύνεται. Αλλά τα μέλη μας ανησυχούν πως σύντομα θα είμαστε αντιμέτωποι με πολύ σοβαρά προβλήματα, όπως το σκληρό Brexit ή ένας κανονικός εμπορικός πόλεμος. Αυτός είναι ο λόγος πίσω από την ανησυχία».

Η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε. αποτελεί ιδιαίτερη ανησυχία. Ερευνητές από το Ινστιτούτο Οικονομικής Έρευνας του Λάιμπνιτς ανέφεραν την προηγούμενη εβδομάδα πως ένα Brexit χωρίς συμφωνία θα έθετε σε κίνδυνο πάνω από 100.000 θέσεις εργασίας στη Γερμανία. Υπολογίζουν ότι περίπου 15.000 θέσεις εργασίας μόνο στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία εξαρτώνται από τις εξαγωγές στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το επιδεινούμενο περιβάλλον δεν επηρεάζει μόνο τη Γερμανία. Τον περασμένο μήνα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέφερε ότι το outlook για ολόκληρη την οικονομία της ευρωζώνης «είχε κινηθεί προς τα κάτω». Η ΕΚΤ ανέφερε ότι εξαιτίας των εντάσεων στο παγκόσμιο εμπόριο, το Brexit και τη μεταβλητότητα στις χρηματοοικονομικές αγορές, η επιβράδυνση που αρχικά πίστευε ότι θα ήταν προσωρινή μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο βαθιά.

«Πολλά έχουν να κάνουν με το εμπόριο» ανέφερε ο Μπενουά Κερέ, μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της τράπεζας, όταν ρωτήθηκε για να εξηγήσει αυτό το «σοκ στην ανάπτυξη της ευρωζώνης». «Πολλά προέρχονται από έξω» πρόσθεσε.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες αισθάνονται ήδη την πίεση από αυτούς τους εξωτερικούς παράγοντες. Έχουν επηρεαστεί άμεσα από την πτώση στην Κίνα, όπου οι πωλήσεις αυτοκινήτων το 2018 υποχώρησαν κατά 2,8% στα 28,1 εκατομμύρια. Πρόκειται για την πρώτη συρρίκνωση από τη δεκαετία του 1990. Οι προβλέψεις έκαναν λόγο για ανάπτυξη 3%.

Είναι μια πρόκληση για τη BMW, την Daimler και τη Volkswagen, οι οποίες έχουν όλες επενδύσει τη μελλοντική τους ανάπτυξη στην Κίνα, τη μεγαλύτερη αγορά αυτοκινήτων στον κόσμο.

Η εμπορική σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα ενισχύει τις ανησυχίες. Όταν το Πεκίνο αύξησε τους δασμούς στα αυτοκίνητα που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ από το 15 στο 40% τον περασμένο Ιούλιο, τούτο έπληξε και τα γερμανικά αυτοκίνητα, όπως τα χιλιάδες σπορ οχήματα που εξάγει η BMW στην Κίνα από το εργοστάσιο της στη Βόρεια Καρολίνα. Οι δασμοί επηρέασαν και τα SUV τα οποία κατασκευάζει η Daimler στην Αλαμπάμα.

Αυτοί ήταν κάποιοι από τους «ισχυρούς αντίθετους ανέμους» που ο CEO της Daimler, Ντίτερ Ζέτσε, ανέφερε ότι είχε πλήξει την οικονομία το 2018 και είχαν οδηγήσει σε μια πτώση 29% στα καθαρά κέρδη ετησίως.
Άλλοι παράγοντες όπως η επιβράδυνση της ζήτησης για αυτοκίνητα στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική και οι υψηλές επενδύσεις στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν βοήθησαν. Η Daimler ανακοίνωσε επίσης ότι μειώνει το μέρισμα της, για πρώτη φορά τα τελευταία εννιά χρόνια.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν ακόμα χειρότερα αν ο κ. Τραμπ εκπληρώσει την απειλή του να επιβάλλει δασμούς σε εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων. Οι εξαγωγές γερμανικών αυτοκινήτων στις ΗΠΑ θα μειώνονταν κατά το ήμισυ μακροπρόθεσμα αν επιβάλλονταν τέτοιοι δασμοί, σύμφωνα με την Ifo.

«Οι δασμοί αυτοί θα μείωναν τις συνολικές γερμανικές εξαγωγές κατά 7,7% ή €18,4 δισ.» λέει ο Γκάμπριελ Φελμπερμάυρ, επικεφαλής του κέντρου του Ifo για το εξωτερικό εμπόριο.

Μέχρι τώρα, η μικρή κάμψη δεν έχει επηρεάσει τα δημόσια οικονομικά της Γερμανίας. Η κυβέρνηση – ομοσπονδιακή, περιφερειακή και τοπική – παρήγαγε ένα τεράστιο πλεόνασμα €59,2 δισ. πέρυσι, ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο 1,7% του ΑΕΠ, έναντι €34 δισ. το 2017. Η υψηλή απασχόληση έχει οδηγήσει σε άνοδο των εσόδων από φόρους μισθοδοσίας και από εισφορές: αυτά τα δύο σε συνδυασμό με τα χαμηλά επιτόκια αποτέλεσε ούριο άνεμο για το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας.

Αλλά ο κ. Σολτς, υπουργός Οικονομικών, έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η εποχή των τεράστιων φορολογικών εσόδων πλησιάζει στο τέλος της. Καθώς επιβραδύνεται η οικονομία, τα φορολογικά έσοδα θα υποχωρήσουν. Πράγματι, οι αξιωματούχοι νωρίτερα αυτόν τον μήνα αποκάλυψαν ένα χρηματοδοτικό κενό €24,7 δισ. ανάμεσα στο 2019 και το 2023, κυρίως επειδή τα ετήσια φορολογικά έσοδα θα είναι κατά μέσο όρο €5 δισ. λιγότερα από ότι αναμενόταν.

Ίσως είναι απαραίτητο το σφίξιμο του ζωναριού για να εξισορροπηθεί ο κρατικός ισολογισμός, σημείωσε ο κ. Σολτς. «Όπου υπάρχουν επιπρόσθετα αιτήματα για δαπάνες, θα πρέπει να κάνουμε οικονομία κάπου αλλού» σημείωσε. «Μπορούμε να αντέξουμε πολλά, αλλά όχι τα πάντα, και όχι ταυτόχρονα».

Αυτή η νέα, πιο σκληρή γραμμή, έρχεται σε μια στιγμή που η Γερμανία υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανοίγει τη στρόφιγγα. Έχει υποσχεθεί να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες και επενδύσεις στην εκπαίδευση, ενώ κυβερνητική επιτροπή μόλις πρότεινε η Γερμανία να κλείσει όλες τις λιγντικές μονάδες παραγωγής ενέργειας ως το 2038, μια διαδικασία η οποία θα στοιχίσει στους φορολογούμενους €80 δισ. τα επόμενα 20 χρόνια. Ακόμα δεν είναι τελείως ξεκάθαρο από πού θα προέλθουν τα χρήματα αυτά.

Την ίδια στιγμή, αυξάνεται η πίεση για περικοπές στον εταιρικό φόρο ώστε να περιοριστεί η επερχόμενη κάμψη. «Πρέπει να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να συνεχιστεί η οικονομική επέκταση» σημειώνει ο κ. Αλμτάιερ. «Αυτό σημαίνει περισσότερα επενδυτικά κίνητρα και καλύτερο δημοσιονομικό περιβάλλον για τις εταιρείες». Ο ίδιος αναφέρει τη μεγάλη μεταρρύθμιση στον εταιρικό φόρο στις ΗΠΑ. «Είναι και αυτό κάτι που πρέπει να συζητήσουμε».

Με τον κ. Σολτς να συνιστά σύνεση, ελλοχεύει ο κίνδυνος συγκρούσεων για τη δημοσιονομική πολιτική οι οποίες θα μπορούσαν να αυξήσουν τις εντάσεις εντός του κυβερνητικού συνασπισμού της Άγκελα Μέρκελ. Καθώς η οικονομία παγώνει, η πολιτική αντιπαράθεση στο Βερολίνο αναμένεται να αναθερμανθεί.

Οι ανησυχίες για την τρέχουσα επιβράδυνση της Γερμανίας τροφοδοτούν και μια ευρύτερη συζήτηση για το μέλλον της οικονομίας και κατά πόσον κινδυνεύει να χάσει μακροπρόθεσμα έναντι δυνάμεων όπως η Κίνα.

Οι εκπληκτικοί ρυθμοί ανάπτυξης της Γερμανίας δεν ήταν «δοσμένοι από τον Θεό», δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας, Πέτερ Αλτμάιερ, νωρίτερα αυτόν τον μήνα. «Αμφισβητείται διαρκώς από τον διεθνή ανταγωνισμό και τις αυθαίρετες παρεμβάσεις άλλων κρατών και εταιρειών». Πρόσθεσε επίσης πως πρέπει διαρκώς να κερδίζεται.

Η απάντηση του για την πρόκληση της Κίνας περιλαμβανόταν σε μια νέα βιομηχανική στρατηγική η οποία παρουσιάστηκε με πολλές τυμπανοκρουσίες. Οι «εθνικοί πρωταθλητές» θα μπορούσαν αν προστατευτούν και να προωθηθούν, σημείωσε, εν μέρει μέσω της χαλάρωσης των κανόνων ανταγωνισμού της Ε.Ε. Το κράτος, τόνσιε, θα έπρεπε να μπορεί να αποκτάει την ιδιοκτησία εταιρειών οι οποίες απειλούνται από επιθετική εξαγορά από τις κινεζικές εταιρείες. Οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι τον κατηγόρησαν για προστατευτισμό και για προσπάθεια κατάργησης της ελεύθερης αγοράς.

Εν τω μεταξύ, ειδικοί θέτουν ένα πιο πιεστικό πρόβλημα: οδεύει η Γερμανία σε ύφεση ή σε μια επιστροφή στην ομαλότητα; «Η οικονομική έκρηξη ήταν ασυνήθιστα μεγάλη, αλλά έχει μείνει από δυνάμεις» υπογραμμίζει ο Μάικλ Χιούθερ του Γερμανικού Οικονομικού Ινστιτούτου. «Τώρα βλέπουν τη διόρθωση».

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Τα αμετανόητα Βαλκάνια

1

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Τα Βαλκάνια παράγουν περισσότερη ιστορία από όση μπορούν να καταναλώσουν, είχε πει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Οι βαλκανικοί λαοί και οι βαλκανικές ηγεσίες δεν διδάσκονται από την ιστορία. Επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, αν και γνωρίζουν πως μπορεί να οδηγήσουν στα ίδια τραγικά αποτελέσματα.

Ποταμοί αίματος χύθηκαν και κατά τους τελευταίους βαλκανικούς πολέμους που ξέσπασαν στην περιοχή μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων.

Χώρες διαλύθηκαν, παλαιές διενέξεις διευθετήθηκαν, αλλά πολλά κενά παραμένουν. Ολόκληρη η Βαλκανική βρίσκεται σε μια ρευστότητα η οποία υπό προϋποθέσεις μπορεί να γίνει επικίνδυνη.

Δεν είναι λίγοι οι διπλωμάτες και οι αναλυτές που πιστεύουν πως δεν θα γίνει ειρηνικά η ανταλλαγή εδαφών μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου αν, τελικά, οι ηγεσίες τους αποφασίσουν να περάσει το βόρειο Κοσσυφοπέδιο στο Βελιγράδι και να δοθεί στην Πρίστινα η πεδιάδα του Πρέσεβο που βρίσκεται στη νότια Σερβία – μια ανταλλαγή την οποία επιδιώκουν οι πρόεδροι Βούτσιτς της Σερβίας και Θάτσι του Κοσσυφοπεδίου αλλά δεν την θέλει ο πρωθυπουργός των Κοσοβάρων Ραμούς Χαραντινάι.

Είναι απορίας άξιον γιατί το Βελιγράδι επιδιώκει μια τέτοια ανταλλαγή. Στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο (περιοχή Μητροβίτσας) ζουν περί τους 50.000 Σέρβοι, αλλά στην υπόλοιπη χώρα οι Σέρβοι ανέρχονται στους περίπου 70.000. Επιπλέον, αν η κοιλάδα του Πρέσεβου δοθεί ως αντάλλαγμα στους Κοσοβάρους Αλβανούς, ο οδικός άξονας 10 που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με το Βελιγράδι θα διέρχεται από έδαφος που ελέγχεται από το Κόσοβο.

Λογική απάντηση δεν υπάρχει, αλλά μάλλον οι Σέρβοι μπλοφάρουν. Πιεζόμενοι από τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσουν το Κόσοβο για να αρχίσουν συνομιλίες με την ΕΕ, θέτουν ένα ζήτημα που διχάζει τους Αλβανούς Κοσοβάρους και μάλλον δεν θα το αποδεχθεί η Πρίστινα.

Η ρευστότητα στο Κόσοβο δεν είναι η μόνη που απασχολεί τα Βαλκάνια.

Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη η Ρεπούμπλικα Σέρμπσκα βρίσκεται σε μόνιμη διάθεση φυγής από το κατασκεύασμα του Ντέιτον, το οποίο δεν λειτούργησε ποτέ και δεν θα λειτουργήσει (η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, δηλαδή, ως κρατική οντότητα), ενώ το Σαντζάκ που ανήκει στη Σερβία εγείρει κατά καιρούς ζητήματα αυτονομίας ή προσκόλλησης αλλού και ανάδειξης των μουσουλμανικών χαρακτηριστικών του.

Η Αλβανία κατά καιρούς θέτει διάφορα μεγαλοϊδεατικά ζητήματα αμφισβητώντας τα σύνορα με γειτονικές της χώρες, αλλά δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα ούτε καν να συγκροτήσει ένα λειτουργικό κράτος στο οποίο στοιχειώδεις δημοκρατικοί κανόνες να γίνονται σεβαστοί.

Ο σημερινός πρωθυπουργός Ράμα έριξε τον προκάτοχό του ύστερα από μακροχρόνιες κινητοποιήσεις και αποχή από το Κοινοβούλιο. Σήμερα ο ίδιος ο Ράμα αντιμετωπίζει μεγάλες διαδηλώσεις Αλβανών αλλά και παραιτήσεις βουλευτών από το Κοινοβούλιο με στόχο την συγκρότηση κυβέρνησης τεχνοκρατών που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο Ράμα κατηγορείται ότι βρίσκεται επικεφαλής ενός κυκλώματος διαφθοράς με επίκεντρο τα ναρκωτικά, αλλά και ως άνθρωπος του Σόρος.

Ο Αμερικανοούγγρος δισεκατομμυριούχος επενδυτής έχει αναπτύξει ένα ευρύ βαλκανικό δίκτυο γύρω από τη ΜΚΟ Open Society από την οποία πέρασαν πολλοί Βαλκάνιοι πολιτικοί που σήμερα διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο στις χώρες τους. Βασικός στόχος της οργάνωσης ήταν το άνοιγμα των αγορών σε μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, κάτι που εν πολλοίς πέτυχε. Σήμερα βρίσκεται σε θανάσιμη αντιπαλότητα με τον Ντόναλντ Τραμπ, γεγονός που ορισμένοι παρατηρητές το συνδέουν με την αμφισβήτηση Βαλκάνιων –και όχι μόνο– ηγετών που βρίσκονται υπό την επιρροή του.

Και όλα αυτά εν μέσω βαλκανικών ψευδαισθήσεων ότι οι δυνάμεις δίνουν μεγάλη σημασία στην περιοχή. Λάθος. Οι Αμερικανοί έχουν σχεδόν φύγει, και ενδιαφέρθηκαν να διασφαλίσουν ότι οι βαλκανικές χώρες έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Γερμανία ανησυχεί για τα νώτα της ως ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ, και η Ρωσία χρησιμοποιεί τα Βαλκάνια για άλλους λόγους από αυτούς που πιστεύουν οι περισσότεροι αναλυτές.

Το Κρεμλίνο δεν βλέπει τα Βαλκάνια ως περιοχή ζωτικής σημασίας. Τα θεωρεί εργαλείο για να επηρεάσει ευρύτερα ευρωπαϊκά ζητήματα ασφάλειας. Ο πρωταρχικός στόχος της Ρωσίας είναι να καθυστερήσει και να περιπλέξει την επέκταση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Μόσχα έχει πλήρη επίγνωση ότι τα Βαλκάνια είναι το τελευταίο κομμάτι της Ευρώπης –πριν από τις πρώην σοβιετικές χώρες– που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί στις Δυτικές δομές πολιτικής και ασφάλειας. Ελπίζει, λοιπόν, ότι με την επιβράδυνση της διαδικασίας ενσωμάτωσης των Βαλκανίων μπορεί να εμποδίσει τη Δύση να προσελκύσει χώρες όπως η Ουκρανία ή η Γεωργία σε ευρωατλαντικούς θεσμούς.

Ένα άλλο πρόσθετο όφελος για τη Μόσχα είναι η μεταστροφή της προσοχής της Δύσης από την κακή συμπεριφορά της Ρωσίας στην άμεση γειτονιά της.

Με αφορμή τον «Γλαύκο»: εκμάθηση της αντοχής

1

Του Αντώνη Παπαγιαννίδη  www.anoixtoparathyro.gr

Έτσι που, πλέον, με την ανακοίνωση από την ExxonMobil (προσοχή! μαζί με την QatarPetroleum…) θα πληροφορηθούμε ό,τι το πιο έγκυρο για την δυνητική απόδοση του Οικοπέδου 10 της Κυπριακής ΑΟΖ – σημειώστε πόσο η Exxon Mobil φάνηκε ρεαλιστική για την απογοήτευση από τον στόχο «Δελφύνη» στο ίδιο Οικόπεδο, τώρα θα μιλήσει συνολικότερα με αφορμή τον στόχο «Γλαύκος» – κι έτσι που φαίνεται ότι από την ίδια πλευρά εκδηλώνεται ενδιαφέρον και για τα ευρήματα του Οικοπέδου 12 – το κοίτασμα «Αφροδίτη» των ΙσραηλοΑμερικανών – θα χρειαστεί ένας νέος κύκλος εκμάθησης της αντοχής. Παράξενο πράγμα για μια μεσογειακή χώρα, μια μεσογειακή πολιτική τάξη, μια μεσογειακή κοινή γνώμη όπως η δική μας η αντοχή, αλλά… θα χρειαστεί.

Τι πάμε να πούμε; Ότι μπροστά μας, παραδίπλα από μας – προσοχή και πάλι!- η Κύπρος ΔΕΝ είναι «Ελληνικής μέριμνας» όπως κατά καιρούς φαντασιωνόμαστε, όμως ασφαλώς και μας επηρεάζει η πορεία της – εκτυλίσσεται μια πτυχή του καινούργιου ενεργειακού Great Game. Που εμπλέκει άμεσα την Τουρκία, δηλαδή τον αγκαθωτό πυρήνα των ΕλληνοΤουρκικών. Εμπλέκει και συνολικά τον γεωπολιτικό σχεδιασμό που πήγε να στηθεί τα τελευταία χρόνια: άμα όντως ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο παραβρεθεί στην συνάντηση Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας για τον East Med (με Ιταλία/ΕΕ στο φόντο), το θέμα δεν θα είναι θέμα ερμηνείας πλέον…

Καθώς όμως, μετά τον Πορθητή/Φατίχ (πρώην DeepSea Metro-2) που δεν τα πήγε και τόσο καλά στην δική του απόπειρα γεώτρησης στον στόχο «Αλάνια-1» στα ανοιχτά της Αττάλειας, τώρα αποκτάται και βαφτίζεται το DeepSeaMetro-1 για έρευνες στα ΝΟΤΙΑ της Κύπρου («αν η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν δέχεται να μοιραστεί τίποτε με τους Τουρκοκυπρίους, εμείς θα κάνουμε τα βήματά μας αναλόγως» κατά Μεβλούτ Τσαβούσογλου), τώρα το θερμόμετρο ανεβαίνει. Και θα συνεχίσει να ανεβαίνει.

Και όσο στα – ρηχά – παρασκήνια της Ελληνικής πολιτικής σκηνής (το 2019-20 θα είναι ένα διαρκές προεκλογικό continuum, ούτως ή άλλως) θα επικρατεί ένα είδος αχλύος για τα μετά-την-συνάντηση-Τσίπρα/Ερντογάν Ελληνοτουρκικά, τόσο οι αντοχές που θα πρέπει να χτισθούν στην (μικρή) Ελλάδα για το (μεγάλο) ενεργειακό παιχνίδι θα χρειαστεί να αναβαθμιστούν.

Πού καταλήγει το επιχείρημα; Ότι άμα όντως στην ευρύτερη περιοχή αρχίσει να γίνεται αισθητός ο βηματισμός των Μεγάλων/Majors του ενεργειακού τομέα, τόσον οι έρευνες στον Νότο της Κρήτης – και μάλιστα ανατολικά της Γαύδου… – όσο και η παρουσία στον διαβόητο «κώνο του Καστελόριζου» είναι στάσεις που θα αποκτήσουν ουσιαστικό και όχι απλό διακηρυκτικό/διεκδικητικό νόημα – από πλευράς Τουρκίας.

Γι αυτό μιλούμε για «αντοχή». Διότι όποιος για παράδειγμα πιστεύει ότι η απλή επανάληψη της πάγιας θέσης ότι το σύμπλεγμα Καστελόριζο/Μεγίστη – Στρογγύλης – Ρω έχουν προβολή πλήρους ΑΟΖ που «αποκλείει» την μεγάλη Τουρκική εδαφική μάζα και φθάνει να ενωθεί (seamless contact) , με την Κυπριακή ΑΟΖ, αρκεί για να διαμορφώσει γεωοικονομική πραγματικότητα, έχει περιορισμένη επαφή με την… πραγματική πραγματικότητα.

Ούτε στην Χάγη αν καταφεύγαμε δεν θα είχαμε επικράτηση των Ελληνικών θέσεων, όπως τις έχουμε συνηθίσει. Στην Ανατολική Μεσόγειο – ας αφήσουμε κατά μέρος το Αιγαίο – και στις περιοχές των μεγάλων βαθών της θάλασσας (εδώ μπαίνουν στην μέση και τα ΝοτιοΑνατολικά της Κρήτης) η συζήτηση θα έχει νόημα μόνον στο μέτρο που στην συζήτηση θα προσέλθουν οι Μεγάλοι.

Πολιτικά, αυτά είναι δύσκολα πράγματα.

Με αφορμή τον «Γλαύκο»: εκμάθηση της αντοχής

Greece’s invisible minority – the Macedonian Slavs

1

Share this with Email Share this with Facebook Share this with Twitter

Image copyrightGETTY IMAGESGreeks protest against discussions between Greece and Macedonia, searching for a solution to the dispute over Macedonia's name, in January 2018
Image captionGreeks protest in Thessaloniki against the agreement on the name North Macedonia
Presentational white space

By ratifying an agreement with the newly renamed Republic of North Macedonia, Greece has implicitly recognised the existence of a Macedonian language and ethnicity. And yet it has denied the existence of its own Macedonian minority for decades, says Maria Margaronis. Will something now change?

Mr Fokas, 92, stands straight as a spear in his tan leather brogues and cream blazer, barely leaning on the ebony and ivory cane brought from Romania by his grandfather a century ago. His mind and his memory are as sharp as his outfit.

A retired lawyer, Mr Fokas speaks impeccable formal Greek with a distinctive lilt: his mother tongue is Macedonian, a Slavic language related to Bulgarian and spoken in this part of the Balkans for centuries. At his son’s modern house in a village in northern Greece, he takes me through the painful history of Greece’s unrecognised Slavic-speaking minority.

Mr Fokas
Presentational white space

Mr Fokas takes care to emphasise from the start that he is both an ethnic Macedonian and a Greek patriot. He has good reason to underline his loyalty: for almost a century, ethnic Macedonians in Greece have been objects of suspicion and, at times, persecution, even as their presence has been denied by almost everyone.

Most are reluctant to speak to outsiders about their identity. To themselves and others, they’re known simply as “locals” ( dopyi ), who speak a language called “local” ( dopya ). They are entirely absent from school history textbooks, have not featured in censuses since 1951 (when they were only patchily recorded, and referred to simply as “Slavic-speakers”), and are barely mentioned in public. Most Greeks don’t even know that they exist.

That erasure was one reason for Greece’s long-running dispute with the former Yugoslav republic now officially called the Republic of North Macedonia. The dispute was finally resolved last month by a vote in the Greek parliament ratifying (by a majority of just seven) an agreement made last June by the countries’ two prime ministers. When the Greek Prime Minster, Alexis Tsipras, referred during the parliamentary debate to the existence of “Slavomacedonians” in Greece – at the time of World War Two – he was breaking a long-standing taboo.

Quotebox: Dictator Ioannis Metaxas banned the Macedonian language

The use of the name “Macedonia” by the neighbouring nation state implicitly acknowledges that Macedonians are a people in their own right, and opens the door to hard questions about the history of Greece’s own Macedonian minority.

When Mr Fokas was born, the northern Greek region of Macedonia had only recently been annexed by the Greek state. Until 1913 it was part of the Ottoman Empire, with Greece, Bulgaria and Serbia all wooing its Slavic-speaking inhabitants as a means to claiming the territory. It was partly in reaction to those competing forces that a distinctive Slav Macedonian identity emerged in the late 19th and early 20th Century. As Mr Fokas’s uncle used to say, the family was “neither Serb, nor Greek, nor Bulgarian, but Macedonian Orthodox”.

Map of Greece and the Republic of North Macedonia
Presentational white space

In the end, the Slav Macedonians found themselves divided between those three new states. In Greece, some were expelled; those who remained were pushed to assimilate. All villages and towns with non-Greek names were given new ones, chosen by a committee of scholars in the late 1920s, though almost a century later some “locals” still use the old ones.

In 1936, when Mr Fokas was nine years old, the Greek dictator Ioannis Metaxas (an admirer of Mussolini) banned the Macedonian language, and forced Macedonian-speakers to change their names to Greek ones.

Mr Fokas remembers policemen eavesdropping on mourners at funerals and listening at windows to catch anyone speaking or singing in the forbidden tongue. There were lawsuits, threats and beatings.

Women – who often spoke no Greek – would cover their mouths with their headscarves to muffle their speech, but Mr Fokas’s mother was arrested and fined 250 drachmas, a big sum back then.

Image copyrightGETTY IMAGESMacedonian peasants in Greece in 1947
Image captionMacedonian villagers in Greece in 1947
Presentational white space

“Slavic-speakers suffered a lot from the Greeks under Metaxas,” he says. “Twenty people from this village, the heads of the big families, were exiled to the island of Chios. My father-in-law was one of them.” They were tortured by being forced to drink resin oil, a powerful laxative.

When Germany, Italy and Bulgaria invaded Greece in 1941, some Slavic-speakers welcomed the Bulgarians as potential liberators from Metaxas’s repressive regime. But many soon joined the resistance, led by the Communist Party (which at that time supported the Macedonian minority) and continued fighting with the Communists in the civil war that followed the Axis occupation. (Bulgaria annexed the eastern part of Greek Macedonia from 1941 to 1944, committing many atrocities; many Greeks wrongly attribute these to Macedonians, whom they identify as Bulgarians.)

When the Communists were finally defeated, severe reprisals followed for anyone associated with the resistance or the left.

“Macedonians paid more than anyone for the civil war,” Mr Fokas says. “Eight people were court-martialled and executed from this village, eight from the next village, 23 from the one opposite. They killed a grandfather and his grandson, just 18 years old.”

Image copyrightGETTY IMAGESSome Greek protesters against North Macedonia's new name wore Balkan War costumes
Image captionA Greek protester wears a Balkan War uniform to oppose the agreement on “North Macedonia”
Presentational white space

Mr Fokas was a student in Thessaloniki then – but he too was arrested and spent three years on the prison island of Makronisos, not because of anything he’d done but because his mother had helped her brother-in-law escape through the skylight of a cafe where he was being held.

Most of the prisoners on Makronisos were Greek leftists, and were pressed to sign declarations of repentance for their alleged Communist past. Those who refused were made to crawl under barbed wire, or beaten with thick bamboo canes. “Terrible things were done,” Mr Fokas says. “But we mustn’t talk about them. It’s an insult to Greek civilisation. It harms Greece’s good name.”

line

Find out more

Listen to, or download, the BBC World Service documentary Macedonia: What’s in a Name? (September 2018)

line

Tens of thousands of fighters with the Democratic Army, about half of them Slavic-speakers, went into exile in Eastern bloc countries during and after the civil war. About 20,000 children were taken across the border by the Communists, whether for their protection or as reserve troops for a future counter-attack.

Many Slavic-speaking civilians also went north for safety. Entire villages were left empty, like the old settlement of Krystallopigi (Smrdes in Macedonian) near the Albanian border, where only the imposing church of St George stands witness to a population that once numbered more than 1,500 souls.

The church of St George in Krystallopigi / Smrdes
Presentational white space

In 1982, more than 30 years after the conflict’s end, Greece’s socialist government issued a decree allowing civil war refugees to return – but only those who were “of Greek ethnicity”. Ethnic Macedonians from Greece remained shut out of their country, their villages and their land; families separated by the war were never reunited.

Mr Fokas’s father-in-law and brother-in-law both died in Skopje. But, he points out, that decree tacitly recognised that there were ethnic Macedonians in Greece, even though the state never officially recognised their existence: “Those war refugees left children, grandchildren, fathers, mothers behind. What were they, if not Macedonians?”

Quotebox: Speaking or singing in Macedonian can still be a cause for harassment

It’s impossible accurately to calculate the number of Slavic-speakers or descendants of ethnic Macedonians in Greece. Historian Leonidas Embiricos estimates that more than 100,000 still live in the Greek region of Macedonia, though only 10,000 to 20,000 would identify openly as members of a minority – and many others are proud Greek nationalists.

The Macedonian language hasn’t officially been banned in Greece for decades, but the fear still lingers. A middle-aged man I met in a village near the reed beds of Lake Prespa, where the agreement between Greece and the North Macedonian republic was first signed last June, explained that this fear is passed down through the generations. “My parents didn’t speak the language at home in case I picked it up and spoke it in public. To protect me. We don’t even remember why we’re afraid any more,” he said. Slowly the language is dying. Years of repression pushed it indoors; assimilation is finishing the job.

Image copyrightGETTY IMAGESLake Prespa lies on the border of Greece, North Macedonia and Albania
Image captionThe borders of Greece, North Macedonia and Albania meet in Lake Prespa
Presentational white space

And yet speaking or singing in Macedonian can still be cause for harassment. Mr. Fokas’ son is a musician; he plays the haunting Macedonian flute for us as his own small son looks on. He and a group of friends used to host an international music festival in the village square, with bands from as far away as Brazil, Mexico and Russia.

“After those bands had played we’d have a party and play Macedonian songs,” he says. “None of them were nationalist or separatist songs – we would never allow that. But in 2008, just as we were expecting the foreign musicians to arrive, the local authority suddenly banned us from holding the festival in the square, even though other people – the very ones who wanted us banned – still hold their own events there.”

line

Greece’s position

  • The Greek government officially recognises only one minority – the Muslim minority of Thrace
  • It has historically regarded the Macedonian Slavs of Greek Macedonia as a linguistic rather than a national group, referring to them as Slavophone Greeks or bilingual Greeks – the agreement on the name of North Macedonia requires Skopje to change its constitution to remove references to a “minority” in Greece
  • A document issued in the early 1990s , says that “almost all the bilingual inhabitants of the area whose national consciousness was not Greek moved to neighbouring states” in the first half of the 20th Century – by implication, any bilingual people who remained possessed Greek national consciousness
line

At the last minute, the festival was moved to a field outside the village, among the reeds and marshes, without proper facilities – which, Mr Fokas’s son points out, only made Greece look bad.

“And do you know why the songs are banned in the square but not the fields outside?” his father adds. “Because around the square there are cafes, and local people could sit there and watch and listen secretly. But outside the village they were afraid to join in – they would have drawn attention to themselves by doing that.”

Image copyrightGETTY IMAGESProtest in Thessaloniki
Image captionProtests against the agreement on the name of North Macedonia became violent
Presentational white space

The ratification of Greece’s agreement with the Republic of North Macedonia – and its implicit recognition of a Macedonian language and ethnicity – is a major political breakthrough which should help to alleviate such fears. But the process has also sparked new waves of anger and anxiety, with large, sometimes violent protests opposing the agreement, supported by parts of the Orthodox church.

An election is due before the end of the year. Greece’s right-wing opposition has been quick to capitalise on nationalist sentiments, accusing the Syriza government of treason and betrayal. For Greece’s Slavic-speakers, who have long sought nothing more than the right to cultural expression, the time to emerge from the shadows may not quite yet have arrived.

Mr Fokas has been referred to by his first name to protect his identity

You may also be interested in:

Image copyrightGETTY IMAGESMatthew Nimetz
Presentational white space

It’s more than 25 years since Yugoslavia broke into pieces and the republic of Macedonia came into being. Until a few weeks ago, the new country lacked an official, internationally agreed name, because of Greece’s objections to the name “Macedonia”. And for nearly all that time one man was working to solve the problem.

Read: The man who has focused on one word for 23 years (August 2017)

Join the conversation – find us on Facebook , Instagram , YouTube andTwitter .

 

https://www-bbc-com.cdn.ampproject.org/v/s/www.bbc.com/news/amp/stories-47258809?amp_js_v=0.1#referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com&_tf=From%20%251%24s&ampshare=https%3A%2F%2Fwww.bbc.com%2Fnews%2Fstories-47258809

Ουιγούροι και νεοοθωμανική μεγαλομανία

0

Άρθρο του Μάρκου Τρούλη

Η ανακοίνωση της 9ης Φεβρουαρίου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία» για όσους παρακολουθούν προσεκτικά τη νεοοθωμανική μεγαλομανία της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση αφορούσε τη «κακομεταχείριση» της εθνοτικής ομάδας των Ουιγούρων από πλευράς της Κίνας. Ιδιαίτερης προσοχής χρήζουν οι υψηλοί τόνοι που χρησιμοποιήθηκαν από την Άγκυρα εναντίον ενός στρατηγικού εταίρου, εξαιρετικά σημαντικού στο πλαίσιο των εξοπλιστικών σχεδιασμών της αλλά και της οικονομικής ισχυροποίησής της.
Οι Ουιγούροι αποτελούν μια πληθυσμιακή ομάδα περίπου 8 εκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι διαβιούν στη βορειοδυτική Κίνα, στην επαρχία Xinjiang.
Είναι τουρκογενείς, και γι’ αυτόν το λόγο η περιοχή τους καλείται από ορισμένους «Ανατολικό Τουρκιστάν» και η γλώσσα τους «ανατολικά τουρκικά». Ετεροπροσδιορίζονται εν σχέσει με τους υπόλοιπους Κινέζους, και μάλιστα το 1997 ίδρυσαν το «Ισλαμικό Κίνημα Ανατολικού Τουρκιστάν» με στόχο την επίτευξη της ανεξαρτητοποίησης της περιοχής τους. Έως σήμερα έχουν υπάρξει υπεύθυνοι πολλών τρομοκρατικών επιθέσεων.
Οι αποσχιστικές τάσεις τους έχουν προκαλέσει κατά καιρούς την έντονη αντίδραση της Κίνας, η οποία επιδιώκει την υλοποίηση αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου από το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν προς τα κινεζικά σύνορα, σχεδιασμοί που διαπερνούν την επαρχία Xinjiang. Η σινική στρατηγική έχει ιδιαιτέρως δυναμικά χαρακτηριστικά, καθώς πέραν της γεωπολιτικής σημασίας της περιοχής, μια οποιαδήποτε «χαλάρωση» θα αποτελούσε εξαιρετικά κακό προηγούμενο για πολλές άλλες εθνοτικές ομάδες που εκφράζουν φυγόκεντρες τάσεις εντός του εδάφους της Κίνας. Παράλληλα, η προσήλωση του Πεκίνου στην καταπολέμηση του ανταγωνιστικού ισλαμιστικού κινήματος στις ανατολικές επαρχίες της έχει τη δική της αξία.
Εκ των ανωτέρω καθίσταται αντιληπτό ότι η Τουρκία δεν θα μπορούσε να αφήσει τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου ήδη από το 2001, όταν δημοσιοποίησε το βιβλίο του Στρατηγικό βάθος: Η διεθνής θέση της Τουρκίας, εξέφραζε την άποψη ότι η τουρκική ταυτότητα ενείχε στοιχεία ανωτερότητας σε επίπεδο ταυτοτικό και πολιτισμικό, και ως εκ τούτου εμπεριείχε και όφειλε να επιβληθεί επί όλων αυτών των τουρκογενών πληθυσμών του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «η τουρκική ταυτότητα, η οποία λειτουργεί ενωτικά επί τη βάσει της γλώσσας, διαμελίστηκε με την εμφάνιση κατώτερων (sic) πολιτισμικών ταυτοτήτων, όπως η ουζμπεκική, η τουρκμενική, η καρακαλπακική, η κιργιζική, η καζακική και η ουιγουρική».
Οι ταυτότητες του κεντρικού ευρασιατικού χώρου είναι κατώτερες από την τουρκική για τον Νταβούτογλου, και ως εκ τούτου η Τουρκία –ως φορέας της τουρκικής ταυτότητας– όφειλε να αναλάβει την ευθύνη της ηγεμονικής δύναμης στην ευρύτερη περιοχή.
Αυτός είναι ο απώτερος στόχος, αλλά εν τω μεταξύ υφίσταται ένα μεσοδιάστημα στο οποίο η Τουρκία οφείλει να ισχυροποιηθεί και αυτό το πραγματοποιεί μέσω της ρυθμικής και πολυδιάστατης διπλωματίας, την οποία η ίδια θέτει εδώ και δεκαπέντε χρόνια σε προτεραιότητα.
Έχει αναφερθεί και σε παλαιότερα κείμενα ότι η αμερικανοτουρκική στρατηγική σχέση διαθέτει ορισμένα πάγια χαρακτηριστικά γεωστρατηγικής φύσης, των οποίων η παράκαμψη δεν είναι απλή υπόθεση. Σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρούμε ότι η Τουρκία εμφανίζει συνεχιζόμενες παλινωδίες με στόχο να καταστεί πολύτιμη και να αυξήσει το κόστος διάρρηξης των συμμαχικών σχέσεών της. Εμφανίζεται ως εξισορροπητικός δρων της Κίνας στην κεντρική Ασία, όχι για να κινητοποιήσει το εσωτερικό εκλογικό ακροατήριο που εξακολουθεί να διακατέχεται από εθνικιστικού τύπου συναισθηματικές φορτίσεις, αλλά για να ενισχύσει τη στρατηγική εικόνα της έναντι της Ουάσινγκτον.
Το θέμα είναι ότι η αξιοπιστία του «Τούρκου συμμάχου» έχει πληγεί σε τόσο μεγάλο βαθμό στα μάτια των Αμερικανών, που πλέον απαιτούνται έργα και όχι μόνο ανακοινώσεις. Η συνεχώς διευρυνόμενη εμπορική συνεργασία Τουρκίας-Κίνας και ο στρατηγικός διάλογος των δύο χωρών είναι το κεντρικό πρόβλημα το οποίο θα κληθεί να διαχειριστεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο άμεσο μέλλον. Για την ώρα, οι Ουιγούροι θα συνεχίσουν να βρίσκονται υπό σινική πίεση και η Τουρκία κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθεί στο ίδιο μεταψυχροπολεμικό έργο θεατής: όπως τη δεκαετία του 1990 η αδυναμία υλοποίησης των δεσμεύσεών της έναντι των κρατών της κεντρικής Ασίας οδήγησε στην τελική αποδυνάμωση του ρόλου της και τελικά στην εξισορρόπησή της από τη Ρωσία, έτσι και οι μεγαλοστομίες στην περίπτωση των Ουιγούρων σύντομα θα μετατραπούν σε «μια κουβέντα παραπάνω» χάριν του σινοτουρκικού διαλόγου.

Απαίτηση Νέας Στρατηγικής στο Κυπριακό

1

22/2/19 του Φοίβου Κλόκκαρη*

Με τον όρο στρατηγική, εννοούμε τον βέλτιστο συνδυασμό στόχου, μέσων και τρόπου. Αυτοί είναι οι  βασικοί συντελεστές οποιασδήποτε στρατηγικής. Αν έστω και ένας από αυτούς τους συντελεστές απουσιάζει, τότε παύει να υπάρχει η έννοια της στρατηγικής, αλλά και όταν υπάρχει στρατηγική, αυτή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αν έστω και ένας από τους συντελεστές της τέθηκε  λανθασμένα.

Σε ότι αφορά την Κύπρο, που τελεί σε ημικατοχή επί 45 χρόνια, ο Ελληνισμός [Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ)] αφού απέτυχε να υιοθετήσει πανεθνική στρατηγική απελευθέρωσης, θα πρέπει τουλάχιστον να διασώσει το κράτος της ΚΔ και τις ελεύθερες περιοχές από την Τουρκοποίηση και να μην προσυπογράψει την νομιμοποίηση της διχοτόμησης που επέβαλε βίαια η Τουρκία, με την εισβολή και κατοχή.

Η ακολουθούμενη επί 40 χρόνια στρατηγική, με στόχο την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) και τρόπο την διεξαγωγή χρονοβόρων Διακοινοτικών Συνομιλιών (ΔΣ) με την υποτελή διοίκηση της Τουρκίας, υπό την απειλή των Τουρκικών Δυνάμεων Κατοχής (ΤΔΚ), είναι λανθασμένη.  Στόχος: H  ΔΔΟ, επιβλήθηκε από την Τουρκία και Βρετανία προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων , για έλεγχο όλης της Κύπρου από την Τουρκία  και διαιώνιση της παραμονής των  Βρετανικών Βάσεων .Θα οδηγήσει στην κατάλυση της ΚΔ, στην νομιμοποίηση της διχοτόμησης και στην επέκταση του ελέγχου της Τουρκίας σε όλη την Κύπρο, μέσω του Τουρκοκυπριακού (ΤΚ) κρατιδίου που θα προκύψει από την νομιμοποίηση της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου» (ΤΔΒΚ) και μέσω της απαίτησης για συναπόφαση των δύο  κρατιδίων για όλα τα ζωτικά θέματα στο επίπεδο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης .Tρόπος:  Οι χρονοβόρες  ΔΣ  εξυπηρέτησαν την Τουρκία  να παγιώσει τα τετελεσμένα της κατοχής και να μετατρέψει τις κατεχόμενες περιοχές σε οιονεί επαρχία της με  τις ΤΔΚ, τον εποικισμό,  και την εγκατάσταση ψευδοκράτους(<<ΤΔΒΚ>>), το οποίο υποστηρίζει τα συμφέροντα της,  αφού έχει πλήρη εξάρτηση από αυτήν μέσω παράνομων διμερών συμφωνιών  σε όλους τους τομείς λειτουργίας του (οικονομία, ασφάλεια, νόμισμα, εμπόριο, επικοινωνίες, ενέργεια, νερό κ.α.). Η στρατηγική που ακολουθήθηκε για το Κυπριακό, οδηγεί σε καταστροφική πορεία, επειδή οι βασικοί συντελεστές της  πάσχουν σοβαρά. Ο στόχος ( ΔΔΟ ) όχι μόνο δεν  επανενώνει  την Κύπρο, αλλά   νομιμοποιεί την διχοτόμηση  και ο τρόπος (ΔΣ)  εξυπηρετεί μόνο την Τουρκία.

Απαιτείται  νέα στρατηγική εθνικής επιβίωσης, με προτεινόμενους  βασικούς συντελεστές της  τους εξής :

  • Στόχος (Εθνικός Σκοπός):  Ισχυροποίηση και  εκσυγχρονισμός της λειτουργίας του κράτους της ΚΔ , αποτροπή της επέκτασης του Τουρκικού  ελέγχου στις ελεύθερες περιοχές  και της   νομιμοποίησης της διχοτόμησης ( με την απόρριψη λύσης Τουρκικών όρων στο Κυπριακό όπως είναι η ΔΔΟ) και  διεξαγωγή αγώνα απομάκρυνσης της Τουρκίας από την Κύπρο και επανενσωμάτωσης  των κατεχομένων περιοχών στην ΚΔ.
  •  Μέσα (Εθνική Ισχύς): Η ισχυροποίηση των συντελεστών ισχύος της ΚΔ. Των εσωτερικών (άμυνα, οικονομία, διπλωματία, εθνικό φρόνημα) και εξωτερικών (Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού χώρου Κύπρου – Ελλάδας, στρατηγικές συνεργασίες με τις γειτονικές χώρες στους τομείς της ασφάλειας και ενέργειας, σύναψη αμυντικών συμμαχιών με φίλες χώρες στη βάση κοινών συμφερόντων και κοινής συνεισφοράς,  διεκδίκηση από τα ΗΕ  και την ΕΕ της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου  για την ΚΔ και επένδυση στην δημιουργία του αγωγού EASTMED).
  • Τρόπος (Σχέδιο): Η επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην ορθή βάση του, ως το διεθνές έγκλημα που διέπραξε η Τουρκία σε βάρος της ΚΔ με την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό και την εθνοκάθαρση και όχι ως θέμα δικοινοτικής διαφοράς, με δράσεις:

 

(1) Να διακόψουμε τις ΔΣ, που διεξάγονται υπό την απειλή των ΤΔΚ με την υποτελή διοίκηση που εγκατέστησε βίαια η Τουρκία στην Κύπρο και η οποία λόγω πλειοψηφίας εποίκων και διμερών συμφωνιών εξάρτησης υποστηρίζει τα Τουρκικά συμφέροντα σε βάρος εκείνων της Κύπρου.

(2) Να αποκηρύξουμε την λύση ΔΔΟ που διχοτομεί το έδαφος, τον λαό και την εξουσία στην Κύπρο (βίαιη επιβολή ζωνών), παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα (εγγυημένες πλειοψηφίες κατοίκων / περιουσιών στις  ζώνες) και καταστρατηγεί την δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων(ΒΕΤΟ των Τουρκοκυπρίων) που παραλύει το κράτος .

(3) Να υποστηρίζουμε  στο Κυπριακό, την συνέχιση της λειτουργίας της ΚΔ όπως αυτή εντάχθηκε με το πρωτόκολλο 10 στην ΕΕ με όλη την επικράτεια της (με αναστολή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στις κατεχόμενες περιοχές) και προσαρμόσθηκε στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο με την 5η τροποποίηση του συντάγματος της ΚΔ .Να προχωρήσουμε σε περαιτέρω εκσυγχρονισμό του συντάγματος  για την απαλλαγή του από όλες  τις διχοτομικές, δυσλειτουργικές και ρατσιστικές διατάξεις που επέβαλε η Τουρκία και Βρετανία το 1960 (ΒΕΤΟ αντιπρόεδρου, ξεχωριστές πλειοψηφίες στη βουλή μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, χωριστοί δήμοι κ.α.) και την συμπλήρωσή του με νέες διατάξεις .Διατάξεις που προάγουν την πλήρη εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, και κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών όλων των  πολιτών της ΚΔ, για τους οποίους να ακολουθείται η δημοκρατική αρχή «ένα άτομο μία ψήφος» στις εκλογές όλων των αιρετών αξιωματούχων της ΚΔ.

(4) Να αγωνισθούμε με  όλα τα πολιτικά, νομικά ,διπλωματικά και οικονομικά μέσα για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στην Κύπρο ,με παράλληλη ενδυνάμωση των συντελεστών ισχύος της ΚΔ και πρωτίστως της υποβαθμισμένης στρατιωτικής ισχύος της στη ξηρά, την θάλασσα και τον αέρα .Συγκεκριμένα να αγωνισθούμε για:

*Την απομάκρυνση  των ΤΔΚ  που  εισέβαλαν  παράνομα  στην  Κύπρο  το  1974

 (παραβίαση άρθρου 2.4 του καταστατικού χάρτη των ΗΕ και του 8 bis του καταστατικού του Διεθνούς ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ)).

*Την απομάκρυνση των παράνομων Τούρκων εποίκων (παραβίαση του άρθρου 49 της

Σύμβασης της Γενεύης του 1949 και του 8(2) (b) (VIII) του ΔΠΔ).

*Την επιστροφή όλων των ξεριζωμένων από την Τουρκία Ελλήνων προσφύγων και την

ανάκτηση των περιουσιών τους (παραβίαση από την Τουρκία του άρθρου 7(1)d και 7 (2)dτου ΔΠΔ).

*Την διάλυση της παράνομης οντότητας της «ΤΔΒΚ» (ψήφισμα 541(1983) του ΣΑ/ΗΕ).

*Την επισημοποίηση της κατάργησης των συνθηκών Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960 που

είναι παράνομες και άκυρες (παραβίαση των άρθρων 2.1, 2.4 και 103 του καταστατικού χάρτη των ΗΕ και των άρθρων 53 και 60 της Συνθήκης της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών).

*Την επανενσωμάτωση των κατεχομένων περιοχών και των Τουρκοκυπρίων στην ΚΔ.

Η ΚΔ χρειάζεται  μία νέα στρατηγική εθνικής επιβίωσης προς ανακοπή της καταστροφικής πορείας των ΔΣ για λύση ΔΔΟ. Από την υποχωρητικότητα και τον κατευνασμό να μεταπέσουμε σε αντίσταση και διεκδικητικότητα με όπλα το δίκαιο και την ισχύ .

 

Η εφαρμογή της προτεινόμενης νέας στρατηγικής, είναι εξαιρετικά δύσκολο έργο, αλλά είναι η μοναδική επιλογή για την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.

 

*αντιστράτηγος ε.α

 

Ω, η Humanité

0
Η γαλλική αριστερά πτώχευσε με τους ανθρώπους να διαδηλώνουν
Σε μια διαδήλωση των Κίτρινων Γιλέκων στο Παρίσι, τον Δεκέμβριο του 2018. STEPHANE MAHE / REUTERS.
Περίληψη:

Τα κίτρινα γιλέκα δεν δηλώνουν την επιστροφή ενός κοιμώμενου μαρξισμού, απελευθερωμένου από τα σταλινικά φαντάσματα. Είναι περισσότερο οι «απόστολοι της εκδίκησης και της δυσαρέσκειας». Είναι το προϊόν όχι μόνο των πολιτικών του προέδρου Macron αλλά και της επί δεκαετίες κενότητας της αριστεράς.

Ο MITCHELL ABIDOR είναι ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο May Made Me: An Oral History of the 1968 Uprising in France [1].

Στις 25 Ιανουαρίου, η εφημερίδα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF), L’Humanité, δήλωσε ότι δεν μπορεί πλέον να πληρώσει τους λογαριασμούς της και ζήτησε προστασία από τους πιστωτές της. Αν και η ίδια η εφημερίδα είναι μικρή -η κυκλοφορία της έχει μειωθεί σε 32.000 καθημερινούς αναγνώστες από 400.000 κατά την περίοδο της ακμής της στην δεκαετία του 1940- τα πάθη της δείχνουν μια ειρωνεία της ιστορίας. Η L’Humanité πτωχεύει την στιγμή του μεγαλύτερου κύματος λαϊκής διαμαρτυρίας της Γαλλίας από το 1968: Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» [2], του οποίου οι συμμετέχοντες απέκλεισαν δηκτικά όλα τα κόμματα και τις προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της αριστεράς. Η χρηματοοικονομική χρεοκοπία της L’Humanité αντιπροσωπεύει τέλεια την πολιτική χρεοκοπία της γαλλικής αριστεράς.

22022019-1.jpg

Σε μια διαδήλωση των Κίτρινων Γιλέκων στο Παρίσι, τον Δεκέμβριο του 2018. STEPHANE MAHE / REUTERS
——————————————————————

Η L’Humanité υπήρξε η φωνή του PCF καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας του, επίσημα από το 1920, ανεπίσημα από τότε που έλαβε την κατ’ ονομα ανεξαρτησία της το 1999. Έχει αντικατοπτρίσει όχι μόνο την γραμμή του κόμματος αλλά και την υγεία του κόμματος. Ορισμένα από τα προβλήματα της εφημερίδας σχετίζονται με την γενική πτώση των πωλήσεων και των διαφημιστικών εσόδων των εφημερίδων, μια κατάσταση τόσο άσχημη στην Γαλλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η πτώση της εφημερίδας ήταν μακρά και είναι στενά συνδεδεμένη με την εικονική εξαφάνιση του PCF ως δύναμης στην γαλλική πολιτική.

Ο Jean Jaurès, ο κορυφαίος σοσιαλιστής ηγέτης της εποχής του, ίδρυσε την L’ Huma, όπως είναι γνωστή η εφημερίδα, το 1904. Με αυτήν επιδίωξε να ενοποιήσει το έχον διχαστικές τάσεις σοσιαλιστικό κίνημα στην Γαλλία, γράφοντας στην ιδρυτική δημοσίευση της εφημερίδας στις 18 Απριλίου 1904 : «Για εμάς, οι επαναστατικοί σοσιαλιστές και οι ρεφορμιστές σοσιαλιστές είναι πάνω από όλα σοσιαλιστές». Η L’Humanité, όπως την οραματίστηκε, θα ήταν «σε συνεχή κοινωνία με ολόκληρο το εργατικό κίνημα», το οποίο, επέμεινε ο Jaurès, «δεν χρειάζεται ψέματα, μισές αλήθειες, μεροληπτικές πληροφορίες, αλλοιωμένες ειδήσεις, ή συκοφαντίες».

Αυτές οι σεβαστές ευχές δεν επιβίωσαν για πολύ μετά τον Jaurès, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 31 Ιουλίου 1914 από έναν δεξιό φανατικό όταν αυτός, η εφημερίδα, και μια ευρύτερη συμμαχία Ευρωπαίων σοσιαλιστών διεξήγαγαν εκστρατεία για να αποτρέψουν το ξέσπασμα του πολέμου. Ξεκινώντας το 1920, όταν το γαλλικό τμήμα της Εργατικής Διεθνούς ψήφισε για να συμμετάσχει στην Κομμουνιστική Διεθνή, η L’Huma ακολούθησε κάθε ελιγμό και στροφή της γραμμής του κόμματος, επιτρέποντας στα μέλη του να γνωρίζουν ποιος ήταν ο σημερινός εχθρός και ποιοι χθεσινοί εχθροί είχαν αλλάξει καθεστώς για να γίνουν σημερινοί φίλοι.

Το PCF ενέπνευσε φόβο στην πολιτική κύρια τάση της χώρας ως το κόμμα της επανάστασης, αλλά στην πραγματικότητα έβαλε φρένο σε δύο μεγάλες επαναστατικές στιγμές του γαλλικού εικοστού αιώνα. Κατά τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 1936, Γάλλοι εργάτες κατέλαβαν εργοστάσια ή προχώρησαν σε μια γενική απεργία. Οι εργαζόμενοι κέρδισαν μισθολογικές αυξήσεις και αμειβόμενες διακοπές και το PCF, ικανοποιημένο, έβαλε τέλος στις καταλήψεις και τις απεργίες αντί να ρισκάρει να αποξενώσει εκείνους που αντιτάχθηκαν στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Léon Blum. Στις 12 Ιουνίου 1936, η L’Humanité δημοσίευσε την δήλωση του γενικού γραμματέα του κόμματος, Maurice Thorez, ότι «πρέπει να γνωρίζουμε πότε πρέπει να τερματίσουμε μια απεργία» και ότι «δεν είναι όλα δυνατά».

Πάνω από τρεις δεκαετίες αργότερα, τον Μάιο του 1968, ένα αριστερό φοιτητικό κίνημα ξεκίνησε μια εξέγερση που έφερε περίπου δέκα εκατομμύρια εργαζομένους σε γενική απεργία. Η PCF και η L’Humanité έκαναν ό, τι μπορούσαν για να κρατήσουν τους ριζοσπάστες φοιτητές μακριά από τους εργαζόμενους και να περιορίσουν τις απαιτήσεις σε θέματα επιπέδου διαβίωσης. Το έπραξαν για πολλούς από τους ίδιους λόγους όπως το 1936, αλλά και για να εξασφαλίσουν την λαβή του κόμματος επί της εργατικής τάξη και των διαμαρτυριών της.

Παρά την αποτυχία του να συμπιέσει τα ριζοσπαστικά αιτήματα το 1968, το PCF κέρδισε περισσότερο από το 20% των ψήφων στις κοινοβουλευτικές εκλογές το επόμενο έτος και διατήρησε αυτό το επίπεδο υποστήριξης για μια δεκαετία. Η αγωνία του κόμματος ξεκίνησε μόνο μετά την εκλογή του σοσιαλιστή François Mitterrand ως προέδρου το 1981.

Ο Mitterrand συνήψε μια επίσημη συμμαχία με το PCF, συμπεριλαμβάνοντας μερικά μέλη του στην κυβέρνησή του, κάτι που ενίσχυσε το δικό του Σοσιαλιστικό Κόμμα δίνοντάς του αριστερή κάλυψη. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ομόλογοι του PCF στην Ισπανία και την Ιταλία είχαν αγκαλιάσει τον ευρωκομμουνισμό, μια πιο ανοικτή και δημοκρατική παραλλαγή που τόνιζε την ανεξαρτησία από τη Μόσχα. Αλλά αν και το PCF έκανε την ίδια στροφή, δεν έκανε ποτέ τις αλλαγές στην πράξη. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα επωφελήθηκε από την ισχυρογνώμονα αυταρχική εικόνα του PCF και παρουσίασε τον εαυτό του με επιτυχία, σε αντιδιαστολή, ως το αληθινό όχημα των γαλλικών φιλοδοξιών για κοινωνική δικαιοσύνη. Ως αποτέλεσμα, το μερίδιο του PCF στις ψήφους μειώθηκε απότομα από το 1986.

Εξακολουθώντας να συνδέεται στενά με τον σοβιετικό κομμουνισμό, απρόθυμο να υποστηρίξει νέα κοινωνικά κινήματα, και με μια πολιτική στρατηγική υπέρ των σταδιακών αλλαγών που πλέον ήταν απελπιστικά ξεπερασμένη, το PCF εξαφανίστηκε ως πολιτική και κοινωνική δύναμη. Το όραμα της εργατικής τάξης, που κάποτε κινητοποιούσε, ήταν ακατάλληλα προσαρμοσμένο σε μια οικονομία όπου όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι είχαν προσληφθεί με συμβάσεις περιορισμένης διάρκειας, εργοστάσια και ορυχεία είχαν κλείσει και η μετανάστευση έγινε κεντρικό ζήτημα. Η αποτελεσματικότητα της κινητοποίησης των εργαζομένων έχει επίσης μειωθεί. Την άνοιξη του 2018, ο πρόεδρος Emmanuel Macron [3] έκανε τις μεταρρυθμίσεις στο εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα, το SNCF, μέρος του σχεδίου του για τον εκσυγχρονισμό της Γαλλίας. Οι μεταρρυθμίσεις κατήργησαν το δικαίωμα των εργαζομένων για μονιμότητα εργασίας στις σιδηροδρομικές μεταφορές και ειδικές συνταξιοδοτικές παροχές, γεγονός που οδήγησε τους σιδηροδρομικούς εργαζόμενους της άλλοτε κομμουνιστικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων (Confédération Générale du Travail) να προκηρύξουν μια σειρά κυλιόμενων απεργιών που εξαπλώθηκαν σε διάστημα τριών μηνών. Ο Macron αρνήθηκε να παραδοθεί στις απαιτήσεις των εργαζομένων και η απεργία ήταν μια πλήρης αποτυχία. Αυτή η ήττα μιας κλασικής τακτικής εργατικής τάξης αναμφίβολα τροφοδότησε την απογοήτευση που θα παρήγαγε το κίνημα των κίτρινων γιλέκων.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, από την πλευρά του, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις ελπίδες που τοποθετήθηκαν είτε στην κυβέρνηση του Μιτεράν, είτε σε αυτήν του προέδρου François Hollande και έγινε ολοένα και περισσότερο το κόμμα ενός τμήματος της αστικής μεσαίας τάξης (bourgeoisie) που περιλαμβάνει τους bobos ή αλλιώς τους αστούς μποέμ. Αυτοί οι νέοι, μορφωμένοι αστοί δείχνουν μικρή ανησυχία για τις ανάγκες εκείνων που υποφέρουν στην «βαθιά Γαλλία», ή αλλιώς στην Γαλλία των αγροτικών χωριών και των μικρών πόλεων στην περιφέρεια της χώρας, όπου η ανεργία και η υποαπασχόληση είναι συνήθεις, οι μισθοί είναι χαμηλοί και οι φόροι υψηλοί και οι απλοί άνθρωποι προσπαθούν να τεντώσουν τους μισθούς τους μέχρι το τέλος κάθε μήνα.

Απομένει το κόμμα του Jean-Luc Mélenchon, το La France Insoumise, το οποίο έχει προσελκύσει μερικούς από τους ψηφοφόρους που κάποτε θα ήταν κομμουνιστές ή σοσιαλιστές. Αλλά αυτή η δύναμη είναι ετερόκλητη, χαλαρά οργανωμένη και νέα. Με την εστίασή του στο να κερδίσει έδρες σε εθνικό επίπεδο και όχι στην αντιμετώπιση τοπικών διαμαρτυριών, το La France Insoumise είναι απίθανο να αντικαταστήσει τα παλαιά κόμματα της αριστεράς, παρά το γεγονός ότι συγκέντρωσε περισσότερο από το 19% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές του 2017.

Πολλοί από εκείνους στην περιφέρεια της Γαλλίας που προηγουμένως ψήφισαν προς τα αριστερά έχουν μετακινηθεί προς τα δεξιά, αλλά ακόμη και η αλλαγή που μπορεί να προσφέρει το Rassemblement National (διάδοχος του Εθνικού Μετώπου) βρίσκει εμπόδια, διότι το εκλογικό σύστημα των δύο [εκλογικών] γύρων εμποδίζει τα μικρά κόμματα από το να αποκτήσουν δύναμη ποτέ. Χωρίς πίστη σε ένα σύστημα που τους απογοήτευσε και τους αγνόησε, τα κίτρινα γιλέκα έκαναν το βήμα να μιλήσουν μόνοι τους.

Ο θυμός εκείνων που ζουν στην γαλλική περιφέρεια είναι τόσο βαθύς, απορρέει από τόσα πολλά διαφορετικά στρώματα της κοινωνίας και πηγάζει από μια τόσο μεγάλη ποικιλία παραπόνων, που τα παραδοσιακά σχήματα της αριστεράς πλέον απλώς δεν έχουν εφαρμογή. Οι ιδιοκτήτες καταστημάτων και οι αυτοαπασχολούμενοι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο ανάμεσα στα κίτρινα γιλέκα. Η αριστερά είχε απαντήσεις -ή νόμιζε ότι είχε- για μια εξέγερση των εργαζομένων, αλλά όχι για μια [εξέγερση] των εργαζομένων και των καταστηματαρχών. Ένας θυμός που έβραζε τελικά εξερράγη και η αριστερά δεν είναι πια το όχημά του ή ο ερμηνευτής του. Ο θυμός τώρα πλέει ελεύθερα, χτυπώντας όπου και όποτε θέλει.

Η Γαλλία πέραν των προαστίων, [η Γαλλία] της υπαίθρου και των μικρών πόλεων από καιρό αισθάνεται ότι κανείς δεν την ακούει, πόσω μάλλον να αντιμετωπίζει τους χαμηλούς και στάσιμους μισθούς και την έλλειψη εργασίας από τα οποία πάσχει. Ο προτεινόμενος φόρος στα καύσιμα που προκάλεσε την εξέγερση θα έβλαπτε δυσανάλογα τους Γάλλους έξω από τις μεγάλες πόλεις αφήνοντας τους κατοίκους των πόλεων, με τα εκτεταμένα συστήματα μαζικής μεταφοράς και τις σύντομες μετακινήσεις τους, σχετικά άθικτους. Όσοι ζουν μακριά από τις πόλεις και μετακινούνται από και προς την εργασία τους αισθάνθηκαν συντετριμμένοι από τις τιμές των καυσίμων και τα διόδια, τίποτε από τα οποία ένας Παριζιάνος δεν θα τοποθετούσε στην κορυφή μιας λίστας των ανισοτήτων της κοινωνίας. Αλλά για εκείνους που έφθασαν να αποτελέσουν την βάση των κίτρινων γιλέκων, ο φόρος επί των καυσίμων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Όταν τα κίτρινα γιλέκα πρωτοεμφανίστηκαν, κλείνοντας δρόμους και διαμαρτυρόμενοι για την αύξηση του φόρου στα καύσιμα, απέκλεισαν τους πολιτικούς από τις διαδηλώσεις και τους καταυλισμούς τους. Οι εκπρόσωποι προέκυψαν μέσα από το ίδιο το κίνημα: Η Jacline Mouraud, μια υπνοθεραπεύτρια και κυνηγός εκτοπλασμάτων της οποίας το βίντεο στο YouTube [4] βοήθησε να επιταχυνθούν οι διαμαρτυρίες˙ ο Eric Drouet, οδηγός φορτηγού που δεν αντιτίθεται πλήρως στις συνωμοτικές αντιλήψεις [5]˙ ο Maxime Nicolle, γνωστός ως Fly Rider, του οποίοι οι συμπάθειες βρίσκονται στην δεξιά, αν όχι στην άκρα δεξιά˙ και ο Christophe Chalençon, ένας που κατηγορείται για ισλαμοφοβία [6], η συνάντηση του οποίου με τον Ιταλό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Luigi Di Maio οδήγησε την Γαλλία να ανακαλέσει τον πρέσβυ της από την Ιταλία. Οι θεωρίες συνωμοσίας και οι άγριες φήμες είναι κοινές μεταξύ των κίτρινων γιλέκων, συμπεριλαμβανομένων ότι ο Macron έχει προσλάβει μισθοφόρους για την καταπολέμηση των κίτρινων γιλέκων, ότι το γαλλικό σύνταγμα έχει παύσει να ισχύει από το 2017 και ότι η Γαλλία έχασε την κυριαρχία της στο θέμα της μετανάστευσης λόγω του συμφώνου του Μαρακές το 2018.

Οι αισιόδοξοι στην αριστερά μπορεί να μπουν στον πειρασμό να δουν τα κίτρινα γιλέκα ως μια επαναστατική δύναμη που βρίσκεται στην φάση της δημιουργίας -μια [δύναμη] που τελικά πηγάζει φυσικά από τις επιθυμίες και τις απαιτήσεις του λαού, χωρίς την μεσολάβηση κόμματος ή ένωσης. Αλλά η έννοια ότι το κίνημα είναι επαναστατικό δεν το κάνει αριστερό. Ποτέ πριν, οι φασίστες και οι βασιλόφρονες δεν συμμετείχαν στις ίδιες διαδηλώσεις με ομολογημένα αριστερούς, όπως κάνουν τώρα. Οι αντισημίτες, όπως ο κωμικός και αρνητής του Ολοκαυτώματος Dieudonné, φορούν υπερήφανα το κίτρινο γιλέκο. Ο Bernard-Henri Lévy δήλωσε ότι οι συμμετέχοντες στο κίνημα δεν πρέπει να αποκαλούνται «κίτρινα γιλέκα» αλλά «καφέ γιλέκα» (brown vests). Το ασύνδετο κύμα διαμαρτυρίας μοιάζει με τον ελέφαντα στην παραβολή όπως τον αισθάνθηκαν και περιέγραψαν εννέα τυφλοί άνδρες, ο καθένας τους απεικονίζοντας ένα διαφορετικό πλάσμα ανάλογα με το πού τον είχε ακουμπήσει.

Έχοντας χάσει την πίστη τους σε όλα τα κόμματα, τα κίτρινα γιλέκα θέλουν άμεση εξουσία και απαιτούν δημοψηφίσματα που θα προκηρύσσονται από τους πολίτες. Οι άνθρωποι έχουν επιτύχει πολιτική ωριμότητα, λένε τα κίτρινα γιλέκα, και δεν χρειάζονται πλέον αντιπροσώπους (τους οποίους θεωρούν ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικοί σε καμία περίπτωση) για να λάβουν αποφάσεις γι’ αυτούς. Τα κίτρινα γιλέκα απαιτούν ένα πιο δίκαιο φορολογικό καθεστώς, αυξήσεις στον ελάχιστο μισθό και όρια στις μεγάλες περιουσίες. Αντιτίθενται ακόμη και στα χαμηλότερα όρια ταχύτητας. Αυτά τα αιτήματα είναι αριστερά λαϊκίστικα ενώ ταυτόχρονα είναι και δεξιά λαϊκίστικα. Και το κίνημα είναι σε μεγάλο βαθμό γηγενές γαλλικό. Δεν είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι οι μεταναστευτικές κοινότητες διαδραματίζουν ελάχιστο ρόλο σε αυτό το κύμα διαμαρτυρίας: Οι διαμαρτυρίες των κίτρινων γιλέκων αποτελούν μέρος ενός γαλλο-γαλλικού εμφυλίου πολέμου.

Όλα αυτά μιλούν για την έλλειψη συνοχής του κινήματος. Είναι αντίθετο στις πολιτικές και τους πολιτικούς (παρόλο που τώρα υπάρχει μια συζήτηση σε ορισμένους κύκλους των κίτρινων γιλέκων να κατεβάσουν υποψηφιότητες στις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές), ωστόσο απαιτεί μέτρα που μπορούν να εφαρμόσουν μόνο οι πολιτικοί. Τα κίτρινα γιλέκα, με τις θεωρίες συνωμοσίας τους, τις φήμες τους, το βαθύ μίσος τους για μια ασαφή «μπουρζουαζία», δεν δηλώνουν την επιστροφή ενός κοιμώμενου μαρξισμού, απελευθερωμένου από τα σταλινικά φαντάσματα. Είναι περισσότερο το είδωλο του σοσιαλισμού για τον οποίο μίλησε ο Friedrich Nietzsche, οι «απόστολοι της εκδίκησης και της δυσαρέσκειας». Αποτελούν το προϊόν όχι μόνο των πολιτικών του προέδρου Macron αλλά και της επί δεκαετίες κενότητας της αριστεράς , που πτώχευσε όπως η ιστορική της εφημερίδα, η L ‘Humanité.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/bankruptcy-french-left

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/May-Made-Me-History-Uprising/dp/1849353107
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2018-12-12/yellow-vest-pr…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2018-07-24/macrons-reform…
[4] https://www.youtube.com/watch?v=06pOTxTvnBU&t=2s
[5] https://blogs.mediapart.fr/lancetre/blog/150119/maxime-nicolle-eric-drou…
[6] http://www.francesoir.fr/politique-france/christophe-chalencon-le-leader…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition