Αρχική Blog Σελίδα 2702

«Ο Μακρόν κινδυνεύει πολύ περισσότερο από την υπόθεση Μπεναλλά παρά από τους κιτρινογιελεκάδες»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Σε άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 24-07-2018 έγραφα : «Ο Μακρόν με ένα εφυές σύνθημα {ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, εμπρός} εξαΰλωσε, αποσυντόνισε και  καθήλωσε σύμπασα την αντιπολίτευση αλλά και τα συνδικάτα. Με την υπόθεση του Alexendre Benella κατόρθωσε να τους νεκραναστήσει !».

http://www.anixneuseis.gr/?p=193313. Δηλαδή οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που εκπόνησε και ψήφισε η συντριπτική κοινοβουλευτική του πλειοψηφία μέχρι το καλοκαίρι του 2018, με κορυφαία την αλλαγή του εργατικού δικαίου, δεν οδήγησαν παρά σε κάποιες «σκόρπιες διαδηλώσεις». Και η μόνιμη επωδός του Μακρόν σχετικά ήταν : «κάνω ό,τι είχα υποσχεθεί προεκλογικά». Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι o Γάλλος πρόεδρος δεν υποσχέθηκε να φέρει τον Σοσιαλισμό, όπως ψευδώς υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας. Αυτή λοιπόν η σύντομη ρήση παρέλυε την αντιπολίτευσή του, συμπεριλαμβανομένης και της συνδικαλιστικής τάξης της Γαλλίας τις οποίες, και τις δυο μαζί, είχε τσουβαλιάσει στον αποκρουστικό όρο «το παλιό», κρατώντας για τον εαυτό του τον ελκυστικό και ελπιδοφόρο όρο το «νέο».

Δεν είχε βέβαια υπολογίσει ο Μακρόν μέχρι τότε τη ζημιά που θα πάθαινε κατεξακολούθηση  από το σκάνδαλο αυθαιρεσίας και παρανομίας του 27χρονου συμβούλου ασφαλείας του Alexendre Benella (εξ αριστερών στην Φώτο) αλλά και από το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων».

Τα «Κίτρινα Γιλέκα» βρίσκονται, κάθε Σάββατο, για πάνω από 3 μήνες στους δρόμους του Παρισιού και άλλων μεγαλουπόλεων της Γαλλίας. Παρόλο ότι δεν έχουν σταματήσει αυτό το «άθλημα» μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές,  τολμώ να προβλέψω, όχι αυθαίρετα, ότι η εξουσία του Γάλλου προέδρου δεν κινδυνεύει από αυτούς. Γιατί ο ίδιος ο Μακρόν παραδέχθηκε ότι οι πολίτες που συστρατεύθηκαν στα «Κίτρινα Γιλέκα», οι περισσότεροι δεν τα έβγαζαν πέρα και είχαν αγνοηθεί από τους προκατόχους του. Γιατί ένα σημαντικό μέρος των αιτημάτων τους ικανοποιήθηκε ήδη από την κυβέρνηση (με 11 δις ευρώ παροχές) και οι νουνεχείς πολίτες το παραδέχονται. Γιατί κάθε βδομάδα ο αριθμός τους φθίνει. Δεν έχουν πείσει την πλειοψηφία της γαλλικής κοινής γνώμης, για κάποιες αδιέξοδες αριστερίστικες ή ακροδεξιές θέσεις τους. Οι Γάλλοι κατά 52% επιθυμούν πλέον να σταματήσουν οι καταστρεπτικές και ζημιογόνες για το εμπόριο και την απασχόληση κινητοποιήσεις των Μπαχαλάκηδων. Γιατί είναι διασπασμένα τα ηγετικά τους στελέχη (στη Λυών είδαμε μάλιστα στην τηλεόραση να συγκρούονται μεταξύ τους αριστεριστές και ακροδεξιοί κιτρινογιελεκάδες), δίχως συγκεκριμένο και συνεκτικό πολιτικό λόγο. Γιατί τέλος ο αντιπερισπασμός που τους έκανε ο Μακρόν, μετά την αρχική του αμηχανία, με τον «ευρύ εθνικό διάλογο» έπιασε μια χαρά. Έγινε για 1η φορά στη Γαλλία με πάνω από 6.000 συγκεντρώσεις διαλόγου μέχρι τώρα, με πάνω από 1.000.000 προτάσεις από τα κάτω στον ειδικό ιστότοπο του διαλόγου, και με ένα ρεσιτάλ ερωταπαντήσεων του ίδιου του Μακρόν που μεταδόθηκαν απευθείας από ορισμένα ειδησεογραφικά κανάλια (π.χ. LCI, BFM TV).

Ο πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε σε αυτό που έγινε και θα συνεχιστεί μέχρι τις 15 Μαρτίου 2019. Ανέβασε την δημοτικότητά του κατακόρυφα (από 23% στο 38%) γιατί ακόμα και οι εχθροί του αναγνώρισαν την ευρυμάθειά του αλλά και τη χαρισματικότητα που διαθέτει να πείθει τον κόσμο και τους Δημάρχους (τους οποίους είχε λανθασμένα παραγκωνίσει από την αρχή της θητείας του) της Δεξιάς και των Σοσιαλιστών !

Κι έρχομαι τώρα στην υπόθεση του Alexendre Benella.  

 Θυμίζω τις δυο εξαγγελθείσες θεμελιακές αρχές της πολιτικής Μακρόν από την έναρξη της πενταετούς θητείας του : αποτελεσματικότητα (efficacité) και υποδειγματικότητα (exemplarité), για να ξεχωρίσει από το φθαρμένο «παλιό πολιτικό σύστημα». Η αρχή της υποδειγματικότατος φαίνεται ότι ήταν «όνειρο και πάει», μετά το «νοσηρό κολλητιλίκη» του Μακρόν με τον  AlexendreBenella ο οποίος είναι ήδη προφυλακισμένος από προχθές. Για να ενημερωθείτε ικανοποιητικά, διαβάστε παρακάτω πώς συνοψίζει τις 5 πτυχές αυτής της υπόθεσης ο Arnaud Focraud στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Journal de dimanche στις 20-2-2019. Επί 7 μήνες, τα καμώματα του πρώην επιτελούς ασφαλείας του Μακρόν σηματοδοτούν την γαλλική πολιτική και δικαστική επικαιρότητα φθείροντάς τον εξακολουθητικά.

1η δικαστική έρευνα : η άσκησης βίας της 1ης Μαΐου 2018

 Τα πραγματικά περιστατικά : στο περιθώριο μιας διαδήλωσης που πραγματοποιήθηκε την 1η Μαΐου 2018 στο Παρίσι, ο  Μπεναλλά κινηματογραφείται να καταφέρεται με τραμπουκισμό εναντίον  δυο διαδηλωτών, ενδεδυμένος με στολή Ματατζή  αστυνομικού. Μαθαίνοντας το περιστατικό, ο Μακρόν αντί να τον αποκεφαλίσει   αμέσως (και να λήξει εκεί η υπόθεση με υποδειγματικότητα),  η ιεραρχία του αποφασίζει να τον «τιμωρήσει» με το χάδι της παρακράτησης μισθού για  15 ημέρες και να μειώσει τις αρμοδιότητές του. Αλλά η «υπόθεση Benalla» αποκρύβεται και γίνεται γνωστή στις 18 Ιουλίου 2018, με τις αποκαλύψεις της εφημερίδας Monde  για το περιστατικό του συνεργάτη του Μακρόν. Στη συνέχεια, μετά από τις νέες αποκαλύψεις αναφορικά με τη μετάδοση  εικόνων του Benalla μέσω ενός βίντεο, το προεδρικό μέγαρο Elysée αποφασίζει  επιτέλους να απολύσει τον υπάλληλό του την 1η Αυγούστου 2018. Ο Vincent Crase, πρώην υπάλληλος του κόμματος η «Γαλλία Εμπρός» του Μακρόν, επίσης παρίσταται την 1η Μαΐου 2018 στο εν λόγω περιστατικό μαζί με 3 αστυνομικούς που τίθενται σε διαθεσιμότητα. Ο Alexandre Benalla υπόκειται και σε μια δεύτερη έρευνα για άλλες πράξεις βίας, που συνέβησαν νωρίτερα από την 1η Μαΐου 2018, στο παρισινό πάρκο Jardin des Plantes. Αυτή η έρευνα θα οδηγήσει σε μια δεύτερη κατηγορία στις 29 Νοεμβρίου 2018, για «συλλογική βία». Παράλληλα με αυτές τις δικαστικές έρευνες, δημιουργήθηκαν δύο κοινοβουλευτικές εξεταστικές επιτροπές, μία στην Εθνοσυνέλευση και η άλλη στη Γερουσία (η οποία εξέδωσε χθες το πόρισμά της με μελανά σημεία), για να προσπαθήσουν να ρίξουν φως στις δυσλειτουργίες του Γραφείου της Προεδρίας.

 2η δικαστική έρευνα : τα διπλωματικά διαβατήρια του Benalla

 Τα πραγματικά περιστατικά : μετά από ένα φθινόπωρο που σημαδεύθηκε από την αμφισβήτηση των «Κίτρινων Γιλέκων», η υπόθεση Benalla επανέρχεται στο προσκήνιο τον Δεκέμβριο του 2018, όταν το έντυπο «La lettre du Continent», και στη συνέχεια η εφημερίδα Le Monde, αποκαλύπτουν ένα επαγγελματικό ταξίδι του πρώην συμβούλου του Μακρόν στις αρχές του μήνα στο Τσαντ. Ο Alexandre Benalla έχει μεταπηδήσει στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών (consulting) και έχει ήδη πραγματοποιήσει αρκετά ταξίδια στο εξωτερικό, ειδικά στην Αφρική. Αυτό το νέο επεισόδιο παίρνει μια διαφορετική διάσταση, όταν ο ειδησεογραφικός ιστότοπος Mediapart αποκαλύπτει ότι ο νεαρός ταξιδεύει ακόμα με τα δύο διπλωματικά διαβατήρια που του είχε χορηγήσει η υπηρεσία του! Αντί να τα έχει ήδη επιστρέψει μετά την αποχώρησή του από το Elysée. Και το χειρότερο. Ο Benalla διαβεβαιώνει την εφημερίδα Journal de dimanche ότι τα έγγραφα αυτά τα είχε επιστρέψει. Του επιστράφηκαν όμως  στις αρχές Οκτωβρίου 2018 από «ένα άτομο της Προεδρίας»! Σήμερα ο πρώην φρουρός του Μακρόν κατηγορείται για κατάχρηση των διπλωματικών διαβατηρίων του.

3η δικαστική έρευνα: η μαγνητοφώνηση του Mediapart

Τα πραγματικά περιστατικά : Στις 31 Ιανουαρίου 2019, ο ιστότοπος Mediapart μεταδίδει αποσπάσματα από μια ηχογραφημένη συνομιλία του Ιουλίου 2018 μεταξύ του Alexandre Benalla και του Vincent Crase. Ο πρώτος καυχιέται στον δεύτερο ιδιαίτερα ότι συνεχίζει να έχει την υποστήριξη του «αφεντικού» (“patron“), του  Macron δηλαδή. Ο αρθρογράφος  αποκαλύπτει  επίσης στο άρθρο του ότι ο Benalla εμπλέκεται  άμεσα σε μια σύμβαση ασφαλείας που υπέγραψε ο Vincent Crase με τον Iskander Makhmudov, έναν Ρώσο ολιγάρχη, «φίλο του Βλαντιμίρ Πούτιν». Περίοδος κατά την οποία ο Benalla εξακολουθούσε να εργάζεται στο Elysée! Ο τελευταίος και ο Vincent Crase ισχυρίστηκαν το αντίθετο ενώπιον της  εξεταστικής επιτροπής της Γερουσίας. Από πού προέρχονται τα «στοιχεία» από τα οποία η εισαγγελία αποφάσισε να ανοίξει αυτή τη νέα έρευνα; Από τον Alexandre Benalla, λέει μια δικαστική πηγή. Ο ιστότοπος Mediapart ισχυρίζεται ότι προέρχονται από το πρωθυπουργικό Γραφείο Matignon. Στις 6 Φεβρουαρίου 2019, οι υπηρεσίες του Πρωθυπουργού επιβεβαίωσαν, και την επόμενη ημέρα ανακοίνωσαν την παραίτηση της προϊσταμένης ασφαλείας του πρωθυπουργού, Marie–Elodie Poitout, για «να μην εκθέσουν» τον πρωθυπουργό Edouard Philippe. Ο σύντροφός της, στρατιωτικός, τίθεται επίσης σε διαθεσιμότητα. Η συζήτηση που καταγράφηκε μεταξύ Benalla και Crase έγινε στο σπίτι αυτού του ζεύγους ; Η ενδιαφερόμενη διαψεύδει και ισχυρίζεται ότι δεν έχει «καμία σχέση με τις ηχογραφήσεις».

4η δικαστική έρευνα: το ρωσικό συμβόλαιο

 Τα πραγματικά περιστατικά : Ο ιστότοπος Mediapart ανέφερε ήδη από το Δεκέμβριο 2018 τους δεσμούς μεταξύ της εταιρείας του Vincent Crase και του ολιγάρχη Iskander Makhmudov, σχετικά με μια σύμβαση που  είχε ενδεχομένως διαπραγματευτεί απευθείας ο Alexandre Benalla, «ενώ  βρισκόταν ακόμα στο προεδρικό μέγαρο Elysée». Αυτή η σύμβαση είχε μνημονευθεί κατά τον διάλογο μεταξύ των δύο συντρόφων στις 26 Ιουλίου 2018 και του οποίου αποσπάσματα δημοσιεύθηκαν στις 31 Ιανουαρίου 2019 από τον ιστότοπο  Mediapart. Οι εν λόγω πρωταγωνιστές σχεδίαζαν στη συνέχεια να υπογράψουν ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο ύψους 294.000 ευρώ, το οποίο «προέβλεπε την προστασία των ακινήτων στη Γαλλία του Ρώσου επιχειρηματία και της οικογένειάς του στο Μονακό», σύμφωνα με το Mediapart. Την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2019, η Εθνική Οικονομική Εισαγγελία (PNF) δήλωσε ότι έχει ξεκινήσει σχετική έρευνα.

5η δικαστική έρευνα : πιθανή «απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων»

Τα πραγματικά περιστατικά: Η υπόθεση αφορά περισσότερο δύο στοιχεία, σύμφωνα με μια πηγή του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP). Οι έρευνες περιλαμβάνουν το μυστηριώδες θησαυροφυλάκιο που είχε ο Benalla στο σπίτι του για να αποθηκεύει τα όπλα του. Αυτό «μεταφέρθηκε σε ένα ασφαλές μέρος από ένα άτομο, αλλά δεν ήμουν εγώ αυτός που ασχολήθηκε με αυτό», είπε στους έκπληκτους ανακριτές στις 21 Ιουλίου 2018. Η έρευνα αφορά επίσης τις ηχογραφήσεις των συνομιλιών που αποκαλύφθηκαν από το Mediapart στις 31 Ιανουαρίου και στις 5 Φεβρουαρίου 2019, στις οποίες οι Alexandre Benalla και Vincent Crase, ανησυχούν για τα μηνύματά τους στο τηλέφωνό τους. Ο πρώτος παροτρύνει τον δεύτερο. να σβήσει «τα πάντα όλα». Σε αυτές τις ηχογραφήσεις οι δύο  φίλοι μιλούν για τις δικαστικές υποθέσεις τους κατά τη διάρκεια της συζήτησης στις 26 Ιουλίου 2018, δηλαδή 4 ημέρες μετά την κατηγορία τους για άσκηση βίας στο περιθώριο της διαδήλωσης της Πρωτομαγιάς 2018, ενώ η δικαστική τους εξέταση τους απαγόρευε  οποιαδήποτε επαφή μεταξύ τους.

China Uses DNA to Track Its People, With the Help of American Expertise

Από
anixneuseis
-
0

Chinese authorities turned to a Massachusetts company and a prominent Yale researcher as they built an enormous system of surveillance and control.

Tahir Imin, a 38-year-old Uighur, had his blood drawn, his face scanned and his voice recorded by the authorities in China’s Xinjiang region.CreditCreditKate Warren for The New York Times

Sui-Lee Wee

By Sui-Lee Wee

阅读简体中文版閱讀繁體中文版

BEIJING — The authorities called it a free health check. Tahir Imin had his doubts.

They drew blood from the 38-year-old Muslim, scanned his face, recorded his voice and took his fingerprints. They didn’t bother to check his heart or kidneys, and they rebuffed his request to see the results.

“They said, ‘You don’t have the right to ask about this,’” Mr. Imin said. “‘If you want to ask more,’ they said, ‘you can go to the police.’”

Mr. Imin was one of millions of people caught up in a vast Chinese campaign of surveillance and oppression. To give it teeth, the Chinese authorities are collecting DNA — and they got unlikely corporate and academic help from the United States to do it.

China wants to make the country’s Uighurs, a predominantly Muslim ethnic group, more subservient to the Communist Party. It has detained up to a million people in what China calls “re-education” camps, drawing condemnation from human rights groups and a threat of sanctions from the Trump administration.

Collecting genetic material is a key part of China’s campaign, according to human rights groups and Uighur activists. They say a comprehensive DNA database could be used to chase down any Uighurs who resist conforming to the campaign.

Police forces in the United States and elsewhere use genetic material from family members to find suspects and solve crimes. Chinese officials, who are building a broad nationwide database of DNA samples, have cited the crime-fighting benefits of China’s own genetic studies.

To bolster their DNA capabilities, scientists affiliated with China’s police used equipment made by Thermo Fisher, a Massachusetts company. For comparison with Uighur DNA, they also relied on genetic material from people around the world that was provided by Kenneth Kidd, a prominent Yale University geneticist.

On Wednesday, Thermo Fisher said it would no longer sell its equipment in Xinjiang, the part of China where the campaign to track Uighurs is mostly taking place. The company said separately in an earlier statement to The New York Times that it was working with American officials to figure out how its technology was being used.

Dr. Kidd said he had been unaware of how his material and know-how were being used. He said he believed Chinese scientists were acting within scientific norms that require informed consent by DNA donors.

China’s campaign poses a direct challenge to the scientific community and the way it makes cutting-edge knowledge publicly available. The campaign relies in part on public DNA databases and commercial technology, much of it made or managed in the United States. In turn, Chinese scientists have contributed Uighur DNA samples to a global database, potentially violating scientific norms of consent.

Cooperation from the global scientific community “legitimizes this type of genetic surveillance,” said Mark Munsterhjelm, an assistant professor at the University of Windsor in Ontario who has closely tracked the use of American technology in Xinjiang.

China has maintained an iron grip in Xinjiang, where it is trying to make Uighur Muslims more subservient to the Communist Party.CreditNg Han Guan/Associated Press

Image
China has maintained an iron grip in Xinjiang, where it is trying to make Uighur Muslims more subservient to the Communist Party.CreditNg Han Guan/Associated Press

In Xinjiang, in northwestern China, the program was known as “Physicals for All.”

From 2016 to 2017, nearly 36 million people took part in it, according to Xinhua, China’s official news agency. The authorities collected DNA samples, images of irises and other personal data, according to Uighurs and human rights groups. It is unclear whether some residents participated more than once — Xinjiang has a population of about 24.5 million.

In a statement, the Xinjiang government denied that it collects DNA samples as part of the free medical checkups. It said the DNA machines that were bought by the Xinjiang authorities were for “internal use.”

China has for decades maintained an iron grip in Xinjiang. In recent years, it has blamed Uighurs for a series of terrorist attacks in Xinjiang and elsewhere in China, including a 2013 incident in which a driver struck two people in Tiananmen Square in Beijing.

In late 2016, the Communist Party embarked on a campaign to turn the Uighurs and other largely Muslim minority groups into loyal supporters. The government locked up hundreds of thousands of them in what it called job training camps, touted as a way to escape poverty, backwardness and radical Islam. It also began to take DNA samples.

In at least some of the cases, people didn’t give up their genetic material voluntarily. To mobilize Uighurs for the free medical checkups, police and local cadres called or sent them text messages, telling them the checkups were required, according to Uighurs interviewed by The Times.

A market in Kashgar, a city in Xinjiang. China has detained up to a million people in camps in the western region.CreditBryan Denton for The New York Times

Image

A market in Kashgar, a city in Xinjiang. China has detained up to a million people in camps in the western region.CreditBryan Denton for The New York Times

Kenneth Kidd first visited China in 1981 and remained curious about the country. So when he received an invitation in 2010 for an expenses-paid trip to visit Beijing, he said yes.

Dr. Kidd is a major figure in the genetics field. The 77-year-old Yale professor has helped to make DNA evidence more acceptable in American courts.

His Chinese hosts had their own background in law enforcement. They were scientists from the Ministry of Public Security — essentially, China’s police.

During that trip, Dr. Kidd met Li Caixia, the chief forensic physician of the ministry’s Institute of Forensic Science. The relationship deepened. In December 2014, Dr. Li arrived at Dr. Kidd’s lab for an 11-month stint. She took some DNA samples back to China.

“I had thought we were sharing samples for collaborative research,” said Dr. Kidd.

Dr. Kidd is not the only prominent foreign geneticist to have worked with the Chinese authorities. Bruce Budowle, a professor at the University of North Texas, says in his online biography that he “has served or is serving” as a member of an academic committee at the ministry’s Institute of Forensic Science.

Jeff Carlton, a university spokesman, said in a statement that Professor Budowle’s role with the ministry was “only symbolic in nature” and that he had “done no work on its behalf.”

 “Dr. Budowle and his team abhor the use of DNA technology to persecute ethnic or religious groups,” Mr. Carlton said in the statement. “Their work focuses on criminal investigations and combating human trafficking to serve humanity.”

Dr. Kidd’s data became part of China’s DNA drive.

In 2014, ministry researchers published a paper describing a way for scientists to tell one ethnic group from another. It cited, as an example, the ability to distinguish Uighurs from Indians. The authors said they used 40 DNA samples taken from Uighurs in China and samples from other ethnic groups from Dr. Kidd’s Yale lab.

In patent applications filed in China in 2013 and 2017, ministry researchers described ways to sort people by ethnicity by screening their genetic makeup. They took genetic material from Uighurs and compared it with DNA from other ethnic groups. In the 2017 filing, researchers explained that their system would help in “inferring the geographical origin from the DNA of suspects at crime scenes.”

For outside comparisons, they used DNA samples provided by Dr. Kidd’s lab, the 2017 filing said. They also used samples from the 1000 Genomes Project, a public catalog of genes from around the world.

Paul Flicek, member of the steering committee of the 1000 Genomes Project, said that its data was unrestricted and that “there is no obvious problem” if it was being used as a way to determine where a DNA sample came from.

The data flow also went the other way.

Chinese government researchers contributed the data of 2,143 Uighursto the Allele Frequency Database, an online search platform run by Dr. Kidd that was partly funded by the United States Department of Justice until last year. The database, known as Alfred, contains DNA data from more than 700 populations around the world.

This sharing of data could violate scientific norms of informed consent because it is not clear whether the Uighurs volunteered their DNA samples to the Chinese authorities, said Arthur Caplan, the foundinghead of the division of medical ethics at New York University’s School of Medicine. He said that “no one should be in a database without express consent.”

“Honestly, there’s been a kind of naïveté on the part of American scientists presuming that other people will follow the same rules and standards wherever they come from,” Dr. Caplan said.

Dr. Kidd said he was “not particularly happy” that the ministry had cited him in its patents, saying his data shouldn’t be used in ways that could allow people or institutions to potentially profit from it. If the Chinese authorities used data they got from their earlier collaborations with him, he added, there is little he can do to stop them.

He said he was unaware of the filings until he was contacted by The Times.

Dr. Kidd also said he considered his collaboration with the ministry to be no different from his work with police and forensics labs elsewhere. He said governments should have access to data about minorities, not just the dominant ethnic group, in order to have an accurate picture of the whole population.

As for the consent issue, he said the burden of meeting that standard lay with the Chinese researchers, though he said reports about what Uighurs are subjected to in China raised some difficult questions.

“I would assume they had appropriate informed consent on the samples,” he said, “though I must say what I’ve been hearing in the news recently about the treatment of the Uighurs raises concerns.”

In 2015, Dr. Kidd and Dr. Budowle spoke at a genomics conference in the Chinese city of Xi’an. It was underwritten in part by Thermo Fisher, a company that has come under intense criticism for its equipment sales in China, and Illumina, a San Diego company that makes gene sequencing instruments. Illumina did not respond to requests for comment.

China is ramping up spending on health care and research. The Chinese market for gene-sequencing equipment and other technologies was worth $1 billion in 2017 and could more than double in five years, according to CCID Consulting, a research firm. But the Chinese market is loosely regulated, and it isn’t always clear where the equipment goes or to what uses it is put.

 Thermo Fisher sells everything from lab instruments to forensic DNA testing kits to DNA mapping machines, which help scientists decipher a person’s ethnicity and identify diseases to which he or she is particularly vulnerable. China accounted for 10 percent of Thermo Fisher’s $20.9 billion in revenue, according to the company’s 2017 annual report, and it employs nearly 5,000 people there.

“Our greatest success story in emerging markets continues to be China,” it said in the report.

China used Thermo Fisher’s equipment to map the genes of its people, according to five Ministry of Public Security patent filings.

The company has also sold equipment directly to the authorities in Xinjiang, where the campaign to control the Uighurs has been most intense. At least some of the equipment was intended for use by the police, according to procurement documents. The authorities there said in the documents that the machines were important for DNA inspections in criminal cases and had “no substitutes in China.”

In February 2013, six ministry researchers credited Thermo Fisher’s Applied Biosystems brand, as well as other companies, with helping to analyze the DNA samples of Han, Uighur and Tibetan people in China, according to a patent filing. The researchers said understanding how to differentiate between such DNA samples was necessary for fighting terrorism “because these cases were becoming more difficult to crack.”

The researchers said they had obtained 95 Uighur DNA samples, some of which were given to them by the police. Other samples were provided by Uighurs voluntarily, they said.

Thermo Fisher was criticized by Senator Marco Rubio, Republican of Florida, and others who asked the Commerce Department to prohibit American companies from selling technology to China that could be used for purposes of surveillance and tracking.

Marco Rubio

✔@marcorubio

Grotesque to read @thermofisher fawning over in ’s state media.

A reminder is making lots of $ helping authorities conduct mass detention & brutal suppression of Muslims by selling them DNA sequencers.http://www.chinadaily.com.cn/a/201811/05/WS5bdfe891a310eff3032869d9_12.html …

302

Twitter Ads info and privacy
226 people are talking about this

On Wednesday, Thermo Fisher said it would stop selling its equipment in Xinjiang, a decision it said was “consistent with Thermo Fisher’s values, ethics code and policies.”

“As the world leader in serving science, we recognize the importance of considering how our products and services are used — or may be used — by our customers,” it said.

Tahir Hamut, a Uighur now living in Virginia whose blood was taken by the police in Xinjiang, said it was “inconceivable” that Uighurs there would have consented to give DNA samples.CreditKate Warren for The New York Times

Image

Tahir Hamut, a Uighur now living in Virginia whose blood was taken by the police in Xinjiang, said it was “inconceivable” that Uighurs there would have consented to give DNA samples.CreditKate Warren for The New York Times

Human rights groups praised Thermo Fisher’s move. Still, they said, equipment and information flows into China should be better monitored, to make sure the authorities elsewhere don’t send them to Xinjiang.

“It’s an important step, and one hopes that they apply the language in their own statement to commercial activity across China, and that other companies are assessing their sales and operations, especially in Xinjiang,” said Sophie Richardson, the China director of Human Rights Watch.

American lawmakers and officials are taking a hard look at the situation in Xinjiang. The Trump administration is considering sanctions against Chinese officials and companies over China’s treatment of the Uighurs.

China’s tracking campaign unnerved people like Tahir Hamut. In May 2017, the police in the city of Urumqi in Xinjiang drew the 49-year-old Uighur’s blood, took his fingerprints, recorded his voice and took a scan of his face. He was called back a month later for what he was told was a free health check at a local clinic.

Mr. Hamut, a filmmaker who is now living in Virginia, said he saw between 20 to 40 Uighurs in line. He said it was absurd to think that such frightened people had consented to submit their DNA.

“No one in this situation, not under this much pressure and facing such personal danger, would agree to give their blood samples for research,” Mr. Hamut said. “It’s just inconceivable.”

Sui-Lee Wee has been a correspondent for The New York Times in the Beijing bureau since October 2016. She covers business in China, Chinese consumers, health care and the intersection of demographics and the economy. @suilee
A version of this article appears in print on , on Page A1 of the New York edition with the headline: American DNA Expertise Helps Beijing Crack Down.
https://www.nytimes.com/2019/02/21/business/china-xinjiang-uighur-dna-thermo-fisher.html

SYRIA SITUATION REPORT: FEBRUARY 7 – 20, 2019

Από
anixneuseis
-
0
Feb 22, 2019 – Press ISW

The following graphic marks the latest installment of the Syria Situation Report (SITREP) Map made possible through a partnership between the Institute for the Study of War (ISW) and Syria Direct. The map depicts significant developments in the war in Syria during the period February 7 – 20, 2019.

View the enlarged map here.

Kashmir: A History of Violence

Από
anixneuseis
-
0

Geopolitical Futures

The region has been a source of conflict between India and Pakistan for decades.

Weekly Graphic

GPF Staff |February 22, 2019

India and Pakistan have fought over Muslim-majority Kashmir ever since India took control of the region following the partition of British India in 1947. Over the past seven decades, the two countries have fought three wars, two over Kashmir, and engaged in numerous cross-border skirmishes.

The most recent bout of unrest came on Feb. 14, when a car bomb exploded near a police convoy in Kashmir, killing 40 Indian military personnel. The jihadist group Jaish-e-Mohammed claimed responsibility, but India put the blame firmly on Pakistan, which New Delhi accuses of aiding the group despite its formal ban in the country. India demanded that Pakistan stop supporting terrorists and promised retaliation through commercial and diplomatic measures. Indian Prime Minister Narendra Modi also said Indian forces were given “full freedom” to respond. Just four days later, nine people, including four Indian military personnel, were killed in clashes with militants in Kashmir. According to Indian officials, Jaish-e-Mohammed was responsible for the attack. The region’s tumultuous history makes the recent escalation of tensions particularly dangerous.

Το αναπόφευκτο τέλος Μαδούρο και η δύσκολη επόμενη ημέρα

Από
anixneuseis
-
0

Δημοσιεύθηκε: 21 Φεβρουαρίου 2019 – 07:55

  • Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς euro2day.gr

Γιατί οι κυρώσεις των ΗΠΑ είναι βόμβα έτοιμη να εκραγεί στα χέρια του ηγεσίας του Καράκας. Ο χρόνος δουλεύει ενάντια στον Μαδούρο, αλλά και… στην αντιπολίτευση. Το απαραίτητο ντιλ με τον στρατό και γιατί ο Γκουαϊδό θα κάνει τα στραβά μάτια στη διαφθορά.

Το ενδεχόμενο μιας απότομης πτώσης της ηγεσίας της Βενεζουέλας γίνεται όλο και πιο πιθανό φέτος. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και οι πολιτικοί του σύμμαχοι βρίσκονται υπό πολιορκία από την εθνική αντιπολίτευση και τώρα αντιμετωπίζουν συντριπτικές οικονομικές πιέσεις από τις ΗΠΑ, μέσω σκληρών κυρώσεων.

Καθώς εξελίσσεται η κρίση στη Βενεζουέλα, η αντιπολίτευση και οι ΗΠΑ έχουν όλο και περισσότερα κίνητρα να κλιμακώσουν τις πιέσεις τους, φέρνοντας την κυβέρνηση Μαδούρο σε μη βιώσιμη θέση. Υπάρχουν πιθανότητες μέχρι το τέλος του έτους στην εξουσία του Καράκας να έρθει μια μεταβατική κυβέρνηση -η οποία θα στηρίζεται από αξιωματικούς του στρατού και τις μονάδες τους που εγκαταλείπουν τον Μαδούρο. Όμως η όποια νέα κυβέρνηση θα πρέπει να φτιάξει τη σακατεμένη οικονομία της Βενεζουέλας και να βάλει τέλος στη διαφθορά της κυβέρνησης Μαδούρο, διακινδυνεύοντας την επιτυχία της.

Βόμβα έτοιμη να εκραγεί οι αμερικανικές κυρώσεις

Υπό τις τρέχουσες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, ο χρόνος δεν είναι με το πλευρό του Μαδούρο. Αν και η κυβέρνηση της Βενεζουέλας αντιμετώπιζε για χρόνια μια φθίνουσα οικονομία, ωστόσο οι ΗΠΑ επέφεραν ένα σχεδόν θανατηφόρο πλήγμα στα τέλη Ιανουαρίου, όταν συρρίκνωσαν δραματικά τη «δεξαμενή» των δυνητικών πελατών πετρελαίου της Βενεζουέλας.

Μέχρι τις 28 Απριλίου, οι σκληρές κυρώσεις που έχουν επιβληθεί κατά της Βενεζουέλας θα καταστήσουν σχεδόν αδύνατον (εκτός από ορισμένες επιλεκτικές περιπτώσεις που θα το επιτρέψουν οι ΗΠΑ) για τις εταιρείες που συμμετέχουν σε συναλλαγές με την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Petroleos de Venezuela (PDVSA) να έχουν πρόσβαση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ.

Οι κυρώσεις που επέβαλε η Ουάσινγκτον έχουν ήδη κάνει τους αγοραστές να ξανασκεφτούν τις αγορές αργού πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, αναγκάζοντας την κυβέρνηση Μαδούρο να ψάξει για νέους αγοραστές. Οι εταιρείες δεξαμενόπλοιωνδιστάζουν να υπογράψουν συμβόλαια με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας για τη μεταφορά αργού, υπό τον φόβο της επιβολής αμερικανικών κυρώσεων. Ακόμα και οι μεγάλοι αγοραστές πετρελαίου από συμμαχικές με τη Βενεζουέλα χώρες, όπως  η ρωσική εταιρεία Lukoil, έχουν αρχίσει να μειώνουν τις εισαγωγές τους.

Η απροθυμία των ξένων εταιρειών να αγοράσουν από τη Βενεζουέλα ή να επενδύσουν στον πετρελαϊκό τομέα της χώρας έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει την πετρελαϊκή παραγωγή της χώρας. Αυτό ανάγκασε την PDVSA να επιβραδύνει την παραγωγή από το 1,2 εκατ. βαρέλια ημερησίως σε περίπου 1 εκατ. βαρέλια ημερησίως. Το πετρέλαιο είναι ο «αιμοδότης» της οικονομίας, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν όλα τα έσοδα από εξαγωγές και τη χρηματοδότηση της κυβέρνησης. Οι ακτές των ΗΠΑ που βρίσκονται στην περιοχή του Κόλπου, που μέχρι πρόσφατα αγόραζαν το ήμισυ του πετρελαίου που παρήγαγε η Βενεζουέλα, θα σταματήσουν όλες τις εισαγωγές αργού από τη χώρα τους επόμενους μήνες. Και με την απειλή των κυρώσεων, είναι απίθανο οι αγοραστές από Ευρώπη και Ασία να αγοράσουν πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα -προμηνύοντας απότομη συρρίκνωση των εισαγωγών τροφίμων, ακόμα υψηλότερο πληθωρισμό και, το σημαντικότερο, μαζικές αναταράξεις στη χώρα.

Οι οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις

Αν και η έκταση στην οποία θα διαβρωθούν τα έσοδα παραμένει ασαφής, είναι εμφανές πως πλέον οι μεγάλες πετρελαϊκές αγορές που δημιουργούν έσοδα, έχουν κλείσει για τον Μαδούρο. Οι Ρώσοι και Κινέζοι αγοραστές, που μπορεί να είναι πιο πρόθυμοι να εισάγουν αργό από τη Βενεζουέλα παρά τις κυρώσεις διότι είναι λιγότερο εκτεθειμένοι στην αμερικανική αγορά, ίσως να μην αποτελούν επιλογή για την παραγωγή άμεσων εσόδων. Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχει κηρύξει χρεοστάσιο επί δανείων από το Πεκίνο και τη Μόσχα που πλήρωναν για τις αποστολές πετρελαίου της. Οι απόπειρες ανακατεύθυνσης των πετρελαϊκών αποστολών στους Κινέζους και Ρώσους αγοραστές μπορεί να αντιμετωπιστούν με αιτήματα από τους Κινέζους και Ρώσους δανειστές για αυξημένες αποπληρωμές των δανείων.

Η πολιτική αντιπολίτευση της Βενεζουέλας κερδίζει επίσης έδαφος στους φτωχότερους και παραδοσιακά λιγότερο ενεργούς πολιτικά πολίτες, τους οποίους η κυβέρνηση μπορούσε προηγουμένως να φοβερίσει ή να αγνοήσει με ασφάλεια. Πολλές από αυτές τις φτωχές κοινότητες αγκάλιασαν το λαϊκιστικό κίνημα του προκατόχου του Μαδούρο, του προέδρου Ούγκο Τσάβεζ, λόγω αυτών που τους πρόσφερε στο πλαίσιο των προγραμμάτων που υλοποιούσε -όμως αυτές οι απολαβές «στέρεψαν» με τον Μαδούρο.

Αυτοί οι πιο ευάλωτοι πληθυσμοί έχουν ήδη πληγεί βαριά από την εξασθένιση της οικονομίας της χώρας τα τελευταία χρόνια. Και με τις κυρώσεις των ΗΠΑ να απειλούν τώρα να μειώσουν τα πετρελαϊκά έσοδα, είναι αυτά τα τμήματα της κοινωνίας θα είναι που θα πληγούν και πάλι πρώτα και περισσότερο.

Καθώς βαθαίνει η οικονομική κρίση, η αντιπολίτευση θα προσφέρει μια όλο και πιο ελκυστική εναλλακτική για την οικονομική ανάκαμψη, αυξάνοντας την πιθανότητα για συχνότερες, και συχνά βίαιες, διαδηλώσεις υπέρ της πολιτικής μετάβασης. Η χιονοστιβάδα των διαδηλώσεων στη χώρα θα μπορούσε επίσης να διευκολύνει τους δυσαρεστημένους στρατιωτικούς διοικητές, αξιωματικούς και καταταγμένους να παρέχουν την υποστήριξή τους, αυξάνοντας τον κίνδυνο για βίαιη απομάκρυνση της κυβέρνησης Μαδούρο.

Ενώ οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι είχαν στο παρελθόν τύχει ευνοϊκής αντιμετώπισης σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, ωστόσο ο Μαδούρο δεν θα μπορεί να τους προστατεύσει αυτή τη φορά από το πλήγμα που θα επιφέρουν οι αμερικανικές κυρώσεις. Αυτό σημαίνει πως είναι απίθανο οι ένοπλες δυνάμεις –οι οικογένειες των οποίων πλήττονται και αυτές από τις ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα – να ακολουθήσουν ομοιόμορφα τις κυβερνητικές εντολές για καταστολή του πληθυσμού.

Οσο νωρίτερα γίνει η μετάβαση, τόσο το καλύτερο

Όμως η όποια αλλαγή στην κυβέρνηση, της οποίας θα ηγείται η αντιπολίτευση, θα πρέπει να πετύχει όσο το δυνατόν συντομότερα, διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να χάσει τη δυναμική της. Αν ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Χουάν Γκουαϊδό, δεν σημειώσει πρόοδο στη διεκδίκηση της προεδρίας εντός των επόμενων μηνών, τότε οι διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης κινδυνεύουν να χάσουν τη συμμετοχή σε αυτές, καθώς οι πάμφτωχοι και πεινασμένοι Βενεζουελάνοι θα επιστρέφουν στα σπίτια τους για να τακτοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες.

Ο Μαδούρο, που το αντιλαμβάνεται αυτό, θα κάνει κινήσεις για να μετριάσει την πρόοδο της αντιπολίτευσης προς την κατάληψη της εξουσίας. Αν και η παράταση της παραμονής του στην εξουσία δεν θα τον απελευθερώσει από τη γενικότερη πολιτική και οικονομική αστάθεια που μαστίζει τη χώρα, ωστόσο θα του δώσει χρόνο για να βρει ένα σχέδιο διαφυγής χωρίς να πέσει στα χέρια των εχθρικών πολιτικών δυνάμεων.

Για να το πετύχει αυτό, ο Μαδούρο θα στρατολογήσει την Μπολιβαριανή Εθνική Αστυνομία (μια εθνική αστυνομική δύναμη-κλειδί στη Βενεζουέλα) για να καταστείλει τις διαδηλώσεις, και θα συνεχίσει να βασίζεται στους πράκτορες της Κούβας για να παρακολουθεί και να συλλαμβάνει αντιφρονούντες στρατιωτικούς αξιωματούχους. Εν τούτοις, θα είναι μια χαμένη μάχη.

Όσο περισσότερο διαρκέσουν οι κυρώσεις κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, τόσο πιθανότερο είναι να υπάρξει μια χαοτική μετάβαση εξουσίας. Η εμβάθυνση της οικονομικής κρίσης χωρίς ελπίδες ανάκαμψης (αν παραμείνει στην εξουσία ο Μαδούρο) θα οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού και εξάπλωση των διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης σε διάφορες πόλεις –πιέζοντας τις ένοπλες δυνάμεις που παραμένουν πιστές στην κυβέρνηση να απαντήσουν με μεγαλύτερη βία. Ωστόσο, ένα τέτοιο σενάριο πιθανότατα θα δημιουργούσε ανησυχίες στους στρατιωτικούς και αστυνομικούς διοικητές της Βενεζουέλας λόγω της προειδοποίησης των ΗΠΑπως αν υπάρξουν μαζικά θύματα μεταξύ των διαδηλωτών, τότε μπορεί να υπάρξει στρατιωτική επέμβαση.

Ο χρόνος της όποιας μετάβασης εξουσίας στη Βενεζουέλα, όμως, θα εξαρτηθεί από κεκλεισμένων των θυρών διαπραγματεύσεις μεταξύ της αντιπολίτευσης και των βασικών διοικητών των ενόπλων δυνάμεων. Για να έρθει γρήγορα και σχετικά ανώδυνα η μετάβαση, θα χρειαστεί να εξασφαλίσει τη στήριξη από τους περισσότερους περιφερειακούς και εθνικούς στρατιωτικούς διοικητές της χώρας. Αλλιώς, η αλλαγή εξουσίας θα κλιμακωθεί σε σύγκρουση μεταξύ των στρατιωτικών μονάδων των αντιφρονούντων και αυτών που παραμένουν πιστές στην κυβέρνηση Μαδούρο.

Είναι απίθανο ο Μαδούρο να μπορέσει να καλέσει τις ένοπλες δυνάμεις του να καταστείλουν γρήγορα μια εξέγερση. Έχει ήδη αποφύγει την ανάπτυξη της Εθνικής Φρουράς της Βενεζουέλας για την καταστολή διαδηλώσεων, κάτι που δείχνει πως έχει αμφιβολίες για το πόσο πιστός θα είναι ο στρατός όταν διαταχθεί να διαλύσει τους διαδηλωτές.

Η εθνική ηγεσία του στρατού και οι περιφερειακοί διοικητές έχουν δηλώσει πίστη στον Μαδούρο και δεν θα αλλάξουν πλευρά χωρίς να έχουν διασφαλίσει την ασφάλειά τους στη μετα-Μαδούρο εποχή. Ως εκ τούτου, το να πειστούν περισσότεροι διοικητές να ταχθούν με την αντιπολίτευση θα απαιτήσει μιατεράστια συμφωνία αμνηστίας με τη στήριξη των ΗΠΑ, τη χώρα στην οποία πολλοί φοβούνται πως θα εκδοθούν.

Σε διαφορετική περίπτωση, οι διοικητές θα συνεχίσουν να αντιστέκονται -δίνοντας στον Μαδούρο περισσότερο χρόνο στην εξουσία, αλλά και περισσότερο χρόνο για να χειροτερέψει η οικονομική κρίση. Οι πολίτες θα έρθουν αντιμέτωποι με περισσότερες σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα και ακόμα και οι στρατιώτες μπορεί να μείνουν απλήρωτοι.

Ένας πεινασμένος και φτωχότερος πληθυσμός γίνεται πιο θυμωμένος διαδηλωτής, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα βίαιης, στρατιωτικά στηριζόμενης, αμφισβήτησης της εξουσίας του Μαδούρο. Και ενώ ο χρόνος δεν είναι με το μέρος της κυβέρνησης, ωστόσο δεν είναι ούτε με το μέρος της αντιπολίτευσης. Όσο περισσότερο παραμένει στην εξουσία ο Μαδούρο, τόσο πιθανότερο είναι πως θα καταρρεύσει η επιθετική προσπάθεια της αντιπολίτευσης να τον ανατρέψει. Και αν συμβεί αυτό, τότε οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης θα πρέπει να ανασυνταχθούν και να επανεξετάσουν τον δρόμο τους προς την εξουσία.

Το τέλος του Μαδούρο είναι μόνο η αρχή

Αν η αντιπολίτευση μπορέσει να καταλήξει σε συμφωνία με τους στρατιωτικούς διοικητές και ανατρέψει επιτυχώς τον Μαδούρο, τότε η κυβέρνηση Γκουαϊδό και αυτή που θα την διαδεχθεί θα επικεντρωθεί πρώτα στην αναβίωση του πετρελαϊκού κλάδου και του κλάδου φυσικού αερίου της χώρας. Το πετρέλαιο θα συνεχίσει να αποτελεί τη βασική πληγή εξαγωγικών εσόδων της Βενεζουέλας για δεκαετίες. Και καθώς ο ιδιωτικός τομέας σε γενικές γραμμές έχει καταρρεύσει μετά από χρόνια υπερπληθωρισμού, ο ενεργειακός τομέας θα είναι επίσης η βασική πηγή των δημοσιονομικών εσόδων της κυβέρνησης. Για να αυξηθούν τα έσοδα αυτά, ο διάδοχος του Μαδούρο θα επιχειρήσει να κάνει τις επενδύσεις στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας όσο χαμηλότερου ρίσκου είναι δυνατόν. Όμως και πάλι θα είναι δύσκολο να πουληθεί.

Το πλαίσιο μιας επιτυχούς μετάβασης από τον Μαδρούρο, στο παζάρι τις αντιπολίτευσης με τις ένοπλες δυνάμεις για αμνηστία πιθανότατα θα δοθεί η δυνατότητα στις στρατιωτικές και πολιτικές ελίτ που θα στραφούν κατά του Μαδούρο να διατηρήσουν κάποιον βαθμό επιρροής σε στρατηγικούς τομείς στην οικονομία –κυρίως στον ενεργειακό τομέα. Αυτό σημαίνει πως μια νέα κυβέρνηση όχι μόνο θα δυσκολευτεί να «ξεριζώσει» τη διαφθορά, αλλά ίσως χρειαστεί να κάνει τα στραβά μάτια στη διαφθορά για να διασφαλίσει την πολιτική σταθερότητα. Αν και για να διορθωθεί ο ενεργειακός τομέας της Βενεζουέλας αναπόφευκτα θα χρειαστεί να πάνε κάποια διεφθαρμένα πρόσωπα στη φυλακή, ωστόσο μια κυβέρνηση της οποίας θα ηγείται η αντιπολίτευση δεν θα μπορέσει αρχικά να πιέσει και πολύ για να σταματήσουν οι δόλιες εισαγωγές που σχετίζονται με τον ενεργειακό τομέα, για ναι διαφοροποιηθούν τα κρατικά έσοδα ή για να πατάξει την εκτεταμένη εγκληματικότητα που υποκινείται από τον στρατό. Άλλωστε, η επιβίωσή της θα εξαρτηθεί από έναν καλά εξοπλισμένο στρατό, που θα μπορούσε εύκολα να στραφεί κατά του διαδόχου του Μαδούρο αν επηρεαστούν τα συμφέροντα των διοικητών του.

Ασχέτως του πότε και πως θα συμβεί, η έξοδος του Μαδούρο βρίσκεται στον ορίζοντα. Η δυναμική για αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα αυξάνεται. Η αντιπολίτευση θα αξιοποιήσει τους επόμενους μήνες για να εντείνει τις πιέσεις στην κυβέρνηση Μαδούρο, η οποία ήδη πιέζεται από τις αμερικανικές κυρώσεις στο πετρέλαιο. Και όσο περισσότερο διαρκούν οι κυρώσεις και οι διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης, τόσο πιο πολύ θα αδυνατίζει η εξουσία του Μαδούρο, αφού δεν θα έχει τη δυνατότητα να αντεπιτεθεί στους ηγέτες της αντιπολίτευσης ή τους διαδηλωτές χωρίς να ρισκάρει να προκαλέσει επέμβαση του αμερικανικού στρατού.

Όμως ακόμα και αν και όταν η αντιπολίτευση ανατρέψει επιτυχώς τον Μαδούρο, αυτό απλώς θα σηματοδοτήσει την αρχή της μακράς πορείας της Βενεζουέλας προς την ανάκαμψη. Καθώς θα έχει «δεμένα» τα χέρια από τα παζάρια που θα κάνει με τις ελίτ της εποχής Μαδούρο για να μπορέσει να διασφαλίσει την άνοδό της στην εξουσία, μια νέα κυβέρνηση θα κληρονομήσει μια πολιτικά ασταθή, οικονομικά κατεστραμμένη χώρα η οποία θα αποδειχθεί πρόκληση για την εξουσία της κυβέρνησης  αυτής και τη διατήρηση της λαϊκής υποστήριξης.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1665928/to-anapofeykto-telos-madoyro-kai-h-dyskolh-epomenh.html

Ο Ερντογάν ως “υπηρέτρια” του Πούτιν και το τελεσίγραφο των ΗΠΑ: Θα γίνει αυτό που θέλουμε

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο Λευκός Οίκος χιονισμένος. Φωτογραφία via White House

FEBRUARY 21, 2019

Οι σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας εισήλθαν ξανά σε περίοδο οξύτατης κρίσης, όχι πως επανήλθαν ποτέ στην «προτέρα κατάσταση», όταν όλα ήταν μέλι-γάλα μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας. Πριν από 15 χρόνια…

Στο τέλος-τέλος, αν αναλύσει κανείς χωρίς φόβο και πάθος τα πράγματα, ό,τι αποφασίζει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για την κατοχική δύναμη, για ένα περίεργο λόγο, δεν υλοποιείται. Οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από συνεχείς ανατροπές. Τις τελευταίες ώρες αναδεικνύονται ξανά ως θέματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την οριστική ρήξη, η επιμονή του Ταγίπ Ερντογάν να μην ακυρώσει την παραγγελία του ρωσικού συστήματος S-400 και η απόφαση του να εισβάλει στη Συρία μόλις αποχωρήσουν τα αμερικανικά στρατεύματα, στις 30 Απριλίου.

Το χρονοδιάγραμμα, το οποίο αλλάζει συνεχώς, αυτό προβλέπει. Αλλά θα τηρηθεί; Τα τελεσίγραφα πάνε και έρχονται, και όποιος καταλήγει σε συμπεράσματα δεν λαμβάνει υπόψη του το πιο σημαντικό γεγονός. Ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και ο πρόεδρος της Τουρκίας, μπορεί να αλλάξουν γνώμη και θέση ανά πάσα στιγμή. Και εξηγούμαι αμέσως: Τι θα συμβεί αν ο Ερντογάν αποφασίσει να εγκαταλείψει τη Μόσχα και τον Βλαντιμίρ Πούτιν και επανέλθει στο δυτικό «μαντρί»; Θα ψαχνόμαστε όλοι. Διότι θα καταστεί η απόλυτη περιφερειακή δύναμη στη γειτονιά μας και θα μπορεί να παίρνει από τους Αμερικανούς ότι ποθεί η καρδιά του Σουλτάνου.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας έκανε την απόλυτη «κωλοτούμπα» το 2016, όταν από ορκισμένος εχθρός του προέδρου της Ρωσίας μετατράπηκε στον καλύτερο του φίλο και στην ουσία στην «υπηρέτριά» του. Ότι ζητά ο κ. Πούτιν γίνεται… Έχοντας στο μυαλό μας το γεγονός αυτό, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Διότι και στην Ουάσιγκτον, ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου, δεν είναι και ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος. Αλλάζει γνώμη όπως τα πουκάμισα -και όπως λένε τα δικά του τα αλλάζει τρεις φορές την ημέρα.

Βέβαια, τα πράγματα αυτή τη στιγμή είναι όπως τα περιγράφουμε όλο το προηγούμενο διάστημα. Άλλωστε οι αλληλοκατηγορίες πάνε και έρχονται, και οι δύο πλευρές δεν κρύβουν το εχθρικό κλίμα που επικρατεί στις σχέσεις τους.

Η άρον-άρον έλευση του υπουργού Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακαρ στην Ουάσιγκτον, από κοινού με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Γιάσαρ Γκιλέρ, επικεφαλής μεγάλης αντιπροσωπείας, δεν είναι τυχαία. Τις τελευταίες 48 ώρες τα πράγματα έχουν ξεφύγει και όσοι γνωρίζουν ομιλούν για μία κατάσταση παρόμοια με αυτή που ζήσαμε τον περασμένο καλοκαίρι για τον πάστορα Άντριου Μπράνσον.

Προσέξτε μία λεπτομέρεια: Σύμφωνα με τουρκικές πηγές ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς τηλεφώνησε στον πρόεδρο Ερντογάν, εκ μέρους του κ. Τραμπ. Του περιέγραψε το αμερικανικό τελεσίγραφο και τη συνέχεια θα τη δούμε …επί της οθόνης. Θα διαφανεί τις επόμενες ημέρες αν είχε αποτέλεσμα η παρέμβαση του Αμερικανού αντιπροέδρου. Γιατί αναφέρθηκα στην λεπτομέρεια αυτή; Διότι και το περασμένο καλοκαίρι, ο κ. Πενς ήταν αυτός που μετέφερε το τελεσίγραφο του κ. Τραμπ στον Τούρκο πρόεδρο για τον Πάστορα. Δεν τηλεφώνησε ο κ. Τραμπ. Αντίθετα, «βομβάρδιζε» την Τουρκία από το Twitter, αλλά και με συνεχείς δηλώσεις του.

Η περίοδος εκείνη πρέπει να γίνει μάθημα στους  Έλληνες και στους Κύπριους διπλωμάτες, αλλά και στους πολιτικούς των δύο χωρών. Όταν το θέλει η Αμερική, μπορεί να αλλάξει και την …ανατολή του ήλιου! Τότε, ο αμερικανικός εκβιασμός ήταν μικρός θα έλεγα, υπό την έννοια ότι δεν διακυβεύονταν τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα. Τώρα, έχουν τεθεί σε κίνδυνο τα συμφέροντά των ΗΠΑ και την ευθύνη έχει ο Ερντογάν.

Ο κ. Ακάρ θα βρεθεί σίγουρα σε πολύ δύσκολη θέση διότι θα κληθεί να δώσει τελικές απαντήσεις στους θυμωμένους συνομιλητές του. Και θα ακούσει ξανά, από τα πιο επίσημα χείλη, ότι οι ρωσικοί S-400, οι αμερικανικοί Patriot και τα αμερικανικά μαχητικά F-35 δεν θα βρεθούν ποτέ, την ίδια στιγμή, στην Τουρκία.

Η μόνη επιλογή, όπως την θέτουν οι Αμερικανοί, είναι η ακύρωση της παραγγελίας των S-400. Ο Ταγίπ Ερντογάν και οι συνεργάτες του έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι οι S-400 είναι ένα τετελεσμένο γεγονός και θα εγκατασταθούν στην Τουρκία μέσα στο 2019. Να τους πιστέψουμε; Εξαρτάται από την αμερικανική απόφαση. Εάν πραγματικά δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία στον Πούτιν, θα κάνουν τα πάντα για να το αποτρέψουν. Και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε και αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας. Τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων είναι πάνω από ανθρώπους. Εάν παρ’ όλα αυτά ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν λυγίσει, θα ζήσουμε στιγμές, όπως του περασμένου καλοκαιριού, αλλά στο πιο …καταστρεπτικό. Σε τούτο το παιγνίδι θα υπάρξουν (πολιτικά) θύματα και θα αλλάξουν συμμαχίες. Αν όμως ο κ. Ερντογάν, πουλήσει τον Πούτιν, θα μετατραπεί από τη μία στιγμή στην άλλη στον «αυτοκράτορα» της περιοχής… Τα θέματα κλειδιά, στα οποία οι αναλυτές πιστεύουν πως δεν θα κάνει πίσω η Αμερική είναι αυτά: Δεν θα ανεχθούν την αγορά του ρωσικού συστήματος S-400, και Θα απαντήσουν αν απειληθούν οι σύμμαχοί τους, Κούρδοι της Συρίας (YPG). Όλα τα υπόλοιπα λύνονται…

Πηγή: Ο Ερντογάν ως “υπηρέτρια” του Πούτιν και το τελεσίγραφο των ΗΠΑ: Θα γίνει αυτό που θέλουμε https://hellasjournal.com/2019/02/o-erntogan-os-quot-ypiretria-quot-toy-poytin-kai-to-telesigrafo-ton-ipa-tha-ginei-ayto-poy-theloyme/

Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι

Από
anixneuseis
-
0
ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΣΧΟΒΑΣ iefimerida.gr
Αργησε ο Πολάκης να απαντήσει στον Σαββόπουλο.

Επρεπε να το είχε κάνει από το 1989. Οταν έβγαζε τους «Κωλοέλληνες». Οταν μαστίγωνε ο ευφυής καλλιτέχνης: «Μελαμψές φυλές, κοντοπόδαρες, Σειλινοί του κράτους, που ξερνάει και να ‘τους, τσιφτετέλληνες». Τότε ο Πολάκης ήταν γιατρός μάλλον. Ο Σαββόπουλος δεν τον ήξερε, αλλά μάλλον είχε στο μυαλό του το «καλούπι».

Τώρα, μετά από 20 χρόνια, το «ντερέκι» ο Κρητικός πειράχτηκε που ο εθνικός μας παραμυθάς (με την έννοια της παραμυθίας) είπε πως του θυμίζει αρκουδιάρη.

Τον καταλαβαίνω βέβαια. Αλλο να είσαι σε προστατευμένο περιβάλλον μιας κρατικής τηλεόρασης όπου θα «μιλάς όσο θέλεις» και άλλο να πρέπει να απαντήσεις στον Σαββόπουλο.

«Πώς βαστιέται τέτοιος εξευτελισμός; Και το στόμα σου φαρμάκι απ’ τα τσιγάρα» αναπληρωτή μου υπουργέ;

Αλλά ο Σαββόπουλος στοίχειωσε και τα ενύπνια του Τσίπρα.

«Κυβερνά μια αποτυχία της Αριστεράς, κυβερνούν εγγαστρίμυθοι του Ανδρέα Παπανδρέου, άνθρωποι που τον μιμούνται» είπε ως «άγγελος-εξάγγελος» ο Νιόνιος.

Λέξεις μια-μια διαλεγμένες, που χτυπούν με ακρίβεια.

«Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι. Το καλοκαίρι έχει τελειώσει, από καιρό έχει τελειώσει. Τι ζητάς; Αλέξη πες μου με τι λόγια να στο πω; Τα ορφανά μου που κρυώνουνε, μου κάνουνε βαρύ εκβιασμό».

Ο Τσίπρας ήταν μόλις 5 χρονών το 1979, τότε που ο Νιόνιος μαστίγωνε τον «πονηρό πολιτευτή». Πέρασαν 40 χρόνια από τότε και είναι σαν να γράφτηκε για το σήμερα: «Αλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει». Είχε από τότε και εκείνο το «καλούπι».

Εξάλλου, «εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί».

Ολα τα έχει πει, τα έχει υμνήσει, τα έχει στηλιτεύσει ο Διονύσης.

Ο Σαββόπουλος δεν είναι άγιος – ούτε ποτέ τον θέλαμε άγιο εμείς «του εξήντα οι εκδρομείς». Είναι όμως ο δικός μας Διονύσης. Αυτός που μας έκανε να εξεγερθούμε, να πονέσουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να θυμώσουμε. Με εμάς και με τον ίδιο.

Υψώθηκε και ταπεινώθηκε εντός του και εντός μας. Και πάνω απ’ όλα, λειτουργεί ως εθνικός αφυπνιστής: «Οταν ο κόσμος μας θα καίγεται, όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται, εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω, τις μέρες τις παλιές» μας έλεγε.

Εγώ, τον Σαββόπουλο, τον πιστεύω. Και τον ευχαριστώ.

Πηγή: Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι | iefimerida.gr

Οι λύσεις του Κυπριακού και οι υδρογονάνθρακες

Από
anixneuseis
-
0
Φωτάκη Αλεξάνδρα “Το Βήμα¨

Τι σημαίνει όμως άμεση λύση του Κυπριακού, ρεαλιστικά, χωρίς εισαγωγικά και σύμφωνα με όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα να συμβαίνουν;

Νέος γύρος συνομιλιών στον ορίζοντα με επίκεντρο το Κυπριακό, με Αναστασιάδη – Ακιντζί να ξεκινούν συναντήσεις. Συνομιλίες που θα ξεκινήσουν με φόντο τις συνεχώς εντεινόμενες τουρκικές προκλήσεις και τις συζητήσεις που έχουν ήδη ξεκινήσει στο εξωτερικό, σε επίπεδο πολυεθνικών, με αιχμή και το ζήτημα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ, και όχι μόνο, ότι το Κυπριακό πρέπει να λυθεί άμεσα. Κυρίως για να απελευθερώσει την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου και να επιτρέψει την εξάντληση των επιχειρηματικών επιλογών.

Τι σημαίνει όμως άμεση λύση του Κυπριακού, ρεαλιστικά, χωρίς εισαγωγικά και σύμφωνα με όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα να συμβαίνουν;

Λύση του Κυπριακού είναι ο συμβιβασμός της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου, με αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την επανένωση της Κύπρου.

Λύση του Κυπριακού είναι και η επίσημη απόφαση για διχοτόμηση και δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών.

Λύση του Κυπριακού είναι και το σχέδιο Ανάν.

Λύση του Κυπριακού είναι και η συνομοσπονδία.

Λύση του Κυπριακού είναι και η «χαλαρή» ομοσπονδία, δηλαδή η συνομοσπονδία.

Λύση του Κυπριακού είναι και η «χαλαρή» ομοσπονδία, με διατήρηση των εγγυήσεων, δηλαδή των τουρκικών και ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί, ως δυνάμεις του ΝΑΤΟ, ή πιο σικ ΝΑΤΟικές εγγυήσεις…

Λύση είναι και η εξέλιξη και αναγνώριση της μη λύσης.

Δεν αναφέρομαι σε δίκαιη και βιώσιμη λύση. Αναφέρομαι σε οποιαδήποτε λύση. Και αυτές οι λύσεις δεν έχουν τέλος. Εχουν όμως υποστηρικτές. Τόσο εντός όσο και εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υποστηρικτές που μπορεί να εμφανίζονται ως «δεξιοί», «αριστεροί», «κεντρώοι», «διεθνιστές», και τους πιο ειλικρινείς σε κάθε περίπτωση τους έχοντες συμφέροντα.

Ενας παλιός δημοσιογράφος, παραδοσιακός «διεθνατζής», που δεν βρίσκεται πια στη ζωή, έλεγε πολλά χρόνια πριν, σχεδόν ταυτόχρονα με την εισβολή, ότι «το Κυπριακό λύθηκε το 1974»… Με σαφή και αποδεδειγμένο μετά από τόσα χρόνια το ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Ψέματα; Οπως απέδειξε η Ιστορία μάλλον όχι. Άδικα; Σίγουρα. Η λύση αυτή μπορεί να αλλάξει; Εξαιρετικά δύσκολα. Αλλωστε στην Ιστορία ότι χάθηκε με αίμα δεν κερδήθηκε με διαπραγμάτευση…

Στην παρούσα ιστορική περίοδο είναι πολλοί οι παίκτες που δεν θέλουν απλά, απαιτούν, λύση στο Κυπριακό. Και για να είμαι σαφής, όχι δίκαιη λύση για το λαό, αλλά μία λύση. Αδικη, διχοτομική, κατοχική, δεν έχει σημασία. Αρκεί να είναι μία λύση που πάνω από όλους και όλα θα προστατεύει και θα εξασφαλίζει ότι οι εταιρείες θα έχουν το πεδίο ελεύθερο τόσο για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της Κύπρου, όσο και την για την εκμετάλλευση της θέσης της ως ενεργειακό σταυροδρόμι.

Στις συνομιλίες ο Ακιντζί, όσο και αν προσπαθεί δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί από τις τουρκικές εντολές. Αλλωστε η «καρατόμηση» του έχει ήδη αρχίζει να ετοιμάζεται και να προωθούνται στη θέση του πιο πρόθυμοι και συνεργάσιμοι με τις επιταγές της Άγκυρας. Επομένως τα όσα θα πει είναι πλήρως ελεγχόμενα και υπαγορευμένα.

Οσο για το Νίκο Αναστασιάδη, έχει τις δικές του δεσμεύσεις και αγκυλώσεις. Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.

Για την Ελλάδα, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα…

Το ερώτημα είναι η κακή λύση μπορεί και πώς να επηρεάσει την Ελλάδα;

Ενα «ατύχημα» μπορεί να απειλήσει το Αιγαίο;

Αν λυθεί το Κυπριακό λύνονται τα προβλήματα Αθήνας – Αγκυρας;

Πώς θα ικανοποιηθεί η τουρκική απαίτηση για συνδιαχείριση του Αιγαίου, που γεννά τις αμφισβητήσεις, τις γκρίζες ζώνες και τον χαρακτηρισμό δεκάδων νησιών ως «τουρκικά»;

Να θυμάστε ότι η στρατηγική σημασία της Κύπρου στην περιοχή το τελευταίο διάστημα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο των γεωστρατηγικών – γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Η Γαλλία δεν αποκτά βάση, αλλά βάσεις στην Κύπρο, μετά και τη συμφωνία Αναστασιάδη – Μακρόν, όπως επιβεβαιώνουν πληροφορίες από το Παρίσι. Η Total ξεκινά έρευνες σε νέα τεμάχια. Το Ισραήλ δραστηριοποιείται ήδη στην περιοχή. Και το χρήμα αναζητά τη δική του διέξοδο…

Και εντός των ημερών ανακοινώνονται τα αποτελέσματα της γεώτρησης της ExxonMobil.

Η λύση στο Κυπριακό, θα δοθεί από την εξέλιξη των σχέσεων Τουρκίας – ΗΠΑ, τη διαμόρφωση των συμφερόντων των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο που ενδέχεται να γιγαντωθούν και το ρόλο της Κύπρου σε αυτά. Και η λύση «καλή», «κακή»,  «δίκαιη» ή «άδικη» θα έχει καταλυτική επίδραση και στις εξελίξεις στο Αιγαίο…

Οι λύσεις του Κυπριακού και οι υδρογονάνθρακες

Η Συμφωνία της Πρέσπας: Πολλές οι πολιτικές και νομικές αμαρτίες

Από
anixneuseis
-
0

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου slpress.gr

Πάμπολλα τα πολιτικά και νομικά ατοπήματα στα οποία υπέπεσε η διαπραγμάτευση, το περιεχόμενο, η κύρωση και η μέχρι τώρα εφαρμογή της Συμφωνίας της (Μεγάλης) Πρέσπας, και όχι των Πρεσπών. Και αυτό γιατί οι Ψαράδες, δηλαδή το χωριό όπου υπεγράφη, βρίσκονται στην όχθη της μίας, της Μεγάλης Πρέσπας, και όχι και των δύο λιμνών. Το «Πρεσπών» που προβάλλει η σημερινή κυβέρνηση, μάλλον θέλει να δημιουργήσει συνειρμούς με την ευρύτερη περιοχή όπου συναντώνται τα σύνορα τριών βαλκανικών χωρών (Ελλάδος, Σκοπίων και Αλβανίας), ώστε να υπάρξει η ψευδαίσθηση ότι μεταβαίνουμε σε μία νέα εποχή συνεργασίας, καλής γειτονίας και «υπέρβασης» των συνόρων, της οποίας θεμέλιο βέβαια θα είναι «η Συμφωνία των Πρεσπών».

Πίσω, βέβαια, από αυτήν την ειδυλλιακή εικόνα, κρύβονται οι ιδεοληψίες των κυρίων Τσίπρα–Κοτζιά που μας γυρίζουν ρεβανσιστικά στο 1949 και προωθούν «τον προλεταριακό διεθνισμό», βέβαια όχι πια μέσω μιας «βαλκανικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας», αλλά μέσω της επέκτασης του («ψυχροπολεμικού») ΝΑΤΟ και σύντομα της ΕΕ στο σύνολο των δυτικών Βαλκανίων. Οποία ιστορική ειρωνεία και ανατροπή για τους ριζοσπάστες αριστερούς του 21ου αιώνα. Ας δούμε, όμως, τον κατάλογο των εκτροπών της Συμφωνίας:

1. Η κυβέρνηση της χώρας μας δεν ρώτησε τη γνώμη του εμφανώς αντιδρώντος λαού μας (συλλαλητήρια κλπ) ούτε μέσω δημοψηφίσματος ούτε με προηγούμενες εκλογές, για ένα τόσο μείζον εθνικό θέμα. Ούτε καν διαβουλεύτηκε με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ούτε ζήτησε τη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, ούτε διεξήγαγε έγκαιρα συζήτηση στη Βουλή, παρά μόνον αναγκαστικά, λόγω της πρότασης δυσπιστίας της ΝΔ (16 Ιουνίου 2018). Δεν πήρε καν την έγκριση του ίδιου του υπουργικού της συμβουλίου (λόγω ΑΝ.ΕΛ.)!

2. Επί της ουσίας της διαπραγμάτευσης, ενώ τα Σκόπια επιζητούσαν διακαώς την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε διαπραγματευτικά αυτό το υπέρ της χώρας μας πλεονέκτημα, ώστε να επιτύχει μία κατά κράτος κατίσχυση των ελληνικών θέσεων και την επίτευξη μιας ασφαλούς και συμφέρουσας συμφωνίας για τη χώρα μας. Μάλιστα, σε ένα θέμα που τόσο η Ιστορία και ο πολιτισμός όσο και η γεωγραφία και το πληθυσμιακό στοιχείο βαρύνουν καταλυτικά υπέρ της χώρας μας, στο ισοζύγιο με τα Σκόπια.

Προφανώς, υπήρξαν δεσμεύσεις προς Αμερικανούς και Ευρωπαίους, όσο και πρόθεση για επίδειξη μιας επιτυχίας στην εξωτερική πολιτική της αποτυχημένης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝ.ΕΛ., για να ενισχύσει τη θέση της, ενόψει των πολλαπλών εκλογών που την αναμένουν μέσα στο 2019.

Προσχηματικές αντιπαροχές

3. Εκχώρησαν, λοιπόν, με προσχηματικές μόνο και αδύναμες αντιπαροχές, τόσο το κρατικό όνομα της Μακεδονίας (ως Βόρειας, που ελάχιστα όμως διαφοροποιεί την κατάσταση) όσο και την ιθαγένεια, την εθνότητα, τη γλώσσα και (ερμηνευτικά μέσω του άρθρου 7) ακόμη και την Ιστορία του μακεδονικού κληροδοτήματος της Ελλάδος. Έτσι, αναιρέθηκε η όποια σημασία του «Βόρεια».

4. Οι κύριοι Τσίπρας–Κοτζιάς, οι λοιποί κυβερνητικοί αξιωματούχοι αλλά και η διπλωματική μας υπηρεσία ανέχθηκαν χωρίς αντίδραση τις εκατοντάδες επαναληπτικές αναφορές περί «Μακεδονίας, μακεδονικού έθνους, μακεδονικής ταυτότητας και μακεδονικής γλώσσας» των Σκοπιανών επισήμων, που έγιναν με θρασύ και προκλητικό τρόπο. Μάλιστα, συνεχίζονται από την ώρα της υπογραφής της βλαπτικής και ετεροβαρούς για μας Συμφωνίας, μέχρι σήμερα, με επιπτώσεις που θα είναι παρούσες και στο αύριο των ελληνο-σκοπιανών σχέσεων.

Αυτό παραβιάζει κατάφωρα την πρόβλεψη της Συμφωνίας της Βιέννης (1969) για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών. Βάσει αυτής, από της υπογραφής άρχονται οι υποχρεώσεις των Διεθνών Συνθηκών, με πρώτιστη την αποφυγή κάθε ενέργειας που αντιστρατεύεται στον σκοπό και στο περιεχόμενο της υπογραφείσας (και μη εισέτι κυρωθείσης) συνθήκης.

5. Το δημοψήφισμα στα Σκόπια (30 Σεπτεμβρίου 2018), που ελευθέρως αποφάσισε να διεξαγάγει ο κ. Ζάεφ και το υποστήριξε -χωρίς να αναφέρει από πριν περί «συμβουλευτικού» χαρακτήρα του-, καλώντας τους πολίτες να συμμετάσχουν, απέτυχε λόγω μη συμμετοχής του 50% και πλέον του εκλογικού σώματος. Η αιτία ήταν η προφανής αντίθεση του 63% των ψηφοφόρων, που έδειξαν έτσι (μποϊκοτάζ) την αντίθεσή τους στη Συμφωνία, ακολουθώντας τη γραμμή του προέδρου της χώρας Γκιόργκε Ίβανοφ. Ωστόσο, το κόμμα VMRO που ήταν επίσης αντίθετο, έδωσε ελευθερία κατά συνείδησιν ψήφου στους οπαδούς του.

Το άρθρο 73 του σκοπιανού Συντάγματος, άλλωστε, προβλέπει μόνο δεσμευτικά δημοψηφίσματα! Την ερμηνεία αυτή έδωσε με επίσημες ανακοινώσεις της και η ρωσική διπλωματία που απειλεί με βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ και η Βουλγαρία (που αρνείται να δεχτεί την ύπαρξη μακεδονικού έθνους και γλώσσας) απείλησε την προβολή βέτο στο ΝΑΤΟ κατά των Σκοπίων.

Το σημαντικότερο: η θετική έκβαση του αποφασισθέντος δημοψηφίσματος ήταν ρητά (κατά το άρθρο 2 παράγραφος 4, εδάφιο β, περίπτωση ii της Συμφωνίας των Πρεσπών) όρος προαπαιτούμενος για την πλευρά των Σκοπίων, ώστε η Ελλάδα να δώσει στη συνέχεια τη συγκατάθεσή της για την έναρξη της διαδικασίας ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα, λοιπόν, έχει έννομο συμφέρον να επικαλεσθεί την ακυρότητα του δημοψηφίσματος, γιατί αυτό προδικάζει τη μελλοντική μη γνήσια εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών από τον λαό της γειτονικής χώρας.

Οι αλυτρωτικές αναφορές

6. Με το ίδιο παραπάνω άρθρο της Συμφωνίας, τίθεται ως δεύτερος προαπαιτούμενος όρος για τη συναίνεση της Ελλάδος στην έναρξη της διαδικασίας ΝΑΤΟϊκής ένταξης των Σκοπίων, η σύμφωνη με τη Συμφωνία των Πρεσπών αναθεώρηση του Συντάγματος της γειτονικής χώρας. Αυτό, όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν και μαζί με άλλους έγκριτους σχολιαστές, δεν έγινε ούτε με πλήρη ούτε με σαφή τρόπο.

Έτσι, οι αλυτρωτικές αναφορές, το μακεδονικό έθνος, η μέριμνα για τους Μακεδόνες που ζουν στο εξωτερικό (όχι μόνο για τους υπηκόους των Σκοπίων) παραμένουν είτε στο Προοίμιο του Συντάγματος είτε στα άρθρα 3, 36 και 49. Άρα, δεν ήταν ούτε ορθή ούτε πλήρης η αναθεώρηση και συνεπώς δεν εκπληρώθηκε και ο δεύτερος σχετικός όρος της Συμφωνίας των Πρεσπών.

7. Επίσης, δεν προβλέφθηκε στη Συμφωνία κανένας εποπτικός ρόλος της Ελλάδος ούτε άλλη εξωτερική ελεγκτική διαδικασία για τα σημεία της αναθεώρησης που θα έπρεπε να είχαν καταγραφεί λεπτομερώς στην ίδια τη Συμφωνίας των Πρεσπών. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα της κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή, τα Σκόπια με απίστευτη προχειρότητα έστειλαν, όχι ένα επίσημο κωδικοποιημένο κείμενο του αναθεωρημένου Συντάγματος, αλλά μόνο τα κείμενα των τροποποιήσεων, μη ενταγμένα στις τροποποιούμενες διατάξεις. Το άκρον άωτον της κοινοβουλευτικής προχειρότητας και δολιότητας!

8. Σχετική με το παραπάνω είναι και η μονομερής και αυθαίρετη τροποποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, που επέβαλε η σκοπιανή Βουλή κατά την αναθεώρηση, προβλέποντας ότι οι συνταγματικές τροποποιήσεις θα ισχύσουν μετά την κύρωση από την Ελλάδα, τόσο της Συμφωνίας των Πρεσπών όσο και του πρωτοκόλλου ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ! Αυτό όμως, κατά πληροφορίες, το απαίτησαν ως όρο οι οχτώ βουλευτές του VMRO που αποσκίρτησαν και υπερψήφισαν τη συνταγματική αναθεώρηση μαζί με το κόμμα του Ζάεφ της SDSM και τα συνεργαζόμενα αλβανικά κόμματα, και δεν προβλεπόταν στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Δεν υπήρξε πρόβλεψη

9. Δεν υπήρξε πρόβλεψη στη Συμφωνία ότι η Ελλάδα θα κυρώσει τελευταία το πρωτόκολλο ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, δηλαδή αφού θα το είχαν πράξει όλες οι άλλες 28 χώρες, ώστε να μην δεσμευτεί η Ελλάδα νωρίτερα και αφού η πάροδος του χρόνου (περίπου 12–18 μήνες) θα είχε δώσει δείγματα της γνήσιας ή μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων που ανέλαβαν τα Σκόπια, ώστε και η Ελλάδα να πράξει αναλόγως.

10. Η αποστολή της επιστολής της χώρας μας προς το ΝΑΤΟ με τη συναίνεσή της για έναρξη της διαδικασίας ένταξης των Σκοπίων στη Συμμαχία (πρόσκληση ένταξης), εστάλη λίγες μέρες μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή των Σκοπίων, δηλαδή στα τέλη Ιουνίου 2018 (κατά το άρθρο 2 παράγραφος 4, Β «χωρίς καθυστέρηση»).

Όμως, η εν λόγω υποστήριξη–συναίνεση της Ελλάδος τελούσε ρητά κατά το ίδιο παραπάνω άρθρο (περίπτωση ΙΙ), υπό τους προαπαιτούμενους όρους: α) της έκβασης θετικού δημοψηφίσματος και β) της ολοκλήρωσης των συνταγματικών τροποποιήσεων και μάλιστα μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2018. Μόνο μετά τη λήψη γνωστοποίησης από τα Σκόπια για την ολοκλήρωση των παραπάνω εσωτερικών νομικών διαδικασιών, η Ελλάδα όφειλε να συγκατατεθεί για την αποστολή πρόσκλησης από το ΝΑΤΟ.

Αυτό όμως δεν είχε συμβεί, στις αρχές του καλοκαιριού 2018, αλλά ολοκληρώθηκε μόνο τον Ιανουάριο 2019, ενώ είχαν ήδη δρομολογηθεί από τον Ιούνιο 2018 οι διαδικασίες στο ΝΑΤΟ, πράγμα που δεν θα μπορούσε να αναστραφεί εύκολα (αν όπως συνέβη υπήρχε εμπλοκή στο δημοψήφισμα ή/και στην συνταγματική αναθεώρηση), χωρίς αρνητικές διεθνείς πολιτικές συνέπειες για την Ελλάδα.

Η αποτυχία του διεξαχθέντος δημοψηφίσματος και οι ατελείς συνταγματικές τροποποιήσεις των Σκοπίων, αποδεικνύουν το πρωθύστερο και βεβιασμένο της παροχής συγκατάθεσης της Ελλάδος, από τον Ιούνιο 2018. Αυτή είναι μία εσωτερική αντίφαση του άρθρου 2 της Συμφωνίας των Πρεσπών, που μπορεί να αρθεί μόνο με την παραπάνω δοθείσα αυτονόητη ερμηνεία. Και στο σημείο αυτό αποδεικνύονται οι αντίθετες με τη Συμφωνία των Πρεσπών «υπόγειες» δεσμεύσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, που προφανώς ανέλαβαν εκτός συμβατικού κειμένου οι κύριοι Τσίπρας και Κοτζιάς.

Η κακοπιστία των Σκοπίων

11. Η κακοπιστία των Σκοπίων ως προς την υλοποίηση και εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών προέκυψε ήδη από τη στιγμή της υπογραφής της (βλέπε παραπάνω) και έρχεται ως συνέχεια του αντίστοιχου φαινομένου κακοπιστίας και αφερεγγυότητας που ακολούθησε την Ενδιάμεση Συμφωνία το 1995 και διήρκεσε μέχρι το 2017. Συνεπώς, η Ελλάδα έπρεπε να έχει προβλέψει μηχανισμούς συνεχούς εποπτείας και δοκιμαστική περίοδο συμμόρφωσης, πριν την πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας με την ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, και κυρίως αναστολή αυτών των διαδικασιών αλλά και άλλες κυρώσεις σε περίπτωση διαπιστωμένων παραβιάσεων από τα Σκόπια των όρων της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Δυστυχώς, είναι ορατό από την πρώτη ματιά ότι ο χαρακτήρας της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι ετεροβαρής σε βάρος της Ελλάδος και άρα οτιδήποτε προβλέπεται ως αντιπαροχή από τα Σκόπια για την εκχώρηση ολόκληρου του «πακέτου» του μακεδονικού ονόματος (Βόρεια Μακεδονία, μακεδονική ιθαγένεια, εθνότητα, γλώσσα), δεν είναι παρά αυτονόητες διεθνείς υποχρεώσεις τους που ίσχυαν ήδη από το 1995 (Ενδιάμεση Συμφωνία) ή αφορούν στοιχειώδεις υποχρεώσεις για όλα τα κράτη της Διεθνούς Κοινότητας (αποφυγή εδαφικών διεκδικήσεων, μη επέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα άλλων χωρών κλπ).

Παρά ταύτα, όλες αυτές οι δεσμεύσεις δεν απέτρεψαν, μετά το 1995, τη συνέχιση του προπαγανδιστικού αλυτρωτισμού, την υποκίνηση μειονοτικού ζητήματος και βέβαια τη διεθνή χρήση και παγίωση μέσω δεκάδων διμερών αναγνωρίσεων, του σφετεριστικού και (θεωρητικά) υπό αλλαγή τελούντος ονόματος Μακεδονία–Μακεδόνες! Τώρα, βέβαια, τα ονόματα αυτά παραδίδονται και με την υπογραφή της Ελλάδος!

12. Τα άρθρα 13 έως 18 της Συμφωνίας των Πρεσπών θα οδηγήσουν ουσιαστικά σε μονομερείς παροχές (πχ τεχνογνωσία, επιστήμες, επενδύσεις κλπ) της Ελλάδος προς τα Σκόπια, καθώς σε όλους τους τομείς η απόσταση των ελληνικών αντίστοιχων μεγεθών είναι τεράστια σε σύγκριση με τη γειτονική χώρα. Η τελευταία δεν μπορεί αντικειμενικά να προβεί σε παρόμοιες αντιπαροχές προς τη χώρα μας, άρα δεν εκπληρούται ο απαραίτητος όρος αμοιβαιότητας που πρέπει να υφίσταται στις Διεθνείς Συνθήκες.

Αντίθετα σε αποφάσεις Αρείου Πάγου

13. Τα βασικά στοιχεία της Συμφωνίας (εκχώρηση ιθαγένειας, εθνότητας και γλώσσας στα Σκόπια) έρχονται σε αντίθεση με δύο προγενέστερες αποφάσεις του Αρείου Πάγου, γεγονός που έπρεπε να είχε ληφθεί υπόψιν από το ΥΠΕΞ, κατά τη διαπραγμάτευση των όρων της Συμφωνίας των Πρεσπών.

14. Οι ουσιαστικές ενστάσεις που εκφράζουν κυβερνητικά στελέχη της Βουλγαρίας (πχ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Άμυνας κ. Κρασιμίρ Καρακατσάνωφ) για τη μη ύπαρξη μακεδονικής εθνοτικής ταυτότητας και μακεδονικής γλώσσας στα Σκόπια, ενισχύουν τα ελαττώματα της Συμφωνίας των Πρεσπών και υπογραμμίζουν την αποσταθεροποιητική λειτουργία της στη νότια Βαλκανική, αντίθετα προς τις προσδοκίες των υποστηρικτών της Συμφωνίας για άμβλυνση των αντιθέσεων.

15. Η διευκρινιστική τροπολογία στο Σύνταγμα (που ουσιαστικά επιβλήθηκε από την αλβανική κοινότητα του πληθυσμού των Σκοπίων) ότι η μακεδονική «ιθαγένεια» δεν προδικάζει ούτε καθορίζει την εθνότητα των πολιτών, αποτελεί μία αστειότητα. Ο λόγος είναι πως αντανακλά απλώς την απροθυμία των άλλων κοινοτήτων ή μειονοτήτων του πληθυσμού της γειτονικής χώρας να εντάσσονται στους «Μακεδόνες» αυτού του πολυεθνικού κράτους.

Έτσι, στις νέες ταυτότητες και διαβατήρια εκτός από την ιθαγένεια (μακεδονική) θα αναγράφεται και η εθνική καταγωγή: Μακεδόνας, Αλβανός, Τούρκος, Βούλγαρος, Σέρβος, Βλάχος, Ρομά (αλλά προφανώς όχι Έλληνας, αν και αρκετές εκατοντάδες έχουν απογραφεί ως Έλληνες). Συνεπώς, δεν αποκλείει η τροπολογία την εθνοτική «μακεδονική» ταυτότητα του 60%-62% του πληθυσμού των Σκοπίων, που αν και Σλάβοι αυτοαποκαλούνται με τον σφετεριστικό όρο «Μακεδόνες».

Άλλωστε, η προβαλλόμενη «μακεδονική» τους ταυτότητα προκύπτει και από άλλες διατάξεις της Συμφωνίας των Πρεσπών με κυρίαρχη αυτή του άρθρου 7, που τους επιτρέπει να ονομάζονται Μακεδόνες και να ονομάζουν τη χώρα τους Μακεδονία. Είναι χαρακτηριστική η δολιότητα των Σκοπίων, καθώς προ ολίγων εβδομάδων παρήγγειλαν 250.000 νέα διαβατήρια με τον τίτλο Δημοκρατία της Μακεδονίας και όχι της Βόρειας Μακεδονίας!

16. Η διαδικασία κύρωσης και δημοσίευσης της Συμφωνίας των Πρεσπών στα Σκόπια (Ιούνιος 2018) είναι ελλιπής και συνεπώς παράνομη, καθώς δεν υπήρξε η απαραίτητη κατά το Σύνταγμά τους σύμπραξη και υπογραφή του προέδρου της χώρας Γκιόργκε Ίβανοφ, ο οποίος ρητά αντιτίθεται στη Συμφωνία. Το ίδιο ισχύει και για την αναθεώρηση του συντάγματος της χώρας, στην οποία ο Γκιόργκε Ίβανοφ παρακάμφθηκε με σαφώς αμφισβητούμενο τρόπο (με υποκατάστασή του από τον Αλβανό πρόεδρο του κοινοβουλίου), από την κύρωση και δημοσίευση των αναθεωρημένων άρθρων του Συντάγματος. Να τονίσουμε ότι ο πρόεδρος των Σκοπίων έχει αυξημένες αρμοδιότητες, επειδή ο ίδιος εκλέγεται με άμεση ψηφοφορία από τον λαό.

17. Η επίτευξη στο κοινοβούλιο των Σκοπίων της πλειοψηφίας των 2/3 για την αναθεώρηση του Συντάγματός τους βασίστηκε σε αντιδημοκρατικές και παράνομες μεθοδεύσεις (παύση ή μετατροπή δικαστικών διώξεων, θρυλούμενος χρηματισμός, ποικίλες άλλες υποσχέσεις ή πιέσεις) κατά βουλευτών. Σε αυτές συνέβαλαν πιθανότατα και ισχυροί ξένοι παράγοντες και μόνον έτσι βρέθηκαν οι υπολειπόμενοι οχτώ «πρόθυμοι» βουλευτές του VMRO ή ανεξάρτητοι, οι οποίοι συμπλήρωσαν τον απαιτούμενο αριθμό των 80 ψήφων για την αναθεώρηση.

Αυτό μάλιστα έγινε συνοδευόμενο από όρους που έθεσαν αυτοί οι οχτώ βουλευτές για τη διατύπωση των συνταγματικών τροποποιήσεων και για τον χρόνο έναρξης της ισχύος τους. Όλο το «πακέτο» αυτής της «δοσοληψίας» αποτελεί καταισχύνη και για τους δυτικούς θεσμούς (ΕΕ και ΝΑΤΟ) και χώρες όπως η Γερμανία, οι ΗΠΑ, αλλά και για την αντίληψη λειτουργίας του κράτους δικαίου, της διαφάνειας και της ελευθερίας της ψήφου των εκλεγμένων εκπροσώπων του λαού σε μια υποψήφια για ένταξη ευρωπαϊκή χώρα!

Tεχνάσματα ΣΥΡΙΖΑ

18. Αλλά και στο ελληνικό κοινοβούλιο, μετά τη διάλυση του κυβερνητικού συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝ.ΕΛ. με την αποχώρηση των τελευταίων, σημαδεύτηκε η διαδικασία από πρωτοφανείς κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις, τόσο στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας ως προς τη σύνθεσή της όσο και στην Ολομέλεια, με μετακινήσεις βουλευτών της τελευταίας στιγμής. Το αποτέλεσμα ήταν να επιτευχθεί η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, η οποία πλέον αποκλήθηκε από την αντιπολίτευση ως «Κυβέρνηση-Κουρελού», λόγω της σύμπραξης ετερόκλητων ιδεολογικά βουλευτών, με κίνητρο τη διατήρηση της εξουσίας.

Αντί λοιπόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝ.ΕΛ. (μέχρι πρότινος) να επιλύσει με εθνικώς ασφαλή και συμφέροντα τρόπο την ονοματολογική διαφορά με τα Σκόπια, επιδιώκοντας μάλιστα την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας με πλειοψηφία 3/5 όπως θα έπρεπε (με αναλογική εφαρμογή του άρθρου 28 παράγραφος 2 του Συντάγματος), προέβη σε ποικίλα τεχνάσματα και χρησιμοποίησε ανορθόδοξους τρόπους, για να επιτύχει μια ελάχιστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 153ών, για μια τόσο βλαπτική και κρίσιμη Συμφωνία.

Η παραπάνω καταγραφή των κύριων ημαρτημένων της Συμφωνίας των Πρεσπών δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι η ετεροβαρής αυτή Συμφωνία, παρά την κύρωσή της από την ελληνική Βουλή, με τον τρόπο που έγινε, δεν μπορεί να δεσμεύσει τον ελληνικό λαό και τις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων, τραυματίζοντας βαθύτατα και την ένδοξη και οικουμενικά αποδεκτή εθνική μας μακεδονική παράδοση και κληρονομιά. Εθνικά και διεθνή δικαστήρια πρέπει με ενδελέχεια και σοβαρότητα να ασχοληθούν με το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών και τις διαδικασίες που οδήγησαν σε αυτήν.

Δεν μπορεί η έννοια των λεγόμενων πράξεων «κυβερνητικού χαρακτήρα» που θεωρούνται εκτός δικαστικού ελέγχου, να οδηγήσει σε τόσες ανατροπές της αληθινής Ιστορίας, της γεωγραφίας, του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση των Ελλήνων (άρα και στη διαρκή ιδιοκτησία τους επί της ελληνικής μακεδονικής πολιτιστικής συνιστώσας), και να νομιμοποιήσει τις αποφάσεις μιας απερχόμενης και προφανώς μειοψηφικής στον λαό κυβέρνησης, την παράνομη «χρησικτησία» των Σκοπίων επί των ελληνικών όρων Μακεδονία, Μακεδόνες, μακεδονικός, που έχουν ιστορικό βάθος 3000 ετών και που τα υπερασπίστηκε ο ελληνικός λαός με γιγάντια και συγκλονιστικά συλλαλητήρια, ήδη, από το 1992 και μέχρι τον Ιανουάριο του 2019!

Και πάνω από όλα, η επόμενη κυβέρνηση οφείλει, ανταποκρινόμενη στο παλλαϊκό εθνικό αίτημα, να ανατρέψει τη βλαπτική Συμφωνία των Πρεσπών. Είναι αναγκαίο, με κάθε ειρηνικό τρόπο, να επιδιώξει μια εθνικά συμφέρουσα συμφωνία που θα σέβεται την ιστορική αλήθεια και θα προστατεύει την αδιαμφισβήτητη εθνική μακεδονική κληρονομιά μας.

Η Συμφωνία της Πρέσπας: Πολλές οι πολιτικές και νομικές αμαρτίες

Η ΑΟΖ της Ελλάδας με την Λιβύη

Από
anixneuseis
-
0

Του Θεόδωρου Καρυώτη 

Στις 19 Φεβρουαρίου 2019 AllTimeClassic  

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωρίσει την ΑΟΖ της Ελλάδας!,AllTimeClassicΕπί πολλά χρόνια έχω αναφερθεί στην ανάγκη ανακήρυξης και οριοθέτησής της ΑΟΖ με τα έξι παράκτια κράτη, με τα οποία η Ελλάδα διαθέτει θαλάσσια σύνορα.

Ένα εξαιρετικό άρθρο του Αντιναυάρχου Ιωάννη Λεοντακιανάκου, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο http://Liberal για τις σχέσεις μας με την Λιβύη, μας υπενθύμισε ότι, ουσιαστικά, η Ελλάδα έχει ήδη οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Λιβύη από το 2011. Εκείνη την χρονιά, ο Υπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης έκανε ένα σημαντικό βήμα για την κατοχύρωση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με το νόμο 4001/2011 για την έρευνα των υδρογονανθράκων. Ουσιαστικά, με αυτό το νόμο, η Ελλάδα οριοθέτησε, μονομερώς, την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με αυτή της Λιβύης, δίνοντας πλήρη επήρεια στην Γαύδο.

Συγκεκριμένα, η παράγραφος 1 του άρθρου 156 περιέχει την εξής ιδιοφυή διατύπωση:
«ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ής κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσων ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης».
Αυτός είναι ο χάρτης που αντανακλά τις προβλέψεις του νόμου 4001/2011.

Χάρτης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ του Νόμου 4001/2011

Η ΑΟΖ της Ελλάδας με την Λιβύη,AllTimeClassic

Θα πρέπει εδώ να υπενθυμίσουμε ότι η Λιβύη επέμενε ότι για να προχωρήσει μια τέτοια οριοθέτηση, θα πρέπει προηγουμένως η Ελλάδα να αναγνωρίσει ως νόμιμο το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης και να δεχθεί ότι η Γαύδος δεν μπορεί να υπολογισθεί σε μια τέτοια οριοθέτηση. Η Ελλάδα προσπάθησε αρκετές φορές να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο Λυβικό Πέλαγος, αλλά οι προσεγγίσεις των δύο κρατών παρέμεναν διαμετρικά αντίθετες.

Θα μπορούσαμε να λύσουμε το θέμα την δεκαετία του 1980 λόγω των φιλικών σχέσεων του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Συνταγματάρχη Καντάφι, αλλά το ελληνικό ΥΠΕΞ δεν αξιοποίησε αυτή τη σχέση. Η Ελλάδα υποστήριζε ότι η μέθοδος οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, πρέπει να είναι αυτή της μέσης γραμμής, ενώ η Λιβύη προέκρινε τη μέθοδο της ευθυδικίας (equity) εμμένοντας στη νομιμότητα του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης.
Χάρτης οικοπέδων για έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ΑΟΖ της Ελλάδας με την Λιβύη,AllTimeClassic

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τα οικόπεδα 12 μέχρι 20 νότια της Κρήτης, που δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση και την οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Λιβύη, βάσει της μέσης γραμμής. Τα οικόπεδα 16 και 17είναι αυτά που έχουν παραχωρηθεί προς εξερεύνηση στην ExxonMobil, στην Total και στην ΕΛΠΕ.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της τραγωδίας μας θα πρέπει να διαβάσει τι έγραψε, πολύ πρόσφατα, ο Ηλίας Κονοφάγος: «Είναι γεγονός ότι σημαντικότερες συμβάσεις δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, που περιέχουν ανάλογους με την Κύπρο στόχους κοιτασμάτων «τύπου Zohr», εξακολουθούν να σέρνονται στους διαδρόμους του δημόσιου περιβαλλοντολογικού ελέγχου των συμβάσεων από «ειδικούς» του αρμόδιου υπουργείου Ενέργειας.

Πρόκειται για « ειδικούς » για τους οποίους ουδείς γνωρίζει τι εμπειρία διαθέτουν στον τομέα της έρευνας και εκμετάλλευσης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων ώστε να γνωματεύσουν σχετικά. ‘Ετσι,εταιρίες ExxonMobil και Total περιμένουν ακόμη την έγκριση της Μελέτης Περιβάλλοντος.»

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που υποβλήθηκαν οι αιτήσεις των τριών εταιριών για τα δύο οικόπεδα νοτιοανατολικά της Κρήτης και ο Θεός μόνο γνωρίζει πότε αυτές οι συμβάσεις θα κυρωθούν από την Βουλή των Ελλήνων. Κινδυνεύουμε, βέβαια, οι δυο κολοσσοί, γνωρίζοντας την τριτοκοσμική νοοτροπία που επικρατεί στην Ελλάδα , να την εγκαταλείψουν για άλλους προορισμούς και τότε ο Τούρκος Σουλτάνος θα τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση.

Δύο από τους πιο ειδικούς επιστήμονες που διαθέτει η Ελλάδα για τους υδρογονάνθρακες, η Τερέζα Φωκιανού και ο Ηλίας Κονοφάγος, έχουν αρθρογραφήσει εξηγώντας την αξία της θάλασσας της Κρήτης σύμφωνα με τις μελέτες που είχαν εκπονήσει οι εταιρείες «ΙΟΝ» και «Spectrum”, και υπογραμμίζουν:

«Με ιδιαίτερη έκπληξη διαπίστωσαν ότι νοτιοδυτικά της Κρήτης στα ανοικτά του Κόλπου της Σύρτης και μέσα στην αβυσσική πεδιάδα του Ιονίου πελάγους υπάρχουν δύο τεράστια «αντίγραφα» του κοιτάσματος «ΖΟΡ». Ο πρώτος στόχος βρίσκεται στην επαφή των ορίων της ΑΟΖ (ή υφαλοκρηπίδας) μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος και σύμφωνα με την Spectrum εμφανίζεται να είναι 10 φορές μεγαλύτερος από το «Βόρειο Κυπριακό ΖΟΡ» καλύπτοντας μία επιφάνεια 5.000 km 2 .»

Ο πρώτος στόχος είναι τα οικόπεδα νότια της Κρήτης που παραχωρήθηκαν στην ExxonMobil και στην Total. (Είναι σημαντικό να τονίσουμε εδώ ότι οι δυο ενεργειακοί κολοσσοί αποδέχονται ότι τα οικόπεδα αυτά ανήκουν στην Ελλάδα και όχι στην Λιβύη).

Αυτή την περίοδο, η κοινοπραξία των τριών εταιριών φοβούμενες ότι έχουν εμπλακεί στα ελληνικά γραφειοκρατικά γρανάζια,δείχνουν διατεθειμένες να απεμπλακούν από αυτές τις διαδικασίες. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκπρόσωποι των εταιρειών αναφέρουν:

«Είναι παράλογο το Δημόσιο να σου εκμισθώνει μέσω σύμβασης μια περιοχή για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και μετά να σε υποχρεώνει να τρέχεις για άδειες από δήμους και περιφέρειες και να κινδυνεύεις να βρεθείς εκπρόθεσμος σε σχέση με τις συμβατικές δεσμεύσεις και τα χρονοδιαγράμματα λόγω αντιδράσεων».

Ο σημερινός υπουργός Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης, έχοντας άλλες προτεραιότητες δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτή η επένδυση μπορεί να έχει ένα τραγικό τέλος και ενώ όλα τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου ψάχνουν και βρίσκουν υδρογονάνθρακες, εμείς θα είμαστε υπερήφανοι ότι με την απραξία μας αφήσαμε τα γαλάζια νερά της Μεσογείου στην ησυχία τους.

Επίλογος

Το πιο εξωφρενικό σκηνικό δημιουργήθηκε από τους Τούρκους στο τέλος του 2018, όταν επεδίωξαν να επεκτείνουν τις βλέψεις τους στην Ανατολική Μεσόγειο υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία έχει θαλάσσια σύνορα με την Λιβύη. Αυτό δείχνει ότι ουσιαστικά έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται, διότι δεν μπορούν να αγγίξουν το οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ και δεν θα μπορέσουν να πειράξουν τα οικόπεδα 16 και 17 νότια της Κρήτης, που έχουν
παραχωρηθεί στην ExxonMobil, στην ΕΛΠΕ και στην Total.

Ο κύριος στόχος της μεγάλης στρατιωτικής άσκησης, που προγραμματίζουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις,με την ονομασία «Γαλάζια Πατρίδα»της μεγαλύτερης από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, δεν είναι άλλος από αυτόν της Ανατολικής Μεσογείου με επίκεντρο τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Οι Τούρκοι, πάντοτε ισχυρίζονταν ότι έχουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Τώρα φαίνεται ότι αυτό δεν τους αρκεί και φτάνουν μέχρι την Λιβύη, εποφθαλιούμενοι την θάλασσα από το Καστελόριζο μέχρι την Γαύδο.

Στην Κύπρο η ανακήρυξη της ΑΟΖ, από τον Τάσο Παπαδόπουλο το 2004, ήταν μια θαρραλέα πράξη ενός ανδρός που γνώριζε τι σήμαινε για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού του η πιθανή ανακάλυψη υδρογονανθράκων.

Ήρθε η ώρα και η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση η Νορβηγία.

Σήμερα στην Ελλάδα, όπου «η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί την μάνα», η επόμενη κυβέρνηση, όποια και να είναι αυτή, πρέπει επιτέλους να ασχοληθεί με την ΘΑΛΑΣΣΑ. Είμαστε μέγα κράτος της θάλασσας η γαλάζια πατρίδα ανήκει σε μας και δεν μπορεί να την επιβουλεύεται ο Ταγίπ Ερντογάν.

Η ΑΟΖ της Ελλάδας με την Λιβύη

Σκόπια το τελευταίο πιόνι της Γερμανίας στη σκακιέρα των Βαλκανίων 18 Φεβ 2019 07:43

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Ρωμαίου.

Το περασμένο Σάββατο, στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια, στο Μόναχο, η Καγκελάριος Μέρκελ εξέφρασε από το βήμα της Διάσκεψης τα συγχαρητήρια της στους Πρωθυπουργούς Αλέξη Τσίπρα και Ζόραν Ζαεφ για την ολοκλήρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Δεν δίστασε να δηλώσει ότι είχε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για την εξεύρεση λύση στο θέμα της ονομασίας. Εύλογο το ερώτημα: Τι κρύβεται πίσω από αυτή την αγωνία της Καγκελαρίου;

Την απάντηση βρήκα στο Αρχείο μου, σε ένα συνοπτικό ενημερωτικό σημείωμα για τη στρατηγική των κρατών μελών της Ευρώπης στα επόμενα χρόνια. Γράφηκε τον Νοέμβριο 1992 με αίτημα του Ανδρέα Παπανδρέου. Πριν 27 χρόνια! (Αντιπρόεδρος, τότε, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου).

Η στρατηγική της Γερμανίας

Βασική επιδίωξη: Ενίσχυση του πολιτικού ρόλου μέσα και έξω από την Ευρώπη.
Σύνθημα της: Ο πολιτικός της λόγος να γίνει ισοδύναμος της οικονομικής της δύναμης.

Στην Ευρώπη, επιδιώκει να κυριαρχήσει με τη διεύρυνση σε «συγγενείς» χώρες (Αυστρία,κ.α) και την αλλαγή των δομών ασφάλειας ,ώστε να περιοριστεί ο ρόλος των ΗΠΑ και να αναβαπτιστεί ο δικός της. (Προωθείται αναθεώρηση του Συντάγματος, για να νομιμοποιηθεί η συμμετοχή του γερμανικού στρατού σε επιχειρήσεις πέραν του γερμανικού εδάφους).

Γεωπολιτικές και γεωοικονομικές επιδιώξεις

Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη
Δημοκρατίες Βαλτικής
Βαλκάνια, Κεντρική Ασία και Τουρκία
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα Σκόπια
Μέσα: προσφορά know-how,όπλων, χρηματοδοτήσεων και πολιτική υποστήριξη.

Στα Βαλκάνια η Γερμανία έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας. Πρωτοστάτησε στην κοινοτική απόφαση να μη χαρακτηριστεί το Σερβικό Κράτος κληρονόμος της Γιουγκοσλαβίας.

Αφετηρία η Γιουγκοσλαβία

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία η Ευρώπη δεν είχε ενιαία πολιτική.

Η Γερμανία θα σπεύσει, το φθινόπωρο του 1991,να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Κροατίας και της Σλοβενίας. Μετά τέσσερα χρόνια, τον Νοέμβριο 1995, στο Dayton του Ohio,θα οριστικοποιηθεί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας σε έξι αυτόνομα κράτη: Η Σερβία με το Μαυροβούνιο και Κόσσοβο και Βοϊβοντίνα, Κροατία, Σλοβενία,Βοσνία-Ερζεγοβίνη και FYROM (Σκόπια).

Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση

Το 2014,με καθοριστική παρέμβαση της Γερμανίας και των ΗΠΑ, θα καταγραφεί στην ιστορία της Ε.Ε. (επί ελληνικής Προεδρίας) η μεγαλύτερη διεύρυνση με την Κροατία και την Σλοβενία και οκτώ κράτη της πρώην Σοβιετικής Ενωσης: Εσθονία, Λεττονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία και Τσεχία.

Η Βουλγαρία εντάχθηκε το 2007. Σήμερα λειτουργούν 5.000 γερμανικές εταιρείες και 1200 έχουν αντιπροσωπείες. Οι επενδύσεις πλησιάζουν τα 3 δις Ευρώ και οι εμπορικές συναλλαγές τα 6 δις Ευρώ. Το 2016 είχε επισκεφθεί τη Σόφια ο Πρόεδρος της Γερμανίας και επέδωσε στον Πρόεδρο της Βουλγαρίας το υψηλότερο Γερμανικό αριστείο για τη συμβολή του στην διμερή συνεργασία.

Η Αλβανία είναι στο στάδιο ολοκλήρωσης των προϋποθέσεων για την ένταξη στην Ε.Ε. Εμφανής η υποστήριξη της Γερμανίας. Τον Απρίλιο του 2018 η καγκελάριος Μέρκελ επισκέφθηκε τα Τίρανα και σε κοινή εμφάνιση με τον Πρωθυπουργό Ράμα δήλωσε ότι η Γερμανία θα στηρίξει την ένταξη, όταν ολοκληρωθούν οι προϋποθέσεις.

Είχε,ήδη, προσφέρει 2 εκατομμύρια Ευρώ για βελτίωση του συστήματος παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.

Το ενδιαφέρον της Γερμανίας για την Αλβανία άρχισε του 1991 με αντιπάλους τις ΗΠΑ και την Ιταλία. Τον Μάϊο υπουργός Εξωτερικών θα υποδεχθεί στο Βερολίνο τον υπουργό των Εξωτερικών της Αλβανίας για να του ανακοινώσει ότι οι 34 Υπουργοί της Δ.Α.Σ.Ε. (Διάσκεψη για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) έκαναν δεκτή την ένταξη της Αλβανίας στον Οργανισμό, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Αυτό ήταν και το πρώτο μεγάλο άλμα της Αλβανίας προς την Ευρώπη. (Θυμάμαι τον εκπρόσωπο της Αλβανίας στη διάσκεψη της Δ.Α.Σ.Ε. στο Παρίσι, στην οποία μετείχα ως εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου).

Σερβία και Μαυροβούνιο είναι στο στάδιο της προενταξιακής διαδικασίας.

Με την έγκριση και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο της Συμφωνίας για τη «Βόρεια Μακεδονία» η Γερμανία ολοκληρώνει τη στρατηγική διείσδυση στα Βαλκάνια και ο Αλέξης Τσίπρας ολοκληρώνει την «ιστορική» στροφή από την Αριστερά στην Κεντροαριστερά, αλιεύοντας «πρόθυμους» από το ΠΑΣΟΚ με αντιπροσφορά υπουργείων με τελικό στόχο την ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

 

 

Γαλλία: Πολιτικό αδιέξοδο και “διπλή νομιμότητα”

Από
anixneuseis
-
0

Παρίσι, του Δημ. Κωνσταντακόπουλου

Ο Κάρολος Μαρξ είχε αποκαλέσει στην εποχή του τη Γαλλία το «πολιτικό» και την Αγγλία το «οικονομικό εργαστήρι» της Ευρώπης.

Από τότε, την Αγγλία υποκατέστησαν μάλλον οι Ηνωμένες Πολιτείες ως «μήτρα» νέων οικονομικών παραδειγμάτων στην οικονομία του καπιταλισμού, η Γαλλία όμως παραμένει το «πολιτικό εργαστήρι» της ηπείρου μας.

Και παρά τον αντιφατικό, συχνά συγκρουσιακό και ενίοτε επικίνδυνο χαρακτήρα των όσων μπορούν να συμβαίνουν στη χώρα του Ροβεσπιέρου και του Ντε Γκωλ, ελπίζει πάντα κανείς ότι μέσα από αυτές τις ζυμώσεις, αλλά και τις συγκρούσεις, θα μπορούσε να προκύψει, σε κάποια στιγμή, μια διαφορετική Ευρώπη, ένα νέο «υπόδειγμα», προς όφελος των ευρωπαϊκών λαών και όλου του κόσμου. Αν και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι κρίσεις σαν αυτή στην οποία σήμερα βρίσκεται η ήπειρος εγκυμονούν και κινδύνους πολύ μεγάλων, ιστορικών οπισθοδρομήσεων.

Το φάντασμα της Επανάστασης

«Φοβηθήκαμε ότι ζούμε μια νέα 10η Αυγούστου», εξομολογήθηκε στη Journal de Dimanche ένας συνεργάτης του Προέδρου Μακρόν.  Εννοούσε την 10η Αυγούστου 1792, όταν η κατάληψη του ανακτόρου των Tuilleries από την Εθνοφρουρά της Κομμούνας του Παρισιού και τους fédérés της Μασσαλίας και της Βρετάνης προκάλεσε την πτώση της γαλλικής μοναρχίας.

Ακριβώς επειδή στα Ηλύσια Πεδία «είδαν τον χάρο με τα μάτια τους», ο Πρόεδρος Μακρόν έσπευσε να αποδεχθεί το αρχικό αίτημα των Κίτρινων Γιλέκων καταργώντας τον φόρο στα καύσιμα που είχε επιβάλει και αυξάνοντας τον κατώτερο μισθό.

Συνολικό δημοσιονομικό κόστος δέκα δις ευρώ, που προκάλεσαν την οργή του Γερμανού Επιτρόπου Έτινγκερ. Τον οποίο έσπευσαν όμως αμέσως να «ανακαλέσουν στην τάξη» οι συνάδελφοί του, με επικεφαλής τον Μοσκοβισί, αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα των στιγμών. Άλλωστε, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα επιβαρύνει μακροχρόνια τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι τις επιχειρήσεις, δια της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών, δηλαδή των εισόδων των ασφαλιστικών ταμείων. Πρόκειται για αναδιανομή στο εσωτερικό τους και δάνειο από το μέλλον.

Επρόκειτο πάντως για την πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που η γαλλική εξουσία υποχωρούσε σε κάποιο λαϊκό αίτημα ή ανακαλούσε ένα ήδη αποφασισμένο μέτρο. Από την άποψη αυτή ήταν μια πολύ μεγάλη νίκη των Κίτρινων Γιλέκων και τους έδωσε περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Ταυτόχρονα όμως, όταν πια έγινε η παραχώρηση, ήταν ήδη πολύ λίγη και πολύ καθυστερημένη. Τώρα τα Γιλέκα όλης της Γαλλίας είχαν ήδη «ριζοσπαστικοποιήσει» και κλιμακώσει τις διεκδικήσεις τους.

Τι ζητάνε τα Κίτρινα Γιλέκα

Οργανωμένοι αυθόρμητα σε κυκλικά σημεία των αυτοκινητοδρόμων και αλλού, συγκροτώντας αυθόρμητα « Ζώνες Δημοκρατικής Δραστηριότητας» (ZAD), που εξελίσσονταν σε «Συνελεύσεις Πολιτών», επικοινωνώντας  και συντονιζόμενοι μεταξύ τους μέσω του Facebook, τα Κίτρινα Γιλέκα από όλη τη Γαλλία κατάφεραν, παρά την έλλειψη οποιουδήποτε κεντρικού οργάνου και «ηγεσίας» να συγκλίνουν πολύ γρήγορα στη διατύπωση δύο κυρίως αιτημάτων:

– Αποκατάσταση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων

– Σε βάθος εκδημοκρατισμός και λαϊκός έλεγχος του πολιτικού συστήματος.

Το πιο βασικό πολιτικό, θεσμικό αίτημα των Κίτρινων Γιλέκων, που υποστηρίζεται από τα τρία τέταρτα των Γάλλων, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι η δυνατότητα των πολιτών να προκαλούν δημοψηφίσματα, ώστε να μπορεί ο ίδιος ο λαός να καταργεί ψηφισμένα νομοσχέδια με τα οποία διαφωνεί, να επιβάλλει την ψήφιση νόμων που θέλει ο ίδιος και να ανακαλεί τους αιρετούς εκπροσώπους του, εφόσον ενεργούν αντίθετα με την εντολή που έλαβαν από τους εκλογείς τους. Παράλληλα, ζητάνε την κατάργηση όλων των προνομίων των αιρετών εκπροσώπων.

Τα αιτήματα αυτά είναι εντελώς ώριμα στη συνείδηση της πλειοψηφίας του γαλλικού λαού. Το ένα ανταποκρίνεται στο αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και στην ανάγκη του έθνους να διατηρήσει τη συνοχή του. Μια κρατική εξουσία νομιμοποιείται μόνο αν είναι σε θέση να προστατεύσει τους πολίτες της, έγραφε ο Χομπς, ήδη πριν μερικούς  αιώνες.

Το δεύτερο αίτημα ανταποκρίνεται στην βαθειά δημοκρατική κουλτούρα της χώρας που ίδρυσε σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη δημοκρατία στην Ευρώπη, αλλά και στην οξεία αίσθηση των πολιτών ότι άλλα ψηφίζουν και άλλα τους προκύπτουν, ότι δεν έχουν κανέναν άλλο πλην του εαυτού τους να τους προστατεύσει από την όλο και πιο συχνή κατάχρηση εξουσίας των εκλεγμένων εκπροσώπων τους.

Το εύλογο και γενικά αποδεκτό των αιτημάτων, είναι που εξηγεί, μεταξύ άλλων, την παραμένουσα, μετά από 13 εβδομάδες κινητοποιήσεων, και παρά τις γιορτές που μεσολάβησαν, ισχύ του κινήματος, παρά τα σημεία αναμφισβήτητης κόπωσης, αλλά και κάποιας υποχώρησης της ενεργού υποστήριξης του πληθυσμού στις κινητοποιήσεις του (π.χ. μεγάλη μείωση των αυτοκινήτων που φέρουν κίτρινα γιλέκα).

Σε «μετωπική σύγκρουση» με τη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή τάξη

Μόνο που αυτά τα αιτήματα είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν από τον Πρόεδρο. Θα προϋπέθεταν την ανατροπή των ασκούμενων στην Ευρώπη νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αλλά  και του πολιτικού συστήματος που τις εφαρμόζει, συχνά αντίθετα με τη λαϊκή βούληση. Προφανώς, είναι το τελευταίο που επιθυμεί ο Εμανουέλ Μακρόν.

Αυτό εξηγεί ενδεχομένως και την αισθητή σκλήρυνση της πολιτικής του από την Πρωτοχρονιά και δώθε, με λεκτικές αναφορές σε «πλήθη που μισούν», αλλά και κλιμάκωση των μεθόδων βίαιης, αστυνομικής και δικαστικής καταστολής, μέθοδοι που έχουν οδηγήσει στην πρόκληση αναπηριών (τύφλωση διαδηλωτών και ξερίζωμα χεριών), προκαλώντας έντονες αντιδράσεις του νομικού κόσμου της χώρας, της Διεθνούς Αμνηστίας, ακόμα όμως και στελεχών της κυβερνώσας πλειοψηφίας. Ποτέ, εδώ και πενήντα χρόνια, δηλαδή από την Επανάσταση του 1968, δεν υπήρξε τέτοιας έκτασης καταστολή στη Γαλλία.

Τριγμοί στην πλειοψηφία

O βουλευτής της πλειοψηφίας de Courson, γιός ενός γνωστού Γάλλου αντιστασιακού κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και εγγονός ενός από τους 80 βουλευτές που αρνήθηκαν τις έκτακτες εξουσίες στον Πεταίν το 1940, κατήγγειλε στην Εθνοσυνέλευση ότι ο νόμος κατά των ταραξιών επιστρέφει τη Γαλλία στο καθεστώς του Βισύ.

Από την πλευρά του, ο διευθυντής του συντηρητικού, κεντροδεξιού περιοδικού Le Point, που ασφαλώς δεν υποστηρίζει τα Κίτρινα Γιλέκα, τόνισε ότι «είναι υπεύθυνος μόνο απέναντι στους αναγνώστες του και σε όσους αγοράζουν το περιοδικό», όταν ο Μακρόν τάβαλε με τα μέσα γενικώς, αλλά και «πέταξε» την ιδέα ότι η «πληροφορία» είναι το μόνο «δημόσιο αγαθό» που πρέπει να προστατευθεί, ιδέα που ερμηνεύτηκε από ορισμένους ως σκέψη «εθνικοποίησης» των ΜΜΕ!

Αλλά είναι μόνο αυτό;

Από μία πλευρά, είναι λοιπόν εύκολα εξηγήσιμη η εμμονή Μακρόν. Εντούτοις, πολιτικοί αναλυτές εδώ στο Παρίσι διερωτώνται αν εξηγείται μόνο από αυτόν τον παράγοντα.

Διερωτώνται για παράδειγμα για ποιο λόγο ο Πρόεδρος δεν ανακαλεί τις ελαφρύνσεις των φόρων στους πολύ πλούσιους που επέβαλε, προκαλώντας πολύ έντονες διαμαρτυρίες, αλλά και εμπεδώνοντας τον χαρακτηρισμό του ως «Προέδρου των Πλουσίων», που συμμερίζονται τα δύο τρίτα των Γάλλων, σύμφωνα με δημοσκόπηση του περιοδικού Challenge. Διερωτώνται γιατί δεν κάνει κάποιες άλλες επιμέρους κινήσεις, που θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατευνάσουν τα πνεύματα, επιδιώκοντας μια μεγαλύτερη ευελιξία σε πτυχές των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που εφαρμόζει, ακόμα και στην πολιτική ρητορική που υιοθετεί.

Την ίδια απορία έχουν και όλοι σχεδόν με όσους συζητήσαμε εδώ στο Παρίσι, αναλυτές, διανοούμενοι και πολιτικοί, από την άκρα αριστερά, μέχρι την άκρα δεξιά. Όλοι προβληματίζονται, κανείς όμως δεν είναι σίγουρος για την απάντηση.

Για ορισμένους ευθύνεται η προσωπικότητα του ίδιου του Προέδρου, που άλλωστε έγινε Πρόεδρος χωρίς ουσιαστικά καμιά ιδιαίτερη πολιτική εμπειρία. Πέρασε όλη του τη ζωή στις τράπεζες και τις επιχειρήσεις. Αλλά εύκολα μπορεί κάποιος να αντιστρέψει το επιχείρημα. Συγκεκριμένος τύπος προσωπικοτήτων εμφανίζεται ανάλογα με τα «έργα» που έχει να φέρει σε πέρας η Ιστορία, εκφραζόμενα ως βούληση είτε των αρχουσών, είτε των λαϊκών τάξεων.

Μια ερμηνεία είναι ότι πιθανώς, οι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες της Ευρώπης φοβούνται ένα νέο επεισόδιο της οικονομικής κρίσης του 2008, απέναντι στο οποίο τα κράτη έχουν σήμερα πολύ λιγότερα μέσα να την αντιμετωπίσουν απότι πριν δέκα χρόνια. Αρνούνται λοιπόν «προληπτικώς» οιαδήποτε παραχώρηση.

Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι ισχυροί γαλλικοί και διεθνείς  οικονομικοί κύκλοι έχουν αποφασίσει ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος από τη μετωπική αντιπαράθεση για να ξεμπερδεύουν μια και καλή με τη λεγόμενη «γαλλική εξαίρεση», τις ισχυρές παραδόσεις δηλαδή δημοκρατικής και «κοινωνικής», «σοσιαλιστικής» κουλτούρας στις λαϊκές τάξεις της χώρας. Ερμηνεία που συνδυάζεται με την ανάδειξη ενός Προέδρου, η σχέση του οποίου με τον λαό και με τους ισχυρούς οικονομικούς κύκλους εμφανίζεται πολύ διαφοροποιημένη σε σχέση με όλους τους προκατόχους του.

Για έναν σχολιαστή της Figaro εξάλλου τα χέρια του Μακρόν είναι «δεμένα» από την Ε.Ε. Αυτό πιθανώς ισχύει, αλλά δεν φαίνεται πιθανό να θέλει ο Μακρόν να κάνει κάτι άλλο από αυτά που θέλουν οι Βρυξέλλες. Άλλωστε, Ε.Ε. χωρίς τη Γαλλία, δύσκολα μπορεί να υπάρξει, κάτι που δίνει τεράστια διαπραγματευτικά όπλα στο Παρίσι, αν υποθέσουμε ότι επεδίωκε να τροποποιήσει τις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Ένα παρατεινόμενο αδιέξοδο, μια διπλή νομιμότητα

Η «μοναρχία» δεν «ανετράπη» τελικά τον Δεκέμβριο. Μια κατάσταση που πλησίαζε σε κάτι που μπορούμε να ονομάσουμε «κενό εξουσίας» φάνηκε να διαμορφώνεται, αλλά δεν είχε καμία πολιτική ή θεσμική διέξοδο, ικανή να προκαλέσει την παραίτηση Μακρόν.

Άλλωστε, αν οι διαδηλωτές σε ολόκληρη τη Γαλλία φώναζαν «Μακρόν παραιτήσου», καμμία πολιτική δύναμη της χώρας δεν υιοθέτησε το αίτημά τους αυτό, περιλαμβανομένων των εμφανιζόμενων ως «αντισυστημικών» Μαρίν Λεπέν εκ δεξιών και Ζαν-Λυκ Μελανσόν εξ αριστερών. Ο τελευταίος είναι αλήθεια ότι ζήτησε τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη βουλευτικών εκλογών. Με δεδομένο το γαλλικό πολιτειακό σύστημα, κάτι τέτοιο θα οδηγούσε πιθανώς σε μια «συγκατοίκηση» του Προέδρου με μια εχθρική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όπως συνέβη στο παρελθόν μεταξύ Σιράκ και Ζοσπέν. Ο Μακρόν όμως δεν είχε καμία τέτοια διάθεση, ούτε και το ζήτημα φάνηκε να συγκινεί τα Κίτρινα Γιλέκα, η συντριπτική πλειοψηφία των «Συνελεύσεων» των οποίων πιστεύει ότι δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τις εκλογές.

Ο Μακρόν δεν μπορούσε να πέσει και δεν έπεσε το 2018. Αλλά ούτε και ένα τόσο ισχυρό και βαθύ κίνημα μπορούσε εύκολα να εξαφανισθεί. Έτσι σήμερα η Γαλλία παραμένει σε μια κατάσταση παρατεινόμενου πολιτικού αδιέξοδου, μεταξύ ενός Προέδρου που είναι θεσμικά παντοδύναμος και πολιτικά ανίσχυρος και ενός κινήματος που δεν λέει να υποχωρήσει, προσπαθεί να οργανωθεί και να βρει τρόπο συντονισμού, αναζητώντας, αλλά μην έχοντας βρει, μέχρι στιγμής, τρόπο να διευρύνει τα όριά του.

Η Γαλλία παραμένει βυθισμένη, προς το παρόν, σε ένα είδος «διπλής νομιμότητας». Όλοι οι θεσμοί με τον Πρόεδρο, η πλειοψηφία του Λαού υπέρ των Γιλέκων και μια ισχυρή μειοψηφία του πάντα στους δρόμους.

Ένα καινούριο «γαλλικό πείραμα», προς το παρόν άγνωστης κατάληξης, με σημασία όμως που εκτείνεται σε όλη την Ευρώπη, πραγματοποιείται στις γαλλικές επαρχίες αυτή τη φορά όπου, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε σε όλη τη γαλλική ιστορία, είναι σήμερα το επίκεντρο της εξέγερσης.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

1...2,7012,7022,703...3,033Σελίδα 2,702 από 3,033