του Henri Temple

[Στις 5 Μαΐου 1992, όταν η γαλλική Βουλή ενέκρινε τη Συμφωνία του Μάαστριχ, ο γκωλικός βουλευτής Φιλίπ Σεγκέν είπε, μεταξύ άλλων, και τούτα τα προφητικά: ‘’Η Ευρώπη που μας προτείνουν…θάβει την έννοια της εθνικής κυριαρχίας’’ και η έδρα της Γαλλίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα μεταφερθεί στη Κοινότητα. Με τα σημερινά δεδομένα στη γερμανική Ευρωπαϊκή Ενωση, δηλ. στη Γερμανία. Η πρόσφατη γαλλο-γερμανική συμφωνία προβλέπει ακριβώς αυτό. Αλλά η Γαλλία απέκτησε την έδρα ως νικητής του 2^ου Παγκόσμιου Πολέμου. Τι μεσολάβησε για να την απεμπολίσει, χάνοντας ένα δυνατό χαρτί της εθνικής της κυριαρχίας;

Αλλά το ζήτημα του Εθνους δεν αφορά αποκλειστικά στη Γαλλία. Διεκδικούμε, νομίζω, το προνόμιο ότι δώσαμε τα…φώτα στους Γάλλους. Με μπροστάρηδες του ετερόφωτους προοδευτικούς αστούς πολιτικούς, και προπαντός με την πρώτη φορά Αριστερά στην εξουσία, Ιστορία και Ορθόδοξη Πίστη – το ομόθρησκον του Ισοκράτη – βρέθηκαν στο στόχαστρο των διαφωτιστών σε μια εμφανή προσπάθεια να διαμορφώσουν ΄΄πολίτες του κόσμου΄΄ και όχι συνειδητοποιημένους Ελληνες. Πριν φτάσουμε στην εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας είχε προλειανθεί το έδαφος με βιβλία Ιστορίας για την Εκπαίδευση και τηλεοπτικές εκπομπές – ΄΄Γράμματα σπουδάγματα΄΄; – στην ΕΡΤ, όπου η Πηνελόπτη Δέλτα χαρακτηρίζονταν επιεικώς εθνικίστρια…Σ’ αυτή την προσπάθεια εντάσσονταν και οι εκπομπές του ΣΚΑΪ  ΄΄1821: η γέννηση ενός Εθνους΄΄... Ε.Δ.Ν.]

Σε μια ατμόσφαιρα τερματισμού του καθεστώτος πριν την ώρα του και αμφιβολίες σχετικά με τις πραγματικές ικανότητες του οικοδεσπότη των Ηλυσίων, διεξάγεται η περίεργη άσκηση της «μεγάλης εθνικής συζήτησης» που διαμορφώνεται προσεκτικά από εκείνον που σκέφτεται να επωφεληθεί από αυτήν. Από αυτήν την ασυνάρτητη συζήτηση μας λένε ότι θα γίνει μια σύνθεση στα μέσα Μαρτίου από τον εμπνευστή της. Θα οδηγήσει σε δημοψήφισμα; Αγωνία.

Για τον θιασώτη μιας ομοσπονδιακής και γερμανογαλλικής Ευρώπης, το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι η αντίληψή του για την ιδέα του έθνους είναι συγκεχυμένη, ακόμη και καραγκιοζίστικη όταν μιλά για την «εθνικιστική λέπρα» που απειλεί την Ευρώπη, την οποία μπορεί να αντιμετωπίσει μόνο ο Υπουργός του των  Εσωτερικών που βλέπει, στα κίτρινα γιλέκα … μελανοχίτωνες (στμ: ναζιστές).

Το έθνος δεν έχει “σαφή ορισμό”

Η κυβέρνηση, λοιπόν, σε επίσημη δημοσίευση του Ιουνίου του 2018, που πέρασε απαρατήρητη, ανάρτησε μια ανακοίνωση για να μας ενημερώσει για το τι πρέπει να γνωρίζουμε για το έθνος. Το κείμενο αυτό προέρχεται από τη Διεύθυνση Νομικών και Διοικητικών Πληροφοριών (ΔΝΔΠ), που υπάγεται στον πρωθυπουργό…

Αυτό το δισέλιδο κείμενο με τίτλο “Η ιδέα του έθνους” αρχίζει ορίζοντας το Εθνος χωρίς καμιά απολύτως αναφορά στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1789, η οποία καθιστά το έθνος την πρωταρχική συνταγματική πηγή κάθε κυριαρχίας. Και χωρίς αναφορά στο άρθρο 3 του Συντάγματος: «Η εθνική κυριαρχία ανήκει στο λαό που την ασκεί μέσω των εκπροσώπων τους και μέσω δημοψηφίσματος». Ούτε στο άρθρο 4: “Τα πολιτικά κόμματα και ομάδες […] πρέπει να σέβονται τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. ”

Πράγματι, διαβάζουμε στην πρώτη φράση αυτού του εγγράφου ότι «το Έθνος είναι περισσότερο ιδεολογική κατασκευή παρά συγκεκριμένη πραγματικότητα, πράγμα που εξηγεί τη δυσκολία να έχει έναν σαφή ορισμό».

Εισαγωγή στον εθνικιστικό σχετικισμό

Μένουμε αποσβολωμένοι. Το έθνος είναι εξαρχής το βάθρο της Γαλλικής Δημοκρατίας. Από τότε που ο Ρουσώ και μετά ο Ρενάν, φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι είδαν τη «συγκεκριμένη πραγματικότητα» και την ψυχολογική ανάγκη. Και από την άποψη της νομικής θεωρίας, ο Καρέ ντε Μαλμπέργκ είχε καθορίσει μία για πάντα την έννοια του νόμου ως έκφρασης της γενικής βούλησης το 1931.

Αυτό το επίσημο έγγραφο προσπαθεί πεισματικά να σχετικοποιήσει την ιδέα του Εθνους. Για να πείσει τον αναγνώστη, αναφέρει ότι “στη Γαλλία και στην Αγγλία [το Ηνωμένο Βασίλειο;], είναι η συγκεντρωτική και ενοποιητική δράση της βασιλικής εξουσίας που συνέβαλε αποφασιστικά στην εμφάνιση του έθνους. Αλλά το εθνικό αίσθημα, που υπάρχει σε μια μικρή ελίτ, εξαπλώθηκε αρκετά αργά.» Στη συνέχεια, μας εκθέτει τις περιπτώσεις της Γερμανίας, Ελβετίας και Ιταλίας. Συνολικά, 21 γραμμές συγκριτικής πολιτικής φιλοσοφίας και μόνο τέσσερις για τον Ρενάν, χωρίς όμως να τονίζεται η πρωτοτυπία της διατύπωσης, τόσο φορέας της γαλλικής πολυμορφίας όσο και εγγυητής του μέλλοντος με την ιδέα της “συνύπαρξης ” του Ρενάν: μια συμβατική αντίληψη του έθνους, κλειδί για την πολιτική ένταξης. Βεβαίως, περίπου δέκα γραμμές θυμίζουν το νομικό και θεσμικό ρόλο του Εθνους, αλλά άλλες 14 αναπτύσσουν μαρξιστικές φιλοσοφικές κριτικές για την έννοια.

Το έθνος τελειώνει με τον Μαρξ

Είναι στην αποστολή της ΔΝΔΠ να δίνει όπλα, εξάλλου ξεπερασμένα, αποδόμησης εννοιών στις οποίες θεμελιώνονται η Δημοκρατία και το κράτος; Αν επισημαίνεται η σχέση Εθνους-Δημοκρατίας, θα παρατηρήσουμε ότι η ανάρτηση εκθέτει δια μακρών  μαρξιστικές σκέψεις: «Η ιδέα του έθνους έχει αποτελέσει αντικείμενο σοβαρών αμφισβητήσεων. Ενώ η Γαλλική Επανάσταση είχε εφαρμόσει μια ενιαία αντίληψη για το Έθνος, αντιτιθέμενη στα ενδιάμεσα όργανα και τις τοπικές αρχές που διαιρούσαν τα άτομα και αντιτάσσονταν στην άσκηση της ιθαγένειάς τους, οι κοινωνικές ανισότητες που εμφανίστηκαν με τη βιομηχανική επανάσταση συνέβαλαν στην κριτική της εθνικής ιδέας. Για τους υποστηρικτές της θεωρίας της ταξικής πάλης, η ιδέα του έθνους

Προφητικό σκίτσο του Robert Minor στην Snt Louis Post-Dispatch το 1911. Ο Μαρξ με το κεφάλαιο υπό μάλης γίνεται ενθουσιωδώς δεκτός από μεγαλοπαράγοντες της Γουώλ Στρίιτ.

καλύπτει τις συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των κοινωνικών τάξεων ανάλογα με τη θέση τους στη διαδικασία παραγωγής. Η ισότητα των δικαιωμάτων στο εθνικό πλαίσιο κάλυπτε έτσι την πραγματική ανισότητα ανάμεσα στους προλετάριους και τους καπιταλιστές στα διάφορα κράτη. Επίσης, το επαναστατικό κίνημα διαμορφώθηκε ως διεθνιστικό κίνημα, με στόχο την κατάργηση των τάξεων, του κράτους, … και των εθνών. Τα ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά καθεστώτα που προέκυψαν μετά την Επανάσταση του 1917, ωστόσο, βασίστηκαν στο εθνικό γεγονός χωρίς να το αμφισβητήσουν: η ίδια η ΕΣΣΔ χωρίστηκε σε δημοκρατίες και αυτόνομες κοινότητες που αντιστοιχούσαν στα διάφορα Εθνη που αποτελούσαν το σοβιετικό κράτος.»

Ιδέες που εξακολουθούν να υποστηρίζονται τελευταία από δύο  συγγραφείς: το Bέλγο Ντετιέν και το μαρξιστή Noυαριέλ. Ο τελευταίος, παρασυρόμενος από την πολιτική του δέσμευση, πιστεύει ταυτόχρονα, χωρίς να φοβάται ότι αντιφάσκει προς τον εαυτό του, ότι “η εθνική ταυτότητα είναι ένα ψευδοπρόβλημα”, ότι “δεν υπάρχει ούτε ένας ορισμός της εθνικής ταυτότητας που να γίνεται δεκτός από όλους τους ερευνητές “, ότι δεν είναι” επιστημονική έννοια “· αλλά και ότι είναι μια έκφραση που ανήκει στην πολιτική γλώσσα, “μια απλή εκλογική κομπίνα για να κολακεύει τις προκαταλήψεις του πλέον ξενοφοβικού τμήματος του πληθυσμού“.

Η δήθεν ‘’εθνική’’ «Μεγάλη συζήτηση»

Ωστόσο, αυτό το κατηγορητήριο δεν αντέχει στις ομόφωνες αναλύσεις ενός πολύ πρόσφατου βιβλίου: Τι είναι ένα έθνος στην Ευρώπη, στο οποίο δώδεκα συγγραφείς τονίζουν τις γεωγραφικές, ιστορικές, οικονομικές, ψυχοκοινωνικές, νομικές, πολιτικές και ορθολογικές διαστάσεις της πραγματικότητας των εθνών και της μετοχής του ατόμου στο έθνος του. Άλλοι Γάλλοι συγγραφείς, όπως οι Ρουσώ, Ντυρκάιμ, Μπεντά, Μως, Μουνιέ, Μορέν, ήταν επίσης σε αυτή τη γραμμή που διαπιστώνει ότι οι άνθρωποι κάνουν την κυρίαρχη επιλογή να αποφασίσουν με ποιον να ζουν ή να μην ζουν μαζί. Για τους Ζωρές, το έθνος είναι “το μόνο αγαθό των φτωχών”. Αλλά η κυβέρνηση έχει ξεχάσει να αναφέρει τι λένε αυτοί οι σπουδαίοι Γάλλοι συγγραφείς για το θέμα.

Δεν μπορώ να δώσω περισσότερα στοιχεία στους πολίτες που συμμετέχουν στη “Μεγάλη Εθνική Συζήτηση” για να τεκμηριώσουν τι είναι πραγματικά το έθνος τους. Διότι αυτό είναι το πλαίσιο και ο σκοπός αυτής της συζήτησης. Τα έθνη είναι πολύ αληθινά, τα ανθρώπινα πλάσματα τα χρειάζονται, ο νόμος τα αναγνωρίζει, η δημοκρατία τα εμψυχώνει και τα νομιμοποιεί, και η οικονομία, όπως και το χρήμα, τα συνοδεύουν από την εμφάνισή τους.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.causeur.fr/nation-gouvernement-dila-fiche-159028

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η σύναψη της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν έχει να κάνει σε τίποτε με την ανάλυση και την εκτίμηση των ελληνικών συμφερόντων στα Βαλκάνια. Η Ελλάδα δεν έχει ούτε τους θεσμούς, ούτε τους μηχανισμούς, ούτε την πολιτική κουλτούρα για μια τέτοια σοβαρή ανάλυση. Έχει, απλώς, βούληση αλλά ο βολονταρισμός είναι, συχνά, επικίνδυνο φαινόμενο. Η Αθήνα υλοποίησε μια επιθυμία του δυτικού παράγοντα σε σχέση με τα Σκόπια με αντάλλαγμα την ώθησή της, για άλλη μια φορά, να διαδραματίσει κάποιον ρόλο στην περιοχή, υπό την επίβλεψη και προστασία των υπερατλαντικών συμμάχων. Ο ρόλος αυτός, ή κάποια στοιχεία του, τις ημέρες που διανύουμε αχνοφαίνεται.

Η ανταγωνίστρια Τουρκία, έχει διεισδύσει στην περιοχή, ασκεί πολιτική «α λα τούρκα» και όχι την Δυτική, ήπια (soft) προσέγγιση και εκμεταλλευόμενη τις διάσπαρτες μειονότητές της επηρεάζει την πολιτική των βαλκανικών χωρών.

Εάν η Τουρκία οδεύει στην Παγίδα του Θουκυδίδη (απομείωση της δύναμής της από τους ισχυρούς που ενόχλησε) η Ελλάδα είναι η μόνη βαλκανική χώρα που θα μπορούσε να της δημιουργήσει εμπόδια.

Φυσικά, πάντα με την άμεση ή έμμεση συμμαχική υποστήριξη. Αυτό είναι το σχέδιο που υλοποιείται. Το αν θα πετύχει παραμένει άγνωστο. Και εν πολλοίς εξαρτάται από την ικανότητα που θα επιδείξει η Αθήνα.

Η μόνη περίπτωση που η Ελλάδα διαδραμάτισε, χωρίς, δυστυχώς, μακροχρόνια συνέχεια, κάποιο ρόλο στα Βαλκάνια ήταν στην αρχή της δεκαετίας του ’90 όταν, και πάλι με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, οικονομικοί παράγοντες της Θεσσαλονίκης είχαν αναλάβει ενεργό ρόλο στην κατεύθυνση της δημιουργίας forum, κυρίως οικονομικού, αλλά στην προέκτασή του και πολιτικού. Τότε, είτε διότι κατελήφθη εξαπίνης, είτε διότι δεν είχε συγκεκριμένη υπονομευτική πολιτική, είτε δεν μπορούσε λόγω Αμερικανών, η Αθήνα δεν αντέδρασε.

Σήμερα, το άκρως συγκεντρωτικό ελληνικό κράτος θα αναλάβει από το Κέντρο του την σχετική προσπάθεια και το αποτέλεσμα είναι, δυστυχώς, δεδομένο. Θα τσαλαβουτήσουν με βουλιμία σε έναν χώρο που δεν γνωρίζουν ούτε στις σημερινές ούτε στις ιστορικές του διαστάσεις.

Το πολιτικό σκηνικό σε κεντρικό επίπεδο έχει πολωθεί γύρω από δύο οικονομικούς πόλους οι οποίοι εκτρέφουν τους δύο σημαντικότερους πολιτικούς σχηματισμούς.

Οι οικονομικοί πόλοι δεν έχουν ούτε την πολιτική κουλτούρα, ούτε τη δύναμη, ούτε τη γνώση να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις που απαιτούνται ώστε μια χώρα να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο. Και οι οικονομικοί παράγοντες και τα πολιτικά παράγωγά τους νομίζουν πως εάν εγκαταλείψουν ιστορικές αναφορές του λαού στον οποίο ανήκουν θα μπορέσουν να δελεάσουν τους ιθαγενείς και αυτό αρκεί για την επιτυχία του στόχου τους. Αυτό αποκαλύπτει βαθιά άγνοια της περιοχής.

Τα στερεότυπα που έχουν αναπτυχθεί στους βαλκανικούς λαούς είναι ισχυρά και δεν μπορεί να τα εξαλείψει καμιά αποδομητική ιδεολογία. Η αίσθηση του ανήκειν, ψευδής ή αληθής δεν έχει σημασία, είναι βαθιά ριζωμένη στον άνθρωπο. Και στα βαλκάνια η αίσθηση αυτή δεν είναι μόνο ισχυρή. Έχει διαμορφώσει εθνικές ομάδες διαχυμένες στη χερσόνησο, με συμπαγή χαρακτηριστικά και με αναπαραγωγή του ιστορικού παρελθόντος. Και το παρελθόν αυτό είναι, δυστυχώς, πολύ αιματηρό.

Τις εδραιωμένες αυτές πεποιθήσεις επιχειρεί να υπερβεί, αν θέλετε και από μια δυσκόλως κεκαλυμμένη πολιτισμική αλαζονεία, μια ομάδα αποδομιστών στην Αθήνα, στην υπηρεσία της «ανοιχτής κοινωνίας» του γνωστού διεθνούς οικονομικού παράγοντα. Η αλβανική αίσθηση, συνειδητή ή υποσυνείδητη, ότι το κράτος τους συγκροτήθηκε σε αντιπαράθεση με την Ελλάδα δεν αίρεται με την εγκατάλειψη των Βορειοηπειρωτών στη μοίρα τους. Ούτε η φαντασίωση των Σκοπίων περί ενιαίας Μακεδονίας και Μακεδόνων. Όποιοι τα πιστεύουν αυτά ζουν σε έναν φανταστικό κόσμο.

Η συμβίωση και συνύπαρξη με αναγνωρισμένο σημαντικό ελληνικό ρόλο είναι μια άσκηση που απαιτεί άλλα δεδομένα. Και καταρχήν συνεννόηση και συνέχεια για την επιτέλεση του ρόλου αυτού.

Πριν η Τουρκία αναπτύξει τη νεοοθωμανική της ψευδαίσθηση, ο Αχμέτ Νταβούτογλου κωδικοποίησε σε ένα αναλυτικό βιβλίο την έννοια του συμφέροντος και πως θα επιτευχθεί.

Στην Ελλάδα μπερδεύουμε την Αγια-Σοφιά ως Εκκλησία με το υπό κατασκευήν γήπεδο της ΑΕΚ που θα έχει το ίδιο όνομα. Θα συνεχίσουμε, όμως, σε επόμενο σημείωμα με τις διαλυτικές τάσεις που υπάρχουν, ακόμη, στα Βαλκάνια.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Α) με τον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών Γιώργο Παπανδρέου (Δ), στο Μέγαρο Μαξίμου, Τρίτη 19 Ιουλίου 2016. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

FEBRUARY 16, 2019

Είναι να τρελαίνεται κανείς με τους πολιτικούς μας… Μερικές πράξεις τους είναι τόσο εκτός τόπου και χρόνου, που αναρωτιόμαστε τι σκέφτονταν την ώρα κατά την οποία τις αποφάσισαν. Ο λόγος της παραπάνω εισαγωγής είναι ο χθεσινός μίνι ανασχηματισμός του υπουργικού συμβουλίου, τον οποίο αποφάσισε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Δεν σας κρύβω ότι μόλις διάβασα τα ονόματα των νέων μελών του υπουργικού συμβουλίου, είπα πως ο πρωθυπουργός ξύπνησε ανάποδα το πρωί. Είπα πως κάτι του συνέβη… Πως είναι δυνατόν, να επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας ειδικά 2-3 τύπους από αυτούς που υπουργοποίησε. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα τον έβριζαν από τα τηλεοπτικά δίκτυα. Είναι ανίκανοι. Και προβληματικοί. Ένας άνθρωπος που αλλάζει στρατόπεδα και ιδεολογία, όπως τα πουκάμισα, θα σε προδώσει και εσένα κάποια στιγμή κ. Πρωθυπουργέ. Άνθρωποι της ευκαιρίας είναι αυτοί. Το έχουν αποδείξει πολλές φορές…

Το γνωρίζω ότι οι αποφάσεις για τους ανασχηματισμούς είναι συστηματικά αλλοπρόσαλλες. Όλοι ανεξαιρέτως οι ηγέτες, δεν αναζητούν τους ικανούς, αλλά αυτούς που θα απαντούν με ένα «ναι» στις εντολές τους. Υποτίθεται ότι οι ανασχηματισμοί γίνονται για να αντικατασταθούν οι αποτυχημένοι, αν και στην περίπτωση αυτή του χθεσινού, προκλήθηκε από τις παραιτήσεις υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, λόγω των δημοτικών εκλογών, και λόγω της πρόσφατης κρίσης και της αποχώρησης από την κυβέρνηση του κόμματος του κ. Καμμένου. Οι επιλογές του κ. Τσίπρα στα πρόσωπα του κ. Θάνου Μωραϊτη και του κ. Άγγελου Τόλκα, είναι τόσο προβληματικές που σκεφτόμουνα ότι ο Πρωθυπουργός ήθελε να μας βγάλει από τα ρούχα μας. Τα κάνει αυτά. Έχει μία τάση να προκαλεί…

Σε τι θα βοηθήσουν τη χώρα αυτοί οι δύο τύποι, γνωστοί γυρολόγοι του πολιτικού συστήματος, που καθύβριζαν τον κ. Τσίπρα. Ο κ. Μωραϊτης, πουλέν και αυτός του εξοχότατου Γεωργίου Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ), δεν γνωρίζει να χωρίσει δυο γαϊδουριών το άχυρο. Με αφορμή το Μνημόνιο είχε γράψει απαράδεκτους χαρακτηρισμούς και για μένα, εκτελώντας εντολή (μάλλον συμβόλαιο) του ηγέτη του. Και είναι αυτό που με προβληματίζει πολύ. Ότι δεν θα απαντούσε θετικά στην «πρόσκληση» του κ. Τσίπρα αν δεν είχε τη σύμφωνη γνώμη του εξοχότατου Παπανδρέου. Αυτό ισχύει και για τον έταιρο γυρολόγο, τον Άγγελο Τόλκα. Αυτοί οι δύο δεν τρώνε αν δεν ρωτήσουν τον πρώην πρωθυπουργό. Θα λάμβαναν τόσο μεγάλη απόφαση μόνοι τους; Αποκλείεται… Οπότε, ο κ. Τσίπρας πρέπει να προχώρησε σε αυτή την κίνηση σε συνεννόηση με τον εξοχότατο Παπανδρέου και στο πλαίσιο μίας συνεργασίας που πιθανότατα θα εκδηλωθεί μετά τις εκλογές. Διότι προφανώς το σχέδιο τους είναι να κερδίσει μία θέση με το ΚΙΝΑΛ ο εξοχότατος και 1-2 δικοί του και μετά να εγκαταλείψουν τη Φώφη Γεννηματά για να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο κ. Τσίπρας νομίζει ότι σκέφτεται έξυπνα. Αλλά ποιος ηγέτης που έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του θα επέλεγε ανίκανους για να τους συμπεριλάβει στο υπουργικό του συμβούλιο, εάν αυτή η απόφαση δεν ήταν προϊόν συναλλαγής. Από ένα νέο άνθρωπο περιμένει κανείς να σκέφτεται λογικά, όχι οπορτουνίστικα. Δεν σκέφθηκε κανείς στο περιβάλλον του πρωθυπουργού ότι οι νέοι υφυπουργοί του κ. Τσίπρα, ήταν παθιασμένοι υποστηρικτές των Μνημονίων και ήταν μέρος ενός συστήματος που έστειλε την Ελλάδα στο μηχανισμό του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων και καταδίκασε τον ελληνικό λαό στην απόγνωση; Θα διεμβολίσεις αγαπητέ κ. πρωθυπουργέ τον χώρο της κεντροαριστεράς με αυτούς τους τύπους; Μα είστε στα καλά σας εκεί στο Μαξίμου; Διώχνετε αντί να κερδίζετε οπαδούς, σας εγκαταλείπουν άνθρωποι που σας βοήθησαν.

Υπάρχει και ένα θέμα για την κ. Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία ανέλαβε Αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητα την Ευρωπαϊκή Πολιτική. Στο παρελθόν ο κ. Τσίπρας την έδιωξε και από το υπουργείο Εξωτερικών και από το υπουργείο Παιδείας. Γιατί την επανέφερε; Και τι σχέση έχει ο διορισμός της με τις ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν να κλείσουν όπως-όπως όλα τα εθνικά θέματα;

ΑΚΟΜΑ:

Ποια είναι η θέση της για τον Ταγίπ Ερντογάν; Πιστεύει πραγματικά ότι ο ισλαμο-εθνικιστής πρόεδρος της γειτονικής χώρας είναι «ο Τόμας Τζέφερσον της Τουρκίας»; Έχει υποχρέωση να απαντήσει. Διότι από τη θέση της θα παίρνει αποφάσεις για την Ελλάδα, και (δυστυχώς) για την Κύπρο.

Είναι αλήθεια ότι έγραψε βιβλίο με το οποίο υμνούσε τον Ταγίπ Ερντογάν και την ύστατη στιγμή, πριν από την κυκλοφορία του, πρόλαβε και το πολτοποίησε επειδή ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας είχε δώσει εντολή να σαπίσουν στο ξύλο Δημοκρατικούς πολίτες της γειτονικής χώρας; Επειδή ακριβώς ο Πρωθυπουργός την διόρισε σε αυτή τη σημαντική θέση, ο λαός πρέπει να γνωρίζει… Τη διάψευση θα τη δημοσιεύσουμε στην πρώτη μας σελίδα.

Δεν είμαστε αφελείς. Όλα αυτά γίνονται λόγω των επερχόμενων εκλογών. Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι οι εκλογές είναι χαμένες, αλλά κάνει μία τελευταία προσπάθεια. Πιστεύει ότι αν ικανοποιήσει τους ψεκασμένους του ΣΥΡΙΖΑ και αν πάρει το 1% του εξοχότατου Παπανδρέου που τώρα θα πρέπει να έχει πάει στο 0,1%, θα μειώσει τις εκλογικές του ζημίες. Κατά τη γνώμη μου κάνει λάθος. Ταυτίζεται με πολιτικούς που πόνεσαν το λαό. Και θα το πληρώσει.

Πριν κλείσει το Σκοπιανό, που υποτίθεται θα το ξεχνούσε ο λαός, όπως είχε πει ο μακαρίτης ο Μητσοτάκης, θα μπορούσε να μείνει στο εκλογικό παιγνίδι. Η οργή είναι τόσο μεγάλη, που σίγουρα θα εκφραστεί στις εκλογές. Και στο τέλος-τέλος δεν έχουν σημασία τα εύσημα από το εξωτερικό, διότι δεν ψηφίζουν οι ξένοι. Αν σε απορρίψει ο λαός, που πριν τέσσερα χρόνια σε αποθέωσε, έχεις σοβαρό πρόβλημα κύριε Πρωθυπουργέ, αγαπητέ Αλέξη…

Πηγή: Ο Αλέξης με τη μάσκα του εξοχότατου ΓΑΠ: Υπουργοποίησε δύο υβριστές του και τη Σία! https://hellasjournal.com/2019/02/o-alexis-me-ti-maska-toy-exochotatoy-gap-ypoyrgopoiise-dyo-yvristes-toy-kai-ti-sia/