ExxonMobil Chairman and CEO Darren Woods and Qatar Petroleum President and CEO H.E. Saad Al-Kaabi sign agreement as United States Energy Secretary Rick Perry and Golden Pass Products CEO Sean Ryan look on. Photo via Exxon Mobil
MARCH 4, 2019
Ο αμερικανικός ενεργειακός κολοσσός Exxon Mobil, σε συνεργασία με την εταιρεία Qatar Petroleum, και μετά την επιτυχή γεώτρηση στο σημείο «Γλαύκος» της κυπριακής ΑΟΖ, θα επιχειρήσει νέες αναζητήσεις πηγών ενέργειας στο οικόπεδο 10, ενώ έχει αποφασίσει να «κτυπήσει» και άλλα τεμάχια. Διαθέσιμα είναι τα οικόπεδα: 1, 4, 5, 7, 13.
Σύμφωνα με πληροφορίες η Exxon Mobil έδειξε ενδιαφέρον και για το οικόπεδο 12 -ζήτησε και αγόρασε τα σεισμικά δεδομένα από τους Νορβηγούς- το οποίο κατέχουν η Noble και η Shell. Εικάζεται ότι για να προχωρήσει στην αγορά των σεισμικών δεδομένων, θα αγοράσει και μετοχές.
Η αμερικανική εταιρεία, ενδιαφέρεται περισσότερο για δύο συγκεκριμένα οικόπεδα, το 5 και το 12, τα οποία εάν περιέλθουν στην κατοχή της, θα αλλάξει το γεωπολιτικό παιγνίδι στην ανατολική Μεσόγειο και η πλάστιγγα θα γύρει προς τους Αμερικανούς.
Μετά τα Βαλκάνια, αυτή θα είναι η δεύτερη στρατηγική νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Ρωσίας, η οποία ήδη -σύμφωνα με διπλωματική πηγή- έβαλε όλα τα αυγά της στο καλάθι της Τουρκίας.
Παρά το γεγονός ότι η συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Χριστοδουλίδη με το Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέι Λαβρόφ, «πήγε εξαιρετικά» -κατά την έκφραση της ίδιας πηγής- εν τούτοις πιστεύεται ότι η Κύπρος δεν πρέπει να περιμένει τίποτα από τη Μόσχα, η οποία αναμένεται να αντιδράσει αρνητικά στα νέα γεγονότα, όπως αυτά εξελίσσονται από την περασμένη Πέμπτη, όταν έγινε η ανακοίνωση της Λευκωσίας και της Exxon Mobil για τα αποτελέσματα της γεώτρησης στον «Γλαύκο».
Η αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα για τα νέα ευρήματα στο οικόπεδο 10, αλλά είναι βέβαιο ότι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο υπουργείο Ενέργειας, αλλά και στις υπηρεσίες που ασχολούνται με τα θέματα αυτά, διακατέχονται από ικανοποίηση, καθώς μέσω της Exxon Mobil επιστρέφουν πανηγυρικά στην ανατολική Μεσόγειο, απ’ όπου είχαν φύγει με εντελώς λανθασμένο τρόπο επί κυβέρνησης του Μπάρακ Ομπάμα και μετά το φιάσκο της Αραβικής Άνοιξης.
Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, διά του υφυπουργού Εξωτερικών Γουές Μίτσελ, που αποχώρησε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τον περασμένο μήνα, αλλά θα έχει ένα ρόλο συμβούλου, εκπόνησε τα στρατηγικά σχέδια για την ανατολική Μεσόγειο και μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται δικαιωματικά και η Κύπρος και η Ελλάδα.
Η στρατηγική του κ. Μίτσελ όχι μόνο δεν θα εγκαταλειφθεί, αλλά αποτελεί επίσημη θέση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Σημειώνεται ότι αν οριστικοποιηθεί η ρήξη των ΗΠΑ με την Τουρκία το καλοκαίρι, οπότε και θα παραλάβουν οι Τούρκοι το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα S-400, το Ισραήλ, η Κύπρος, η Αίγυπτος και η Ελλάδα, θα αποτελέσουν τον «κρίκο» που θα δρα υποστηρικτικά στους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.
Οι συζητήσεις έχουν προχωρήσει πολύ και σύμφωνα με ελληνική πηγή αναζητείται ήδη ημερομηνία -μάλλον θα είναι η 20η Μαρτίου- για τη νέα τριμερή του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο, η οποία θα εξελιχθεί σε 3+1 με την προσθήκη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υποτίθεται ότι η διάσκεψη, που είχε προγραμματιστεί να γίνει στην Κρήτη, θα αφορούσε θέματα τρομοκρατίας. Τελικά θα γίνει στο Ισραήλ για ευνόητους λόγους, καθώς ο κ. Μπέντζαμιν Νετανιάχου χρειάζεται αυτή τη στιγμή μεγάλη βοήθεια και υποστήριξη ενόψει των εκλογών του Απριλίου.
Αλλά, όποιο και αν είναι το θέμα, θα πρόκειται για εντυπωσιακή εξέλιξη, που σίγουρα θα εκνευρίσει την Τουρκία, καθώς οι Αμερικανοί θα έχουν στείλει, με την παρουσία τους και μόνο, τα μηνύματά τους στην Άγκυρα.
Είχε ανακοινωθεί, πάντως, ότι στη νέα τριμερή θα υπογραφούν τα συμβόλαια και για τον αγωγό East Med, άλλη μία εντυπωσιακή εξέλιξη, που θα βγάλει εκτός εαυτού τον Ταγίπ Ερντογάν. Αντιπρόσωποι της Exxon Mobil, που συναντήθηκαν τον Νοέμβριο με τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου στην Ουάσιγκτον, μίλησαν με σαφήνεια και ειλικρίνεια: Του είπαν ότι αν οι ποσότητες είναι καλές και ποιοτικές, θα προχωρήσουν σε στρατηγική κίνηση, με τη δημιουργία LNG (τερματικού υγροποίησης) στην Κύπρο. Εάν συμβεί αυτό ίσως τεθεί σε κίνδυνο η κατασκευή του αγωγού East Med, αν και αυτή τη στιγμή δεν έχει αλλάξει η αμερικανική θέση που την υποστηρίζει.
Η κυβέρνηση Τραμπ θεωρεί ότι ο αγωγός αυτός, που θα ξεκινά από το Ισραήλ και θα φτάνει μέσω Κύπρου και Ελλάδας στην Ιταλία, εξυπηρετεί στον έπακρον τα αμερικανικά και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Οι αποφάσεις θα ληφθούν σύντομα, και σίγουρα -επειδή πρόκειται για συμμάχους με κοινά συμφέροντα- θα βρεθούν οι λύσεις που θα εξυπηρετούν όλες τις χώρες: Την Αμερική, το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και την Αίγυπτο…
Once upon a time in America, we could all argue about whether or not US global power was declining. Now, most observers have little doubt that the end is just a matter of timing and circumstance. Ten years ago, I predicted that, by 2025, it would be all over for American power, a then-controversial comment that’s commonplace today. Under President Donald Trump, the once “indispensable nation” that won World War II and built a new world order has become dispensable indeed.
The decline and fall of American global power is, of course, nothing special in the great sweep of history. After all, in the 4,000 years since humanity’s first empire formed in the Fertile Crescent, at least 200 empires have risen, collided with other imperial powers, and in time collapsed. In the past century alone, two dozen modern imperial states have fallen and the world has managed just fine in the wake of their demise.
The global order didn’t blink when the sprawling Soviet empire imploded in 1991, freeing its 15 “republics” and seven “satellites” to become 22 newly capitalist nations. Washington took that epochal event largely in stride. There were no triumphal demonstrations, in the tradition of ancient Rome, with manacled Russian captives and their plundered treasures paraded down Pennsylvania Avenue. Instead, a Manhattan real-estate developer bought a 20-foot chunk of the Berlin Wall for display near Madison Avenue, a sight barely noticed by busy shoppers.
For those trying to track global trends for the next decade or two, the real question is not the fate of American global hegemony, but the future of the world order it began building at the peak of its power, not in 1991, but right after World War II. For the past 75 years, Washington’s global dominion has rested on a “delicate duality.” The raw realpolitik of US military bases, multinational corporations, CIA coups, and foreign military interventions has been balanced, even softened, by a surprisingly liberal world order—with sovereign states meeting as equals at the United Nations, an international rule of law that muted armed conflict, a World Health Organization that actually eradicated epidemic diseases which had plagued humanity for generations, and a developmental effort led by the World Bank that lifted 40% of humanity out of poverty.
Some observers remain supremely confident that Washington’s world order can survive the inexorable erosion of its global power. Princeton political scientist G. John Ikenberry, for example, has essentially staked his reputation on that debatable proposition. As US decline first became apparent in 2011, he argued that Washington’s ability to shape world politics would diminish, but “the liberal international order will survive and thrive,” preserving its core elements of multilateral governance, free trade, and human rights. Seven years later, amid a rise of anti-global nationalists across significant parts of the planet, he remains optimistic that the American-made world order will endure because international issues such as climate change make its “protean vision of interdependence and cooperation… more important as the century unfolds.”
This sense of guarded optimism is widely shared among foreign-policy elites in the New York-Washington corridor of power. The president of the influential Council on Foreign Relations, Richard Haass, has typically argued that the “post-Cold War order cannot be restored, but the world is not yet on the edge of a systemic crisis.” Through deft diplomacy, Washington could still save the planet from “deeper disarray” or even “trends that spell catastrophe.”
But is it true that the decline of the planet’s “sole superpower” (as it was once known) will no more shake the present world order than the Soviet collapse once did? To explore what it takes to produce just such an implosion of a world order, it’s necessary to turn to history—to the history, in fact, of collapsing imperial orders and a changing planet.
Admittedly, such analogies are always imperfect, yet what other guide to the future do we have but the past? Among its many lessons: that world orders are far more fundamental than we might imagine and that their uprooting requires a perfect storm of history’s most powerful forces. Indeed, the question of the moment should be: Is climate change now gathering sufficient destructive force to cripple Washington’s liberal world order and create an opening for Beijing’s decidedly illiberal one or possibly even a new world in which such orders will be unrecognizable?
EMPIRES AND WORLD ORDERS
Despite the aura of awe-inspiring power they give off, empires have often been the ephemeral creations of an individual conqueror like Alexander the Great or Napoleon that fade fast after his death or defeat. World orders are, by contrast, far more deeply rooted. They are resilient global systems created by a convergence of economic, technological, and ideological forces. On the surface, they entail a diplomatic entente among nations, while at a deeper level they entwine themselves within the cultures, commerce, and values of countless societies. World orders influence the languages people speak, the laws they live by, and the ways they work, worship, and even play. World orders are woven into the fabric of civilization itself. To uproot them takes an extraordinary event or set of events, even a global catastrophe.
Looking back over the last millennium, old orders die and new ones arise when a cataclysm, marked by mass death or a maelstrom of destruction, coincides with some slower yet sweeping social transformation. Since the age of European exploration started in the 15th century, some 90 empires, large and small, have come and gone. In those same centuries, however, there have been only three major world orders—the Iberian age (1494–1805), the British imperial era (1815-1914), and the Washington world system (1945–2025).
Such global orders are not the mere imaginings of historians trying, so many decades or centuries later, to impose some logic upon a chaotic past. Those three powers—Spain, Britain, and the United States—consciously tried to re-order their worlds for, they hoped, generations to come through formal agreements—the Treaty of Tordesillas in 1494, the Congress of Vienna in 1815, and the San Francisco conference that drafted the UN charter in 1945. Should Beijing succeed Washington as the world’s preeminent power, future historians will likely look back on its Belt and Road Forum, which brought 130 nations to Beijing in 2017, as the formal start of the Chinese era.
Ρεπορτάζ Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος 23 Φεβρουαρίου 2019
Είτε μιλάς με τους πιο σοβαρούς από τους εκπροσώπους της αστικής Γαλλίας, είτε παρακολουθείς τις λαϊκές διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, μία είναι η αναλογία και η σύγκριση που κυριαρχεί, εμμέσως πλην σαφώς, σε όλες τις συζητήσεις αλλά επίσης στα συνθήματα και τα τραγούδια των διαδηλωτών εδώ στη Γαλλία, κατά το τρίμηνο που συνεχίζει, απτόητο παρά την σχετική και αναπόφευκτη κόπωση, το πρωτότυπο κίνημα που συγκλονίζει τις γαλλικές αγροτικές και περιαστικές περιοχές, αρκετές επαρχιακές πόλεις, αλλά και επιχειρεί τώρα να διεισδύσει στα «Προάστια», προπύργια της γαλλικής εργατικής τάξης.
Η σύγκριση που γίνεται με χίλιους δυο τρόπους, ηθελημένα ή αθέλητα, είναι κυρίως με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789 (η οποία, θυμίζουμε, ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό και την ελληνική του 1821, το σχέδιο δημιουργίας του νεώτερου ελληνικού κράτους).
Το φάντασμά της μοιάζει να έχει στοιχειώσει τώρα τους Γάλλους και τη χώρα τους. Είτε θέλουν να ξορκίσουν το ιστορικό παράδειγμα, είτε να εμπνευσθούν από αυτό, δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά τελικά εκεί καταλήγουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και οι κυβερνητικοί και οι εξεγερμένοι!
Τόσο οι «διάλογοι» που οργανώνει ο Πρόεδρος Μακρόν, όσο και ο τρόπος συγκέντρωσης των αιτημάτων των Κίτρινων Γιλέκων, θυμίζουν έντονα τα Etats Generaux που προηγήθηκαν της Γαλλικής Επανάστασης. Κι όταν κανείς θέλει να κάνει πειστικό ένα πολιτικό επιχείρημα στη σημερινή Γαλλία σπεύδει να «δανειστεί» μια φυσιογνωμία ή ένα σύμβολο του 1789. «Είσαι Μιραμπώ», πέταξε μια μέρα ένας «εξ αριστερών» επικριτής στον Μελανσόν, θέλοντας να του αποδώσει την κατηγορία του υπέρμετρα συμβιβαστικού.
Είναι είτε δια Συμβόλων και Αναλογιών, είτε δια της λαϊκής Μνήμης, όχι της γραπτής, αλλά αυτής που μεταβιβάζουν δέκα γενιές Γάλλων, η κάθε μία στους απογόνους της, που η μητέρα της Ευρώπης και της νεώτερης Δημοκρατίας αναμετράται τώρα με το παρελθόν της, ψάχνοντας το μέλλον της.
Η Γαλλία αντιμέτωπη με την Ιστορία της
«Η Γαλλία αντιμέτωπη με την Ιστορία της», έγραφε στο εξώφυλλό του, πριν λίγο καιρό, το κεντροδεξιό περιοδικό Le Point, υπενθυμίζοντας στον υπότιτλο έξι από τις μεγαλύτερες γαλλικές επαναστάσεις, από τον 17ο αιώνα έως την Κομμούνα του 1871. Ένας πίνακας του Λορντόν, που δείχνει στρατιώτες και διαδηλωτές να συγκρούονται στο Παρίσι κατά την Επανάσταση του 1830, διακοσμούσε το τεύχος, μην αφήνοντας πολλές αμφιβολίες για την πολιτική διάγνωση των εκδοτών και δημοσιογράφων του περιοδικού.
Η Γαλλία, όλες οι τάξεις της, πλην ίσως των αγγλόφωνων μάνατζερς των γαλλικών πολυεθνικών και ορισμένων ακραίων νεοφιλελεύθερων και νεοσυντηρητικών, που ντρέπονται για την ιστορία της χώρας τους, παραμένει πάντα ενδόμυχα περήφανη για την Επανάστασή της, ακόμα κι αν τρέμει την ανάμνησή της.
Ο Μακρόν, για να πάρει την εξουσία, σχεδόν διέλυσε την παραδοσιακή Δεξιά και τους Σοσιαλιστές, τα βασικά κόμματα εξουσίας. Τώρα, η σύνταξη του Point μοιάζει, παρά τα συντηρητικά της ρεφλέξ, να χρησιμοποιεί χαιρέκακα τα Κίτρινα Γιλέκα, που ασφαλώς δεν υποστηρίζει, για να πάρει λίγο και την εκδίκησή της, αν όχι να αμφισβητήσει τη χρησιμότητα του Μακρόν για την άρχουσα οικονομική τάξη της Γαλλίας: «Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση που προκαλεί εμετό σε ένα όχι ευκαταφρόνητο τμήμα του πληθυσμού;», διερωτάται, ούτε λίγο, ούτε πολύ, το κύριο άρθρο του περιοδικού.
Αυτό που είναι διαπίστωση για το περιοδικό, είναι πηγή έμπνευσης για το πλήθος που περνάει μπροστά μου, χαρούμενο από τη μέθεξη στο ομόφρονο «Εμείς» των πολλών, αλλά και τη ξαφνική συνείδηση της δύναμής του. Ξεχύνεται τώρα από το στενό δρόμο που το στρίμωχνε στην άπλα της Πλατείας της Δημοκρατίας (Place de la Republique), τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα. Είναι το δημοφιλέστερο από τα τραγούδια των Κίτρινων Γιλέκων.
Δεύτερο πιο δημοφιλές είναι το τραγούδι των παρτιζάνων της Κατοχής, που του ΄χουν αλλάξει όμως τους στοίχους. Τώρα καλεί τους «ξεδοντιασμένους», τους «αγράμματους», τους «τεμπέληδες», ισάριθμα «κοσμητικά επίθετα» που εξαπέλυσαν οι μακρονιστές εναντίον όσων αντιδρούν στις «μεταρρυθμίσεις» τους, να ξεσηκωθούν, να μη λυπηθούν δάκρυα και αίμα, εναντίον της δικτατορίας του Χρήματος, όπως έκαναν οι πρόγονοί τους κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής. Κάπου-κάπου ακούγεται τώρα επίσης, αλλά μάλλον περιθωριακά, και η Διεθνής, που δεν είναι άλλωστε παρά διασκευή της Μασσαλιώτιδας.
Τραγούδι της Επανάστασης του 1789, η Μασσαλιώτιδα, είναι ταυτόχρονα και ο επίσημος Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας. Καλεί τα «παιδιά της πατρίδας», τους «πολίτες» να «πάρουν τα όπλα» και να σηκώσουν τα «ματωμένα λάβαρα» κατά της «τυραννίας», καθώς έρχεται η «ώρα της δόξας».
Η ώρα των Δακρυγόνων
Προς το παρόν βέβαια, είναι μάλλον η «ώρα των δακρυγόνων» που έρχεται. Πέφτουν βροχή λίγο πιο πέρα από την Place de la Republique, καθώς το πλήθος συνεχίζει την πορεία του. «Πανάθεμά σας», μονολογώ, γιατί μόλις εντόπισα τον Ερίκ Ντρουέ, τον φορτηγατζή που ΄γινε “αστέρι” των Γιλέκων και κανόνιζα μια συνέντευξη μαζί του, αλλά με πρόλαβε η σύγκρουση στέλοντάς μας διασκορπισμένους, άλλους σε αναζήτηση καταφυγίου κι άλλους να ορμάνε μπροστά.
Ο Ντρουέ έχει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς στη σελίδα του στο Facebook και είναι τώρα εξίσου δύσκολο να τον βρεις όσο και τον πρωθυπουργό.
Δεν παίζεις όμως αυτή την εποχή με τα δακρυγόνα στη Γαλλία. Είναι κάμποσοι που ξεκίνησαν το πρωί με δύο μάτια και δύο χέρια για να καταλήξουν το βράδυ μονόφθαλμοι ή μονόχειρες στα νοσοκομεία.
Δίκοπο μαχαίρι, βέβαια, αυτή η ένταση της καταστολής, που προκάλεσε ήδη σοβαρές διαμαρτυρίες της Διεθνούς Αμνηστίας, εκπροσώπων του νομικού κόσμου της χώρας και κυβερνητικών βουλευτών. Αποθαρρύνει μεν πολλούς να κατέβουν στις διαδηλώσεις, εξαγριώνει όμως τους υπόλοιπους. Κι έχει οδηγήσει σε περίπου παράκρουση τους αστυνομικούς, που τους στέλνουν επί τρεις μήνες να ξημεροβραδιάζονται στους δρόμους, να μετράνε κι αυτοί τραυματίες, χωρίς να πληρώνονται τις οφειλόμενες υπερωρίες, για να καταστείλουν διαδηλωτές μεταξύ των οποίων μπορεί να βρίσκονται και οι γυναίκες τους!
Η λαιμητόμος
Τέλος πάντων. Στη γωνία ακριβώς, ένας διαδηλωτής, ντυμένος με μια στολή του 18ου αιώνα, χτυπάει ρυθμικά το ταμπούρλο του. Μπαμπ, μπαμπ, μπαμπ… Κανείς δεν φαίνεται να του δίνει σημασία. Αλλά δεν χρειάζεται και να του δώσει. Υπόκρουση στη διαδήλωση, το μήνυμα που μεταφέρει ο ήχος είναι τόσο συντριπτικά σαφές που μπαίνει στο κεφάλι χωρίς ίσως να περάσει καν από το μυαλό, από τη συνείδηση.
Είναι ο ίδιος ακριβώς ήχος που ακουγόταν και πάλι, εδώ στο Παρίσι, στα τέλη του 18ου αιώνα, συνοδεύοντας τον Λουδοβίκο 16ο και τη Μαρία Αντουανέττα στην πορεία τους προς τη λαιμητόμο. Ο αποκεφαλισμός τους απετέλεσε την ιδρυτική πράξη της Γαλλικής Δημοκρατίας, κατ΄ επέκταση και της νεώτερης ευρωπαϊκής.
(Είναι βέβαια ο ίδιος ήχος που συνόδευσε, μερικά χρόνια αργότερα, στην ίδια πορεία σιδηροδέσμιο τον αρχηγό των Ιακωβίνων, τον «Αδιάφθορο» Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο, στο φρικτό τέλος του, χωρίς ο λαός του Παρισιού, που τον αποθέωνε λίγο καιρό πριν, να κουνήσει το μικρό του δάχτυλο για να τον σώσει. Τον έβγαλε από τη μέση η κούραση και η εξάντληση του λαού, με όργανό τους τον ίδιο τον γυναικάδελφό του, Ιωσήφ Φουσέ, που μερικοί παρομοίασαν με τον Στάλιν της Γαλλικής Επανάστασης. Εκτός από το να οργανώσει τη θανάτωση του Ροβεσπιέρου, σφράγισε και τη Λέσχη των Ιακωβίνων).
«Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα», επαναλαμβάνω μέσα μου το ερώτημα του Χεμινγουαίη, ενώ ο φίλος από δίπλα, ψυχίατρος σε ένα μεγάλο νοσοκομείο της πρωτεύουσας, μου δίνει τη δική του εξήγηση για την όλο και πιο συχνή επανάληψη ανά τη χώρα των σκηνών αποκεφαλισμού του “Βασιλιά-Μακρόν”, που προκάλεσαν τη σχεδόν υστερική οργή του κυβερνητικού τύπου.
«Οι Γάλλοι χρειάζονται την ιστορία τους για να πάρουν κουράγιο. Αφού το ‘ καναν μία φορά, μπορούν να το ξανακάνουν». Μιλάμε βέβαια για “συμβολική”, όχι για πραγματική εκτέλεση.
Μα είναι επανάσταση;
Μπορεί αυτό το “καρναβάλι” της εξέγερσης να εξελιχθεί σε πραγματική επανάσταση; αναρωτιέμαι μέσα μου. «Τι είναι αυτό που γίνεται στη χώρα σας; Νομίζετε ότι είναι επανάσταση;», ρωτάω τον Φρανσουά Ασελινό, καλό γνώστη και της γαλλικής ιστορίας και των συνθηκών της ΕΕ, βαθειά γκωλικό στην ιδεολογία του και αρχηγό ενός μικρού κόμματος που θέλει την έξοδο της Γαλλίας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Τον βλέπω να προβληματίζεται πολύ έντονα και να διστάζει πολύ να μου απαντήσει. Το ίδιο μου συνέβη με όλους σε όσους έκανα αυτή την ερώτηση. Στο τέλος μου λέει «Δεν ξέρω, κάτι λείπει. Υπάρχει μια μερίδα του λαού που δεν είναι έτοιμη να διακινδυνεύσει τα πάντα».
Τον ακούω και θυμάμαι τη διάγνωση του Βίλχελμ Ράιχ που ξαναδιάβαζα πρόσφατα. Ο φημισμένος Φροϋδο-Μαρξιστής του μεσοπολέμου, και από τους διεισδυτικότερους μελετητές του Ναζισμού, διαγραμμένος και από το ΚΚ και από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία για την ανυπότακτη, κριτική σκέψη του, έγραψε ότι οι Γερμανοί την πάτησαν στη δεκαετία του 1930 γιατί ήθελαν, αλλά φοβόντουσαν την επανάσταση. Αντί να την κάνουν οι ίδιοι την ανέθεσαν τελικά στον Χίτλερ να την κάνει στη θέση τους, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Μερικά όρια των Γιλέκων
Αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που εξηγούν το γεγονός ότι, αν η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων συμμερίζεται τα αιτήματα των Γιλέκων, μόνο μια μειοψηφία διαδηλώνει μαζί τους.
Ένας είναι ότι αν η μισή Γαλλία υποφέρει η άλλη μισή περνάει μια χαρά, τουλάχιστον ακόμα, αν και τα παιδιά της δεν είναι σίγουρο ότι θα περάσουν εξίσου καλά.
Και ίσως νοιώθει ότι αν τα Γιλέκα έχουν δίκιο, δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα και τον τρόπο να το βρούνε. Τι μπορεί να κάνει μια χώρα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και παγκόσμιας δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου; Πώς θα το κάνει;
Σαράντα χρόνια παρακμής και “μεταμόρφωσης” της Αριστεράς, υπό οποιαδήποτε μορφή, αλλά εξοβελισμού κάθε κεϋνσιανής και μαρξιστικής επιρροής στις οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες, η καθολική επικράτηση των νεοφιλελεύθερων δογμάτων, δεν έχει επιτρέψει τη διαμόρφωση πειστικών εναλλακτικών.
Τον Μάη του 1968, η ιδέα της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης ήταν στην πρωτοπορία των αναζητήσεων. Τώρα, σχεδόν δεν ακούγεται. Είναι οι δεκαετίες που ακολούθησαν από τότε, αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Οι Γάλλοι δεν ξεσηκώθηκαν τώρα αναζητώντας την “Ουτοπία”, μια καλύτερη κοινωνία, όπως έκαναν πριν από 50 χρόνια. Ξεσηκώθηκαν γιατί νοιώθουν ότι είναι στριμωγμένοι με την πλάτη στον τοίχο, ότι δυνάμεις έξω από τον έλεγχό τους έχουν αρπάξει την εξουσία και τελειώνουν τη Γαλλία, τη δημοκρατία της, το λαό και την κοινωνία της.
Χρειαζόμαστε χρόνο!
«Χρειαζόμαστε χρόνο», μου λέει ο Εντουάρ Σουάρ, εκπαιδευτικός από τη Μασσαλία, αλλά και ένας από τους “γκουρού” των Γιλέκων. Εδώ και χρόνια αγωνίζεται υπέρ της θέσπισης του δικαιώματος των πολιτών στο δημοψήφισμα- και να που τώρα βλέπει τον λαό να αγκαλιάζει τις ιδέες του, κάνοντας το δημοψήφισμα των πολιτών (ή λαϊκής πρωτοβουλίας) το ένα από τα δύο πιο βασικά αιτήματα των Κίτρινων Γιλέκων.
Ο Σουάρ χρειάζεται τον χρόνο για να συνεχιστεί αυτό που περιγράφει ως είδος εκθετικής «αλυσιδωτής αντίδρασης» στα μυαλά του απλού λαού, με τις συζητήσεις στις «συνελεύσεις των πολιτών» και στα «σπίτια του λαού», που ξεφυτρώνουν σε όλη τη χώρα, αλλά και με το Φέισμπουκ, και τη σταδιακή, δι΄ αυτών, αποκρυστάλλωση των απαντήσεων στα προβλήματα.
Είναι αυτό που τα ίδια τα Κίτρινα Γιλέκα, κάπως σαστισμένα και τα ίδια από το επίτευγμά τους, περιγράφουν ως την ξαφνική εμφάνιση μιας «συλλογικής εξυπνάδας». Θα ήθελαν να περηφανευτούν γι΄ αυτήν, παραμένουν όμως κάπως αβέβαιοι και ανασφαλείς, λες και φοβούνται μπας και ματιάσουν το νεογέννητο κίνημά τους.
Είναι αυτή η «συλλογική εξυπνάδα» που φίλτραρε μόνη της τις πολλές ανοησίες που κυκλοφόρησαν στο Facebook, που ανέδειξε ότι ενώνει και όχι ότι χωρίζει, που απομόνωσε τις προβοκάτσιες, που αντιμετώπισε τις πολιτικές αντεπιθέσεις των Μακρονιστών. Η κοινωνία, ο λαός, απέδειξαν στη Γαλλία ότι έχουν αρκετό μυαλό και συσσωρευμένη, ώριμη συνείδηση των προβλημάτων που τίθενται μπροστά του, αλλά και ποιων μπορούν και ποιων δεν μπορούν προς το παρόν να λύσουν, ώστε να μετατρέψουν το Facebook, τόσο συχνά όργανο χειραγώγησης λαών, σε βοήθημα της χειραφέτησής τους, εργαλείο μιας πρωτοφανούς ιστορικά, εθνικής “αμεσοδημοκρατικής” εμπειρίας.
Τα Social Media δεν επαρκούν όμως. Χρειάζεται και η φυσική επαφή των ανθρώπων, η ανάπτυξη πλήρων συναισθηματικών σχέσεων μεταξύ τους. Αυτό γίνεται εδώ και τρεις μήνες σε όλη τη Γαλλία, κι αυτό είναι η τεράστια δύναμη πίσω από τα Κίτρινα Γιλέκα, το ατομικό τους όπλο. Οι μαζεμένοι άνθρωποι περνάνε καλά, ξαναβρίσκουν μια οικογένεια, γίνονται σύντροφοι, κουβεντιάζουν τα προβλήματά τους, μαζί κλαίνε και μαζί γελάνε, μαζί διασκεδάζουν και μαζί συγκρούονται με την αστυνομία, περιθάλπουν τους τραυματίες τους ή πενθούν τους νεκρούς τους.
Ξαναφτιάχνουν έτσι το διαλυμένο κοινωνικό ιστό της χώρας τους, ξαναγίνονται άνθρωποι, αρχίζουν να επουλώνουν τα βαθειά τραύματα που έχουν προκαλέσει στο σώμα και στην ψυχή της κοινωνίας τους δεκαετίες κοινωνικά ανάλγητων οικονομικών πολιτικών, η εκπεμπόμενη βαρβαρότητα των τηλεοράσεων, η διαβρωτική επιρροή της απάτης και της προδοσίας των πολιτικών τους.
Χρειάστηκαν δύο μήνες για να κάνουν την πρώτη τους «εθνική διάσκεψη», τη «Συνέλευση των Συνελεύσεων», στο Κομερσί, στις 26 και 27 Ιανουαρίου, και ετοιμάζουν τώρα την επόμενη. Όσο κι αν αποφεύγουν ηγεσίες και εκπροσώπους, όπως ο διάβολος το λιβάνι, νοιώθουν πια έντονα την ανάγκη συντονισμού και συγκρότησης.
Δεν μας ενδιαφέρουν οι εκλογές
«Οι εκλογές», λέει ο Σουάρ, «με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, δεν μας αφορούν». Προς το παρόν τουλάχιστον, η θέση αυτή κυριαρχεί στη συντριπτική πλειοψηφία των Γιλέκων. Δεν θέλουν να έχουν καμιά σχέση με εκλογές.
Για τον Σουάρ αυτή είναι περίπου μια θέση αρχής, αλλά για το κίνημα είναι προς το παρόν και όρος επιβίωσης, γιατί βρίσκει κανείς εκεί μέσα οπαδούς της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της ριζοσπαστικής Δεξιάς, απολίτικους κ.λπ. Η προοπτική εκλογικής καθόδου θα τους διασπούσε αμέσως, αλλά και θα τους αντιπαρέθετε στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Από την άλλη, βέβαια, θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουν την πίεση που θα δεχθούν όταν οι εκλογές πλησιάσουν. Δεν είμαστε όμως εκεί ακόμα, ούτε μπορούμε να ξέρουμε ποιες θα είναι οι συνθήκες σε τρεις μήνες.
«Πρόκειται χωρίς αμφιβολία για τη σημαντικότερη επαναστατική κινητοποίηση στη Γαλλία εδώ και πενήντα χρόνια, από τον Μάη του 1968», μου λέει ο Ξαβιέ Ρενού από τα Κίτρινο Γιλέκα, όταν θέτω και σε αυτόν το ερώτημα για το κατά πόσον πρόκειται για επανάσταση. Όσο για την οικονομολόγο Βαλερί Μπιγκό, που ειδικεύεται στην ανάλυση του κεντρικού ρόλου του χρηματιστικού κεφαλαίου στο σύστημα εξουσίας, δεν βιάζεται να απορρίψει τη σύγκριση με τις ρωσικές επαναστάσεις του 1905 και του Φεβρουαρίου 1917. Η σύγκριση εδράζεται κυρίως στην αυθόρμητη εμφάνιση και εκεί μορφών αυτοοργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας του λαού.
Διστάζει να την υιοθετήσει, αλλά δεν θέλει να την απορρίψει κατηγορηματικά ο ιστορικός Ζαν-Ζακ Μαρί, έξοχος γνώστης της ρωσικής ιστορίας και συγγραφέας δύο βιογραφιών, του Λένιν και του Στάλιν (η τελευταία κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οδυσσέας).
Συσσώρευση άμεσης και ιστορικής πείρας
Δεν χωράει αμφιβολία ότι, χωρίς να το λένε, πολλοί από τους ακτιβιστές των Κίτρινων Γιλέκων εμπνέονται από τις “αμεσοδημοκρατικές” παραδόσεις και της γαλλικής και των ρωσικών επαναστάσεων, στον τρόπο που επιχειρούν να “οικοδομήσουν” το κίνημά τους.
Αυτός άλλωστε ο τρόπος οργάνωσης φαίνεται, μέχρι τώρα, να ανταποκρίνεται τόσο στα ζητήματα που θέτουν, όσο και στην ιστορική συγκυρία που δρουν. Είναι σχεδόν υποχρεωτικός και πολύ επιτυχής έως τώρα.
Χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπων στη Γαλλία πέρασαν επί δεκαετίες από τις γραμμές των σοσιαλιστών, των τροτσκιστών, των οικολόγων, των οπαδών της “εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης”, των “ορθόδοξων” κομμουνιστών και πολλών άλλων κινήσεων, δραστηριοποιήθηκαν για διάφορους κοινωνικούς σκοπούς, με κορυφαίο το Όχι του 2005 στο δημοψήφισμα για την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη, έφτιαξαν την Επιτροπή Ανταμά, από το όνομα ενός νεαρού των προαστίων που σκοτώθηκε από την αστυνομία κ,λπ., κ.λπ.
Η συντριπτική πλειοψηφία τους εγκατέλειψε αυτές τις οργανώσεις, όχι τόσο γιατί διαφωνούσε με τις ιδέες τους, όσο γιατί η πρακτική των οργανώσεων δεν ήταν σύμφωνη με τις εξαγγελίες τους. Πλούσιοι από τις εμπειρίες τους και τα διαβάσματά τους, ξανακάνουν τώρα την εμφάνισή τους στα ronds points των αυτοκινητοδρόμων, στις λαϊκές συνελεύσεις και στα «σπίτια του Λαού».
Είναι η αόρατη και αθόρυβη «μαγιά», χωρίς την οποία ένα κίνημα με τα χαρακτηριστικά των Κίτρινων Γιλέκων, θα ήταν μάλλον αδιανόητο.
Οργανώσεις και «Διανοούμενοι»
Αντίθετα, οι επίσημες οργανώσεις της Αριστεράς, ακόμα και της “επαναστατικής”, “αστικοποιημένης” προ πολλού άλλωστε, αλλά και οι περισσότεροι κάπως γνωστοί “διανοούμενοι” δείχνουν ανήσυχοι, ενίοτε και φοβισμένοι, με κάτι που δεν είχαν υπολογίσει, δεν είχαν ούτε προβλέψει ούτε θελήσει, που δεν ακολουθεί τα σχήματα που είχαν στο μυαλό τους, τους υπερβαίνει, αν δεν τους “απειλεί”.
Είχαν κάνει μερικοί σχεδόν “επάγγελμα” την “επανάσταση”, τώρα που τη βλέπουν μπροστά τους μοιάζουν να λένε “Απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο”.
Ο Λαός
Όλα βέβαια τα παραπάνω είναι προβληματισμοί και αμφιταλαντεύσεις διανοουμένων και πολιτικών αναλυτών. Οι απλοί άνθρωποι που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κινήματος, ο λαός δηλαδή ο ίδιος, δεν δίνουν μεγάλη σημασία σε όλα αυτά. Αυτοί θέλουν να πετύχουν. Η Ιστορία άλλωστε μας διδάσκει ότι το κύριο χαρακτηριστικό κάθε επαναστατικής “ανόδου” είναι η ξεσηκωμένη μάζα των πληβείων σπρώχνει όλο και πιο πέρα την ηγεσία της.
«Δεν θα γίνει όπως το 1968, δεν θα αφήσουμε να μας πουλήσουν και να μας προδώσουν, θα φτάσουμε μέχρι το τέλος», μου λέει η εκπρόσωπος της «Συνέλευσης των Πολιτών» από το Σεν Ναζέρ, εργατούπολη και κέντρο της γαλλικής ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας.
«Ή όλα ή τίποτα», συμπυκνώνει τη θέση του ο Μαρκ, νεαρός επικεφαλής ενός τοπικού συνδικάτου σιδηροδρομικών, που μου μοιάζει κοντά στους τροτσκιστές.
Μία από τις πιο φιλικές προς τα Γιλέκα από τις πολλές τάσεις των τελευταίων κάνει μια συγκέντρωση στο Παρίσι, μαζί με την «Επιτροπή των Πληγωμένων» και τη «Συνέλευση των Γυναικών» (Κίτρινων Γιλέκων). Ακούει στο όνομα «Διαρκής Επανάσταση», κι αν εξακολουθεί να διακρίνεται από ένα είδος εμμονικής προσήλωσης στο ρόλο της εργατικής τάξης, όπως τον περιγράφουν τα βιβλία, πλησίασε όμως τους ξεσηκωμένους, παραμερίζοντας την άπωση ενός τμήματος της “επαναστατικής Αριστεράς” απέναντι σε οποιοδήποτε εθνικό σύμβολο.
Τα αποδέχεται αυτά τα σύμβολα, έστω κι αν δεν μοιάζει να συνειδητοποιεί πλήρως ότι η Τάξη ξέρει καλύτερα από τους επίδοξους εκπροσώπους της ότι δεν της είναι απαραίτητα τα ταξικά σύμβολα, το αντίθετο, όταν ήδη εκφράζει τη θέληση του έθνους. Η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων υποστηρίζει τα βασικά αιτήματα των Γιλέκων, για ποιο λόγο λοιπόν τα λαϊκά στρώματα της Γαλλίας, που κατέβηκαν στο δρόμο, να σηκώσουν τα «ταξικά» τους λάβαρα, τα λάβαρα του μέρους, όταν μπορούν να γίνουν οι εκφραστές του όλου;
Υπάρχει και ένας βαθύτερος λόγος. Εδώ δεν διεξάγεται μια σύγκρουση μεταξύ διαφόρων κοινωνικών δυνάμεων για την κατεύθυνση ενός έθνους-κράτους. Εδώ, στο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο δηλαδή, το διακύβευμα αφορά την ύπαρξη την ίδια του έθνους και του κράτους, αν θα υπάρχουν και στο μέλλον όπως στο παρελθόν, ή θα απορροφηθούν από τις οικονομικές δυνάμεις του «ύστερου παγκόσμιου καπιταλισμού».
Έτσι το νοιώθουν, γι΄ αυτό ανεμίζουν οι διαδηλωτές την τρίχρωμη σημαία της Δημοκρατίας και τραγουδάνε τον εθνικό της ύμνο.
Κάτι ήξερε προφανώς κι ο Ναπολέων όταν, αναγορευόμενος Αυτοκράτωρ, απηγόρευσε τη Μασσαλιώτιδα, το ίδιο που έκανε και ο στρατάρχης Πεταίν πολύ αργότερα, ως επικεφαλής του εθελόδουλου στο Τρίτο Ράιχ καθεστώτος του Βισύ. Και η -κατά τα άλλα άψογη και εντυπωσιακή- τελετή ανάληψης των καθηκόντων τού Προέδρου Μακρόν πέρυσι, ένα ψεγάδι μόνο είχε. Στο τέλος, εμφανώς αμήχανος, ο Πρόεδρος δεν τραγούδησε τη Μσσαλιώτιδα, όπως έκαναν όλοι οι άλλοι γύρω του.
Τα σύμβολα έχουν σημασία όχι καθ΄ εαυτά, αλλά ως οργανωτές της σκέψης και των συναισθημάτων εκατομμυρίων ανθρώπων.
Διαβαίνοντας τον Ρουβίκωνα
Στην αίθουσα, κοντά στο μετρό Βολταίρ, που βρήκε να κάνει την εκδήλωσή της η «Διαρκής Επανάσταση», μαζί με τους «Πληγωμένους» και τη «Συνέλευση των Γυναικών», κάνει ψοφόκρυο και τα καθίσματα είναι λίγα. Κάτι που δεν αποτρέπει εκατοντάδες ανθρώπους να την παρακολουθήσουν με προσήλωση μέχρι το τέλος, όρθιοι και στριμωγμένοι.
Η εκπρόσωπος της Συνέλευσης των Γυναικών διεκτραγωδεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες γυναίκες στη Γαλλία.
Τα στόματα έχουν ανοίξει τώρα και δεν λένε να κλείσουν πια στη Γαλλία. Στις Συνελεύσεις τους, στις συγκεντρώσεις, στο Facebook, παντού, εκτός από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που είναι, όσο ποτέ άλλοτε, στο δικό τους, τελείως διαφορετικό, εικονικό κόσμο, εκφράζεται τώρα ο αφόρητος κοινωνικός πόνος, τα καθημερινά προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων, της μισής σχεδόν, της εγκαταλελειμμένης, περιφρονημένης, αδικημένης, αποξενωμένης, μέχρι την εμφάνιση των Γιλέκων, Γαλλίας, μιας χώρας που μόνο ζήλεια προκαλούσε σε όλο τον κόσμο, μέχρι πριν μερικά χρόνια, με το επίπεδο ευημερίας, κοινωνικής προόδου και ελευθεριών που απολάμβανε – ή που νομίζαμε ότι απολαμβάνει.
Αλλά και σήμερα ακόμα, τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να αποκρύψουν το μέγεθος της κοινωνικής οπισθοδρόμησης που έχει σημειωθεί σε όλη την Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες και ιδίως τα τελευταία δέκα χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Συντηρούν έτσι, βοηθούμενα και από τον τρόπο σύνταξης των «ευρωπαϊκών στατιστικών» μια όλο και πιο επίπλαστη, ή πάντως πολύ μερική εικόνα μιας Ευρώπης ευημερίας και χλιδής που, αν υπάρχει, αφορά μόνο ένα μέρος του πληθυσμού της ηπείρου.
Αν τα πράγματα ήταν όντως έτσι, θα ήταν εντελώς αδύνατο όμως να εξηγηθεί είτε το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, είτε η ψήφος των Ευρωπαίων πολιτών σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα δημοψηφίσματα.
Τώρα είναι η σειρά του εικοσάχρονου Φρανκ να σηκωθεί και να πάρει το μικρόφωνο. Τίποτα δεν ακούγεται μέσα στην αίθουσα, καθώς περιγράφει, με απλά λόγια και σπαστή φωνή, πώς έχασε το μάτι του από τα δακρυγόνα, πως δεν ξέρει αν θα μπορέσει να ξαναδουλέψει, ότι έχασε το μισό του βάρος. Μιλάει για τις είκοσι εγχειρήσεις που του ΄καναν οι γιατροί προσπαθώντας να σώσουν το μάτι του, ώσπου του είπαν ότι δεν του κάνουν άλλη γιατί δεν θα την αντέξει.
Η συγκέντρωση έχει βουρκώσει, όταν ο πιτσιρίκος κλείνει την ομιλία του λέγοντας: «Είμαι αυτό που είμαι, γιατί έπαθα αυτό που μου ΄καναν».
Διερωτώμαι αν αυτοί που αποφάσισαν τέτοιου είδους καταστολή αντιλαμβάνονται τις συνέπειες και τις επιδιώκουν ή απλώς έχουν χάσει την ψυχραιμία τους.
Γιατί είναι φανερό ότι αυτοί οι “σπόροι” που ΄χουν ήδη πέσει, αργά ή γρήγορα, ανεξάρτητα από την έκβαση στο άμεσο μέλλον της τωρινής κρίσης, είναι από κείνη την κατηγορία που δημιουργούν ψυχική και κοινωνική άβυσσο σε μια χώρα, από αυτούς που οδηγούν προοπτικά, κανείς δεν μπορεί να πει πότε και πώς, σε καταστάσεις που λύονται με επαναστάσεις, εμφυλίους ή δικτατορίες. Δεν υπάρχει άλλωστε συνομιλητής μας, εδώ στη Γαλλία, από την άκρα Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά, που να μην αναγνωρίζει και επισημαίνει την ύπαρξη παρόμοιων κινδύνων.
Ακόμα πάντως κι αν, αύριο το πρωί, εξαφανισθούν ως δια μαγείας τα Κίτρινα Γιλέκα, θα είναι πια αδύνατο να σβηστεί το αποτύπωμά τους. Ένας μεσόκοπος διαδηλωτής στη Republique εκδηλώνει την οργή του για τον Πρόεδρο και την κυβέρνηση κραυγάζοντας: «Σκότωσαν βασιλιάδες για πολύ λιγότερα από αυτά που κάνετε εσείς» και το πλήθος γύρω του ξεσπάει: «Μακρόν παραιτήσου»! (Macron Demission!)
Αναζητώντας τον «Αδιάφθορο»
Το “Αδιάφθορος”, το παρατσούκλι του Ροβεσπιέρου, είναι η απόδοση στα ελληνικά της λέξης “Incorruptible”. Η απόδοση όμως παραμορφώνει κάπως το νόημα. “Incorruptible” σημαίνει κατά κυριολεξία όχι αυτόν που δεν έχει διαφθαρεί, αλλά αυτόν που δεν μπορεί να διαφθαρεί.
Τα Κίτρινα Γιλέκα δεν έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν πολιτικό, κόμμα, συνδικάτο ή άλλο θεσμό αντιπροσώπευσης -που άλλωστε, στο σύνολό τους, γνωρίζουν ιστορικά πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας στη Γαλλία. Κι αυτό είναι μία βασική, αν και όχι μόνη αιτία που εξηγεί τη “μανία” τους, θα έλεγε κανείς, να αποφύγουν οποιαδήποτε ηγεσία και εκπροσώπηση. Μια “μανία” που τους βοήθησε πολύ μέχρι τώρα, αλλά δύσκολα κανείς φαντάζεται πώς μπορούν να συνεχίσουν έτσι να αναπτύσσονται χωρίς να αντιμετωπίσουν τελικά προβλήματα.
«Εξουσία του Λαού, από τον Λαό, για τον Λαό» είναι το έμβλημά τους και το εφαρμόζουν πρώτα και κύρια στον εαυτό τους.
«Το πλεονέκτημά μας είναι ότι είμαστε παντού και πουθενά. Δεν υπάρχουν ηγέτες για να μπορέσει η εξουσία να τους βρει και να τους αγοράσει», μας λέει χαρακτηριστικά ο Ξαβιέ Ρενού, δραστήριος οργανωτής των Γιλέκων στη μικρή πόλη Περσάν-Μπομόν, στα βόρεια του Παρισιού.
Ο ίδιος ανήκει στην “Ανυπότακτη Γαλλία” του Μελανσόν, αλλά έχει “ξεχάσει”, έχει παραμερίσει κάθε επίδειξη “κομματικής προτίμησης” συμμετέχοντας σε ένα κίνημα που αρνήθηκε μέχρι τώρα πεισματικά οποιαδήποτε σχέση με πολιτικά κόμματα, παρατάξεις και συνδικάτα. Μόνο τελευταία, στη διάρκεια της απεργίας της 5ης Φεβρουαρίου, που προκήρυξε, υποκύπτοντας στην πίεση της βάσης της, μία από τις τρεις εργατικές συνομοσπονδίες της Γαλλίας, η CGT, βρέθηκαν να διαδηλώνουν μαζί, αν και με χωριστά μπλοκ, Γιλέκα και Συνδικάτα.
Μέσα η Πολιτική, έξω οι Πολιτικοί! Ένα αριστερό κίνημα που δεν θέλει να λέγεται έτσι
Δεν είναι μόνο ο φόβος της “εξαγοράς” των ηγετών και των εκπροσώπων. Τα Κίτρινα Γιλέκα, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους, είναι ένα βαθύτατο και αυθόρμητο, δια-ταξικό λαϊκό κίνημα “από τα κάτω”, όπου η οργή για ένα συγκεκριμένο μέτρο συνάντησε την ευρύτατη λαϊκή επίγνωση, ταυτόχρονα, πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων ότι, αν δεν κάνουν κάτι οι ίδιοι, δεν πρόκειται κανείς άλλος να τους σώσει από την νεοφιλελεύθερη κατεδάφιση του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας και του “σοσιαλδημοκρατικού” κοινωνικού συμβολαίου, αλλά και από την αρπαγή της Δημοκρατίας από τους εκπροσώπους του Χρήματος. Στην τελευταία διάγνωση μοιάζει εξάλλου να ταυτίζεται τώρα μια πλειοψηφία οπαδών και της Δεξιάς και της Αριστεράς.
Επειδή ακριβώς η “μάζα” θέλει να πετύχει, απομονώνει η ίδια οτιδήποτε θα μπορούσε να τη διχάσει ή να παίξει αρνητικό ρόλο στην ανάπτυξη του κινήματος. Το 70% των διεκδικήσεων που ακούγονται ταυτίζονται για παράδειγμα με το πρόγραμμα της αριστερής “Ανυπότακτης Γαλλίας”, όμως τα Γιλέκα την έχουν εμποδίσει να παίξει μέχρι τώρα οποιονδήποτε αξιοσημείωτο ρόλο στο κίνημα, την κρατάνε μακριά τους.
Έχουμε έτσι σήμερα στη Γαλλία ένα κίνημα που μοιάζει να είναι πολύ αριστερό, από την άποψη των αξιών, ιδεών, διεκδικήσεων και συνθημάτων του, αλλά που το τελευταίο που θέλει είναι να ονομάζεται αριστερό.
Το ίδιο άλλωστε έκαναν και με την άκρα Δεξιά της Λεπέν. Ο “ριζοσπαστισμός” της γαλλικής κοινωνίας, όπως και σε άλλες δυτικές χώρες, εκδηλώνεται και προς την “ριζοσπαστική” Αριστερά και προς τη “ριζοσπαστική” Δεξιά, και οπαδοί, ενίοτε και στελέχη, και των δύο παρατάξεων, όπως και απολίτικοι πολίτες, είναι μεταξύ των Γιλέκων. Αν τα Γιλέκα άρχιζαν να εκδηλώνουν πολιτικο-κομματικές προτιμήσεις θα έχαναν αυτόματα ένα μέρος της υποστήριξής τους, θα γίνονταν εύκολα στόχος και θα υπονόμευαν τον αγώνα τους.
Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων είναι βαθύτατα, στον υπέρτατο βαθμό θα έλεγε κανείς πολιτικό κίνημα, που έθεσε ενώπιόν του θεμελιώδεις επιδιώξεις, όπως την αποκατάσταση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης των λαϊκών τάξεων και την ανάκτηση του λαϊκού ελέγχου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Δεν είναι ένα “απολίτικο” κίνημα, όπως επιπόλαια, κατά τη γνώμη μας, το ταξινομούν μερικοί αναλυτές, δέσμιοι, στην καλύτερη περίπτωση, των προκατασκευασμένων σχημάτων τους.
Αλλά για να πραγματοποιήσει τις επιδιώξεις του, στο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο που δρα, δεν έχει άλλη λύση, προς το παρόν τουλάχιστον, από το να παραμερίσει τις πολιτικές διαφορές. Για να γίνει πολιτικό, στο επίπεδο που επιδιώκει, νιώθει ότι πρέπει να διώξει από μέσα του την τρέχουσα πολιτική και τους εκπροσώπους της, στην προσπάθειά του να ενώσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, αλλά και κοινωνικά στρώματα, στο κοινωνικό και δημοκρατικό του εγχείρημα.
Διώχνοντας την τρέχουσα πολιτική, θέλει να επιστρέψει στο αρχικό ηθικό και κοινωνικό αίτημα της Πολιτικής. «Εμπνεόμαστε από αυτό που κάνατε κάποτε εσείς οι Έλληνες, από την Αγορά, εκεί που οι άνθρωποι μαζεύονται, συζητάνε τα προβλήματά τους και παίρνουν τις αποφάσεις τους», μου λέει ο Ξαβιέ Ρενού.
Πού πάει η Γαλλία
Φυσικά, είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε μια οποιαδήποτε σαφή πρόβλεψη για το πού θα οδηγήσουν όλα αυτά. Μοιάζει ίσως καταπληκτικό, αλλά δεν βρήκαμε επί δεκαπέντε μέρες ούτε έναν Γάλλο, από την άκρα Αριστερά έως την άκρα Δεξιά, από τους οπαδούς του Προέδρου έως τους ορκισμένους αντιπάλους του, διανοούμενο, πολιτικό, δημοσιογράφο ή ακτιβιστή, που να μας απαντήσει με έστω και ελάχιστο βαθμό βεβαιότητας στην ερώτηση “Πού πάει η Γαλλία”. Η ίδια άλλωστε η εφημερίδα Monde κινητοποίησε πάνω από εβδομήντα ειδικούς επιστήμονες να αναλύσουν τι στο καλό συμβαίνει στη χώρα, που κανείς δεν το είχε πάρει χαμπάρι και κανείς δεν το είχε προβλέψει προτού ξεσπάσει.
Το μόνο στο οποίο όλοι ανεξαιρέτως συμφωνούν είναι ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο στη Γαλλία. Άρα και στην Ευρώπη, συμπεραίνει κανείς.
«Μια επανάσταση είναι αδιανόητη μία ώρα προτού ξεσπάσει και όλοι είναι σίγουροι γι΄ αυτήν μετά την πρώτη νίκη της». Αυτά τα λόγια της Γερμανίδας σοσιαλδημοκράτισσας Ρόζας Λούξεμπουργκ χρησιμοποιεί ο οικολόγος και οπαδός της “εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης” Πατρίκ Φαρμπιάζ, συγγραφέας και μελετητής του φαινομένου των Κίτρινων Γιλέκων, για να απαντήσει κάπως σιβυλλικά στο ερώτημά μου αν στη χώρα του γίνεται τώρα επανάσταση.
Στη Rue d΄Aubervilliers, στο Παρίσι, ο “ζωγράφος του δρόμου” Πασκάλ Μπουαγιάρ έδωσε τη δική του απάντηση, ή τουλάχιστον εξέφρασε την επιθυμία του, διακοσμώντας έναν ολόκληρο τοίχο με μια διασκευή του ξακουστού πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά «Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό», εμπνευσμένου από την Επανάσταση του Ιουλίου 1830.
Τώρα, κάτω από την Ελευθερία, στον τοίχο της Rue d΄Aubervilliers, απέναντι από το τοπικό Πολιτιστικό Κέντρο, είναι τα Κίτρινα Γιλέκα που υψώνουν τη σημαία της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, στην εβδομαδιαία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 3 Μαρτίου 2019, στην Ιερουσαλήμ. REUTERS/Ronen Zvulun.
Περίληψη:
Στις 28 Φεβρουαρίου 2019 και εν μέσω προεκλογικής περιόδου, ανακοινώθηκε το πόρισμα του Νομικού Επιτρόπου του Ισραήλ, ορίζοντας ότι συντρέχουν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου αποχρώσες ενδείξεις για διάπραξη αξιόποινων πράξεων σε υποθέσεις διαφθοράς. Πώς αξιολογείται το περιεχόμενο του πορίσματος και οι πολιτικές του προεκτάσεις, ιδίως ενόψει των πρόωρων βουλευτικών εκλογών που θα πραγματοποιηθούν στο Ισραήλ στις 9 Απριλίου 2019;
Ο ΓΑΒΡΙΗΛ ΧΑΡΙΤΟΣ είναι δικηγόρος, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Ινστιτούτο Μπεν-Γκουριόν του Πανεπιστημίου Μπεν-Γκουριόν στο Ισραήλ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Κύπρος, το Γειτονικό Νησί – Το Κυπριακό μέσα από τα Κρατικά Αρχεία του Ισραήλ, 1946-1960» από τις εκδόσεις Παπαζήση.
Το πολυαναμενόμενο πόρισμα του Νομικού Επιτρόπου παρά τη Κυβερνήσει, Αβιχάι Μάντελμπλιτ, σχετικά με το εάν συντρέχουν στο πρόσωπο του Βενιαμίν Νετανιάχου αποχρώσες ενδείξεις για διάπραξη ποινικών αδικημάτων διαφθοράς, ανακοινώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2018, σαράντα μόλις μέρες πριν την ημέρα των πρόωρων βουλευτικών εκλογών της 9ης Απριλίου. Η πιθανότητα να συρθεί στην δικαιοσύνη ο Ισραηλινός πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος Λικούντ, εδώ και τρία χρόνια μονοπωλεί το ενδιαφέρον της εσωτερικής πολιτικής σκηνής στο Ισραήλ –και όπως όλα δείχνουν, ο Νετανιάχου δεν θα αποφύγει μια τέτοια περιπέτεια, το πρώτο κεφάλαιο της οποίας μόλις άρχισε.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, στην εβδομαδιαία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 3 Μαρτίου 2019, στην Ιερουσαλήμ. REUTERS/Ronen Zvulun
—————————————————————————————–
Σύμφωνα με το πόρισμα του Νομικού Επιτρόπου, ο Νετανιάχου κρίνεται ύποπτος για τα αδικήματα της παράβασης καθήκοντος, απάτης και δωροδοκίας για τους επονομαζόμενους Φακέλους 1000, 2000 και 4000, που τον εμπλέκουν σε σχέσεις διαπλοκής με σημαντικούς παράγοντες της επιχειρηματικής ζωής εντός και εκτός Ισραήλ, ως επίσης και με τοπικούς παράγοντες του Τύπου. Συγκεκριμένα: Ο Φάκελος 1000 φέρει τον πρωθυπουργό και το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον του να δέχονται «πολυτελή δώρα», όπως κούτες με σαμπάνιες, πούρα και ακριβά κοσμήματα συνολικής αξίας 700.000 σέκελ (175.000 €) από επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό. Το φερόμενο αντάλλαγμα του Νετανιάχου για τα «πολυτελή δώρα» φέρεται να ήταν η προθυμία του να μειωθούν οι φορολογικές επιβαρύνσεις ενός εκ των δύο επιχειρηματιών σε περίπτωση που θα αποφάσιζε να επιστρέψει την φορολογική του έδρα στο Ισραήλ, και παράλληλα να προωθήσει με νομοθετικές παρεμβάσεις τα επιχειρηματικά συμφέροντά τους στην ισραηλινή αγορά. Ο Φάκελος 2000 βασίζεται σε τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ του Νετανιάχου και του ιδιοκτήτη του μεγαλύτερου εκδοτικού ομίλου της χώρας. Σύμφωνα με τις συνομιλίες εκείνες, ο επιχειρηματίας ζητούσε από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό να περιορίσει την κυκλοφορία της free-press φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Israel Hayom –που έπληττε σοβαρά την κυκλοφορία των δικών του εντύπων. Ως αντάλλαγμα του πρότεινε ότι στο εξής, η ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα ιδιοκτησίας του, Yediot Aharonot, θα τον «ανταμείβει» με ευνοϊκή αρθρογραφία προς το πρόσωπό του. Το πόρισμα καταλογίζει στον Νετανιάχου το γεγονός ότι δεν αρνήθηκε αυτήν την προσφορά και ότι συνέχιζε να την διαπραγματεύεται –όπως τουλάχιστον φέρεται να προκύπτει από τις τηλεφωνικές συνομιλίες που υπέκλεψαν οι διωκτικές Αρχές.
Ο Φάκελος 4000 αφορά τις σχέσεις διαπλοκής μεταξύ του Νετανιάχου με διευθυντικό στέλεχος της ημικρατικής εταιρείας σταθερής τηλεφωνίας Bezek, η οποία ελέγχει σημαντικό ποσοστό των μετοχών της εταιρείας που λειτουργεί την δημοφιλή ειδησεογραφική ιστοσελίδα WallaNews. Στόχος των παρασκηνιακών συνεννοήσεων μεταξύ του Νετανιάχου και των στελεχών της Bezek και της WallaNews φέρεται να είναι η επιδίωξη του Ισραηλινού πρωθυπουργού να σταματήσει η ιστοσελίδα να τηρεί αντιπολιτευτική γραμμή.
Στις 56 σελίδες του πορίσματος παρατίθενται τα πραγματικά περιστατικά και τα συμπεράσματα του Νομικού Επιτρόπου, χωρίς όμως να γίνεται λεπτομερής αναφορά στο ενοχοποιητικό υλικό που συνέλεξαν οι διωκτικές Αρχές. Μεγάλο του μέρος βασίζεται σε καταθέσεις πρώην στενών συνεργατών του πρωθυπουργού, που είχαν άμεση εμπλοκή στα γεγονότα και σήμερα είναι προστατευόμενοι μάρτυρες. Παρ’ όλα αυτά, το πόρισμα καθαυτό δεν καθιστά τον Νετανιάχου υπόδικο. Είναι ένα νομικό κείμενο συμβουλευτικής φύσεως, που πρωτίστως απευθύνεται στην Γενική Εισαγγελία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επί του πορίσματος ο Νετανιάχου και οι άλλοι ύποπτοι υποχρεούνται να καταθέσουν διευκρινίσεις, γραπτές και προφορικές, το περιεχόμενο των οποίων θα εξετασθεί σε συνάρτηση με το αποδεικτικό υλικό που βασίσθηκε το πόρισμα της 28ης Φεβρουαρίου. Το αποδεικτικό υλικό (έγγραφα, απομαγνητοφωνημένες συνδιαλέξεις, ένορκες καταθέσεις) θα παραδοθεί στους συνηγόρους του Νετανιάχου και των υπολοίπων υπόπτων, προκειμένου να λάβουν γνώση. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι στις υποθέσεις που διερευνώνται, τελούν ήδη υπό κράτηση. Αρμόδια για να αποφασίσει εάν θα εκδοθεί κατηγορητήριο και με ποιο περιεχόμενο είναι η Γενική Εισαγγελία του Ανωτάτου Δικαστηρίου –και τότε μόνο ο Βενιαμίν Νετανιάχου θα θεωρείται υπόδικος.
Σύμφωνα με τις δικονομικές προθεσμίες της ισραηλινής νομοθεσίας, ο Νετανιάχου θα κληθεί να παράσχει διευκρινίσεις περί τα τέλη του ερχόμενου καλοκαιριού. Εκτιμάται ότι το νωρίτερο στα τέλη του 2019, η Γενική Εισαγγελία θα είναι σε θέση να αποφασίσει εάν θα εκδοθεί κατηγορητήριο και με ποιο περιεχόμενο –ή, σε αντίθετη περίπτωση, θα θέσει τις υποθέσεις στο αρχείο, είτε καθ’ ολοκληρία είτε εν μέρει. Αυτό σημαίνει ότι, εάν τηρηθούν οι προθεσμίες και εφόσον ο Νετανιάχου παραπεμφθεί σε δίκη, η επ’ ακροατηρίω διαδικασία αναμένεται να αρχίσει το νωρίτερο στα μέσα του 2020.
Η αντίδραση του Βενιαμίν Νετανιάχου ήταν άμεση και, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του πορίσματος, απευθυνόμενος στα τοπικά ΜΜΕ χαρακτήρισε το περιεχόμενό του ως μέρος μιας ενορχηστρωμένης προσπάθειας πολιτικής του εξόντωσης από την Αριστερά και τα φιλικά προς αυτήν εκδοτικά συμφέροντα. Κατηγόρησε την Αριστερά, η οποία, ελλείψει πολιτικών επιχειρημάτων εναντίον του, καταφεύγει στην σκανδαλολογία –η οποία, κατά τα λεγόμενά του, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα καταρριφθεί σαν χάρτινος πύργος.
Πράγματι, στο πόρισμα υπάρχουν σημαντικά κενά: Με ποιόν συγκεκριμένο τρόπο ικανοποιήθηκαν τελικά τα επιχειρηματικά συμφέροντα των γενναιόδωρων φίλων επιχειρηματιών του πρωθυπουργού; Εξυπηρετήθηκαν τα συμφέροντά τους στην ισραηλινή αγορά –και εάν ναι, με ποιόν τρόπο; Τελικά, ανταποκρίθηκε ο Νετανιάχου στο ιδιότυπο πάρε-δώσε που του πρότεινε ο μεγαλοεκδότης Νόνι Μόζες -και εάν ναι, πώς; Η ειδησεογραφική ιστοσελίδα WallaNews άλλαξε την αντικυβερνητική της γραμμή ή όχι; Από την άλλη, οποιαδήποτε κριτική στο κείμενο του πορίσματος είναι αμφίβολης αξίας, μιας και το αποδεικτικό υλικό πρόκειται να δημοσιοποιηθεί μετά τις εκλογές της 9ης Απριλίου. Το τρίτο ερώτημα όμως, ήδη από τώρα εύκολα βρίσκει την απάντησή του: Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην αρθρογραφία της ιστοσελίδας WallaNews και να δει ότι η γραμμή που ακολουθεί ως προς τον Νετανιάχου και την πολιτική του δεν είχε μεταβληθεί ούτε κατά το κρίσιμο διάστημα, ούτε σήμερα. Όσο για την μετάθεση της δημοσιοποίησης του ανακριτικού υλικού για μετά τις εκλογές, οι εισαγγελικές αρχές το αποφάσισαν «προκειμένου να μην επηρεασθεί η ομαλή διεξαγωγή της προεκλογικής περιόδου από τυχόν διαρροές στον Τύπο».
O ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ
Ουσιαστικά, τίποτα το πραγματικά καινούργιο δεν προέκυψε από το πόρισμα. Οι δημοσιογράφοι (με επικεφαλής τους πολιτικούς σχολιαστές της κρατικής (!) τηλεόρασης) αμέσως μετά την ανακοίνωση του περιεχομένου του δεν μπορούσαν να κρύψουν την ικανοποίησή τους. Οι πληροφορίες που διέρρεαν επί μήνες επιβεβαιώθηκαν και όπως ήταν αναμενόμενο, οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν την αμέσως επομένη ημέρα (1/3) δεν ήταν ευχάριστες για τον Νετανιάχου, χωρίς όμως να είναι καταστροφικές ούτε για τον ίδιο, ούτε και για το κόμμα του. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να πει ότι ο Νετανιάχου στάθηκε «τυχερός εν τη ατυχία του»: Οι εσωκομματικές εκλογές για την κατάρτιση του ψηφοδελτίου του Λικούντ είχαν ήδη πραγματοποιηθεί προ εβδομάδων. Η συσπείρωση που είχε σημειωθεί τότε γύρω από το πρόσωπό του απέτρεψε τους εσωκομματικούς δελφίνους να αμφισβητήσουν την ηγετική του θέση. Ακόμα και ο χρόνος που δημοσιοποιήθηκε το πόρισμα του Νομικού Επιτρόπου δεν θεωρείται καθοριστικός για την απόδοση του Λικούντ στις κάλπες, αφού απομένουν σαράντα ολόκληρες ημέρες προεκλογικού αγώνα, χρόνος ικανός για να αποκαταστήσει το Λικούντ την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις.
Ωστόσο, οι κυριότερες επιπτώσεις της ανακοίνωσης του πορίσματος είναι οι εξής: Πρώτον, εδώ και τρία χρόνια, ο ισραηλινός Τύπος καλύπτει λεπτομερώς την πρόοδο των ανακριτικών ερευνών, δημιουργώντας αρνητικό κλίμα με στόχο τον Νετανιάχου και το περιβάλλον του. Παράλληλα, όμως, η αξιωματική αντιπολίτευση του Κόμματος των Εργατικών και της Αριστεράς γενικότερα δεν κατάφερναν να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά την δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης. Η πεποίθηση του κόσμου ότι «δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πλην του Νετανιάχου» ισχυροποιείτο ολοένα και περισσότερο, κυρίως εξ αιτίας έλλειψης κατάλληλων πολιτικών προσωπικοτήτων στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Ένας άνδρας περνά μπροστά απόπροεκλογική αφίσα του Λικούντ που δείχνει τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ σε χειραψία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν νετανιάχου, στην Ιερουσαλήμ, στις 4 Φεβρουαρίου 2019. REUTERS/Ammar Awad
—————————————————————————
Η δημοτικότητα του Νετανιάχου ανέβηκε στα ύψη με την απόφαση του προέδρου Τραμπ να μεταφέρει την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, προκαλώντας περισσότερη αμηχανία στους πολιτικούς του αντιπάλους. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν πλησίαζαν οι μέρες της ανακοίνωσης του πορίσματος, στις δημοσκοπήσεις εμφανιζόταν ο Νετανιάχου να συγκεντρώνει ποσοστά άνω του 40% στην ερώτηση «ποιος είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός» και τα κόμματα της κυβερνώσας Δεξιάς συγκέντρωναν πάνω από τις μισές έδρες στο κοινοβούλιο. Στις δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν την αμέσως επομένη ημέρα της ανακοίνωσης του πορίσματος, η απόδοση του Λικούντ μειώθηκε, χάνοντας 6-7 κοινοβουλευτικές έδρες και τα κόμματα της κυβερνώσας Δεξιάς έχασαν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Από την άλλη όμως, στον χώρο της Δεξιάς, κερδισμένα βγήκαν τα εθνικιστικά δεξιά κόμματα που δεν έχουν έτσι κι αλλιώς καμία ελπίδα να ξεπεράσουν το 3,5% (που είναι το ελάχιστο απαραίτητο ποσοστό για να μπουν στο κοινοβούλιο). Την ίδια στιγμή, το ποσοστό που συγκεντρώνει το Κόμμα των Εργατικών αντί να αυξάνεται, μειώθηκε ακόμα περισσότερο. Έτσι, η παραδοσιακή ισραηλινή – εβραϊκή Αριστερά, ακόμα και σε αυτήν την εξαιρετικά δυσάρεστη συγκυρία για τον ισραηλινό πρωθυπουργού, δεν καταφέρνει να αποκτά ένα κάποιο προβάδισμα.
Δεύτερον, αντιθέτως, την δυσαρέσκεια του κόσμου εναντίον του Νετανιάχου, καταφέρνει να κεφαλαιοποιήσει το κόμμα «Γαλανόλευκο», του οποίου ηγούνται ο πρώην αρχηγός του στρατού, στρατηγός Μπένι Γκαντς, και ο πολιτικός του εταίρος Γιαΐρ Λαπίντ, αρχηγός του κεντροαριστερού κόμματος «Yesh Atid» («Υπάρχει Μέλλον»). Στις δημοσκοπήσεις αμέσως μετά την ανακοίνωση του πορίσματος, για πρώτη φορά το «Γαλανόλευκο», το λεγόμενο «κόμμα των στρατηγών» έρχεται πρώτο στα ποσοστά. Αν και τα τοπικά μέσα θεωρούν ότι το «Γαλανόλευκο» εκφράζει τον χώρο της Αριστεράς, κάτι τέτοιο δεν προκύπτει σαφώς από τις συγκρατημένες δηλώσεις του αρχηγού του. Ποτέ δεν ακούστηκε ξεκάθαρα από τον ίδιο ότι το κόμμα του ανήκει στην Αριστερά. Μάλιστα, μιλώντας στα τοπικά ΜΜΕ αμέσως μετά την ανακοίνωση του πορίσματος, φρόντισε επανειλημμένως να τονίσει ότι όταν ήταν αρχηγός του στρατού και έχοντας ο ίδιος συνεργαστεί με τον πρωθυπουργό «αναγνωρίζει ότι ο Βενιαμίν Νετανιάχου είναι πατριώτης –αλλά τώρα, επειδή έχει να αντιμετωπίσει την δικαιοσύνη, η μόνη πραγματικά πατριωτική επιλογή του είναι να παραιτηθεί από την πολιτική και όταν καθαρίσει το όνομά του από τις κατηγορίες, τότε να επιστρέψει, αν το επιθυμεί..».
Παράλληλα, ένα εικοσιτετράωρο πριν την ανακοίνωση του πορίσματος, ο πολιτικός του εταίρος, Γιαΐρ Λαπίντ, εξέπληξε εχθρούς και φίλους, δηλώνοντας ότι «προσωπικά εκείνος δεν θα είχε αντίρρηση να συμμετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας, στην οποία θα συμμετείχε το Λικούντ, χωρίς όμως με τον Βενιαμίν Νετανιάχου». Τέλος, η υποψήφια βουλευτής του «Γαλανόλευκου», γνωστή δημοσιογράφος Μίκυ Χαϊμόβιτς, επιβεβαίωσε και εκείνη με δηλώσεις της ότι το κόμμα της δεν αποκλείει το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας με το Λικούντ του κ. Νετανιάχου, εφόσον αυτό θα προκύψει από τις νέες κοινοβουλευτικές ισορροπίες μετά τις εκλογές. Υπό τις παρούσες συνθήκες εξαιρετικής πόλωσης Δεξιάς-Αριστεράς, τέτοιες «έμμεσες προσκλήσεις» προς το κόμμα του κ. Νετανιάχου δίνουν το στίγμα των μετεκλογικών εξελίξεων, δημιουργώντας πολλές απορίες σχετικά με τον ιδεολογικό χώρο που θα επιλέξει το «Γαλανόλευκο».
Έτσι, το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Μιας και το «Γαλανόλευκο», το λεγόμενο και «κόμμα των στρατηγών» θεωρείται από τα τοπικά ΜΜΕ, ως ένα «αριστερό» κόμμα (έστω και κατ’ αντιδιαστολή), γιατί άραγε η ηγεσία του διστάζει να το πει καθαρά;
Η προφανής απάντηση θα ήταν ή εξής: Ο ηγέτης του «Γαλανόλευκου» διετέλεσε αρχηγός του στρατού κατά την περίοδο διακυβέρνησης Νετανιάχου και ήταν ο άνθρωπος που εφήρμοζε τις κυβερνητικές εντολές σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Χαμάς στην Γάζα, στην Συρία, στον Νότιο Λίβανο και στην Δυτική Όχθη. Πώς θα μπορούσε βάσιμα να ισχυρισθεί ότι διαφωνεί ιδεολογικά με τον (δεξιό) Βενιαμίν Νετανιάχου, ακόμα και αν αυτό είναι αλήθεια – έστω και ενδόμυχα;
Η μη-προφανής απάντηση στο ερώτημα αυτό, εκτιμάται πως είναι και η πιο ουσιώδης: Σε περίπτωση που το «Γαλανόλευκο» έρθει πρώτο σε έδρες, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μην μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας με τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς (δηλαδή με το Κόμμα των Εργατικών και το ακόμα πιο προωθημένο ιδεολογικά, κόμμα Μέρετς). Εάν τελικά δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να συμπορευθεί πολιτικά μαζί τους, τότε μοιραία, θα πρέπει να ζητήσει ψήφο ανοχής από τα δύο αραβικά κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές και που όλα δείχνουν ότι θα εξασφαλίσουν 10-12 κοινοβουλευτικές έδρες. Εάν συμβεί αυτό, τότε ουσιαστικά, η αραβική ψήφος θα αποκτήσει ρόλο ρυθμιστή –και η σταθερότητα μιας αριστερής ισραηλινής κυβέρνησης θα κρατιέται στην ζωή μόνο χάρη «στην ψήφο των Αράβων». Ένα τέτοιο ενδεχόμενο φοβίζει τον μέσο Ισραηλινό ψηφοφόρο, την στιγμή μάλιστα που επίκειται η ανακοίνωση του ειρηνευτικού σχεδίου του προέδρου Τραμπ, που σίγουρα θα απαιτήσει σημαντικούς συμβιβασμούς εκ μέρους της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις εκλογές της 9ης Απριλίου. Έτσι, το «Γαλανόλευκο» κόμμα των στρατηγών απολύτως δικαιολογημένα διστάζει να αυτοπροσδιορισθεί ιδεολογικά. Αν και αναμένεται με ενδιαφέρον το περιεχόμενο της διακήρυξης αρχών του «Γαλανόλευκου», είναι αμφίβολο εάν θα υιοθετήσει μια ξεκάθαρη θέση εντός του παραδοσιακού δίπολου Αριστεράς-Δεξιάς Και σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η βασική αδυναμία της προεκλογικής εκστρατείας του.
ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ
Η ανακοίνωση του πορίσματος για τις ποινικές ευθύνες του Βενιαμίν Νετανιάχου και, κατά συνέπεια, για την συνέχεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, δεν κατάφερε να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό της χώρας στον βαθμό που αναμενόταν. Πράγματι, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός μπαίνει σε μια χρονοβόρα δικαστική περιπέτεια που μπορεί να τον οδηγήσει ακόμα και στην φυλακή. Ωστόσο, οι πολιτικοί συσχετισμοί, οι κανόνες του κοινοβουλευτικού συστήματος στο Ισραήλ, ο φόβος της εβραϊκής πλειοψηφίας μήπως καταστούν τα αραβικά κόμματα ρυθμιστές της πολιτικής ζωής ενόψει μάλιστα παραχωρήσεων στο Παλαιστινιακό και, κυρίως, η ριζωμένη πεποίθηση στον κόσμο ότι ουσιαστικά «δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πλην του Νετανιάχου», όλα αυτά αποτελούν στοιχεία που είναι σε θέση να ενθαρρύνουν τον σημερινό Ισραηλινό πρωθυπουργό.
Ισραηλινοί Δρούζοι μαζί με άλλους σε διαδήλωση εναντίον του Νόμου του Έθνους που ψηφίστηκε πρόσφατα στο ισραηλινό κοινοβούλιο, στην πλατεία Ραμπίν του Τελ Αβίβ, στις 4 Αυγούστου 2018. REUTERS/Corinna Kern
—————————————————————————–
Έτσι, ακόμα και εάν το Λικούντ δεν καταφέρει να έρθει πρώτο σε ψήφους, το αποτέλεσμα των εκλογών θα κριθεί κατά πόσον θα καταφέρει (μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα της Δεξιάς) να ελέγξει τουλάχιστον τις 61 από τις συνολικά 120 έδρες του κοινοβουλίου. Σε αντίθετη περίπτωση, και εφόσον οι τωρινές δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν, για να μακροημερεύσει μια κυβέρνηση συνασπισμού με κύριο κορμό το «Γαλανόλευκο» των Γκαντς-Λαπίντ, θα πρέπει οπωσδήποτε να εξασφαλίζει την ψήφο ανοχής των Αράβων βουλευτών. Και η αλήθεια είναι ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο αν δεν φοβίσει, σίγουρα θα προβληματίσει σοβαρά τον μέσο Εβραίο Ισραηλινό ψηφοφόρο, ανεξαρτήτως ιδεολογικών καταβολών.
Κάπως ωραιοποιημένα παρουσίασε τα πράγματα ο κύπριος υπουργός εξωτερικών στην ομιλία που πραγματοποίησε την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα είναι η επέτειος της δολοφονίας του Γρηγόρη Αυξεντίου και με αφορμή αυτήν την επέτειο ο κ. Χριστοδουλίδης προσκλήθηκε απο το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και τους φοιτητές του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Τα ενδιαφέροντα σημεία της ομιλίας:
1.-Η Κύπρος έχει αλλάξει πολιτική. Δεν ασχολείται, μόνο, με τη λύση του κυπριακού. Για να μπορέσει να πετύχει καλή λύση πρέπει να ασχολείται και με ζητήματα που ενδιαφέρουν άλλες δυνάμεις, οι οποίες θα είχαν κάποιο συμφέρον απο την κυπριακή δραστηριότητα.
2.-Ανέπτυξε τις σχέσεις της με τις χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου.
3.-Ενίσχυσε τις σχέσεις της με τις χώρες του Συμβουλίου Ασφαλείας και άλλους διεθνείς δρώντες.
4.-Δεν κινείται στη λογική ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Αναπτύσσει σχέσεις με όλες τις χώρες που την ενδιαφέρουν. Μπορεί σήμερα μια χώρα που δεν έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία, αύριο να αποκτήσει.
5.-Ο εντοπισμός φυσικού αερίου θα λειτουργήσει προς όφελος της Κύπρου αλλά δεν πρέπει να ενθουσιαστεί η κυπριακή κοινωνία και να αποκλίνει απο τη συνετή, όπως τη χαρακτήρισε, οικονομική πολιτική που ακολουθείται.
6.-Δεν αλλάζει η αναζήτηση λύσης στη βάση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας αλλά υπάρχει ενδιαφέρον χωρών και της περιοχής αλλά και της Ε.Ε. στο θέμα εγγυήσεων και στρατευμάτων. Απο πλευράς Ε.Ε. θέλουν μια λειτουργική λύση ενώ απο πλευράς γειτονικών χωρών ενδιαφέρονται η Τουρκία να μην έχει στρατεύματα στο νησί.
Στο Γκράν Μοντανά όταν εζητείτο απο την τουρκική αντιπροσωπεία να καταθέσει τις θέσεις της στο θέμα των εγγυήσεων και της παραμονής των στρατευμάτων η απάντηση που έδινε ο Τσαβούσογλου ήταν: η Τουρκία είναι ευέλικτη. Όταν ο Αναστασιάδης είπε πως δεν μπορώ να πάω και να πω πως η απάντηση που μου δίνουν στο θέμα αυτό είναι το ευέλικτον της Τουρκίας, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ανέλαβε την πρωτοβουλία να διατυπώσει τις θέσεις όπως έγιναν αντιληπτές.
Στο κρίσιμο σημείο της παραμονής των στρατευμάτων ο Γ.Γ. είπε πως η Τουρκία θα αποσύρει τα στρατεύματά της αμέσως μόλις εφαρμοστεί η λύση.
Τότε πετάχτηκε ο Τσαβούσογου και είπε πως δεν ήταν ποτέ αυτή η τουρκική θέση. Τα στρατεύματα θα παραμείνουν επι 15ετία και μετά απο 15 χρόνια θα ξανασυζητήσουμε.
Και ειρωνικά απευθύνθηκε στον Αναστασιάδη και του είπε: αν είστε καλά παιδιά, τα 15 χρόνια μπορεί να γίνουν 12 με 13.
Αυτό ήταν και το τέλος των συζητήσεων
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α. (Απο τη “Μακεδονία της Κυριακής”)
Ο σημαντικότερος θεωρητικός του πολέμου του 20ού αιώνα, ο Thomas Schelling, αναφέρει: “Ο εξαναγκασμός είναι μια επιχείρηση πολέμου.” Εννοεί ότι οι πόλεμοι τελειώνουν όταν καταστρέφεται η μια πλευρά ή όταν ένας ή και οι δύο παραιτούνται από αυτό που αγωνίζονται για να επιτύχουν. Με αυτό το σκεπτικό δημιουργούνται δύο ερωτήματα:
Πιστεύει κανείς ότι οι Τούρκοι θα παραιτούντο ποτέ από αυτό που αγωνίζονται να επιτύχουν;
Πόσο πιθανόν είναι να καταστραφούμε από την κυριαρχούσα νοοτροπία κατευνασμού του αντιπάλου, όταν στο γεωπολιτικό χώρο μας όλοι οι άλλοι είναι αναθεωρητικοί και ρεαλιστές και το μόνο που μπορεί να καταλάβουν είναι η ισχυρή και αξιόπιστη αποτροπή;
Για την απάντηση του πρώτου ερωτήματος οι Τούρκοι από την πλευρά τους μας δίνουν την απάντηση ξεκινώντας τη μεγαλύτερη άσκηση των τελευταίων 20 χρόνων με την ονομασία “Γαλάζια Πατρίδα” που θα πραγματοποιηθεί στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτές οι θάλασσες καλύπτουν μια τεράστια περιοχή έκτασης περίπου 134.700 τετραγωνικών ναυτικών μιλίων.
Εξετάζοντας επιχειρησιακά τη σημερινή εικόνα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (ΤΕΔ) και την πολιτική κατάσταση τους, μια τέτοια μαζική άσκηση φαίνεται να έχει περιορισμένη ικανότητα επιτυχίας για τους μεγάλους σκοπούς που θέτει. Παρόλο αυτά, με μικρότερες μεικτές ομάδες πλοίων, έχουν την ικανότητα να εκτελούν ασκήσεις περιορισμένων σκοπών, ταυτόχρονα στην ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, καθώς η Άγκυρα αισθάνεται ότι απαιτείται μια πιο στιβαρή στρατιωτική στάση σε αυτές τις ναυτικές ζώνες, για επίδειξη ναυτικής ισχύος. Στην πραγματικότητα θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα προς το Φόρουμ φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, του συνασπισμού που διαμορφώθηκε πρόσφατα από την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιορδανία και την Παλαιστινιακή Αρχή. Ειδικά προς τον Ελληνισμό και προς τις στρατιωτικές συμφωνίες με Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο σκοπεύει να διερευνήσει τις αντιδράσεις αυτών και των συμμάχων τους (ΕΕ, ΝΑΤΟ, κράτη εταιρειών) στην Ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα, στις επιχειρήσεις των “αμφισβητούμενων περιοχών” όπως θεωρούνται από την Τουρκία.
Στο παρελθόν, τον Ιούνιο του 1998, είχε πραγματοποιήσει το ναυτικό της Τουρκίας παρόμοια άσκηση Denizkurdu (Θαλσόλυκος), και οι τουρκικές μεικτές ναυτικές ομάδες πλοίων διασκορπίστηκαν στη Μεσόγειο με συμμετοχή αεροσκαφών. Μια μεικτή ομάδα πλοίων αναπτύχθηκε ανατολικά της Μάλτας και μια άλλη δυτικά της Κρήτης, όπου δοκίμασαν σχέδια αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη άσκηση που διεξήγαγε ποτέ το τουρκικό ναυτικό στη Μεσόγειο και θεωρήθηκε ως αντίδραση στην ένταση με την Ελλάδα, τότε, δύο χρόνια μετά τα Ίμια. Έκτοτε επέδειξαν αξιοσημείωτη ευελιξία στην προσαρμογή και μετασχηματισμό των στρατιωτικών δομών και διαδικασιών διοίκησής των ενόπλων δυνάμεων τους και ακόμη και στη νοοτροπία των στελεχών τους. Επίσης, προγραμμάτισαν ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα και δημιούργησαν ένοπλες δυνάμεις με ικανότητα να ανταποκρίνονται όσο καλύτερα γίνεται σε όλο τον χώρο γύρω από την Τουρκία, εξακολουθώντας να ενισχύουν τις θέσεις τους στις περιοχές της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια, μετά την κρίση των Ιμίων, υπάρχει η αίσθηση επείγουσας ανάγκης στη βελτίωση των δυνατοτήτων τους ιδιαίτερα στον κατά θάλασσα αγώνα, στην απόκτηση ισχυρού εθνικού συστήματος αεράμυνας και στη σημαντική αύξηση των εγχώριων βιομηχανιών που επενδύουν στην άμυνα.
Είναι προφανές ότι σκοπός της Άγκυρας είναι η μετατόπισή της σε περιφερειακή ναυτική δύναμη με ικανότητα να συνδέσει την ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα. Επίσης, με τη συνεργασία της Ρωσίας, επιχειρεί να ξεπεράσει τον συνασπισμό των κρατών που διενεργούν έρευνες για πηγές ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο και να αντιμετωπίσει την πίεση που αντιμετωπίζει στη Μαύρη Θάλασσα.
Εξετάζοντας αυτές τις ενέργειες διαφαίνεται ότι η περίπτωση ενός σύντομου αλλά βίαιου πολέμου, είναι η επιθυμία των ΤΕΔ. Αντίθετα, στην Ελλάδα συνεχίζουμε να μιλάμε για αποτροπή, όμως η Αθήνα βασίζει τις προσπάθειες της στον κατευνασμό και στη συνένωση ενός συνασπισμού υψηλού επιπέδου, από την περίοδο της ειρήνης ως συμμαχία και όχι μόνο ως στρατιωτική συνεργασία που ισχύει μέχρι σήμερα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.
Επειδή το δεύτερο ερώτημα είναι ρητορικό, θα δώσουμε τα στοιχεία που αφορούν στην αποτροπή από την πλευρά μας.
Στην Ελλάδα έχουμε δείξει ότι είμαστε πάρα πολύ αργοί στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων και δυσκίνητοι για να ανταποκριθούμε σε ένα σύγχρονο πόλεμο, κυρίως λόγω του αδύνατου θεσμικού πλαισίου. Η διεξαγωγή του πολέμου, εκτιμάται ότι θα γίνει αστραπιαία με τις νέες τεχνολογίες που εμφανίζονται, σε ένα θέατρο επιχειρήσεων που θα αναπτυχθεί στον αέρα, τη θάλασσα, το έδαφος, τον κυβερνοχώρο και το διάστημα, αξιοποιώντας τις πληροφορίες και τις αντιπληροφορίες. Οι αντίπαλοί μας, Τούρκοι, το καταλαβαίνουν αυτό και έχουν κατασκευάσει μια πολεμική μηχανή αστραπιαίου πολέμου που θα εκμεταλλευόταν τη βραδύτητα των ημετέρων δυνάμεων και της στρατιωτικής κινητικότητάς μας. Όμως παραμένει το καυτό ερώτημα αν η Ελλάδα θα μπορούσε να πολεμήσει σε έναν σύντομο πόλεμο (κεραυνοβόλο) εφόσον είχε την προειδοποίηση ή θα εμπλακεί σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο αν της δοθεί η ευκαιρία.
Η αποτροπή στην Ελλάδα υποφέρει κυρίως για δύο λόγους: την έλλειψη πολιτικής βούλησης και τη μείωση του στρατηγικού πολιτισμού, δηλαδή στην προθυμία των πολιτών να υποβληθούν σε θυσίες με σκοπό να υπερασπιστούν τα εθνικά και κυριαρχικά μας συμφέροντα. Λόγω του τελευταίου, το πρώτο χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Η στάση αποτροπής, στον δημόσιο διάλογο, στην πατρίδα μας στερείται τόσο ουσίας όσο και πεποίθησης. Το πρώτο από αυτά οφείλεται στα μειονεκτικά επίπεδα των αμυντικών δαπανών την τελευταία δεκαετία. Αυτό μπορεί να διορθωθεί με μια αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών. Το δεύτερο είναι πιο σοβαρό και πιο διαρθρωτικό. Η αποτροπή στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται πολύ συχνά ως μια ανεπιθύμητη υπενθύμιση της αντιπαράθεσης του κακώς εννοούμενου εθνικισμού με τις δυνατότητες του δημοσίου για δωρεάν υπηρεσίες. Η αποτροπή υποφέρει από μια κρίση σκεπτικισμού, στην καλύτερη περίπτωση. Αυτό σημαίνει ότι η αποτροπή που εφαρμόζεται από πλευράς των ενόπλων δυνάμεών μας, στηρίζεται πλέον στην αυταπάρνηση και στον επαγγελματισμό των στελεχών του. Επιπλέον υπάρχουν ανησυχίες που προκαλούνται από την αδιαφορία των συμμάχων του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εγγύηση της αμοιβαίας άμυνας. Η αρχή των τριών σωματοφυλάκων που αναλύεται στο άρθρο 5 -ένας για όλους, και όλοι για έναν- εξακολουθεί να είναι αναξιόπιστη, τουλάχιστον όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά.
Είναι αναγκαίο να βελτιώσουμε το χρόνο ανταπόκρισης μας και να επικεντρωθούμε σε μια σειρά απειλών, από την αστάθεια στη Μεσόγειο έως την ασφάλεια του Αιγαίου, του κυβερνοχώρου και τις πληροφορίες, καθώς και το βασικό του καθήκον της εδαφικής άμυνας μας. Μια πιθανή κρίση που θα οδηγήσει σε ανάφλεξη θα αφήσει την νοτιοανατολική πτέρυγα ενδεχομένως πιο εκτεθειμένη στις τουρκικές προσπάθειες εξαναγκασμού. Ωστόσο, μια ενισχυμένη παρουσία των συμμάχων στη Μεσόγειο δεν σημαίνει ότι θα υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις, αλλά σίγουρα θα στηρίξει τη διεθνοποίηση οποιαδήποτε σύγκρουσης. Έτσι εκτιμάται ότι η Τουρκία δεν μπορεί ποτέ να υπολογίσει με ασφάλεια ότι οι δυτικές δυνάμεις δεν θα χρησιμοποιούσαν σκληρή ισχύ ως απάντηση σε μια επίθεση της. Αυτό μάλλον αρκεί για να αποτρέψει κάθε λογικό ηγέτη της Τουρκίας.
Επίσης είναι κρίσιμο για την Ελλάδα να επιδεικνύει μια αναζωογονημένη και πλήρως ολοκληρωμένη στάση αποτροπής και να εξηγήσει με πειστικό τρόπο στο κοινό ότι η αποτρεπτική ισχύς είναι ο κύριος σκοπός της υποσχόμενης αμυντικής θωράκισης. Μια αναζωογονημένη στάση αποτροπής δεν πρέπει να θεωρείται ως άλλη στρατηγική “αντιστάθμισης”, η οποία θα αντισταθμίζει κάποια αμυντική ή πολιτική ανεπάρκεια. Η άμυνα και η αποτροπή λειτουργούν μαζί, όχι χωριστά. Αντίθετα, η αποτροπή πρέπει να αποτελέσει το επίκεντρο μιας στρατηγικής “επαναφοράς”, μια συντονισμένη προσπάθεια για να ανακαλυφθεί εκ νέου ο θεμελιώδης στόχος της αποτροπής, που είναι η διατήρηση της σταθερότητας, ακόμη και σε ένα αντιφατικό περιβάλλον.
Η αποτροπή, πρέπει να είναι πραγματική, να είναι ισχυρή και να λειτουργεί. Η αποτροπή αφορά τόσο στις ικανότητες όσο και την πρόθεση. Στην Ελλάδα παρουσιάζονται αδύναμα σημεία και στα δύο αυτά θέματα. Η έλλειψη σταθερής ελληνικής αντίδρασης στη μη συμμόρφωση της Τουρκίας με όσα επιβάλλονται από το διεθνές δίκαιο δεν είναι συμπτωματική για μια περιοχή που αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό χώρο της Ευρώπης, του ΝΑΤΟ αλλά και σημαντικών κρατών. Τον τελευταίο καιρό, υπάρχει μια συνειδητή αφύπνιση διότι βρίσκεται το διεθνές περιβάλλον πλέον σε μια ολοένα πιο επικίνδυνη κατάσταση.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη ανάλυση πιστεύω ότι οι παρακάτω περιοχές εξακολουθούν να χρειάζονται βελτίωση:
(1) Στρατιωτική κινητικότητα για να διασφαλιστεί ότι οι ημέτερες δυνάμεις μπορούν να κινούνται ταχέως ή ταχύτερα από τις τουρκικές δυνάμεις, αποδεικνύοντας ότι αυτό είναι απαραίτητο για την αποτροπή.
(2) Αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα, με εξειδικευμένες επιχειρήσεις κατά την ανάπτυξη στο χώρο αντικειμενικού σκοπού.
(3) Διατήρηση σε υψηλά επίπεδα ετοιμότητας και ηθικού όλων των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων μας.
(4) Άμεση αναβάθμιση και βελτίωση της προστασίας του κυβερνοχώρου των θαλάσσιων λιμένων, των δικτύων μεταφορών και των πολιτικών δικτύων.
(5) Μια πιο ευέλικτη προσέγγιση στη ναυπηγοεπισκευαστική μας ικανότητα, η οποία να ενθαρρύνει και άλλα έθνη να επενδύσουν στις δυνατότητες μας.
(6) Η προσαρμογή μας σε ένα είδος αστραπιαίου πολέμου θα ενισχύσει την αποτρεπτική μας αξία επιταχύνοντας την ταχύτητα ανταπόκρισης των ημετέρων δυνάμεων και ενισχύοντας την βλαπτική μας ικανότητα.
Le photographe grec a couvert autant l’Afghanistan que la Tchétchénie, le Cachemire, la Sierra Leone, ou encore les révolutions arabes et le crise des réfugiés en Europe.
De l’Afghanistan à la Tchétchénie, du Cachemire à la Sierra Leone, en passant par les révolutions arabes et le crise des réfugiés en Europe… En trente ans, le photographe grec de l’agence Reuters, Yannis Behrakis, a permis au monde entier de mettre des images sur des conflits meurtriers. Le photojournaliste multiprimé est mort des suites d’un cancer, samedi 2 mars, a annoncé dimanche l’association grecque de la presse étrangère. Il avait 58 ans.
Il était « l’un des meilleurs photographes de sa génération », écrit l’association grecque de la presse étrangère dans son texte d’hommage :
« Ses images ont forgé la manière même dont nous percevons les événements, depuis la guerre en Afghanistan ou en Sierra Leone, jusqu’à la crise des réfugiés et le printemps arabe. »
Pulitzer
Yannis Behrakis a été lauréat du World Press Photo en 2000, du prix Bayeux-Calvados pour les correspondants de guerre en 2016 et nommé photographe de l’année par le quotidien britannique The Guardian en 2015. Il dirigeait également l’équipe de Reuters qui a remporté le prix Pulitzer en 2016 pour sa couverture de la crise des réfugiés.
Son collègue Goran Tomasevic a salué la manière qu’avait Yannis Behrakis « de raconter l’histoire de la manière la plus artistique possible ».« Vous ne trouverez jamais personne plus impliqué et concentré et qui serait prêt à sacrifier autant juste pour faire la photo la plus importante », a-t-il raconté à Reuters.
Yannis Behrakis avait échappé de peu à la mort en Sierra Leone en 2000, dans une embuscade tendue par des tireurs. Ces derniers avaient tué l’un de ses collègues de Reuters, Kurt Schork, et un caméraman de l’agence AP, Miguel Gil Moreno.
Des réfugiés kurdes à la frontière entre l’Irak et la Turquie, le 5 avril 1991. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn enfant somalien dans le camp de Baidoa, le 14 décembre 1992. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn Albanais transporte un enfant vers un hélicoptère de la Marine américaine , près du port albanais de Durres, le 16 mars 1997. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSFatmata Conteh, Sierra-Léonaise, se repose dans le camp de réfugiés de Cline avec son bébé de six semaines nommé Fonteshay , le 12 mai 2000. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn Afghane porte la burqa, à soixante kilomètres au nord de Kaboul, le 4 novembre 2001. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSSur la route de Kerbala avec des pélerins chiites qui viennent célébrer l’Achoura, le 19 avril 2003. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn Palestinien erre au milieu des décombres du village de Mughraq, détruit par trois semaines d’offensive israélienne dans la bande de Gaza, le 24 janvier 2009. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSDes militaires américains évacuent un de leur collègues blessés dans la province de Kandahar, dans le sud de l’Afghanistan, le 11 mai 2010. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn manifestant réclamant la chute d’Hosni Moubarak près de la place Tahrir, le 5 février 2011, en Egypte. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn combattant du régime de Kadhafi se fait soigner en urgence dans l’hôpital libyen d’Ajdabiyah, le 16 avril 2011. Il meurt quelques instants après la photographie. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSDes migrants implorent la police macédonienne de les laisser passer, à la frontière grecque, le 10 septembre 2015. YANNIS BEHRAKIS / REUTERSUn réfugié syrien embrasse sa fille alors qu’il se dirige vers la Macédoine, le 10 septembre 2015. YANNIS BEHRAKIS / REUTERS Le Monde avec AFP
The Barbaros Hayreddin Paşa seismographic research vessel owned and operated by the Turkish Petroleum Corporation.
Turkey should be fairly included in the energy and trade developments in the eastern Mediterranean, former Greek Foreign Minister Nikos Kotzias said.
Addressing participants at the fourth Delphi Economic Forum on Friday, Kotzias commented on the relations between the two Aegean neighbors and NATO allies.
Regarding the effect of the U.S. in bilateral relations between Turkey and Greece, Kotzias said “We cannot expect the U.S. to umpire Turkish-Greek relations. Of course I’d like all large powers to like us but this is impossible. The U.S. and other powers want stability in the region.”
The work on natural gas search and extraction off Cyprus in the Mediterranean should continue and its transfer to Europe should be realized, Kotzias said. However, he warned that Turkey, which opposes unilateral hydrocarbon activities in the eastern Mediterranean by the Greek Cypriot Administration before a permanent peace solution on the divided island, should be included in the equation.
“We must ensure Turkey’s participation in the commercial developments there. It should be fair. If we want to take everything to ourselves we might face a huge disappointment. That’s why we should include Turkey,” Kotzias said.
A member of the ruling left-wing SYRIZA party of Prime Minister Alexis Tsipras, Kotzias served as the foreign minister from August 2015 to October 2018, when he resigned after an intracabinet row with Defense Minister Panos Kammenos of the right-wing Independent Greeks over the Macedonia name deal that later led to the departure of Kammenos himself.
The island of Cyprus has been divided since 1974, when a Greek Cypriot coup took place after decades of violence against the island’s Turkish community and Ankara’s intervention as a guarantor power. The southern two-thirds of the island is administered by the Greek Cypriot Administration, which is internationally recognized as the Republic of Cyprus, while the northern part is administered by the Turkish Republic of Northern Cyprus founded in 1983 after series of failed negotiations and only recognized by Ankara.
In a bid to expand their revenue, the Greek Cypriot administration in Nicosia and Athens are seeking to extract hydrocarbon resources in the eastern Mediterranean and has engaged in a series of diplomatic and commercial negotiations with neighboring countries, primarily Israel and Egypt, to realize these plans.
Turkey and the TRNC argue that all resources on the island and its surrounding region belong to both Turkish Cypriot and Greek Cypriot communities, and their use should come after a permanent settlement regarding the future of the island. Ankara rejects Nicosia’s unilateral exclusive economic zone demarcation with neighboring countries and hydrocarbon exploration licenses.
Israel and Egypt have already engaged in significant oil and gas production in their respective exclusive economic zones, and the transfer of oil and gas from these sites to Europe through Greece or Turkey over Cyprus is another dimension of the eastern Mediterranean energy equation.
Greek Cyprus, which has established prospective wells in several blocks, announced Thursday that a huge natural gas deposit was discovered in Block 10 located southwest of the island allocated to a consortium of U.S. energy giant Exxon Mobil and Qatar Petroleum.
Του Ε. Μαυρομάτη. Απο τη “Μακεδονία της Κυριακής”.
Παρακολουθώντας προ ενός μηνός περίπου την συζήτηση στην Βουλή των Ελλήνων για την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών μου είχε κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ο πρόεδρος ενός κόμματος και συγκεκριμένα ο κ. Πάνος Καμμένος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων , κραδαίνοντας ένα έγγραφο και απευθυνόμενος προς το Υπουργικό θεωρείο ζητούσε όπως κατατεθούν στην Βουλή και οι απαντήσεις των υπολοίπων κομμάτων ως προς τις θέσεις και απόψεις τους στο γνωστό πρόβλημα των Σκοπίων.
Υποστήριζε ότι μετά από αίτημα που υποβλήθηκε το 2015 από τον τότε Υπουργό Εξωτερικών κατά συνάντηση , την εποχή εκείνη ,του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής ( ΕΣΕΠ) τα κόμματα είχαν κληθεί να γνωστοποιήσουν στο θεσμικό αυτό όργανο τις απόψεις τους για το Σκοπιανό πρόβλημα.
Του εδόθη αρμοδίως η απάντηση ,εντός Βουλής, ότι τόσο οι συζητήσεις όσο και τα έγγραφα του ΕΣΕΠ είναι απόρρητα και ως εκ τούτου δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν.
Και το θέμα έληξε εκεί.
Προ μερικών ημερών και συγκεκριμένα στις 22 Φεβρουαρίου με έκπληξη μου διάβασα στα ΜΜΕ τόσο του γραπτού όσο και του ηλεκτρονικού Τύπου, δηλώσεις εκπροσώπων κομμάτων που συμμετείχαν στην συνεδρίαση του ΕΣΕΠ εκείνης της ημέρας, αλλά και στην ιστοσελίδα του Υπουργείου των Εξωτερικών ,όπου ανέτρεξα, και του Υπουργού Εξωτερικών κ. Κατρούγκαλου, ο οποίος σε μακροσκελέστατη συνέντευξη του έκανε απολογισμό των συζητηθέντων και απαντούσε και σε θέματα που είχαν δημοσιοποιήσει οι προηγηθέντες εκπρόσωποι των κομμάτων που συμμετείχαν.
Το ΕΣΕΠ έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα και επεξεργάζεται θέματα σχετικά με τον στρατηγικό σχεδιασμό της εξωτερικής πολιτικής. Στην πράξη, δίδεται η ευκαιρία για μια σε βάθος ενημέρωση των κοινοβουλευτικών κομμάτων από την κυβέρνηση επί των τελευταίων εξελίξεων.
Ο Νόμος 3132/11/4/2003 που ρυθμίζει τα της λειτουργίας του οργάνου αυτού και που εξεδόθη επί Υπουργίας του Γ. Α. Παπανδρέου στο Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει στο άρθρο 3 παρ. 5 ότι
«οι συζητήσεις και τα κάθε είδους έγγραφα του Ε.Σ.Ε.Π είναι απόρρητα. Η διαβάθμιση του απορρήτου των συζητήσεων και των εγγράφων γίνεται είτε με απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής είτε από τον αποστολέα των εγγράφων κατ’ αναλογία των διατάξεων του άρθρου 2 παρ.1α-ε του Νόμου 2846/2000»
Από έγκυρες πληροφορίες απόφαση του ΕΣΕΠ να αρθεί το απόρρητο των συζητηθέντων όχι μόνον δεν είχε ληφθεί αλλά δεν είχε εγερθεί καν τέτοιο θέμα.
Δημιουργούνται ως εκ τούτου διάφοροι προβληματισμοί.
Αν το γεγονός αυτό συνέβαινε σε μία χώρα στην οποίαν υπάρχει ένας αντίστοιχος θεσμός που καλύπτεται από το απόρρητο και ανακοινώνονταν από τους ίδιους τους συμμετέχοντες στα ΜΜΕ τα συζητηθέντα, ποιες θα ήταν αφ’ ενός οι συνέπειες για τους συμμετέχοντες αλλά και για τον προεδρεύοντα του Οργάνου αυτού;
Επίσης, αν δεχθεί κανείς ότι δεν είναι ακριβής η πληροφορία ότι δεν ήρθη το απόρρητο ,οπότε τα ανωτέρω καλώς έγιναν , τότε γιατί τα έγγραφα που ζητήθηκαν για τις απόψεις των κομμάτων ως προς την λύση του προβλήματος των Σκοπίων, πολύ πριν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην συνθηκολόγηση των Πρεσπών δεν αποδεσμεύτηκαν ώστε να γνωρίζει ο Ελληνικός Λαός τις θέσεις των κομμάτων ; Τι θέλει να αποφύγει η Κυβέρνηση ή τι θέλει να αποκρύψει ή συγκαλύψει;
Εξ ‘άλλου, μέχρις ότου συσταθεί ο θεσμός του Συμβούλου Ασφαλείας ή του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής αποτελεί το μόνο υπάρχον όργανο ( το ΚΥΣΕΑ έχει εντελώς άλλο πλαίσιο και ρόλο) ανταλλαγής απόψεων και συγκρότησης εθνικής γραμμής, με ευθύνη της Κυβέρνησης φυσικά ,στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Αν τα διαδραματιζόμενα στις συνεδριάσεις του γίνονται γνωστά τοις πάση , τότε δεν απέχει μακράν της αλήθειας το λεγόμενο ότι οι ξένες υπηρεσίες πληροφοριών δεν δαπανούν χρήματα για να αντλήσουν πληροφορίες σε δύο χώρες ,στην Ιαπωνία γιατί κανένας δεν μιλά και στην Ελλάδα όπου όλοι μιλούν.
Απέχουν, δυστυχώς, ακόμη πολλές δεκαετίες μέχρις ότου συγκροτηθεί ένα σωστό Κράτος στην χώρα μας.
Εξεπλάγησαν αι μωραί Αθηναίαι παρθέναι από την ανάδειξη μειονοτικού θέματος από το BBC. Και όχι μόνο εξεπλάγησαν, αλλά έδειξαν ανίκανες να χειριστούν μια τρέχουσα υπόθεση.
Να είμαστε σαφείς εξαρχής. Μειονοτικό ζήτημα θα προκύψει.
Όχι άμεσα, όχι δηλαδή με την παρέμβαση της κυβέρνησης Ζάεφ (για τις επόμενες δεν είμαι καθόλου σίγουρος), αλλά με πρωτοβουλία Ελλήνων πολιτών που αισθάνονται εθνικά «Μακεδόνες». Και στην περίπτωση αυτήν κανείς δεν θα μπορεί να επικαλεστεί τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η Συμφωνία μεριμνά για τα σχετικά σε κρατικό επίπεδο.
Ο Παύλος Βοσκόπουλος είναι ένα γνωστό πρόσωπο της περιοχής. Αναπτύσσει δραστηριότητα στην κατεύθυνση συνειδητοποίησης εθνικής διαφορετικότητας από Έλληνες πολίτες της δυτικής Μακεδονίας εδώ και πολλά χρόνια – από την αρχή της δεκαετίας του ’90. Ο Βοσκόπουλος όχι μόνο δεν έκρυψε ποτέ τις προθέσεις του, αλλά έχει δραστηριοποιηθεί και σε διεθνές επίπεδο. Αυτός και οι σύντροφοί του έχουν συμμετάσχει σε πλήθος συναντήσεων, διεθνών και περιφερειακών. Μερικές από αυτές τις παρακολούθησα.
Ο Βοσκόπουλος είναι από τα βασικά στελέχη του «Ουράνιου Τόξου», μιας πολιτικής πρωτοβουλίας που δεν είχε την απήχηση που θα ήθελαν οι ιδρυτές της. Μάλλον τους απογοήτευσε. Ίσως να επικαλούνται το –ανύπαρκτο– κλίμα διώξεων για τη μη ευόδωση των προσπαθειών τους. Δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα. Η άρνηση ελληνικών δικαστηρίων να αναγνωρίσουν «Μακεδονικούς» πολιτιστικούς συλλόγους, όπως τη Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού, περιλάμβανε νομικό σκεπτικό. Είναι άλλο θέμα αν οι προσφεύγοντες κατά της απόφασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαιώθηκαν. Τώρα πια, μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, τα ελληνικά δικαστήρια δεν θα μπορούν να επικαλεστούν όσα επικαλούνταν στο παρελθόν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος απαγόρευσης των δραστηριοτήτων τους.
Οι υποστηρικτές μιας διαφορετικής (από την ελληνική) εθνικότητας στη βόρεια Ελλάδα δεν είναι πολλοί. Αρκούν, όμως, για να ρευστοποιήσουν ορισμένες ευαίσθητες περιοχές.
Η συντριπτική πλειονότητα των δίγλωσσων Ελλήνων, των σημερινών και των προγόνων τους στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι γραικομάνοι. Είναι, δηλαδή, φανατικοί Έλληνες. Αν δεν μίλησαν το σλαβικό ιδίωμα για συγκεκριμένους λόγους προφύλαξης από τις τουρκικές διώξεις ή για λόγους εργασιακής ανάγκης, αν η εθνική τους συνείδηση ήταν ρευστή πριν ξεσπάσει η αντιπαράθεση πατριαρχικών-εξαρχικών, πέρασαν συνειδητά με το Πατριαρχείο, δηλαδή με την Ελλάδα. Και υπέστησαν τα πάνδεινα. Υποστήριξαν την ακεραιότητα της Ελλάδας – πολλές φορές περισσότερο και από Έλληνες που δεν αντιμετώπισαν τα διλήμματα που αντιμετώπισαν αυτοί. Οι Βούλγαροι εκτόνωσαν το μένος τους εναντίον τους και τις δύο φορές που ως κατακτητές εισήλθαν στη χώρα. Τους καταδίωξαν περισσότερο από τους άλλους Έλληνες. Και τώρα, με τη Συμφωνία των Πρεσπών ενοχλήθηκαν και αντέδρασαν περισσότερο από άλλους. Ακόμη και όταν με τις κατά καιρούς βλακώδεις πολιτικές του το ελληνικό κράτος εξέδωσε το 1925 το γνωστό αναγνωστικό Αμπετσεντάρ για τα παιδιά των σλαβόφωνων, αυτή η κατηγορία Ελλήνων αντέδρασε αρνητικά. Το θεώρησε προσβολή.
Αυτοί είναι που συνιστούν τη συντριπτική πλειοψηφία των δίγλωσσων της ελληνικής Μακεδονίας που το δημοσίευμα του BBC ανεβάζει στις 100.000. Εκατό χιλιάδες δεν ήταν ποτέ, αλλά όσες χιλιάδες και αν απέμειναν, η συντριπτική πλειονότητα των δίγλωσσων αισθάνεται εθνικά ελληνική.
Βεβαίως, υπάρχουν και μερικοί θύλακες που ακολουθούν τον Παύλο Βοσκόπουλο και έχουν διαφορετική εθνική συνείδηση. Αλλά και μεταξύ αυτών άλλοι αισθάνονταν Βούλγαροι και άλλοι «Μακεδόνες». Και πάλι, ρευστή είναι η συνείδησή τους.
Αυτοί λοιπόν οι τελευταίοι, αγανακτισμένοι από την αδιαφορία του ελληνικού κράτους, όπως και άλλοι Έλληνες πολίτες, για τον τόπο και τη ζωή τους, θα συνδράμουν στις προσπάθειες ανάδειξης μιας συμπαγούς εθνικής «μακεδονικής» μειονότητας. Ας μην υπάρχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Και αφού το πετύχουν, το επόμενο βήμα θα είναι το αίτημα αυτονομίας. Τα Σκόπια δεν θα έχουν βάλει, επισήμως, πουθενά το χεράκι τους. Θα κινούν τα νήματα παρασκηνιακά. Θα είναι σύμφωνα με όσα υπεγράφησαν στις Πρέσπες αλλά θα έχουν πετύχει το στόχο τους.
Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο Τσίπρας λόγω του νεαρού της ηλικίας δεν πρόλαβε να τα μάθει όλα αυτά και έσπευσε, έχοντας άγνοια κινδύνου, να αποδεχθεί τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Κοτζιάς δεν δικαιολογείται.
Υπάρχει κι ένα άλλο ζήτημα το οποίο δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Η δεοντολογία του BBC. Δεν θα επιμείνω στο θέμα της διασταύρωσης των πληροφοριών. Αλλά όταν πρόκειται για τόσο σημαντικής σημασίας ζητήματα, δίκτυα με παγκόσμια εμβέλεια φροντίζουν να έχουν και την άλλη άποψη. Το BBC το γνωρίζει αυτό καλύτερα από εμάς. Δεν το έκανε, όμως. Πιστεύω πως πίσω από το ρεπορτάζ κρύβεται η πρόθεση του Foreign Office να δραστηριοποιηθεί στην περιοχή, μετά το Brexit. Το δημοσίευμα δείχνει την κατεύθυνση της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής. Αλλά γι’ αυτά σε επόμενο σημείωμα.
Άρθρο του Ιμπραχίμ Καραγκιούλ στην εφημερίδα Yeni Şafak, 27 Φεβρουαρίου 2019.
Η γη το όνομα της οποίας αγαπώ με κάθε έννοια, με όλα τα χρώματα, τους θησαυρούς, όλα τα προβλήματά της, όλες τις θλίψεις και τις χαρές της και με όλη τη μοναξιά της.
Αισθανθήκαμε την απουσία σου πατρίδα μου σε κάθε γωνιά των Βαλκανίων, στον Καύκασο, στην Υεμένη, και μια περίοδο και στην ίδια την Ανατολία, κατά μήκος των ακτών και στην καρδιά της χώρας μας.
Αισθανθήκαμε πατρίδα μου στο μυαλό και στις καρδιές μας την απουσία σου στην περιοχή μας, η οποία διαμελίστηκε πριν από έναν αιώνα. Αισθανθήκαμε τον πόνο, την απελπισία και την κενό της απουσίας σου πατρίδα μου, όλοι μας, με τα ιδιαίτερα χρώματα και ταυτότητές μας.
Εμείς μάθαμε να προστατεύουμε αυτό το «Τελευταίο Οχυρό», την Τουρκία, κρύβοντας τον πόνο μας, σιωπώντας και κάνοντας υπομονή.
Αισθανθήκαμε την απουσία σου πατρίδα μου στις αναμνήσεις με τα θλιβερά μοιρολόγια των παιδιών της Ανατολίας, που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να κρατήσουν όρθια την Ανατολή, τρέχοντας για να πολεμήσουν στη Γάζα, στην Υεμένη, στο Σουέζ και στη Βασόρα, για να κρατήσουμε τα φτερά μας δυνατά.
Αισθανθήκαμε την απουσία σου πατρίδα μου, όταν νιώσαμε ότι μας περικύκλωσαν απ’ όλες τις πλευρές, όταν όλος ο κόσμος στράφηκε εναντίον μας. Αισθανθήκαμε την απουσία σου πατρίδα μου στο Σαρίκαμις και το Τσανάκαλε [Καλλίπολη], όταν ο Δυτικός κόσμος έκανε προέλαση στο εσωτερικό της Ανατολίας.
Πέρασε ένας αιώνας από τότε. Εκατό χρόνια κάναμε υπομονή. Προσπαθήσαμε να ξεχάσουμε αυτό τον πόνο. Ποτέ δεν δείξαμε τη θλίψη μας, τις σφαγές που υποστήκαμε. Δεν κλάψαμε. Δεν γονατίσαμε. Δεν ικετεύσαμε ούτε ζητήσαμε έλεος από κανέναν.
Διαφυλάξαμε την τιμή και την υπόληψή μας. Μείναμε σιωπηλοί και με τη σιωπή προσπαθούσαμε να παραμείνουμε όρθιοι. Μάθαμε να προστατεύουμε τους εαυτούς μας κι εσένα Τουρκία, «Τελευταίο μας Οχυρό», σιωπώντας και διατηρώντας την οργή και τα ιδανικά μας.
Μας έβαλαν πάνω στο τραπέζι χάρτες με διαμελισμένη τη χώρα μας
Πέρασε ένας αιώνας, αλλά επιτέλους ξυπνήσαμε, ξαναβρήκαμε τους εαυτούς μας και είπαμε ότι «η υπομονή μας εξαντλήθηκε». Είπαμε ότι «Πλέον πρέπει να σηκωθούμε, να μείνουμε όρθιοι και συνεχίσουμε να υπάρχουμε, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και να σταματήσει η περίοδος της σιωπής».
Και όλα αυτά γιατί είδαμε τον κόσμο να αναδομείται, την περιοχή μας να αναδιαμορφώνεται, την Ιστορία να αλλάζει κατεύθυνση. Και αυτό το διάστημα οι χάρτες με διαμελισμένη την Τουρκία πήγαιναν κι έρχονταν στα τραπέζια των συζητήσεων. Κάποιοι μας έλεγαν «σας πάει πολύ αυτό το Τελευταίο Οχυρό».
Οι πόλεμοι έφθασαν στην πόρτα μας και βλέπαμε γειτονικές χώρες να καταστρέφονται, έθνη να σφαγιάζονται, τα σύνορα να αλλάζουν… Και όλα αυτά έγιναν με διάφορες δικαιολογίες.
Θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μεγάλη καταιγίδα έξω από τα σύνορά μας
Τελικά καταλάβαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε αν παραμέναμε σιωπηλοί και κλεισμένοι στον εαυτό μας. Είδαμε επιτέλους ότι για να σταματήσει αυτή η επέλαση, θα έπρεπε να συνάψουμε ισχυρές συμμαχίες και φιλίες.
Κι αυτό γιατί η επίθεση αυτή προερχόταν από «φίλους», από «συμμάχους». Δεν είχαμε πλέον φίλους ή συμμάχους, μια καταιγίδα μας είχε περικυκλώσει από όλες τις πλευρές. Ήθελαν να ολοκληρώσουν αυτό που δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν πριν από έναν αιώνα. Το διαμελισμό μας.
Έπρεπε να οικοδομήσουμε, να αποκτήσουμε μια μεγάλη δύναμη. Έπρεπε να ανασύρουμε και να αναδείξουμε επιτέλους τη μνήμη, τις εμπειρίες και τα ιδανικά του μεγάλου μας έθνους. Δεν ήταν ώρα για άμυνα, αλλά για επίθεση. Δεν έπρεπε να αρκεστούμε στην προστασία των συνόρων μας, αλλά έπρεπε να περάσουμε τα σύνορα και να αντιμετωπίσουμε την καταιγίδα εκεί που ήταν σε εξέλιξη, με κατεύθυνση εμάς.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήσαμε για άλλη μια φορά τους όρους «Πατρίδα» και «Επιβίωση»
Ήρθε η στιγμή που έπρεπε να καταφύγουμε στη «βούληση να γράφουμε Ιστορία», που είναι η πραγματική μας δύναμη και είναι κρυμμένη μέσα στο πολιτικό μας γονίδιο εδώ και αιώνες. Καταλάβαμε επιτέλους ότι δεν έχουμε άλλη δύναμη, άλλο τρόπο και άλλη εναλλακτική.
Καταλάβαμε ότι δεν θέλουμε να τραγουδήσουμε το τραγούδι του ποταμού Δούναβη για τον Άλυ ποταμό, δεν θέλαμε να τραγουδάμε θρηνητικά τραγούδια της Υεμένης για τον Σαγγάριο, ότι δεν θέλαμε ο πόλεμος να φθάσει μέχρι το Μαράς και τη Σεβάστεια. Καταλάβαμε ότι επιτέλους δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να σχεδιάσουμε τους δικούς μας χάρτες ενάντια σε αυτά τα σχέδια χαρτών που έδειχναν διαμελισμένη την πατρίδα μας.
Αυτός είναι ο λόγος που για άλλη μια φορά χρησιμοποιήσαμε τον όρο «Πατρίδα», μετά από εκατό χρόνια. Αυτός είναι ο λόγος που χρησιμοποιήσαμε τον όρο «Επιβίωση». Αυτός ήταν ο λόγος που διατηρήσαμε μέσα μας τη μνήμη και τη συνείδηση που είχαμε πριν από έναν αιώνα. Συνεχίσαμε την αιωνόβια μνήμη μας μέχρι σήμερα. Αυτός ήταν ο λόγος που είπαμε για άλλη μια φορά Σαρίκαμις, Kutal-Amara, Τσανάκαλε, Βοσνία και Ισλαμικός Στρατός του Καυκάσου.
Είδαμε έγκαιρα το «μέτωπο που θα άνοιγε στην Τουρκία», αυτά που συμβαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο, τη θύελλα που θα ξεσπάσει στον Εύξεινο Πόντο.
Είδαμε αυτή την καταιγίδα και την κατεύθυνση προς την οποία πηγαίνουν ο κόσμος και η περιοχή. Είδαμε την κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης και ότι αυτή δεν θα μπορούσε να αποκατασταθεί. Είδαμε πώς καταλήφθηκαν τα κράτη με το φόβο της κρίσης και ως εκ τούτου έγιναν εσωστρεφή, επέστρεψαν στα ιστορικά τους σχέδια και προετοιμάζονταν για τη μεγάλη αναμέτρηση.
Εμείς ξέρουμε πώς θα μας επηρεάσει αυτή η κατάσταση. Και όχι απλώς ξέρουμε, αλλά αρχίσαμε να την αντιμετωπίζουμε, να το βιώνουμε. Συνειδητοποιήσαμε ότι αυτά που συνέβαιναν στο βόρειο τμήμα της Συρίας, σε μια έκταση μήκους εκατοντάδων χιλιομέτρων, δεν είναι ζήτημα τρομοκρατίας αλλά ζήτημα επερχόμενης εισβολής στην Τουρκία. Ότι είναι το νέο «Μέτωπο της Τουρκίας».
Είδαμε και ερμηνεύσαμε το λόγο για τον οποίο συγκεντρώθηκαν οι πολεμικοί στόλοι όλου του κόσμου στην Ανατολική Μεσόγειο, την αναζήτηση διαφόρων δικαιολογιών στο Αιγαίο και τις προετοιμασίες για μια τρελή καταιγίδα στον Εύξεινο Πόντο.
Είδαμε τι έγινε μέσα στην Τουρκία μέσω του δικτύου τρομοκρατίας του Γκιουλέν (FETÖ) και του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), και τι προετοιμάζεται με οργανώσεις που θα τους αντικαταστήσουν.
Η οργή ενός αιώνα και τα ίχνη από τα βήματά μας
Για το λόγο αυτόν, όπως κρατήσαμε μέσα μας και μεταφέραμε στο σήμερα το θυμό και την υπομονή εκατό ετών, μεταφέραμε και την αντίσταση που δείξαμε προς όλους αυτά τα εκατό χρόνια. Προσπαθήσαμε να ξαναπάμε στις περιοχές και τις χώρες που βρισκόμασταν πριν από εκατό χρόνια, τη φορά αυτή με άλλη μορφή.
Αναζητήσαμε τα ίχνη μας από την ανατολική Αφρική έως την ακτή της Κασπίας, από τον Ινδικό Ωκεανό μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, από τις ακτές του Δούναβη μέχρι το Κιρκούκ και το Χαλέπι, και προσπαθήσαμε να βρούμε το μονοπάτι που μας είχε οδηγήσει εκεί.
Αντιληφθήκαμε ότι δεν έχουμε πραγματικούς φίλους εκτός από την ίδια την πατρίδα μας, ότι ο μοναδικός μας πραγματικός σύμμαχος είναι ο «Άξονας Τουρκίας», ότι είμαστε μόνοι και ότι πρέπει να εμπιστευθούμε μόνο τις δικές μας δυνάμεις.
Ορκιστήκαμε να μην ζήσουμε ξανά το φόβο της απώλειας της Πατρίδας
Αντιληφθήκαμε ότι όλοι εκείνοι που αντιμετωπίσαμε πριν από εκατό χρόνια στο Τσανάκαλε, το Σουέζ και τη Λοζάνη συγκεντρώθηκαν και πάλι στην περιοχή μας και επιστράτευσαν όλες τους τις δυνάμεις για να σταματήσουν την πορεία της Τουρκίας. Προσπάθησαν να μας περικυκλώσουν και να μας αφήσουν αβοήθητους και αδύναμους να αμυνθούμε. Εκατό χρόνια αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι είμαστε και πάλι ο τελικός στόχος.
Για το λόγο αυτόν ξεκινήσαμε έναν νέο αγώνα. Γι’ αυτό τους αμφισβητήσαμε και αντισταθήκαμε. Αυτός είναι ο λόγος που ορκιστήκαμε να μην ζήσουμε ξανά το φόβο ότι θα μείνουμε χωρίς πατρίδα, το φόβο της απώλειας της πατρίδας μας. Έτσι αποφασίσαμε να ανασύρουμε τη δύναμη αντίστασης και αγώνα του έθνους μας και αναλάβαμε το ρόλο της δύναμης που μπορεί να αλλάξει το ρου της Ιστορίας.
Η Πατρίδα που αγαπάμε με όλα τα χρώματά της – Δεν θα υπάρξει πλέον άλλος θρήνος
Σήμερα αρχίζει μια ναυτική άσκηση μεγάλης κλίμακας με το όνομα «Γαλάζια Πατρίδα» σε όλες τις θάλασσές μας.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο «ιερού» αγώνα, για να υπερασπιστούμε όλες τις θάλασσές μας και κάθε σπιθαμή γης της πατρίδας μας. Δεν υπάρχει κανένας πολιτικός στόχος πέραν αυτού.
Πριν από εκατό χρόνια βιώναμε την κατάρρευση της Ιστορίας. Τώρα βιώνουμε την άνοδό μας και το ξέρουμε αυτό. Είμαστε σίγουροι ότι όλοι αυτοί θα καταρρεύσουν, τα σχέδιά τους δεν θα περάσουν, ενώ εμείς θα ισχυροποιούμαστε.
Αυτήν την πατρίδα αγαπάμε, με όλα τα χρώματα και τον πολιτισμικό της πλούτο.
Πλέον δεν θα κλάψουμε, δεν θα θρηνήσουμε, δεν θα αισθανθούμε ξανά το φόβο ότι θα σε χάσουμε πατρίδα μου.
Την Τετάρτη ξεκίνησε η ναυτική άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα», η μεγαλύτερη που διεξήγαγε ποτέ το τουρκικό πολεμικό ναυτικό από της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας, το 1923. Πριν αποφασιστεί η διεξαγωγή αυτής της άσκησης, το τουρκικό κράτος, διά των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, και άλλων φορέων του, επεξεργάστηκε ένα στρατηγικό σχέδιο για τη διεκδίκηση και ενσωμάτωση μιας τεράστιας σε έκταση θαλάσσιας περιοχής (460.000 χλμ2), στην οποία έδωσαν το όνομα «Γαλάζια Πατρίδα». Πρόκειται για θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται μεταξύ Κύπρου-Κρήτης-Ρόδου και τουρκικών ακτών, τα όρια της οποίας η Τουρκία χάραξε αυτοβούλως και πειρατικώ τω τρόπω, χωρίς να λογαριάζει τις πρόνοιες του Δικαίου της Θάλασσας και φυσικά χωρίς καμία συνεννόηση με τις γειτονικές συνορεύουσες χώρες.
Να σημειωθεί ότι περίπου 300.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι θαλάσσια περιοχή που –με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας–, η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ της είναι ελληνική και κυπριακή.
Αυτό το στρατηγικό σχέδιο παρουσιάστηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας και έτσι έλαβε τη σχετική νομιμοποίηση για να αρχίσουν στη συνέχεια οι σχεδιασμοί για την υποστήριξή του σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Η πρόσφατη δήλωση του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που έκανε μιλώντας σε επιχειρηματίες στο Αϊδίνι, αντλεί νομιμοποίηση από το εθνικό στρατηγικό σχέδιο που ακούει στο όνομα «Γαλάζια Πατρίδα».
Ο Τσαβούσογλου μεταξύ άλλων δήλωσε: «Το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος και ο ενεργειακός πλούτος γύρω από την Κύπρο είναι για μας στρατηγικοί στόχοι, εθνικά ζητήματα. Ποτέ δεν αφήσαμε να σφετεριστεί κανείς τα δικαιώματα του τ/κ λαού και του τουρκικού λαού, και δεν θα το επιτρέψουμε ούτε στο μέλλον… Ας το καταλάβουν όσοι έρχονται από μακριά και οι εταιρείες τους ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα σε εκείνη την περιοχή χωρίς εμάς. Στη Μεσόγειο τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την Τουρκία. Εμείς δεν θα το επιτρέψουμε!».
Κατά τον ίδιο τρόπο, νομιμοποίηση αντλεί και η άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα», η οποία σχεδιάστηκε και διεξάγεται με βάση τους στόχους που έχουν τεθεί στο προαναφερθέν σχέδιο. Απλώς επέλεξαν το όνομα αυτό για την άσκηση, για να της προσδώσουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια και να εκπέμψουν ισχυρά μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και στις ΗΠΑ και τη Γαλλία που δραστηριοποιούνται και στην ΑΟΖ της Κύπρου και σε θαλάσσια οικόπεδα νοτιοδυτικά της Κρήτης.
Το στρατηγικό σχέδιο που ακούει στο όνομα «Γαλάζια Πατρίδα» είναι τεράστιας σημασίας για την περιοχή, αφού η Τουρκία φέρεται διατεθειμένη να το υποστηρίξει με κάθε τρόπο, ενώ την ίδια στιγμή δεν υπάρχει καμία σοβαρή αντίδραση από τις χώρες που θίγονται – την Ελλάδα, την Κύπρο, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.
Θα πρέπει δε να υπογραμμιστεί ότι η επιλογή της λέξης «Πατρίδα» δεν έχει το νόημα που θα είχε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου.
Η Τουρκία κρατά για τον εαυτό της τη λέξη Μητέρα Πατρίδα (Anavatan) και «καθαγιάζει» περιοχές που καταλαμβάνει, βάζοντάς τες ονόματα που περιέχουν τη λέξη «Πατρίδα». Για παράδειγμα, το ψευδοκράτος οι Τούρκοι το γνωρίζουν ως «Νεογέννητη Πατρίδα» (YavruVatan).
Άρα, η επιλογή του ονόματος «Γαλάζια Πατρίδα (MaviVatan) για την προαναφερθείσα θαλάσσια περιοχή, έγινε για να δείξει η Τουρκία ότι αυτή η περιοχή πλέον της ανήκει και αποτελεί μέρος της επικράτειάς της, χωρίς να δίνει καμία σημασία τι προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, αφού θέλει να επιβάλει το δίκαιο του ισχυρού.
Έχουμε να πούμε πολλά και για το στρατηγικό σχέδιο και για την ομώνυμη άσκηση, όμως θα αρκεστούμε σ’ αυτά, για να μπορέσουμε να κάνουμε μια μικρή αναφορά στα όσα ακούγονται σε Ελλάδα και Κύπρο για το θέμα.
Ασφαλώς η Τουρκία υποστηρίζει επικοινωνιακά στο στρατηγικό της σχέδιο αλλά και την άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα».
Οι ψυχολογικές επιχειρήσεις και ο ψυχολογικός πόλεμος είναι αναπόσπαστο μέρος του σχεδίου και του στρατηγικού και της άσκησης και των πραγματικών σχεδίων επιχειρήσεων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Όμως αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα να ακυρώνουμε τα αντικειμενικά στοιχεία που υπάρχουν και μας δίνονται για το όλο θέμα και να τα τσουβαλιάζουμε όλα, λέγοντας ότι πρόκειται για προπαγάνδα, άρα μη δίνετε καμία σημασία. Ασφαλώς ο ρόλος του Τύπου, των ΜΜΕ και των σχολιαστών δεν είναι να «καταπίνουν αμάσητη» την τουρκική προπαγάνδα, αλλά ούτε και να μην λαμβάνουν υπ’ όψιν και να μην αναλύουν τα δεδομένα, για την εξαγωγή κρίσιμων και χρήσιμων συμπερασμάτων.
Επειδή ακούστηκαν πολλά για «προπαγάνδα» αυτές τις μέρες, θα ήθελα να τονίσω και να υπογραμμίσω ότι όσο επικίνδυνο είναι να υπερεκτιμάς τον αντίπαλο, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι να τον υποτιμάς και να τον υποεκτιμάς.
Υπάρχει και ο «ίσιος δρόμος», η ψυχρή και αντικειμενική ανάλυση των δεδομένων. Εμείς παραθέτουμε μικρό απόσπασμα από ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του διευθυντή της Yeni Şafak, επικοινωνιακής ναυαρχίδας του Ερντογάν, του Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, ο οποίος είναι κάτι σαν ιδεολογικός μπροστάρης και προπομπός της στρατηγικής και των ενεργειών της Τουρκίας.
Λέει λοιπόν ο Καραγκιούλ:
[…] Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήσαμε για άλλη μια φορά τους όρους «Πατρίδα» και «Επιβίωση».
Ήρθε η στιγμή που έπρεπε να καταφύγουμε στη «βούληση να γράφουμε ιστορία», που είναι η πραγματική μας δύναμη και είναι κρυμμένη μέσα στο πολιτικό μας γονίδιο εδώ και αιώνες. Καταλάβαμε επιτέλους ότι δεν έχουμε άλλη δύναμη, άλλο τρόπο και άλλη εναλλακτική.
Καταλάβαμε ότι δεν θέλουμε να τραγουδήσουμε το τραγούδι του ποταμού Δούναβη για τον Άλυ ποταμό, δεν θέλαμε να τραγουδάμε θρηνητικά τραγούδια της Υεμένης για τον Σαγγάριο, ότι δεν θέλαμε ο πόλεμος να φθάσει μέχρι το Μαράς και τη Σεβάστεια. Καταλάβαμε ότι επιτέλους δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να σχεδιάσουμε τους δικούς μας χάρτες ενάντια σε αυτά τα σχέδια χαρτών που έδειχναν διαμελισμένη την πατρίδα μας.
Αυτός είναι ο λόγος που για άλλη μια φορά χρησιμοποιήσαμε τον όρο «Πατρίδα», μετά από εκατό χρόνια….
Καιρός να σοβαρευτούμε λοιπόν και να διαλέξουμε τον «ίσιο δρόμο».
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
At least 200 empires have risen and fallen over the course of history, and the United States will be no exception.
Κάπως ωραιοποιημένα παρουσίασε τα πράγματα ο κύπριος υπουργός εξωτερικών στην ομιλία που πραγματοποίησε την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα είναι η επέτειος της δολοφονίας του Γρηγόρη Αυξεντίου και με αφορμή αυτήν την επέτειο ο κ. Χριστοδουλίδης προσκλήθηκε απο το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και τους φοιτητές του Δημοκρατικού Συναγερμού.
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α. (Απο τη “Μακεδονία της Κυριακής”)
Denizkurdu (Θαλσόλυκος), και οι τουρκικές μεικτές ναυτικές ομάδες πλοίων διασκορπίστηκαν στη Μεσόγειο με συμμετοχή αεροσκαφών. Μια μεικτή ομάδα πλοίων αναπτύχθηκε ανατολικά της Μάλτας και μια άλλη δυτικά της Κρήτης, όπου δοκίμασαν σχέδια αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη άσκηση που διεξήγαγε ποτέ το τουρκικό ναυτικό στη Μεσόγειο και θεωρήθηκε ως αντίδραση στην ένταση με την Ελλάδα, τότε, δύο χρόνια μετά τα Ίμια. Έκτοτε επέδειξαν αξιοσημείωτη ευελιξία στην προσαρμογή και μετασχηματισμό των στρατιωτικών δομών και διαδικασιών διοίκησής των ενόπλων δυνάμεων τους και ακόμη και στη νοοτροπία των στελεχών τους. Επίσης, προγραμμάτισαν ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα και δημιούργησαν ένοπλες δυνάμεις με ικανότητα να ανταποκρίνονται όσο καλύτερα γίνεται σε όλο τον χώρο γύρω από την Τουρκία, εξακολουθώντας να ενισχύουν τις θέσεις τους στις περιοχές της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια, μετά την κρίση των Ιμίων, υπάρχει η αίσθηση επείγουσας ανάγκης στη βελτίωση των δυνατοτήτων τους ιδιαίτερα στον κατά θάλασσα αγώνα, στην απόκτηση ισχυρού εθνικού συστήματος αεράμυνας και στη σημαντική αύξηση των εγχώριων βιομηχανιών που επενδύουν στην άμυνα.
επιθυμία των ΤΕΔ. Αντίθετα, στην Ελλάδα συνεχίζουμε να μιλάμε για αποτροπή, όμως η Αθήνα βασίζει τις προσπάθειες της στον κατευνασμό και στη συνένωση ενός συνασπισμού υψηλού επιπέδου, από την περίοδο της ειρήνης ως συμμαχία και όχι μόνο ως στρατιωτική συνεργασία που ισχύει μέχρι σήμερα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.
Η αποτροπή στην Ελλάδα υποφέρει κυρίως για δύο λόγους: την έλλειψη πολιτικής βούλησης και τη μείωση του στρατηγικού πολιτισμού, δηλαδή στην προθυμία των πολιτών να υποβληθούν σε θυσίες με σκοπό να υπερασπιστούν τα εθνικά και κυριαρχικά μας συμφέροντα. Λόγω του τελευταίου, το πρώτο χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Η στάση αποτροπής, στον δημόσιο διάλογο, στην πατρίδα μας στερείται τόσο ουσίας όσο και πεποίθησης. Το πρώτο από αυτά οφείλεται στα μειονεκτικά επίπεδα των αμυντικών δαπανών την τελευταία δεκαετία. Αυτό μπορεί να διορθωθεί με μια αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών. Το δεύτερο είναι πιο σοβαρό και πιο διαρθρωτικό. Η αποτροπή στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται πολύ συχνά ως μια ανεπιθύμητη υπενθύμιση της αντιπαράθεσης του κακώς εννοούμενου εθνικισμού με τις δυνατότητες του δημοσίου για δωρεάν υπηρεσίες. Η αποτροπή υποφέρει από μια κρίση σκεπτικισμού, στην καλύτερη περίπτωση. Αυτό σημαίνει ότι η αποτροπή που εφαρμόζεται από πλευράς των ενόπλων δυνάμεών μας, στηρίζεται πλέον στην αυταπάρνηση και στον επαγγελματισμό των στελεχών του. Επιπλέον υπάρχουν ανησυχίες που προκαλούνται από την αδιαφορία των συμμάχων του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εγγύηση της αμοιβαίας άμυνας. Η αρχή των τριών σωματοφυλάκων που αναλύεται στο άρθρο 5 -ένας για όλους, και όλοι για έναν- εξακολουθεί να είναι αναξιόπιστη, τουλάχιστον όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη ανάλυση πιστεύω ότι οι παρακάτω περιοχές εξακολουθούν να χρειάζονται βελτίωση:
Του Ε. Μαυρομάτη. Απο τη “Μακεδονία της Κυριακής”.
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
την απήχηση που θα ήθελαν οι ιδρυτές της. Μάλλον τους απογοήτευσε. Ίσως να επικαλούνται το –ανύπαρκτο– κλίμα διώξεων για τη μη ευόδωση των προσπαθειών τους. Δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα. Η άρνηση ελληνικών δικαστηρίων να αναγνωρίσουν «Μακεδονικούς» πολιτιστικούς συλλόγους, όπως τη Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού, περιλάμβανε νομικό σκεπτικό. Είναι άλλο θέμα αν οι προσφεύγοντες κατά της απόφασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαιώθηκαν. Τώρα πια, μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, τα ελληνικά δικαστήρια δεν θα μπορούν να επικαλεστούν όσα επικαλούνταν στο παρελθόν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος απαγόρευσης των δραστηριοτήτων τους.
Αυτοί είναι που συνιστούν τη συντριπτική πλειοψηφία των δίγλωσσων της ελληνικής Μακεδονίας που το δημοσίευμα του BBC ανεβάζει στις 100.000. Εκατό χιλιάδες δεν ήταν ποτέ, αλλά όσες χιλιάδες και αν απέμειναν, η συντριπτική πλειονότητα των δίγλωσσων αισθάνεται εθνικά ελληνική.
του Σάββα Καλεντερίδη