ΑΟΖ:Ο Εφιάλτης της Τουρκίας

Από

March 2, 2019

Του Θεόδωρου Καρυώτη Στις 2 Μαρτίου 2019 AllTimeClassic

Έπρεπε να βρισκόσασταν στην Νέα Υόρκη την Παρασκευή 30 Απριλίου του 1982 για την ψηφοφορία στον ΟΗΕ, που δημιούργησε το Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών. Εκεί θα βλέπατε πως αντέδρασε η αντιπροσωπεία της Τουρκίας, όταν συνειδητοποίησε πόσο μικρή θάλασσα θα διέθεταν οι ακτές της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενθυμούμαι ότι, επιστρέφοντας στην Ουάσιγκτον, είδα για πρώτη φορά τον επόμενο χάρτη της ΑΟΖ της Τουρκίας στο Γραφείο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας του State Department.

ΧΑΡΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΑΟΖ:Ο Εφιάλτης της Τουρκίας,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic

Αυτός ο χάρτης είναι ο εφιάλτης της Τουρκίας και γι’ αυτό, επί τρεις δεκαετίες συνεχίζει να αρνείται, ουσιαστικά, την ύπαρξη του Συντάγματος των Ωκεανών και Θαλασσών, που θεσμοθέτησε η παγκόσμια κοινότητα το 1982 με την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Οι τουρκικές διεκδικήσεις συνδέονται με οικονομικά συμφέροντα που σχετίζονται με τα θέματα της αλιείας και των υδρογονανθράκων. Η Τουρκία, μονότονα αρνείται την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου, επικαλούμενη δύο επιχειρήματα. Κατά πρώτον τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, αλλά μόνο οι ηπειρωτικές ακτές και κατά δεύτερον ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα νησιά του Αιγαίου διαθέτουν υφαλοκρηπίδα, τότε πρέπει να ισχύει η αρχή των «ειδικών περιστάσεων» και επομένως η τουρκική υφαλοκρηπίδα δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια στενή λωρίδα ανατολικά των ελληνικών νησιών.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση και κατάπληξη είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα, μέχρι σήμερα, υποστηρίζει ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά ξεχνά ότι η Τουρκία καταψήφισε το Δίκαιο της Θάλασσας λόγω ΑΟΖ! Όλος ο πλανήτης ασχολείται με την ΑΟΖ εκτός από εμάς. Ήδη 138 κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ.

Η UNCLOS αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Η ξεκάθαρη παράκαμψη της Τουρκίας από το “ενεργειακό τρίγωνο” Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ με την συμπαράσταση της Αιγύπτου, έχει θορυβήσει τους Τούρκους. Έτσι η αντίδρασή τους είναι η άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα», η μεγαλύτερη άσκηση σε θάλασσα, αέρα και ξηρά στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η Τουρκία βλέπει ότι την πνίγουν οι υδρογονάνθρακες της περιοχής και αντιλαμβανόμενη ότι χάνει το παιχνίδι γίνεται πιο προκλητική χρησιμοποιώντας την στρατιωτική δύναμη ,ώστε να διεκδικήσει θαλάσσιες περιοχές και ενεργειακά κοιτάσματα. Ο κύριος στόχος της άσκησης «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι τίποτε άλλο από το να μπει η Άγκυρα σφήνα και να απαιτήσει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Τώρα το παιχνίδι θα γίνει ακόμα πιο κρισιμότερο και πιο επικίνδυνο διότι αναβαθμίζεται η γεωπολιτική αξία της Κύπρου μετά την ανακάλυψη ενός μεγάλου κοιτάσματος φυσικού αερίου στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Το κοίτασμα που ανακάλυψε το γεωτρύπανο της κοινοπραξίας ExxonMobil – Qatar Petroleum στον στόχο «Γλαύκος» ανέρχεται σε 5-8 τρις κυβικά πόδια (142-227 δις κυβικά μέτρα) και πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις παγκόσμια τα τελευταία τρία χρόνια.

Από το 2011, η Τουρκία κυκλοφορεί τον παρακάτω χάρτη που δείχνει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται ξεκάθαρα για μια εξόφθαλμη παραβίαση των κανόνων της UNCLOS, αφού δίνει στη Ρόδο, στην Κάρπαθο και το Καστελόριζο μόνο 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Δίνει επίσης ελάχιστη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο βόρειο τμήμα της Κρήτης και παριστάνει ότι η Τουρκία διαθέτει μια τεράστια υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, που συνορεύει με την Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Υποτίθεται ότι αυτή η οριοθέτηση είναι σύμφωνη με την αρχή της ευθυδικίας, την προσφιλή μέθοδο οριοθέτησης για την Άγκυρα.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

ΑΟΖ:Ο Εφιάλτης της Τουρκίας,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic Πηγή: Bayram Οztürk1 and Sertac Hami Başeren, The exclusive economic zone debates in the Eastern Mediterranean Sea and fisheries , Journal of Black Sea/Mediterranean Environment Vol.14 : 77-83 (2008)

Έτσι φτάσαμε σήμερα στην «Γαλάζια Πατρίδα». Ο Ερντογάν δεν ήταν ευχαριστημένος με τον παραπάνω χάρτη και δημιούργησε ένα ακόμη πιο παράνομο χάρτη, αυτό της «Γαλάζιας Πατρίδας» και άρχισε μια τεράστια αεροναυτική άσκηση σε θαλάσσιο όγκο 462 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος δημοσίευσε στην εφημερίδα Καθημερινή τον χάρτη των νέων τουρκικών διεκδικήσεων που αυτή τη φορά φτάνουν μέχρι και την Γαύδο!

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΑΟΖ:Ο Εφιάλτης της Τουρκίας,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic

Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό στην Ελλάδα είναι ότι η Τουρκία, με όλες αυτές τις διεκδικήσεις της, για δεκαετίες τώρα, ετοιμάζεται για την Χάγη. Όπως μου είχε εξηγήσει ο μεγάλος δάσκαλός μου Ντόρης Χαλκιόπουλος, νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι Τούρκοι θέλουν πάντοτε να δείχνουν και να επιμένουν ότι διαθέτουν ένα μεγάλο θαλάσσιο χώρο, διαφορετικά δεν μπορούν να προσφύγουν σε ένα διεθνές δικαστήριο για έναν θαλάσσιο χώρο, που ποτέ δεν ανέφεραν ότι τους ανήκει.

Για αυτό ο στρατηγός Χουλουσί Ακάρ, σημερινός υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, δήλωσε πρόσφατα, μιλώντας σε προεκλογική συγκέντρωση στην Καισάρεια της Τουρκίας:

«Έχουμε λάβει κάθε φροντίδα για την προάσπιση των δικαιωμάτων και του δίκιου μας στην 462 χιλιάδων τ.χλμ. Γαλάζια πατρίδα μας. Λαμβάνονται κάθε είδους μέτρα στο Αιγαίο, την ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και την Μαύρη Θάλασσα. Δεν θα έχουν καμία τύχη βήματα που δεν συμπεριλαμβάνουν την Τουρκία. Σε αυτά τα μέρη που ανέφερα, δεν θα επιτρέψουμε κανένα τετελεσμένο».

Ο στόχος του Ακάρ δεν είναι τίποτε άλλο από τα πιθανά μεγάλα κοιτάσματα σε όλη την θαλάσσια περιοχή της Κρήτης προσπαθώντας να επιβάλει έναν ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας από τον θαλάσσιο χώρο Καστελόριζου-Κύπρου-Κρήτης.

Επίσης ο Αντιναύαρχος Παναγιώτης Παστουσέας έδωσε μια ακριβή και σωστή ερμηνεία της «Γαλάζιας Πατρίδας σε ένα άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στο liberal και σημειώνει:

«Η άσκηση «Γαλάζια πατρίδα» αποτελεί την κλασική περίπτωση χρήσης της «Ναυτικής Ισχύος» στις Διεθνείς Σχέσεις για τον εξαναγκασμό του αντιπάλου. Η «Ναυτική Ισχύς», ο στόλος δηλαδή που θα κινηθεί από την Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Α. Μεσόγειο είναι η επίδειξη των δυνάμεων με την οποία ένα κράτος αυξάνει το ειδικό του βάρος και την επιρροή του διεθνώς με την δυνατότητα που η ισχύς αυτή του παρέχει για την διαμόρφωση των καταστάσεων προς όφελός του. Ουσιαστικά τα κράτη χρησιμοποιούν την Ναυτική τους Ισχύ ως εργαλείο για να προβάλουν τις διεκδικήσεις τους και να επιβάλουν την ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου σύμφωνα με τα συμφέροντα τους.»

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς διεκδικήσεις, χωρίς να βασίζεται πουθενά, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Εκείνο που είναι πραγματικά τραγικό, είναι το γεγονός ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από όλα αυτά που είχε επισημάνει πριν πολλά χρόνια, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, Νομικός Σύμβουλος του ΥΠΕΞ:

«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:

στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και

στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»

Συμμερίζομαι απόλυτα τις θέσεις του υποστράτηγου ε.α. Κώστα Λουκόπουλου που αναφέρει στο άρθρο του «Το Μεγάλο Στοίχημα με τις ΑΟΖ», ότι χρειαζόμαστε:

* Έντονη και συστηματική διπλωματική προετοιμασία.

* Οικοδόμηση συμμαχιών με βάση κοινά συμφέροντα.

* Ολοκληρωμένη νομική και τεχνική υποστήριξη.

* Δημιουργία αρραγούς εσωτερικού πολιτικού μετώπου.

* Καθορισμό εθνικής ενεργειακής στρατηγικής.

* Επικοινωνιακή σχεδίαση, για τις κυβερνήσεις και οργανισμούς τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό.

* Περαιτέρω ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ειδική σχεδίαση για διασφάλιση των δικαιωμάτων που πηγάζουν από την ΑΟΖ.

ΑΟΖ:Ο Εφιάλτης της Τουρκίας

L’étude allemande bidon sur les perdants de l’euro

Από

pcuser

March 1, 2019

Selon le cercle de réflexion CEP, les Français et les Italiens seraient les plus affectés par l’existence de la monnaie unique européenne.

La création de l’euro, il y a 20 ans, a-t-elle été une catastrophe pour la Franceet l’Italie ? La controverse est aussi vieille que l’euro lui-même. Deux économistes d’un institut ordolibéral allemand, le Centrum für europäische Politik (CEP) de Fribourg-en-Brisgau s’y sont néanmoins bravement attaqués. Après tout, il s’agit là d’une des grandes interrogations macro-économiques de notre époque : que se serait-il passé si la monnaie unique n’avait pas été adoptée ? Si la France avait toujours le franc, l’Italie la lire et l’Allemagne le deutschemark ? La réponse péremptoire donnée par les auteurs de l’étuderavit tout ce que la France et l’Italie comptent d’eurosceptiques, qu’ils soient de droite ou de gauche. L’euro, prétendent-ils, a rendu plus pauvres les Français (qui auraient perdu 56 000 euros par tête depuis 20 ans), mais aussi les Italiens (74 000 euros par tête) et même la grande majorité des 19 pays de l’union monétaire, à part trois exceptions : les Allemands, les Néerlandais et… les Grecs. Chaque Allemand aurait ainsi gagné 23 000 euros grâce à l’euro depuis deux décennies, par rapport à ce qu’aurait été le revenu moyen si le deutschemark avait été conservé.

Problème : l’étude ne tient pas debout. Il est toujours délicat de refaire l’histoire. « Avec des si, on mettrait Paris en bouteille », dit le dicton. On peut toujours se demander ce qu’il se serait passé si le mur de Berlin n’était pas tombé, si Lénine n’avait pas lu Karl Marx, si Napoléon avait gagné à Waterloo… Les spécialistes appellent « uchronie » ce genre d’exercice. En général, il s’agit d’une pure construction intellectuelle. Mais en l’occurrence, les deux économistes du CEP se sont livrés à de savants calculs, qu’ils prétendent sérieux. La méthode qu’ils ont employée est pourtant sujette à caution. Elle revient à comparer les grands pays de la zone euro avec un échantillon de pays qui ont traversé une conjoncture économique similaire avant le passage à l’euro. Et à regarder ce qu’il s’est passé depuis.

Des choix surprenants

L’usage de la méthode en question « est critiquable, car celle-ci s’applique en général aux analyses microéconomiques, et non macroéconomiques de long terme », explique au Point Alberto Alemanno, professeur de droit de l’Union européenne à HEC Paris. Les données retenues pour générer l’analyse sont également contestables. À ses yeux, « il y a un problème de validité interne de l’étude, notamment par rapport au groupe de contrôle retenu. En en modifiant les membres, selon d’autres critères, on peut aboutir à des résultats différents, par exemple que l’Allemagne sort perdante de l’euro ou la France grande gagnante ». Il y a quelques années, une étude effectuée par d’autres économistes et utilisant la même méthode avait donné, de fait, des résultats tout à fait différents.

Même en faisant abstraction des critiques de principe contre la méthode employée, des économistes comme Pierre Aldama ont souligné que les auteurs l’avaient en outre appliquée « de façon fallacieuse ». L’échantillon de pays utilisés pour la comparaison est surprenant (les Barbades pour le Portugal, l’Australie pour la France et l’Italie…). Or, en principe, les pays utilisés pour la comparaison « doivent partager des caractéristiques similaires », a observé Pierre Aldama sur Twitter.

De son côté, l’économiste italien Alessandro Martinello, qui enseigne à l’université de Lund en Suède, a souligné dans un article pour la revue en ligne Strade le biais de l’étude consistant à imputer à l’euro la faiblesse de croissance de certains pays. L’Italie, a-t-il fait remarquer, souffrait déjà d’un déficit de productivité dans les années 90, avant l’adoption de l’euro. Ce dernier ne saurait donc être le coupable. En France comme en Italie, c’est plutôt le manque de réformes structurelles qui a conduit à la mollesse de la croissance.

« Si tous les pays s’en étaient tenu aux règles de Maastricht, ils auraient tous profité de l’euro »

En Allemagne, les experts du CEP ont reçu une volée de bois vert de la part des principaux économistes du pays. Clemens Fuest, directeur de l’institut IFO de Munich, a expliqué que « ni les profits importants de l’Allemagne ni les pertes massives de la France et de l’Italie ne pouvaient avoir été causés par l’introduction de l’euro ». D’après lui, « de manière générale, toutes les thèses prétendant identifier quels sont les perdants et les gagnants de l’euro n’ont, en général, aucune base sérieuse », et l’étude du CEP ne déroge pas à la règle.

Marcel Fratzscher, qui dirige le Deutsches Institut für Wirstschaftsforschung (DIW) à Berlin, a estimé que les résultats de l’étude n’étaient « pas probants », la méthode étant « inadaptée ». Selon lui, la confiance et la stabilité qui ont été générées par l’euro ont apporté aux pays du sud de l’Europe des gains qui ne sont pas pris en compte par le CEP. « Ce n’est pas l’euro qui est responsable de la crise de la dette, mais les erreurs des gouvernements », a ajouté Marcel Fratzscher au quotidien Tagesspiegel. Dans le même sens, Jörg Krämer, chef économiste de la Commerzbank, a indiqué que « si tous les pays [de la zone euro] s’en étaient tenu aux règles de Maastricht, ils auraient tous profité de l’euro ».

Marge de manœuvre

À Bruxelles, le porte-parole de la Commission européenne a abondé dans ce sens. « Nous considérons que les conclusions [de l’étude] sont biaisées et qu’elles ne s’appuient ni sur des faits ni sur des preuves scientifiques. Il s’agit selon nous d’une analyse mal conduite et nous nous interrogeons sur les motivations qui ont conduit à la mettre en avant ». Le CEP est de fait un organisme proche des économistes eurosceptiques qui avaient contribué voici cinq ans à la création du parti populiste Alternative pour l’Allemagne (AfD), même s’ils ont quitté quelques années plus tard ce mouvement qui a dérivé à l’extrême droite.

Par ailleurs, l’évaluation effectuée par le CEP ne prend pas en compte la politique monétaire de la Banque centrale européenne qui, sous l’impulsion de son président Mario Draghi, a adopté depuis 2012 une politique de liquidités ultra-abondantes et de taux d’intérêt nuls, qui a pour effet de rendre l’emprunt moins cher. L’Italie et la France figurent au premier rang des bénéficiaires de cette politique, qui a considérablement réduit le coût de leur énorme dette publique. Enfin, toute étude sérieuse sur l’impact de l’euro devrait aussi prendre en compte le gain de souveraineté qu’il induit pour les pays membres, par exemple en accordant à Paris comme à Rome une marge de manœuvre budgétaire supérieure à ce qu’elle serait si leurs gouvernements devaient gérer des monnaies faibles. Une donnée qui, là encore, n’est pas prise en compte par l’étude du CEP.

Par Luc de Barochez

Le Point.fr

ΓΑΛΛΙΑ: Επιταχύνεται η ισλαμοποίηση

Από

anixneuseis

March 1, 2019

Το 2015 ο Γάλλος συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Υποταγή, στο οποίο διηγείται την πολιτική άνοδο ενός Μοχάμεντ Μπεν Αμπάς, προέδρου του κόμματος «Μουσουλμανική Αδελφότητα» και παράλληλα τη θρησκευτική μεταλλαγή του κύριου ήρωα του έργου του, ο οποίος βρίσκει πιο βολικό να γίνει μουσουλμάνος παρά να μείνει πιστός στον θνήσκοντα αθεϊσμό.

Δεν πέρασαν τέσσερα χρόνια από την έκδοση του βιβλίου αυτού και οι αριθμοί ήρθαν να επιβεβαιώσουν την…προφητεία του κ. Ουελμπέκ. Το 18% των νεογέννητων παιδιών στη Γαλλία το 2016 δηλώθηκαν με αραβομουσουλμανικά ονόματα! Και μάλιστα το όνομα Μωάμεθ είναι στα πρώτα είκοσι. Αυτό υποστηρίζει ο πολιτικός αναλυτής Ζερόμ Φουρκέ στο περιοδικό Le Point. Οπως εξηγεί ο ίδιος “η καμπύλη δείχνει ξεκάθαρα μία από τις πλέον εντυπωσιακές μεταμορφώσεις που γνώρισε η γαλλική κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες“.

Αυτό το στοιχείο θα πρέπει να συνδυαστεί με δύο άλλα. Πρώτον, αν το ποσοστό του μουσουλμανικού πληθυσμού στη Γαλλία δεν ξεπερνά το 8%, σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία, τότε παρατηρούμε μια ταχύτατη αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού. Δεύτερο, αν η Γαλλία γνωρίζει για τρίτη χρονιά μείωση των γεννήσεων, αυτό σημαίνει ότι ο γηγενής γαλλικός πληθυσμός συρρικνώνεται και αυξάνεται ο μουσουλμανικός. Σε ορατό δηλαδή μέλλον, με μαθηματική ακρίβεια, η Γαλλία θα γίνει μουσουλμανική χώρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και χωρίς να χρειαστεί να γίνει ΄΄Κόσοβο΄΄ όπως την έπαθαν οι Σέρβοι για τους ίδιους λόγους…

Απόβλητη η Θεοτόκος

Ταυτόχρονα, ένα καθολικό όνομα σταδιακά εξαφανίζεται μεταξύ των κοριτσιών: η Μαρία. Σύμφωνα με τον Ζερόμ Φουρκέ, ενώ ήταν 20% στις αρχές της δεκαετίας του 1900, το όνομα έπεσε στο 1% τη δεκαετία του 1970 και συνέχισε να μειώνεται. “Η τελική φάση της πτώσης θα καταγραφεί, ποσοστό μικρότερο του 1%, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ενώ θα περιοριστεί στο 0,3% το 2016 παρά την έκκληση του Πάπα Βενέδικτου 16^ου (2011) στους γονείς να δίνουν χριστιανικά ονόματα στα παιδιά τους.

Eίναι ενδεικτικό της ανερχόμενης αθεΐας στη Γαλλία ότι το όνομα της Θεοτόκου το 1946 – με νωπές ακόμα τις οδυνηρές μνήμες του πολέμου – είναι πρώτο στις προτιμήσεις των Γάλλων γονέων σε 17 από 22 περιφέρειες της χώρας. Χρόνο με το χρόνο όμως υποχωρεί και με την άνθηση του κινηματογράφου και το πνεύμα του υπνωτικού καταναλωτισμού αντικαθίσταται από ονόματα ηθοποιών, Μπριζίτ (Μπριζίτ Μπαρντώ), Ναταλί κλπ. και με την εισβολή της τηλεόρασης, από ονόματα ηρωίδων αμερικανικών σειρών!…(Πηγή: https://www.lemonde.fr/les-decodeurs/article/2017/12/27/quels-sont-les-prenoms-les-plus-populaires-depuis-1946_5234967_4355770.html)

Εξισλαμίσεις

Αλλά υπάρχει και μια άλλη τραγική πτυχή που συνδέεται με την Πίστη στη Γαλλία, η οποία εκδηλώθηκε με τον ένα από τους δύο νεαρούς δολοφόνους του υπέργηρου αββά Zακ Αμέλ σε χωριό της Νορμανδίας το 2016. Oπως φαίνεται από το δίπλωμα οδήγησης που δόθηκε στη δημοσιότητα, ήταν γαλλικής καταγωγής. Ονομαζόταν Petitjean Maur (το βαφτιστικό του ήταν Maur –Μαύρος. Εφερε δηλαδή το όνομα του αγίου Μαύρου ο οποίος έζησε τον 6^ο αιώνα και ήταν μαθητής του αγίου Βενέδικτου). Προσερχόμενος στον ισλαμισμό άλλαξε το όνομά του σε Αμπντέλ Μαλίκ Ναμπίλ. Και αυτό σημαίνει ότι ο Καθολικισμός, ιδιαίτερα μετά τη Σύνοδο Βατικανό 2 (1965), έχασε κάθε αξιοπιστία στα μάτια των ανθρώπων – ιδιαίτερα των νέων – και αντί να προσηλυτίζει μουσουλμάνους συμβαίνει το αντίθετο. Αλλά κυρίως απέτυχαν οικτρά, οι εκσυγχρονιστές πολιτικοί της Γαλλίας που είχαν την αφελή πεποίθηση ότι ο άθεος πολιτισμός τους θα εντυπωσίαζε και θα αφομοίωνε τους μουσουλμάνους μετανάστες…

Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Όταν οι Αμερικανοί είπαν στον Ταγίπ δεν περνά μύγα πάνω από το γεωτρύπανό της Exxon Mobil

Από

anixneuseis

March 1, 2019

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Το γεωτρύπανο Stena IceMax της Exxon Mobil. Photo via PIO, ΧΡ. ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ

MARCH 1, 2019

Αν έδειξε κάτι, πολύ σημαντικό, η υπόθεση των γεωτρήσεων στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ από την Exxon Mobil και την Qatar Petroleum, είναι η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπισε το θέμα η πολιτική ηγεσία της Κύπρου: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι αρμόδιοι υπουργοί του και οι πολιτικοί ηγέτες, έδειξαν απίστευτη σοβαρότητα, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν και κάποιοι που είχαν τις διαφωνίες τους για μικρά, αλλά γι’ αυτούς, σοβαρά ζητήματα. Όμως, για το καλό της Κύπρου, σιώπησαν και αυτό τους τιμά.

Η πρώτη φάση των γεωτρήσεων της αμερικανικής εταιρείας ολοκληρώθηκε με επιτυχία, παρά το γεγονός ότι στο στόχο «Δελφύνη», δεν βρήκε φυσικό αέριο ή πετρέλαιο. Όμως, στο σημείο «Γλαύκος», όπως αναφέρουν οι επίσημες ανακοινώσεις βρέθηκε εκμεταλλεύσιμο φυσικό αέριο. Και αυτό είναι που έχει σημασία. Απ’ εδώ και πέρα απαιτείται η ίδια σοβαρότητα που είδαμε στη διάρκεια των ερευνών και των γεωτρήσεων. Διότι, μετά την επιβεβαίωση ότι υπάρχουν σοβαρά αποθέματα ενέργειας, οι Τούρκοι βράζουν. Και μπορεί να εκδηλωθούν. Το γεγονός ότι οι δικές τους έρευνες καταλήγουν σε αποτυχία τους θυμώνει. Όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε από την τουρκική αντιπολίτευση, για να δείξει το μέγεθος της αποτυχίας της κυβέρνησης του Ερντογάν, δεν βρέθηκε ούτε ένας κουβάς πετρέλαιο…

Μου έλεγε χαρακτηριστικά ένας εκ των Γκιουλενιστών, με τον οποίο ανταλλάσσουμε απόψεις για την κατάσταση στην Τουρκία, ότι η κατοχική δύναμη εισέβαλε σε λάθος περιοχές της Κύπρου. Αντί να καταχτήσει το νότο, κατέκτησε τον βορρά, είπε.

Για εμάς, βέβαια, δεν πρόκειται για αστείο η εισβολή και η κατοχή. Ήθελε να δείξει την γκαντεμιά τους προφανώς, καθώς όπως φαίνεται στη θάλασσα των κατεχόμενων περιοχών υπάρχουν μόνο ψάρια. Γι’ αυτό και η Τουρκία απειλεί στην κυπριακή ΑΟΖ αν και ακούμε ότι θα εγκαταλείψει τα σχέδιά της για γεωτρήσεις στα νότια της Κύπρου.

Η Τουρκία βρίσκεται σε δεινή θέση το τελευταίο διάστημα, άσχετα από την παραφιλολογία και την κινδυνολογία κάποιων «παρατηρητών» στην Αθήνα και τη Λευκωσία, οι οποίοι προφανώς βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Σίγουρα είναι η μεγαλύτερη χώρα της γειτονιάς μας -και δεν χωρά αμφιβολία το γεγονός αυτό. Αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και η πιο ισχυρή. Τα προβλήματα της είναι πάρα πολλά και οι αναλύσεις της οικονομίας της από τους μεγάλους οργανισμούς είναι καταθλιπτικές.

Την ίδια στιγμή, ο ηγέτης της έχει μία μόνιμη τρικυμία στον εγκέφαλό του και όλοι και όλα του φταίνε. Είναι πολύ εύκολο να πάρει μία απόφαση για να επιτεθεί, και το έδειξε στη Συρία, αλλά εκεί βόλευε και τους Αμερικανούς και τους Ρώσους. Αλλά είναι δύσκολο να το πράξει όταν η Ουάσιγκτον του το απαγορεύει. Και τη σημειώνω αυτή τη λεπτομέρεια για να γνωρίζουμε την πραγματικότητα.

Του απαγόρευσαν να ενοχλήσει την Exxon Mobil στη διάρκεια των γεωτρήσεων. Οι Αμερικανοί είπαν στους Τούρκους ότι πάνω από το γεωτρύπανο της Exxon Mobil δεν επιτρέπεται να περάσει ούτε μύγα… Ούτε τόλμησε ο Ερντογάν. Όμως, ενοχλεί σε άλλα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, με τα οποία δεν έχουν σχέση οι Αμερικανοί. Και δεν γνωρίζουμε -αν και ακούμε διάφορα- τι θα συμβεί αν ο Ταγίπ Ερντογάν κάνει το λάθος. Θα τον σταματήσουν οι Αμερικανοί; Νομίζω ούτε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να απαντήσει αυτό το ερώτημα, αν και μία καλή ιδέα έχουμε για τις αμερικανικές αποφάσεις.

Αν μελετήσει κανείς τις δηλώσεις του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών, Γουές Μίτσελ, θα μπορέσει να δώσει μία καλή απάντηση. Πρόκειται για πολιτική της Ουάσιγκτον, η οποία επιβλήθηκε στην πράξη τους προηγούμενους τρεις μήνες. Τα συμφέροντα της Αμερικής μετά την ευτυχή κατάληξη της γεώτρησης αναβαθμίζονται στην ανατολική Μεσόγειο, άρα απαιτείται και πλήρης ησυχία. Θα πάρει το μήνυμα η Τουρκία; Προσωπικά πιστεύω ότι θα εξαρτηθεί από την πορεία των τουρκοαμερικανικών σχέσεων, η οποία εδώ και 6 χρόνια δεν είναι ομαλή. Το τελευταίο διάστημα οι σχέσεις έχουν εκτροχιαστεί και όσο «βαδίζουμε» προς τον Ιούλιο, όταν αρχίσει η παράδοση των S-400, πιστεύω ότι θα οριστικοποιηθεί η ρήξη.

Στην περίπτωση αυτή, η Αμερική θα βασιστεί στον άξονα Ισραήλ, Κύπρου, Αιγύπτου και Ελλάδας, οπότε οι χώρες αυτές θα μπορούσαν να καταστούν ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής στρατηγικής πολιτικής και των συμφερόντων της υπερδύναμης. Αλλά για να συμβεί αυτό απαιτείται να αντιληφθεί επιτέλους η Αμερική ότι την Τουρκία την έχασε και την κέρδισε η Ρωσία

Πηγή: Όταν οι Αμερικανοί είπαν στον Ταγίπ δεν περνά μύγα πάνω από το γεωτρύπανό της Exxon Mobil https://hellasjournal.com/2019/03/otan-oi-amerikanoi-eipan-ston-tagip-den-perna-myga-pano-apo-to-geotrypano-tis-exxon-mobil/

Ανάλυση: Η ανακάλυψη του «Γλαύκου» και το κυπριακό τερματικό LNG

Από

anixneuseis

March 1, 2019

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ* 28.02.2019 “Καθημερινή”

Η ανακάλυψη του δυνητικού κοιτάσματος Γλαύκος αποτελεί ένα πολύ σημαντικό σημείο καμπής για την πορεία του κυπριακού ενεργειακού προγράμματος και τη γεωπολιτική δυναμική ισχυροποίησης του εναπομείναντος στην Κύπρο Ελληνισμού. Ο Γλαύκος αποτελεί εμπορικά αξιοποιήσιμο απόθεμα αερίου μεσαίου μεγέθους, το δεύτερο που εντοπίζεται στην έως σήμερα οριοθετημένη Κυπριακή ΑΟΖ μετά το κοίτασμα Αφροδίτη που ανακαλύφθηκε το Σεπτέμβριο του 2011.

Τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν αποτελούν μια αρχική τάξη μεγέθους η οποία είναι μικρότερη από την αντίστοιχη εκτίμηση για την εμβέλεια του κοιτάσματος που είχε ανακοινωθεί για την Αφροδίτη. Τότε μιλούσαμε για μια εμβέλεια αποθέματος από 7 έως 10 ΤΚΠ (Τρισ. Κυβικών Ποδών) με πιθανότητα (50%) να βρίσκαμε 9 ΤΚΠ και πιθανότητα 75% να βρίσκαμε 7. Στην περίπτωση του Γλαύκου μιλούμε για μια τάξη μεγέθους από 5 έως 8 ΤΚΠ με πιθανότητα 50% το κοίτασμα να έχει 6 ΤΚΠ και πιθανότητα 75% να έχει 5 ΤΚΠ. Οι πιθανότητες επιβεβαίωσης αυξάνονται όσο μικραίνει το μέγεθος του δυνητικού κοιτάσματος.

Η παραπάνω εκτίμηση δεν είναι το τελικό μέγεθος του κοιτάσματος και για αυτό ακριβώς θα χρειαστεί επιβεβαιωτική γεώτρηση ώστε να σχηματισθεί μια ακριβέστερη εικόνα για το πραγματικό μέγεθος του δυνητικού αποθέματος και αυτό μπορεί να πάρει χρόνο. Η επιβεβαιωτική γεώτρηση στην Αφροδίτη έγινε με καθυστέρηση 2 ετών!

Ελπίζουμε ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν θα επαναλάβει το ίδιο λάθος με την κυβέρνηση Χριστόφια και θα προχωρήσει στην επιβεβαιωτική γεώτρηση μέσα στο τρέχον έτος ή την αρχή του επόμενου.

Η επιβεβαιωτική γεώτρηση συνήθως μειώνει την αρχική εμβέλεια της αρχικής εξερευνητικής γεώτρησης. Στην περίπτωση της Αφροδίτης το αποτέλεσμα της επιβεβαιωτικής γεώτρησης (Σεπτέμβριος 2013) έδειξε ένα κοίτασμα 5 έως 8 ΤΚΠ με πιθανότερη μέση τιμή τα 6 ΤΚΠ. Τελικά τον Αύγουστο του 2018 η κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι το κοίτασμα εμπεριέχει μόνο 4 ΤΚΠ φυσικού αερίου, ενώ οι εταιρίες που έχουν την ευθύνη εκμετάλλευσης του κοιτάσματος ήδη από το 2016 είχαν ανακοινώσει μια μέση τελική τιμή κοιτάσματος στα 4,5 ΤΚΠ.

Μια ανάλογη αλλά ελπίζουμε ότι τόσο χρονοβόρα διαδικασία πιστοποίησης θα ακολουθηθεί και στην περίπτωση του Γλαύκου. Η πιστοποίηση του κοιτάσματος ωστόσο δεν σημαίνει το τέλος της διαδικασίας. Η χρονική απόσταση που μεσολαβεί από την αρχική ανακάλυψη έως την έναρξη παραγωγής κυμαίνεται κατά μέσον όρο στα 4-7 έτη. Αυτός είναι ο παγκόσμιος μέσος, ιδίως όταν μιλάμε για υποθαλάσσια κοιτάσματα μεσαίου μεγέθους. Πρακτικά αέριο από το Γλαύκο πολύ δύσκολα θα δούμε πριν το 2025-2026

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η έναρξη παραγωγής δεν είναι κάτι άμεσο και για αυτό το λόγο θα αποτελούσε μεγάλο ατόπημα εάν ακολουθούντο προτάσεις που προτείνουν να μην προχωρήσει η Λευκωσία με τη συμφωνία πώλησης αερίου στην Αίγυπτο το 2022 περιμένοντας το 2026 για να δούμε εάν θα έχουμε αρκετές ποσότητες αερίου ώστε να κατασκευασθεί τερματικό υγροποίησης.

Άλλωστε η ανακάλυψη των κοιτασμάτων από μόνη της ΔΕΝ εγγυάται ότι θα κατασκευασθεί τερματικό υγροποίησης. Σε κάθε περίπτωση είναι τέτοια η γεωγραφική απόσταση μεταξύ Αφροδίτης και Γλαύκου που καθιστά την κοινή τους ανάπτυξη και διασύνδεση ιδιαιτέρως προβληματική ακόμη και εάν αθροιστικά μας δώσουν 10 ΤΚΠ φυσικού αερίου.

Αυτά τα 10 ΤΚΠ αντιπροσωπεύουν το ελάχιστον απαιτητό ποσό αερίου για να δικαιολογηθεί μια επένδυση κατασκευής τερματικού υγροποίησης στην Κύπρο που μπορεί να ξεπεράσει τα $10 δισ. Τα τερματικά δεν κατασκευάζονται από τη μια μέρα στην άλλη και ο παγκόσμιος μέσος όρος που έχει η διάρκεια κατασκευής κυμαίνεται μετά 3-4 ετών κάτι που σημαίνει ότι ορισμένοι που θέλουν τερματικό θα πρέπει να ξεκινήσουν να το κατασκευάζουν από τώρα για να είναι έτοιμο το 2022, μόνο που ποσότητες από το Γλαύκο δεν θα δούμε παρά μόνο 3-4 έτη μετά.

Εάν η κοινοπραξία του οικοπέδου 12 (Shell, Delek, Noble) ήθελε τερματικό θα το είχε κάνει ήδη δεν θα περίμενε κανένα να της το προτείνει…Γιατί όμως να κάνουν κάτι τέτοιο αφού δεν τους βγαίνει οικονομικά ιδίως όταν υπάρχει σε υπολειτουργία ένα τεράστιο τερματικό 400 χλμ. νοτιοδυτικότερα στο Ίνκτου της Αιγύπτου;

Τερματικό θα μπορούσε να συζητηθεί σοβαρά και ενδεχομένως να προχωρήσει εάν οι Exxon-Qatar Petroleum έβρισκαν στη Δελφίνη τα 15 ΤΚΠ που περίμεναν ότι θα έβρισκαν αλλά δυστυχώς δεν βρήκαν τίποτε.

Εφόσον τελικά οι ποσότητες αερίου της Αφροδίτης πουληθούν στην Αίγυπτο -και δεν υφίσταται άλλη επιλογή- θα απαιτηθούν νέες ανακαλύψεις πέριξ του Γλαύκου για να συγκεντρωθεί το ελάχιστον απόθεμα αερίου ώστε να ξεκινήσει η αξιολόγηση της επενδυτικής βιωσιμότητας ενός τερματικού.

Το δυνητικό κοίτασμα (?) Καλυψώ που ανακαλύφθηκε τον Ιανουάριο του 2018 από την κοινοπραξία Total/Eni στο τεμάχιο 6 και που εδώ και 14 μήνες παραμένει άγνωστο πόσο αέριο διαθέτει, θα μπορούσε να αποτελέσει -λόγω εγγύτητας με το Γλαύκο- μια αξιόπιστη επιλογή για να συγκεντρωθούν αυτά τα 10 ΤΚΠ.

Η ολοκλήρωση της διαδικασίας αδειοδότησης του τεμαχίου 7 στην κοινοπραξία Total/Eni θα επισπεύσει τις διαδικασίες μιας δεύτερης γεώτρησης στο τμήμα της «Καλυψώς» που εκτείνεται στο τεμάχιο 7. Αυτή θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητας της κυβέρνησης και η πρώτη γεώτρηση που θα πρέπει γίνει στην κυπριακή ΑΟΖ μετά το Γλαύκο μέσα στο 2019.

Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός να κλειδώσει η εξαγωγή της Αφροδίτης στο Ίνκτου, το τερματικό δηλαδή που ήδη υπάρχει, καθώς το εμπορικό παράθυρο ευκαιρίας κλείνει με τη σταδιακή αύξηση της αιγυπτιακής παραγωγής που διοχετεύεται προς υγροποίηση και δεν θα περιμένει τη Λευκωσία για πάντα.

*O Θεόδωρος Τσακίρης είναι Επίκουρος Καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Διευθυντής Ενεργειακού Προγράμματος ΕΛΙΑΜΕΠ.

http://www.kathimerini.gr/1012368/article/k-blogs/security-bulletin/analysh-h-anakalyyh-toy-glaykoy-kai-to-kypriako-termatiko-lng

ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ

Από

anixneuseis

March 1, 2019

Όταν εμφανίστηκε το ρεπορτάζ του BBC η κυβέρνηση εξέδωσε ανακοίνωση που υπενθύμιζε άρθρα της Συμφωνίας των Πρεσπών που διασφαλίζουν ότι η γειτονική χώρα δεν θα αναπτύξει τέτοιου είδους δραστηριότητα, όπως αυτή που περιέγραφε το ρεπορτάζ. Και το παρουσίαζε αυτό ως επιτυχία της και ως διασφάλιση έναντι του αλυτρωτισμού των γειτόνων μας.
Για να μην μας δουλεύουν:
-Οι συμφωνίες δεσμεύουν τα κράτη. Καμιά συμφωνία- και φυσικά ούτε αυτή- δεν μπορεί να απαγορεύσει σε μια ομάδα ελλήνων πολιτών, εν προκειμένω, να αισθανθεί εθνικά διαφορετική, να αυτοπροσδιοριστεί και να αγωνιστεί για τη διαφορετικότητά της. Εκείνο που διασφάλιζε την Ελλάδα απο ανάλογες κινήσεις ήταν η μη αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας και εθνότητας.
Τώρα, γύρω απο τον παλιό γνώριμο Παύλο Βοσκόπουλο θα συσπειρωθεί μια μικρή ομάδα ελλήνων πολιτών και θα αυτοπροσδιοριστεί ως μακεδονική. Και κανείς δεν θα μπορεί να της πει τίποτε.
Ο Βοσκόπουλος έχει κάνει σαφές ότι επιθυμεί, απλώς, την κατοχύρωση μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα και όχι την απόσχιση εδάφους. Αναφέρεται στην Ελλάδα ως πατρίδα του.
Θα ήταν αφελής να έλεγε κάτι διαφορετικό τώρα.
Αλλά, η ομάδα αυτή, η εθνικά μακεδονική, αφού διαμορφωθεί και αποκτήσει μια συνοχή θα μπορούσε να ζητήσει την αυτονόμησή της.
Το αν θα γίνει ή όχι αποδεκτή ή αν θα επιβληθεί η αυτονόμηση δεν το ξέρει κανείς αλλά θα μπορεί να την ζητήσει.
Άρα, η σειρά είναι:
1.-Κατοχύρωση μακεδονικής γλώσσας και μακεδονικού πολιτισμού με τη διδασκαλία τους στην εκπαίδευση.
2.-Πιέσεις για αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας.
3.-Αίτημα αυτονομίας της μακεδονικής μειονότητας.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΠΑΙΡΟΝΤΑΙ ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΚΟΤΖΙΑΣ.

Πόσο σοβαρή είναι η νέα κρίση Ινδίας-Πακιστάν;

Από

anixneuseis

February 28, 2019

**Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου* liberal.gr**

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2019, 00:02

Μεγάλη ανησυχία δημιουργείται τόσο σε περιφερειακό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο από την εδώ και 15 ημέρες κλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, χωρών με πυρηνικό οπλοστάσιο, που το τελευταίο διήμερο, κατέληξε σε θερμά επεισόδια στην αμφισβητούμενη περιοχή του Κασμίρ. Επισημαίνεται ότι είναι η πρώτη σοβαρή στρατιωτική εμπλοκή εδώ και δεκαετίες.

Τι έχει συμβεί

Προχθές, Τρίτη ο Ινδός Υπουργός Εξωτερικών Βιτζάι Γκοκαλ, ανακοίνωσε ότι η Ινδική Πολεμική Αεροπορία σε μία … «μη στρατιωτική προληπτική ενέργεια», προσέβαλε Στρατόπεδο Εκπαιδεύσεως των ισλαμιστών ανταρτών «Jaish-e-Mohammed (JeM)» (Στρατός του Μοχάμεντ) που επιδιώκουν την απόσχιση του Κασμίρ που κατέχει η Ινδία. Η προσβληθείσα από τους Ινδούς περιοχή βρίσκεται στο ελεγχόμενο από το Πακιστάν Κασμίρ, 75 χιλιόμετρα από την «Γραμμή Ελέγχου» όπως ονομάζεται η όριος γραμμή μιας και εκεί δεν υπάρχουν επισήμως αναγνωρισμένα σύνορα. Το Πακιστάν αρχικά απείλησε θα ανταποδώσει το πλήγμα σε χρόνο και τόπο της επιλογής του ενώ ο Εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Άμυνας υπονόησε ακόμα και χρήση πυρηνικών όπλων.

Οι προχθεσινές ινδικές αεροπορικές επιθέσεις αποτελούν αντίποινα και αποσκοπούσαν στην μείωση της μαχητικής ικανότητας της τζιχαντιστικής «JeM» η οποία είχε αναλάβει την ευθύνη της βομβιστικής επίθεση αυτοκτονίας στο Ινδικό Κασμίρ τη 14 Φεβρουαρίου προκαλώντας τον θάνατο 44 ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων Ασφαλείας της Ινδίας. Το Δελχί κατηγορεί το Ισλαμαμπάντ ότι υποθάλπτει τους αυτονομιστές αντάρτες που δρουν στο Ινδικό Κασμίρ ενώ για την βομβιστική επίθεση της 14 Φεβρουαρίου επέρριψε την ευθύνη στο Πακιστάν, που αρνήθηκε κάθε εμπλοκή. Κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι η τζιχαντιστική «JeM» έχει χαρακτηριστεί εκτός από Ινδία, ΟΗΕ, ΗΠΑ και ΗΒ ως τρομοκρατική οργάνωση, ο δε ιδρυτής και Αρχηγός της Μασούντ Αζχάρ είχε επαφές και με την Αλ Κάιντα.

Με τις εκατέρωθεν επίγειες στρατιωτικές δυνάμεις σε κατάσταση συναγερμού, η συνέχεια δόθηκε χθες 27 Φεβρουαρίου με την κατάρριψη ενός ινδικού Α/Φ Mig-21 και την σύλληψη του πιλότου του. Πλέον κάνει μία υπερπαραγωγή προπαγανδιστικών βίντεο, σαν αυτά των Τούρκων στην περίπτωση της σύλληψης των 2 Στρατιωτικών μας.

Από Ινδικής πλευράς ενώ έχουν μιλήσει όλοι οι …Υπουργοί, παραμένει σιωπηλός ο Πρωθυπουργός Μόντι ο οποίος έχει συνεχώς δίπλα του τον Διοικητή της Υπηρεσίας Πληροφοριών και τον Αρχηγό των Δυνάμεων Ασφαλείας. Από την πλευρά του ο Πακιστανός Πρωθυπουργός Ιμράν Χαν υπεραμύνθηκε της κατάρριψης του Ινδικού Α/Φ αλλά φάνηκε στις δηλώσεις του συγκρατημένος και συμβιβαστικός. Τόνισε ότι πρέπει να επικρατήσει λογική και αυτοσυγκράτηση καθόσον και οι δύο χώρες έχουν πυρηνικά και ένας κακός υπολογισμός θα είναι καταστροφικός και για τις δύο πλευρές ενώ θα βοηθήσει για να βρεθούν οι υπεύθυνοι της βομβιστικής επίθεσης της 14 Φεβρουαρίου. Τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν είχαν ανακαλέσει τους Πρέσβεις τους μετά την 14 Φεβρουαρίου όταν άρχισε να «φουντώνει» η κρίση.

Γιατί το Κασμίρ προκαλεί διαχρονική σοβαρή τριβή μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν

Το Κασμίρ είναι μία αμφιλεγόμενη στρατηγική περιοχή στους πρόποδες των Ιμαλάιων και αποτελεί εστία κρίσεων από το 1947 όταν Ινδία και Πακιστάν έγιναν κράτη. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν τα ημιαυτόνομα «Πριγκιπάτα» της αποικιοκρατικής Ινδίας διαχωρίζονταν στα δυο νέα σχηματιζόμενα κράτη. Ενώ ο Μαχαραγιάς του Κασμίρ προτίθετο να ενταχθεί στην Ινδία αντιμετώπισε μουσουλμανική εξέγερση. Το Δελχί ζήτησε άμεση ένταξη, έστειλε Στρατό που πολέμησε με το Πακιστάν και έτσι διαμοιράστηκε μεταξύ των δυο, καταλήγοντας σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Γραμμή Έλεγχου». Το Δημοψήφισμα που απαίτησε με το 47 Ψήφισμα του, το ΣΑ/ΟΗΕ προκειμένου οι κάτοικοι να αποφασίσουν για το που θα ενταχθούν δεν έγινε ποτέ.

Αν και διαμοιρασμένο το διεκδικούν …ολόκληρο και οι δύο τους! Παράλληλα ένα μικρό μέρος του ελέγχεται από την Κίνα. Η «Γραμμή Ελέγχου» είναι η γραμμή κατάπαυσης πυρός μετά τις πολεμικές συγκρούσεις του 1947 και δεν αναγνωρίζεται επισήμως ως σύνορο. Ινδία και Πακιστάν έχουν πολεμήσει για το Κασμίρ 3 φορές με τελευταία σύγκρουση το 1999.
Εδώ και 40 χρόνια υπάρχει ισλαμικό ανταρτικό κίνημα που επιδιώκει την ένωση όλου του Κασμίρ υπό το Πακιστάν το οποίο κρυφά το υποστηρίζει. Όλα αυτά τα χρόνια γίνεται ανταλλαγή πυρών φορητού οπλισμού ακόμα και πυρών όλμων και πυροβολικού. Όμως πρώτη φορά παραβιάστηκε εναέριος χώρος και έγινε αεροπορική προσβολή.

Είναι πιθανός ένας γενικευμένος πόλεμος Ινδίας και Πακιστάν

Αν και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουμε συνέχιση κάποιων ανταποδοτικών στρατιωτικών ενεργειών το ενδεχόμενο γενικευμένη σύρραξη εκτιμάται ως πολύ χαμηλό. Ο κύριος λόγος είναι ότι πέρα από ένα τεράστιο συμβατικό οπλοστάσιο υπολογίζεται ότι Πακιστάν και Ινδία έχουν στην κατοχή τους 100-180 πυρηνικές κεφαλές για προσβολές στόχων τόσο σε στρατηγικό όσο και τακτικό επίπεδο. Αυτό συνιστά σημαντική αποτροπή του ενός προς τον άλλο! Η Ινδία είναι αρκετά ισχυρότερη, με Ένοπλες Δυνάμεις 3 φορές μεγαλύτερες από του Πακιστάν, με πολύ μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο οπλοστάσιο και 10 φορές μεγαλύτερη σε μέγεθος οικονομία. Η ανισορροπία όμως λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου που διαθέτει και το Πακιστάν είναι σχετικά μικρή.

Και οι δύο συνδέονται και συνεργάζονται στενά με τις ΗΠΑ αν και η Ινδία δεν έχει σταματήσει την συνεργασία της με την Ρωσία σε όλα τα επίπεδα. Το Πακιστάν υποστηρίζεται από την Κίνα που το βοήθησε στην ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων αλλά ζήτησε χθες με την σειρά της αυτοσυγκράτηση και αποκλιμάκωση. Μεγάλη βοήθεια παίρνει το Πακιστάν από την Σαουδική Αραβία αλλά και από την γειτονική μας Τουρκία με την οποία έχει ειδική στρατηγική σχέση και είναι πελάτης της αμυντικής της βιομηχανίας.

Σημαντική όμως ήταν η παρέμβαση του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, ο οποίος ζήτησε από τις Κυβερνήσεις Ινδίας και Πακιστάν, να δείξουν «αυτοσυγκράτηση» (σημ. κάτι που θα πουν μετά βεβαιότητας και σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσεως, για να μην έχουν κάποιοι …αυταπάτες!) να αποφύγουν κάθε «περαιτέρω στρατιωτική δραστηριότητα» απαιτώντας ταυτόχρονα από το Ισλαμαμπάντ να αναλάβει «αποφασιστική» δράση εναντίον των «τρομοκρατικών οργανώσεων» με ορμητήριο την επικράτειά του. Κάτι που δείχνει προς τα πού θα κινηθεί η αποκλιμάκωση.
Αντί επιλόγου

Ένας «πυρηνικός χειμώνας» στην Ινδική Υποήπειρο δεν θα βουλιάξει μόνο τις δύο χώρες αλλά θα συμπαρασύρει και την παγκόσμια σταθερότητα. Αυτό το γνωρίζουν εκτός από τους δύο εμπλεκόμενους και οι Παγκόσμιοι δρώντες και για τον λόγο αυτό πιστεύουμε ότι θα επικρατήσει σύνεση και λογική. Σύνεση και λογική που καθοδηγείται όμως από την μαγική λέξη που λέγεται «Αποτροπή».

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal».

https://www.liberal.gr/arthro/242135/amyna–diplomatia/2019/poso-sobari-einai-i-nea-krisi-indias-pakistan.html?fbclid=IwAR289sMzxBqegbRenmrSQX3NI1N6KfsNGZC-k1yMsiWoDtoWRILQwmyqeik

Αλέξη, άσε την πλάκα… Το Αιγαίο «καίγεται» και εσύ ασχολείσαι με τα ορφανά ΓΑΠ και Σημίτη;

Από

anixneuseis

February 28, 2019

FEBRUARY 28, 2019 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: O Αντώνης Λίακος (Α), ο Νίκος Μουζέλης (2ος Α), η Μαρία Ρεπούση (3η Α), ο Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου (4ος Α), ο δημοσιογράφος Χρήστος Μαχαίρας (Κ), ο Παναγιώτης Παναγιώτου (3ος Δ), η Φωτεινή Σιάνου (2η Δ) και ο Νίκος Μπίστης (Δ), συμμετείχαν στο πάνελ συνέντευξης τύπου της πρωτοβουλίας πολιτών “Γέφυρα”, όπου παρουσιάστηκε κείμενο για τη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων που υποστηρίζουν πολίτες από διάφορους κοινωνικούς χώρους, Αθήνα Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας φεύγοντας από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ προχθές, είχε απευθύνει «πλατύ κάλεσμα» σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, με στόχο -όπως είπε- τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου για να αποτραπεί, η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, ενόψει των ευρωεκλογών. Οι δυνάμεις αυτές του απάντησαν αρνητικά, εκτός μίας που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτη…

Την προηγούμενη ημέρα είχε συμβεί ένα «κοσμοϊστορικό γεγονός», που καταγράφηκε απ’ όλα τα …ΜΜΕ του εξωτερικού με έκτακτες ανταποκρίσεις! Μέχρι και …«ζωντανές» μεταδόσεις έκαναν από την Αθήνα το CNN και το BBC! Τι είχε συμβεί; Ανακοινώθηκε η δημιουργία της «Γέφυρας», από τους συνήθεις ύποπτους του λεγόμενου «εθνομηδενισμού», που περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα για να επιβιώσουν. Όχι για να προσφέρουν. Για να συνεχίσουν να υπάρχουν στην ανυπαρξία τους. Στην εκδήλωσή τους παραβρέθηκε όλος ο ΣΥΡΙΖΑ. Έλειπε μόνο ο Αλέξης Τσίπρας.

Έχουν ένα προσόν, όμως, και το παραδέχομαι: Ξέρουν πότε να δράσουν ως να είναι προφήτες. Αντιλήφθηκαν εδώ και καιρό το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συγκρατεί δυνάμεις ΜΟΝΟ λόγω της χαρισματικής προσωπικότητας του Πρωθυπουργού, οι οποίες όμως (δυνάμεις) δεν είναι ικανές για να του δώσουν την πρωτιά στις επερχόμενες εκλογές.

Έτσι έπεισαν δύο-τρεις ανεγκέφαλους -στην κυριολεξία- συνεργάτες του κ. Τσίπρα, ότι θα του προσφέρουν τα ποσοστά που χρειάζεται και ταυτόχρονα θα διαλύσουν το ΚΙΝΑΛ αλώνοντας τον κόσμο του παλιού ΠΑΣΟΚ και θα εξαφανίσουν το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, που προσωπικά πιστεύω θα κάνει την έκπληξη και θα ξαναβρεθεί στη Βουλή.

Πρόκειται για τα «ορφανά», κυρίως, του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Ανάμεσα τους είναι και μερικά από τα «εγκαταλελειμμένα» του εξοχότατου Γεωργίου Παπανδρέου (άλλως ΓΑΠ). Είναι άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται «πολίτες» του κόσμου, που δεν έχουν ίχνος σεβασμού γι’ αυτό που ονομάζουμε Πατρίδα. Γι’ αυτό και είναι θέμα αρχής γι’ αυτούς το κλείσιμο όλων των εθνικών θεμάτων, και δεν έχουν πρόβλημα αν «διευθετηθούν» εις βάρος της Ελλάδας. Κανένα…

Είναι έξυπνος άνθρωπος ο Πρωθυπουργός αλλά στο θέμα αυτό την πάτησε. Διότι όλοι αυτοί οι τύποι -μερικοί είναι και γνωστοί μου, και σε ανθρώπινο επίπεδο έχουμε αλληλοσεβασμό- δεν επηρεάζουν ούτε τους στενούς συγγενείς τους, πόσο μάλλον την μάζα, η οποία σε όλες τις εκλογές τους …αντάμειψε προσφέροντας τους απλόχερα το 0,75% των ψήφων.

Είναι βέβαια οι καλύτεροι δημοσιοσχεσίτες. Τους βλέπεις σε όλα τα κανάλια να περιφέρουν την ερμαφρόδιτη ιδεολογία τους και την αγωνία τους να αγκιστρωθούν στην εξουσία. Τη σύναξή τους την κάλυψαν και τηλεοπτικά δίκτυα, με πρώτη και καλύτερη την κρατική ΕΡΤ.

Ο φίλος και συνάδελφος Γιάννης Φασουλάς έκανε αγωνιώδη προσπάθεια για να παρουσιάσει την εκδήλωση ως μία μεγάλη, μία κοσμογονική σύναξη, που θα αλλάξει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό και θα δημιουργήσει τη νέα κεντροαριστερά. Ποιος να το έλεγε ότι οι φίλοι μου οι Συριζαίοι, μετά τη συνεργασία τους με τους «εθνικιστές» του Πάνου Καμμένου, ο οποίος τους έκανε κυβέρνηση και μάγκες, θα έφταναν στο σημερινό κατάντημα: Να ομιλούν για κεντροαριστερά και να συνεργάζονται με εκπροσώπους του «αριστερού» νεοφιλελευθερισμού, που είναι χειρότερος από τον «δεξιό» νεοφιλελευθερισμό. Και οι μεν και οι δε, δεν έχουν ίχνος ευαισθησίας για τον Άνθρωπο. Πως την είδαν τη δουλειά; Από τα αλώνια στα σαλόνια; Και τι λένε ο Νίκος ο Φίλης, ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος και τα άλλα στελέχη του «ορίτζιναλ» ΣΥΡΙΖΑ;

Έτσι έχουν, λοιπόν, τα πράγματα. Οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού του προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία και τον δείχνουν ως ένα απελπισμένο (desperate) πολιτικό ηγέτη να ζητιανεύει υποστήριξη από μία μικρή κάστα πολιτικών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να υπηρετήσουν και τον …Βούδα για την εξουσία. Αντιλαμβανόμαστε την αγωνία κάθε ηγέτη, αλλά και την ανάγκη του, να κερδίζει τις εκλογές. Αλλά, στο πολιτικό παιγνίδι υπάρχουν και οι ήττες. Οι πολίτες δεν είναι πάντα δεδομένοι. Είναι εκτός των άλλων και ανυπόμονοι. Είναι και σε μία φάση, μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων, που αρνούνται να αγοράσουν ελπίδα και απορρίπτουν τις υποσχέσεις.

Συμβαίνει και το άλλο: Η εξουσία πάντα φθείρει. Οι ψηφοφόροι βαριούνται τα πρόσωπα. Και είτε πάνε στους καινούργιους, είτε επιστρέφουν στους γνώριμους, διότι θυμούνται μόνο τις νέες πληγές, ξεχνούν τις παλιές.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στον ομφαλό της γης που τον χαρακτηρίζουμε «τετράγωνο» από το Κολονάκι στο Σύνταγμα, το Αιγαίο Πέλαγος και η ανατολική Μεσόγειος καίγονται με ευθύνη του Ταγίπ Ερντογάν. Δεν είναι ότι έβγαλε στη θάλασσα από τα λιμάνια 100 τόσα πολεμικά, που μπορεί να είναι και …30, αλλά η άσκηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι μία πρόβα πολέμου. Χωρίς καμία αμφιβολία.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, οι αρμόδιοι υπουργοί του και οι στρατηγοί του, κάνουν ένα τεστ, το οποίο ελπίζω στο τέλος να τους επαναφέρει στην τάξη: Θέλουν να δουν μέχρι που και πόσο αντέχουν οι δυνάμεις τους. Στη διάρκεια της άσκησης θα προκαλέσουν, και θα απειλήσουν. Όπως γράφουμε σε άλλο πρωτοσέλιδο θέμα, χθες επιχείρησαν αερομαχίες στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας». Έχει σκεφθεί κανείς στην Αθήνα τι θα συμβεί αν επιχειρούν αυτές τις αερομαχίες για να γίνει το λάθος; Αλλά τι να σκεφθούν ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι ηγέτες των υπολοίπων κομμάτων; Ασχολούνται, από τώρα μέχρι τον Οκτώβριο με τις εκλογές και τη μάχη για την εξουσία. Αυτό ενδιαφέρει. Η εξουσία. Είναι πραγματικά λυπηρό ότι έχει φτάσει η χώρα σε αυτό το σημείο. Ακούσατε να αντιδρούν στις προβλέψεις ότι σε 50 χρόνια ο ελληνικός πληθυσμός θα υποχωρήσει στα 8-9 εκατομμύρια, και της Τουρκίας θα φτάσει στα 100; Η δε Αλβανία μπορεί και να μας ξεπεράσει… Τίποτα. Το ενδιαφέρον είναι οι εκλογές και το κομματικό συμφέρον, όπως αυτό εκδηλώνεται μέσα από την εξουσία… Αλλά αναγκαστικά θα επανέλθουμε διότι το θέμα έχει και γεωπολιτικό ενδιαφέρον.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η υπόθεση παιδεραστίας του πρώην βουλευτή Νίκου Γεωργιάδη είναι θλιβερή. Σε άλλες χώρες θα τον έστελναν στη φυλακή και σε αναγκαστική θεραπεία. Οι παιδεραστές είναι επικίνδυνοι άνθρωποι. Απ’ εκεί και πέρα, είναι πιο θλιβερή η προσπάθεια και του Μεγάρου Μαξίμου που επιτίθεται με σφοδρότητα, και της Νέας Δημοκρατίας που αμύνεται ως να είναι ένοχη. Αλλά γιατί να περιμένουμε ευαισθησία από δύο παρατάξεις που αποφάσισαν να διχάσουν την Ελλάδα; Η κυβέρνηση πρέπει να σιωπήσει διότι το θέμα αφορά τη Δικαιοσύνη και την Ιατρική, και η Ν.Δ. πρέπει να καταδικάσει την απαράδεκτη συμπεριφορά του. Οι πράξεις του, όπως περιγράφονται από τους εισαγγελείς, είναι πέρα για πέρα καταδικαστέες και φρικτές…

Πηγή: Αλέξη, άσε την πλάκα… Το Αιγαίο «καίγεται» και εσύ ασχολείσαι με τα ορφανά ΓΑΠ και Σημίτη; https://hellasjournal.com/2019/02/re-sy-alexi-ase-tin-plaka-to-aigaio-kaigetai-kai-esy-ascholeisai-me-ta-orfana-gap-kai-simiti/

«Απεύθυνση» λόγω… ντουβρουτζά*!

Από

anixneuseis

February 28, 2019

ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

27|02|2019 16:34

Είναι μόνο η ξετσιπωσιά και ξεδιαντροπιά που έχουν στο DNA τους, ή τους έχει έρθει και …ντουβρουτζάς από την ανασφάλεια και αγωνία που τους έχει καταλάβει εν όψει εκλογών;

Γιατί, πώς αλλιώς εξηγείται ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του (αν και όχι ολόκληρο, για να λέμε την αλήθεια…), από την 4ετή συνεργασία τους με τους ακροδεξιούς ψεκασμένους του Καμμένου, από την αγαστή κοινοβουλευτική (αλλά και… δικαστική) σύμπλευση τους με τους ναζιστές Χρυσαυγίτες, ξαφνικά να το γύρισαν στην «απεύθυνση ενός πλατιού καλέσματος» στις «προοδευτικές δυνάμεις», για μην έρθουν στα πράγματα οι… ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι;

Κι’ όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη -ευρωεκλογές, γαρ…

Και να’ σου «Μέγαρα», και να’ σου «Γέφυρες», και να’ σου… προσκλητήρια «νεκρών» και σεσηπότων, μποναμάδες υπουργείων σε… ανανήψαντες «γερμανοτσολιάδες» και υβριστές (μέχρι προχθές, διάολε!) τους. Ελάτε, γιατί χανόμαστε…

Και καλά, ας πούμε ότι οι τριτοκλασάτοι προστρέχοντες, σπεύδουν λόγω πολιτικής ανυπαρξίας, ελπίζοντες ότι τα 15 λεπτά δημοσιότητας θα τους εξασφαλίσουν κάποιο, υποτυπώδες έστω, ρόλο κομπάρσου στις «εξελίξεις» που ονειρεύονται. Θα λειτουργήσει ως αντίδοτο της απελπισίας και της κατάθλιψης που έχουν περιέλθει.

Αλλά, ο κόσμος; Οι ψηφοφόροι; Γιατί, ας μην γελιόμαστε, σ’ αυτούς στοχεύει η «απεύθυνση» του πρωθυπουργού, αυτούς θέλει να γητεύσει ο κ. Τσίπρας. Για να σταματήσουν να λακίζουν από την «πρώτη φορά…», αν όχι για να παραπλανηθούν και να την ξαναψηφίσουν οι εκατοντάδες χιλιάδες κοψοχέρηδες.

Οι κοινωνίες, θέλουν τον χρόνο τους για να διαμορφώσουν απόψεις και υιοθετήσουν στάσεις και επιλογές. Το διαπιστώνουν οι δημοσκοπήσεις, το επιβεβαιώνουν και οι κοινωνιο-ψυχολόγοι. Το εκλογικό σώμα, χρειάστηκε έξη χρόνια κρίσης, για να γυρίσει την πλάτη στο παλιό πολιτικό κατεστημένο. Η «επικαιρότητα», πολύ λίγο το επηρεάζει. Απόδειξη, ότι μετά το αλλοπρόσαλλο και καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του ‘15 που λίγο έλλειψε να ρίξει την χώρα στον γκρεμό, ξαναψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, έστω και πιο επιφυλακτικά, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Του έδωσε μιαν ακόμη ευκαιρία.

Την οποία, όμως, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύθηκε θετικά και προς την σωστή κατεύθυνση η κυβέρνηση, αλλά την εξέλαβε με οίηση και ως πολιτικό… γαϊδουρόδεμα για τις επόμενες τετραετίες. Ψέμματα, προκλητικά επαναλαμβανόμενες «αυταπάτες», καταστροφικές πολιτικές υπερφορολόγησης για να μπορεί κάθε τόσο να μοιράζει… χαρτζιλίκια υποπολλαπλάσια των όσων είχε αφαιμάξει με τους φόρους, αποδιάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους, καθεστωτική υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, ερασιτεχνική εξωτερική πολιτική και πάει λέγοντας.

Ο κόσμος τα βίωσε επώδυνα και σε απελπισία όλα αυτά τα «επιτεύγματα». Θύμωσε με την απροκάλυπτη υποτίμηση της νοημοσύνης του, φούντωσε με την εγκληματική επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης πάνω σε πνιγμένους στην Μάνδρα και απανθρακωμένους στο Μάτι, μάνιασε με την χυδαιότητα του Τσίπρα στους άστεγους «μα, και να σας δώσω βοηθήματα και επιδόματα, θα… τα φάτε!». Φασούλι το φασούλι, γέμισε το σακούλι της απαξίωσης, της αποστροφής προς τον ξεδιάντροπο κυβερνητικό θίασο. Ήρθε και η απάτη της «καθαρής εξόδου», κόλλησε με την κακιά και -κυρίως-μικροκομματικής ωφελιμιστικής σκοπιμότητας συμφωνία των Πρεσπών και το επικοινωνιακό περιτύλιγμα μιας χαμένης αναιτίως 5ετίας σκίστηκε.

Αυτό που επιδιώκει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι να… ξεχαστεί ότι κυβερνάει πέντε ολόκληρα χρόνια και να μην επιχειρηθεί καν ο καταστροφικός κυβερνητικός απολογισμός του. Θέλει να ξαναγυρίσουμε στις παλιές… κόντρες του τύπου «φως- σκότος», «προοδευτικές δυνάμεις- συντήρηση», πασχίζει να πείσει πως η ΝΔ είναι… ακροδεξιά (ποιοι, αυτοί συνεργάστηκαν με τον Καμμένο και «εξυπηρετούν» με το αζημίωτο της ΧΑ!), και το ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝ.ΑΛ, έστω…) έρμαιο του Μητσοτάκη.

Προσπαθεί να το διαλύσει, το συκοφαντεί (αφού απέτυχε να το προσεταιριστεί), μαζεύει τα άνευ αντικρίσματος απολειφάδια του μπας και κοροϊδέψει ψηφοφόρους του. Τρικυμία εν κρανίω…

Ο κόσμος έχει πλέον 5ετή πείρα από τα καραγκιοζιλίκια, τα ψέμματα, τις αναξιοπρέπειες, το αντιδημοκρατικό αμοραλισμό του κ. Τσίπρα. Οι φιγούρες του τις τελευταίας στιγμής, οι απελπισμένες παρακλήσεις και… «απευθύνσεις», δεν αποτελούν παρά απόδειξη ντουβρουτζά, εν όψει ενός τέλους μιας θλιβερής εποχής…

* Ντουβρουτζάς: (αργκό) «Κεραμίδα στο κεφάλι». Έκφραση που έχει χρησιμοποιήσει και ο Πολάκης στην Βουλή…

Πηγή: «Απεύθυνση» λόγω… ντουβρουτζά*! | iefimerida.gr

Γιατί είναι αναπόφευκτο το νέο δημοψήφισμα για το Brexit

Από

anixneuseis

February 28, 2019

Του Martin Wolf Δημοσιεύθηκε: 27 Φεβρουαρίου 2019 Financial Times/euro2day.gr

Τρία χρόνια μετά την ψηφοφορία, έχουν αποκαλυφθεί οι ψευδαισθήσεις γύρω από το Brexit. Ο εκβιασμός της Μέι, η αλλαγή του παγκόσμιου πολιτικού σκηνικού και η στάση της Ε.Ε. Γιατί δεν είναι αντιδημοκρατική η επιστροφή στις κάλπες.

Ο στόχος της Τερέζα Μέι είναι να μετατρέψει τον φόβο ενός άτακτου Brexit σε αποδοχή της κακής συμφωνίας που πέτυχε, το οποίο θα άφηνε το Ηνωμένου Βασίλειο στο έλεος της Ε.Ε. Eντέλει, η ρητορική περί «ανάκτησης του ελέγχου» έχει καταλήξει σε μια επιλογή μεταξύ αυτοκτονίας και υποτέλειας. Η τρελή αυτή πορεία πρέπει να ανακοπεί, για το καλό του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρώπης.

Ο μόνος πολιτικά αποδεκτός τρόπος για να συμβεί είναι μέσω ενός ακόμα δημοψηφίσματος. Πρόκειται για κάτι ριψοκίνδυνο. Αλλά θα ήταν καλύτερο από τη βέβαιη καταστροφή.

Ας μετρήσουμε λοιπόν με πόσους τρόπους είναι τρελό αυτό που συμβαίνει τώρα.

Μέσα σε ένα μήνα, το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί ξαφνικά να αποχωρήσει από την Ε.Ε. Αλλά η κυβέρνηση και οι επιχειρήσεις δεν είναι προετοιμασμένες για μια τέτοια αποχώρηση: για παράδειγμα, η κυβέρνηση ακόμα διαφωνεί για το τι δασμούς θα επιβάλει σε αγροτικά προϊόντα. Ένα τέτοιο άτακτο Brexit θα ζημίωνε το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και την Ε.Ε. Αν συνέβαινε μια αποχώρηση χωρίς συμφωνία, θα έπρεπε να ξεκινήσουν άμεσα νέες διαπραγματεύσεις, αλλά σε ένα πολύ πιο απεχθές, και για το Ηνωμένο Βασίλειο δυσμενές, πλαίσιο.

Ακόμα και αν εγκρινόταν η συμφωνία της πρωθυπουργού, θα έπρεπε να ξεκινήσει νέος γύρος διαπραγματεύσεων σχετικά με τη μελλοντική σχέση των δύο πλευρών. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι έτοιμο για τέτοιες διαπραγματεύσεις. Οι νέες αυτές διαπραγματεύσεις θα καταλήξουν σε ένα μη ικανοποιητικό αποτέλεσμα, επειδή το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει ως τώρα ασχοληθεί με τους απαραίτητους συμβιβασμούς που κάθε εμπορική συμφωνία περιλαμβάνει όσον αφορά την πρόσβαση και τη δυνατότητα ελέγχου. Όλο αυτό το χάος θα έκανε τελικά χαρούμενους μόνο τους εχθρούς της Ε.Ε., τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτινπερισσότερο από οποιονδήποτε άλλο.

Η Βρετανία έχει εν ολίγοις ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι με άγνωστο προορισμό και με μια καπετάνιο που η εμμονή της για την επίτευξη του δικού της Brexit είναι όση και η εμμονή του καπετάνιο Άχαμπ με τον Μόμπι Ντικ. Έχει ποτέ άλλοτε προκαλέσει μια ώριμη δημοκρατία τόσο αχρείαστο κακό στον εαυτό της; Γιατί το έκανε αυτό το Ηνωμένο Βασίλειο; Η απλή απάντηση είναι ο συνδυασμός της γενικευμένες απογοήτευσης του βρετανικού λαού με τις ψευδαισθήσεις του Brexit.

Μια ψευδαίσθηση είναι πως το νόημα του Brexit ήταν ξεκάθαρο. Στην πράξη, μπορεί να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών αποτελεσμάτων, από έναν υψηλό βαθμό ενσωμάτωσης στην Ε.Ε. μέχρι έναν πολύ χαμηλό. Η απόφαση της αποχώρησης δεν καθόρισε και τον προορισμό.

Μια άλλη ψευδαίσθηση ήταν πως το Brexit μπορεί να σήμαινε αχαλίνωτη εθνική κυριαρχία. Στην πράξη, όσο πιο βαθιά είναι μια εμπορική σχέση, τόσο περισσότερο περιορίζεται η εθνική κυριαρχία. Αν το Ηνωμένο Βασίλειο διαπραγματευτεί εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, την Κίνα ή την Ινδία, θα αναγκαστεί εξίσου να αποδεχτεί πολλά όρια στην κυριαρχία του.

Μια περαιτέρω ψευδαίσθηση είναι πως θα ήταν εύκολο για το Ηνωμένο Βασίλειο να πραγματοποιεί εμπορικές συναλλαγές σύμφωνα με τους κανονισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Στην πράξη, μια αποχώρηση χωρίς συμφωνία θα επιδεινώσει τους όρους της πρόσβασης σε αγορές οι οποίες αντιστοιχούν στα δύο τρίτα του συνολικού εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου.

Μια ακόμα ψευδαίσθηση είναι πως ο Π.Ο.Ε. καλύπτει τα περισσότερα πράγματα που ενδιαφέρουν το Ηνωμένο Βασίλειο. Δυστυχώς όχι. Σε αυτά που δεν καλύπτει περιλαμβάνονται η οδική μεταφορά εμπορευμάτων, οι αεροπορικές μεταφορές, τα δεδομένα, η ενέργεια, οι δοκιμές προϊόντων, μεταξύ των οποίων τα φάρμακα, τα αλιευτικά προϊόντα, μεγάλο μέρος των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και των επενδύσεων.

Επρόκειτο για μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση να υποθέτει κανείς πως θα ήταν απλό να επιτευχθεί μια εμπορική συμφωνία με την Ε.Ε., επειδή θα ξεκινούσαμε από σημείο απόλυτης σύγκλισης. Το αντίθετο ισχύει. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί γιατί θέλει να αποκλίνει. Την απόκλιση αυτή είναι που αποκλείουν οι υφιστάμενοι ευρωπαϊκοί κανόνες. Η Ε.Ε δεν θα έδινε ποτέ σε μια χώρα το δικαίωμα να επωφεληθεί από κανόνες της Ε.Ε. και να αποκλίνει από αυτούς, κατά τη διακριτική της ευχέρεια.

Μια πραγματικά μεγάλη ψευδαίσθηση ήταν πως αν το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν σκληρό με την Ε.Ε., η τελευταία θα κατέληγε σε κάποιον συμβιβασμό. Αλλά όπως υποστηρίζει ο Ιβάν Ρότζερς, πρώην αντιπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στις Βρυξέλλες, η Ε.Ε. πρόκειται να το κάνει -εν μέρει γιατί η διατήρηση της Ε.Ε. είναι η βασική προτεραιότητα της Ευρώπης και εν μέρει γιατί η Ε.Ε. είναι βέβαιη ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα επέστρεφε και πάλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην περίπτωση ενός άτακτου Brexit. Έχει σίγουρα δίκιο σε αυτό.

Οπότε αυτή τη στιγμή, το κοινοβούλιο είναι αντιμέτωπο με μια επιλογή ανάμεσα στο αδύνατο -το άτακτο Brexit- και το τρομακτικό -τη συμφωνία της πρωθυπουργού. Αν γινόταν αποδεκτή, θα ακολουθούσαν χρόνια επώδυνων εμπορικών διαπραγματεύσεων με άγνωστη κατάληξη. Στο τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο θα βρισκόταν σε χειρότερη θέση από ό,τι αν ήταν μέλος της Ε.Ε. Ο λαός του θα ήταν το ίδιο διχασμένος και θα επικρατούσε το ίδιο αίσθημα απογοήτευσης που επικρατεί και σήμερα. Υπάρχει καλύτερη λύση από αυτό; Ναι. Είναι να ρωτήσουμε άλλη μια φορά τον λαό αν θέλει να αποχωρήσει, τώρα που τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα.

Πρέπει να υπάρξει δεύτερο δημοψήφισμα.

Ορισμένοι θα υποστηρίξουν πως είναι μια αντιδημοκρατική κίνηση. Δεν είναι. Η δημοκρατία δεν είναι ένα πρόσωπο, μια ψήφος, μια φορά. Αν σημαίνει κάτι η δημοκρατία, αυτό είναι το δικαίωμα μιας χώρας να αλλάζει άποψη, ιδίως αν ληφθεί υπόψη η ανειλικρινής καμπάνια υπέρ του πρώτου δημοψηφίσματος.

Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από τότε. Πολλά έχουν συμβεί, τόσο στην πορεία των διαπραγματεύσεων όσο και στον κόσμο. Όπως έχει επισημάνει ο Ενγκάιρε Γουντς της Σχολής Διακυβέρνησης του Μπλαβάτνικ, από το 2016 και έπειτα ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εξαπολύσει επιθέσεις κατά της Ε.Ε. και του Π.Ο.Ε., οι σχέσεις της Δύσης με την Κίνα έχουν γίνει πιο προβληματικές και η εμπλοκή του κ. Πούτιν στην πολιτική των δυτικών κρατών πιο έκδηλη. Δεν είναι αυτή μια στιγμή για να επιφέρει η Ευρώπη στον εαυτό της την πληγή του Brexit.

Aν, όπως είναι πιθανό, το κοινοβούλιο δεν μπορεί να αποδεχτεί την υποτέλεια που συνεπάγεται η συμφωνία της πρωθυπουργού, τότε η συνετή επιλογή είναι να ζητηθεί μια μεγάλη παράταση της διορίας για την αποχώρηση ή καλύτερα, η κατάργηση του Άρθρου 50 συνολικά. Και τα δύο θα έδιναν τον απαιτούμενο χρόνο για να συζητηθεί πως θα οργανωθεί ένα τέτοιο δημοψήφισμα.

O υπαινιγμός της κα Μέι για μια άμεση ψηφοφορία σε ένα άτακτο Brexit μπορεί να μας οδηγήσει εκεί.

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν υπάρχει συναίνεση για το Brexit, αλλά μόνο διαίρεση και σύγχυση. Για να περάσει την κακή της συμφωνία, η πρωθυπουργός έχει καταφύγει στον εκβιασμό του κοινοβουλίου με κάτι χειρότερο. Πρόκειται περί τρέλας. Αν μια χώρα έχει φτάσει στο σημείο να κάνει κάτι το οποίο είναι βέβαιο πως θα βλάψει την ίδια, τους γείτονές της και το εύθραυστο εγχείρημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας στην ήπειρό της, τότε πρέπει να ξανασκεφτεί.

Τώρα είναι η ευκαιρία να σταματήσουμε το ταξίδι προς τον όλεθρο. Είναι καθήκον του κοινοβουλίου να το κάνει.

https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1667516/giati-einai-anapofeykto-to-neo-dhmopshfisma-gia-to.html

Η Αίγυπτος ανακτά τον περιφερειακό της ρόλο

Από

anixneuseis

February 28, 2019

της Emily Hawthorne Δημοσιεύθηκε: 27 Φεβρουαρίου 2019 Stratfor/euro2day.gr

Τα δυνατά σημεία της χώρας σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Οι ασκήσεις ισορροπίας με ΗΠΑ και Ρωσία και η… εσωτερική αδυναμία. Τα αινίγματα στο εξωτερικό. «Βαρίδι» και η εύθραυστη οικονομία.

Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από την ολοκλήρωση της Διώρυγας του Σουέζ, του θαλάσσιου διαδρόμου που συνδέει τη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα, δίνοντας στην παγκόσμια ναυτιλία έναν σύντομο δρόμο και δείχνοντας την εξαιρετικά στρατηγική θέση της Αιγύπτου. Ωστόσο, ο έλεγχος του σημείου αυτού δεν ήταν αρκετός ώστε να αποφύγει το Κάιρο την υποβάθμιση της σημασίας της χώρας στο παγκόσμιο σκηνικό.

Ενώ η σημασία της Αιγύπτου στο παγκόσμιο σύστημα μπορεί να είναι συζητήσιμη, ωστόσο λίγοι στη Μέση Ανατολή θα αμφισβητούσαν τον καίριας σημασίας ρόλο της στην περιοχή. Ωστόσο, η προθυμία της να συμμετάσχει στις περιφερειακές υποθέσεις αυξάνεται και μειώνεται ανάλογα με την σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας. Σήμερα, μετά από χρόνια πολιτικού χάους μετά την Αραβική Άνοιξη και την επιστροφή του στρατού στην εξουσία, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο έχει σταθεροποιηθεί.

Στο πλαίσιο αυτής της νέας προσέγγισης, το κοινοβούλιο της Αιγύπτου εξετάζει ακόμα και το ενδεχόμενο χαλάρωσης των ορίων της προεδρικής θητείας, ένδειξη πως η κυβέρνηση θεωρεί ότι δεν επηρεάζεται από τις εγχώριες προκλήσεις. Επίσης, η οικονομία της χώρας έχει ξαναμπεί σε τροχιά, με τους μακροοικονομικούς δείκτες να σταθεροποιούνται καθώς πλησιάζει η ολοκλήρωση του φιλόδοξου τριετούς προγράμματος του ΔΝΤ. Άρα, ενώ η τελευταία δεκαετία υπήρξε μια περίοδος εσωστρέφειας για την Αίγυπτο, η χώρα βρίσκεται τώρα σε θέση να επιστρέψει στον ιστορικό της ρόλο ως μεσαίας δύναμης.

Τα δυνατά σημεία της Αιγύπτου σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο

Στο μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ιστορίας της, η Αίγυπτος ενεργούσε ως στρατηγική μεσαία δύναμη στη Μέση Ανατολή, συμμετέχοντας ή μεσολαβώντας σε διάφορες συγκρούσεις και παρέχοντας διπλωματική στήριξη σε συμμάχους που επιδίωκαν να επωφεληθούν από τη βαρύτητα της χώρας. Η Αίγυπτος κατέχει καίρια θέση στον Αραβικό και Μουσουλμανικό κόσμο, με μεγάλη ακτογραμμή σε τρεις βασικούς διαύλους, την Ερυθρά Θάλασσα, τη Μεσόγειο Θάλασσα και τον Ποταμό Νείλο. Διαθέτει επίσης τη μεγαλύτερη Αραβική στρατιωτική δύναμη, περιλαμβανομένου ενός ευμεγέθους ναυτικού και ενός προηγμένου διπλωματικού σώματος.

Ενώ η Σαουδική Αραβία και τα άλλα κράτη του Κόλπου έτειναν να είναι τα πιο ορατά Αραβικά κράτη στη δημόσια διπλωματία τα τελευταία χρόνια, ωστόσο η κυβέρνηση της Αιγύπτου ήταν περιφερειακός ηγέτης πολύ πριν τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών του Κόλπου –και πριν βρουν το πετρέλαιο που τώρα τροφοδοτεί τη δύναμή τους. Πολιτισμικά, η Αίγυπτος –που έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον Αραβικό κόσμο με περισσότερους από 100 εκατ. κατοίκους, αριθμός ο οποίος αυξάνεται ταχύτατα – αποτελεί θεμέλιο λίθο στην Αραβικό και ευρύτερο Μουσουλμανικό κόσμο. Για παράδειγμα, το Τέμενος και θρησκευτικό ινστιτούτο al-Azhaz του Καΐρου, αναγνωρίζεται ευρύτερα ως το παγκόσμιο κέντρο γης Σουνητικής Ισλαμικής εκπαίδευσης.

Η σημασία της Αιγύπτου ως μεσαίας δύναμης στην περιοχή, φυσικά, εξαρτάται από το πώς σχετίζεται με τον υπόλοιπο κόσμο. Η σύγχρονη Αίγυπτος έχει αυξήσει έντεχνα τρόπο την επιρροή της στην περιφέρεια για να αποσπά οφέλη από τις παγκόσμιες δυνάμεις που ανταγωνίζονται για την κυριαρχία. Η βίαιη μετάβαση της Αιγύπτου από μια μοναρχία σε μια δημοκρατία το 1952 αποτελεί κλασικό παράδειγμα αυτής της δυναμικής. Την εποχή εκείνη, η χώρα βρέθηκε στη μοναδική θέση να μπορεί να εκμεταλλευτεί τις ψυχροπολεμικές εντάσεις μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης – αρχικά εξισορροπώντας το Ηνωμένο Βασίλειο έναντι της Σοβιετικής Ένωσης και στη συνέχεια της ΗΠΑ έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό έδωσε στην Αίγυπτο ουσιαστική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια, επιπλέον της διπλωματικής στήριξης από όλες τις πλευρές αφού καμία παγκόσμια δύναμη δεν ήταν πρόθυμη να αποξενώσει το Κάιρο και να κινδυνεύσει να χάσει την πρόσβαση στη Διώρυγα του Σουέζ, ή στον ισχυρό στρατό της Αιγύπτου, την σημαντική καταναλωτική αγορά και την οικονομία της.

Σήμερα η Αίγυπτος συνεχίζει αυτές τις ασκήσεις ισορροπίας, λαμβάνοντας περισσότερα από 1 δισ. δολάρια ετησίως σε αμερικανική στρατιωτική βοήθεια, ενώ ταυτόχρονα αγοράζει ρωσικό στρατιωτικό εξοπλισμό και ερευνά την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας με τη Μόσχα. Επενδυτικό χρήμα ρίχνει και η Κίνα στην Αίγυπτο, με το βλέμμα στην καταναλωτική της αγορά και το μεταποιητικό της περιβάλλον, αλλά και προκειμένου να διασφαλίσει εύκολη πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας της Μίας Ζώνης και Ενός Δρόμου. Καθώς η Αίγυπτος αναδύεται ως ένας περιφερειακός παίκτης με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, οι τρεις αυτές παγκόσμιες δυνάμεις θα βρεθούν και αυτές να ανταγωνίζονται για την προσοχή της Αιγύπτου.

Η εσωτερική αδυναμία της Αιγύπτου

Όπως, όμως, είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί η δύναμη της Αιγύπτου, εξίσου δύσκολο είναι να αμφισβητηθούν και οι αδυναμίες της. Όταν ο πρώην πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ έγραφε το 1955 πως «καμία χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει από το να κοιτά πέρα από τα σύνορά της για να βρει την πηγή των ρευμάτων που την επηρεάζουν», ομολογούσε πως η σύγχρονη Αίγυπτος θα έπρεπε να πάρει θέσει με σύνεση, ακόμα και μεταξύ ισχυρότερων δυνάμεων. Ο Νάσερ αναγνώρισε την ανικανότητα της Αιγύπτου να καταπολεμήσει τη γεωγραφική πραγματικότητα που την «δένει» με τους γείτονες και αντιπάλους της όπως το Σουδάν και η Αιθιοπία στον Νείλο, ή η Τουρκία –άλλη μια δύναμη που επιδιώκει να κυριαρχήσει στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Νάσερ είναι γνωστότερος για την επιστράτευση του Αραβικού κόσμου κατά των Δυτικών παραβιάσεων και του Ισραήλ, αν και ο διάδοχός του άλλαξε πορεία σε ό,τι αφορά το Ισραήλ το 1979.

Εν τούτους, οι περίοδοι έντονων εσωτερικών πολιτικών και οικονομικών αγώνων στην Αίγυπτο έχουν κατά καιρούς υπονομεύσει την ικανότητα της χώρας να ενεργεί ως υπεύθυνη δύναμη και ως μεσολαβητής μεταξύ των περιφερειακών κρατών. Όμως δεν έχουν αλλάξει τις βασικές επιτακτικές ανάγκες της Αιγύπτου σε περιφερειακό επίπεδο. Πρώτον, θα υπερασπιστεί τον πυρήνα του πληθυσμού της κατά μήκος του βόρειου τμήματος του Νείλου και του Δέλτα από οποιεσδήποτε απειλές για την ασφάλεια που μπορεί να διαχυθούν πέραν των συνόρων. Δεύτερον, θα πολεμήσει οτιδήποτε –πολιτικό ή υλικό- απειλεί την πρόσβαση της Αιγύπτου σε νερό, καύσιμα και τις οικονομικές προμήθειες που χρειάζεται για τον ταχύτατα αυξανόμενο πληθυσμό της χώρας. Τρίτον, θα πολεμήσει για να διατηρήσει την ελευθερία της να αποφασίζει με ποιόν θα συνεργάζεται ή σε ποιες συγκρούσεις θα εμπλακεί (κάτι που συχνά αφορά τη στήριξη φιλικών κυβερνήσεων που απορρίπτουν τα Ισλαμιστικά κινήματα).

Σταθεροποιώντας το εσωτερικό μέτωπο

Οι διαδηλώσεις της Αραβικής Άνοιξης σηματοδότησαν μια σπάνια στιγμή δημοκρατικής αισιοδοξίας στην Αίγυπτο, όπου μετά την ανατροπή του μακρόβιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ το 2011 διενεργήθηκαν προεδρικές εκλογές το 2012 οι οποίες έφεραν στην κυβέρνηση τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Σηματοδότησαν επίσης την αρχή μιας ταραγμένης περιόδου που θα έβλεπε την Αίγυπτο να υποχωρεί από τον ιστορικό περιφερειακό της ρόλο στο πλαίσιο μιας μοναδικής στιγμής δημοκρατικής αισιοδοξίας για ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο. Ωστόσο, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων (SCAF), το στρατιωτικό σώμα που κυριαρχεί στις Αιγυπτιακές σχέσεις, θεώρησε το 2011-2012 ως μια περίοδο τρομακτικής αστάθειας.

Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2013, η κατάρτιση του τρέχοντος Αιγυπτιακού Συντάγματος και η εκλογή του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι το 2014 έδειξαν τις προσπάθειες του SCAF για επέλθει ηρεμία στα ταραγμένα πολιτικά νερά –ακόμα και αν αυτό σήμαινε βίαιη καταστολή της αντιπολίτευσης. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του αλ-Σίσι κέρδισε εύκολα μια δεύτερη θητεία το 2018, δίνοντάς του άλλα τέσσερα χρόνια για να εδραιώσει την κληρονομιά του –και δίνοντας το SCAF αρκετά χρόνια ακόμα με έναν ηγέτη τον οποίον έχει εγκρίνει, καθώς και με μια κυβέρνηση που μπορεί εύκολα και διακριτικά να ελέγξει.

Εν τω μεταξύ, η εύθραυστη οικονομία της Αιγύπτου βελτιώθηκε, αν και παραμένει η Αχίλλειος πτέρνα της χώρας. Η συνεχιζόμενη αδυναμία περιλαμβάνει υψηλά επίπεδα χρέους, έναν υψηλό «λογαριασμό» για τους μισθούς του δημοσίου, υψηλές επιδοτήσεις που η κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει, υψηλό επίπεδο ανεργίας, εξάρτηση από έναν αγροτικό τομέα που αποδυναμώνεται, αλλά και ένα φτωχό εκπαιδευτικό σύστημα που δεν είναι εξοπλισμένο για να εκπαιδεύσει ένα εργατικό δυναμικό για να καλύψει τις μελλοντικές ανάγκες της χώρας. Επιπλέον, το Αιγυπτιακό νόμισμα είναι αδύναμο και θα συνεχίσει να αποδυναμώνεται, μειώνοντας την ήδη πενιχρή αγοραστική δύναμη της χώρας.

Όμως σε μακροοικονομικό επίπεδο, η οικονομία της Αιγύπτου βγαίνει ισχυρότερη, εν μέρει λόγω της προσήλωσης του Καΐρου στο πρόγραμμα του ΔΝΤ. Η χώρα έχει πετύχει τα υψηλότερα επίπεδα ανάπτυξης της τελευταίας δεκαετίας και τις περισσότερες εισερχόμενες άμεσες ξένες επενδύσεις από οποιαδήποτε χώρα της Αφρικής το 2018, ενώ αυξήθηκαν και τα νούμερά της στον τουρισμό. Η πρόοδος του Καΐρου στη σταθεροποίηση της οικονομίας και του εσωτερικού πολιτικού συστήματος της χώρας, σημαίνει πως πλέον η Αίγυπτος είναι αρκετά άνετη να ξανα-αποκτήσει έναν πιο ενεργό ρόλο ως μεσολαβητής και ηγέτης σε ορισμένες περιφερειακές συγκρούσεις.

«Ανοίγματα» στο εξωτερικό

Ενώ η Αίγυπτος έχει αρχίσει να παίζει έναν πιο δυναμικό ρόλο στην περιοχή, ωστόσο η προσοχή της παραμένει επικεντρωμένη στην προστασία του πυρήνα της στον Νείλο και στο Δέλτα του Νείλου. Τον τελευταίο χρόνο, η Αίγυπτος έχει προσπαθήσει να μειώσει τις εντάσεις με τους νότιους γείτονές της, το Σουδάν και την Αιθιοπία, αναφορικά με το Αιθιοπικό Μεγάλο Φράγμα (Grand Ethiopian Renaissance Dam, κοντά στα σύνορα Αιθιοπίας-Σουδάν) που εκτείνεται στον Νείλο. Η πιο ρεαλιστική αυτή προσέγγιση οφείλεται στην ανάγκη για λύσεις που διασφαλίζουν πως η Αίγυπτος θα διατηρήσει την πρόσβασή της σε επαρκείς ποσότητες νερού για άρδευση και πόση. Όμως τελευταία, οι νότιοι γείτονες έχουν φανεί πιο πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν το πλεονέκτημά τους στο Νείλο ενάντια στην Αίγυπτο. Κατά τις πρόσφατες αναταράξεις στο Σουδάν, η στήριξη που παρείχε η Αίγυπτος στον πολιορκημένο ηγέτη Omar al Bashir αποδεικνύει τις προσπάθειες του Καΐρου να κάνει ειρήνη με τους γείτονές της στην Ερυθρά Θάλασσα, αν και αναμφίβολα θα διατηρηθούν οι εντάσεις αναφορικά με την κατανομή των υδάτων του Νείλου.

Η επόμενη προτεραιότητα της Αιγύπτου είναι η άμυνα έναντι των ενόπλων ανταρτών, που κυρίως αναδύεται από της αχανής εκτάσεις ερήμου και στις δυο πλευρές του Νείλου. Ο δυτικός γείτονας της Αιγύπτου, η Λιβύη, τελευταία υπήρξε hotspot ενόπλων ομάδων. Για αρκετά χρόνια, η Αίγυπτος παρείχε στρατιωτική και διπλωματική στήριξη στον ηγέτη του Εθνικού Στρατού της Λιβύης Khalifa Hifter. Συνεργαζόμενη σιωπηρά με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η πολεμική αεροπορία της Αιγύπτου βομβάρδιζε επίσης ισλαμιστές ενόπλους στην ανατολική Λιβύη καθώς προσπαθεί να σταματήσει το πέρασμα των ενόπλων από τα διάτρητα σύνορα Αιγύπτου-Λιβύης. Οι διαφορές αναφορικά με την εμπλοκή με ορισμένες Ισλαμιστικές ομάδες μελλοντικά θα κηλιδώσει τη συμμαχία Αιγύπτου-ΗΑΕ, ενώ η βαθύτερη Αιγυπτιακή εμπλοκή στη Λιβύη κινδυνεύει να ξεσηκώσει την αντιπολίτευση δυνάμεων της Σαχάρας πως η Αλγερία και το Μαρόκο.

Οι Αιγύπτιοι ηγέτες έχουν αρχίσει ρεαλιστικά να ξανασυνεργάζονται με τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας προκειμένου να ενισχύσουν την ασφάλεια στην Χερσόνησο του Σινά μετά από χρόνια ελαχιστοποιημένης συνεργασίας με τους Παλαιστίνιους. Η Αίγυπτος έχει επίσης επανέλθει ως πρωταρχικός παράγοντας που βοηθά το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τα Αραβικά κράτη στη διαπραγμάτευση μεταξύ των αντιμαχόμενων Παλαιστινιακών κομμάτων. Αν και τα όρια των προσπαθειών αυτών είναι ξεκάθαρα, αφού η τελευταία συμφωνία συμφιλίωσης μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ δείχνει τώρα να καταρρέει, η Αίγυπτος ελπίζει τουλάχιστον να ελαχιστοποιήσει την απειλή που αποτελεί για την ασφάλεια η Λωρίδα της Γάζας.

Στην προσπάθειά της να ανακτήσει τη θέση της ως δύναμη της Μεσογείου, η Αίγυπτος έχει γίνει «παίκτης-κλειδί» στον τομέα του πετρελαίου και αερίου στην ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα, όπου οι πρόσφατες ανακαλύψεις έχουν δώσει στο Κάιρο ελπίδες ότι θα βρει ακόμα περισσότερους υδρογονάνθρακες. Θέλοντας να έχει μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια και να μπορεί να τροφοδοτήσει τον μεταποιητικό της τομέα, η Αίγυπτος έχει επιδιώξει προσεκτικά να ευθυγραμμιστεί στενά με την Ελλάδα και την Κύπρο, πραγματοποιώντας συναντήσεις με τους γείτονες της Μεσογείου σε πολλά συνέδρια κατά τη διάρκεια του έτους. Με το να ευθυγραμμίζεται με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και με το Ισραήλ και την Ιταλία, η Αίγυπτος έρχεται σε καλύτερη θέση να αμφισβητήσει τον βασικό της αντίπαλο, την Τουρκία, σε οποιαδήποτε διαμάχη αναφορικά με τις μελλοντικές ανακαλύψεις πετρελαίου και αερίου στην ανατολική Μεσόγειο (όπου οι χωρικές γραμμές συχνά είναι θολές και αλληλεπικαλύπτονται). Όμως, όσο περισσότερο πιέζει η Αίγυπτος, τόσο πιο πιθανό είναι να προκαλέσει εντάσεις με την Τουρκία.

Όλη αυτή η κινητικότητα στη άμεση σφαίρα επιρροής της Αιγύπτου έχει αυξηθεί υπό την προεδρία του al-Sisi. Αυτό κινδυνεύει να προκαλέσει διαφωνίες με άλλες περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή την περίοδο της εσωστρέφειας της Αιγύπτου. Το Κάιρο πιστεύει πως η αδιαφορία του για τις υποθέσεις χωρών που βρίσκονται πιο μακριά, όπως η Συρία και το Ιράκ, θα μετριάσει αυτές τις εντάσεις. Σε περιοχές που δεν συνορεύουν με την Αίγυπτο, το Κάιρο ενδιαφέρεται να βοηθήσει ώστε να επέλθει σταθερότητα, όχι όμως χωρίς να εξετάζει σοβαρά τα ζητήματα.

Η συμμετοχή της Αιγύπτου στο μερικό εμπάργκο του Κατάρ είναι ενδεικτική. Το Κάιρο είναι ευρύτερα ευθυγραμμισμένο με τις προτεραιότητες των μελών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και εξαρτάται από την οικονομική τους βοήθεια. Επιπλέον, απεχθάνεται την Ντόχα διότι καλύπτει Ισλαμιστικά κινήματα με τα οποία αντιτίθεται η Αίγυπτος. Ακόμα και τότε, όμως, υπήρξε το πιο ήσυχο από τα τέσσερα κράτη που επέβαλαν το εμπάργκο. Ομοίως, η Αίγυπτος έχει αποφύγει να εμπλακεί ουσιαστικά στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, φοβούμενη μην συρθεί σε έναν βούρκο που θα είχε σημαντικά δυσμενή αποτελέσματα. Ωστόσο, βλέπει επίσης με θετικό μάτι την προοπτική μιας Συρίας της οποίας θα ηγείται ο Bashar al Assad –κάτι που αντανακλά τον ενθουσιασμό του Καΐρου για σταθερές Αραβικές κυβερνήσεις που αφήνουν ελάχιστον χώρο για Ισλαμιστές.

Μπορεί η Αίγυπτος να αναδύεται ως μια πιο σταθερή μεσαία δύναμη της Μέσης Ανατολής, ωστόσο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικά πολιτικά και οικονομικά εμπόδια. Όσο πιο πολλή εμπλέκεται πέραν των συνόρων της, τόσο περισσότερο θα έρχεται αντιμέτωπη με περίπλοκες καταστάσεις με τις περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις που δεν μοιράζονται τις προτεραιότητες της Αιγύπτου. Οι ΗΠΑ ήδη αντιτίθενται στη στενή σχέση της Αιγύπτου με τη Ρωσία, με το Κογκρέσο ιδιαίτερα να τάσσεται κατά της αγοράς Ρωσικών όπλων από το Κάιρο. Ομοίως, η αύξηση της οικονομικής συνεργασίας της Αιγύπτου με την Κίνα θα γίνει θέμα στην Ουάσινγκτον, ιδιαίτερα αν η Αίγυπτος αυξήσει τις αγορές κινεζικής τεχνολογίας. Όμως, ενώ η εγχώρια πολιτική αντιπολίτευση και η οικονομική αδυναμία παραμένουν προκλήσεις, όσο το Κάιρο αισθάνεται πιο άνετο με την κατάσταση στο εσωτερικό, η Αίγυπτος θα παίζει όλο και πιο ενεργό ρόλο στη Μέση Ανατολή.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1664908/h-aigyptos-anakta-ton-perifereiako-ths-rolo.html

He Is a Racist, He Is a Con Man, and He Is a Cheat’

Από

anixneuseis

February 28, 2019

Nixon was bad, but nothing compared to Michael Cohen’s portrayal of “gangster” Trump.

By Nicholas Kristof The New York Times.

Opinion Columnist

Feb. 27, 2019
More than 45 years ago, as a 14-year-old farm kid in Oregon, I watched on a flickering black-and-white television as Richard Nixon’s former White House counsel, John Dean, testified about presidential misconduct in the Watergate scandal — and the second-most-corrupt administration in American history began to crumble.

Now, watching Michael Cohen testify before Congress, I sense a similar historic temblor, only this time it may be the No. 1-most-corrupt administration that is beginning to teeter.

Cohen’s testimony was staggering because of the cumulative sum of alleged misconduct, because of the overall portrait it provided of Donald Trump as a “mobster.”

“I know what Mr. Trump is,” Cohen said, summing up what he learned working at Trump’s side for a decade. “He is a racist, he is a con man, and he is a cheat.”

The range of Trump cons that Cohen outlined was extraordinary, from rigging an auction for the sale of a Trump portrait, to apparent bank fraud, to apparent perjury, to secret hush money payoffs to women, to apparent advance knowledge of a WikiLeaks dump of Democratic emails.

There was even a tantalizing suggestion of other criminal conduct that the Justice Department’s Southern District of New York is investigating that we may know nothing about.

Watergate started with a “third-rate burglary” that Nixon apparently had no advance knowledge of. But the investigation into the burglary led to revelations of a cover-up, of obstruction of justice, of mind-boggling abuses of power. One difference is that Trump’s illegal behavior seems to be more broad-ranging than Nixon’s.

Trump may have been so cavalier because he never expected this office or this scrutiny. I wish the hearing hadn’t taken place precisely during Trump’s summit meeting with Kim Jong-un, because of the risk of undermining nuclear diplomacy, but the irony is that according to Cohen, those Trump-Kim negotiations are a historical fluke.

“He had no desire or intention to lead this nation — only to market himself and to build his wealth and power,” Cohen said. “Mr. Trump would often say, this campaign was going to be the ‘greatest infomercial in political history.’ He never expected to win the primary. He never expected to win the general election.”

What was almost as dispiriting as the range of misconduct alleged was the behavior of Republicans on the committee. They seemed less interested in ferreting out the truth than in covering it up; all they wanted to do was protect Trump and discredit Cohen.

It was three hours into the hearing before a Republican even asked Cohen a question about Trump.

The Republicans argued that we should not believe Cohen because he is a proven liar. But if a proven liar should not be believed, why do these same Republicans believe Trump? After all, Trump has made 8,718 false or misleading statements since taking office, according to The Washington Post’s count.

Wow! What testimony! What a milestone. Here’s my take on where Michael Cohen’s testimony leaves Trump and the U.S.

Cohen said that he had no knowledge of any sex video obtained by Russia as leverage over Trump, and added that he didn’t have proof of collusion with Russia, only “suspicions.” But he described a kind of kompromat: “Mr. Trump knew of and directed the Trump Moscow negotiations throughout the campaign and lied about it” and then “made clear to me” that “he wanted me to lie” to Congress.

Cohen shot down some of the rumors going around. He said he has no knowledge of Trump having a love child or paying for an abortion, and Trump would “never” physically harm Melania. But the sum total of his testimony was devastating; decades from now, historians will continue to analyze it.

On his first day testifying to the Senate Watergate committee back in June 1973, John Dean said: “To one who was in the White House and became somewhat familiar with its interworkings, the Watergate matter was an inevitable outgrowth of a climate” in which expediency trumped law.

It was in part Watergate that drew me toward journalism, and in 35 years reporting for The New York Times, I’ve known and covered many American presidents and foreign leaders. The American leaders sometimes tried to bamboozle or spin us reporters, but they were tethered to truth and to American values and were fundamentally different from some banana republic leaders who were simply gangsters.

Until now.

I hope Democrats aren’t gleeful. This is a sad moment in American history, for Nixon walks again. Squared.

And I hope the Republicans listened when Cohen told one of his G.O.P. interrogators: “I did the same thing you are doing now for 10 years. I protected Mr. Trump for 10 years.” He added: “People who follow Mr. Trump blindly will suffer the same consequences I’m suffering.”

1...2,6982,6992,700...3,033 Σελίδα 2,699 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

ΑΟΖ:Ο Εφιάλτης της Τουρκίας

Του Θεόδωρου Καρυώτη Στις 2 Μαρτίου 2019 AllTimeClassic

L’étude allemande bidon sur les perdants de l’euro

Selon le cercle de réflexion CEP, les Français et les Italiens seraient les plus affectés par l’existence de la monnaie unique européenne.

Des choix surprenants

« Si tous les pays s’en étaient tenu aux règles de Maastricht, ils auraient tous profité de l’euro »

Marge de manœuvre

ΓΑΛΛΙΑ: Επιταχύνεται η ισλαμοποίηση

Όταν οι Αμερικανοί είπαν στον Ταγίπ δεν περνά μύγα πάνω από το γεωτρύπανό της Exxon Mobil

Ανάλυση: Η ανακάλυψη του «Γλαύκου» και το κυπριακό τερματικό LNG

ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ

Πόσο σοβαρή είναι η νέα κρίση Ινδίας-Πακιστάν;

**Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου* liberal.gr**

Αλέξη, άσε την πλάκα… Το Αιγαίο «καίγεται» και εσύ ασχολείσαι με τα ορφανά ΓΑΠ και Σημίτη;

«Απεύθυνση» λόγω… ντουβρουτζά*!

Γιατί είναι αναπόφευκτο το νέο δημοψήφισμα για το Brexit

Η Αίγυπτος ανακτά τον περιφερειακό της ρόλο

της Emily Hawthorne Δημοσιεύθηκε: 27 Φεβρουαρίου 2019 Stratfor/euro2day.gr

Τα δυνατά σημεία της Αιγύπτου σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο

Η εσωτερική αδυναμία της Αιγύπτου

Σταθεροποιώντας το εσωτερικό μέτωπο

«Ανοίγματα» στο εξωτερικό

He Is a Racist, He Is a Con Man, and He Is a Cheat’