Ο νέος Δρόμος του Μεταξιού οδηγεί στη Ρώμη Στόχος της επίσκεψης Σι Τζινπίνγκ στη Ρώμη είναι η προσχώρηση της Ιταλίας στο κινεζικό πρόγραμμα επενδύσεων.

Ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ φτάνει στη Ρώμη σε μια ιδιαίτερη χρονική συγκυρία. Η Κίνα βρίσκεται σε εμπορικό διένεξη με τις ΗΠΑ, ενώ μόλις πρόσφατα ολοκλήρωσε τις εργασίες της η εξαντλητική για πολλούς Λαϊκή Εθνοσυνέλευση στο Πεκίνο. Από την άλλη πλευρά η Ιταλία αναμένεται να γίνει το πρώτο μέλος των G7 αλλά και η πρώτη μεγάλη χώρα της ΕΕ που θα κλείσει συμφωνίες με την Κίνα στο πλαίσιο του μεγαλεπήβολου κινεζικού επενδυτικού πρότζεκτ, τον «νέο Δρόμο του Μεταξιού». Οι κινήσεις της Ιταλίας και η νέα προσέγγιση με την Κίνα προβληματίζουν έντονα εδώ και καιρό τις Βρυξέλλες.

Στο μεταξύ στις 9 Απριλίου έχει προγραμματιστεί η Σύνοδος ΕΕ-Κίνας με θέμα το νέο Δρόμο του Μεταξιού. Ωστόσο η Ιταλία φαίνεται να μη θέλει περιμένει μέχρι τότε. Προσβλέπει σε κινεζικές επενδύσεις δισεκατομμυρίων το γρηγορότερο δυνατό. Τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ ότι οι κινεζικές επενδύσεις δεν θα δημιουργήσουν πλεονεκτήματα για τους Ιταλούς πολίτες, δεν φαίνεται να συμμερίζεται πάντως η ιταλική κυβέρνηση λαϊκιστών, η οποία έχει διαφορετική άποψη.

Μια νέα εμπορική σχέση αναδύεται

Το κινεζικό επενδυτικό σχέδιο που επίσημα φέρει τον τίτλο «Μια ζώνη, ένας δρόμος» (Βelt and Road) εστιάζει κυρίως σε επενδύσεις σε υποδομές: δρόμους, λιμάνια, σιδηροδρομικές συνδέσεις, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες. Η Ρώμη θέλει θα επωφεληθεί, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη ότι η οικονομία της αναπτύσσεται αργά και παρουσιάζει ελλείψεις στον τομέα των υποδομών. Για το λόγο αυτό η ιταλική κυβέρνηση θέλει να υπογράψει το ερχόμενο Σάββατο μνημόνιο συνεργασίας με την Κίνα, ώστε να επωφεληθεί από τα γεωστρατηγικά πλάνα της Κίνας με την ελπίδα ότι η Κίνα θα εγγυηθεί τις εισαγωγές περισσότερων προϊόντων «made in Italy». «Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν είναι ξεκάθαρα στο κείμενο της συμφωνίας» αναφέρει ο Νικόλα Kαζαρίνι, ειδικός σε θέματα Κίνας από τη δεξαμενή σκέψης ΙΑΙ.

Την ίδια ώρα Βρυξέλλες, Βερολίνο και Ουάσιγκτον διατηρούν επιφυλάξεις, ενώ διπλωμάτες διαβλέπουν μια τάση της Κίνας να ξαναμοιράσει την παγκόσμια τράπουλα, επωφελούμενη από την παραίτηση των ΗΠΑ του Τραμπ από τον ρόλο της παγκόσμιας υπερδύναμης. Η Κίνα λοιπόν επιδιώκει να γεμίσει το κενό που αφήνουν οι Αμερικανοί. Εντούτοις από τα φιλόδοξα επενδυτικά της σχέδια λείπει η διαφάνεια, δεν πληρούνται διεθνείς κανόνες, περιβαλλοντικά στάνταρντ και κανόνες αποφυγής του αθέμιτου διεθνούς ανταγωνισμού, ούτε γίνονται ανοιχτές προκηρύξεις διαγωνισμών. Βέβαια όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να ισχύουν για μια χώρα της ΕΕ, όπως η Ιταλία. Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε δηλώνει ότι η Ιταλία δεν έχει να φοβάται κάτι από την Κίνα, ως ήδη αναπτυγμένη οικονομικά χώρα. Ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης και υπ. Βιομηχανίας Λουίτζι ντι Μάιο διαβεβαιώνει επίσης ότι η Ιταλία δεν θέλει να δημιουργήσει νέους συμμάχους, βάζοντας στην άκρη ιστορικούς εταίρους της. Ωστόσο στην Κίνα η ιταλική κυβέρνηση διαμηνύει ότι βλέπει νέες ευκαιρίες για την τόνωση των ιταλικών εξαγωγών.

Επιφυλάξεις και εντός της ιταλικής κυβέρνησης

Βέβαια και εντός της ιταλικής κυβέρνησης δεν λείπουν οι φωνές που βλέπουν με σκεπτικισμό το όλο εγχείρημα. Έτσι ο επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπ. Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι τονίζει ότι οι κινήσεις πρέπει να είναι προσεκτικές και ότι η Ιταλία δεν επιδιώκει να γίνει «κινεζική αποικία». Υπογραμμίζει επίσης ότι σε όποια μελλοντική επένδυση σε βασικές υποδομές, όπως λιμάνια ή σιδηροδρόμους, θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι ο έλεγχος θα ανήκει σε ιταλικά χέρια. Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι πέρα από την Ιταλία και άλλες 100 χώρες έχουν υπογράψει αντίστοιχες «δηλώσεις προθέσεων» με την Κίνα στο πλαίσιο του νέου Δρόμου του Μεταξιού. Πρόκειται όμως κυρίως για φτωχές χώρες, που δεν προσελκύουν έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον. Πάντως και σε διεθνές επίπεδο πολλοί βλέπουν τον νέο Δρόμο του Μεταξιού σαν έναν κινεζικό δούρειο ίππο με στόχο την άσκηση επιρροής, οικονομικής αλλά και πολιτικής, σε πολλές περιοχές του πλανήτη.

Αντρέας Λάντβερ, dpa

Eπιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

Πηγή: Deutsche Welle

Πηγή: https://www.voria.gr/article/o-neos-dromos-tou-metaxiou-odigi-sti-romi

της οικολόγου βουλευτίνας Isabelle Attard*

Γκρέτα Θούνμπεργκ

Περίπου πέντε μήνες τώρα, μια 16χρονη νεαρή, με διαταραχή Ασπεργκερ,  βρίσκεται στο επίκεντρο των μέσων ενημέρωσης όλου του κόσμου. Κάνει “μαθητική απεργία” για να ακουστεί και ο αγώνας της είναι σωστός. Καθήκον της είναι να στείλει ένα μήνυμα στους πάμπλουτους, στους πολιτικούς ιθύνοντες, είτε στην COP24 στην Πολωνία, είτε πρόσφατα στο Νταβός ώστε να σέβονται τις δεσμεύσεις τους για το κλίμα. Η τελευταία ομιλία της συγκίνησε σχεδόν όλους τους ένθερμους περιβαλλοντιστές του πλανήτη:

«Δεν θέλω να σας μεταδώσω απελπισία, θέλω να σας πανικοβάλω. Θέλω να αισθανθείτε το φόβο που με διακατέχει κάθε μέρα και να δράσετε, σαν να υπάρχει φωτιά, γιατί περί αυτού πρόκειται. […] Υπάρχει ακόμη μια μικρή δυνατότητα να σταματήσουν οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, προκειμένου να αποφευχθούν τα δεινά για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη.”

Πίσω από αυτές τις ηχηρές λέξεις, βρίσκουμε έναν Σουηδό εξυπνούλη ‘’δημόσιων σχέσεων”, τον Iνγκμαρ Ρίαντζογκ. Η μέσα μεριά του παραμυθιού είναι λιγότερο όμορφη, αλλά πιο ενδιαφέρουσα.

Ο Σουηδός δημοσιογράφος Aνδρέας Χένρικσον είναι, σύμφωνα με την έρευνά μου, ο πρώτος που διερεύνησε αυτό το θέμα και το άρθρο του δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο της Rebecca Weidmo Uvell, στις 11 Δεκεμβρίου 2018.

 Η όμορφη ιστορία της Γκρέτα Θούνμπεργκ ξεκινάει στις 20 Αυγούστου 2018. Ο Iνγκμαρ Ρίαντζογκ συνιδρυτής της πρωτοεμφανιζόμενης εταιρίας, We Do not Have Time, συναντά τη Γκρέτα Θούμπεργκ μπροστά από το Σουηδικό Κοινοβούλιο και δημοσιεύει μια συγκινητική ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook. Βρισκόμαστε στην πρώτη ημέρα της απεργίας που ξεκίνησε η Γκρέτα. Στις 24 Αυγούστου, κυκλοφορεί μια αυτοβιογραφία που συνδυάζει την οικογενειακή κρίση με την κλιματική, με τίτλο Scener ur hjärtat, γραμμένη από τη Mαλένα Ερνμαν, τη μητέρα της Γκρέτα, τον Σβάντε Θούνμπεργκ, πατέρα της, τη Μπεάτα, αδελφή της και τη Γκρέτα. Οι καλλιτέχνες γονείς – αοιδός της λυρικής, η μαμά και ηθοποιός, ο μπαμπάς – είναι πασίγνωστοι στη Σουηδία. Η Γκρέτα, όχι ακόμα.

Στην πραγματικότητα, ο Iνγκμαρ Ρίαντζογκ και η οικογένεια της Γκρέτα γνωρίζονται από παλιά και συμμετείχαν μαζί σε μια διάσκεψη για το κλίμα στις 4 Μαΐου 2018. Δεν ήταν λοιπόν και τόσο τυχαία η συνάντηση στη Στοκχόλμη, στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Κοινοβούλιο μεταξύ Iνγκμαρ και Γκρέτα.

Τα πάντα είχαν προγραμματιστεί για να μετατρέψουν τη νεαρή Σουηδέζα σε διεθνή ηρωίδα, και αυτό, από το πρώτο άρθρο που δημοσιεύθηκε στην μεγαλύτερης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα Aftonbladet, λίγες μόνο ώρες μετά την ανάρηση στο Facebook του Ρίαντζογκ.

Η We Don’t Have Time, η οποία πρωτοεμφανίστηκε το 2016, έχει τη φιλοδοξία να δημιουργήσει ένα κοινωνικό δίκτυο άνω των 100 εκατομμυρίων μελών, το οποίο θα επηρεάσει τους πολιτικούς, άνδρες και γυναίκες, και επιχειρηματίες να δράσουν περισσότερο ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Αυτό  εμφανίζεται τουλάχιστο στο διαδίκτυο. Εδώ όμως τα πράγματα περιπλέκονται. Μεταξύ των μετόχων της πρωτοεμφανιζόμενης εταιρίας, βρίσκονται τα μέλη δύο διασυνδεδεμένων οικογενειών: των Πέρσον, παιδιών του πάμπλουτου Σβεν Ολαφ Πέρσον, ο οποίος έκανε περιουσία, μεταξύ άλλων, από την πώληση αυτοκινήτων (Bilbolaget Nord AB) και των Ρίαντζογκ. Οι δύο οικογένειες επενδυτών, που συναντήθηκαν στην περιοχή Γιάμτλαντ, δεν έχουν καμία σχέση με την οικολογία, είναι ειδικοί στις χρηματοδοτήσεις.

Iνγμαρ Ρίαντζογκ: ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τη γνωστή του Γκρέτα Θούνμπεργκ.

Τον Μάιο του 2018, ο Iνγκμαρ Ρίαντζογκ προσλήφθηκε ως πρόεδρος και διευθυντής της δεξαμενής σκέψης της Global Utmaning, για την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης και δηλώνοντας ότι είναι πολιτικά ανεξάρτητος. Ιδρυτής της δεν είναι άλλος από την Kριστίνα Πέρσον, κόρη του δισεκατομμυριούχου και πρώην σοσιαλδημοκράτη υπουργού επιφορτισμένου με τη στρατηγική ανάπτυξη και τη σκανδιναβική συνεργασία μεταξύ 2014 και 2016. Μέσα από την ανάλυση των tweets της δεξαμενής σκέψης, παρατηρούμε μια ισχυρή πολιτική δέσμευση στις παραμονές των ευρωπαϊκών εκλογών, για μια συμμαχία που θα περιλάμβανε από τους σοσιαλδημοκράτες μέχρι τη σουηδική δεξιά. Ο εχθρός είναι οι «εθνικισμοί» που αναδύονται παντού στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Στις 16 Ιανουαρίου 2019, η Global Utmaning με υπερηφάνεια ανακοίνωσε στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης τη νέα συνεργασία της με την Global Shapers, μια κοινότητα νεαρών (20-30 ετών) στελεχών “με μεγάλη δυνατότητα να διαδραματίσουν ρόλο στη μελλοντική κοινωνία και οι οποίοι εργάζονται για τη βελτίωση της κατάστασης των πληθυσμών γύρω τους. Αυτό το δίκτυο πρωτοδημιουργήθηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ το 2011. Οι επικεφαλής του  σκοπεύουν να σώσουν τον πλανήτη διατηρώντας παράλληλα την οικονομική ανάπτυξη και ζητώντας περισσότερη παγκοσμιοποίηση. Πλήρες πρόγραμμα.

Συνοψίζω. Από τη μια πλευρά, έχουμε υπό κατασκευή μια ψηφιακή πλατφόρμα, We Do not Have Time, η οποία απογειώθηκε πολύ πριν από μερικούς μήνες, χάρη στη Γκρέτα Θούμπεργκ, “νεαρή σύμβουλο” του ιδρύματος που διαχειρίζεται αυτήν την πλατφόρμα. Ξέχασα να αναφέρω ότι εκατοντάδες χιλιάδες διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που συνέλεξε ο Ρίαντζογκ αξίζουν χρυσάφι. Και από την άλλη, έχουμε μια οικογένεια δισεκατομμυριούχων με έναν πρώην υπουργό που επενδύει σε αυτήν την πρωτοεμφανιζόμενη εταιρία, ο οποίος μετάε μισθώνει τον Iνγκραμ Ρίαντζογκ σε δεξαμενή σκέψης για θέματα πράσινης ανάπτυξης, κυκλική οικονομία, εν συντομία, πράσινο πλύσιμο.

Αυτό το πράσινο πλύσιμο που επιτρέπει τον καπιταλισμό να διαιωνίζεται. Ετσι, η Γκρέτα Θούνμπεργκ φτάνει να συμβουλεύει εκείνους που στιγματίζει. Όπως είπε ο συγγραφέας του Γατόπαρδου, «αν θέλουμε τα πάντα να παραμείνουν όπως είναι, τότε όλα πρέπει να αλλάξουν» (Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα).

H Iζαμπέλ Ατάρ είναι οικολόγος βουλευτίνα της περιοχής Καλβαντός. Εζησε πολλά χρόνια στη Λαπωνία και υπήρξε για πολλά χρόνια Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας Γαλλίας – Σουηδία. Η ίδια δηλώνει οικοαναρχική.

Πηγή: https://reporterre.net/Le-capitalisme-vert-utilise-Greta-Thunberg

Δημοσθένης Κούρτοβικ. 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019, 00:25

Η κυβέρνηση αυτή διαθέτει περισσότερους πανεπιστημιακούς και άλλους οργανικούς διανοούμενους από κάθε προηγούμενη, αλλά ίσα ίσα από αυτούς και αυτές ακούμε τις πιο απίθανες αρλούμπες, που δεν καταρρακώνουν μόνο το όποιο πολιτικό κύρος τους αλλά, ακόμη χειρότερα, την αξιοπρέπειά τους.

Τελικά φαίνεται πως πράγματι μας ψεκάζουν. Ή, για να δώσουμε πιο επιστημονικό έρμα στο σενάριο, έχει εξαπολυθεί από κάποιο ανθελληνικό εργαστήριο βιολογικού πολέμου ένας διαβολικός ιός, που προσβάλλει τον σκληρό δίσκο και το λογισμικό του εγκεφάλου, διαγράφοντας ολόκληρα αρχεία της μνήμης και αποδιοργανώνοντας τις διανοητικές λειτουργίες. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε τις συμπεριφορές που βλέπουμε όλα αυτά τα χρόνια;

Γιατί καλά οι σαλεμένοι μύστες της μεταπραγματικότητας που τρέχουν πίσω από τον κάθε Σόρρα. Καλά το παρδαλό λουμπεναριό που στρογγυλοκάθισε σε υπουργικούς θώκους και βουλευτικά έδρανα. Το να βλέπεις όμως σοβαρούς ανθρώπους με σεβάσμια βιογραφία και εντυπωσιακή εργογραφία να αυτογελοιοποιούνται δημόσια είναι κάτι που δύσκολα εξηγείται με τον ορθό λόγο.

Η κυβέρνηση αυτή διαθέτει περισσότερους πανεπιστημιακούς και άλλους οργανικούς διανοούμενους από κάθε προηγούμενη, αλλά ίσα ίσα από αυτούς και αυτές ακούμε τις πιο απίθανες αρλούμπες, που δεν καταρρακώνουν μόνο το όποιο πολιτικό κύρος τους αλλά, ακόμη χειρότερα, την αξιοπρέπειά τους.

Το πιο πρόσφατο κρούσμα είναι η Μυρσίνη Ζορμπά. Είναι και το οδυνηρότερο για μένα, γιατί τη γνωρίζω προσωπικά, συνεργάστηκα κάποτε μαζί της στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και την εκτιμούσα – ακόμη την εκτιμώ, παρ΄όλα αυτά. Συνιδρύτρια και συνδιευθύντρια ενός από τους πιο εμβληματικούς εκδοτικούς οίκους της Μεταπολίτευσης, με σημαντικό μεταφραστικό έργο στο ενεργητικό της η ίδια, ιδρύτρια αργότερα και πρώτη διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ (με την πιο ευδόκιμη μάλιστα θητεία από όλους τους επικεφαλής αυτού του γρήγορα κακοφορμισμένου θεσμού), με έκανε να πιστεύω ότι με αυτή το ΥΠΠΟ θα είχε για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση (ναι, δεν εξαιρώ ούτε τη Μελίνα!) μια ηγεσία με όλες τις ατομικές προϋποθέσεις για να του δώσει επιτέλους ουσία.

Πώς λοιπόν μπόρεσε μια τέτοια προσωπικότητα να κάνει στον Βαρώτσο αυτή την αδιανόητη πρόταση, που περισσότερο και από αισθητική ακρισία προδίνει χαμηλή εκτίμηση γι’ αυτό ακριβώς το οποίο ανέλαβε να διακονεί; Γιατί αν οποιοδήποτε καλλιτεχνικό έργο είναι ανταλλάξιμο με οποιοδήποτε άλλο, τότε ο πολιτισμός παύει να έχει πρόσωπο, δική του φωνή και υποβιβάζεται σε υπηρέτη της τρέχουσας πολιτικής.

Η Μυρσίνη Ζορμπά δεν θα μπορούσε να δείξει με πιο προκλητικό τρόπο πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ως υπουργού Πολιτισμού. Η αλήθεια είναι ότι από τον καιρό που συνεργαζόμουν μαζί της στο ΕΚΕΒΙ είχα την εντύπωση πως εμφορούνταν από έναν κάπως στεγνό ζήλο, ένα εκγραφειοκρατισμένο όραμα. Στο φως της δυσάρεστης δημοσιότητας που απέκτησε στα καλά καθούμενα, αυτό μπορεί να λέει κάτι. Από την άλλη, οι τολμηρές και κατά κανόνα σωστές πρωτοβουλίες της έδειχναν άνθρωπο με ισχυρή θέληση, διορατικότητα και αίσθηση της ισορροπίας ανάμεσα στα μέσα και τους σκοπούς.

Πώς να τα συνταιριάξεις αυτά με την εξωπραγματικά βλακώδη τράμπα που καταδέχτηκε να εισηγηθεί; Γιατί το θεωρώ απίθανο να ήταν δική της η ιδέα. Μάλλον της την πλάσαρε κάποιο γραφειοκρατικό κομματόσκυλο του υπουργείου, που θεώρησε πως υπηρετούσε έτσι το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Αυτό όμως κάνει ακόμη χειρότερα τα πράγματα.

Αν η Ζορμπά που γνώριζα, με την ηγεμονική αποφασιστικότητα, το σιδερένιο χέρι με το οποίο διοικούσε το ΕΚΕΒΙ, τον αναγκαίο ως έναν βαθμό αυταρχισμό σε έναν οργανισμό που πολλοί του προσωπικού του τον ήθελαν παιδική χαρά και άλλοι όργανο εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων, αν αυτή η Ζορμπά έγινε φερέφωνο ενός άξεστου υφισταμένου της, για να προβεί έπειτα σε μια δειλή και αδέξια διάψευση, τότε δεν έχει απλώς αλλάξει. Έχει μεταλλαχτεί.

Κι έτσι μπαίνουμε στον πειρασμό της θεωρίας του σατανικού ιού. Ή μήπως αντί για τη γενετική μηχανική και τα μεταλλαξιογόνα να ψάξουμε για ερμηνείες στην ψυχοκοινωνική μηχανική και την πολιτική παθολογία της; Μήπως σοβαροί άνθρωποι βαρέθηκαν να είναι σοβαροί, βλέποντας μια ολόκληρη ζωή την πραγματικότητα να εκδικείται τον πολιτικό χώρο τους για τις απόπειρές του να της επιβάλει τις ιδεοληψίες του, και αποφάσισαν να αντεκδικηθούν με το να γίνουν χειρότεροι από αυτή, χειρότεροι από τον εαυτό τους, χρησιμοποιώντας την εξουσία όσο ακόμη μπορούν να την έχουν;

Η Μυρσίνη Ζορμπά γνωρίζει ασφαλώς τον «Ρινόκερο» του Ιονέσκο. Εκεί, ο τελευταίος άνθρωπος που έχει απομείνει όταν όλοι γύρω του έχουν μεταμορφωθεί, ο ένας μετά τον άλλο, σε αφηνιασμένα παχύδερμα φωνάζει στο τέλος απεγνωσμένα ότι αυτός δεν θα παραδοθεί. Μήπως η υπουργός Πολιτισμού, που θα μπορούσε στο πολιτικό περιβάλλον της να είναι με μια έννοια ο τελευταίος άνθρωπος, είδε μάταιη την αντίσταση (προτιμώ να μη σκεφτώ ότι την είδε και ασύμφορη) και παραδόθηκε στη ρινοκερίτιδα;

Πηγή: Protagon.gr

ΑΠΟΨΗ Θ. Μαυρίδης

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Δεν μπορούν να φανταστούν οι αναγνώστες μου πόσο μοιάζουν οι έλληνες «γνωστοί-άγνωστοι» κουκουλοφόροι της ελληνικής αστυνομίας, που επί δεκαετίες τους παρακολουθούμε παθητικά στους τηλεοπτικούς δέκτες μας να σπάζουν, να ρημάζουν, να καίνε και να πετούν βόμβες μολότοφ στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης», που υποτίθεται υπερασπίζονται για εμάς, με τους γάλλους συντρόφους τους που στα γαλλικά ΜΜΕ αποκαλούνται τα «Black blocs» και που κατάφεραν να ρίξουν σε ένα αδιέξοδο σπιράλ βίας τόσο τους Kιτρινογελεκάδες, όσο και την κυβέρνηση Μακρόν. Το παραπάνω σύνθημά τους, που αναγράφεται στο πανό τους, είναι ενδεικτικό και τα λέει όλα : «Οι Μπροστάρηδες Πρώτοι στην Γκιλοτίνα» ! (Premiers de cordée, premiers guillotinés!). Με άλλα λόγια οι επιτυχημένοι (κατά τον Μακρόν) πρώτοι θα αποκεφαλιστούν στην γκιλοτίνα. Τι δεν καταλάβατε ; «Η αριστεία είναι χολέρα», όπως είπε ο εκ Θεσσαλονίκης στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού μας σε ανύποπτο χρόνο.

Ποιο είναι το αδιέξοδο σπιράλ βίας που διαμόρφωσαν οι γάλλοι Μπαχαλάκηδες ;

Όπως έγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 12-3-2019 http://www.anixneuseis.gr/?p=204024, η συμμετοχή (που έπεσε στις 30.000 περίπου σε ολόκληρη τη Γαλλία) στις εβδομαδιαίες διαδηλώσεις των Κιτρινογελεκάδων βαίνει σταθερά μειούμενη (-8% από τις 13-3-2019), παρά την ακόμα υψηλή συμπάθεια και υποστήριξη 53% που συγκεντρώνουν στην γαλλική κοινή γνώμη, σύμφωνα με τη σχετική μέτρηση της εταιρείας δημοσκοπήσεων Elabe για λογαριασμό της BFM TV. Ακόμα και μια από τους αρχικά πρωταγωνιστές τους, η Ingrid Levavasseur,  πήρε τις αποστάσεις της ανοιχτά σε όλα τα μέσα ενημέρωσης από τους πρώην Συντρόφους της, αποδοκιμάζοντας δίχως «ναι μεν, αλλά» τις επαναληφθείσες βιαιότητες στα Ηλύσια Πεδία στο Παρίσι κατά το προηγούμενο Σάββατο. Αναλυτές των κινημάτων θεωρούν ότι όσο η συμμετοχή στις διαδηλώσεις πέφτει, τόσο οι παραμένοντες Κιτρινογελεκάδες θα καπελώνονται από τους μειονεκτούντες οπαδούς των βιαιοτήτων και των καταστροφών για να συνεχίσουν να υπάρχουν, ως κίνημα. Διαφορετικά θα πρέπει να παραδεχτούν την ήττα τους και να το διαλύσουν. Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι προσφορότεροι Συμπράττοντες στην πιο αποτελεσματική βία τους ; Οι Μαυροφόροι κουκουλοφόροι Μπαχαλάκηδες : οι  «Black blocs». Οι οποίοι δρουν, με έναν αξιοζήλευτο επαγγελματισμό βιαιοτήτων, καίγοντας, σπάζοντας και λεηλατώντας (μη συλλαμβανόμενοι διότι «χάνονται μέσα στους διαδηλωτές) τα ισχυρά σύμβολα του Καπιταλισμού, όπως π.χ. : το υποκατάστημα Τράπεζας τύπου «MARFIN» (11 άτομα κόντεψαν να καούν διότι έμεναν στην ίδια οικοδομή στο ισόγειο της οποίας βρισκόταν το υποκατάστημα), το παραπάνω εστιατόριο πολυτελείας Fouquet’s, τα διάφορα διάσημα καταστήματα μόδας των Ηλυσίων αλλά και το εφημεριδοπωλείο μιας βιοπαλαίστριας ως παράπλευρης απώλειας του «αντικαπιταλιστικού αγώνα». Έτσι οι Μαυροφορεμένοι εκδικούνται «επαναστατικά» τον Καπιταλισμό στην πράξη, άσχετα αν την πληρώνουν τελικά με «τεχνική ανεργία» (chômage technique) οι χθεσινοί εργαζόμενοι στις κατεστραμμένες επιχειρήσεις, μέχρι να επιδιορθωθούν, αν επιδιορθωθούν και δεν κλείσουν οριστικά σε βάρος των προλεταρίων. Κι οι

Κιτρινογελεκάδες συνεχίζουν να υπάρχουν, να δρουν ως Παρατηρητές ή και Συμμέτοχοι (συμμετείχαν στις λεηλασίες των κατεστραμμένων καταστημάτων) των βιαιοτήτων και να καυχώνται για την επί 4 μήνες εβδομαδιαία ανυποχώρητη επανάστασή τους. Ήτοι : το ένα χέρι νίβει το άλλο  και τα δυο το πρόσωπο του αδιέξοδου σπιράλ βίας της Γαλλίας.

Από την πλευρά της κυβέρνησης Μακρόν, και αυτή είναι εγκλωβισμένη στο ίδιο σπιράλ βίας. Γιατί ; Διότι δεν έχει πάρει την απόφαση να απαγορεύσει τελείως τις εβδομαδιαίες διαδηλώσεις των Κιτρινογελεκάδων, κηρύσσοντας τη Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως της εισηγείται και την κατηγορεί για αδράνεια η Δεξιά και Ακροδεξιά αντιπολίτευση. Θέλει να διατηρήσει το συνταγματικό δικαίωμα στις δηλωμένες και αδειοδοτούμενες διαδηλώσεις, ως δημοκρατικό Κράτος. Ψήφισε πρόσφατα η κυβέρνηση έναν σχετικό Νόμο ενάντια στους Μπαχαλάκηδες Καταστροφείς (Loi anti-casseurs λέγεται), όμως βρίσκεται ακόμα για έλεγχο συνταγματικότητας στο «Συνταγματικό Συμβούλιο» και δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή. Αλλά τα Σάββατα τρέχουν. Πάμε για το 19^ο. Οι τελευταίες βιαιότητες της 16^ης Μαρτίου 2019, κατά τις οποίες οι αστυνομικές δυνάμεις στο Παρίσι απέτυχαν παταγωδώς να τις αποτρέψουν, παρόλο ότι τις είχαν προαναγγείλει στα κοινωνικά δίκτυα οι Eric Drouet (δεξιά) και ο Maxime Nicolle (αριστερά), η σκληρή πτέρυγα των Κιτρινογελεκάδων η οποία επιδιώκει, μαζί με τους  Black blocs, την κατάληψη του προεδρικού μεγάρου Elisée και της Εθνοσυνέλευσης Palais Bourbon. Εξ ου και η κυβέρνηση Μακρόν σύρθηκε να χρησιμοποιήσει το επόμενο Σάββατο 23-3-2019 τις ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις Sentinelle , αρμόδιες να φυλάσσουν τα «ευαίσθητα σημεία» της Γαλλίας και να αντιμετωπίζουν την τρομοκρατία. Έτσι, η κυβέρνηση εκτιμάει ότι θα απελευθερώσει αρκετές αστυνομικές δυνάμεις από την «στατική φύλαξη» των «ευαίσθητων σημείων» και θα τις ρίξει, με «την κινητικότητά τους», στην προληπτική αντιμετώπιση των Μπαχαλάκηδων, αν παραστεί ανάγκη. Και τι θα γίνει λένε οι κακεντρεχείς, αν οι διαδηλωτές επιτεθούν τους στρατιώτες Sentinelle, οι οποίοι δεν έχουν ούτε την κατάλληλη εκπαίδευση ενάντια στις διαδηλώσεις, αλλά ούτε και τον κατάλληλο εξοπλισμό ; Ιδού λοιπόν η παγίδευση και της κυβέρνησης Μακρόν στο σπιράλ βίας το οποίο καλά κρατεί επί 18 συνεχείς εβδομάδες !

«Ενσαρκώνοντας τις αρχές των {νέων αναρχικών}, οι μαυροφορεμένοι κουκουλοφόροι Black blocs λειτουργούν χωρίς ιεραρχία. Πρόκειται για ακριβείς ομαδοποιήσεις, κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης. Πριν από την διαδήλωση, οι μαυροφορεμένοι δεν υπάρχουν. Μετά το συμβάν, δεν υπάρχουν πια», έγραψε στις 2-5-2018 σε άρθρο του στην εφημερίδα Le journal de dimanche ο καθηγητής του πανεπιστημίου στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ Francis Dupuis-Déri. «Οι μαυροφορεμένοι δεν αντιπροσωπεύουν πάντα ένα ομοιογενές σώμα». Τούτων λεχθέντων, ένα σύνθημα των μαυροφορεμένων λέει : «Ποιοι είμαστε είναι λιγότερο σημαντικό από αυτό που θέλουμε. Και θέλουμε τα πάντα για όλους». Σε αυτήν την ιδεοληπτική φενάκη έχει εγκλωβιστεί η αδιάλλακτη παραπάνω ηγεσία των Κιτρινογελεκάδων.  Εξ ου κι ο εγκλωβισμός της στο σπιράλ βίας το οποίο απορρίπτουν οι νουνεχείς Γάλλοι οι οποίοι, παράλληλα, απαιτούν από τον Μακρόν να βρει λύση και να μετουσιώσει σε εφικτά μέτρα τις προτάσεις που του έκαναν στα πλαίσια του δίμηνου «ευρύ εθνικού διαλόγου».

Διαφορετικά, τόσο ο Μακρόν, όσο και οι Κιτρινογελεκάδες θα βγουν χαμένοι από το σπιράλ βίας.

Μέχρι τώρα κερδισμένοι είναι καθαρά οι Μαυροφορεμένοι Κουκουλοφόροι Black blocs.

Στη δημοσιογραφία κάποτε όλα πληρώνονται. Πρέπει να φροντίζεις το κλαδί στο οποίο κάθεσαι. Αν το πριονίζεις, κάποια στιγμή θα σπάσει.

Θα γράψω μερικές γραμμές με αφορμή την ανακοίνωση Εργαζομένων της ΕΡΤ με πόνο ψυχής.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και τα ποντίκια νοιώθουν ότι το σκάφος θα βουλιάξει θα αρχίσουν να ψάχνουν τρόπους να φύγουν.
Αλλά έκαναν ένα τεράστιο κακό στην ΕΡΤ3. Με την πολιτική εθελοδουλεία τους πριόνισαν το κλαδί που κάθονταν. Στέρησαν απο αξιοπιστία ένα κανάλι που για να την αποκτήσει χύθηκε αίμα.
Οι παλαιότεροι δημοσιογράφοι των εφημερίδων έλεγαν πως τα φύλλα τα κερδίζεις έναν ένα και τα χάνεις μαζικά.
Είναι ανεξήγητη η υπερβολική διάθεση των εργαζομένων να υπηρετήσουν τη σημερινή κυβέρνηση. Ίσως, το ένοιωθαν ως υποχρέωση γιατί “τους άνοιξε”. Αλλά, ούτε οι κοινωνίες, ούτε οι θεσμοί λειτουργούν έτσι.
Έχουν μια αίσθηση ότι το κρατικό κανάλι ανήκει στην ΚΟΒΑ του κομματικού μηχανισμού που κυβερνά και ένα μέρος, ως καπετανάτο, σε ορισμένους αναρχοαυτόνομους θύλακες που παρεισέφρησαν πουλώντας κομματική εκδούλευση, παλαιότερα, στο ΠΑΣΟΚ.

• Του Martin Wolf Financial Times/euro2day.gr

H ιστορία δείχνει ότι μετά από κάθε κρίση, οι αυστηρές ρυθμίσεις τείνουν να χαλαρώνουν με το πέρασμα του χρόνου. Οι τέσσερις παράγοντες πίσω από την κυκλικότητα του φαινομένου. Η διαφθορά, η εμπιστοσύνη και ο εφησυχασμός.

Stratfor/euro2day.gr

Η Βενεζουέλα θα δέχεται πιέσεις από το εσωτερικό αλλά και από το εξωτερικό για τη μετάβαση εξουσίας. Ποιες κινήσεις στο Μεξικό θα περιορίσουν τις ευκαιρίες για ξένες ενεργειακές επενδύσεις. Πώς κινούνται Αργεντινή και Βραζιλία.