Αρχική Blog Σελίδα 2690

Πώς θα έμοιαζε μια στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα

Από
anixneuseis
-
0

Η εισβολή θα ήταν το εύκολο κομμάτι

Frank O. Mora foreignaffairs.gr
20/03/2019  
Περίληψη:

Υπάρχουν δύο εύλογοι τρόποι με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να χρησιμοποιήσουν βία στην Βενεζουέλα: Μια εκστρατεία βομβαρδισμών ακριβείας και μια εισβολή πλήρους κλίμακας. Ούτως ή άλλως, θα έπρεπε να ακολουθήσουν προσπάθειες σταθεροποίησης της χώρας και ίδρυσης μιας πολιτικής κυβέρνησης. Αλλά τίποτε από αυτά δεν θα ερχόταν χωρίς τρομακτικό κόστος.

Ο FRANK O. MORA είναι διευθυντής του Κέντρου Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής Kimberly Green, και καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Φλόριντα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έναν σαφή στόχο στην Βενεζουέλα [1]: Την αλλαγή καθεστώτος και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Ωστόσο, οι κυρώσεις, η διεθνής διπλωματική απομόνωση και η εσωτερική πίεση έχουν αποτύχει να επιφέρουν σημαντική πρόοδο. Κάποια μυαλά στρέφονται προς την στρατιωτική επέμβαση. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, έχει πει ότι «όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι». Κι αν το εννοεί;

20032019-1.jpg

Ο Maduro σε μια στρατιωτική παρέλαση στο Campo de Carabobo, στην Βενεζουέλα, τον Δεκέμβριο του 2016. REUTERS
—————————————————————

Υπάρχουν δύο εύλογοι τρόποι με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να χρησιμοποιήσουν βία στην Βενεζουέλα [2]: Μια εκστρατεία βομβαρδισμών ακριβείας και μια εισβολή πλήρους κλίμακας. Είτε η μια είτε η άλλη οδός φυσικά θα πρέπει να ακολουθηθούν από προσπάθειες για την σταθεροποίηση της χώρας και την ίδρυση μιας πολιτικής κυβέρνησης. Αυτό θα μπορούσε να χρειαστεί χρόνια, δεδομένου του μεγέθους της χώρας και της στρατιωτικής δύναμής της. Η Βενεζουέλα έχει πληθυσμό 33 εκατομμυρίων κατοίκων σε έκταση δύο φορές μεγαλύτερο από το μέγεθος του Ιράκ. Ο στρατός της αριθμεί 160.000 άτομα, και παραστρατιωτικοί, colectivos (ένοπλες ομάδες της αριστεράς που υποστηρίζουν τον Maduro) και εγκληματικές συμμορίες έχουν συνολικά περισσότερα από 100.000 μέλη. Ακόμα κι αν μια στρατιωτική επέμβαση ξεκινούσε καλά, οι δυνάμεις των ΗΠΑ πιθανότατα θα βρίσκονταν μπερδεμένες στο βρώμικο έργο της διατήρησης της ειρήνης και της ανοικοδόμησης των θεσμών για τα επόμενα χρόνια.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

Για να λειτουργήσουν τα χτυπήματα ακρίβειας, θα πρέπει να καταστρέψουν υποδομές στρατιωτικές, ασφαλείας και οικονομικές, του καθεστώτος Maduro. Ο στόχος θα ήταν να εξαλειφθεί η ικανότητα του καθεστώτος να καταστέλλει τον λαό της Βενεζουέλας και να πεισθεί ο στρατός να εγκαταλείψει την κυβέρνηση.

Τα χτυπήματα ακρίβειας απεικονίζονται συχνά ως μια γρήγορη, φθηνή, ασφαλής και αποτελεσματική εναλλακτική λύση απέναντι σε μια ευρύτερη στρατιωτική επέμβαση. Ωστόσο, δύο χτυπήματα ακρίβειας των ΗΠΑ -στην Λιβύη το 2011 και στην Γιουγκοσλαβία το 1999- υπογραμμίζουν την απρόβλεπτη φύση τους και την περιορισμένη ικανότητά τους να διαμορφώνουν πολιτικά αποτελέσματα. Στην Λιβύη, όπου τα χτυπήματα διήρκεσαν επτά μήνες, η επέμβαση πέτυχε τον στενό της στόχο -την κατάρρευση του καθεστώτος του Μουαμάρ Αλ Καντάφι- αλλά άφησε την χώρα σε χάος. Η τρίμηνη βομβιστική εκστρατεία στην Γιουγκοσλαβία ήταν πιο επιτυχημένη: Υποβάθμισε την ικανότητα του γιουγκοσλαβικού στρατού να καταστέλλει τον πληθυσμό και βοήθησε στην δημιουργία ενός πολιτικού πλαισίου υπό τον έλεγχο του ΟΗΕ, αν και αυτός ήταν ένας πιο περιορισμένος στόχος από την αλλαγή καθεστώτος.

Μια στρατιωτική επέμβαση ακριβείας στην Βενεζουέλα θα απαιτούσε επιχειρήσεις στον αέρα, στην θάλασσα και στον κυβερνοχώρο. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα πρέπει να σταθμεύσει ένα αεροπλανοφόρο έξω από τις ακτές της Βενεζουέλας για να επιβάλει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων (no-fly zone) και να χτυπήσει στρατιωτικούς στόχους και κρίσιμες υποδομές. Το ναυτικό θα πρέπει επίσης να αναπτύξει μια ομάδα θωρηκτών και, ίσως, υποβρύχια που θα μπορούσαν να εκτοξεύσουν ένα σταθερό κύμα πυραύλων Tomahawk σε στρατιωτικούς στόχους, όπως αεροπορικές βάσεις, εγκαταστάσεις αεράμυνας και κέντρα επικοινωνίας και διοίκησης και ελέγχου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αναπτύξουν και άλλα στοιχεία, όπως τακτικά επιθετικά αεροσκάφη (τα οποία έχουν μεγαλύτερη ακρίβεια) και drones, αναπτυγμένα είτε από ένα αεροπλανοφόρο είτε από ένα κράτος-συνεργάτη, για να βοηθήσουν στην καταστροφή υποδομών. Τέλος, οι αμερικανικές δυνάμεις πιθανότατα θα χρησιμοποιούσαν κυβερνο-όπλα για να χειραγωγήσουν, να υποβαθμίσουν και να καταστρέψουν τις άμυνες της Βενεζουέλας.

Στο βέλτιστο σενάριο, ο στρατός της Βενεζουέλας θα λιποτακτούσε με την εμφάνιση του πρώτου πυραύλου Tomahawk, αποφασίζοντας να υποστηρίξει μια νέα κυβέρνηση για να αποφύγει την κλιμάκωση. Ωστόσο, ο στρατός της Βενεζουέλας μπορεί να μην διαθέτει τα επαγγελματικά μέσα, μετά από δεκαετίες υποβάθμισης από το καθεστώς των Chavista, για να διατηρήσει την τάξη ως προσωρινή κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας την εξουσία με το να αφοπλίσει τις εγκληματικές ομάδες που θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τον Maduro.

Στο χειρότερο σενάριο, μια επιχείρηση χτυπημάτων ακριβείας θα διαρκέσει μερικούς μήνες, σκοτώνοντας πιθανώς χιλιάδες πολίτες, καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος από ό,τι απομένει από την οικονομία της Βενεζουέλας και σαρώνοντας τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας. Το αποτέλεσμα θα ήταν η αναρχία. Πολιτοφυλακές και άλλες ένοπλες εγκληματικές ομάδες θα περιφέρονται στους δρόμους των μεγάλων πόλεων ανεξέλεγκτες, προκαλώντας όλεθρο. Περισσότεροι από οκτώ εκατομμύρια Βενεζουελάνοι πιθανόν θα έφευγαν. Το χάος θα οδηγούσε πιθανότατα τις Ηνωμένες Πολιτείες να στείλουν στρατεύματα ξηράς προκειμένου είτε να εκδιώξουν τελικά το καθεστώς και τις δυνάμεις ασφαλείας του είτε να παράσχουν ασφάλεια μετά την κατάρρευση της δικτατορίας.

Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι απίθανο. Πράγματι, το πιο πιθανό αποτέλεσμα μιας εκστρατείας αεροπορικών επιθέσεων είναι ότι οι ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας θα αποσυντεθούν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ίσως με διεθνείς εταίρους, δεν θα είχαν τότε άλλη επιλογή παρά να στείλουν στρατεύματα για να εξουδετερώσουν τις ανορθόδοξες ένοπλες ομάδες της Βενεζουέλας και να αποκαταστήσουν την τάξη, ενώ μια νέα κυβέρνηση και μια νέα δομή ασφαλείας θα καθιερώνονταν. Το πόσο καιρό θα διαρκούσε μια τέτοια ειρηνευτική κατοχή είναι δύσκολο να το πει κανείς, αλλά η δυσκολία του έργου και η πολυπλοκότητα της γεωγραφίας της χώρας δείχνουν ότι τα στρατεύματα θα παρέμεναν στην Βενεζουέλα για πολύ περισσότερο από τους λίγους μήνες για τους οποίους θα μπορούσαν αρχικά να αποσταλούν. Για παράδειγμα, η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για την σταθεροποίηση της Αϊτής, διήρκεσε δεκατρία χρόνια σε μια πολύ μικρότερη χώρα.

ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΞΗΡΑ

Αντί να ξεκινήσουν χτυπήματα ακρίβειας και να βυθιστούν αργότερα σε έναν πόλεμο ξηράς, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επιλέξουν να προχωρήσουν ολομέτωπα από την αρχή. Αυτό θα σήμαινε μια μείζονα παρέμβαση, η οποία θα περιλάμβανε τόσο αεροπορικές επιδρομές όσο και την ανάπτυξη τουλάχιστον 150.000 στρατιωτών ξηράς για να ασφαλίσουν ή να καταστρέψουν αεροδρόμια, λιμάνια, πετρελαιοπηγές, σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, κέντρα διοίκησης και ελέγχου, υποδομές επικοινωνιών και άλλες σημαντικές κυβερνητικές εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της κατοικίας του προέδρου, το παλάτι Miraflores. Ο εισβάλλων στρατός θα αντιμετώπιζε 160.000 τακτικούς στρατιώτες της Βενεζουέλας και περισσότερους από 100.000 παραστρατιωτικούς.

Οι πιο πρόσφατες στρατιωτικές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επεμβάσεις, στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003, αμφότερες υποχρέωσαν τα στρατεύματα των ΗΠΑ να παραμείνουν για σχεδόν 20 χρόνια μετά την αρχική εισβολή. Μέχρι το 2017, οι δύο επεμβάσεις είχαν εμπλέξει περισσότερους από δύο εκατομμύρια στρατιωτικούς του αμερικανικού στρατού και κατανάλωσαν περισσότερα από 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Περισσότερα από 7.000 εν ενεργεία μέλη [των δυνάμεων] των ΗΠΑ έχουν πεθάνει στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Το κόστος μιας παρέμβασης στην Βενεζουέλα, η οποία είναι απαλλαγμένη από το είδος των σεχταριστικών διαιρέσεων που μαστίζουν το Αφγανιστάν και το Ιράκ, πιθανότατα δεν θα έφθανε κοντά σε αυτούς τους αριθμούς, αλλά θα ήταν μάλλον σημαντικό.

Η τελευταία Λατινοαμερικανική χώρα στην οποία εισέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο Παναμάς το 1989. Περισσότεροι από 27.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί και περισσότερα από 300 αεροσκάφη συνέτριψαν γρήγορα μια Παναμέζικη Αμυντική Δύναμη κάτω των 20.000 ατόμων. Αν και η εισβολή διήρκεσε μόνο 42 ημέρες, οι αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Παναμά συνεχίστηκαν για άλλα τεσσεράμισι χρόνια. Μια εισβολή στην Βενεζουέλα θα απαιτούσε πολύ περισσότερα στρατεύματα και θα διαρκούσε πολύ περισσότερο.

Στο βέλτιστο σενάριο, ο στρατός της Βενεζουέλας θα καμφθεί γρήγορα και ο Maduro και ο εσωτερικός κύκλος του θα δραπετεύσουν χωρίς μάχη. Οι colectivos, οι πολιτοφυλακές και οι υπόλοιποι παραστρατιωτικοί θα έμεναν στην άκρη. Οι δυνάμεις ασφαλείας της Κούβας και της Ρωσίας θα εγκατέλειπαν τις θέσεις τους και ο λαός της Βενεζουέλας θα καλωσόριζε τις ξένες δυνάμεις με ανοιχτές αγκάλες. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απέσυραν τα περισσότερα από τα στρατεύματά τους, με εξαίρεση έναν περιορισμένο αριθμό που θα παρέμενε για να υποστηρίξει τις δυνάμεις ασφαλείας της Βενεζουέλας που θα εργάζονταν για την αποκατάσταση της τάξης.

Ωστόσο, τα πράγματα πιθανώς δεν θα πάνε τόσο εύκολα. Στην χειρότερη περίπτωση, οι αμερικανικές δυνάμεις θα νικήσουν γρήγορα τον στρατό της Βενεζουέλας, αλλά στην συνέχεια θα βρεθούν μπροστά σε εχθροπραξίες με πρώην μέλη του στρατού της Βενεζουέλας, με παραστρατιωτικές ομάδες, με Κολομβιανούς αντάρτες, με colectivos και κάποια μέλη της πολιτοφυλακής –όλοι τους με βοήθεια από την Κούβα και την Ρωσία. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο στρατός των ΗΠΑ θα έπρεπε να παραμείνει στην Βενεζουέλα για χρόνια μέχρι να μπορέσει μια νέα κυβέρνηση να διατηρήσει την τάξη.

Το πιο πιθανό σενάριο βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δύο άκρα. Μετά την εισβολή των ΗΠΑ, ο στρατός της Βενεζουέλας πιθανότατα θα παραδινόταν γρήγορα, το καθεστώς θα κατέρρεε και το περισσότερο κουβανέζικο και ρωσικό προσωπικό θα αποχωρούσε. Όμως, η παρουσία των ΗΠΑ θα ωθούσε τους αποστατήσαντες από τον στρατό, τις παραστρατιωτικές ομάδες και τις πολιτοφυλακές να κρυφτούν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να καθοδηγήσουν την αναδόμηση των δυνάμεων ασφαλείας της Βενεζουέλας και να κρατήσουν στρατεύματα στην χώρα για χρόνια.

Δεν υπάρχει στρατιωτική δράση χωρίς ρίσκο. Αλλά στην περίπτωση αυτή, το κοινωνικό, το οικονομικό κόστος και το κόστος ασφαλείας της επέμβασης υπερτερούν σημαντικά των ωφελειών. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκινούσαν περιορισμένες αεροπορικές επιδρομές ή πλήρη επίθεση στην ξηρά, θα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα βουτούσαν σε μια μακρά και δύσκολη εκστρατεία για την σταθεροποίηση της Βενεζουέλας μετά την ολοκλήρωση των αρχικών μαχών. Μια τέτοια δέσμευση θα κόστιζε αμερικανικές ζωές και χρήματα και θα έβλαπτε το κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Λατινική Αμερική. Μια εκτεταμένη κατοχή θα αναζωπύρωνε τον αντι-αμερικανισμό στην περιοχή, ιδιαίτερα αν οι στρατιώτες των ΗΠΑ διαπράξουν πραγματικές ή αντιληπτές καταχρήσεις, και θα έβλαπτε τις σχέσεις των ΗΠΑ με χώρες εκτός της περιοχής. Τέλος, ένα αμερικανικό κοινό που είναι κουρασμένο από πολέμους είναι απίθανο να αντέξει ακόμη μια εκτεταμένη στρατιωτική εκστρατεία.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/venezuela/2019-03-19/what-milita…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/south-america/2018-10-15/venezue…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/south-america/2019-01-31/how-sou…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ο άξονας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ και η ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας

Από
anixneuseis
-
0

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Δ), ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης (2A), ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπέντζαμιν Νετανιάχου (2Δ), και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο (Α), συνομιλούν στις εργασίες της 6ης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019, στην Ιερουσαλήμ. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti  MARCH 21, 2019

Ο στρατηγικός έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου σε όλα τα επίπεδα (αμυντικό, οικονομικό, ενεργειακό) αποτελεί πλέον το κύριο «σημείο» αντιθέσεων γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας και σημασίας και εστιάζει πρωτίστως στα αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας. Ταυτοχρόνως όμως υφίστανται δικαιώματα και συμφέροντα και άλλων χωρών με βάση το Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα το Δίκαιο της Θάλασσας. Στα συμφέροντα αυτά και στα δικαιώματα αυτά ασφαλώς εμπλέκονται η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ. Σαφές είναι δε ότι η Ουάσιγκτον προχωρεί συνεχώς σε ενίσχυση της παρουσίας της στην περιοχή, λαμβάνοντας πρωτίστως υπ’ όψιν τον ήδη υφιστάμενο άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Η σταδιακή δε σύνδεση των Ηνωμένων Πολιτειών με το συγκεκριμένο άξονα αφορά στρατηγική επιλογή Λευκού Οίκου-Πενταγώνου-Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με ορίζοντα την προώθηση ειδικότερων σχέσεων και με άλλες χώρες όπως: η Αίγυπτος, η Ιορδανία και ο Λίβανος, μη εξαιρουμένων των συνθηκών ως προς το «Συριακό».

Ειδικότερα κατά το μέρος που αφορά στην Αίγυπτο είναι προφανές ότι ασκεί σημαντική επιρροή στα διαδραματιζόμενα στην περιοχή. Σε κάθε περίπτωση δε η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο στην τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (Τσίπρας-Αναστασιάδης-Νετανιάχου) αφορά παράσταση πολυσήμαντη με πολλούς αποδέκτες.

Με τούτα τα δεδομένα και ενόψει των ενεργειακών κυρίως εξελίξεων στον επίμαχο χώρο, από πλευράς Τουρκίας επιχειρείται πολιτική έντασης στην περιοχή. Η ένταση αυτή δεν αφορά μόνο στο να προκαλούνται έννομα δικαιώματα και συμφέροντα ως προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Η «παρεμβατική» πολιτική της Τουρκίας στην περιοχή αφορά ταυτοχρόνως και έκδηλη αντίθεση έναντι του άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, ενώ πρόδηλο είναι ότι η Άγκυρα επιδίδεται στο να συμμετέχει και να στηρίζει τον «αντιάξονα» Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν, που δημιουργεί ζητήματα ακόμη και ασφάλειας ως προς το Ισραήλ.

Η πολιτική αυτή της Άγκυρας καταρχάς και καταρχήν περιπλέκει σε «Νατοϊκό επίπεδο» τα πράγματα, ασφαλώς δε όχι επ’ ωφελεία της Τουρκίας. Άλλωστε, είναι πλέον εμφανής η πολιτική της Ουάσιγκτον ότι επιδιώκει σταδιακή παρουσία και συμμετοχή στην τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, πρωτίστως σε ad hoc επίπεδο, δηλαδή 3+1, ενώ ταυτοχρόνως εναντιώνεται για την προαναφερόμενη πολιτική της Άγκυρας, όχι μόνο ως προς το Ισραήλ, αλλά και ως προς την ειδικότερη σχέση που έχει δημιουργήσει η Άγκυρα με Μόσχα και Τεχεράνη.

Άξιο βεβαίως επισημείωσης είναι ότι η πολιτική της Ουάσιγκτον μέχρι και τον παρόντα χρόνο τηρεί μια κατ’ αρχήν «ουδετερότητα» για τις ασύμμετρες απειλές της Τουρκίας κατά της Ελλάδας. Η «ουδετερότητα» όμως αυτή λόγω των εμμονών της Άγκυρας στις προαναφερόμενες πολιτικές της, δεν απομένει παρά να επαναξιολογηθεί.

Τα προαναφερόμενα δημιουργούν ασφαλώς ένταση όχι μόνο στη Μεσόγειο αλλά και στο Αιγαίο. Ωστόσο, οι εξελίξεις αυτές διασυνδέονται ευθέως (και) με τις ευρύτερες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ως εκ τούτου εξ αντικειμένου αφορούν ευθέως και στις ευρωεκολογές. Και τούτο γιατί Μητροπολιτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία), όχι μόνο είναι αδιάφορες για τα όσα λαμβάνουν χώρα στη Μεσόγειο, αλλά αντιθέτως και κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία, έχουν άμεση εμπλοκή στα «ενεργειακά ζητήματα της Μεσογείου» και συνεπώς διατηρούν ιδιαίτερα συμφέροντα τα οποία οφείλουν (και πρέπει) να υπερασπισθούν.

Συνεπώς: στο πλαίσιο των  ενωσιακών ευρωπαϊκών πολιτικών μπορεί να τεθούν ζητήματα  ευρύτερης άμυνας και ειδικότερης ασφάλειας αναφορικώς με τη Μεσόγειο. Δεν αποκλείεται δηλαδή, να λειτουργήσουν οι δεσμεύσεις που αφορούν στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ως εκ τούτου εγείρονται κρίσιμα ζητήματα για τις ευρωεκλογές και στο κατά πόσον εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα αυξηθούν οι δυνάμεις της ακροδεξιάς και των κομμάτων του λαϊκισμού που εμφορούνται από πρόδηλο αντισημιτισμό και από έντονο εθνικισμό και σε τελευταία ανάλυση από αντιευρωπαϊσμό.

Ο κίνδυνος αντιευρωπαϊσμού και αντισημιτισμού

Τον κίνδυνο αυτό, στη σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να επικρατήσει λόγω των εκλογών του Μαΐου 2019, η ακροδεξιά αντίληψη, ο λαϊκισμός, ο αντιευρωπαϊσμός και ο αντισημιτισμός, υπογράμμισαν ήδη άνθρωποι του πνεύματος με τη διακήρυξη ενός «φιλοευρωπαϊκού μανιφέστου» το οποίο κατά αποκλειστικότητα δημοσιεύθηκε στη γαλλική εφημερίδα Libération.

Με το μανιφέστο αυτό διανοούμενοι φιλοευρωπαϊστές προειδοποίησαν ότι μπορεί οι προσεχείς εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να είναι εξόχως καταστροφικές εάν επικρατήσουν ακροδεξιοί και λαϊκιστές πολιτικοί. Εφόσον δε επικρατήσουν οι πολιτικοί αυτοί, μπορεί να προκληθεί σειρά «εκρήξεων ξενοφοβίας και αντισημιτισμού». Περιττό δε να επισημειωθεί ότι ιστορικά η πιο ακραία και βιαιότερη έκφραση του αντισημιτισμού αφορά στο Ολοκαύτωμα και στις πολιτικές της ναζιστικής Γερμανίας του Γ’ Ράιχ.

Εφόσον δε αναβιώσουν τέτοιες αντιλήψεις ή έστω ότι υπάρχουν και «κάποια κατάλοιπα», η τοξικότητα αυτή για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό  πρέπει να εκλείψει με ευθύνη κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενου και αξιοπρεπούς πολίτη. Η πρωτοβουλία αυτή, μέσω της Libération, που αφορά στους φιλοευρωπαϊστές και υποστηρικτές των αρχών και αξιών του σύγχρονου νομικού και πολιτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, οφείλεται πρωτίστως στο Γάλλο συγγραφέα και διανοούμενο Μπερνάρ Ανρί-Λεβί, ο οποίος έχει επανειλημμένως τοποθετηθεί ενάντια στο λαϊκισμό που τον θεωρεί «προπέτασμα καπνού του νεοφασισμού».

Οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης

α) Ήδη η «Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση» (1992-1993), εισήγαγε ως ενωσιακή λειτουργία τη Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (Common Foreign and Security Policy (ΚΕΠΠΑ-CFSP)).

β) Η πολιτική αυτή επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, όπου δυνάμει του άρθρου 42 παρ. 1 «η κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας. Εξασφαλίζει στην Ένωση επιχειρησιακή ικανότητα βασισμένη σε μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα.

Η Ένωση μπορεί να κάνει χρήση των μέσων αυτών σε αποστολές εκτός της Ένωσης προκειμένου να διασφαλίζει τη διατήρηση της ειρήνης, την πρόληψη των συγκρούσεων και την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η εκτέλεση των καθηκόντων αυτών βασίζεται στα μέσα που παρέχουν τα κράτη μέλη.»

Ενώ: Σύμφωνα με την παρ. 2, δεύτερο εδάφιο του άρθρου 42 της Συνθήκης της Λισαβόνας: «Η πολιτική της Ένωσης κατά την έννοια του παρόντος τμήματος δεν επηρεάζει την ιδιαιτερότητα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών μελών και σέβεται τις υποχρεώσεις που απορρέουν για ορισμένα κράτη μέλη τα οποία θεωρούν ότι η κοινή τους άμυνα υλοποιείται στα πλαίσια της οργάνωσης της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ), δυνάμει της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού, και συμβιβάζεται με την κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας που διαμορφώνεται μέσα στο πλαίσιο αυτό.»

Επίσης: γ) Η Ευρωπαϊκή Ένωση από 11 Δεκεμβρίου 2017 έχει θεσπίσει Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία – Permanent Structured Cooperation (PESCO) όπου κύρια δύναμη είναι η Γαλλία, ως πυρηνική δύναμη. Μη συμμετοχή έχουν δηλώσει η Δανία, η Μάλτα και το Ηνωμένο Βασίλειο (βλ. Brexit).

Ενώ: δ) Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει προχωρήσει και στη δημιουργία Στρατιωτικής Δυνατότητας Σχεδίασης και Διεξαγωγής Επιχειρήσεων Military Planning and Conduct Capability (MPCC), με στόχο τη βελτίωση των δομών διαχείρισης κρίσεων. Άξιο αναφοράς είναι δε ότι στις 25 Ιουνίου 2018 το Συμβούλιο θέσπισε κανόνες διακυβέρνησης ως προς την PESCO και στις 19 Νοεμβρίου 2018, επίσης το Συμβούλιο ενέκρινε περαιτέρω έργα αφορώντα στην άμυνα και στην ασφάλεια για την εξασφάλιση επιχειρησιακής ετοιμότητας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα, καθώς και στην κυβερνοάμυνα.

η αποστολή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Οι αποφάσεις που αφορούν στην κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας και ειδικότερα η κοινή αμυντική πολιτική που οδηγεί σε κοινή άμυνα, βεβαίως λαμβάνεται σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μάλιστα με ομοφωνία (βλ. άρθρο 42 παρ. 2 ΣΕΕ).

Ωστόσο:

Ο  Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας –European Defence Agency (EΟΑ- EDA) σύμφωνα με το  άρθρο 45 ΣΕΕ, τίθεται υπό την εξουσία του Συμβουλίου. Παρά δε που τα Όργανα αυτά καθορίζονται ως κατ’ εξοχήν Όργανα αποφάσεων, εν τούτοις επουδενί πρέπει να παραγνωρίζεται ο ουσιώδης ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Και τούτο γιατί: «Ο ύπατος εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, ζητά τακτικά τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όσον αφορά τις κύριες πτυχές και τις βασικές επιλογές της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας και της κοινής πολιτικής ασφαλείας και άμυνας και το ενημερώνει για την εξέλιξη των εν λόγω πολιτικών.

Μεριμνά ώστε να λαμβάνονται δεόντως υπόψη οι απόψεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι ειδικοί εντεταλμένοι μπορούν να συμμετέχουν στην ενημέρωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να απευθύνει ερωτήσεις ή να διατυπώνει συστάσεις προς το Συμβούλιο και τον ύπατο εκπρόσωπο της Ένωσης. Διεξάγει δύο φορές κατ’ έτος συζήτηση για την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην εφαρμογή της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, συμπεριλαμβανόμενης της κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας.» (Βλ. άρθρο 36 ΣΕΕ).

Άλλωστε: Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι ήδη διακηρυγμένος με το σχετικό ψήφισμα της 19ης/2/2009 αναφορικώς με το ρόλο του ΝΑΤΟ στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλ. 2008/2197/INI/ 2010/C 76 E/14).

Για το ψήφισμα αυτό το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχοντας υπ’ όψιν:

α) την κοινή δήλωση Ευρωπαϊκής Ένωσης-ΝΑΤΟ της 16ης Δεκεμβρίου 2002,

β) τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών,

γ) τη Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού,

δ) τη Συνθήκη της Λισαβόνας,

ε) την Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 12 Δεκεμβρίου 2003,

στ) τη δήλωση της Συνόδου Κορυφής του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου του Βουκουρεστίου της 3ης Απριλίου 2008,

ζ) τα όσα διακηρύχθηκαν από την  Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ για τις κοινές αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, και των μη διακρίσεων, αποδεχόμενο παραλλήλως ως Όργανο ενωσιακής πολιτικής ότι η στρατηγική των ευρωπαϊκών πολιτικών οφείλει να είναι πλήρως συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο, κάλεσε την Ευρωπαϊκή Ένωση να συνεχίσει να αναπτύσσει αποστολές και να προσφέρει βοήθεια, όπου χρειάζεται.

Περαιτέρω διακήρυξε την αναγκαιότητα να αναπτύξουν η Ευρωπαϊκή Ένωση  και το ΝΑΤΟ συνολική προσέγγιση για τη διαχείριση των κρίσεων.

Ως κατακλείδα

Με τούτα τα δεδομένα αυξημένη παρουσία ακροδεξιών, λαϊκιστικών, και ναζιστικών δυνάμεων εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, θα δημιουργεί προβλήματα λόγω εθνικισμού, αντιευρωπαϊκής αντίληψης και αντισημιτισμού, και θα παρεμβάλει με όλους τους τρόπους αντιθέσεις όχι μόνο ως προς τον κρίσιμο άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, αλλά θα δημιουργεί και ευρύτερα ζητήματα πολιτικής κρίσης.

Ως εκ τούτου επιβάλλεται η συσπείρωση των ευρύτερων ευρωπαϊκών δημοκρατικών δυνάμεων και των Λαών της Μεσογείου απέναντι στο νεοφασισμό, στον αντιευρωπαϊσμό και στο ναζισμό!

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

Πηγή: Ο άξονας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ και η ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας https://hellasjournal.com/2019/03/o-axonas-elladas-kyproy-kai-israil-kai-i-eyropaiki-politiki-amynas-kai-asfaleias/

Syria’s Civil War Is Now 3 Civil Wars

Από
pcuser
-
1

by Jonathan Spyer

The war that has ravaged Syria over the last half-decade is coming to an end. The caliphate declared by Abu Bakr al-Baghdadi of the Islamic State organization on June 29, 2014, at the al-Nuri mosque in Mosul now consists of a few ravaged square meters in Baghouz, in Syria’s Lower Euphrates River Valley, that are on the verge of falling to Kurdish forces. The mainly Sunni Arab rebellion against the Bashar al-Assad regime, meanwhile, is already over. What remains of it is now the military component of a Turkish project to turn a corner of northwest Syria into a Turkish client entity.

In place of the old wars, however, three new ones have started. They are taking place in the three de facto independent areas whose boundaries are becoming apparent as the smoke from the previous battle clears: the regime-controlled area, guaranteed by Russia; the area east of the Euphrates River controlled by the Syrian Democratic Forces, which are primarily composed of Kurdish fighters protected by the United States and Western air power; and finally the area controlled by the Turks and their Sunni Islamist allies in Idlib province. The regime area consists of about 60 percent of the territory of the country, the SDF has around 30 percent, and the Turkish-Sunni Islamist area is around 10 percent. Each of these areas is now hosting a civil war of its own, supported by neighboring enclaves.

The most fragile of the three entities, both in terms of internal arrangements and relationships to external powers, is the Turkish-Sunni Islamist area. The southern part of this area is today ruled in its entirety by Hayat Tahrir al-Sham, an outgrowth of the Syrian al Qaeda franchise. The area is protected from a ground incursion by the Assad regime by the precarious Sochi agreement, reached between Presidents Vladimir Putin of Russia and Recep Tayyip Erdogan of Turkey in September 2018. But while a ground incursion does not appear imminent, Idlib and Hama provinces are subjected to regime artillery bombardment daily.

Further north, in the former Kurdish canton of Afrin, the Turks and their allies are facing an emergent, though underreported, insurgency supported by the Kurdish People’s Protection Units, known as the YPG. A recent report by Bellingcat, quoted in an article by Amberin Zaman in al-Monitor, noted 220 attacks carried out in the Afrin area against Turkish and allied forces between late March 2018 and the end of January, in the form of roadside ambushes, improvised explosive devices, and executions of so-called collaborators. Around 100 people have been killed over the last month, according to the Bellingcat report.

The attacks began in January 2018, immediately after Turkey’s arrival in the region as part of Operation Olive Branch, which destroyed the Syrian Kurds’ westernmost autonomous canton. A campaign of expulsion of Kurds followed. The Kurdish YPG does not take responsibility for the present attacks. The YPG’s sister movement in Turkey, the Kurdistan Workers’ Party or PKK, has a practice, however, of using the names of front groups when engaging in some of its less photo-friendly activities; it is probable that the YPG is doing the same.

The U.S. and SDF-controlled area east of the Euphrates is also witnessing the stirrings of internal insurgency directed from outside. According to the Syrian Observatory for Human Rights, “236 fighters [of the SDF), civilians, oil workers, and officials” have been killed since August 2018 in incidents unrelated to the frontline conflict against the Islamic State. The killings have taken place across the four provinces of Raqqa, Aleppo, Hasakah, and Deir Ezzor, which are controlled in full or in part by U.S.-allied Kurds. The most recent actions, according to the observatory, were the assassination earlier this month of an SDF fighter in the Swidan Jazira area in the eastern countryside of Deir Ezzor, and the explosion of an IED in the Jammah area of the same province.

The SDF blames Turkey for these actions, and for earlier killings such as that of prominent local Kurdish official, Omar Alloush, in March 2018, and of Sheikh Bashir Faisal al-Huwaidi, a leader of the SDF-aligned Shammar tribe, in Raqqa in November 2018. There are other plausible suspects within Syria, however, including the Assad regime (or its Iranian allies) or the Islamic State, all of which are enemies of the U.S.-supported Kurds.

The area controlled by the regime is by far the most secure of Syria’s three separate regions. President Bashar al-Assad has embarked on a slow road to regaining legitimacy in the eyes of most Syrians and faces no major threat to his continued rule over most of Syria’s land. But in the regime-controlled areas, too, there are rumblings of discontent. A chaotic array of forces hold power and influence in this zone. These include Iran-aligned local and foreign militias, Russian military police, Lebanese Hezbollah, and, of course, various competing security structures of the Syrian state. These forces have cooperated on behalf of keeping Assad in power, but their interests are not otherwise entirely aligned.

This has predictably led to tensions over their relative power, and to violent backlashes. In the restive Daraa province in the southwest, this has resulted a renewed small-scale insurgency against the Assad regime. Since November 2018, a group calling itself Popular Resistance—which appears to consist of former non-jihadi rebel fighters—has carried out a series of bombings of regime facilities and attacks on checkpoints. The latest of these was the bombing of a military checkpoint on Feb. 6, a video of which was posted online.

As the Islamic State’s caliphate disappears from Syria’s map, the country is settling into a twilight reality of de facto division, in which a variety of low-burning insurgencies continue to claim lives. Open warfare in Syria is largely over. Peace, however, will remain a distant hope.

Jonathan Spyer is a Middle East analyst and journalist specializing in the areas of Israel, Lebanon, Syria and broader issues of regional strategy. He is the founder and executive director of the Middle East Center for Reporting and Analysis (MECRA) and a fellow at both The Jerusalem Institute for Strategy and Security and the Middle East Forum.

www.meforum.org

Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του Ερντογάν: Και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την Τουρκία…

Από
anixneuseis
-
0

TOY ΓΙΩΡΓΟY ΣΚΑΦΙΔΑ

Turkish President Recep Tayyip Erdogan speaks during his Justice and Development Party (AK Party) rally in Istanbul, Turkey, 19 March 2019. Local elections in Turkey’s capital and the country’s overall 81 provinces are scheduled for 31 March 2019.

MARCH 21, 2019

Εξωτερική πολιτική με ψευδαισθήσεις δεν γίνεται. Ας πούμε, λοιπόν, τα πράγματα με το όνομά τους, πέρα από ψηφοθηρικούς τακτικισμούς (προσανατολισμένους στο εσωτερικό), εμμονικούς μεγαλοϊδεατισμούς (που κινδυνεύουν να γυρίσουν μπούμερανγκ) και εντυπώσεις μειονεξίας ή υπεραξίας (που θολώνουν την κρίση).

Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν πια στην Ελλάδα σημαντικά αναβαθμισμένο στρατηγικό ρόλο – αυτό είναι σαφές – αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα πάρουν αναφανδόν το μέρος μας ενάντια στην Τουρκία στην περίπτωση ενός νέου θερμού επεισοδίου.

Η ιστορική εμπειρία, από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και μετά, έχει να επιδείξει μόνο εμπάργκο (προσανατολισμένα μάλιστα όχι μόνο προς την Τουρκία αλλά και προς την Κυπριακή Δημοκρατία), ίσες αποστάσεις και κινήσεις πυροσβεστικές («no ships, no troops, no flags»), στην σκιά των οποίων όμως έχει παγιωθεί ένα καθεστώς γκρίζων τουρκικών αμφισβητήσεων από το Αιγαίο έως και τα νερά της Κύπρου. Ένα καθεστώς γκρίζο απέναντι στο οποίο η ελληνική αποτρεπτική ισχύς υψώνει αναχώματα, τα οποία όμως χάνουν… ισχύ όσο απομακρύνονται από το Αιγαίο προς το Καστελόριζο και τα δυτικά της Κύπρου (ειδικά χωρίς εκείνες τις νέες φρεγάτες για τις οποίες γίνεται τόσο πολύς ντόρος).

Το ερώτημα είναι απλό: Ποιοι θα υπερασπιστούν την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι σε επαπειλούμενες νέες τουρκικές «εισβολές»; Και πως; Τα δεδομένα στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Γαλλία έχουν επιδεινωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, θα αντιτείνουν πολλοί αφήνοντας να εννοηθεί ότι η στάση της Δύσης απέναντι στην Άγκυρα πλέον είναι και θα συνεχίσει να είναι πιο σκληρή από ό,τι στο παρελθόν. Δεκτό, πλην όμως Ελλάδα και Τουρκία παραμένουν αμφότερες μέλη του ΝΑΤΟ, όπερ σημαίνει ότι μια ενδεχόμενη μεταξύ τους σύγκρουση δεν υπόκειται σε κανένα Άρθρο 5. Και αν ο Ερντογάν προχωρήσει τελικώς σε απόπειρες γεωτρήσεων ή επιθετικές κινήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ το προσεχές διάστημα, τότε τι θα κάνει η Δύση;

Στην περίπτωση της ιταλικής ΕΝΙ τον Φεβρουάριο του 2018 δεν έκανε απολύτως τίποτα. Οι Αμερικανοί (ExxonMobil) και οι Γάλλοι (TOTAL) δεν είναι Ιταλοί, θα αντιτείνουν πολλοί αφήνοντας να εννοηθεί ότι Αμερικανοί και Γάλλοι θα αντιδράσουν εάν προκληθούν, σε αντίθεση με τους Ιταλούς που απλώς τα μάζεψαν και έφυγαν. Δεκτό, πλην όμως οι Αμερικανοί συνεχίζουν, προς το παρόν, να κρατούν ανοιχτά παραθυράκια (ακόμη και ενεργειακά) προς την πλευρά της Τουρκίας.

Στις επίσημες ανακοινώσεις του, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ υποστηρίζει ότι οι ενεργειακοί πόροι της Κύπρου «θα πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης», ενώ πίσω στη Λευκωσία ήδη διαμορφώνεται ένα ταμείο υδρογονανθράκων προς μελλοντική χρήση και αξιοποίηση. Δρώντες προσκείμενοι στις αμερικανικές θέσεις (Atlantic Council) συνεχίζουν να μιλούν για την πιθανότητα ενός αγωγού από τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου προς την Τουρκία ή ακόμη και για την πιθανότητα μελλοντικής διασύνδεσης του EastMed με την Τουρκία, πράγμα που έκανε για παράδειγμα ο Χάρης Σαχίνης (μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Atlantic Council) από το βήμα του συνεδρίου «Ελληνική Ενεργός Πολιτική στον 21ο αιώνα» που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 15-16 Μαρτίου στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα.

Την ίδια ώρα, άλλοι (American Foreign Policy Council) μας υπενθυμίζουν με νόημα ότι οι ΗΠΑ… δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) «που οριοθετεί τα δικαιώματα των κρατών στην αποκλειστική οικονομική τους ζώνη», αφήνοντας έτσι να εννοηθεί ότι θα είναι «νομικά δύσκολο για τις ΗΠΑ να πουν στην Τουρκία ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρέμβει στην περιοχή», όπως σημειώνει ο Στίβεν Μπλανκ του American Foreign Policy Council σε πρόσφατη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Και εδώ έρχεται να «κουμπώσει» ακόμη ένα ερώτημα: Υπάρχει περίπτωση στην πράξη η Τουρκία να αποκλειστεί πλήρως από τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου; Υπάρχει κάποιο κράτος που να επιθυμεί πραγματικά κάτι τέτοιο; Εάν κρίνουμε, πάντως, από την πρόσφατη συνέντευξη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στο τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο «Anadolu» (υπό τον τίτλο «Greece rules out Turkey’s exclusion in East Med. Energy»), η Ελλάδα δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Και είναι λογικό. Το ζητούμενο, άλλωστε, προς το παρόν για τη Δύση γενικώς (αλλά και για την Ελλάδα και το Ισραήλ ειδικώς) δεν είναι να απομονωθεί πλήρως η Τουρκία, αλλά αντιθέτως, να μην μετατραπεί εκείνη σε ένα νέο «Ιράν» ή «Πακιστάν». Το «ματς» ακόμη δεν έχει κριθεί. Η μπάλα, ωστόσο, βρίσκεται στο γήπεδο του Ερντογάν. Και ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Πηγή: Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του Ερντογάν: Και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την Τουρκία… https://hellasjournal.com/2019/03/i-mpala-vrisketai-sto-gipedo-toy-erntogan-kai-o-chronos-metraei-antistrofa-gia-tin-toyrkia/

Η απόφαση ελήφθη για Ελλάδα-Κύπρο: Μία μεγάλη στρατηγική συμμαχία γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Δ), ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης (2A), ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπέντζαμιν Νετανιάχου (2Δ), και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο (Α), συνομιλούν στις εργασίες της 6ης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019, στην Ιερουσαλήμ. ΓΤΠ, Σ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

MARCH 21, 2019

Χωρίς αμφιβολία τα νέα από το Ισραήλ είναι εξαιρετικά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα και η Κύπρος κάνουν τα πρώτα βήματα, ως να είναι «νήπια», σε μία στρατηγική συμμαχία της οποίας ηγείται η Αμερική και απουσιάζει η Τουρκία. Όμως, απαιτείται σοβαρότητα. Οι πανηγυρισμοί ας μείνουν για το τέλος, όταν «τρέξει» το πρώτο φυσικό αέριο, από το Ισραήλ -μέσω Κύπρου, Ελλάδας και Ιταλίας- στην Ευρώπη. Ας κτυπήσουμε τις καμπάνες για το γεγονός, όχι για τα σχέδια!

Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάικ Πομπέο, δεν μπορούν να παρερμηνευθούν. Άλλωστε ομιλούν από μόνες τους. Ο Αμερικανός υπουργός, που πήρε τη μεγάλη απόφαση να εμπλέξει την Αμερική στην τριμερή της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ, πέτυχε μία μεγάλη νίκη για την Αμερική, αφού η υπερδύναμη εδραιώνεται και στην ανατολική Μεσόγειο και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο, καλύπτοντας έτσι το κενό που άφησαν ο Μπάρακ Ομπάμα και η Χίλαρι Κλίντον με το εντελώς λάθος εγχείρημα της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης.

Η γραμμή από το Ισραήλ μέχρι την Ευρώπη αποτελεί το πιο σημαντικό στρατηγικό επίτευγμα για την Αμερική τα τελευταία χρόνια και θα καλύψει και το κενό της απώλειας της Τουρκίας, στην περίπτωση βεβαίως που ο Ταγίπ Ερντογάν συνεχίσει τον καταστροφικό δρόμο προς τη Μόσχα, όπως υποστηρίζουν οι Αμερικανοί.

Το καλό γεγονός είναι ότι ακόμα και αν η Τουρκία αποφασίσει να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο ως μία «καλή σύμμαχος», η στρατηγική συμμαχία της Μεσογείου δεν θα επηρεαστεί. Αντίθετα θα ενισχυθεί, ιδιαίτερα εάν ολοκληρωθεί η κατασκευή του αγωγού East Med, ο οποίος θα σπάσει το μονοπώλιο της Ρωσίας και του Ιράν. Το ζητούμενο εδώ, είναι τα κέρδη που πρέπει να έχουν, μέσω αυτών των ισχυρών συμμαχιών, η Ελλάδα και η Κύπρος. Και μέχρι της στιγμής δεν έχουμε κάτι το χειροπιαστό, αν και γίνονται πράγματα που δεν δημοσιοποιούνται.

Ποιος περίμενε ότι θα γινόμασταν μάρτυρες της χθεσινής εξέλιξης; Και όμως. Χωρίς να έχουν σημασία οι λόγοι -και δεν παραγνωρίζουμε το ρόλο του Ισραήλ- η «τριμερής συν 1» πραγματοποιήθηκε με επιτυχία. Πιστεύω ότι θα γίνουν και τα υπόλοιπα, φτάνει οι ηγέτες στην Αθήνα και τη Λευκωσία να συνεχίσουν να πατούν στη γη και να μην ονειροβατούν.

Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης πρέπει να σταματήσει να υποβιβάζει τον εαυτό του και να γίνεται …Μουσταφάς (Ακιντζί) όταν συμβαίνουν εξαιρετικά γεγονότα σε διεθνές επίπεδο για το λαό της Κύπρου. Και ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αφήσει τους «έρωτες» με το κακό παρελθόν του κόμματος του και να γίνει πραγματικά ένας μοντέρνος κεντροαριστερός ηγέτης.

Οι Κυρίτσηδες και οι «Ρουβίκωνες», τον καθιστούν αναξιόπιστο. Και το 3% του κακού ΣΥΡΙΖΑ να χάσει στις εκλογές, θα κερδίσει μεγαλύτερο ποσοστό από τους νοικοκυραίους. Διαφορετικά, όπως αποδείξαμε σε προηγούμενο άρθρο θα τους χάσει όλους.

Τέλος, και οι δύο, και ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Τσίπρας, πρέπει να σταματήσουν πάραυτα να συζητούν φιλοτουρκικές λύσεις. Πρέπει να βρουν το θάρρος να πουν όχι στους Βρετανούς και στους υποτακτικούς τους στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, διότι η Κύπρος ΔΕΝ πρέπει και δεν γίνεται να χαθεί. Όλες οι λύσεις, μέχρι τώρα, εξυπηρετούν την κατοχική δύναμη Τουρκία. Όχι για τίποτα άλλο… Αλλά κάνουν τόση δουλειά με το φυσικό αέριο και με τις νέες συμμαχίες και θα πάνε να χαρίσουν όλα αυτά τα καλά και σημαντικά στον Ταγίπ Ερντογάν;

Αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Τσίπρα και στον κ. Αναστασιάδη για τη χθεσινή επιτυχία, άσχετα αν η μερίδα του λέοντος των «μπράβο» ανήκουν στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Δίνει μία μεγάλη πολιτική μάχη -και αν την κερδίσει- θα δούμε «πράματα και θάματα» στη Μεσόγειο, που θα αποδειχθούν ωφέλιμα και για την Αθήνα και για τη Λευκωσία…

Πηγή: Η απόφαση ελήφθη για Ελλάδα-Κύπρο: Μία μεγάλη στρατηγική συμμαχία γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ https://hellasjournal.com/2019/03/i-apofasi-elifthi-gia-ellada-kypro-mia-megali-stratigiki-symmachia-gennithike-stin-ieroysalim/

Turkey’s fate in the Mediterranean gas story

Από
anixneuseis
-
0

MARKAR ESAYAN Published14.03.2019 Daily Sabah

It’s certain that the eastern Mediterranean will come to the fore frequently in the 21st century due to its natural gas and oil reserves. Whether this is going to foster conflict and tensions or enhance stability and prove constructive will definitely be related to what kind of positions littoral countries take or how they ensure cooperation. It’s impossible to assume that gas and oil exploration, discovery and marketing efforts in the region will proceed independently of politics, especially on the issues of Palestine, Iraq and Egypt. But that does not have to produce conflict, either.

On the contrary, if wisdom prevails, perhaps it will become easier to solve the existing problems with a win-win formula. Similar to the rule of communicating vessels in physics, common sense, cooperation and courage added to a vessel will serve as an example and impetus for a problem in another vessel. I think that even knowing and recognizing that such a possibility exists is important in itself. We have to accept that we are very far from this at the moment.Conducting operations in Turkish territorial waters without the consent, involvement and cooperation of Turkey and the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) while ignoring their rights is not possible.

Indeed, in early March, Nikos Kotzias, the former Greek foreign minister, made one of those long-awaited statements. While saying that Greek Cyprus must continue its offshore natural gas exploration activities and ensure the transfer of gas to Europe, Kotzias said the following when Turkey was mentioned:

“We must ensure Turkey’s participation in the commercial developments there. It should be fair. If we want to take everything for ourselves, we might face a huge disappointment. That’s why we should include Turkey.”

Kotzias had occasionally made hawkish statements while in office. But his positive remarks must be endorsed by the Greek government as well. Meanwhile, Turkey’s recent naval drill “Blue Homeland,” which was conducted in three seas simultaneously for the first time in its history and which was considered by the Greek public as related to this issue, hit the headlines. Turkey is not an aggressor. Its presence in Syria today is a temporary measure necessitated by self-defense. But yes, Turkey is a significant power when a serious threat to its security and interests arises anywhere. Certainly, its friends do not have to be wary of Turkey.

Obviously, Turkey has more reasons to be suspicious particularly about Greece. Greece had invaded western Turkey at a most difficult time. Again, in Cyprus, it waged war on its Turkish neighbors instead of the British colonial forces.

Exxon’s founding

The hydrocarbon reserves in the eastern Mediterranean came to the fore again after the discovery of approximately 142 billion to 227 billion cubic meters (BCM) of natural gas in Block 10. An Exxon-Qatar partnership found this reserve at 4,200 meters below the surface. Various estimates put the total natural gas reserves in the eastern Mediterranean at between 4 and 15 trillion cubic meters. Assuming even the lesser figure, the reserves there are enormous. A glance at the amount currently reached shows there is more to go.

But the discovery of natural gas and oil and their extraction and marketing at competitive prices are totally different issues. If I’m not mistaken, the oil with the lowest production cost is extracted in the deserts of the Arabian Peninsula, as it is closer to the surface. However, this is not possible for the oil discovered farther north. There are some oil reserves discovered but not tapped due to high costs.

And the Mediterranean reserves pose challenges of their own. Let me mention now what I’m going to explain later: Apart from Turkey’s own share, the shortest and most feasible route to Europe for natural gas and oil that is being extracted or planned to be extracted and exported by Greek Cyprus, Israel and Egypt passes across Turkey.

Indeed, despite the discovery of natural gas in the Tamar (300 BCM) and Leviathan (600 BCM) blocks by Israel and in the Aphrodite (100 BCM) Block south of Cyprus, production began only in the Tamar Block for domestic consumption since efforts to realize a feasible plan failed. According to İbrahim Palaz, former Director General of BOTAŞ International Limited (BIL), Egypt appears to be the only country that is doing it successfully in the Mediterranean. It has discovered nearly 1 trillion cubic meters of gas reserve in its own territorial waters in the Zohr Block and is extracting around 31 million cubic meters of gas daily. It’s because, unlike Israel and Greek Cyprus, Egypt has a certain level of infrastructure in this field. Palaz explains it as follows:

“Aside from Egypt, Israel and Greek Cyprus seem to be not as familiar with the oil and gas sector as Turkey is. Israel still lacks the legal infrastructure related to the export of natural gas. It is observed that deficiencies about the prevention of a monopoly in natural gas production, about its taxation and state oversight, continue.”

How the extracted gas will be delivered to the importing countries is the most important issue. Experts say that building a liquefied natural gas (LNG) facility in Greek Cyprus is not reasonable. Though constructing a joint LNG facility with Israel may alleviate the burden a bit, these options would create costs that can be shouldered by the political will only after excluding Turkey. Building an LNG facility on the sea will never make economic sense. But it’s possible to build that facility in Israel.

However, Palaz states:

“The price of LNG to be exported will have to be equal to those of other LNG exporters in the global market. The cost of the extraction of natural gas and its conversion into LNG by Israel will be the highest of its kind. That is to say, it will bring much less profit to the partner companies.”

Since countries emerge as the key players here, preferences of other players, companies, take a back seat. After all, neither Israel, Egypt nor Greek Cyprus has discovered and extracted these reserves on their own. It is multinational oil companies that are doing this with their own technology and funds. So, there is a limit to the use of energy resources as a political weapon by countries. And that limit is defined by cost/benefit ratios.

The pipeline debate

Another option is the Israel-Greek Cyprus-Crete-Greece natural gas pipeline. And it’s possible to realize it. But it will not be economical, either and shunned by companies. Palaz explains why, as follows:

“The Israel-Greek Cyprus-Crete-Greece natural gas pipeline in the eastern Mediterranean. Due to its planned underwater route, it poses technical challenges but that’s not an obstacle. The real problem is that it is expensive commercially. For such a pipeline to be of commercial value, the amount to be exported should be roughly around 10 BCM at a minimum. Besides, the total consumption of Greece is near 4 BCM. Therefore, the surplus volume should be transferred beyond Greece. And that can be possible by, say, building a connection to the Trans-Adriatic Pipeline (TAP), which is an extension of the Trans Anatolian Pipeline (TANAP). Thus, eastern Mediterranean gas can be transferred to Italy and beyond. This alternative could not make much way until now.”

Israel’s using the LNG facilities in Egypt is neither compatible with the rules of competition nor feasible. Egypt is a gas exporter now, and Israel or Greek Cyprus is its competitor in the market. It’s not in its interests to allow these countries to use its LNG facilities except for political reasons. It can be claimed that Egyptian President Abdel-Fattah el-Sissi was brought to power for making such decisions. It’s clear, however, that such decisions cannot be sustained over time.

According to Palaz, carrying eastern Mediterranean gas to Turkey with a 500-kilometer pipeline is the most reasonable solution from the outset. If a deal had been reached, the discovered gas could have been sold to Europe since 2012.

In short, Israel, Greek Cyprus and Egypt avoiding a greedy, selfish and politically motivated stance toward sharing the Eastern Mediterranean reserves would be the best course for all. Turkey has the capacity, know-how and experience to transport reserves it discovers in its waters. So, other countries should give priority to establishing good relations with Turkey.

https://www.dailysabah.com/op-ed/2019/03/14/turkeys-fate-in-the-mediterranean-gas-story

War On The Exclusive Economic Zone

Από
anixneuseis
-
0

  March 18, 2012 Strategy International.

War On The Exclusive Economic Zone

There is an ongoing dispute between Turkey and Greece on the delimitation of the continental shelf, and in extension, we can say on EEZ which each country can claim. Turkey has not signed the UN Convention on the Law of the Sea

By Commodore (Rt) Dimitrios Tsailas,
General Director of Operations, & Scientific Board, Strategy International  

Until the first U nited Nations Conference on the Law of the Seas (1958) fishing rights for the coastal states was exercised only inside the territorial waters, which in no case were extended beyond 12 nm. This led  to the need of establishment of an economic zone within the coastal states would have the possibility of exploitation of their sources, while the other states will not be excluded from exercising their basic rights deriving from the establishment of freedom of the seas.

In a sense, therefore, the exclusive economic zone (EEZ) appeared in order to compensate the economic needs of coastal states without, on the other hand, increase the breadth of territorial waters.

Some known examples of disputes for the EEZ are included in the “cod war” between UK and Iceland. A series of conflicts in the 1950s and 1970s between the two countries over fishing rights in the North Atlantic. Also Norway and Russia both challenge the territorial waters and the EEZ, in relation to the archipelago of Spitsbergen. In April 2010, an agreement was reached in principle between the two states pledged to resolve the conflict. The South China Sea is a site where there is an ongoing dispute between several neighboring coastal States.

Contemporary developments, led to the international introduction of the EEZ at the third United Nations Conference on the Law of the Seas in 1982. In chapter V, article 55 of the Convention stated that the EEZ is a maritime area, which may extend up to the range of 200 nm (370 km) beyond the territorial sea in which the coastal state has special rights in research and exploitation of marine resources, including energy production from the sea, the currents and the supernatant wind. Additional, coastal states concerned some more other rights within the EEZ, relating to exclusive competence or jurisdiction in the placement and use of artificial islands and other installations, in the conduct of scientific research and the protection of marine environment from pollution.

There is an ongoing dispute between Turkey and Greece on the delimitation of the continental shelf, and in extension, we can say on EEZ which each country can claim. Turkey has not signed the UN Convention on the Law of the Sea. But at the end of 1986 declared EEZ in the Black Sea and concluded an agreement with the Soviet Union and a number of coastal states, in accordance with the method of “midline”. Later Turkey came to agreements with Bulgaria and Romania, in a similar way, such as with the Soviet Union.

With reference to Mediterranean and Aegean Sea, the situation is compounded by the “shortage of the sea” and the problem is clear by the “overlap” of 200 nm EEZ between neighboring coastal states and the need to define the basis of the EEZ in the midline, compared with the distance from the coastline of the concerned member states. In the light of this, we must check over the extreme realism and the provocative behavior of Turkey, as well as, the total revisionist attitude towards international treaties which regulate Greek’s de facto positions.

Geography is not in favor of Turkey, especially in the area of the cluster of island Megisti (Kastelorizo) they would not accept, for any reason, part of Greek EEZ, which together with part of the EEZ of Cyprus restrict their own where it is clear the existence of oil deposits. The question, therefore, of the EEZ involved directly the energy reserves and the neo-Ottoman aspirations of Turkey. As they are having a full understanding of the requirements has arranged for the defense and diplomatic arm for power projection which at this stage is to create a fait accompli and challenging the status quo.

The problem of Greece and the officials of foreign policy is the lack of realism that has led to a complete absence of our natural geopolitical region, in Southeastern Mediterranean. There is no excuse for a naval power as our country is, in a critical region for global navigation and commerce to be absent, especially when no one else in the area have the same strength in naval force.

This is the gap that Turkey attempt to cover, which in combination with the control of the Balkans Muslim populations, they use, as a tool, to proceed in full control of Eurasia and gain the exclusively management of the oil roads.

Control of the Balkans with the adoption of Kosovo, Bosnian Muslims, Albania and Skopje and the problems from the Turkish minority in Bulgaria, has entered a stage of development. Their presence is already starting in the Adriatic Sea with the permanent assignment of their naval squadron in Albania. These developments are rapid, designed many years ago and held in reverence.

The crisis in relations between Turkey and Israel has to do firstly with the marine space south of Cyprus where, of course, there are deposits of oil and gas for which Cyprus and Israel already have moved into agreements for the EEZ. Second has to do with Iran’s approach.

When Turkey will believe that it has completed its strategic planning, it is estimated that it will proceed with the necessary crisis to the Aegean through which is to seek a complete revision of the “status quo” with the partition of the region and control of sea routes.

For these reasons, the tension and provocation will increase as Turkey will use their military power to “correct” what they see as a historical and geographical injustice.

There are objective reasons why our (Greek) national strategy is now obliged to contemplate a wide range of possible developments. Quite simply must be the ultimate goal of Greek foreign policy, the full control of sea routes in the wider Eastern Mediterranean.

Within the framework of this direction is inevitable that there will be moments of tension by the main players in the action area.

As we should also share what Foreign Minister of Turkey Ahmet Ntaboytogloy says: «The ambitious countries define what they consider a threat to themselves based on their strategic goals, not to their fears. In contrast, passive, without ambitions countries formulate strategies subservient to the threats that exist, there is no sadder situation for a country to view its internal weaknesses as basic principles that define its strategy»

https://strategyinternational.org/war-exclusive-economic-zone/

Recep Tayyip Erdogan: The New Zealand killer and the Islamic State are cut from the same cloth

Από
anixneuseis
-
1

By Recep Tayyip Erdogan  The Washington Post

March 19 at 5:25 PM

Recep Tayyip Erdogan is president of Turkey.

Fifty innocent people lost their lives in last week’s terrorist attacks in Christchurch, New Zealand. Dozens of other Muslims, who had gathered at local mosques to perform the Friday prayer, survived the assault with injuries. There were many historical references on the murder weapons and in a manifesto that the suspectedterrorist published online. The number of times he mentioned both Turkey and myself was both curious and worth deeper consideration.

In the wake of the New Zealand attack, Turkish authorities discovered that Brenton Harrison Tarrant, the alleged gunman, had visited Turkey twice in 2016 and spent time in various parts of the country. Moreover, we established that Tarrant traveled to a number of other places — including Morocco, Israel and Croatia. Turkish intelligence and law enforcement agencies, in cooperation with New Zealand and others, continue their efforts to shed light on what happened and to prevent future attacks.

The Christchurch massacre’s alleged perpetrator attempted to legitimize his twisted views by distorting world history and the Christian faith. He sought to plant seeds of hate among fellow humans. As a leader who has repeatedly stressed that terrorism has no religion, language or race, I categorically reject any attempt to associate last week’s terrorist attacks with the teachings, morals or maxims of Christianity. If anything, what happened in New Zealand was the toxic product of ignorance and hate.

This is not the first time the Turkish people have witnessed a gross distortion of history in the hands of terrorists. Viewing history through the lens of its radical ideology, the self-proclaimed Islamic State, a terrorist organization that has killed thousands of predominantly Muslim civilians in recent years, called for the “reconquest” of Istanbul — much like the Christchurch attacker, who pledged in his manifesto to make the city “rightfully christian owned once more.” The Islamic State similarly vowed to destroy the Republic of Turkey — one of the reasons Turkish troops cracked down so hard on the terror group in Syria.

In this regard, we must establish that there is absolutely no difference between the murderer who killed innocent people in New Zealand and those who have carried out terrorist acts in Turkey, France, Indonesia and elsewhere.

After attacks by the Islamic State, there was no shortage of Western politicians and commentators blaming the most deplorable acts of terrorism on Islam and Muslims — people whose opinions are very much aligned with the Australian senator Fraser Anning. At the time, we objected to the association of our faith with terrorism, and pledged to disallow any attempt by terrorists to hijack our religion. Unfortunately, Islamophobia and xenophobia, among other practices incompatible with liberal values, were met with silence in Europe and other parts of the Western world. We cannot afford to allow this again. If the world wants to prevent future assaults similar to the one in New Zealand, it must start by establishing that what happened was the product of a coordinated smear campaign.

It should go without saying that the Turkish people won’t just abandon their centuries-old homeland because the terrorists demand it. Nor will we ever let deranged murderers talk us into targeting any religious community, nation or group. Heir to the Ottoman Empire, which was a member of the European family of nations for centuries, Turkey joined the alliance against terrorism immediately after the terrorist attacks of Sept. 11, 2001. Having joined NATO more than 60 years ago, we consider it our strategic goal to become a full member of the European Union. By the same token, we will continue to cooperate with our friends and allies in the fight against all terrorist groups.

In the aftermath of the Christchurch massacre, the West has certain responsibilities. Western societies and governments must reject the normalization of racism, xenophobia and Islamophobia, which has been on the rise in recent years. It is crucial to establish that such twisted ideologies, such as anti-Semitism, amount to crimes against humanity. Moreover, we must shed light on all aspects of what happened and fully understand how the terrorist became radicalized and his links to terrorist groups to prevent future tragedies. Finally, all Western leaders must learn from the courage, leadership and sincerity of New Zealand’s prime minister, Jacinda Ardern, to embrace Muslims living in their respective countries.

Ο κύβος ερρίφθη: Η Ελλάδα και η Κύπρος στο στρατηγικό “κλαμπ” της Αμερικής και του Ισραήλ

Από
anixneuseis
-
1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

U.S. Secretary of State Michael R. Pompeo takes questions from the traveling press en route to Kuwait on March 18, 2019. [State Department photo by Ron Przysucha, Public Domain]

MARCH 20, 2019

Στην Ιερουσαλήμ διεξάγεται σήμερα η πιο σημαντική τριμερής συνάντηση μεταξύ των ηγετών του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας και με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι η δεύτερη φορά που συμμετέχει η Αμερική, αλλά η πρώτη σε τόσο υψηλό επίπεδο. Είχε προηγηθεί η παρουσία του πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ στην προηγούμενη τριμερή, όταν και δόθηκε το πράσινο φως για τη συμμετοχή του κ. Μάικ Πομπέο, ο οποίος παραμένει και σήμερα ο πιο συχνός συνομιλητής του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Στο τελευταίο τους γεύμα στο Λευκό Οίκο, οι δύο άνδρες συζήτησαν για τη σημαντικότητα της τριμερούς, καθώς τίθενται τα θεμέλια για μία μεγάλη συμμαχία στη Μεσόγειο από χώρες που δεν πρόκειται να δημιουργήσουν ποτέ προβλήματα στην Ουάσιγκτον. Καμία εκ των χωρών αυτών (Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρος) δεν πρόκειται ποτέ να μετατραπεί στη σημερινή Τουρκία, η οποία αντιστρατεύεται με όλα τα μέσα τα συμφέροντα της Δύσης.

Στις χώρες αυτές πρέπει να προστεθεί και η Αίγυπτος, ενώ -ως γνωστόν- γίνεται προσπάθεια για να συμμετέχει και η Ιταλία, η κυβέρνηση της οποίας σκέφτεται σε αρκετά θέματα όπως ο Αμερικανός Πλανητάρχης.

Πρέπει να τονίσουμε ένα γεγονός: Αυτό που θα δούμε σήμερα, στις 7 το βράδυ ώρα Ιερουσαλήμ, δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε πριν από μερικούς μήνες -πόσο μάλλον πριν μερικά χρόνια- όταν το Ισραήλ και η Τουρκία αποτελούσαν τον πιο ισχυρό άξονα στη γειτονιάς μας, με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Αλλά και μέχρι πρόσφατα οι Αμερικανοί ήταν διστακτικοί για να μην ερεθίσουν την Τουρκία και επειδή -κατά τη γνώμη μου- περίμεναν να δουν τα αποτελέσματα των γεωτρήσεων της Exxon Mobil στο τεμάχιο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Καταλύτης για όλα αυτά που συμβαίνουν ήταν ο υφυπουργός Εξωτερικών Γουές Μίτσελ, ο οποίος είχε σχεδιάσει αυτή τη νέα συμμαχία και είχε βάλει τα πάντα στη θέση τους πριν αποχωρήσει από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Στα σχέδια του «ήρθε και έκατσε» και η επιτυχία της Exxon Mobil. Όχι μόνο τα αποτελέσματα ήταν καλά αλλά ο αμερικανικός ενεργειακός κολοσσός προχωρά και σε μία μεγάλη συνεργασία με το Ισραήλ σε ένα από τα δικά του τεμάχια στην ισραηλινή ΑΟΖ. Λέχθηκε και δεν διαψεύστηκε ότι το τεμάχιο που επέλεξε η Exxon Mobil διαθέτει περισσότερους «θησαυρούς» και από αυτούς του αιγυπτιακού Ζορ.

Ταυτόχρονα, σήμερα θα σηματοδοτηθεί και η μεγάλη επιστροφή της Αμερικής στη Μεσόγειο, που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να κυριαρχήσει στρατηγικά στην ευρύτερη γειτονιά μας. Απέναντι της θα βρεθεί η Ρωσία, η οποία ελέγχει και επίσημα την ΑΟΖ της Συρίας. Οπότε, για να επιτύχει την κυριαρχία της, απαιτούνται, όπως σημειώσαμε και παραπάνω, πρόθυμους συμμάχους και -κατά τη γνώμη πολλών αναλυτών- τους έχει βρει: Είναι το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Ελλάδα και η Κύπρος -ίσως και η Ιταλία, εάν επικρατήσει η λογική. Στην ατζέντα αυτών των χωρών βρίσκονται βασικά η ενεργειακή ασφάλεια και η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η Αμερική συνεχίζει την προσπάθεια να επαναφέρει την Τουρκία στη Δύση, αλλά -πάντα με τα σημερινά δεδομένα- αυτό αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο. Ο ισλαμιστής πρόεδρος της, Ταγίπ Ερντογάν απέρριψε ήδη όλους τους αμερικανικούς όρους, οπότε -και με δεδομένο ότι οι δύο χώρες παραμένουν σκληρά στις θέσεις τους- οι αναλυτές στην Ουάσιγκτον βλέπουν οριστική ρήξη μέχρι το καλοκαίρι. Επειδή όλα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη, μέχρι τη ρήξη ή τη συμφιλίωση, θα γίνουμε μάρτυρες πολλών επεισοδίων. Ο Ταγίπ Ερντογάν και ο κ. Τραμπ δεν θα σταματήσουν να μας εκπλήσσουν. Τα οφέλη για την Ελλάδα και την Κύπρο θα είναι πολλά, ιδιαίτερα εάν η Τουρκία τα «σπάσει» με την Ουάσιγκτον.

Αλλά, είναι βέβαιο ότι ακόμα και «αν τα βρουν» οι Αμερικανοί με τους Τούρκους, η νέα συνεργασία που θα ξεκινά από το Ισραήλ και θα συμπεριλάβει και την Ιταλία θα προχωρήσει κανονικά και δεν θα επηρεαστεί. Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν γράψει από την Κυριακή, στο κοινό ανακοινωθέν θα γίνεται αναφορά στις τουρκικές απειλές στη Μεσόγειο. Επίσης ο κ. Πομπέο θα συζητήσει με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον Πρόεδρο της Κύπρου, τους κινδύνους που εγκυμονεί η επιθετικότητα της Τουρκίας και θα ζητήσουν επίσημη τοποθέτηση της Αμερικής για τις απειλές του Αττίλα στο Αιγαίο και την κυπριακή ΑΟΖ.

Οι αναλυτές προσθέτουν και την εξής σημαντική λεπτομέρεια: Ότι η παρουσία του κ. Πομπέο στην τριμερή της Ιερουσαλήμ αποδεικνύει και την υποστήριξη της Αμερικής στον αγωγό EastMed. Η επίσημη ανακοίνωση για τον αγωγό θα πραγματοποιηθεί στην επόμενη τριμερή, που θα γίνει στην Κρήτη, πάλι με τη συμμετοχή των Αμερικανών.

Πηγή: Ο κύβος ερρίφθη: Η Ελλάδα και η Κύπρος στο στρατηγικό “κλαμπ” της Αμερικής και του Ισραήλ https://hellasjournal.com/2019/03/o-kyvos-errifthi-i-ellada-kai-i-kypros-sto-quot-klamp-quot-tis-amerikis-kai-toy-israil/

Ποιους κινδύνους δημιουργεί η μακρά παράταση του Brexit

Από
anixneuseis
-
0
  • Του Wolfgang Munchau ημοσιεύθηκε: 19 Μαρτίου 2019 – 07:56 Financial Times/euro2day.gr

Γιατί η EE πρέπει να πάρει την απόφαση και να… τραβήξει την πρίζα. Πώς η συμμετοχή της Βρετανίας στις ευρωεκλογές μπορεί να ανατρέψει τα δεδομένα. Η αδυναμία διαχείρισης πολλών κρίσεων και τα κρίσιμα λάθη.

Οι ευρωπαίοι υποστηρικτές μιας μακράς παράτασης του Brexit εντάσσονται σε δυο διαφορετικές κατηγορίες.

Η πρώτη είναι αυτοί που δεν το έχουν σκεφτεί μέχρι τέλους. Χωρίς να αποτελεί έκπληξη, αυτοί είναι οι πλειονότητα. Η δεύτερη αποτελείται από αυτούς που το έχουν εξετάσει αναλυτικά και είναι πρόθυμοι να προκαλέσουν παράπλευρη ζημιά. Θα ήθελα να ρίξω λίγο φως στην τελευταία κατηγορία, και στη ζημιά.

Μια μακρά παράταση για την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πέρα από τον Ιούνιο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα απαιτήσει η χώρα να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές, που είναι προγραμματισμένες για τις 23-26 Μαίου. Πριν υπνοβατήσουν προς μια μακρά παράταση, τα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και οι 27 ηγέτες της ΕΕ πρέπει να εξετάσουν τα ακόλουθα.

Η πρώτη σκέψη είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα δημιουργήσει προϋποθέσεις να δεχτεί κατηγορίες για κατηγορίες ακραίας παρέμβασης αν απαιτήσει διεξαγωγή νέου δημοψηφίσματος ως αντάλλαγμα για την μακρά παράταση. Οποιαδήποτε τέτοια κίνηση μπορεί ακόμα και να προκαλέσει ακούσια ένα Brexit χωρίς συμφωνία στις 29 Μαρτίου.

Κάποιοι υποστηρικτές ενός δεύτερου δημοψηφίσματος επιδιώκουν να συντηρήσουν το υφιστάμενο αδιέξοδο μέχρι να βρεθεί το κοινοβούλιο στο χείλος του γκρεμού. Αν επιτύχουν, οι βουλευτές μπορεί να αναγκαστούν να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή μεταξύ ενός δεύτερου δημοψηφίσματος και μιας εξόδου χωρίς συμφωνία. Υπάρχουν, όμως, κίνδυνοι: το κοινοβούλιο μπορεί να μην εγκρίνει ένα δεύτερο δημοψήφισμα ακόμα και με το πιστόλι στον κρόταφο. Διαφορετικά, η βρετανική κυβέρνηση θα μπορούσε να παρεμποδίσει μια τέτοια στρατηγική. Η κοινοβουλευτική ψήφος δεν υπερισχύει της υφιστάμενης νομοθεσίας. Και οι υπουργοί δεν έχουν καμία νομική υποχρέωση να αποδεχτούν τέτοιο αίτημα.

Δεύτερον, αν η Μεγάλη Βρετανία αναγκαστεί να διεξάγει ευρωπαϊκές εκλογές το Μάιο, το Brexit αναπόφευκτα θα γίνει το κύριο θέμα, και όχι μόνο στη χώρα. Κάθελαϊκιστικό κόμμα θα μπορεί να υποστηρίξει, με επιχειρήματα, ότι η ΕΕ είναι αντιδημοκρατική, μια αυτοεξυπηρετούμενη απάτη. Θα κατέστρεφε τις προεκλογικές καμπάνιες. Παλεύω να σκεφτώ γιατί, για παράδειγμα, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν θα στηρίξει μακρά παράταση που τον βάζει στην «άμυνα» σε αυτό που ήδη διαμορφώνεται ως μια δύσκολη μάχη, ενώ αντίθετα, θα μπορούσε να αποκαλύπτει τους δεσμούς μεταξύ της άκρας δεξιάς σε Γαλλία και Ρωσία; Ένα καθυστερημένο Brexit θα μπορούσε να είναι δώρο για την Μαρί Λε Πέν και τους αντιευρωπαίους αλλού.

Η συμμετοχή της Μεγάλης Βρετανίας στις εκλογές θα καταστήσει δυσκολότερο το να σχηματίσουν τα μετριοπαθή κόμματα πλειοψηφία μετά τις κάλπες. Το Ukip (ή το νέο κόμμα υπέρ του Brexit του Nigel Farage) θα είναι πιθανότατα νικητές στη Μεγάλη Βρετανία, επωφελούμενη από την όποια οργή αναφορικά με την μακρά παράταση. Μια τέτοια νίκη για τους λαϊκιστές στην Μεγάλη Βρετανία θα διευρύνει τα μεγέθη των ευρωσκεπτικιστών στο Κοινοβούλιο, και θα μπορούσαν να σχηματίσουν μια μειοψηφία που θα μπλοκάρει διαδικασίες.

Υπάρχει επίσης ένας κίνδυνος η ΕΕ να υπολογίσει λάθος τις πιθανότητες μιας νίκης του Remain σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Η ιδέα της καθυστέρησης έχει επιφέρει μια νέα δυναμική. Ξέρω πολλούς στη Μεγάλη Βρετανία -τόσο οπαδούς του Brexit, όσο και της παραμονής- που θα είναι πολύ θυμωμένοι αν το Brexit πάει στην παράταση. Δεν θα έπαιρνα κανενός την ψήφο ως δεδομένη.

Πέραν αυτών, πιθανότατα το πιο σημαντικό είναι ότι μια καθυστέρηση του Brexit θα αποσπάσει την προσοχή της ΕΕ από πιο πιεστικές υποθέσεις. Εξαντλεί πόρους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να πολεμήσει πάνω από μια μεγάλη κρίση σε μια στιγμή που αντιμετωπίζει αρκετές απειλές.

Η οικονομία της ευρωζώνης έχει ξεκινήσει μια υποχώρηση με τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια στο -0.4% και χωρίς χώρο για πιο αποτελεσματική δράση νομισματικής πολιτικής. Μια απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να επιβάλει δασμούς στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα μπορεί να προκαλέσει ένα εμπορικό πόλεμο. Ο αμερικανός πρόεδρος μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τη δέσμευσή του στο ΝΑΤΟ όταν μάθει ότι η Γερμανία δεν αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες. Αντίθετα, το Βερολίνο φοβούμενο το δημοσιονομικό έλλειμμα αρνείται να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες. Η Κίνα στοχεύει στην Ιταλία ως κόμβο μέσω του οποίου θα κυριαρχήσει στις ευρωπαϊκές αγορές και τις εσωτερικές επενδύσεις και θα παρακάμψει τους φραγμούς που προσπαθεί να ορθώσει τη Γερμανία.

Η συνέχιση της Οδύσσειας του Brexit για ένα ακόμα χρόνο ή δυο θα αποσπάσει την προσοχή από άλλα πιο σημαντικά γεωπολιτικά καθήκοντα.

Τι πρέπει να γίνει; Υπάρχουν φανατικοί υπέρ του δεύτερου δημοψηφίσματος στη Μεγάλη Βρετανία με πλήρη συναίσθηση των παραπάνω επιχειρημάτων που υποστηρίζουν ότι δεν είναι απαραίτητο να συμμετάσχει η χώρα στις ευρωπαϊκές εκλογές. Η Ελενορ Σάρπστον, βρετανή γενική εισαγγελέας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι αυτό είναι νομικά εφικτό. Άλλοι ευρωπαίοι δικηγόροι διαφωνούν.

Πολιτικά θα είναι δύσκολο να δικαιολογήσεις την στέρηση σε περισσότερους από τρία εκατομμύρια ευρωπαίους που ζουν στη Μεγάλη Βρετανία -κανένας εκ των οποίων δεν ψήφισε υπέρ του Brexit- το δικαίωμα να συμμετάσχουν στις ευρωπαϊκές εκλογές. Το να γίνει υπό τον μανδύα ενός φιλοευρωπαϊκού σκοπού θα είναι ειρωνεία. Δεν μπορώ να φανταστώ γρηγορότερο τρόπο να καταστρέψεις την υποστήριξη σε ένα σκοπό από το να αποδεχτείς μια τέτοια αχρεία βαθιά μη-ευρωπαϊκή γραμμή πλεύσης.

Υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι από μια μακρά παράταση, και κανένα πλεονέκτημαγια την ΕΕ. Τραβήξτε την πρίζα, σας παρακαλώ.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1670963/poioys-kindynoys-dhmioyrgei-h-makra-paratash-toy-b.html

100 χρόνια από τη Γενοκτονία – Άγνωστες πτυχές του εγκλήματος

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Νουρετίν πασάς. Δύο από τους κορυφαίους υπεύθυνους του εγκλήματος της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

του Σάββα Καλεντερίδη

Συμπληρώνονται φέτος εκατό χρόνια από τότε που ο Μουσταφά Κεμάλ, με βίζα που πήρε για τον εαυτό του και για τους συντρόφους του αξιωματικούς από τον Άγγλο στρατιωτικό επίτροπο που ήταν εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη, απέπλευσε με πλοιάριο από την Βασιλεύουσα για να αποβιβαστεί τις 19 Μαΐου στην μαρτυρική Αμισό και να αρχίσει από κει η τελευταία και πιο άγρια φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Και την ονομάζουμε «μαρτυρική», γιατί η Αμισός και η περιφέρειά της αποτέλεσε το επίκεντρο των σφαγών των Ελλήνων από τους Τούρκους ατάκτους και από τους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς των Νεότουρκων ήδη από το 1914.
Όμως πριν προχωρήσουμε σε ένα εν πολλοίς άγνωστο θέμα, απλώς να σημειώσουμε και να υπογραμμίσουμε ότι οι Άγγλοι που έδωσαν βίζα στον Μουσταφά Κεμάλ να αποβιβαστεί με ένα στρατιωτικό απόσπασμα στην Αμισό, είναι οι ίδιοι Άγγλοι που λίγες μέρες πριν άναβαν το «πράσινο» φως στην Ελλάδα να αποβιβάσει στρατό στη Σμύρνη, την παρουσία του οποίου επικαλέστηκε ο Κεμάλ ως άλλοθι για να ξεκινήσει τον «απελευθερωτικό αγώνα» και να ζήσουμε όλα όσα ζήσαμε με την Μικρασιατική Καταστροφή και τον Ξεριζωμό.
Το παιχνίδι που παίχτηκε στη Μικρά Ασία από τους Άγγλους θυμίζει μια τουρκική παροιμία η οποία λέει «tavşana kaç, tazıya tut», που σημαίνει «λέει στο λαγό “φύγε” και στο λαγωνικό “πιάσ’ τον”»!
Και επειδή υπάρχει άλλη μια απάτη με τον Κεμάλ και τους κεμαλιστές, ήλθε η ώρα να την ξεσκεπάσουμε.
Διατείνονται ότι έκαναν αντιιμπεριαλιστικό αγώνα εναντίον των χωρών που είχαν καταλάβει την Ανατολία μετά την ήττα των Νεότουρκων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή εναντίον της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας, που αποβιβάστηκε στη Σμύρνη κατόπιν της στήριξης της Αγγλίας.
Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Η αλήθεια είναι ότι ο Μουσταφά Κεμάλ συνεργάστηκε με τους Σοβιετικούς, τους Άγγλους, τους Γάλλους και τους Ιταλούς, δεν έριξε ούτε μία σφαίρα εναντίον τους, και εξασφάλισε τη στήριξη όλων των παραπάνω για να στραφεί εναντίον των «πραγματικών εχθρών». Με τον τρόπο αυτόν κατόρθωσε να προετοιμαστεί κατάλληλα, να εξοπλιστεί με την βοήθεια όλων των συμμάχων του, και στη συνέχεια να πολεμήσει μόνο εναντίον των Ελλήνων και όσων Αρμενίων είχαν απομείνει από τη Γενοκτονία του 1915, ολοκληρώνοντας τη «μεγάλη αποστολή» που παρέλαβε από τους Νεότουρκους, που ήταν η «εκκαθάριση» της Ανατολίας από Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους.
Ένα μεγάλο ψέμα λοιπόν η αριστεροσύνη και ο αντιιμπεριαλισμός του Μουσταφά Κεμάλ και των ομοϊδεατών του, που τα επικαλούνται με κομπορρημοσύνη μέχρι σήμερα. Μια συμμορία ήταν, μια ομάδα εγκληματιών που έπαιρναν δύναμη από τα εγκλήματά τους και πίστευαν στην «ανωτερότητα της τουρκικής φυλής». Ήταν οι πρόδρομοι του Χίτλερ και των Ναζί.
Επίσης, αυτό που είναι άγνωστο στους περισσότερους μελετητές του Ποντιακού Ζητήματος και μας το έκανε γνωστό ο Τραπεζούντιος αγωνιστής της δημοκρατίας Ταμέρ Τσιλινγκίρ, είναι ότι ο Μουσταφά Κεμάλ, επειδή διαπίστωσε το μέγεθος της αντίστασης των Ελλήνων του Πόντου στην επιχείρηση εξολόθρευσής τους, που ξεκίνησε από τους Νεότουρκους το 1914, αποφάσισε τη σύσταση μιας νέας στρατιάς, της Κεντρικής Στρατιάς (Merkez Ordusu), με έδρα την Αμάσεια, για να πνίξει στο αίμα την αντίσταση των Ποντίων.
Ιδρύθηκε με απόφαση της «Εθνοσυνέλευσης του Μεγάλου Τουρκικού Έθνους» το 1920 και διαλύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1922, μετά την ίδρυση της 1ης και της 2ης Στρατιάς και αφού είχε ήδη εξαλειφθεί η «απειλή» που συνιστούσαν οι αντάρτες του Πόντου.
Επικεφαλής της ορίστηκε ο Νουρετίν πασάς, ο οποίος κατηγορήθηκε από ορισμένους δημοκράτες βουλευτές της τουρκικής εθνοσυνέλευσης για τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου. Αποφασίστηκε η παραπομπή του σε δίκη, κάτι που αποφεύχθηκε μετά από προσωπική παρέμβαση του Μουσταφά Κεμάλ, γεγονός που αποδεικνύει την ενοχή και του ιδίου στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τον Νουρετίν πασά εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο. Στη συνέχεια όχι μόνο απαλλάχθηκε, όχι μόνο δεν παραπέμφθηκε για τα εγκλήματά του, αλλά του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του διοικητή της 1ης Στρατιάς και του νομάρχη Σμύρνης, όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στην πόλη, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922. Ήταν εκείνος που αποφάσισε την πυρπόληση της πόλης και το λιντσάρισμα του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου.
Με άλλα λόγια, αφού τον αθώωσε ο Μουσταφά Κεμάλ για τα εγκλήματά του εναντίον των Ελλήνων του Πόντου, συνέχισε τα εγκλήματά του στη Σμύρνη και την Ιωνία, εναντίον των Αρμενίων και του ελληνισμού της περιοχής.
Μελετώντας τα τουρκικά αρχεία και το έργο ερευνητών όπως ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ, διαπιστώνει κανείς ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, πολύ έργο, για να αποκαλύψουμε τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Νεότουρκοι, ο Κεμάλ και οι κεμαλικοί εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Με τη συμπλήρωση 100 χρόνων παρατηρείται μια κινητικότητα σε επίπεδο πνευματικών αλλά και απλών ανθρώπων γύρω από το θέμα.
Έχουμε ευθύνη να κινητοποιήσουμε την ελληνική κοινωνία αλλά και τη διεθνή κοινότητα γύρω από αυτό το τεράστιο θέμα.
Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, να αποκαλύψουμε τα εγκλήματα, γιατί το «θηρίο» που γεννά γενοκτονίες είναι ζωντανό στο Αφρίν, στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, στα Κατεχόμενα, στο Αιγαίο, στη Θράκη…
Και το φως της αποκάλυψης είναι το μόνο «όπλο» που μπορεί να το σκοτώσει.
Καμίαν ’κ’ έν αργός, έλεγαν οι πρόγονοί μας.

ΕΕ: Ναζιστικό σχέδιο,αμερικανική η σφραγίδα

Από
anixneuseis
-
0

[Προβληματιστήκαμε αν θα έπρεπε να θέσουμε ερωτηματικό στον τίτλο. Ο αναγνώστης θα κρίνει διαβάζοντας τα δύο κείμενα που ακολουθούν. Το πρώτο είναι συνέντευξη του πρώην υφυπουργού πολιτισμού της Γαλλίας Φιλίπ ντε Βιλιέ, συγγραφέα βιβλίου με τίτλο ΄΄Τράβηξα το νήμα του ψεύδους και όλα ακολούθησαν΄΄,  το οποίο προκάλεσε σάλο στη Γαλλία με τις αποκαλύψεις του. Το δεύτερο είναι κριτική σε αυτό το βιβλίο από πανεπιστημιακό. Από τους τρεις πατέρες της ΕΕ, οι δύο ήταν Γάλλοι ενσυνείδητοι απάτριδες, στην υπηρεσία – έμμισθοι – των Αμερικανών και ο τρίτος, Γερμανός, αρχιτέκτονας της ιδέας επί Χίτλερ, αιχμάλωτος των Αμερικανών, και πρώτος Επίτροπος της ΕΕ, λόγω… εμπειρίας. Ετσι εξηγείται το αντιχριστιανικό της πνεύμα, ο θερμός φιλοτουρκισμός και ο αντιρωσισμός της, επικαιροποίηση του αντισοβιετισμού του Χίτλερ… Και η τραγική επίσης διαπίστωση είναι ότι με τη συμπλήρωση μιας δεκαετίας από της ήττα της, η Γερμανία έχει τον πρώτο λόγο στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι… Ε.Δ.Ν.]

Φιλίπ ντε Βιλιέ

Κατά την άποψή σας, η οικοδόμηση της Ευρώπης βασίστηκε σε ένα ψέμα: η ΕΕ δεν εξυπηρετούσε τα ευρωπαϊκά συμφέροντα αλλά αυτά των ΗΠΑ και της CIA. Δεν είστε συνωμοσιολόγος;

Συνωμοσία είναι φήμη και φαντασία. Εγώ δημοσιεύω έγγραφα. Οι αποδείξεις που προσκομίζω μέσω των αρχείων δείχνουν ότι οι Αμερικανοί δεν ήθελαν μια «Ευρωπαϊκή δύναμη». Ήθελαν μια δευτερεύουσα αγορά να διαθέτουν την πλεονάζουσα παραγωγή τους και μια απλή «εκτελεστική επιτροπή» σε ένα υπερατλαντικό μπλοκ, όπου τα ευρωπαϊκά έθνη θα συνενώνονταν υπό μια παγκόσμια διακυβέρνηση. Το σχέδιο αυτό εκτελέστηκε από τον Ζαν Μονέ. Στα απομνημονεύματά του, αναγγέλει άλλωστε ότι η Ευρώπη “δεν θα είναι παρά ένας σταθμός” προς μια παγκόσμια μαζική αγορά.

50.000 δολάρια το χρόνο

Ότι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση ενθαρρύνθηκε εξαρχής από τις ΗΠΑ για να αποτελέσει ένα φιλελεύθερο μπλοκ κατά της ΕΣΣΔ δεν είναι μυστικό …

Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν η κάλυψη των Αμερικανών να πραγματοποιούν διακριτικά επιχειρήσεις επιρροής. Οι Αμερικανοί χρηματοδοτούσαν  τους Moνέ και Σουμάν για να δημιουργήσουν μια Ευρώπη που να είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια τους. Για παράδειγμα, ο Moνέ έπαιρνε $ 150.000 κάθε τρία χρόνια από το Ίδρυμα Φορντ. Ιδρυμα που οι ευρωπαϊστές παρουσιάζουν ως φιλανθρωπική οργάνωση. Αλλά στο επιστολόχαρτο της Αμερικανικής Επιτροπής η οποία προΐσταται όλων, τα τρία πρώτα ονόματα είναι εξέχοντες ιεράρχες της CIA … Κατηγορώ τους Moνέ και Σουμάν ότι ενήργησαν ως πράκτορες. Η συμφωνία ήταν η εξής: σας δίνουμε χρήματα, για παράδειγμα, για να δημιουργήσετε την Ευρατόμ [Ευρωπαική Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας] για να εμποδίσετε την πορεία της Γαλλίας προς την πυρηνική ανεξαρτησία· ή να εξουδετερώσετε τη γαλλο-γερμανική συνθήκη του Παρισιού, επιβάλλοντας ένα προοίμιο του Ατλαντισμού· και ειδικά για να μας στέλνετε μυστικές εκθέσεις ενεργειών και άκρως εμπιστευτικές πληροφορίες που ποτέ δεν θα αποκτούσαν από το Υπουργείο μας των Εξωτερικών.

Tο εξώφυλλο του αποκαλυπτικού βιβλίου

Φτάνετε μέχρι να υπονοείτε ότι το έργο της ευρωπαϊκής οικοδόμησης προέρχεται από το Τρίτο Ναζιστικό Ράιχ!

Όχι, υποδεικνύω μόνο το αμερικανικό σχέδιο. Θα ήθελα όμως να προσθέσω ότι ο τρίτος Πατέρας της Ευρώπης, Βάλτερ Χαλστάιν, ήταν δικαστής του Χίτλερ. Ανήκε σε τέσσερις ναζιστικές οργανώσεις, ήταν καθηγητής της θεωρίας του ναζισμού, συνελήφθη από τους Αμερικανούς, επανεκπαιδεύτηκε προτού προωθηθεί ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τον είχαν στο χέρι τους. Η ανακάλυψη ότι ο αρχιτέκτονας της Συνθήκης της Ρώμης ήταν ναζιστιής γραφειοκράτης είναι όμως  ανησυχητική. Ο Moνέ και ο Σουμάν συμμερίζονταν τρεις εμμονές μαζί του: η πρώτη, ότι τα έθνη είναι επιβιώσεις του παρελθόντος, αυτό που πίστευε και ο Χίτλερ, ο οποίος, ως υπερεθνικιστής, θεωρούσε πρωτεύον τη φυλή. Η δεύτερη, ότι πρέπει να σπάσουμε τον διαχωρισμό ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική, από τον οποίο προήλθε η επιροή των λόμπι. Η τρίτη, ότι η Ευρώπη πρέπει να συγχωνευθεί σε ένα

Ρομπέρ Σουμάν: Υπουργός της κυβέρνησης των δοσίλογων του Βισύ

διατλαντικό μπλοκ. Το βιβλίο μου θυμίζει επίσης το παρελθόν του Σουμάν που ήταν υπουργός του στρατάρχη Πεταίν και «τιμήθηκε» με «εθνική αναξιότητα» το 1945. Ο μύθος της Ευρώπης ως επέκταση της Αντίστασης είναι ψέμα. Η αναγωγή στον χιτλερισμό των θεωρητικών της εθνικής κυριαρχίας σκανδαλώδης.

 Το γεγονός ότι είχατε πρόσβαση στα έγγραφα δεν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει τίποτα κρυφό;

Να μια καλή ερώτηση. Για ποιο λόγο η αστυνομία της σκέψης αποθάρρυνε – εκτός εξαιρέσεων – τη δημοσίευσή τους;

Σόρος και Ορμπαν

 Λέτε ότι ο Τζορτζ Σόρος, ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος ουγγρικής καταγωγής, χρηματοδοτεί με «ύπουλο και αδιαφανή τρόπο» την «σιωπηλή κοσμοπολίτικη επανάσταση.» Ο λόγος σας δεν μυρίζει αντισημιτισμό;

Χρησιμοποιείτε μια σημειολογία που απουσιάζει από την προσωπική και οικογενειακή μου σκέψη, όντας γιος αντιστασιακού προστάτη Εβραίων αξιωματούχων. Η λέξη “κοσμοπολίτικη” δεν είναι αντισημιτική. Η απόκρυψη του Σόρος πίσω από τον μανδύα του αντισημιτισμού δεν είναι τίμια. Αυτό που του  προσάπτεται είναι ότι στηρίξει, στην Ουγγαρία και αλλού, τα μαζικά μεταναστευτικά κινήματα. Ακόμα και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ελάχιστα ύποπτος για αντισημιτισμό, συγχαίρει τον Βίκτορ Ορμπάν για την κριτική του στον Σόρος. Αλλά οι παγκοσμιοποιημένες ελίτ, γοητευμένες ή ακόμη και ελεγχόμενες από αυτόν, τον προστατεύουν. Είναι πνευματικό τέκνο του Moνέ: κάποιος που δεν πιστεύει στα έθνη, τη διαδοχή των γενεών ή τις ρίζες και πιστεύει μόνο στην κερδοσκοπία και στην αγορά.

 Συναντήσατε τον Oρμπαν. Στο τέλος της συνάντησής, σας προειδοποιεί να μη μιλήσετε για τον Τζωρτζ Σόρος: “Σίγουρα; Κανείς δεν τολμά… Φυλλαχτείτε. ” Αισθάνεσθε όντως ότι κινδυνεύετε;

Δεν μπορώ να σας απαντήσω ακόμα επειδή το βιβλίο μου κυκλοφόρησε πριν τρεις μέρες. Ο Ορμπαν δεν είναι ο μόνος που μου το είπε αυτό. Και άλλοι άνθρωποι, σε πολύ υψηλό επίπεδο, μου είπαν το ίδιο. Όλοι φοβούνται τον Σόρος.

Ναζιστική αφίσα: Η Ευρώπη κέρδισε την ευημερία της…Το αντιρωσικό της πνεύμα εκφράζει σήμερα η ΕΕ.

 Το περιοδικό Point σας κατηγορεί ότι έχετε κλέψει ορισμένα αποσπάσματα του βιβλίου σας. Το αναγνωρίζετε;

 

Πρόκειται για δυσφήμιση, και θα υπάρξουν δικαστικές συνέπειες. Λογοκλοπή έχουμε όταν κάποιος παίρνει το κείμενο κάποιου χωρίς να το αναφέρει. Στο κεφάλαιο που υπαινίσσεται το Le Point, αποτίω φόρο τιμής στον καθηγητή Aντονέ Κοέν. Τον παραθέτω δύο φορές σε όλο το κείμενο για την πολύ εμπεριστατωμένη εργασία του και λέω ότι είναι πηγή έμπνευσης για μένα. Δεν θα αφήσω να δυσφημίσουν την ουσία της ερευνητικής και πλήρους παραπομπών εργασίας μου.

 Ο Μακρόν υπενθυμίζει “την ανάγκη των συνόρων που προστατεύουν” στο τελευταίο του φόρουμ για την Ευρώπη. Είστε ικανοποιημένος;

Είναι ένα αλμα προς τα πίσω τόσο αποκαλυπτικό! Είχε ξεκινήσει, όλος φλόγα, με την «λαϊκιστική λέπρα», την «ευρωπαϊκή κυριαρχία». Καθώς είναι έξυπνος, κατάλαβε ότι στριμωχνόταν. Εκανε στροφή. Ένας ευρωπαϊστής είναι κάποιος που, συνήθως, ξερολαρυγγιάζεται εναντίον του “Φρουρίου Ευρώπη” και ζητά “λίγο περισσότερη παγκοσμιοποίηση” και ο οποίος, όταν αρχίζει η προεκλογική εκστρατεία, ζητεί την κατάργηση της Συμφωνίας Σένγκεν, τη ευρωπαϊκή προτίμηση και την «προστατευτική Ευρώπη» και προφέρει τη λέξη «σύνορα». Ξαναβγάζει την εθνοκυριαρχική πανοπλία για να αλιεύσει ψηφοφόρους. Του αφιερώνω μια παροιμία της Βανδέας: «Όταν σπέρνουμε στο χωράφι του γείτονα, τότε είναι ο γείτονας που θερίζει».

Πηγή: http://www.leparisien.fr/politique/europe-le-j-accuse-de-philippe-de-villiers-11-03-2019-8029092.php

Ζαν Μονέ: Αμερικανική χορηγία 150.000 δολ. ανά τριετία!

 

 

 

 

 

 

 

Εθνική προσφορά η κυκλοφορία του βιβλίου

(Συνέντευξη του Εντουάρ Ουσόν, καθηγητή Νεώτερης Ιστορίας)

Atlantico: Στο τελευταίο του βιβλίο “Τράβηξα το νήμα του ψεύδους και όλα ήρθαν”, ο Φιλίπ ντε Βιλιέ θεωρεί τις ΗΠΑ τον πραγματικό δημιουργό της ΕΕ. Μεταξύ της επιρροής της CIA και της συνέχισης της Ευρώπης του Χίτλερ, το DNA της Ευρώπης ΄΄πάσχει΄΄ από  καταγωγής. Ο Φιλίπ ντε Βιλιέ ισχυρίζεται ότι προσκομίζει μεγάλες αποκαλύψεις σχετικά με την ευρωπαϊκή οικοδόμηση. Πίσω από το σκιάχτρο της CIA, ποια είναι η πραγματικότητα της αμερικανικής επιρροής στην οικοδόμηση της Ευρώπης; Ποιοι είναι οι πραγματικοί Ευρωπαίοι ιδρυτές;

Edouard Husson: Υπάρχουν μερικές αδυναμίες στο βιβλίο του Φιλίπ ντε Βιλιέ. Ποια η ανάγκη να εμφανίζεται ο ίδιος ως κυνηγός αρχείων; Θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός εάν είχε, όπως ο ανακριτής, επιλέξει να μην εμφανίζεται πίσω από αυτό που περιγράφει. Επιπλέον, ο Φιλίπ ντε Βιλιέ δεν είναι ο πρώτος που απέκτησε αυτό το αρχείο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μετέφρασα το εξαίρετο βιβλίο του John Laughland, The Tainted Source, το οποίο περιείχε ήδη τα περισσότερα επιβαρυντικά στοιχεία: τη συμβολή των ευρωπαίων φασιστών στην ευρωπαϊκή ιδέα· την επιθυμία κατάργησης της πολιτικής, η οποία διακατείχε τον Ζαν Μονέ, κληρονόμο του σαινσιμονισμού· τις διαδοχικές ενσαρκώσεις ενός λόγου που πιστεύει ότι τα ευρωπαϊκά έθνη είναι πολύ μικρά και πρέπει να αντικατασταθούν από μια άλλη πραγματικότητα κλπ …. Εξέδωσα αυτή τη μετάφραση, με τίτλο Η ελευθερία των εθνών σε έναν πολύ έξυπνο και θαρραλέο εκδότη, τον Φρανσουά-Ξαβιέ Γκιμπέρ, ο οποίος δημοσίευσε μεταξύ 1992 και 2007 σχεδόν πενήντα εθνοκυριαρχικούς συγγραφείς, δεξιούς και αριστερούς: εξαίρετη μαρτυρία της πνευματικής αντίστασης και της ελευθερίας του πνεύματος, όταν είχαμε υποταχθεί στον οδοστρωτήρα της τυποποιημένης σκέψης και της πολιτικής συνύπαρξης στο κέντρο.

Πάντως, ο Φιλίπ ντε Βιλιέ επιτελεί έργο εθνικής σωτηρίας δημοσιεύοντας αυτό το βιβλίο. Είναι καλός αφηγητής και κρατάει τον αναγνώστη του σε αγωνία από την αρχή ως το τέλος.

Πάθος κατά του Εθνους

Λυπούμαστε απλώς ότι δεν ολοκληρώνει τη σκιαγράφηση των προσώπων. Σε αντίθεση με ό, τι λέει, οι Moνέ, Σουμάν, Χαλστάιν δεν είναι μαριονέτες: έχουν τη δική τους προσωπικότητα. Αυτό προκύπτει από την προσωπογραφία που συντάσσει ο ίδιος ο συγγραφέας. Και οι τρεις επέλεξαν να εξυπηρετήσουν τις ΗΠΑ· εμφορούνταν από ένα πραγματικό πάθος κατά του Εθνους. Χωρίς προσωπικότητες όπως αυτοί, οι παγκοσμιοποιητές Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να επηρεάσουν τόσο πολύ την ευρωπαϊκή πολιτική. Είναι όντως «ιδρυτικοί πατέρες», εμφορούμενοι από το πάθος να υποκαταστήσουν την κυβέρνηση των ανθρώπων από τη διαχείριση των πραγμάτων, τα έθνη από την ευρωπαϊκή τεχνοκρατία.

Βάλτερ Χαλστάιν: Πρώτος Επίτροπος  λόγω…εμπειρίας, διαμόρφωσε τις βάσεις δημιουργίας της ΕΕ με το περίφημο «δόγμα Χαλστάιν»

Μπορεί η απόρριψη της ευρωπαϊκής τεχνοκρατίας να εξηγήσει εκ των υστέρων αυτό το όραμα της Ευρώπης; Πώς, από μια Ευρώπη των Εθνών, η ΕΕ μετασχηματίστηκε σε Ευρώπη των Βρυξελλών;

Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι το ευρωπαϊκό σχέδιο έχει αποκλίνει από μια πορεία που ήταν αρχικά καλή. Αυτό που δείχνει πολύ καλά το βιβλίο είναι ο τρόπος με τον οποίο η ΕΕ, όπως την ξέρουμε σήμερα, βγήκε από τον εγκέφαλο των ιδρυτών. Υπήρξε μια παρένθεση: η προεδρία του στρατηγού Ντε Γκωλ, και μετά του Ζωρζ Πομπιντού, όπου η Γαλλία τείνει να οικοδομήσει μια συνομοσπονδιακή Ευρώπη των εθνών αντί τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Στη συνέχεια, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εσταίν, μέλος της “Επιτροπής Δράσης των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης”, και μετά ο Φρανσουά Μιτεράν, πυλώνας του Ευρωπαϊκού Κινήματος επαναρχίζουν  με τη “μέθοδο Moνέ”, την οποία ο Βιλιέ λέει πολύ καλά ότι είναι εκείνη του “κλέπτη του αγγείου” της κινεζικής ιστορίας: ένα άτομο πηγαίνει κάθε μέρα σε ένα κατάστημα και μετακινεί μερικά εκατοστά ένα βάζο στο πάγκο, το οποίο σκοπεύει να ιδιοποιηθεί. Ετσι, έρχεται μια μέρα που το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι ν’ απλώσει το χέρι και να το πάρει χωρίς να τον δούνε. Λοιπόν, η μέθοδος Moνέ είναι να προχωρούμε με τρόπο συγκεκαλυμμένο, μεταβάλλοντας σταδιακά τις εθνικές πολιτικές, πριν τις φέρνουμε στον ευρωπαϊκό σάκο.

Λείπει επίσης η προσωπογραφία του Ζακ Ντελόρ, σύνθεση των τριών κύριων προσωπικοτήτων του έργου: αντέγραψε τέλεια τη μέθοδο Moνέ· ήταν ο κληρονόμος της ΄΄χριστιανικής δημοκρατίας΄΄ του Σουμάν και είχε το οργανωτικό πάθος ενός Χαλστάιν.

Ενώ οι ΗΠΑ φαίνεται να βρίσκονται σε στρατηγική αποδέσμευσης σε διεθνές επίπεδο, δεν είναι μάταιες οι συζητήσεις σχετικά με την προέλευση της ΕΕ και όχι για τις μελλοντικές της δυνατότητες;

Θεωρώ ενδιαφέρον το βιβλίο Βιλιέ όταν δίνει στις προσωπικότητές του την  αυτονομία τους. Η ζωή του Ζαν Μονέ, παγκοσμιοποιημένου επιχειρηματικού τραπεζίτη, είναι σαν η πρώτη ενσάρκωση αυτών των γαλλικών ελίτ που έχουν γίνει βαθιά αδιάφορες για τη χώρα τους. Ο Τρισέ λέει με τον τρόπο του λίγες δεκαετίες μετά τον Μονέ: «I am not French». Από αυτή την άποψη, το βιβλίο μας λέει τόσο για το παρόν και το μέλλον μας όσο για το παρελθόν.

Όταν το διάβασα, κατάλαβα επίσης το δράμα του μακρονισμού: στο τέλος ο Μακρόν θα μπορούσε να γίνει ένα είδος νέου Moνέ: ένας πρώην επιχειρηματίας τραπεζίτης, ενεργώντας στη σκιά και προωθώντας σιωπηλά τις “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης “. Αλλά ο Mακρόν, θύμα των πολιτικών φιλοδοξιών του, έφερε στην αγορά το πρόγραμμα που οι Ευρωπαϊστές θέλουν γενικά να κρατήσουν κρυφό, με έναν Γάλλο πρόεδρο να παίζει την κωμωδία του δεξιού ή του αριστερού για να διασκεδάσει το εκλογικό σώμα ενώ οι ελίτ κάνουν επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ο Μακρόν επέλεξε να φέρει την αληθινή ευρωπαϊκή ατζέντα στην αγορά. Με αυτόν τον τρόπο, προκάλεσε μια απορριπτική αντίδραση από τη γαλλική κοινωνία. Και ΄΄κάρφωσε΄΄ τους συνεργάτες του, ξεκινώντας από τη Γερμανίδα Καγκελάριο, η οποία έκανε τα πάντα για να αποφύγει μια δημοκρατική συζήτηση για το θέμα της εμβάθυνσης της ευρωζώνης. Είναι πιθανό ότι το πρόγραμμα της “Ομιλίας στη Σορβόνη” θα μπορούσε να έχει περάσει, αρκεί να μην το είχε φέρει στη δημόσια πλατεία.

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.atlantico.fr/decryptage/3567566/construction-europeenne–pourquoi-philippe-de-villiers-n-est-pas-complotiste-mais-un-historien-incomplet-edouard-huss

1...2,6892,6902,691...3,033Σελίδα 2,690 από 3,033