Αρχική Blog Σελίδα 2687

Σφίγγει ο κλοιός επενδύσεων πετρελαϊκών κολοσσών νοτιοδυτικά της Κρήτης- ΕΝΙ & ΒΡ στο παιχνίδι

Από
anixneuseis
-
0

Δημοσιεύτηκε AllTimeClassic Στις 27 Μαρτίου 2019

Σφίγγει ο κλοιός επενδύσεων πετρελαϊκών κολοσσών νοτιοδυτικά της Κρήτης- ΕΝΙ & ΒΡ στο παιχνίδι.Ηλίας Κονοφάγος,AllTimeClassic

 

Του Δρ. Ηλία Κονοφάγου Μέλους της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών

Σφίγγει ο κλοιός επενδύσεων πετρελαϊκών κολοσσών νοτιοδυτικά της Κρήτης- ΕΝΙ & ΒΡ στο παιχνίδι ,Ηλίας Κoνοφάγος,AllTimeClassicΤη στιγμή που οι Συμβάσεις επενδύσεων για τα υποθαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αερίου της Κρήτης των εταιρειών ΕxxonMobil-Total & ΕΛ.ΠΕ εξακολουθούν να σέρνονται στους διαδρόμους του Δημοσίου από την Ελληνική γραφειοκρατία η σπαραζόμενη από συγκρούσεις Λιβύη αναβαθμίζει τις δικές της Συμβάσεις υποθαλάσσιων ερευνών κοιτασμάτων Νοτιοδυτικά της Κρήτης με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς (Εικ.1).

Σφίγγει ο κλοιός επενδύσεων πετρελαϊκών κολοσσών νοτιοδυτικά της Κρήτης- ΕΝΙ & ΒΡ στο παιχνίδι.Ηλίας Κονοφάγος,AllTimeClassic

Εικ.1

Πιο συγκεκριμένα εάν εξαιρέσουμε την Ελλάδα που προσπαθεί ακόμη να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει, στην περιοχή μας η Ιταλική Εταιρεία ΕΝΙ -μετά την αναστολή όλων των ερευνητικών πετρελαϊκών δραστηριοτήτων εντός της Ιταλικής ΑΟΖ- προσήλθε και αγόρασε τα 42,5% των δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης της Αγγλικής εταιρείας BP η οποία κατέχει μία ερευνητική περιοχή (περιοχή 3) νοτιοδυτικά της Κρήτης μεγέθους 54.000 km2. Οι ερευνητικές δραστηριότητες μέσα στην περιοχή αυτή, η οποία βρίσκεται μέσα στην ΑΟΖ της Λιβύης είχαν παγώσει από το 2014 λόγω -ανωτέρας βίας- προερχόμενης από τοπικές ένοπλες συγκρούσεις στην μείζονα περιοχή της Λιβύης.

Αλλά παρά τα τοπικά Λιβυκά προβλήματα και παρά τα ατακτοποίητα όρια των ΑΟΖ , Ελλάδος, Λιβύης, Ιταλίας και Μάλτας όπως θα δούμε η περιοχή αυτή ίσως κρύβει πραγματικά τεράστιους θησαυρούς παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Και ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει:

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι Bob Dudley και Claudio Descalzi των εταιρειών BP και ΕΝΙ δήλωσαν ότι προτίθενται εντός του Απριλίου – Μαΐου 2019 να αναζωογονήσουν τις ερευνητικές προσπάθειες της Λιβύης συνεργαζόμενες στενά κοινοπρακτικά μεταξύ τους για να αναδείξουν όπως ανέφεραν τον σημαντικά υποσχόμενο ορυκτό πλούτο της θαλάσσιας αυτής περιοχής στα ανοικτά του Κόλπου της Σίρτης μεταξύ Λιβύης και Κρήτης.

Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό εάν λάβουμε υπ’ όψη ότι η γεωφυσική Εταιρεία των Η.Π.Α. “ΙΟΝ” με έδρα το Houston Texas, εξετέλεσε και ερμήνευσε πρόσφατα (2017) σεισμικές καταγραφές  στα ανοικτά του Κόλπου της Σίρτης στο νότιο Ιόνιο πέλαγος μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος ενώ ταυτόχρονα επαναεπεξεργάστηκε μαζί με την Εταιρεία “Spectrum” παλαιότερες σεισμικές καταγραφές στην ίδια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Λιβύης (Εικ.2).

Σφίγγει ο κλοιός επενδύσεων πετρελαϊκών κολοσσών νοτιοδυτικά της Κρήτης- ΕΝΙ & ΒΡ στο παιχνίδι ,Ηλίας Κονοφάγος,AllTimeClassic

Εικ.2

Οι δύο Εταιρείες, ερμήνευσαν και παρουσίασαν τα αποτελέσματα της μελέτης του συνόλου των καταγραφών αυτών στο Λονδίνο.

Με ιδιαίτερη έκπληξη διαπίστωσαν ότι νοτιοδυτικά της Κρήτης στα ανοικτά του Κόλπου της Σίρτης και μέσα στην αβυσσική πεδιάδα του Ιονίου πελάγους υπάρχουν δύο τεράστια “αντίγραφα” του κοιτάσματος “Ζohr”, ο πρώτος στόχος (με κίτρινο χρώμα αριστερά στην Εικ.1) βρίσκεται στην επαφή των ορίων της ΑΟΖ (ή υφαλοκρηπίδας) μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος και σύμφωνα με την Spectrum εμφανίζεται να έχει μήκος 100 km (δηλ. 10 φορές μεγαλύτερος από το “Zohr”) καλύπτοντας έτσι μία επιφάνεια 6.000 km2 (100km x 60km). Είναι φανερό ότι εάν και εφόσον επιβεβαιωθεί με γεώτρηση ότι αυτός ο στόχος περιέχει τελικά υδρογονάνθρακες τότε το κοίτασμα αυτό θα είναι παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Εάν λάβουμε δε υπ’ όψη ότι το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον  κόσμο είναι το South-Pars του Κατάρ-Ιράν με 1.235 Tcf ή 35 Tcm & με επιφάνεια 7.500 km2, τότε διαπιστώνουμε ότι Νοτιοδυτικά της Κρήτης θα μπορούσε να βρίσκεται το 2ο μεγαλύτερο κοίτασμα στον κόσμο Βιογενούς Φυσικού Αερίου!!! Εξ΄άλλου στην ίδια περιοχή νοτιοδυτικά της Κρήτης έχει καταγραφεί από τις ίδιες γεωφυσικές εταιρείες ένας δεύτερος στόχος παγκοσμίου ενδιαφέροντος μεγέθους 3.500 km2.

Να σημειωθεί ότι η εταιρεία Spectrum θεωρεί ότι ορισμένοι από τους χαρτογραφηθέντες στόχους ταμιευτήρων υφαλογενών ασβεστολίθων του νότιου Ιονίου πελάγους ή Λιβυκού πελάγους είναι δυνατόν να είναι πολύ πλούσια σε υγρούς υδρογονάνθρακες (συμπυκνώματα πετρελαίου ή και πετρελαίου) δεδομένου ότι επικάθονται πάνω σε μητρικά πετρώματα υδρογονανθράκων.

Η διαπίστωση αυτή δεν αποτελεί έκπληξη δεδομένου ότι η ο τίτλος της επιστημονικής παρουσίασης της παραπάνω προσδοκίας από την Spectrum στο Λονδίνο είχε τίτλο: “ένα θέαμα για τα μάτια του “Zohr”, η αναζήτηση του επόμενου Αφρικανικού Υπέρ-Γίγαντα” (Α sight for Zohr eyes: the search for the next North African Super Giant). Βεβαίως το ερευνητικό μέλλον θα δείξει εάν ο παραπάνω ισχυρισμός είναι αληθινός. Όμως παρά τα θαλάσσια βάθη της περιοχής που κυμαίνονται γύρω από τα 3.000 m νερού υπάρχει  ανάγκη να αντιληφθούμε από επιστημονική και γεωπολιτική άποψη το μέγεθος των ενεργειακών προοπτικών της μείζονος περιοχής της Κρήτης οι οποίες θα μπορούσαν μέσω κατάλληλων συνεργιών να καλύψουν τελικά τις ανάγκες της Ευρώπης σε φυσικό αέριο για πολλές δεκαετίες και αυτό ανεξάρτητα από το εάν οι παραπάνω στόχοι βρίσκονται εξ΄ ολοκλήρου μέσα μέσα στην Λιβυκή ΑΟΖ ή μερικά μέσα στην Ελληνική ΑΟΖ.

Το θέμα πρέπει πάντως να αρχίσει απασχολήσει έγκαιρα την Ελληνική πλευρά ώστε να μη μείνουμε εκτός νυμφώνος σε τέτοιου μεγέθους περιπτώσεις και να μπορέσουμε επί της ουσίας να διερευνήσουμε συμμετοχικά σε βάθος το όλο θέμα. Ήδη οι πρώτες επιστημονικές αναζητήσεις μας δείχνουν ότι οι περιοχές μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος παλαιο-γεωγραφικά φαίνεται να περιέχουν τις σημαντικότερες σε μέγεθος Μεσογειακές παλαιο-λιμνοθάλασσες του ύστερου Μειοκαίνου με αποτέλεσμα σήμερα να χαρτογραφούνται ασβεστολθικοί στόχοι κοιτασμάτων “τύπου Zohr” (“Zohr-like”)  παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Είναι γνωστό ότι παγκόσμιοι ΄πετρελαϊκοί κολοσσοί η ExxonMobi, Total, ENI και ΒP οι οποίες προσήλθαν πρόσφατα στην περιοχή μας και βρίσκονται πλέον όλοι μαζί ταυτόχρονα Νοτιοδυτικά της Κρήτης, φρόντισαν να δηλώσουν πρόσφατα σε διεθνές συνέδριο “δεν προσερχόμεθα εδώ στην περιοχή (Λιβύη) για να ανακαλύψουμε κάτι “μικρό σε μέγεθος”, “δεν μας ενδιαφέρει κάτι μικρό σε μέγεθος” “είμαστε εδώ διότι διαθέτουμε την απαραίτητη τεχνολογία και τα αναγκαία κεφάλαια ώστε να ανακαλύψουμε κάτι πολύ σημαντικό σε μέγεθος”.

Σφίγγει ο κλοιός επενδύσεων πετρελαϊκών κολοσσών νοτιοδυτικά της Κρήτης- ΕΝΙ & ΒΡ στο παιχνίδι

ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ: τι υποστηρίζει Γάλλος στρατηγός.

Από
anixneuseis
-
0

του στρατηγού Dominique Delawarde

Στις 20 Μαρτίου 2019, ο Ράντοβαν Κάρατζιτς καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση. Καμιά έκπληξη σε μια πρώτη ματιά. Ωστόσο, μετά από προσεκτικότερη εξέταση, μια βασική μαρτυρία του 2005, εκείνη του Καναδού στρατηγού Mακ Κένζι, διοικητή της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών κατά την κρίσιμη περίοδο, φανερώνει «δυο μέτρα και δυο σταθμά» στη δικαστική κρίση, και τον σκανδαλώδη χαρακτήρα της, και δικαίως αμφισβητεί ορισμένες πτυχές της «αλήθειας των μέσων ενημέρωσης» που έγινε «ιστορική αλήθεια».

Εχοντας υπηρετήσει στο Σεράγεβο ελάχιστα πριν τα γεγονότα (χειμώνα 94-95) και πάλι τέσσερα χρόνια αργότερα (στην έρευνα 1999-2000), είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω ορισμένες πτυχές αυτής της μαρτυρίας.

Τι λέει ο στρατηγός Mακ Κένζι; Δίνει τρία βασικά στοιχεία:

1 – Πριν από τη “σφαγή“, ο Nάσερ Οριτς, ένας 25χρονος ηγέτης της Βοσνίας (μουσουλμάνος), ανέλαβε το 1992 τη διοίκηση του τομέα της Σρεμπρένιτσα. Από το 1993 έως τον Ιούλιο του 1995 ξεκίνησε σειρά επιδρομών και σφαγών σε δεκάδες μικρά σερβικά χωριά γύρω από την πόλη για να επεκτείνει την επιρροή του. Σύμφωνα με τον Mακ Κένζι, η συνολική απώλεια για τους Σέρβους είναι τουλάχιστον ίση με αυτή των βοσνιακών απωλειών που οφείλονται στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα. Και είναι αυτές οι επανειλημμένες και φονικές βοσνιακές ενέργειες που προκάλεσαν τη σερβική στρατιωτική αντίδραση στη Σρεμπρένιτσα το 1995, αντίδραση που οδήγησε σε σφαγή “εκδίκησης“.

Αυτό το μέρος της μαρτυρίας του Mακ Κένζι επιβεβαιώνεται από το Γάλλο στρατηγό Moριγιόν που δηλώνει: «Τη νύχτα των Χριστουγέννων των ορθοδόξων, την ιερή νύχτα του Ιανουαρίου 1993, ο Nάσερ Οριτς διενήργησε επιδρομές στα σερβικά χωριά … Υπήρξαν κομμένα κεφάλια, αποτρόπαιες σφαγές από τις δυνάμεις του Nάσερ Οριτς σε όλα τα γειτονικά χωριά ». Αυτό επιβεβαιώνεται από τον εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY), ο οποίος δηλώνει από την πλευρά του: «Ο Nάσερ Οριτς είναι, εκείνη την εποχή, η κυρίαρχη αρχή και ο πολέμαρχος της Σρεμπρένιτσα». «Είναι αλκοολικός της εξουσίας» και «δεν σέβεται τους νόμους και τα έθιμα του πολέμου. Οι άνδρες του επιτίθενται, λεηλατούν και πυρπολούν περίπου πενήντα σερβικά χωριά και οικισμούς στην περιοχή. Στην Κράβιτσα και σε άλλα χωριά, ο Οριτς διευθύνει και συμμετέχει προσωπικά στις επιθέσεις αυτές “, σύμφωνα με το κατηγορητήριο.

2 – Αυτή η σφαγή δεν είναι γενοκτονία. Ο στρατηγός Mακ Κένζι λέει ότι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι εκκενώθηκαν από τη Σρεμπρένιτσα και μεταφέρθηκαν στη Βοσνιακή Ζώνη πριν από την υποτιθέμενη σφαγή. Αυτή προφανώς δεν ήταν η πρακτική του Nάσερ Οριτς κατά τις επιθέσεις του στα χωριά της Σερβίας. Αλλά αυτό το απλό γεγονός αποκλείει, σύμφωνα με τον Mακ Κένζι, τη χρήση της λέξης «γενοκτονία» από τις σερβικές δυνάμεις.

3 – Πολύ υπερβολική η έκθεση της σφαγής. Ο Mακ Κένζι λέει τελικά ότι η έκφραση “έως και 8.000 νεκρούς” που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για την έκταση της σφαγής είναι στο έπακρο υπερβολική επειδή περιλαμβάνει 5.000 υποτιθέμενους αγνοούμενους και ότι βρέθηκαν μόνο 2.000 πτώματα, πολλά από τα οποία ήταν τραυματισμένα από τις μάχες που έγιναν πριν την υποτιθέμενη «σφαγή».

Επιβεβαιώνω προσωπικά αυτή την εκδοχή των γεγονότων που πιστοποιεί μια πολύ χαμηλότερη παραδοχή της κλίμακας της σφαγής για έναν απλό λόγο: ακολούθησα, επί τόπου και σχολαστικά, τις μεταπολεμικές εκλογές (το 2000) για την πόλη της Σρεμπρένιτσα, εκλογές εποπτευόμενες από τον ΟΑΣΕ. Την εκλογική περιφέρεια της Σρεμπρένιτσα κέρδισαν με αρκετά μεγάλη πλειοψηφία οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι. Το μέγεθος αυτής της νίκης δεν θα ήταν εφικτό αν 8.000 μουσουλμάνοι ψηφοφόροι στην πόλη είχαν σφαγεί πραγματικά τον Ιούλιο του 1995.

Όπως είπε ο στρατηγός Mακ Κένζι, τα στοιχειώδη μαθηματικά δεν ταιριάζουν με την έκφραση των μέσων ενημέρωσης “μέχρι και 8.000“. Πολλοί “υποτιθέμενοι αγνοούμενοι” στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα “επανεμφανίστηκαν” για να ψηφίσουν το έτος 2000. Είχαν απλά φύγει αλλού κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Τα δυτικά ΜΜΕ προτιμούσαν να αγνοούν αυτές τις μικρές αλλά αποκαλυπτικές πληροφορίες.

Ο Mακ Κένζι δεν είναι ούτε Σέρβος ούτε Βόσνιος. Είναι Καναδός στρατηγός. Δεν μπορούμε να το υποψιαζόμαστε για μεροληψία. Οι παρατηρήσεις του για τη σφαγή των σερβικών χωριών πριν από τη Σρεμπρένιτσα επιβεβαιώθηκαν από τον στρατηγό Moριγιόν, τον Γάλλο στρατηγό, ο οποίος προηγήθηκε στο Σεράγεβο. Ο δράστης των σφαγών των Σέρβων Nάσερ Οριτς, διοικητής των βοσνιακών δυνάμεων, συμμετείχε προσωπικά και, σύμφωνα με τον Mακ Κένζι, σφαγίασε περισσότερους Σέρβους στα χωριά γύρω από τη Σρεμπρένιτσα από όσους σκότωσε ο Μλάντιτς στην πόλη. Καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση σε πρώτο βαθμό και αθωώθηκε στο εφετείο. Ο Κάραζιτς, ο οποίος δεν συμμετείχε άμεσα στον πόλεμο εναντίον των Βοσνίων, αλλά ήταν ο επικεφαλής της αυτοανακηρυσσόμενης Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, υπεύθυνος για τις πράξεις των υφισταμένων του, καταδικάστηκε σε ισόβια.

Πώς εξηγούνται τα δύο μέτρα και δύο σταθμά; Τη δικαιοσύνη απονέμουν οι νικητές. “Vae Victis”, αλλοίμονο στους ηττημένους.

Η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Σε αυτό το πλαίσιο, η αλήθεια των ΜΜΕ  του στρατοπέδου των νικητών “μετά τη νίκη” γίνεται “ιστορική αλήθεια“, όσο παραποιημένη και αν είναι, όσο και αν είναι μυθική, όσο ψεύτικη και αν είναι. Γίνεται γρήγορα η μόνη ιστορική αλήθεια “πολιτικά ορθή“. Αυτός που εξεγείρεται για να τη διορθώσει ή να την αμφισβητήσει αμέσως χαρακτηρίζεται, στην καλύτερη περίπτωση “αναθεωρητής“, στη χειρότερη “αρνητής” …

Οι φωνές που υψώνονται, όπως αυτές του στρατηγού Mακ Κένζι, του στρατηγού Moριγιόν, ή πολύ μέτρια δική μου, στην περίπτωση της Σρεμπρένιτσα, καταπνίγονται από το θόρυβο των ΜΜΕ. Η ιστορική αλήθεια; Είναι τα ΜΜΕ και οι δικαστές του στρατοπέδου των νικητών που τη γράφουν και κανένας μάρτυρας, θεωρούμενος αμερόληπτος, ακόμα και αν ανήκει στους  νικητές, δεν μπορεί να γύρει την πλάστιγγα. Είναι η ζωή …

Αν έπρεπε να κρεμάσουμε όλους τους αληθινούς εγκληματίες πολέμου, τότε μια ολόκληρη σειρά αρχηγών κρατών και στρατιωτικών ηγετών του δυτικού στρατοπέδου (των νικητών) θα είχε κρεμαστεί μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ξεκινώντας με Χασίμ Θάτσι, τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, που προωθήθηκε από τους Δυτικούς, αλλά διακινητή οργάνων κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Χρησιμοποιούσε τους Σέρβους αιχμαλώτους πολέμου ως «τράπεζα φρέσκων οργάνων» και εκτελούσε τους φυλακισμένους του ανάλογα με τις παραγγελίες που είχε. Και προφανώς δεν μιλώ για αρχηγούς κρατών που προκαλούν πολέμους με ψευδείς δικαιολογίες και σκοτώνουν με τις ένοπλες δυνάμεις τους, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο Ιράκ, τη Συρία και αλλού, οι οποίοι καλύπτουν ή νομιμοποιούν τα βασανιστήρια που εκτελούν οι πληρωμένοι δολοφόνοι των χωρών τους, ή κάνουν δυστυχώς διάσημα τα ονόματα του Aμπού Γκράιμπ, του Γκουαντάναμο ή της Γάζας. Και δεν αναφέρω τους αρχηγούς κρατών που ασκούν τη «γενοκτονία στο ημίφως» του παλαιστινιακού έθνους στη γη των προγόνων του ή καλύπτουν το απαρτχάιντ και την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη με την ένοχη σιωπή τους.

«Ανάλογα αν είσαι ισχυρός ή άθλιος, το δικαστήριο θα σε αθωώσει ή θα σε καταδικάσει», είπε ο Λαφονταίν. Είναι η ζωή …

Το συμπέρασμά μου είναι το εξής: υποβαλλόμενοι καθημερινά για μήνες ή και χρόνια, στην «ενημερωτική αλήθεια» των νικητών, αυτή γίνεται, συχνά λανθασμένα, η «ιστορική» αλήθεια.

Εάν κάποια ψέματα μερικές φορές ξεσκεπάζονται γρήγορα (θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ, Τιμισοάρα, όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, επίθεση με αέρια στη Γκούτα), άλλες ενοχλητικές αλήθειες γίνονται γνωστές, μετά τον αποχαρακτηρισμό των μυστικών αρχείων, μισό αιώνα ή περισσότερο, μετά τα γεγονότα. Ακόμα, κάποιος πρέπει να έχει την ιδέα να “τραβήξει το νήμα του ψεύδους για να ξετυλιχθεί το κουβάρι.…”

Dominique Delawarde 
23 mars 2019

Πηγή: http://www.comite-valmy.org/spip.php?article11035

Η νέα Μεγάλη Στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών

Από
anixneuseis
-
0

Οι στοχαστές της Μεγάλης Στρατηγικής των ΗΠΑ: Ο υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ και ο σύμβουλος του, Ναύαρχος Άρθουρ Τσεμπρόβσκι · ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο εμπορικός σύμβουλός του PeterNavarro · και τέλος ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και ο σύμβουλός του Φράνσις Φανόν.

Τιερί Μεϊσάν

Πολλοί πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ δραστήριες, αλλά δεν καταφέρουν πολλά πράγματα. Για παράδειγμα, οι πόλεμοι τους στην διευρυμένη Μέση Ανατολή είναι μια διαδοχή αποτυχιών. Αλλά για τον Τιερί Μεϊσάν, έχουν μια συνεπή στρατιωτική, εμπορική και διπλωματική στρατηγική. Σύμφωνα με τους στόχους τους, προχωρεί με υπομονή και στέφεται με επιτυχία.

Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία) | 26η Μαρτίου 2019

عربي  ENGLISH FRANÇAIS  ESPAÑOL  فارسى  ITALIANO  PORTUGUÊS  ROMÂNĂ

РУССКИЙ  TÜRKÇE ΕΛΛΗΝΙΚΑ  DEUTSCH

Είναι σύνηθες στις Ηνωμένες Πολιτείες να πιστεύουν ότι η χώρα δεν έχει πλέον Μεγάλη στρατηγική από του τέλους του Ψυχρού Πολέμου.

Μια μεγάλη στρατηγική είναι ένα όραμα του κόσμου που προσπαθούν να επιβάλουν και την οποία όλες οι διοικήσεις πρέπει να ακολουθούν. Έτσι, αν χάσουν σε ένα συγκεκριμένο θέατρο επιχείρησης, συνεχίζει σε άλλα και καταλήγει σε θρίαμβο.

Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ουάσιγκτον επέλεξε να ακολουθήσει τις κατευθυντήριες γραμμές που έθεσε ο πρέσβης Τζωρτζ Κήναν στο διάσημο διπλωματικό τηλεγράφημά του. Επρόκειτο να περιγραφεί ο υποτιθέμενος σοβιετικός επεκτατισμός για να δικαιολογηθεί η αναχαίτιση της ΕΣΣΔ ( containment ). Πράγματι, αν και έχασαν τους πολέμους της Κορέας και του Βιετνάμ, οι Ηνωμένες Πολιτείες τελικά θριάμβεψαν.

Είναι πολύ σπάνιο να καταφέρει κανείς να σχεδιάσει μια μεγάλη στρατηγική, παρότι υπήρχαν άλλες στην ίδια περίοδο, μεταξύ των άλλων με τον Σαρλ Ντε Γκωλ στη Γαλλία.

Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαοκτώ χρόνων, η Ουάσινγκτον κατάφερε σταδιακά να θέσει νέους στόχους και νέες τακτικές για να τους προσεγγίσει.

1991-2001: Περίοδος αβεβαιότητας

Όταν η Σοβιετική Ένωση εξαφανίστηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1991, οι Ηνωμένες Πολιτείες του πατέρα Μπους θεώρησαν ότι δεν είχαν πλέον αντίπαλο. Ο νικηφόρος πρόεδρος αποστράτευσε ερήμην ένα εκατομμύριο στρατιώτες και φαντάστηκε έναν κόσμο ειρήνης και ευημερίας. Ελευθέρωσε τις κεφαλαιακές μεταβιβάσεις, έτσι ώστε οι καπιταλιστές να μπορούν να πλουτίσουν και, όπως πίστευε, να εμπλουτιστούν με αυτό τον τρόπο και οι συμπολίτες του.

Εντούτοις ο καπιταλισμός δεν είναι ένα πολιτικό σχέδιο, αλλά ένα μέσο για να κερδηθούν χρήματα. Οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες – και όχι το ομοσπονδιακό κράτος – συνενώθηκαν τότε με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (εξ ου και το διάσημο “Ταξίδι στο Νότο” του Ντενγκ Σιαοπούνγκ). Μετέφεραν τις επιχειρήσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας τους από τη Δύση προς την Κίνα, όπου οι εργαζόμενοι δεν ήταν εκπαιδευμένοι, αλλά οι μισθοί ήταν κατά μέσο όρο 20 φορές χαμηλότεροι. Ξεκινούσε η μακρά διαδικασία αποβιομηχανοποίησης της Δύσης.

Για να διαχειριστεί τις διακρατικές του υποθέσεις, το μεγάλο κεφάλαιο μετέφερε τα περιουσιακά στοιχεία του σε χώρες με μειωμένη φορολογία, όπου ανακάλυψε ότι μπορούσε να αποφύγει τις κοινωνικές του ευθύνες. Αυτές οι χώρες, των οποίων η εξευτελιστική φορολογία και διακριτικότητα είναι απαραίτητες για το διεθνές εμπόριο, βρέθηκαν ξαφνικά εμπλεκόμενες σε τεράστια φορολογική βελτιστοποίηση, ακόμη και σε μαζική απάτη, την οποία απολάμβαναν με σιωπή. Ξεκινούσε η βασιλεία των χρηματοοικονομικών επί της Οικονομίας.

Στρατιωτική στρατηγική

Το 2001, ο υπουργός Άμυνας και μόνιμο μέλος της «Κυβέρνησης της Συνέχειας» [1 ], Ντόναλντ Ράμσφελντ, δημιούργησε ένα Γραφείο του μετασχηματισμού της δύναμης (Office of ForceTransformation) το οποίο ανάθεσε στον ναύαρχο Άρθουρ Κ. Σεμπρόουσκι. Ο άνθρωπος, ο οποίος είχε ήδη μηχανογραφήσει τους στρατούς, άλλαξε τότε την αποστολή τους.

Ο κόσμος χωρίς τη Σοβιετική Ένωση είχε γίνει μονοπολικός, δηλαδή δεν κυβερνιόταν πλέον από το Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για να διατηρήσουν τη δεσπόζουσα θέση τους, έπρεπε να “μοιραστούν τη φωτιά”, δηλαδή να χωρίσουν την ανθρωπότητα στα δύο. Από τη μία πλευρά, σταθερά κράτη (τα μέλη της G8 – συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας – και οι σύμμαχοί τους), αφετέρου ο υπόλοιπος κόσμος θεωρημένος ως απλή δεξαμενή φυσικών πόρων. Η Ουάσιγκτον δεν θεωρούσε πλέον αυτή τη πρόσβαση σε αυτούς τους πόρους ως ζωτικής σημασίας για τον εαυτόν της, αλλά ήθελε να επιβάλει ότι θα ήταν προσιτοί σε σταθερά κράτη μόνο μέσω του εαυτού της. Ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητο να καταστραφούν όλες οι κρατικές δομές σε αυτή τη δεξαμενή πόρων, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί ποτέ να αντιταχθεί στη βούληση της πρώτης παγκόσμιας δύναμης ούτε να κάνει τίποτα χωρίς αυτή [2 ].

Αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε από τότε χωρίς διακοπή. Ξεκίνησε στην ευρύτερη Μέση Ανατολή (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λίβανος, Λιβύη, Συρία, Υεμένη). Ωστόσο, σε αντίθεση με ό, τι ανακοινώθηκε από την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον (Pivot to Asia), δεν έχει επεκταθεί προς την Άπω Ανατολή, λόγω της στρατιωτικής ανάπτυξης της Κίνας, αλλά στη λεκάνη της Καραϊβικής (Βενεζουέλα, Νικαράγουα).

Διπλωματική στρατηγική

Το 2012, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανέλαβε το λάιτ μοτίβ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και έθεσε ως εθνική προτεραιότητα την εκμετάλλευση του σχιστολιθικού πετρελαίου και φυσικού αερίου με υδραυλική ρηγμάτωση (fracking). Μέσα σε λίγα χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες αύξησαν τις επενδύσεις τους και έγιναν ο μεγαλύτερος παραγωγός υδρογονανθράκων στον κόσμο, αντιστρέφοντας τα πρότυπα των διεθνών σχέσεων. Το 2018, ο πρώην διευθυντής του διεθνούς κατασκευαστή πετρελαϊκού εξοπλισμού Sentry international, Mike Pompeo, έγινε διευθυντής τηςCIA και μετά υπουργός Εξωτερικών. Δημιούργησε το Γραφείο Ενεργειακών Πόρων (Bureau ofEnergy Resources), το οποίο ανέθεσε στον Francis Fannon. Ήταν το αντίστοιχο του γραφείου μετασχηματισμού των δυνάμεων του Πενταγώνου. θεσμοποίησε μια πολιτική που επικεντρώνεται αποκλειστικά στον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς υδρογονανθράκων [ 3 ]. Γι ‘αυτό φαντάστηκε ένα νέο είδος συμμαχίας όπως εκείνη της περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού, ελεύθερη και ανοικτή (Free andOpen Indo–Pacific). Δεν πρόκειται πλέον για τη δημιουργία στρατιωτικών συνασπισμών, όπως οιQuads, αλλά να οργανώνονται αυτές οι συμμαχίες γύρω από στόχους οικονομικής ανάπτυξης με βάση την εγγυημένη πρόσβαση σε πηγές ενέργειας.

Αυτή η ιδέα ολοκληρώνεται στη στρατηγική Rumsfeld / Cebrowski: δεν πρόκειται για οικειοποίηση των υδρογονανθράκων από τον υπόλοιπο κόσμο (η Ουάσιγκτον δεν τους χρειάζεται πλέον), αλλά για τον προσδιορισμό του ποιος θα μπορέσει να τους έχει για την ανάπτυξη του και ποιος θα στερηθεί απ’ αυτούς. Πρόκειται για πλήρες σπάσιμο του δόγματος της έλλειψης πετρελαίου που προωθήθηκε από το Rockefeller και το Club της Ρώμης από της δεκαετίας του 1960, στη συνέχεια από την Εθνική Ομάδα Ανάπτυξης Ενεργειακής Πολιτικής (National Energy Policy DevelopmentGroup) του Αντιπροέδρου Ντικ Τσένι. Από τώρα και στο εξής, οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούν ότι, όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί το πετρέλαιο, αλλά παρά τη δραστική αύξηση της ζήτησης, η ανθρωπότητα το διαθέτει για τουλάχιστον έναν αιώνα.

Κάτω από μια ποικιλία προθέσεων, ο Pompeo μόλις μπλοκάρισε την πρόσβαση του Ιράν στην παγκόσμια αγορά, στη συνέχεια της Βενεζουέλας, και τελικά θα διατηρήσει στρατεύματα στην ανατολική Συρία για να αποτρέψει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων που ανακαλύφθηκαν εκεί [ 4 ]. Παράλληλα, πιέζει την Ευρωπαϊκή Ένωση να εγκαταλείψει το ρωσικό αγωγό φυσικού αερίουNord Steam 2  και την Τουρκία να εγκαταλείψει το Turkish Stream.

Εμπορική στρατηγική

Το 2017, ο πρόεδρος Donald Trump επιχειρεί να επαναπατριστεί μέρος των αμερικανικών μεταταγμένων θέσεων εργασίας στην Ασία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τη συμβουλή του αριστερού οικονομολόγου Peter Navarro [ 5 ], έθεσε τέρμα στην εταιρική σχέση μεταξύ των χωρών του Ειρηνικού και επαναδιαπραγματεύτηκε τη συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών στη Βόρεια Αμερική. Ταυτόχρονα, θέσπισε τελωνιακά τέλη για τα γερμανικά αυτοκίνητα και τα περισσότερα κινεζικά προϊόντα. Ολοκλήρωσε το σύνολο με μια φορολογική μεταρρύθμιση που ενθαρρύνει τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων. Αυτή η πολιτική έχει ήδη συμβάλει στη βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου και στην τόνωση της απασχόλησης.

Ο μηχανισμός είναι πλέον πλήρης από στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο. Κάθε πλαίσιο αρθρώνεται στο άλλο. Ό καθείς ξέρει τι να κάνει.

Το κύριο πλεονέκτημα αυτής της νέας μεγάλης στρατηγικής είναι ότι δεν έχει γίνει κατανοητή από τις ελίτ του υπόλοιπου κόσμου. Η Ουάσινγκτον, ως εκ τούτω, έχει το πλεονέκτημα της έκπληξης, ενισχυμένη από τη σκόπιμα χαοτική επικοινωνία του Donald Trump. Αν κοιτάξουμε τα γεγονότα και όχι τα προεδρικά τούιτ, βλέπουμε την προέλαση των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τη διπλή περίοδο αβεβαιότητας των προέδρων Κλίντον και Ομπάμα.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

[1] Η Κυβέρνηση της Συνέχειας είναι ένα αμερικανικό σώμα που δημιουργήθηκε από τον πρόεδροEisenhower κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και που εξακολουθεί να ισχύει. Αποστολή της είναι να εξασφαλίσει τη συνέχεια του κράτους σε περίπτωση κενής θέσης του εκτελεστικού οργάνου, δηλαδή θανάτου του προέδρου, του αντιπροέδρου και των προέδρων των συνελεύσεων κατά τη διάρκεια ενός πυρηνικού πολέμου. Η ακριβής της σύνθεση είναι καταρχήν μυστική παρότι διαθέτει πολύ σημαντικά μέσα.

[2] Αυτή η στρατηγική διαδόθηκε από τον βοηθό του Cebrowski Thomas Barnett. The Pentagon’s New Map, Thomas P. M. Barnett, Putnam Publishing Group, 2004.

[3] “Mike Pompeo Address at CERAWeek”, by Mike Pompeo, Voltaire Network, 12 March 2019.

[4] Χτες βράδυ, το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ εξέδωσε μια προειδοποίηση για κάθε μορφή εμπορίου πετρελαίου με το Ιράν ή τη Συρία:“Sanctions Risks Related to Petroleum Shipmentsinvolving Iran and Syria”, Voltaire Network, 25 March 2019.

[5] Death by China, Peter Navarro, Pearson, 2011. Crouching Tiger : What China’s Militarism Means for the World, Prometheus Books, 2015

infognomon.gr

Τουρκία: Εμπόδια στην αύξηση της επιρροής της στη Συρία και την Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0

Του Ανδρέα Ματζάκου* Τετάρτη 27 Μαρτίου 2019

Η Τουρκία μετά από δυο πολεμικές επιχειρήσεις που άρχισαν τον Αύγουστο του 2016 και ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2018, κατάφερε να αποσοβήσει τον κίνδυνο συνενώσεως των τριών κουρδικών καντονιών στα σύνορα της με την Συρία, καταλαμβάνοντας το καντόνι του Αφρίν. (Βλέπε Χάρτη 1 – Κουρδικά Καντόνια)

x
Στην διάρκεια της εμπλοκής της στον πόλεμο της Συρίας, ακροβατεί διπλωματικά μεταξύ των ΗΠΑ που έχουν συμμαχήσει με την στρατιωτική πτέρυγα των Κούρδων της Συρίας (Syrian Democratic Forces-SDF), το YPG για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), της Ρωσίας που υποστηρίζει την κυβέρνηση του Ασαντ και έχει αναπτύξει δυνάμεις στην δυτική Συρία και, του Ιράν, σιϊτικές παραστρατιωτικές δυνάμεις του οποίου δρουν σε περιοχές που ελέγχουν ο Ασαντ και η Ρωσία. (Βλέπε Χάρτη 2- Αμερικανικές και Ρωσικές Βάσεις στην Συρία).

Πλέον αυτού, η δράση της στην Συρία, άρχισε να ενοχλεί τα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής, ενώ και το Ισραήλ δεν αισθάνεται άνετα με την παρουσία της στην Συρία.

Στο τέλος Δεκεμβρίου του περασμένου έτους, ο πρόεδρος Trump ανακοίνωσε νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) και διέταξε την πλήρη αποχώρηση των 2.000 Αμερικανών στρατιωτικών από την Συρία, εντός των επομένων 60-100 ημερών. Η δήλωση αυτή χαροποίησε την Τουρκία η οποία νόμιζε ότι άνοιξε ο δρόμος για να επεκτείνει την επιρροή της και ανατολικώς του Ευφράτη ποταμού μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ, με την δημιουργία ζώνης ασφαλείας στις περιοχές που ελέγχουν οι Αμερικανοί (Βλέπε Χάρτη 2).

w

Όμως, λίγες ημέρες μετά, στις 6 Ιανουαρίου 2019, ο σύμβουλος ασφαλείας του Trump, John Bolton, επισκεπτόμενος το Ισραήλ, δήλωσε ότι ‘’η Τουρκία πρέπει να εγγυηθεί ότι δεν θα επιτεθεί στους Σύριους Κούρδους συμμάχους των ΗΠΑ που πολέμησαν κατά του ΙΚ’’, εξαρτώντας στην ουσία την αποχώρηση των Αμερικανών από την Συρία, από την στάση της Τουρκίας έναντι των Κούρδων.

Ενώ λοιπόν η Τουρκία προσπαθεί να διευρύνει την ήδη μεγάλη επιρροή που ασκεί στην περιοχή, με στρατιωτική κατοχή εδάφους και λόγο στις εξελίξεις στην Συρία μέσω της συμμετοχής της στις επαναλαμβανόμενες συνομιλίες στην Αστάνα του Καζακστάν υπό την Ρωσία, στην πραγματικότητα όσο περνά ο καιρός, η διπλωματική της θέση καθίσταται δυσκολότερη. Τις δυσκολίες αυτές που έχει να αντιμετωπίσει η Τουρκία, θα προσπαθήσει να περιγράψει το άρθρο.

Στην αρχή του άρθρου θα αναλυθούν οι δυσκολίες που προέκυψαν στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, οι διαφωνίες με την Ρωσία στην προσπάθεια για δημιουργία ζώνης ασφαλείας στα σύνορα με την Συρία, η δυσαρέσκεια των αραβικών κρατών για την συνεχιζόμενη παρουσία της Τουρκίας στην Συρία, η διαφωνία του Ισραήλ στην δημιουργία αυτής της ζώνης και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Αιτίες Διαφωνίας με ΗΠΑ

Προβλήματα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις στην Συρία δημιουργούνται για τρεις κυρίως λόγους:

– Η ανακοινωθείσα από το 2018, αλλά μη υλοποιηθείσα ακόμη πλήρης απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την ανατολική Συρία, δεν αφήνει περιθώριο για αντικατάσταση των Αμερικανών από τουρκικές δυνάμεις, όπως ήλπιζε ο Ερντογκάν. Οι Αμερικανοί σχεδιάζουν να αφήσουν 400-1.000 άνδρες πίσω, σε μια καθαρά συμβολική κίνηση, αφού μια τέτοια δύναμη, δεν είναι ικανή να περιορίσει την επιρροή του Ιράν στην περιοχή, σκοπός για τον οποίον θα παρέμεναν οι αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή, μετά την ήττα του ΙΚ.

– Η Τουρκία επιδιώκει την δημιουργία Ζώνης Ασφαλείας σε βάθος 30-40 Χλμ από τα σύνορα της με την Συρία (Βλέπε Χάρτη 3 – Πιθανή Ζώνη Ασφαλείας) και σε μήκος σχεδόν 800 Χλμ.

e

Εντός της ζώνης αυτής, δεν θέλει να υπάρχουν άλλα στρατεύματα πλην των τουρκικών, προκειμένου να έχει την ελευθερία υπό το πρόσχημα του αγώνα κατά της τρομοκρατίας, να αλλοιώσει την πληθυσμιακή σύνθεση των κουρδικών καντονιών μέσω της μετακινήσεως αραβικών πληθυσμών που φιλοξενούνται σε δομές προσφύγων στην Τουρκία. Αντιθέτως οι ΗΠΑ, από τον περασμένο Ιανουάριο, κάλεσαν χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Αυστραλία να διαθέσουν δυνάμεις για τον σχηματισμό πολυεθνικής δυνάμεως για την επιτήρηση αυτής της ζώνης.

– Η επί της προεδρίας Trump στροφή των ΗΠΑ προς την Σαουδική Αραβία, μειώνει τον ρόλο που επιθυμεί η Τουρκία να διαδραματίσει ως προστάτιδα όλων των Μουσουλμάνων. Η στροφή αυτή υλοποιήθηκε με την επίσκεψη Trump στις 20 Μαΐου 2017, λίγο μετά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ, στο Ριάντ. Στην ουσία ο πρόεδρος Trump έχρισε την Σαουδική Αραβία επίσημο σουνιτικό αντίβαρο στην εξάπλωση του σιϊτικού Ιράν στην Μέση Ανατολή.

Διαφωνία και με Ρωσία

Και η Ρωσία διαφωνεί με την επιτήρηση της ζώνης ασφαλείας από τουρκικές δυνάμεις, στην προσπάθεια της να εμπεδώσει την κυριαρχία του Ασαντ, ει δυνατόν, σε όλη την έκταση της Συρίας. Αφήνει όμως και την απειλή της Τουρκίας να επικρέμεται επί της κεφαλής των Κούρδων των SDF, ώστε να αναζητήσουν ασφάλεια στον Ασαντ και να ενταχθούν στο υπό διαμόρφωση καθεστώς της μεταπολεμικής Συρίας.

Πλέον αυτού, ο Πούτιν στην διάρκεια συναντήσεως του με τον Ερντογκάν στην Μόσχα τον Ιανουάριο, του είπε ότι μπορεί σε συνεργασία με τον Ασαντ, να καταδιώκει το ΡΚΚ στο έδαφος της Συρίας, σε περιορισμένο βάθος, στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Αδάνων που είχε υπογραφεί μεταξύ των δυο χωρών το 1998, υπονοώντας ότι δεν υπάρχει λόγος δημιουργίας ζώνης ασφαλείας.

Ενόχλησης Αραβικών Εμιράτων

Η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), έχουν εκφράσει την αντίθεση τους στην ατζέντα της Τουρκίας για την Μέση Ανατολή, εξ’ αιτίας της υποστηρίξεως που παρέχει στην Μουσουλμανική Αδελφότητα. Στην διάρκεια της τουρκικής επιχειρήσεως ‘’Κλάδος Ελαίας’’ τον Μάρτιο του 2018, ο ΥΠΕΞ των ΗΑΕ, bin Zayed, δήλωνε σε επίσκεψη του στο Κάιρο, ότι ‘’η Τουρκία, το Ιράν και το Ισραήλ, είναι τα τρία μη αραβικά κράτη που υπονομεύουν τα αραβικά συμφέροντα στην περιοχή’’. Τα ΗΑΕ δεν έμειναν μόνο στις δηλώσεις και στις 29 Μαΐου 2018, αντιπροσωπία τους μαζί με επισήμους από την Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία, επισκέφτηκαν την πρωτεύουσα των Κούρδων της Συρίας Qamishli, προκειμένου να συζητήσουν με τις SDF, την δημιουργία δυνάμεως φυλάξεως των συνόρων με χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας.

Λίγο ενωρίτερα, στις 7 Μαρτίου του 2018, ο πρίγκηπας της Σαουδικής Αραβίας bin Salman, σε συνέντευξη του σε αιγυπτιακή εφημερίδα, περιέγραφε την Τουρκία ως μέρος ενός ‘’τριγώνου του κακού’’, μαζί με το Ιράν και τους τζιχαντιστές. Ακολούθησε το άνοιγμα της πρεσβείας των ΗΑΕ στην Δαμασκό στις 27 Δεκεμβρίου 2018, την οποία είχαν κλείσει το 2011. Την ίδια ημέρα και το Μπαχρέιν ανακοίνωσε την πρόθεση του να αποκαταστήσει διπλωματικές σχέσεις με την Συρία, σε μια προσπάθεια των αραβικών κρατών να επανεντάξουν την Συρία στον Αραβικό Σύνδεσμο, από τον οποίο την είχαν εκδιώξει το 2011.

Στάση Ισραήλ έναντι της Τουρκίας

Και το Ισραήλ δεν επιθυμεί την δημιουργία ζώνης ασφαλείας στα τουρκο-συριακά σύνορα υπό τον έλεγχο της Τουρκίας, αφού η Τουρκία είναι σύμμαχος του Ιράν στην Συρία και φοβάται πιθανή είσοδο σιϊτικών παραστρατιωτικών ομάδων εντός της ζώνης. Μια τέτοια κίνηση, θα έδινε ακόμα μεγαλύτερο βάθος στο Ιράν και θα ανάγκαζε το Ισραήλ να διαθέσει πολύτιμες δυνάμεις και μέσα για την επιτήρηση της ζώνης.

Η Τουρκία αντιδρώντας σε αυτή την στάση του Ισραήλ, συνέλαβε με επιχείρηση της ΜΙΤ στα Άδανα στις 2 Φεβρουαρίου, τον Κουρδοεβραίο Dawud Baghestani, ιδρυτή της Εταιρείας Κουρδο-Ισραηλινής Φιλίας, μαζί με τρεις συνεργάτες του, κατηγορώντας τους για σχέσεις με το ΡΚΚ. Με την κίνηση αυτή ήθελε να δείξει στο εσωτερικό της ότι είναι δικαιολογημένη η εχθρότητα του Ερντογκάν έναντι του Ισραήλ, αφού αυτό έχει σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις και στον αραβικό κόσμο, ότι η Τουρκία παραμένει σταθερά εχθρική προς το Ισραήλ.

Επίλογος

Η δημιουργία ζώνης ασφαλείας μέσα στο συριακό έδαφος και η φύλαξη της από τουρκικές δυνάμεις, ήταν το καλύτερο σενάριο για τον Ερντογκάν, αφού θα περιόριζε την πιθανότητα σχηματισμού ανεξαρτήτου κουρδικού κράτους στα νώτα της. Θα έκανε δηλαδή, ότι δεν θέλει να δημιουργήσουν οι Κούρδοι. Πλέον αυτού, σε περιφερειακό επίπεδο θα έδειχνε ότι η Τουρκία λογίζεται πλέον ως ο περιφερειακός ηγεμόνας, ο οποίος διαμορφώνει την αρχιτεκτονική ασφαλείας σύμφωνα με τα εθνικά του συμφέροντα, στο δε εσωτερικό, θα ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο για την υποστήριξη των υποψηφίων του ΑΚΡ στις επερχόμενες περιφερειακές εκλογές της 31ης Μαρτίου.

Ειδικώς για τις επερχόμενες εκλογές, μετά την χειροτέρευση των δεικτών της τουρκικής οικονομίας, ο Ερντογκάν έχει απόλυτη ανάγκη από μια επιτυχία σ’ ένα θέμα εθνικής ασφαλείας. Η συνταγή μιας τέτοιας επιτυχίας είναι δοκιμασμένη: η νίκη στην επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη ανακοινώθηκε στις 29 Μαρτίου 2017, ενώ το νικηφόρο δημοψήφισμα που καθιέρωσε την προεδρική δημοκρατία, έγινε λίγες ημέρες μετά, στις 16 Απριλίου.

Στα σχέδια της Τουρκίας για την περιοχή, αντιτίθενται και τα αραβικά κράτη που προτιμούν την Συρία πίσω στον αραβικό κόσμο, έστω και υπό τον Ασαντ, παρά την υλοποίηση της τουρκικής ατζέντας με πιθανή εμφάνιση στην εξουσία της μεταπολεμικής Συρίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Και σ’ ένα τέτοιο καταστροφικό σενάριο, η ασφαλιστική δικλείδα είναι η διατήρηση της κουρδικής περιοχής, ως ζώνης ασφαλείας μεταξύ Τουρκίας και Αράβων.

 

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

liberal.gr

Robert Kagan’s big wrong idea

Από
anixneuseis
-
0

President Trump welcomes Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman in the Oval Office at the White House on March 20, 2018. (Jonathan Ernst/Reuters)

By Michael Lind The Washington Post

March 26 at 5:51 PM

Michael Lind is a visiting professor at the Lyndon B. Johnson School of Public Affairs at the University of Texas, a contributing editor to the National Interest and author of “The American Way of Strategy.”

 

In an age of much-discussed books and essays that explain world politics on the basis of one big wrong idea, like Samuel P. Huntington’s “The Clash of Civilizations” and Francis Fukuyama’s “The End of History and the Last Man,” Robert Kagan has made his own contribution to the genre in his essay “The strongmen strike back.” His idea that something called “authoritarianism” is “a profound ideological, as well as strategic, challenge” to liberal democracy is a big idea, and it is wrong.

“Authoritarianism” is a political science label slapped on radically different regimes, not a self-description. There were and are self-conscious Marxist-Leninists and Salafist theocrats. But there is no generic “authoritarian” movement and no common “authoritarian” worldview. Defining communist dictatorship, Arab monarchy and Singaporean one-party technocracy as authoritarian is accurate but trivial, like defining humans, birds and kangaroos as bipeds. You don’t know whether you need a doctor or a veterinarian.

Nor do most non-liberal, nondemocratic states share hostility to the United States or common foreign policy objectives. Singapore and Saudi Arabia, to name two authoritarian U.S. allies, flourish in the international commercial and alliance system policed by the United States, a.k.a. “the liberal world order.” In their own regions, China, Russia and Iran are trying to extend their spheres of influence, at the expense of U.S. influence, and they share a preference for a multipolar world rather than U.S. global hegemony. Russia would like to weaken the European Union for geopolitical reasons; many European national populists would like to weaken the E.U. as well — to strengthen national governments at the expense of Brussels. None of this adds up to an Authoritarian International like the Communist International (Comintern) of old. There is no Authorintern.

In Kagan’s world, Washington is to global ideology what Paris is to fashion. Because of America’s failure to somehow check the illiberal rule of Vladimir Putin, Kagan writes: “An authoritarian ‘backlash’ spread globally, from Egypt to Turkey to Venezuela to Zimbabwe, as the remaining authoritarian regimes, following Putin’s example, began systematically restricting the space of civil society, cutting it off from its foreign supporters, and curbing free expression and independent media.” But Egypt’s secular military did not need the permission provided by “Putin’s example” to overthrow the Islamist president of Egypt, Mohamed Morsi, any more than the Islamist president of Turkey, Recep Tayyip Erdogan, needed Putin’s example to purge Turkey’s secular military.

Could any claim be more absurd than this? Yes — Kagan’s claim that Bernie Sanders and Donald Trump are American versions of the supposed global “authoritarian” backlash: “And, of course, the United States has been experiencing its own anti-liberal backlash. Indeed, these days the anti-liberal critique is so pervasive, at both ends of the political spectrum and in the most energetic segments of both political parties, that there is scarcely an old-style American liberal to be found.” Americans to the left of Clinton Democrats and the right of George W. Bush are “anti-liberals,” according to Kagan. This is red-baiting, or perhaps brown-baiting, by an adherent of the dead center in American politics.

Kagan repeatedly criticizes the Israeli scholar Yoram Hazony for arguing, in “The Virtue of Nationalism,” “that true democracy comes from nationalism, not liberalism.” Kagan’s distinction between liberalism and nationalism is common among Western academics and journalists, but it is confused. Liberalism, like democracy, refers to a form of government. Nationalism refers to a kind of state, a state identified with a cultural and linguistic (not necessarily an ethnic or religious) majority.

For two centuries, since the American and French revolutions, the most important contest of political models has been between the nation-state (democratic or undemocratic, liberal or illiberal) and the multinational state (democratic or undemocratic, liberal or illiberal). Most multinational empires, from the Habsburgs, Ottomans and Hohenzollerns to the Soviet Union, have crumbled into nation-states, democratic or otherwise. So have a number of dysfunctional multinational states uch as the former Czechoslovakia, the former Yugoslavia and the former Sudan.

Few, if any, of the major conflicts in the world today are battles between liberalism and authoritarianism. Almost all involve nationalism, whether that of stateless nations that want their own nation-states, such as the Palestinians and Kurds and Catalans, or powerful nation-states such as China and Russia, which wish to increase their regional influence for nationalist reasons. To the extent that the European Union and the Pax Americana resemble liberal empires in the service of their own dominant nations — the Germans, French and Americans — the prospects for pan-Western anti-national liberalism are not bright. Giuseppe Mazzini, William Gladstone, Woodrow Wilson and Franklin D. Roosevelt understood that liberalism and democracy are most likely to succeed when aligned with national self-determination rather than opposed to it.

As a former neoconservative foreign policy analyst like Kagan, I recognize the call-to-arms genre in which he writes. From the 1950s to the 1980s, Cold War liberals, later called neoconservatives, individually and through groups such as the Committee on the Present Danger sought to awaken their fellow citizens to the threat of communism without and within. Comparisons to the 1930s were common; among the neocons, it was always 1939.

These jeremiads seemed plausible at a time when there really was a hostile superpower promoting a universal secular creed. But even then the idea that the Cold War was a battle of -isms between democracy and communism was wrong. The United States fought two savage wars in Korea and Indochina supporting allied authoritarian dictatorships and defeated the Soviet Union in the 1980s as a de facto ally of communist China.

In today’s multipolar world of low-level, traditional great-power rivalries over regional spheres of influence, prosecuted more in trade and industrial policies and alliance diplomacy than on the military and propaganda fronts, what is needed is sober realism, not anachronistic, Manichean Cold War thinking that unites simple-minded dichotomies with crusading fervor. Realpolitik is back. In fact, it never went away.

 

Επικίνδυνες καταστάσεις με τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά

Από
anixneuseis
-
2

Του Νίκου Μελέτη Τρίτη 26 Μαρτίου 2019, 00:02 liberal.gr

Σε επικίνδυνα μονοπάτια οδηγεί ο αυτοσχεδιασμός και οι πειραματισμοί στα ελληνοτουρκικά, καθώς τα λανθασμένα μηνύματα που συνεχίζει να στέλνει η Αθήνα απειλούν να υπονομεύσουν εκ των προτέρων την εθνική στρατηγική και την ελληνική διαπραγματευτική θέση στην περίπτωση που πριν από το τέλος της θητείας της η κυβέρνηση αποτολμήσει να επιδιώξει το κλείσιμό τους.

Ο διαρκής εξωραϊσμός του Τ. Ερντογάν και της τουρκικής πολιτικής, η εθελοτυφλία της ελληνικής κυβέρνησης και η αδυναμία αναζήτησης εναλλακτικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας, καθώς πλέον το «ευρωπαϊκό χαρτί» έχει αποδυναμωθεί, οδηγούν σε επικίνδυνες καταστάσεις, όπως διαπίστωσε χθες ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην πτήση για το Αγαθονήσι. Η παρενόχληση του ελληνικού ελικοπτέρου από τουρκικά μαχητικά δεν είναι απλώς «ανόητη», αλλά «εχθρική» ενέργεια που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με χιούμορ ή ευφυολογήματα, αλλά με διπλωματικές και πολιτικές κινήσεις. Δεν επρόκειτο για μια απλή παραβίαση ελληνικού εναέριου χώρου, αλλά για μια πρωτοφανή επιλογή κλιμάκωσης της έντασης και επιβολής τετελεσμένων στο Αιγαίο. Και αποδεικνύει ακόμη ότι η νέα συζήτηση περί ΜΟΕ που διαφημίζει η κυβέρνηση δεν έχει περιεχόμενο όσο η Τουρκία χρησιμοποιεί τα ΜΟΕ ως μέσο για «ακίνδυνες» και εκ του ασφαλούς παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας.

Τέτοιες σοβαρότατες και αναβαθμισμένες προκλήσεις θα πρέπει να προσγειώσουν στην πραγματικότητα όσους στο κυβερνητικό στρατόπεδο θεωρούν ότι αρκούν όλο και πιο κατευναστικές δηλώσεις για να «μαλακώνουν» τον Ερντογάν, πως διευκολύνουν τη λύση των ελληνοτουρκικών, ώστε και το ιδεολόγημά τους να ικανοποιηθεί και τα συμφέροντα που το επιδιώκουν να επωφεληθούν.

Ακρωτηριασμός

Ο πειρασμός για επιδίωξη μιας Συμφωνίας των Πρεσπών και στα ελληνοτουρκικά μπορεί να είναι μεγάλος, αλλά είναι εντελώς διαφορετικής τάξης τα δύο ζητήματα, καθώς μια μικρή υποχώρηση στη διαπραγμάτευση με την Τουρκία μπορεί να οδηγήσει όχι απλώς σε μια δυσάρεστη καπηλεία της Ιστορίας, αλλά σε ακρωτηριασμό της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας και απώλεια όχι του ονόματος της Μακεδονίας, αλλά ελληνικού εδάφους.
Το διάστημα που απομένει μέχρι το τέλος της θητείας της κυβέρνησης είναι εξαιρετικά μικρό και σε μια στιγμή που η ελληνική οικονομία είναι καθημαγμένη από τη δεκαετή κρίση. Με τις Ενοπλες Δυνάμεις υποχρηματοδοτούμενες, με πολύ σοβαρά προβλήματα σε επίπεδο ανανέωσης και εκσυγχρονισμού του εξοπλισμού, και την κοινωνία βαθιά διχασμένη και πολωμένη με ευθύνη κυρίως της κυβέρνησης, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια επιτυχή διαπραγμάτευση με την Τουρκία…

Η καθημερινή διατύπωση με όλο και πιο σαφή τρόπο της αναθεωρητικής πολιτικής τής Τουρκίας από την τουρκική ηγεσία, με απειλές και έμπρακτες αμφισβητήσεις, φαίνεται να υποβαθμίζεται από την ελληνική πλευρά (συνήθως αποδίδεται στην προεκλογική περίοδο στην Τουρκία!) προκειμένου να μη χαλάσει το αφήγημά της και να μη διαταραχθεί η προσπάθεια προσέγγισής της με την Τουρκία.

Χωρίς να έχει εκπληρωθεί μια βασική προϋπόθεση, δηλαδή η άρση του casus belli, αλλά και η άρση της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου, και ενώ διατυπώνεται πλέον ρητά η διεκδίκηση των θαλασσίων ζωνών μέχρι και νότια της Κρήτης, η Ελλάδα δηλώνει έτοιμη για επανάληψη των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία, στέλνοντας μάλιστα σε ανώτερο επίπεδο μηνύματα περί ελληνικής αναγνώρισης των «δικαιωμάτων της στην Ανατολική Μεσόγειο».

Επιχείρηση… «Μασάζ»

Οι δηλώσεις Κοτζιά στους Δελφούς, του Κατρούγκαλου στο Αναντολού και στην Αττάλεια, η συζήτηση για το Καστελόριζο, με αφορμή αναφορές του πρώην υπουργού Γ. Τσιρώνη (αν και ο κ. Κατρουγκαλος χθες από την Καλαμάτα επανέλαβε την επίσημη θέση για την οργανική ενότητα του Καστελόριζου με τη Δωδεκάνησο), προκαλούν δικαιολογημένα ερωτήματα και ανησυχία για το εάν πρόκειται για δείγματα συγκεκριμένης τακτικής ή ενδείξεις «υπόγειων» συνεννοήσεων με την Τουρκία.

Ο τρόπος που έγινε η δημόσια συζήτηση παραπέμπει στην προσπάθεια ορισμένων κυβερνητικών στελεχών -κάνοντας «μασάζ» στην κοινή γνώμη περί των δικαιωμάτων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και περί συμμετοχής και Τούρκων επιχειρηματιών στα ενεργειακά κ.λπ.- να πείσουν ότι προέχει το μείζον, δηλαδή η επίλυση των ελληνοτουρκικών, από το έλασσον, κάποια δικαιώματα δηλαδή που έτσι κι αλλιώς θα κέρδιζε η Τουρκία στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο.

Ομως κάθε διαπραγμάτευση με την Τουρκία έχει ορισμένους κώδικες που δεν μπορούν απλώς να παρακαμφθούν.
Η διαπραγμάτευση για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών είναι ενιαία και καλύπτει όλο το μήκος των θαλασσίων συνόρων: από τις εκβολές του Εβρου έως το Καστελόριζο. Βάση των συζητήσεων δεν μπορεί παρά να είναι αποκλειστικά η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι πλέον συμβατικό Δίκαιο, και οι Διεθνείς Συνθήκες. Ακόμη κι αν η Ελλάδα επέλεγε να γνωστοποιήσει στην Τουρκία τον σχεδιασμό της για την οριστικοποίηση των χωρικών της υδάτων με μερικές και κλιμακωτές επεκτάσεις στο Αιγαίο και ταύτιση των νέων χωρικών υδάτων με τον εναέριο χώρο, αυτό δεν μπορεί να έχει την έννοια της διαπραγμάτευσης, καθώς αφορά αποκλειστικά κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας.

Συγχρόνως, καμία συζήτηση δεν μπορεί να προχωρήσει εάν η Τουρκία συνεχίσει να επιμένει στην ύπαρξη «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.

Σε ό,τι αφορά το Καστελόριζο, η ελληνική διαπραγματευτική θέση θα πρέπει να είναι σταθερά η πλήρης εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας που αποδίδει πλήρη επήρεια σε όλα τα νησιά που φιλοξενούν οικονομική δραστηριότητα. Αν η Τουρκία προσδοκά ότι με την εφαρμογή της Αρχής της Αναλογικότητας θα της αποδοθεί μεγάλο τμήμα της υφαλοκρηπίδας της Μεσογείου λόγω των εκτεταμένων ακτών της σε σχέση με το μικρό μέγεθος του Καστελόριζου, αυτό μπορεί να το επιδιώξει δίνοντας το πράσινο φως για παραπομπή της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, εφόσον προηγουμένως έχει αποδεχθεί ως βάση το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η εκ των προτέρων σπουδή Ελλήνων υπουργών να της αναγνωρίσουν τέτοιου είδους δικαιώματα απλώς υπονομεύει την ελληνική διαπραγματευτική θέση.

Αιγαίο και… Ιόνιο

Πιθανότατα η κυβέρνηση προσδοκά τα μηνύματα αυτά, τα οποία όμως καταγράφονται πλέον και ενσωματώνονται στην τουρκική επιχειρηματολογία, να λειτουργήσουν κατευναστικά προς την Αγκυρα ώστε να μην υπάρξει αντίδραση εάν η κυβέρνηση λίγο πριν από τις εκλογές υλοποιήσει τον σχεδιασμό που είχε ετοιμάσει ο Ν. Κοτζιάς για τμηματική επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας στο Ιόνιο. Μια κίνηση που είναι σημαντική (παρά τις ενστάσεις που υπάρχουν για το εάν η επέκταση μόνο στο Ιόνιο σημαίνει σιωπηρή αποδοχή του ειδικού καθεστώτος που θέλει να επιβάλει στο Αιγαίο η Τουρκία) και η οποία θα μπορούσε επικοινωνιακά να επιστρατευθεί για να αντισταθμίσει το σοβαρό πλήγμα που επέφερε στο κυβερνών κόμμα και στην κυβέρνηση η Συμφωνία των Πρεσπών.

Τη στιγμή που είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις για δημιουργία ενός νέου άξονα συνεργασίας σε θέματα ασφάλειας και ενέργειας που θα συνδέει την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βορειοανατολική Αφρική με την Ευρώπη, ο οποίος παρακάμπτει την απρόβλεπτη και συνεπώς αποσταθεροποιητική δύναμη Τουρκία, η Αθήνα δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ο μεσολαβητής για να βάλει σε αυτό το παιχνίδι την Αγκυρα και τον κ. Ερντογάν.

Το επεισόδιο του Αγαθονησίου ας ξυπνήσει τουλάχιστον από τον λήθαργο όσους ονειρεύονται ότι με «δώρα» στον Ερντογάν θα πετύχουν fast track λύση των ελληνοτουρκικών.

* Ταυτόχρονη δημοσίευση στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» που κυκλοφορεί Τρίτη 26.3.2019.

Μπορεί η Αμερική χωρίς την Τουρκία; Τι θα συμβεί αν ο Ερντογάν εγκαταλείψει τη Δύση;

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Chairman of the Joint Chiefs of Staff General Joseph F. Dunford (L), Secretary of Defense Patrick Shanahan (C), and Chief Financial Officer in the United States Department of Defense David Norquist (R) speak at a House Armed Services Committee hearing on the Pentagon’s 2020 National Defense Authorization Budget Request in the Rayburn House Office Building in Washington, DC, USA, 26 March 2019. EPA, JIM LO SCALZO

MARCH 27, 2019

Ο εκτελών καθήκοντα υπουργού Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, Πάτρικ Σάναχαν, συνέχισε και χθες να ασκεί πιέσεις στην Τουρκία για να ακυρώσει την παραγγελία του πυραυλικού συστήματος S-400. Ήταν δε απόλυτος. Χωρίς αμφιβολία η προσφορά των Ηνωμένων Πολιτειών είναι πολύ καλύτερη της ρωσικής, καθώς η Τουρκία θα λάβει δύο από τα καλύτερα όπλα της εποχής μας, τα μαχητικά αεροπλάνα F-35 και το πυραυλικό σύστημα Patriot.

Ο Ταγίπ Ερντογάν επιμένει να απορρίπτει την αμερικανική πρόταση και να προτιμά την «θαλπωρή» της Ρωσίας και είναι στο σημείο αυτό που μπερδεύονται τα πράγματα, υπό την έννοια ότι υπάρχει ένας έντονος προβληματισμός για τις πραγματικές διαθέσεις της Τουρκίας.

Δύο είναι τα σενάρια και μέση λύση -αυτή τη στιγμή- δεν φαίνεται να υπάρχει: Το πρώτο είναι το πιο ισχυρό αυτή τη στιγμή. Η Τουρκία παραλαμβάνει τους S-400 και η Αμερική ανακοινώνει σκληρές κυρώσεις, που έχουν ήδη ετοιμαστεί -όπως αναφέρουν πηγές του Ιμάμη Γκιουλέν, που ακόμα διατηρεί ανοικτά κανάλια με την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Στην περίπτωση αυτή η αντίδραση του Ερντογάν θα είναι άσχημη και θα δώσει την ευκαιρία στην Αμερική για να προχωρήσει σε μία ρήξη, που όμως ΔΕΝ επιθυμεί.

Το δεύτερο σενάριο είναι αυτό που ζήσαμε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2018, όταν μετά από ψευτοπαλλικαρισμούς ο πρόεδρος της Τουρκίας γονάτισε και άφησε ελεύθερο τον Πάστορα Άντριου Μπράνσον. Οι Αμερικανοί ελπίζουν ότι ο Ερντογάν θα συνέλθει επιτέλους, θα εγκαταλείψει τον Βλαντιμίρ Πούτιν και θα επιστρέψει σε μία «νορμάλ» σχέση με την Αμερική. Με τα σημερινά δεδομένα το δεύτερο σενάριο έχει τις λιγότερες πιθανότητες να υλοποιηθεί, καθώς όλες οι αναφορές από την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ο Ερντογάν δεν θέλει να έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή Αμερική, έστω και αν μέχρι πρόσφατα ισχυριζόταν ότι σε προσωπικό επίπεδο τα «έβρισκε» με τον κ. Τραμπ.

Όλες ανεξαιρέτως οι αναφορές είναι αρνητικές και μάλιστα λέγεται πως στην καρδιά του προέδρου της Τουρκίας υπάρχει χώρος μόνο για τη Ρωσία, το Ιράν και χώρες όπως το Κατάρ. Το αντίπαλο δέος στη συμμαχία που έχει σχηματίσει η Τουρκία είναι η Αίγυπτος με τη Σαουδική Αραβία και τις χώρες-δορυφόρους τους. Και η πρόβλεψη είναι ότι μοιραία θα συγκρουστούν αυτές οι τάσεις, εκτός εάν ο Ερντογάν επιτύχει την ολική επαναφορά των «Αδελφών Μουσουλμάνων» στην Αίγυπτο.

Στην περίπτωση αυτή, πρόβλημα θα αντιμετωπίσουν αμέσως και η Ελλάδα και η Κύπρος. Η αμερικανική υπερδύναμη, όπως φάνηκε και τη Δευτέρα στο Όβαλ Όφις, έχει τοποθετήσει όλα τα «αυγά» της στο Ισραήλ και ειδικά στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Αυτή η εξέλιξη βοηθά εξαιρετικά την Αθήνα και τη Λευκωσία, καθώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει ξεκινήσει να προωθεί στο Λευκό Οίκο τη σχέση του με τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Αλέξη Τσίπρα. Όπως τονίστηκε και στο συνέδριο του AIPAC -είναι μέρος του Εβραϊκού Λόμπι- χωρίς την Κύπρο και την Ελλάδα η Πολεμική Αεροπορία της χώρας θα ήταν καθηλωμένη στο έδαφος. Τώρα έχει τη δυνατότητα να ασκείται με καθημερινές πτήσεις πάνω από την Πάφο και μέχρι τα Χανιά, και μερικές φορές και να αναχαιτίζει και τα τουρκικά αεροπλάνα. Αυτό συνέβη μερικές φορές.

Τι θα συμβεί στην περίπτωση που ο Ερντογάν κάνει την έκπληξη και ακυρώσει την παραγγελία των S-400. Τα πράγματα δεν θα είναι τραγικά για την Ελλάδα και την Κύπρο για πολλούς λόγους με πιο βασικούς τους εξής:

Η εμπιστοσύνη δεν θα επιστρέψει από τη μία στιγμή στην άλλη. Θα πάρει χρόνο και ο Ερντογάν, ως γνωστόν, είναι ένας ανυπόμονος άνθρωπος, που όταν δεν γίνεται αυτό που φαντάζεται αντιδρά πάντα αρνητικά. Με την κυβέρνηση του Τραμπ, το Ισραήλ θα έχει πάντα τον πρώτο ρόλο, κάτι που δεν θα αποδεχθεί ποτέ ο Ταγίπ Ερντογάν.

Στο άλλο ερώτημα που υποβάλλουν πολλοί που μας στέλνουν μηνύματα είναι αν η σχέση της Τουρκίας και του Ισραήλ θα γίνει όπως και στο παρελθόν. Δεν θα βρείτε κανένα αναλυτή ή αξιωματούχο που να ελπίζει για τη μεγάλη «συνθηκολόγηση». Ο Ερντογάν χρησιμοποιεί το «σατανικό» Ισραήλ για να έχει πολιτικά και διπλωματικά κέρδη στη Μέση Ανατολή. Και αυτό το «όπλο» δεν επιθυμεί να το απωλέσει. Αυτό που έχει σημασία -και για την ανάλυσή μας- είναι ότι οι Αμερικανοί παραμένουν, προς τον παρόν, σταθεροί στις θέσεις τους. Απορρίπτουν σε όλους τους τόνους κάθε συναλλαγή με τον Ταγίπ Ερντογάν, στην οποία θα περιέχεται η εγκατάσταση των S-400 στην Τουρκία, και θα ακυρώσουν, λένε δημόσια, την αγορά των F-35 και θα αποσύρουν την πρότασή για πώληση του συστήματος Patriot.

Οι Αμερικανοί ροκανίζουν τον χρόνο μέχρι τον Ιούλιο, αλλά στο μεταξύ δέχονται διάφορες προτάσεις από την Τουρκία. Η τελευταία είχε και το στοιχείο του ανέκδοτου. Είπαν ότι: Οι S-400 θα εγκατασταθούν γύρω από τα παλάτια του Ερντογάν και θα φυλάσσονται με τρόπο που δεν θα δύνανται να κλέψουν τα απόρρητα στοιχεία του F-35. Το «επιχείρημα» αντιμετωπίζεται με ειρωνικούς χαρακτηρισμούς από την αμερικανική πλευρά. Όμως, επειδή με τους Αμερικανούς «είδαμε και πάθαμε», και επειδή δεν φημίζονται για τη σταθερότητά τους, πρέπει να περιμένουμε για να δούμε το τέλος αυτού του δράματος. Παρά το γεγονός ότι λίγο-πολύ είναι ξεκαθαρισμένη η υπόθεση, με προβληματίζει η μη προβλεψιμότητα του Ερντογάν, η οποία οφείλεται στην ψυχασθενική του κατάσταση… Γιατί να αποκλείσουμε να τα σπάσει με τον Πούτιν;

Πηγή: Μπορεί η Αμερική χωρίς την Τουρκία; Τι θα συμβεί αν ο Ερντογάν εγκαταλείψει τη Δύση; https://hellasjournal.com/2019/03/mporei-i-ameriki-choris-tin-toyrkia-ti-tha-symvei-an-o-erntogan-egkataleipsei-ti-dysi/

Ο κόσμος εξακολουθεί να γίνεται καλύτερος -ακόμη και υπό τον Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0
Βάζοντας τις νέες απειλές σε προοπτική
Michael A. Cohen foreignaffairs.gr
Micah Zenko
Ο Donald Trump σε εργοστάσιο κατασκευής τανκς στην Lima, στην πολιτεία Ohio, τον Μάρτιο του 2019. CARLOS BARRIA / REUTERS.
Περίληψη:

Η αποδυνάμωση του διεθνούς συστήματος από την διοίκηση Trump είναι ίσως η μεγαλύτερη μακροσκοπική απειλή που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να αντιστρέψει αυτήν την επιβλαβή στρατηγική, αλλά είναι αδύνατο να πούμε πόσο μόνιμη θα είναι η ζημιά, και εάν ένας διεθνιστής πρόεδρος θα είναι σε θέση να βάλει γρήγορα και αποτελεσματικά το πλοίο στην σωστή πορεία.

Ο MICHAEL A. COHEN είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Boston Globe.
Ο MICAH ZENKO είναι διευθυντής Έρευνας και Μάθησης στο McChrystal Group. Μαζί, είναι συγγραφείς του βιβλίου με τίτλο Clear and Present Safety: The World Has Never Been Better and Why That Matters for Americans.

Πριν από επτά χρόνια, υποστηρίξαμε σε αυτό το περιοδικό [1] ότι το σκεπτικό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ κυριαρχείται από διαβρωτικό πληθωρισμό απειλών -μια τάση μεταξύ των ηγετών των ΗΠΑ να υπερβάλλουν τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα, παραμορφώνοντας έτσι την λήψη αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής. Αυτός ο χρόνιος εξωραϊσμός και η υπερβολή συνέβησαν παρά το γεγονός ότι: «ο κόσμος που κατοικούν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένας εξαιρετικά ακίνδυνος και ασφαλής τόπος. Είναι ένας κόσμος με λιγότερες βίαιες συγκρούσεις και μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία απ’ ό, τι σχεδόν σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της ανθρώπινης ιστορίας. Σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι απολαμβάνουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και μεγαλύτερες οικονομικές ευκαιρίες από ποτέ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιμετωπίζουν εύλογες υπαρξιακές απειλές, καμιά μεγάλη δύναμη ως ανταγωνιστή, και κανένα βραχυπρόθεσμο ανταγωνισμό για τον ρόλο του παγκόσμιου ηγεμόνα. … Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν μια σειρά από διεθνείς προκλήσεις, [αυτές] θέτουν ελάχιστους κινδύνους για την συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών».

26032019-1.jpg

Ο Donald Trump σε εργοστάσιο κατασκευής τανκς στην Lima, στην πολιτεία Ohio, τον Μάρτιο του 2019. CARLOS BARRIA / REUTERS
——————————————————————–

Τα επιχειρήματά μας σίγουρα έχουν δοκιμαστεί στο μεταξύ. Γεγονότα όπως το Brexit, ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας και η εκλογή του προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, παράλληλα με αρνητικές τάσεις όπως η παγκόσμια υποχώρηση της δημοκρατίας και η αυξανόμενη απειλή της κλιματικής αλλαγής, δημιούργησαν την εντύπωση ότι ο κόσμος γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος. Η άποψή μας αντέχει ακόμα; Είναι ο κόσμος πραγματικά ασφαλέστερος, πιο ελεύθερος, πλουσιότερος, υγιέστερος και καλύτερα μορφωμένος, και οι κίνδυνοι για τις Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι υπερβολικά υπερεκτιμημένοι; Όπως υποστηρίζουμε στο νέο μας βιβλίο, Clear and Present Safety: The World Has Never Been Better and Why That Matters to Americans [2], η υπόθεση για αισιοδοξία παραμένει ισχυρή.

Τα ποσοστά της παγκόσμιας φτώχειας εξακολουθούν να μειώνονται και το συνολικό προσδόκιμο ζωής συνεχίζει να αυξάνεται. Παρά τις συγκρούσεις στο Ιράκ, την Συρία και την Υεμένη, το επίπεδο βίας στον κόσμο σήμερα είναι ιστορικά χαμηλό. Ασθένειες και παράσιτα που κάποτε κατέστρεφαν τις φτωχές χώρες, όπως η πολιομυελίτιδα και ο σκώληξ της Γουινέας, πλησιάζουν στην εξάλειψη. Σημαντική πρόοδος έχει σημειωθεί στην καταπολέμηση του HIV/AIDS και της ελονοσίας. Τα ποσοστά μητρικής και νηπιακής θνησιμότητας μειώνονται. Σήμερα, ένα μεγαλύτερο ποσοστό κοριτσιών πηγαίνει στο σχολείο από ποτέ άλλοτε. Ο παγκόσμιος αλφαβητισμός συνεχίζει να αυξάνεται.

Οι τάσεις στην αντίθετη κατεύθυνση, ωστόσο, είναι αναμφισβήτητες. Τρεις, ειδικότερα, μας κάνουν να κάνουν να σταματήσουμε για να σκεφθούμε: Η υποχώρηση της δημοκρατίας˙ η αποδυνάμωση του διεθνούς συστήματος˙ και η αύξηση της κοινωνικής και πολιτικής δυσλειτουργίας μέσα στην χώρα που έχει διαδραματίσει εδώ και πολύ καιρό τον σημαντικότερο και με μεγαλύτερη επιρροή παγκόσμιο ηγετικό ρόλο -τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παρόλα αυτά, όπως συνέβη και το 2012, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης τέτοιων ανησυχιών είναι να τις θέσουμε σε προοπτική, καταρχάς αναγνωρίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια ασφαλής χώρα μέσα σε έναν όλο και ασφαλέστερο κόσμο.

ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ

Με μια πρώτη ματιά, τα πρόσφατα γεγονότα φαίνεται να ενισχύουν την υπόθεση της απαισιοδοξίας. Μια ιδιαίτερα ανησυχητική σύγχρονη τάση είναι η παγκόσμια υποχώρηση της δημοκρατίας. Στο προηγούμενο δοκίμιό μας, πανηγυρίσαμε το γεγονός ότι ο αριθμός των εκλογικών δημοκρατιών είχε αυξηθεί από 69 στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου σε 117 το 2012. Αλλά σήμερα, σύμφωνα με την τελευταία ετήσια έρευνα του Freedom House [3], η παγκόσμια ελευθερία μειώνεται επί 13 συνεχόμενα έτη. Η οργάνωση σημειώνει ότι αυτές οι «απώλειες είναι ακόμα ρηχές σε σύγκριση με τα κέρδη του τέλους του 20ού αιώνα» αλλά προειδοποιεί ότι το μοτίβο της δημοκρατίας σε υποχώρηση «είναι σταθερό και δυσοίωνο».

Βελτιώσεις σε περιοχές όπως η Αρμενία, η Αγκόλα, ο Ισημερινός, η Αιθιοπία και η Μαλαισία αντισταθμίστηκαν από σημαντικές δημοκρατικές οπισθοδρομήσεις στην Ουγγαρία, τη Νικαράγουα, τις Φιλιππίνες και την Πολωνία. Η Κίνα, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν γίνει πιο αυταρχικές. Ίσως το πιο εκπληκτικό, μεγάλοι πληθυσμοί στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο, δύο από τις παλαιότερες δημοκρατίες του κόσμου, έδωσαν υποστήριξη σε εθνικιστικές, λαϊκιστές και ξενοφοβικούς πολιτικούς και [αντίστοιχα] πολιτικά κινήματα.

Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, διότι οι χώρες που είναι λιγότερο δημοκρατικές είναι αναπόφευκτα λιγότερο σταθερές, πιο πιθανό να πάνε σε πόλεμο με τους γείτονές τους και τείνουν να συμμορφώνονται λιγότερο με τα διεθνή πρότυπα. Εάν η τάση μακριά από τις πολιτικές ελευθερίες συνεχιστεί, ο κόσμος είναι πιθανό να γίνει πιο επικίνδυνος. Όπως προειδοποιούμε στο βιβλίο μας: «Εάν υπάρχει ένας τομέας όπου η πορεία της ανθρώπινης προόδου θα μπορούσε δυνητικά να επιβραδυνθεί ή ακόμα και να αντιστραφεί, είναι … η επέκταση της πολιτικής ελευθερίας. Η αυξανόμενη έλλειψη ενδιαφέροντος μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ για το ζήτημα -και η καλλιέργεια απολυταρχικών ηγετών από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ- θα χειροτερέψουν αναμφίβολα την κατάσταση».

Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι το διεθνές σύστημα που θα μπορούσε κάποτε να παρέχει έρμα απέναντι σε τέτοιες αναταράξεις, αρχίζει τώρα να ξεφτίζει. Το 2012 γράψαμε ότι ένας από τους καλύτερους τρόπους για την παγίωση των εξαιρετικών κερδών των προηγούμενων τριών δεκαετιών ήταν η «ενίσχυση της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής των διεθνών θεσμών και κανόνων που μπορούν να προωθήσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ και να εξασφαλίσουν ότι άλλες χώρες μοιράζονται το βάρος της διατήρησης της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας».

Ο Trump έχει μετακινήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια πολύ διαφορετική κατεύθυνση. Τα τελευταία δύο χρόνια, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ξεκίνησε περιττούς εμπορικούς πολέμους με σημαντικούς συμμάχους και εμπορικούς εταίρους, οδηγώντας σε αύξηση των παγκόσμιων δασμών, υψηλότερες τιμές για τους κατασκευαστές και τους καταναλωτές των ΗΠΑ και επιβράδυνση των άμεσων ξένων επενδύσεων σε όλο τον κόσμο. Έχει περιθωριοποιήσει το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και έχει μειώσει την κεντρικότητα της διπλωματίας στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Trump έχει επίσης εγκαταλείψει σημαντικές διεθνείς συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής συμφωνίας του 2015 με το Ιράν και της συμφωνίας του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, μειώνοντας παράλληλα την δέσμευση των ΗΠΑ σε διεθνείς πολιτικούς, ανθρωπιστικούς και επιστημονικούς οργανισμούς.

Η αποδυνάμωση του διεθνούς συστήματος από την διοίκηση Trump είναι ίσως η μεγαλύτερη μακροσκοπική απειλή που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να αντιστρέψει αυτήν την επιβλαβή στρατηγική, αλλά είναι αδύνατο να πούμε πόσο μόνιμη θα είναι η ζημιά, και εάν ένας διεθνιστής πρόεδρος θα είναι σε θέση να βάλει γρήγορα και αποτελεσματικά το πλοίο στην σωστή πορεία.

Η υποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την θέση τους στην παγκόσμια ηγεσία έρχεται την ίδια στιγμή που η χώρα αντιμετωπίζει ακόμη πιο ανησυχητικές ενδείξεις εθνικής παρακμής εγχωρίως. Το 2012, υπογραμμίσαμε ότι οι Αμερικανοί υπεύθυνοι για την χάραξη πολιτικής είχαν εμμονή με τις υπερπόντιες απειλές και αγνοούσαν τις αναδυόμενες ενδείξεις δυσλειτουργίας εγχωρίως. Με σχεδόν κάθε τρόπο που μπορεί κάποιος να φανταστεί, αυτά τα σήματα τώρα αναβοσβήνουν με κόκκινο χρώμα.

Το 2012, το 32% των Αμερικανών ήταν παχύσαρκοι˙ σήμερα είναι περίπου το 40%. Το 2012, τα περιστατικά υπερβολικής δόσης ναρκωτικών ουσιών δεν αποτελούσαν σημαντικό ζήτημα δημόσιας πολιτικής -δεν τα αναφέραμε ούτε καν στο πρωτότυπο δοκίμιό μας στο Foreign Affairs. Το 2017, τα ναρκωτικά σκότωσαν 74.000 ανθρώπους, σχεδόν τον ίδιο αριθμό ανθρώπων που σκοτώθηκαν από όπλα και αυτοκίνητα συνολικά -και όπως και με τα όπλα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν έκαναν πολλά για να σταματήσουν την παλίρροια. Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι το προσδόκιμο ζωής στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει μειωθεί για τρία συνεχόμενα χρόνια για πρώτη φορά σε έναν αιώνα (αντίθετα, μεταξύ του 2000 και του 2015, το παγκόσμιο προσδόκιμο ζωής σημείωσε άνοδο 5,5 ετών). Ακόμα χειρότερα, είναι δύσκολο να οραματιστούμε τον Trump ή την ελεγχόμενη από τους Ρεπουμπλικανούς Γερουσία να παραχωρούν στα θέματα αυτά την προσοχή και τους πόρους που τόσο απεγνωσμένα χρειάζονται.

Φέτος, ο Λευκός Οίκος ζήτησε έναν προϋπολογισμό που θα αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες, θα μειώσει το δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας και θα περικόψει την χρηματοδότηση για ξένες επιχειρήσεις κατά 23%. Η διοίκηση του Trump έχει επίσης καταβάλει συνεχείς προσπάθειες για να καταργήσει το Obamacare, να βγάλει τους φτωχούς Αμερικανούς από το Medicaid και να πετσοκόψει τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να εμπλέκονται σε μια εθνική πράξη αυτοκτονίας σε αργή κίνηση: Όχι μόνο τα εγχώρια προβλήματα επιδεινώνονται, αλλά οι υπεύθυνοι για την χάραξη πολιτικής ρίχνουν ενεργά βενζίνη στην φωτιά. Αυτό δημιούργησε μια από τις μεγάλες ειρωνείες της σημερινής εποχής -ότι ενώ η ζωή βελτιώνεται σταθερά στο μεγαλύτερο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες κινούνται προς τα πίσω.

ΑΚΟΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΣ

Όπως γράφουμε στο τέλος του βιβλίου μας, «Θα ήταν το αποκορύφωμα της ύβρεως να υπονοήσουμε ότι ο κόσμος μπορεί να κινηθεί μόνο προς μια κατεύθυνση -πάντα καλύτερα και φωτεινότερα. Τα πράγματα μπορούν να διαλυθούν και, αν και δεν πιστεύουμε ότι θα επιστρέψουμε στον κυριαρχούμενο από συγκρούσεις, αντιδημοκρατικό και οικονομικά στάσιμο κόσμο όπως ήταν πριν 30 ή 40 χρόνια, η πρόοδος μπορεί να σταματήσει και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αντιστραφεί». Προειδοποιήσαμε ότι οι «κακές αποφάσεις και κακές επιλογές πολιτικής μπορούν να κάνουν ανείπωτες -και μερικές φορές μόνιμες- ζημιές».

Η εσφαλμένη εστίαση των Ηνωμένων Πολιτειών στις εξωτερικές απειλές -είτε πρόκειται για τρομοκράτες και όπλα μαζικής καταστροφής πριν από μιάμιση δεκαετία, είτε για μετανάστες και για το διεθνές εμπόριο σήμερα- και η έλλειψη προσοχής στις σοβαρές εγχώριες προκλήσεις έχουν σκιάσει την αισιοδοξία των Αμερικανών για το μέλλον. Και η πρόσφατη 16η επέτειος της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ χρησιμεύει ως υπενθύμιση για το κόστος και την διαρκή βλάβη που προκλήθηκε από την τάση της Ουάσιγκτον να αναζητά ξένα τέρατα για να καταστρέψει.

Ωστόσο, παρά τις νέες προκλήσεις που τεκμηριώνονται παραπάνω, η υποκείμενη παγκόσμια δυναμική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι μια εξαιρετικά ασφαλής μεγάλη δύναμη, και το διεθνές περιβάλλον εξακολουθεί να ορίζεται από λιγότερη βία, μεγαλύτερη ελευθερία και πλούτο, και πιο εξαιρετικές προόδους στην ανθρώπινη ανάπτυξη απ’ όσο σε οποιοδήποτε προηγούμενο σημείο της ιστορίας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εγχωρίως έχουν χειροτερέψει, αλλά μπορούν επίσης να επιλυθούν εάν οι Αμερικανοί μπορούν να αφιερώσουν τους κατάλληλους πόρους και την προσοχή σε αυτά.

Όπως σημειώσαμε πριν από επτά χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται μια στρατηγική εθνικής ασφάλειας και μια προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική που να αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα ενός κόσμου που είναι «πιο ελεύθερος … πιο ασφαλής … και λιγότερο επικίνδυνο από ποτέ». Και όπως υποστηρίζουμε στο νέο μας βιβλίο, «Η επιλογή είναι στα χέρια μας».

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2019-03-25/world-s…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.gr/articles/68821/micah-zenko-kai-michael-a-c…
[2] https://www.amazon.com/Clear-Present-Safety-Matters-Americans/dp/0300222…
[3] https://freedomhouse.org/report/freedom-world/freedom-world-2019/democra…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

The strategic consequence of the Chagos Islands legal dispute

Από
anixneuseis
-
0
Diego Garcia (Photo: Wikimedia Commons)

BY

Bec Strating

@becstrating

At the end of last month, the African archipelago nation of Mauritius secured an important legal victory in its territorial and maritime disputes against its former coloniser, the United Kingdom.

The International Court of Justice (ICJ) produce an advisory opinion that rejected the UK’s claims to sovereignty over the Chagos Islands, a small group of atolls in the Indian Ocean. It found instead that the UK had unlawfully separated the islands from the former colony of Mauritius, and that the UK should cede control “as rapidly as possible”.

The advisory opinion emerged after Mauritius successfully petitioned the United Nations General Assembly to ask the ICJ to produce an advisory opinion on the determination of the islanders (the “Chagossians”) in 2017.

Both the petition and the advisory opinion were widely viewed as a blow against the last vestiges of British colonialism in Africa. The UK’s denial of Chagossian self-determination has damaged its international reputation at a time when it is struggling to fulfil its own independence by leaving the European Union, as well as defend the “rules-based” international system.

A “pressured” agreement and geo-strategic importance

Mauritius had been engaged in a long-term struggle to reclaim Chagos Islands from the UK. The islands fell under British control in the 19th century and were administered under the colony of Mauritius. In contrast to the legal principle of uti possidetis – in which European colonial borders determined the boundaries of new, independent sovereign states ­– the UK planned to separate Chagos from Mauritius in the 1960s. While an “agreement” with Mauritius was struck in 1965 that the Chagos Islands would remain part of “British Indian Overseas Territory” (BIOT), the Mauritians claimed they had no choice and had been pressured into the agreement.

Chagos Islands have geo-strategic importance, as the UK leased out the biggest island – Diego Garcia – to the US for a Cold War-era military base.

While Chagos Islands was a non-self-governing territory, it never made it on the 1960 UN Declaration on Decolonisation list, which would have entitled it to a process of self-determination under international law.

From 1967–1973, the UK forcibly moved around 1500 Chagossians to Mauritius and Seychelles, and/or prevented them from returning. This dispossession was contrary to international law. Articles 9 and 13(2) of the Universal Declaration on Human Rights, for example, respectively state “no one shall be subjected to arbitrary arrest, detention or exile” and “everyone has the right to leave any country including his own and to return to his country” (emphasis added). In 2002 and 2006, reports by the UN Human Rights Committee determined that the exile of the Chagossians was unlawful.

Britain argued that compensation in 1982 had resolved the issue and that a process of decolonisation had been completed. Closer to Australia’s neighbourhood, this is reminiscent of arguments employed by Indonesia in East Timor and West Papua, in which coercive, sham processes were (and in West Papua’s case, continue to be) employed to counter self-determination arguments.

There are strategic and material reasons why the UK is keen to hold onto Chagos Islands. They have geo-strategic importance, as the UK leased out the biggest island – Diego Garcia – to the US for a Cold War-era military base.

The UK also sought to claim an Exclusive Economic Zone (EEZ) and Marine Protected Area (MPA) around the Chagos Islands.

US Air Force B1 bombers on Diego Garcia in 2001 preparing for strikes in Afghanistan (Photo: Wikimedia Commons)

A challenge to the marine claims

In 2011, the UK government attempts to create an MPA were subject to an arbitral tribunal case initiated by Mauritius and constituted under Annex VII of the United Nations Law of the Sea (UNCLOS). The dispute primarily concerned the legality of UK’s MPA under the convention in the context of ongoing disputes over sovereignty, and as such constitutes a “mixed dispute” involving concurrent unresolved land sovereignty issues and maritime entitlement issues.

The MPA extended over a distance of 200 nautical miles, covering an area of more than half a million square kilometres. Mauritius argued that the UK was not entitled to declare an MPA or other maritime zones because it was not a “coastal state” for the purposes of law of the sea – that is, not legally sovereign over the Chagos Islands. It also argued that the MPA infringed the fishing entitlements of Mauritius, and that its purpose was to block the Chagossians from returning to the islands in violation of international law.

According to the UK, the proceedings were “artificial and baseless” and it asserted that it held sovereignty over the islands (as well as maritime entitlements) permitted to coastal states under the convention. Ultimately, the arbitral tribunal concluded that the declaration of the MPA was not in accordance with the provisions of UNCLOS.

A demonstration in Trafalgar Square, London, over the Chagos Islands, July 2018 (Photo: David Holt/Flickr)

Why do these disputes matter?

As UK officials argue, the ICJ opinion on self-determination is only advisory. Nevertheless, the opinion from the court does serve to increase the international pressure on the UK to hand back sovereignty of the islands to Mauritius, even if, according to the UK Foreign Office, that threatens the role of the Chagos Islands in the UK and US defence in the Indo-Pacific. Unsurprisingly, the US supported the position of the UK.

Importantly, the ruling comes at a time when the Royal British Navy has begun conducting freedom of navigation operations (FONOPs) in the South China Sea. These operations are designed to challenge the illegality of China’s assertive island building and excessive maritime claims. Yet, the UK’s ongoing defence of its illegal possession undermines its credibility as it simultaneously seeks to defend the “rules-based international system” in maritime domains.

In a time of great power contestation, the lack of consistent application in the international rule of law by non-great powers, such as the UK, ultimately weakens the capacities of the UNCLOS-led legal regime to establish maritime order.

http://www.lowyinterpreter.org/the-interpreter/contributors/articles/bec-strating

Ας κάνουμε μερικές ασκήσεις γεωγραφίας και ανοησίας: Ανήκει το Καστελόριζο στην Ελλάδα;

Από
anixneuseis
-
1

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

File Photo: Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο Καστελόριζο με παιδιά του νησιού. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti

MARCH 26, 2019

Ο κ. Τσιρώνης είναι ένας κλασσικός Έλληνας οικολόγος, με πολιτικά περιθωριακή παρουσία, που προσφέρει την οικολογική ταυτότητα του ως άλλοθι σε κόμματα και κυβερνήσεις που του προσφέρουν είτε θέση στην Βουλή είτε θέση στην κυβέρνηση. Μια κουβέντα που είπε ο κ. Τσιρώνης ο οποίος προφανώς ούτε χαράσσει πολιτική ούτε εκφράζει επίσημη πολιτική έδωσε την αφορμή για μια ανοικτή δημόσια συζήτηση για ένα σοβαρό εθνικό ζήτημα, με επιπόλαιο ,ανεύθυνο και συχνά επιζήμιο τρόπο.

Ο κ. Τσιρώνης είπε ότι το «Καστελόριζο δεν βρίσκεται στο Αιγαίο, αλλά στην Ανατολική Μεσόγειο». Σε μια εξέταση του μαθήματος της Γεωγραφίας ο κ. Τσιρώνης ίσως θα έπαιρνε άριστα. Όμως η συζήτηση, στην οποία και συμμετείχε ο κ. Τσιρώνης δεν αφορούσε την γεωγραφία αλλά κάτι πολύ σημαντικό. Τις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και την προσπάθεια της γειτονικής χώρας να αμφισβητήσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και να αποψιλώσει τα δικαιώματα που προσφέρει στην χώρα μας η Σύμβασή του Δικαίου της Θάλασσας και οι Διεθνείς Συνθήκες.

Η Τουρκία παγίως από όταν ξεκίνησαν οι Διερευνητικές Επαφές για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας το 2002 και με ιδιαίτερη έμφαση από το 2011 και μετά επιχείρησε να διαχωρίσει το Καστελόριζο ,από την Δωδεκάνησο και το Αιγαίο και πάντως όχι για λόγους γεωγραφικούς… Ο κ. Νταβούτογλου το 2011 δήλωνε ότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο αλλά στην Μεσόγειο και είχε θέσει επισήμως στον τότε υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα την εξαίρεση του Καστελόριζου από τις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπιδας ζητώντας να υπάρξουν δυο παράλληλες διαπραγματεύσεις μεταξύ των δυο χωρών , η μια στο Αιγαίο και η άλλη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πρόταση φυσικά που είχε απορριφθεί κατηγορηματικά. Η Ελλάδα παγίως υποστηρίζει ότι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία πρέπει να γίνει σε όλο το μήκος των μεταξύ τους θαλασσίων συνόρων , από τις εκβολές του Έβρου έως και το Καστελόριζο και δεν νοείται να υπάρξει αποσπασματική συμφωνία για τμήματα μόνον των θαλασσίων συνόρων. Και φυσικά κρίσιμη θέση στην διαπραγμάτευση έχει το Καστελόριζο καθώς η ελληνική διαπραγματευτική θέση είναι προφανές ότι θα απαιτεί την πλήρη επήρεια του Καστελόριζου , που εφόσον εφαρμοσθεί θα αποδώσει το μεγαλύτερο κομμάτι της υφαλοκρηπιδας μεταξύ Κύπρου και Κρήτης ,στην Ελλάδα. Η Τουρκία επιδιώκει την «διάσπαση» αυτή για έναν και μόνον λόγο .

Γνωρίζοντας ότι το Δίκαιο της Θάλασσας ευνοεί την Ελλάδα επιχειρεί με κάθε τρόπο να ανατρέψει αυτή την πραγματικότητα. Καθώς στο Αιγαίο τα ελληνικά νησιά δημιουργούν ένα αρνητικό για την Τουρκία τετελεσμένο το οποίο όσο κι αν επιχειρήσει να υπονομεύσει δεν μπορεί να ανατρέψει ,θέλει να επιδιώξει μια «δίκαιη» οριοθέτηση στο Αιγαίο που για να είναι «δίκαιη» θα πρέπει να γίνουν «εκπτώσεις» από τα δικαιώματα τα οποία προσφέρει στην χώρα μας το Δίκαιο της Θάλασσας και συγχρόνως να μεγιστοποιήσει τα οφέλη της στην Ανατολική Μεσόγειο , κάτι που μπορεί να το πετύχει με ξεχωριστή διαπραγμάτευση.

Στο Αιγαίο η Τουρκία αμφισβητεί ως βάση οριοθέτησης και συμφωνίας το Δίκαιο της Θάλασσας ,το οποίο όμως θα επικαλεσθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, προσδοκώντας στην εφαρμογή της Αρχής της Αναλογικότητας. Βάσει της Αρχής αυτής που αποτελεί νομολογία του Δ.Δ. της Χάγης η υφαλοκρηπίδα που θα της αποδοθεί θα είναι αντίστοιχη του μήκους των ακτών της με απόδοση μειωμένης επήρειας στο Καστελόριζο.

Με το σπάσιμο της διαπραγμάτευσης η πρώτη για το Αιγαίο και η δεύτερη για την Ανατολική Μεσόγειο ,η Τουρκία απλώς θέλει να κερδίσει ,στην μια υποστηρίζοντας την μη εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας και στην άλλη ακριβώς ζητώντας την εφαρμογή του. Σε μια συνολική διαπραγμάτευση όμως η εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας από το ΔΔ της Χάγης στην Ανατολική Μεσόγειο είναι προφανές ότι θα γίνει με μέτρο και θα επιφέρει ευνοϊκές για την Ελλάδα ρυθμίσεις στο Αιγαίο ,προκειμένου να επιτευχθεί «δίκαιη» λύση. Επίσης ,για να φθάσουμε στο σημείο αυτό θα πρέπει προηγουμένως η Τουρκία να έχει εγκαταλείψει την θεωρία των «γκρίζων ζωνών» να έχει αποδεχθεί ως βάση επίλυσης της διαφοράς το Δίκαιο της Θάλασσας και την προσφυγή στην Χάγη εφόσον οι συνομιλίες δεν καταλήξουν… Και για να σταματήσει η ανόητη συζήτηση που άνοιξε από τον κ. Τσιρώνη.

Η Τουρκία δεν αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία του Καστελόριζου και μάλιστα και ο κ. Νταβούτογλου δημοσίως έχει δηλώσει ότι το Καστελόριζο ανήκει στην Ελλάδα. Εξάλλου τόσο η Συνθήκη της Λωζάνης όσο και η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων είναι σαφείς για το καθεστώς του Καστελόριζου, όπως επίσης και για το ότι ιστορικά και πολιτικά το Καστελόριζο συνδέονταν πάντοτε με την Δωδεκάνησο, ενώ και διοικητικά από την ενσωμάτωση του στο Ελληνικό κράτος ανήκει στην Δωδεκάνησο (που παρά το όνομα της έχει δεκατέσσερα νησιά).

Συνθήκη Λωζάνης Άρθρον 15 «Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου ,Λέρου , Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτώμενων ,ως και της νήσου Καστελόρίζου» Ο καθορισμός του καθεστώτος των νησίδων στην περιοχή έγινε βάσει της δεύτερης παραγράφου του άρθρου 16 της Συνθήκης της Λωζάννης με την Συμφωνία που υπέγραψαν η Ιταλία και η Τουρκία στις 4 Ιανουαρίου 1932 οπου οροθετήθηκαν και τα σύνορα στην περιοχή του Καστελόριζου.

Στην Ιταλική κυριαρχία παραχωρήθηκαν οι «ακόλουθες νησίδες που περιλαμβάνονται μέσα στην περιφέρεια που διαγράφεται με κέντρο τον θόλο της εκκλησίας της πόλης του Καστελόριζου και με ακτίνα από το σημείο αυτό μέχρι το ακρωτήρι του Αγίου Στεφάνου (άρθρο 3): Ψωράδια, Πολυφάδος, Αγ. Γεώργιος ,Ψωμί,οι ύφαλοι Κουτσουμπόρας, Μαύρο Ποϊνάκι ,Μαύρο Ποΐνης. Και εκτός αυτών αποφασίστηκε να δοθούν στην Ιταλία και οι ακόλουθες εκτός περιφέρειας νησίδες (τέλος του άρθρου 3): Ρω (Αγ. Γεώργιος) Δρακονέρα, Ρως και Υψηλή (Στρογγύλη).

Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων 10 Φεβρουαρίου 1947 Τα νησιά που είχαν τεθεί υπό την κυριαρχία της Ιταλίας περιέρχονται στην κυριαρχία της Ελλάδας Άρθρο 14 «1. Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον , Πάτμον, Λιψόν, Σύμην , Κω και Καστελόριζον ,ως και τας παρακειμένας νησίδας». Η συζήτηση λοιπόν για το Καστελόριζο είναι χωρίς περιεχόμενο εφόσον δεν γίνεται μεταξύ μαθητών της πέμπτης δημοτικού στο μάθημα της γεωγραφίας. Εκτός εάν ανοίγουν την συζήτηση και την πυροδοτούν όσοι πιστεύουν ότι προκειμένου να τα «βρούμε» με την Τουρκία, δεν έχει και τόση σημασία το Καστελόριζο ,η υφαλοκρηπίδα, η ΑΟΖ και ότι το Αιγαίο και η Μεσόγειος «ανήκει τα ψάρια του».

Πηγή: Ας κάνουμε μερικές ασκήσεις γεωγραφίας και ανοησίας: Ανήκει το Καστελόριζο στην Ελλάδα; https://hellasjournal.com/2019/03/as-kanoyme-merikes-askiseis-geografias-kai-anoisias-anikei-to-kastelorizo-stin-ellada/

Αγγελος Μ. Συρίγος: Μικρό καλάθι και εγρήγορση

Από
anixneuseis
-
0

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*

Η σύνοδος Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ παρουσία του Αμερικανού ΥΠΕΞ Πομπέο έστειλε δύο σημαντικά μηνύματα. Το πρώτο απευθυνόταν προς το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ στηρίζουν αναφανδόν τον Νετανιάχου στις εκλογές της 9ης Απριλίου 2019. Το δεύτερο μήνυμα απευθυνόταν προς την Τουρκία. Η συμπεριφορά της την απομονώνει από τις εξελίξεις στην περιοχή. Εάν συνεχίσει να κρατά την ίδια στάση, οι ΗΠΑ θα επιλέξουν να βασιστούν σε άλλους συμμάχους.

Υπήρξε θετική η σύνοδος για Ελλάδα και Κύπρο; Από πλευράς συμβολισμού αναμφισβήτητα. Δεν μπορεί κάποιος να φανταστεί άλλο σκηνικό όπου θα συνυπήρχαν σε μία τόσο κλειστή συνάντηση ο Ελληνας πρωθυπουργός και ο Κύπριος πρόεδρος με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ. Εάν όμως η ουσία είναι ο αγωγός East Med, ελάχιστα πράγματα άλλαξαν. Εξακολουθούν να λείπουν οι απαραίτητες ποσότητες φυσικού αερίου για να γεμίσει ο αγωγός και να καταστεί οικονομικά βιώσιμος σε βάθος χρόνου. Επιπλέον, από τη συνάντηση απουσίαζε η Ιταλία. Αυτό είναι σημαντικό διότι ο σχεδιασμός του Εast Med προβλέπει ότι ο αγωγός αερίου θα καταλήξει εκεί.

Ακόμη και η δέσμευση για την ασφάλεια και άμυνα των τριών χωρών που περιείχετο στο τελικό ανακοινωθέν δεν φωτογραφίζει απαραιτήτως την Τουρκία. Το λεκτικό «εξωτερικές κακές επιρροές» που υιοθετήθηκε, παραπέμπει περισσότερο σε εξωσχολική συμπεριφορά ατίθασου ανηλίκου. Είναι όμως ο όρος που χρησιμοποιούν Αμερική και Ισραήλ για να αναφερθούν στο Ιράν και στις φιλοϊρανικές ομάδες που επηρεάζει. Το μοναδικό χειροπιαστό αποτέλεσμα από το περιθώριο της συναντήσεως είναι η δημιουργία ελληνοϊσραηλινού δικτύου ραντάρ από το Ισραήλ έως την Κρήτη, που θα καλύπτει όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Ολα αυτά σημαίνουν ότι δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Ελλάδα και Κύπρος παραμένουμε το εναλλακτικό σχέδιο των ΗΠΑ για την περιοχή. Η πρώτη τους επιλογή ήταν και παραμένει η Τουρκία. Ο μοναδικός λόγος που εμφανιστήκαμε στο προσκήνιο με διεκδικήσεις πρωταγωνιστή είναι η επιλογή Ερντογάν να συγκρουστεί με όλους τους παραδοσιακούς συμμάχους της χώρας του. Οι αμερικανικές απειλές για την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400, η διαφωνία για το μέλλον της Συρίας και τους Κούρδους, τα επιθετικά tweets του προέδρου Τραμπ είναι η μία όψη της πραγματικότητας. Η άλλη όψη είναι ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να θεωρούν ότι τα συμφέροντα που τις δένουν με την Τουρκία παραμένουν ισχυρότατα. Για αυτόν τον λόγο και καταπίνουν τόσες προσβολές που συχνά πυκνά τους απευθύνει ο Ερντογάν. Σε αυτό το περιβάλλον καλούμαστε να κινηθούμε με όραμα αλλά και με σύνεση. Απόλυτη προτεραιότητα παραμένει η ομαλή εκτέλεση του ενεργειακού προγράμματος της Λευκωσίας. Μόνον έτσι θα δημιουργηθούν τα οικονομικά συμφέροντα που, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να αλλάξουν τις εις βάρος μας ισορροπίες. Αυτό το πρόγραμμα επιδιώκει να σταματήσει η Τουρκία με φωνές, στρατιωτικές απειλές και θόρυβο. Επίσης,  τα βήματά μας πρέπει να είναι προσεκτικά.

Εξακολουθούμε να είμαστε εξαιρετικά ευάλωτοι σε περίπτωση νέας αλλαγής της πολιτικής του Ερντογάν έναντι του Ισραήλ, της Αιγύπτου και πρωτίστως των ΗΠΑ.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ- ΤΣΙΡΩΝΗ

Από
anixneuseis
-
7

Η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία στις συνομιλίες που διεξάγονται είναι:

-Βάση το Διεθνές Δίκαιο
– Οι συζητήσεις γίνονται απο ελληνικής πλευράς με τη θεώρηση ως ενιαίας της ελληνικής θαλάσσιας επικράτειας απο τις εκβολές του Έβρου ως και το Καστελόριζο.
Το Καστελόριζο ως ενιαίο μέρος του ελληνικού εθνικού κορμού έχει επήρεια σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες.
Ξεκομμένο απο τον λοιπό εθνικό κορμό στις διαπραγματεύσεις (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ανήκει στην Ελλάδα), θα είναι μια κουκίδα μπροστά απο μια μεγάλη τουρκική ακτογραμμή. Εδώ η επήρειά του δεν αποκλείεται να περιοριστεί.
Κατρούγκαλος και Τσιρώνης επιχείρησαν, με όσα είπαν, να ξεκόψουν το Καστελόριζο απο τη συνολική διαπραγμάτευση. Μια διαπραγμάτευση στο Αιγαίο και μιά άλλη για το Καστελόριζο. Αυτή είναι η τουρκική θέση.
Στο Αιγαίο η Ελλάδα αναγνώρισε νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας (νόμιμα, με βάση το διεθνές δίκαιο έχει). Το ζωτικά είναι ύποπτο. Σημαίνει υπέρβαση του ΔΔ.
Η κυβέρνηση Τσίπρα θα επικαλεστεί αυτό το ανακοινωθέν της Μαδρίτης (1997) για να ξεφύγει απο την πάγια ελληνική θέση ότι βάση είναι το ΔΔ.
Έτσι έχουμε δύο υποχωρήσεις:
Στο μεν Αιγαίο θα συνομιλήσουν με την Τουρκία με βάση το ανακοινωθέν της Μαδρίτης. Άρα νε περιορισμένη την ισχύ του Διεθνούς Δικαίου.
Για το Καστελόριζο θα γίνουν άλλες συνομιλίες με τη θεώρηση ότι δεν ανήκει στο Αιγαίο άρα συζητάμε για ένα ξεκομμένο νησί (τουρκική θέση) που όντας ξεκομμένο είναι πολύ πιθανό το Διεθνές Δικαστήριο να του επιδικάσει μειωμένη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες. 

1...2,6862,6872,688...3,033Σελίδα 2,687 από 3,033