Αρχική Blog Σελίδα 2686

Can’t Pay, Won’t Pay

0
www.jacobinmag.com
JEROME ROOS

Debt-stricken countries like Greece have continued repaying their creditors even though it’s hammering workers’ living standards. They should stick it to the banks and default instead.

Demonstrators during a rally in Athens, Greece, 29 June 2015. Milos Bicanski / Getty

INTERVIEW BY
George Souvlis

The European debt crisis that began a decade ago has offered stark insightsinto not only the European Union itself but also the mechanisms of neoliberal crisis management. Greece was but the most extreme example of a eurozone state unable to refinance government debt and subjected to external “bailouts” designed only to protect the interests of its creditors. The austerity imposed by the European institutions led in 2015 to the election of a radical-left government that promised a change of course, only for it to rapidly fold to immense institutional and financial pressure.

If Syriza ultimately found its hands tied, what other mechanisms could it have brought into play? Historically speaking, governments in a similar situation have been able to take recourse to default, accepting short-term pain in exchange for being able to offload the debt burden which had been crippling their populations and economies. Yet as Jerome Roos explains in his recent book Why Not Default? The Political Economy of Sovereign Debt, such a recourse to default has in fact become increasingly difficult, as finance has expanded its power across our societies.

In this interview with George Souvlis, Jerome reflects on the Greek crisisbut also other past examples in Mexico and Argentina. He explains how the dogmas surrounding debt have hardened in recent decades, the class war inherent in the “structural adjustment” plans promoted by bodies like the IMF, and the reasons why elites are increasingly unbothered about trampling on the democratic process.


GS

The book is based on a doctoral research project you’d been working on for some years. So why did you decide to write about sovereign debt?

JR

I came up with the idea for the book when I was walking back home from the annual May Day demonstration in Buenos Aires in 2010. I had been spending some time in town trying to learn more about the powerful social movements that had emerged in the wake of Argentina’s crippling debt crisis of the preceding decade. On my way back from the Plaza de Mayo, where a group of militant piqueteroprotesters had been facing off with riot police, I walked past a local corner shop and caught a glimpse of a TV news broadcast. In that split second, all I saw were images of massive crowds and Molotov cocktails exploding against the backdrop of stately buildings and palm trees.

My initial thought was that riots had broken out in downtown Buenos Aires, but when I approached the screen I realized the images were actually from somewhere else: from the streets of Athens. It was the beginning of the massive popular resistance to the draconian terms of the first EU-IMF bailout, and the Greek debt crisis was just starting to become a major topic of conversation in the international media. That’s when I realized that there was a big chance that Greece was going to become “the next Argentina,” so I decided to start working on a research proposal for a PhD project comparing the two countries’ trajectories. The basic question I sought to answer was why Argentina ended up defaulting on its debts, and what Greece could learn from this experience. I later ended up adding Mexico’s crisis of the 1980s to the project, because Mexico — in contrast to Argentina — dutifully repaid.

As I delved into the literature and became active in the anti-austerity mobilizations in Southern Europe, I soon realized that there was actually a much bigger story to be told here: about the ideological blinders of neoclassical economics, about the redistributive consequences of debt repayment, about the class conflicts at the heart of neoliberal crisis management, about the history of imperialism, the role of international institutions, and the growing power of finance. In short, I had sort of stumbled onto a seemingly arcane and somewhat technical topic — the political economy of sovereign debt — that then opened a door to develop a much broader critique of the growing tensions between capitalism and democracy in a highly financialized world.

GS

The key question that drives your research is why so many heavily indebted countries continue to pay their external debts, even when they face acute fiscal distress. What conclusions did you reach?

JR

There is a fundamental paradox at the heart of the global financial system that economists have been struggling to come to terms with for decades. It revolves around the fact that since the 1970s there has been a massive increase in sovereign debt levels, with the total amount of outstanding government debt skyrocketing to a record $60 trillion in 2016, or over 80 percent of global GDP. At the same time, we have witnessed the most severe financial crisis and the most protracted economic recession since the 1930s. And yet, for some reason, which mainstream economists have so far failed to adequately explain, sovereign default has become an increasingly rare phenomenon in these years. In fact, in the decade since 2008, the total share of government debt in a state of default fell to a historic low.

So here we arrive at a very important question: why did the governments of heavily indebted countries, especially those in the periphery, almost universally insist on repaying their enormous external debt loads in the wake of the global financial crisis? Why did they not simply default on their foreign obligations and shift the costs of the crisis onto private lenders abroad, as they regularly did prior to World War II?

The answer, I suggest, has something to do with the vast increase in the structural power of finance in recent decades. I trace the origins of this growing power back to three key developments. The first of these is the growing concentration and centralization of international credit markets, which has led to a situation in which the sovereign lending business is now increasingly dominated by an ever-smaller circle of systemically important banks and institutional investors in the rich creditor countries. Second is the resultant financial interventionism of the leading creditor states and the International Monetary Fund, which now regularly disburse sizeable international bailout loans under strict policy conditionality, to prevent countries from defaulting on their debts, thereby shielding their own overexposed financial institutions from losses. Thirdly, the growing dependence of most peripheral states on international credit, which has left borrowing countries increasingly vulnerable to a cut-off of foreign financing.

Taken together, I try to show how these interrelated developments have gradually strengthened the hand of financial elites and fiscally orthodox technocrats in the debtor countries, whose material interests and ideological convictions are closely aligned with those of foreign lenders. All of this comes at the expense of left-leaning politicians who still retain a degree of loyalty towards working people back home, or who simply favor a more heterodox policy response, like a temporary suspension of payments. Over time, this shift in domestic and international power relations has gradually caused fiscal discipline to become internalized into the debtor countries’ state apparatuses, through the formation of what David Harvey calls the “state-finance nexus.” Compliance then becomes the rule; default the exception.

What I tried to do in the book was to identify the exact mechanisms through which these power dynamics operate in practice, and the precise conditions under which they are effective — or not. At the same time, I was also very interested in figuring out under what circumstances a heavily indebted country might still be able to defy its foreign lenders and default on its external debts anyway. This led me to develop a strong interest in popular mobilizations, anti-austerity protest and debt resistance more generally, which became important themes in the Argentine and Greek chapters in particular. Obviously, neoclassical economics has had very little to say about these things, which is why a critical political economy approach was sorely needed.

GS

Throughout your study you make a comparison between the Great Depression of the 1930s and the financial crisis of 2008. What are the main differences between the two conjunctures, in terms of how the capitalist system was structured? Do you see any similarities in the ways that political elites sought to deal with them?

JR

There have been some important similarities between the two crises. One thing that immediately comes to mind is the disastrous insistence on deflationary austerity policies in Weimar Germany under the Versailles Treaty. Clearly Europe has learned very little from that experience, and has fueled the rise of the neo-Nazi Golden Dawn party in Greece through a similarly disastrous insistence on punitive austerity. More recently, of course, there has also been a tendency towards trade protectionism, emanating above all from the Trump administration, which to some extent can be said to resemble the “beggar-thy-neighbor” policies of the 1930s.

When it comes to the question of international debt, however, there is one very important difference between the management of the two crises. During the 1930s, the vast majority of Latin American and European borrowers suspended payments on their foreign obligations to US bondholders. Their governments simply declared a unilateral debt moratorium and stopped paying. In the most recent crisis, by contrast, there has been a widespread insistence on uninterrupted debt servicing, and there have been no major or sustained unilateral payment suspensions to date.

This is quite puzzling, because subsequent research has shown that the prevalent policy response to the crisis of the 1930s was actually a good thing for many of the most heavily indebted countries: while the payment suspensions left the defaulters excluded from international capital markets, the money they saved in the process allowed them to recover much faster than they otherwise would have. The mass defaults also dealt a decisive blow to the power of Wall Street, which in the preceding decades had been pursuing increasingly imperialistic aspirations in Central America and the Caribbean.

Clearly, then, the outcome of the international debt crisis of the 1930s contrasts very sharply to the outcome of contemporary debt crises. Starting with Mexico in 1982, international crisis management has increasingly revolved around the disbursement of massive IMF bailout loans combined with an almost universal insistence on full and timely debt repayment. Debts may sometimes be restructured, but only at the initiative of the creditors themselves. Meanwhile, the type of unilateral payment suspensions that characterized the crises of the 1930s have been all but ruled out. Borrowing governments are now universally expected to behave as “responsible debtors” and never to pursue even a partial or temporary suspension of payments.

David Harvey puts this well when he writes that “the Mexico case demonstrated a key difference between liberal and neoliberal practice: under the former, lenders take the losses that arise from bad investment decisions, while under the latter the borrowers are forced by state and international powers to take on board the cost of debt repayment no matter what the consequences for the livelihood and well-being of the local population.”

GS

Indeed, one of the arguments that recurs in your book is the idea that capitalism and more precisely neoliberalism is incompatible with democracy. Could you elaborate what you mean by this?

JR

There is no doubt that the neoliberal approach to crisis management has had far-reaching implications for democracy in the debtor countries. When international creditors become so powerful that they can rule out certain policy responses a priori, and once the expectation is entrenched that borrowing governments always will — and always should — try to squeeze every last drop of blood out of their societies, we have to ask to what extent these heavily indebted states can still be considered sovereign actors in their own right.

If we consider the Greek case, we very clearly have to answer that question in the negative: by no stretch of the imagination could the decision of the Syriza government to simply ignore the outcome of the 2015 anti-austerity referendum be considered a sovereign or democratic decision. What I personally find particularly fascinating is how uncontroversial this observation seems to have become in establishment circles over the past decade or so. It was always very clear, to all actors involved, that Greek democracy would have to take a backseat to the overarching priority of debt repayment. As the German finance minister, Wolfgang Schäuble, candidly put it ahead of the 2012 elections, the Greeks “can vote however they want, but whatever election result we have will change nothing about the actual situation in the country.”

I think one of the problems with this openly anti-democratic approach is that it has to some extent succeeded in dulling our sense of outrage at this state of affairs. It’s like our technocratic overlords and their neoliberal stooges in academia and the media no longer even feel the need to be apologetic about it; it’s simply taken for granted that the ascendancy of global finance would swallow democracy — and that there is really nothing we can do about this. At the height of the crisis in the eurozone, the Financial Times even ran an op-ed dryly celebrating the fact that “financial markets are acting like a global supra-government” — supposedly a good thing because it allows these markets to impose much-needed discipline on irresponsible borrowers like Greece.

These dynamics inevitably invoke memories of the imperialist era, when creditor states regularly dispatched gunboats and abrogated national sovereignty to force delinquent debtors to repay. Arguably even more troubling, however, are some of the deeper structural changes in the capitalist world economy that have driven these developments. From my perspective, the crisis of democracy today runs much deeper than a straightforward undermining of national sovereignty by supranational organizations and global economic forces — which at any rate is a rather superficial critique that could just as easily be made by anti-globalists on the nationalist right.

GS

What kind of structural changes do you have in mind, here?

JR

One of the more profound problems, as I see it, is that the process of financialization has allowed finance to penetrate ever deeper into social and political life. Irrespective of any concerns about national sovereignty, this development has steadily hollowed out society’s collective resilience to external economic shocks and rendered all of us increasingly dependent on continued credit circulation — and hence on the stability of financial markets — for our own livelihoods. Think, for instance, of the pension investments many working-class and middle-class people have in the stock market, or any savings we may keep in our bank accounts. These would be directly at risk in the event of a government default. Finance has effectively taken us hostage.

The upshot of this is that debtor governments, but also many voters, have become increasingly conservative and risk-averse in their dealings with this mysterious entity we call “the markets.” We could compare this to a political version of the Stockholm syndrome: policymakers nowadays, even those on the Left, are increasingly careful to avoid the type of policies that could be seen to be unfriendly to investors; they begin to appoint technocrats to key positions at the finance ministry, they begin to systematically insulate political decision-making from popular pressures — all out of some ill-defined concern that “pandering to the people” might “upset the markets” and thereby cause borrowing costs to rise and the economy to take a hit, with negative consequences for the government’s ability to legitimize itself in the face of its voters.

Of course, some of these fears may well be imagined or overblown, and governments do at times have considerably more room for maneuver than they think or pretend to have. Yet there is nevertheless a real material force behind the anti-democratic turn in the advanced capitalist countries. Above all, financialization has undermined society’s control over the creation and circulation of credit-money. This means that, in times of crisis in particular, the combined might of financial markets and official lenders — in the form of a collective threat to withhold further international credit — will often be strong enough to force even the most defiant credit-dependent borrower back into line. The tragic experience of the first Syriza government is a case in point.

GS

One of the arguments you make to explain why states continue to repay lenders is that government officials are afraid that default will harm the domestic owners of capital. Could you tell us how this general argument is exemplified in the particular cases of Mexico, Argentina, and Greece, which you examine in your study?

JR

Absolutely — and this is a key point. I already alluded to some of the risks that working people face in the event of a default: they may lose their life savings in the process, or they may lose their jobs and find it increasingly difficult to access the basic necessities of life. But working people also stand to lose from the austerity measures required to pay the debt, as well as the wage and pension cuts, the axing of public benefits, the privatizations of state assets — basically everything debtor governments are required to commit to under an IMF program. If ordinary citizens begin to see the latter as costlier than the former, they may eventually come to favor payment suspension over continued repayment.

The situation is very different for the wealthy upper classes, who tend to be much more exposed to their own government’s debt. Local investors may hold government bonds, for instance, or hold shares in financial firms that do. As a general rule, domestic capitalists tend to depend on financial stability to be able to continue accessing credit and investment. The entire international trade system runs on the constant provision of short-term export and import credit, leaving both industrial and merchant capitalists very reluctant to upset the prevailing financial order. As a general rule, we therefore find that political and economic elites in the debtor countries tend to be fiercely opposed to default and will do everything in their power to avoid it.

This may seem obvious, but it is an important observation that is often ignored by neoclassical economists, who do not recognize this fundamental class conflict at the heart of the question of sovereign debt repayment. For them, a country simply repays because it’s in the best interest of the country as a whole. In reality, heavily indebted countries are by no means unified actors: they tend to be internally divided and riven by profound class conflicts over who is to shoulder the burden of adjustment for the crisis. In the resultant social and political struggles, domestic elites will mobilize all their might to try to prevent the country from slipping into default. We saw this very clearly in the Greek case, with the aggressive fear-mongering campaign of the media-owning oligarchy against the Oxi vote in the anti-austerity referendum of July 2015.

While European officials regularly railed against their Greek counterparts for their supposed lack of reliability and their unwillingness to implement key market reforms, the truth is that the Greek establishment parties — and the wealthy capitalist cronies with whom they were associated — always firmly insisted on repaying the debt and never threatened to unilaterally suspend payments. This reflects a broader tendency that I observed in the Mexican and Argentine cases as well. Here, domestic elites also actively colluded with foreign creditors to impose draconian austerity measures on their own working classes in order to free up resources for foreign debt servicing.

So, we can conclude that the creditor-friendly outcome of contemporary debt crises is never just purely imposed from abroad. Domestic capitalists, financial technocrats, and establishment politicians in the debtor countries all fulfill a crucial bridging role towards international finance, essentially acting as its foremen on the ground.

GS

You argue that the neoliberal approach to handling debt crises that has predominated since the Mexican crisis of 1982 has had catastrophic results for the living standards of the subaltern classes. In what sense did they specifically hurt the poor?

JR

Yes, the social consequences of all this have obviously been horrific. In Mexico and much of Latin America, the 1980s are still remembered as la década perdida, or “the lost decade,” in which millions of people fell into poverty. Subsequent studies of IMF structural adjustment programs in the region found a consistent bias in favor of the capitalist class: the labor share of income fell across the continent, both in absolute and in relative terms. By the end of the decade, even the World Bank chief economist was forced to recognize that “most of the burden has been borne by wage earners in the debtor countries.” The head of UNICEF considered it “hardly too brutal an oversimplification to say that the rich got the loans but the poor got the debts.”

Yet these same disastrous IMF adjustment programs were subsequently re-imposed on countless developing countries in the 1990s and have formed the basis for the official response to the European debt crisis of the 2010s as well. Of course, the IMF has repeatedly claimed that it has changed its ways since the 1980s, but the facts speak for themselves. Even the IMF’s own internal evaluators were extremely critical of the Fund’s role in the management of the Greek debt crisis, concluding that “the burden of adjustment was not shared evenly across society,” that “ownership of the program was limited,” and that “the risks were explicitly flagged.”

Clearly, if you repeat that type of disastrous policy response over and over, for four decades in a row, in dozens upon dozens of countries, people will rightly start asking if there may be some kind of method to the madness. To most reasonable observers, it should now be overwhelmingly clear that, insofar as the IMF’s adjustment programs have served any purpose at all, it has been to consistently shield both private creditors and wealthy elites inside the debtor countries from the costs of adjustment. There is a naked class politics at the heart of the IMF’s interventions that has become all but undeniable in the wake of the recurring debt crises of the 1980s, 1990s and 2010s.

GS

Turning back to the Greek case specifically, do you think it was inevitable the creditors would win?

JR

Not necessarily. I do believe that alternatives remain possible, even within the highly restrictive context of the eurozone. But defying the structural power of international lenders in a context of globalized financial markets and widespread credit dependence requires immense ingenuity, extensive preparation, and unshakable determination — always in combination with powerful popular pressure from below. Sadly, these are precisely the qualities that were in short supply inside the Syriza government in 2015.

What struck me the most about Syriza’s short-lived anti-austerity experiment was the apparent incapacity, not just of the party leadership, but also of some of its more outspoken “internal opposition” members, to present a credible strategy to neutralize the main weapons of the opponent: its control over the international credit supply and its liquidity assistance to the Greek banking system. It was always fairly obvious that in the event of non-compliance, the creditors and the European Central Bank were simply going to close the taps and squeeze the Greek government dry. Countering this would have required a degree of control over domestic credit and money circulation. In the absence of a national currency and an independent central bank, the only way to take that type of control would have been to set up a parallel payment system of sorts.

This, of course, is precisely what finance minister Yanis Varoufakis proposed at the height of the crisis, following the resounding victory of the anti-austerity camp in the July referendum, but Varoufakis was rebuffed by prime minister Tsipras and the most powerful figures in the party leadership. While I was never really an admirer of his swashbuckling style, I want to emphasize that Varoufakis’s parallel payment system proposal was theoretically extremely interesting. It demonstrates that he was one of the few figures inside the government who was aware of the structural power asymmetry between Greece and its lenders, emphasizing the need to reduce the country’s credit and liquidity dependence as a way to escape the lenders’ brutal asphyxiation strategy.

At the same time, however, I have serious doubts about the practical feasibility of Varoufakis’s proposal in light of its technical complexity and Syriza’s poor preparation for such an eventuality. We have to keep in mind that Syriza ministers hardly even had effective control over the state bureaucracy at this point. The party was internally divided, and neither its leadership nor the internal opposition of the Left Platform had a very clear understanding of the forces they were up against. As for Varoufakis, it’s one thing to have a brilliant idea, but quite another to have the political capacity to carry it out — within a very limited time frame and under conditions of extreme duress.

At any rate, for me the key takeaway here is that the outcome of the Greek crisis was never simply written in stone. I do believe that there were alternatives on the table, and that things could have gone differently, but they would have required much more preparation and political effectiveness on the part of the Syriza government, and much more openness to popular participation and social mobilization.

When the people were finally involved in the political process through the anti-austerity plebiscite, the popular energy quickly overflowed the capacity of the government to regulate or contain it. To me, the mass demonstrations and stunning referendum result demonstrate that the Greek people were the truly radical and creative force here; they were willing to take the confrontation with the European creditors much further than their quivering prime minister. I believe there was a potential here to capitalize on this popular energy and radicalize the opposition to the lenders’ demands.

GS

Was Grexit an alternative solution?

JR

Grexit was always one possible outcome and the creditors’ intransigence made it more likely. But realistically, a controlled Grexit would have required even more complex arrangements than Varoufakis’s parallel payment system proposal, and I am yet to see any evidence that such preparations had proceeded to a point where this option could be responsibly implemented, in a way that would have allowed the Syriza government to survive the resultant fallout.

Clearly, there was a lot of talk of a Plan B at the height of the crisis, but also a woeful underestimation of the immense complexity involved and the vast social and economic dislocation Grexit would have caused in the short term. All of this was combined with what looked like a rather naïve assumption that international finance would somehow cease to exert its oppressive force on Greece’s fiscal and monetary policy autonomy outside of the eurozone, as if Grexit equaled the attainment of complete sovereignty and the end of global finance’s stranglehold.

Nevertheless, I do believe that — even if we should not idealize it as a panacea or an easy route — a credible argument could still be made that even a disorderly and extremely disruptive Grexit would, in the medium to long run, have been preferable to the eternal sovereign debt bondage in which Greece still finds itself shackled today. Tsipras’s surrendereffectively subjected the population to a permanent state of debt servitude. In the end, there were no good options — but Tsipras’s embrace of the neoliberal mantra that “there is no alternative” was the worst possible outcome.

In the book I pay relatively little attention to the proposals coming from the various factions of the Greek left. Rather, I was interested in identifying the power dynamics that render such alternative policies increasingly difficult — though not impossible — to realize in practice. In this respect, it is absolutely crucial to remember that the principal blame for the outcome of the crisis rests not with the Greek left but with the European creditors and global finance more generally. The international left should bear part of the responsibility for its failure to adequately stand up to these creditor forces in our own countries. Yes, the Syriza leadership may have failed its voters, but the real takeaway here is that the rest of us failed Greece.

Should we be surprised that an upstart leftist party with no experience in government, taking office in a small peripheral country with no financial resources, an imploding economy, and an extremely weak banking system, was crushed by the combined might of the European Union, the European Central Bank, and the International Monetary Fund? I think it is fairly obvious that the odds were always going to be stacked against Greece. The real tragedy here is that no one in Europe really came to Greece’s aid at this crucial moment. There were no mass demonstrations in Berlin, Frankfurt, Paris, or Brussels. The other EU debtor governments could easily stab their Greek counterparts in the back without facing any meaningful opposition at home. The Anglo-American press quickly warmed to Varoufakis’s antics — but that’s about it.

So, in my view the defeat of the Greek left was a defeat for the European left as a whole. Our failure was collective. We have to learn from this experience together and do much better next time around. Most importantly, we cannot allow ourselves to be played apart so easily. What we need is what the Burkinabé revolutionary Thomas Sankara already called for in the context of the African debt crisis in the 1980s: a united front against debt. It is only when the working classes in the debtor countries begin to unite with the working classes in the creditor countries that we can begin to see meaningful change. As Sankara put it, such a united front “is the only way to assert that the refusal to repay is not an aggressive move on our part, but a fraternal move to speak the truth.”

https://www.jacobinmag.com/2019/03/debt-imf-eurozone-greece-mexico-argentina

These are 6 of NATO’s worst crises in 70 years as the world’s most powerful military alliance

0

Soviet-backed East Germany built a barbed wire fence through the divided city of Berlin in 1961.

Soviet-backed East Germany built a barbed wire fence through the divided city of Berlin in 1961.

The US positioned tanks of its side of the Berlin checkpoint, facing East German troops, which prompted the Soviets to do the same. Fears ran high that a skirmish between the superpowers could rapidly escalate.

The standoff ended peacefully, but the Berlin Wall would last another 28 years.

 Source: US State Department

Share Slide

In October 1962, a US U-2 spy plane snapped photos of Soviet missile sites being built in Cuba.

In October 1962, a US U-2 spy plane snapped photos of Soviet missile sites being built in Cuba.

After days of secret deliberations, President John F. Kennedy imposed a naval blockade around Cuba to block Soviet ships from delivering supplies.

Soviet leader Nikita Khrushchev agreed to withdraw the missiles in return for a US pledge not to invade Cuba, as it had done in the disastrous Bay of Pigs a year before. The US also secretly agreed to remove nuclear missiles stationed in Turkey, a NATO member.

Any conflict between the US and the USSR would likely have involved NATO via the alliance’s mutual-defense agreement.

Source: JFK Library

Share Slide

In 1983, a massive NATO exercise nearly triggered a nuclear crisis.

In 1983, a massive NATO exercise nearly triggered a nuclear crisis.

During exercise Able Archer 83, NATO officers practiced preparing for nuclear strikes amid a much larger war game involving 40,000 troops.

The war games seemed to trigger Russian fears that the US and NATO would launch a preemptive nuclear attack to decapitate Soviet leaders, and the USSR placed some of its nuclear force on alert.

Source: The Atlantic

Share Slide

In 1995, NATO launched an air campaign against Bosnian Serbs that brought the war in the Balkan country to an end.

In 1995, NATO launched an air campaign against Bosnian Serbs that brought the war in the Balkan country to an end.

The Bosnian Serbs, led by Radovan Karadzic, carried out an ethnic-cleansing campaign in Bosnia and Herzegovina designed to wipe out Bosnian Muslims.

The attacks prompted the UN to establish a no-fly zone, which NATO enforced. In February 1994, NATO planes shot down four Serbian jets — the first combat operation in NATO’s history.

Serbian forces perpetrated the Srebrenica massacre in July 1995, killing an estimated 8,000 civilians. NATO responded with a bombing campaign that lasted about a month; the Dayton Accords, which brought the Bosnian War to an end, were signed November 1995.

Source: NATO

Share Slide

Another crisis in the Balkans, this time in Kosovo, led to a refugee crisis and mass killings.

Another crisis in the Balkans, this time in Kosovo, led to a refugee crisis and mass killings.

NATO, this time without UN Security Council approval, launched a 78-day campaign in 1999 against Serbian forces who were carrying out the majority of the mass killings.

NATO jets flew 38,000 sorties, forcing the Serbs under President Slobodan Milosevic to withdraw their forces from Kosovo.

Serbian forces downed two NATO aircraft during the operation: a US Air Force F-117 stealth aircraft on March 27, 1999, and, on May 2 that year, an F-16 flown by Lt. Col. David Goldfein. Goldfein, now a general, is the current Air Force chief of staff.

NATO peacekeepers are still deployed to Kosovo.

Share Slide

After the September 11, 2001, attacks on the US, NATO invoked its self-defense clause for the first time in its history.

After the September 11, 2001, attacks on the US, NATO invoked its self-defense clause for the first time in its history.

NATO countries formed the International Security Assistance Force to defeat the Taliban in Afghanistan, where Al Qaeda had trained its fighters.

The NATO mission continues as Operation Resolute Support, while the US seeks a negotiated exit from the 17-year war. Two US service members were killed in Afghanistan this month, bringing the total to at least four this year and 65 since January 2015.

https://www.businessinsider.in/These-are-6-of-NATOs-worst-crises-in-70-years-as-the-worlds-most-powerful-military-alliance/After-the-September-11-2001-attacks-on-the-US-NATO-invoked-its-self-defense-clause-for-the-first-time-in-its-history-/slideshow/68605968.cms

«Ο Ερντογάν εξέτρεψε τη θεματολογία για τις δημοτικές εκλογές προς την ισλαμιστική και ταυτοτική συζήτηση»

2

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

«Ο πρόεδρος Ερντογάν φοβάται ότι θα χάσει την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη στις δημοτικές εκλογές στις 31 Μαρτίου. Διότι τα νοικοκυριά, που χτυπήθηκαν σκληρά από την ύφεση, θα μπορούσαν να τιμωρήσουν το κόμμα του, το AKP και τους συμμάχους του». Για αυτό και «τα παίζει όλα για όλα στις αυτοδιοικητικές εκλογές». Αυτά αναφέρει στο άρθρο της η δημοσιογράφος Marie Jégo της ηλεκτρονικής έκδοσης Le Monde στις 27-3-2019.

Μάλιστα, ευρισκόμενος σε προεκλογική περιοδεία της κουρδικής περιοχής Van, ο  Ερντογάν δεσμεύτηκε να «κατατάξει την Τουρκία στις πρώτες δέκα οικονομίες του κόσμου», σε περίπτωση νίκης του Κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP, ισλαμο-συντηρητικό) στις εν λόγω δημοτικές εκλογές. Αυτά τα προεκλογικά παραμύθια ακούνε πολλοί συμπατριώτες μας και νομίζουν ότι η Τουρκία είναι τόσο ισχυρή, όσο την προπαγανδίζει στους «αχμάκηδες» ή φανατικούς Τούρκους ο  «Σουλτάνος», ενώ αυτές τις μέρες ξαναζεί τους οικονομικούς εφιάλτες του προηγούμενου καλοκαιριού.

«Δουλέψαμε σκληρά για να λύσουμε τα προβλήματα των κούρδων αδελφών μας και όλων των συμπολιτών μας, όσον αφορά την καταπολέμηση της φτώχειας, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών», είπε στον τοπικό πληθυσμό που ήρθε να τον ακούσει στο Van. Ποιος τα είπε αυτά ; Ο κουρδοφάγος Ερντογάν ! Αυτός που γέμισε τις τουρκικές φυλακές με τους αντιφρονούντες «τρομοκράτες», είπε ξεδιάντροπα ότι υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Ο φόβος του νταή Ερντογάν είναι ότι το τουρκικό εκλογικό σώμα θα τιμωρήσει ενδεχομένως το κόμμα του AKP, το οποίο κέρδισε σχεδόν όλες τις εκλογές από το 2002. Η στιγμή την προσεχή Κυριακή είναι σοβαρή επειδή, για πρώτη φορά από το 2009, ο καλπάζων πληθωρισμός και η οικονομική ύφεση χτυπάει σκληρά τα νοικοκυριά, εξ ου και τα επιδοτούμενα ζαρζαβατικά (Ουρές στην Τουρκία για φθηνά λαχανικά που βλέπουμε στην τηλεόραση (Φωτο: @gokhanozbek/Twitter,iefimerida.gr). Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ευνοϊκές για τους ισλαμο-συντηρητικούς, οι οποίοι θα μπορούσαν να χάσουν τον έλεγχο αρκετών μεγάλων πόλεων, όπως η Άγκυρα, η Κωνσταντινούπολη, η Μπούρσα, η Μερσίνη, τα Άδανα  και η Αττάλεια, γράφει η Marie Jégo.

Η απώλεια της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης, που ελέγχονται από το ΑΚΡ επί ένα τέταρτο του αιώνα, θα ήταν μια τρομερή απογοήτευση για τον Δικτάτορα. Είναι στην Κωνσταντινούπολη που το πρώην παιδί του Λαού της Κασίμπασας, μιας δημοφιλούς περιοχής του Χρυσού Κέρατος, όπου έχτισε την πολιτική του καριέρα.  «Το να κερδίσεις την Κωνσταντινούπολη είναι σαν να κερδίζει η Τουρκία», λέει συχνά ο Ερντογάν. Δήμαρχος της πόλης από το 1994 έως το 1998, «έχτισε δρόμους, έλυσε το πρόβλημα της συνεχούς διακοπής νερού, βελτίωσε τις μεταφορές, δημιούργησε υπηρεσίες και άνοιξε νοσοκομεία για τους φτωχότερους», αναφέρει η Marie Jégo. Με πληθυσμό 1.5 εκατομμύρια κατοίκους, όταν ο Ερντογάν γεννήθηκε το 1954, η πόλη του Βοσπόρου έχει σήμερα 15 εκατομμύρια, ή σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας (82 εκατομμύρια). O «μεγάλος και πλούσιος δήμος» αποτελεί σημαντική πηγή θέσεων εργασίας, διαγωνισμών για μεγάλα έργα και οικοδομές ακίνητης περιουσίας, οι οποίοι την καθιστούν το θεμέλιο λίθο του συστήματος πελατειακών σχέσεων που δημιουργήθηκε από το AKP σε 17 χρόνια αδιάλειπτης εξουσίας.

Μη μπορώντας όμως να τηρήσει τις υποσχέσεις του για ευημερία, ο Ερντογάν έστρεψε την προεκλογική του εκστρατεία στον ισλαμιστικό και ταυτοτικό τομέα. Για την ερντογανική «Δημοκρατία» όλα τα χτυπήματα, κάτω από τη μέση, επιτρέπονται. Οι αντίπαλοί του, ο Kemal Kiliçdaroglu, γενικός γραμματέας του «Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος» (CHP, κεμαλιστικό) και η Meral Aksener,  του «Καλού Κόμματος» (Iyi, εθνικιστική Δεξιά), χαρακτηρίζονται ως «τρομοκράτες» σε κάθε εμφάνισή τους. Έχουν  ξεκινήσει δικαστικές διώξεις εναντίον τους καθώς και  εναντίον του Mansur Yavas, υποψηφίου του CHP για τον δήμο της Άγκυρας, ο οποίος προηγείται στις δημοσκοπήσεις. «Ο δήμος της Άγκυρας είναι πολύ σημαντικός για να πέσει στα χέρια των ανθρώπων που εμπλέκονται σε ύποπτες υποθέσεις», δήλωσε ο Ερντογάν. Περιθωριοποιημένη η αντιπολίτευση ελπίζει να αποσπάσει κάποιους Δήμους από τους Ισλαμο-συντηρητικούς, συμπεριλαμβανομένης της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης. Αλλά η φωνή των υποψηφίων της είναι δύσκολο να ακουστεί. Οι εκλογικοί μηχανισμοί δουλεύουν για το ΑΚΡ και για το «Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης» (MHP, υπερ-εθνικιστικό), σύμμαχος της «Λαϊκής Συμμαχίας» του «Σουλτάνου». Τα εθνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, που ελέγχεται κατά 95% από την κυβέρνηση, καλύπτουν μόνο τις προεκλογικές συγκεντρώσεις  του «Reis», ένα από τα παρατσούκλια του Ερντογάν. Ενδεικτικά αναφέρει η Marie Jégo για τον Φεβρουάριο 2019, η «Λαϊκή Συμμαχία» καρπώθηκε 53 ώρες τηλεοπτικής κάλυψης, ενώ η αντιπολίτευση μόνο 6 ώρες. Το «Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα» (HDP, φιλοκουρδικό), τρίτο κόμμα στο Κοινοβούλιο, είχε 7 λεπτά για να μιλήσει στους τηλεθεατές και με τους ηγέτες του να βρίσκονται στη φυλακή ! (βλέπε και σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 19-06-2018 :http://www.anixneuseis.gr/?p=191614). Κάτι ανάλογο δεν είπε αναπληρωτής Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ στα κομματικά του όργανα ; «Αν δεν βάλουμε μερικούς στη φυλακή, οι εκλογές δεν κερδίζονται». Όλοι οι ανά τον κόσμο «Λαοπρόβλητοι» της ολοκληρωτικής ιδεολογίας, επιθυμούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους στη φυλακή, για να τους κερδίσουν.

Όμως αρκούν μόνο οι φυλακές για τον ολοκληρωτικό Ερντογάν ; Όχι βέβαια. Είναι αναγκαία και η προσθήκη της ταυτοτικής θρησκείας στις προεκλογικές τους σάλτσες. Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, δεν

 

θα μπορούσε να λείψει από τα παπατζίδικα προεκλογικά του καρυκεύματα. Όπως και οι ευρωπαίοι ηγέτες τους οποίους κατηγορεί ως «εχθρούς του Ισλάμ», που αγκαλιάζουν τους «Σταυροφόρους».  Ο Τούρκος πρόεδρος χρησιμοποίησε την Αγία Σοφία – έναν καθεδρικό ναό της ορθοδοξίας που έγινε τζαμί τον 15ο αιώνα και μουσείο τη δεκαετία του 1930 – ως προεκλογική υπόσχεση προς τους θρησκόληπτους  φανατικούς της Τουρκίας. Είναι χαρακτηριστική η διπλανή προεκλογική αφίσα του μπροστά στον Ναό, όπως δείχνει η φωτογραφία του YASIN AKGUL για το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 26-3-2019. Τριάντα έξι ώρες μετά την αντι-μουσουλμανική επίθεση σε δύο τζαμιά στη Νέα Ζηλανδία, αποσπάσματα από σχετικό βίντεο  εμφανίστηκαν, ως σκηνικό, στην προεκλογική του εκστρατεία, ακολουθούμενο και από 8 άλλες συγκεντρώσεις του τις επόμενες ημέρες. «Το όραμα του δολοφόνου, ο οποίος στοχεύει επίσης τη χώρα μας, τον λαό μας και εμένα τον ίδιο, έχει αρχίσει να μολύνει τη Δύση ως καρκινικός όγκος», ανέφερε ο Ερντογάν σε ομιλία του την Παρασκευή 15 Μαρτίου 2019 στην Κωνσταντινούπολη.

Το πραγματικό πρόβλημα του Ερντογάν είναι η οικονομική ύφεση και η μαλακή τουρκική λίρα η οποία συνεχίζει να καταρρέει. Προσπαθεί τώρα μάταια να τηρήσει τις κάλπικες υποσχέσεις του για ευημερία που έδωσε κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αλλά δεν του βγαίνει με τίποτα, όσο συγκρούεται μετωπικά με τον Τραμπ. Ένα αμερικανικό φυσηματάκι στο εθνικό του νόμισμα, και θα πιάσει πνευμονία η τουρκική οικονομία. Ο ομοιοπαθής Πούτιν δεν μπορεί να τον σώσει οικονομικά. Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος για τον οποίο πραγματοποιεί την αυτοδιοικητική προεκλογική εκστρατεία στον ιδεολογικό τομέα και στον τομέα της ισλαμιστικής ταυτότητας, αποφεύγοντας να εξετάσει λεπτομερώς τα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα που αφορούν τα τουρκικά νοικοκυριά. Ο υψηλός πληθωρισμός πλήττει το πορτοφόλι των καταναλωτών. Η εμπιστοσύνη έχει χαθεί. Φοβούμενα την αναζωπύρωση μιας νέας διπλωματικής κρίσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως αυτή που οδήγησε στην πτώση της τουρκικής λίρας πέρυσι, τα νοικοκυριά και οι επιχειρηματίες τρέχουν να αγοράσουν σκληρά δολάρια (Συριζαίοι βλέπετε τι θα μας κάνατε, αν μας πηγαίνατε στη Δραχμή 😉 : 4 δισεκατομμύρια δολάρια αγοράστηκαν από τις 11 έως τις 15 Μαρτίου 2019.
Η απότομη πτώση των συναλλαγματικών αποθεμάτων της τουρκικής κεντρικής τράπεζας προκάλεσε τις υποψίες οικονομικών αναλυτών, μερικές από τις οποίες ήταν εν μέρει αποτέλεσμα των παρεμβάσεων της Τράπεζας για τη στήριξη της τουρκικής λίρας πριν από τις δημοτικές εκλογές, με έναν ρυθμό που την περασμένη Παρασκευή η  JPMorgan χαρακτήρισε για τους πελάτες της ως «μη βιώσιμο». Πράγματι τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τουρκίας έπεσαν μέσα 15 μέρες από 34,8 σε 28,5 δις. Δολάρια, ενώ το επιτόκιο χρηματοδότησης των Τραπεζών από την Κεντρική Τράπεζα Τουρκίας σκαρφάλωσε στο 25,5% και παράλληλα σταμάτησε τα βραχυπρόθεσμα δάνεια σε συνάλλαγμα της μιας εβδομάδας.

Προσωπική σύσταση.

Δεν πάμε να ξοδέψουμε τα σκληρά ευρώ μας, έστω κι αν πρόκειται για λίγα, στην Τουρκία για λίγα συναλλαγματικά αργύρια που μας προσφέρει σήμερα η πτώση της τουρκικής λίρας. Διαφορετικά θα είμαστε άξιοι στην καθημερινή ανθελληνική μαύρη προπαγάνδα του «Σουλτάνου» που μας πουλάει μούσκουλα.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

NATO is the obstacle to improving Russian-Western relations

0

This is the first of a two-part commentary on a Russian perspective of NATO, and the future of Russian-Western relations. Click here for part two.

One of the distinctive features of the modern Western political narrative with regard to NATO is an almost total misunderstanding of how the alliance is perceived in Russia. First and foremost, the Western political establishment seems blithely unaware of the fact that the issue of NATO is the main stumbling block in Russian-Western relations, and that any detente is impossible while that obstacle remains unresolved.

In Russia, NATO is generally viewed as part of the American war machine and an instrument of U.S. global dominance. That view is shared by almost the entire Russian political spectrum. In fact, the same view also prevails among NATO members from eastern Europe, where the alliance is seen as an instrument of U.S. influence and U.S. defense assurances.

That is why Russia is utterly baffled by U.S. accusations that the Kremlin — and President Vladimir Putin specifically — are trying to “drive a wedge between NATO partners.” No one in Moscow has ever regarded NATO as an independent entity that exists separately from the United States. There is a deep conviction in Russia that NATO is nothing more than an instrument of U.S. military policy, and that Washington will always be able to ram any decision through the NATO governing bodies, regardless of what its Western European partners might think of that decision.

That explains why any NATO enlargement is automatically regarded in Russia as a ruse to deploy U.S. forces in close proximity to Russian borders; NATO’s own role in that ruse is seen as a cover story — nothing more. The ongoing deployment of NATO forces in eastern Europe with the ostensible purpose of “containing and deterring Moscow” is seen in Russia as another piece of evidence to confirm that view. These new deployments are conducted under direct U.S. leadership, and most of the new forces deployed are American. The military presence of other NATO members in places such as the Baltic states is insignificant and purely symbolic. Washington and NATO describe these deployments as a “clear signal to Moscow.” In Moscow itself, that signal is read as clear evidence that all the Russian criticisms and concerns about NATO have always been entirely justified, and that the moderate Russian reaction to NATO’s enlargement in the 1990s and early 2000s was a colossal strategic blunder.

The Russian hawks have always insisted that the only reason for admitting the Baltic states to NATO was to give the United States a new forward-staging post for military deployment against Russia. It now turns out that the hawks were right all along. That is why Russia is now determined not to make the same mistake again; it will do all it can to prevent any further NATO encroachment into former Soviet territory — namely, into Ukraine and Georgia. It’s only a matter of time until this unspoken “red line” drawn by Moscow becomes an official stance.

The West does not realize that Russia views NATO enlargement as a threat of U.S. forces (potentially including missile systems) deployed ever closer to critical Russian targets. As a result, Western decision-makers underestimate the strength of the Russian national consensus on this issue. There is a popular opinion in the West that Russia opposes NATO only because of President Putin’s personal animus. That opinion is a gross and primitive misreading of the situation.

The Russian political elite was actively opposed to NATO enlargement even during the era of former Soviet and Russian President Boris Yeltsin. That opposition was solidified by the hostile U.S. and Western reaction to the first Chechen campaign of 1994-1996. That reaction convinced Moscow that the West has no intention of accommodating Russian interests even on the most fundamental national security issues, including the protection of territorial integrity and the fight against terrorism.

It became clear that the Western approach to Russia was radically different from the approach to Germany and Japan after World War II: Those two nations were turned into U.S. satellites in exchange for U.S. security assurances and a recognition of their right to self-defense. But when the Chechen crisis broke out in Russia in the 1990s, Moscow realized that Washington had no intention of offering it any security benefits or recognizing its right to self-defense, even as a theoretical proposition. Russia was required to become a loyal U.S. satellite without receiving anything in return. What is more, the situation gave rise to a deep and widespread Russian suspicion that Washington is seeking to assure Russian status as a loyal vassal by means of further disintegration, weakening and decline of the Russian state.

The gradual conversion of the Russian elites to such a view in the 1990s was the main reason for the collapse of Russia’s pro-Western orientation in the 1990s. The proponents of a pro-Western Russian policy (which essentially implied Russia becoming a U.S. satellite) have since been completely marginalized because they cannot explain what tangible benefits such a course would bring Russia to outweigh the inevitable losses for Russian national security and statehood in general.

Even now, the few remaining Russian liberals tend to avoid any discussions on foreign policy and national defense issues. Much to the disappointment of their Western “friends,” they make it clear by doing so that a well-articulated, pro-Western political platform has essentially ceased to exist in Russia.

Russia’s efforts against NATO enlargement are a result of the foreign policy consensus that had coalesced even before the arrival of President Putin. Ever since the first Chechen crisis, the United States has come to be seen as a potential threat to the very foundations of Russian statehood, and as a foreign power that has no interest in supporting that statehood, even in return for Russian loyalty. That is why the deployment of American proxy forces in the shape of NATO are seen as a threat when they move ever closer to Russian borders without any security assurances being offered to Moscow.

Meanwhile, Washington never had any intention of offering Moscow any such assurances. It believed that sooner or later, Moscow would become a U.S. satellite in any case; it also wanted to preserve a certain freedom of maneuver with regard to Russia. Such a stance served only to deepen Russian suspicions and reinforce the vicious circle of mutual distrust.

As a result, NATO came to be seen by most Russians as a deeply hostile, anti-Russian military coalition long before the current crisis. Russians believe that NATO’s sole task is to maintain a state of confrontation with Russia, and most would subscribe to the idea that “without Russia, there would be no NATO.”

Ruslan Pukhov is the director of the Moscow-based think tank Centre for Analysis of Strategies and Technologies.

https://www.defensenews.com/opinion/commentary/2019/03/28/nato-is-the-obstacle-to-improving-russian-western-relations/?utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=Socialflow%20DFN&fbclid=IwAR38FOV79tMRJqQfmc9kDtHL5bvlOKybWZnV0fyxRLSRgXCq6_vpOcQbybo

Γιατί συνεχίζεται το «παζάρι με τον διάβολο» των Βρυξελλών με τον Βίκτορ Όρμπαν

0
Το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό κόμμα απομακρύνει το αυταρχικό μέλος του -για την ώρα
Ο Όρμπαν κατά την διάρκεια της ετήσιας ομιλίας του για την κατάσταση του έθνους.
Περίληψη:

Με το να αγνοεί επανειλημμένα τις δικές του κόκκινες γραμμές και να επιβάλλει κυρώσεις στον Orban μόνο όσο εκείνος είναι πρόθυμος να δεχθεί, το ΕΛΚ θυσίασε τις θεμελιώδεις αρχές του για ένα εκλογικό πλεονέκτημα.

Η KIM LANE SCHEPPELE είναι ο καθηγήτρια Κοινωνιολογίας και Διεθνών Σχέσεων στην έδρα Laurance S. Rockefeller στην Σχολή Woodrow Wilson και το Πανεπιστημιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Αξιών στο Πανεπιστήμιο Princeton.

Λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές, το μεγαλύτερο κόμμα του ευρωκοινοβουλίου βρίσκεται σε αμηχανία. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), μια κεντροδεξιά και φιλοευρωπαϊκή συμμαχία με περισσότερα από 40 εθνικά κόμματα, έρχεται αντιμέτωπο με μια διαμάχη σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης του τρομερού παιδιού του: Το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα Fidesz, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν.

28032019-3.jpg

Ο Όρμπαν κατά την διάρκεια της ετήσιας ομιλίας του για την κατάσταση του έθνους, στην Βουδαπέστη, τον Φεβρουάριο του 2019. BERNADETT SZABO/REUTERS
————————————————————————–

Από το 2010, ο Όρμπαν έχει πάει την Ουγγαρία αρκετά μακριά προς την κατεύθυνση της απολυταρχίας, τόσο που η Μη Κυβερνητική Οργάνωση Freedom House υποβάθμισε [1] την χώρα από «ελεύθερη» σε «εν μέρει ελεύθερη» στην έκθεσή της για το 2019 –μια πρωτιά στην ιστορία της ΕΕ. Η διολίσθηση του Fidesz στον αυταρχισμό έχει προκαλέσει αυξανόμενη κριτική από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συμπεριλαμβανομένων πολλών μελών του ΕΛΚ. Εντούτοις, χρειάστηκε μια κραυγαλέα εκστρατεία εναντίον της ΕΕ από το Fidesz, που περιείχε προσβλητικές αφίσες [2] για τον Jean-Claude Juncker, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ίδιου του ΕΛΚ, για να αναλάβει δράση το ΕΛΚ. Σε συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα, το ΕΛΚ ανακοίνωσε ότι αναστέλλει το Fidesz [από λειτουργίες του ως μέλους του ΕΛΚ] -αλλά επιφυλάχθηκε από το να το αποβάλλει τελείως.

Πρακτικά, το μέτρο επιτυγχάνει λιγότερα από όσα φαίνεται. Το Fidesz θα σταματήσει να συμμετέχει στις εσωτερικές διεργασίες του ΕΛΚ, αλλά οι ευρωβουλευτές του ως επί το πλείστον θα συνεχίσουν σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, και οι πολύτιμες ψήφοι και οι εκπρόσωποί τους θα εξακολουθήσουν να ωφελούν το ΕΛΚ. Ο λόγος για την ήπια προσέγγιση του ΕΛΚ είναι απλός: Το κόμμα γνωρίζει ότι υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να βγει πρώτο σε αυτές τις ευρωεκλογές του Μαΐου εάν δεν εκδιώξει το Fidesz εντελώς. Επιλέγοντας ένα επιφανειακό μέτρο, το ΕΛΚ επέλεξε την φιλοδοξία έναντι των αρχών. Η απόφαση αυτή μπορεί να γυρίσει σαν μπούμερανγκ για να το στοιχειώσει.

ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΟΝΤΑ;

Ο Όρμπαν έχει παραβιάσει τις δημοκρατικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΕΛΚ εδώ και χρόνια. Υπό την ηγεσία του, η ουγγρική κυβέρνηση προσπάθησε να φιμώσει το δικαστικό σώμα. Έχει επιτεθεί στον Τύπο και σακάτεψε την κοινωνία των πολιτών. Έχει επίσης εδραιώσει τον κομματικό έλεγχο επί των παλαιότερα ανεξάρτητων θεσμών όπως η εκλογική επιτροπή, το ελεγκτικό γραφείο του κράτους, η εισαγγελία και η κεντρική τράπεζα. Ο υφέρπων αυταρχισμός του Orban ανησύχησε τους Ευρωπαίους συναδέλφους του ήδη από το 2013, όταν ορισμένα μέλη του ΕΛΚ υποστήριξαν μια συνολική έκθεση [3] με την οποία έκαναν έκκληση στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα να παρακολουθούν τις πολιτικές της Ουγγαρίας.

28032019-4.jpg

Μια κυβερνητική αφίσα γράφει «Έχετε επίσης το δικαίωμα να γνωρίζετε τι κάνουν οι Βρυξέλλες» και απεικονίζει τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker, και τον Ουγγρο-αμερικανό επιχειρηματία, George Soros, στην Βουδαπέστη, τον Μάρτιο του 2019. BERNADETT SZABO/REUTERS
—————————————————————

Η κριτική μέσα στο ΕΛΚ συνέχισε να αυξάνεται, ιδίως όταν ο Όρμπαν ανάγκασε το Central European University να μετακομίσει από την Βουδαπέστη στην Βιέννη. Τον Σεπτέμβριο του 2018, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επέκρινε εκ νέου τον Όρμπαν και άρχισε μια επίσημη διαδικασία, η οποία αναφέρεται συχνά ως διαδικασία του άρθρου 7, για να προειδοποιήσει την Ουγγαρία ότι θα μπορούσε να υποστεί κυρώσεις εάν συνέχιζε να παραβιάζει τις ευρωπαϊκές αξίες. Το μέτρο πέρασε με την υποστήριξη ενός σημαντικού μπλοκ [4] βουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους ανώτερους ηγέτες του κόμματος.

Εντούτοις, οι πολιτικές ισχύος έχουν συγκρατήσει το ΕΛΚ από το να αναλάβει πιο έντονη δράση. Το ΕΛΚ θέλει να φαίνεται ότι ανταποκρίνεται στους επικριτές μέσα [5] και έξω από το κόμμα οι οποίοι το έχουν κατηγορήσει εδώ και καιρό ότι δεν επιβάλλει κυρώσεις σε μια αδίστακτη κυβέρνηση εντός της ΕΕ. Αλλά με τις εκλογές να επίκεινται, θέλει επίσης το μεγάλο βραβείο που έρχεται με το να παραμείνει το μεγαλύτερο κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Την ικανότητα να ονομάσει τον επόμενο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο οποίος ασκεί τεράστια εξουσία στην ρύθμιση της ατζέντας στην ΕΕ. Ο Manfred Weber, υποψήφιος του ΕΛΚ για την δουλειά αυτή, γνωρίζει ότι μπορεί να χρειαστεί το Fidesz για να πραγματοποιήσει το όνειρό του.

Οι τρέχουσες δημοσκοπήσεις [7] δείχνουν ότι το ΕΛΚ, όπως και πολλά άλλα βασικά κόμματα, θα δεχτεί μεγάλο χτύπημα στις εκλογές του Μαΐου. Είναι πιθανό να υποχωρήσει από τις σημερινές 217 έδρες σε μόλις 178. Αν και είναι ακόμη σε καλό δρόμο για να γίνει το μεγαλύτερο κόμμα, ένα μικρότερο ΕΛΚ θα δυσκολευτεί να πείσει τους άλλους να ακολουθήσουν την επιλογή του για τον πρόεδρο της επιτροπής. Για να διασφαλιστεί ο διορισμός του Weber ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το ΕΛΚ θα χρειαστεί κάθε ψήφο που μπορεί να πάρει -συμπεριλαμβανομένων εκείνων των 13 βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αναμένεται να κερδίσει το Fidesz.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο το γεγονός ότι ο Weber πολέμησε σκληρά για να αποφύγει να επικρίνει τον Όρμπαν. Στα μέσα Μαρτίου, ο Weber ταξίδεψε στην Βουδαπέστη και πρότεινε μια συμβιβαστική λύση που θα επέτρεπε στο Central European University να παραμείνει στην πόλη -κάτι που είχε δηλώσει ότι είναι κόκκινη γραμμή. Ωστόσο, ο Orban απέρριψε την συμφωνία και απέτυχε να τηρήσει καμία από τις όχι τόσο επαχθείς προϋποθέσεις του Weber, που περιλάμβαναν την εγκατάλειψη της εκστρατείας κατά της ΕΕ με τις αφίσες, και μια απολογία για αυτές. Ο Weber είχε ρίξει στον Orban ένα σωσίβιο, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το πάρει.

28032019-5.jpg

Ο Manfred Weber, ο επικεφαλής υποψήφιος του ΕΛΚ στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, τον Μάρτιο του 2019. EVA PLEVIER/REUTERS
———————————————————–

Η θέληση του ΕΛΚ να ανεχθεί τον Orban μπορεί να καταλήξει σε καθαρή πολιτική φιλοδοξία. Ο Όρμπαν φλερτάρει με την ιδέα να δημιουργήσει τον δικό του συνασπισμό αντι-μεταναστευτικών και ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων για να αποσπάσει τον έλεγχο των θεσμών της ΕΕ από τα κεντρώα κόμματα. Οι προβολές θέτουν τον αριθμό των ευρωσκεπτικιστών ευρωβουλευτών στο επόμενο ευρωκοινοβούλιο τόσο ψηλά ως το 250 [8]. Παρόλο που πολλοί από αυτούς τους ευρωβουλευτές πιθανότατα θα ήταν διαιρεμένοι σε διάφορες πολιτικές ομάδες, ο Orban θα μπορούσε να ενώσει αρκετούς από αυτούς για να δημιουργήσει μια ισχυρή λαϊκιστική δύναμη. Η στρατηγική του Orban είναι να κάνει εκστρατεία σε δύο κατευθύνσεις. Μπορεί να χρησιμοποιήσει το ΕΛΚ για να προστατεύσει τον εαυτό του από την κριτική, ενώ ταυτόχρονα μελετά να προχωρήσει ως ο ηγέτης μιας πανευρωπαϊκής λαϊκιστικής εξέγερσης.

«ΟΥΤΕ ΑΠΟΒΟΛΗ, ΟΥΤΕ ΑΝΑΣΤΟΛΗ»

Εγχωρίως, τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης της Ουγγαρίας διαστρέφουν την μεταχείριση του Όρμπαν από το ΕΛΚ ως δικαίωση της ηγεσίας του. Ο Όρμπαν υποστηρίζει τώρα ότι το Fidesz δεν ανεστάλη, αλλά μάλλον εθελοντικά «ανέστειλε τον εαυτό του» [9]. Ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της χώρας δήλωσε ότι ο Όρμπαν είχε σημειώσει μια «τεράστια νίκη». Ο φιλικός προς την κυβέρνηση ειδησεογραφικός ιστότοπος Origo διακήρυξε: «Ούτε αποβολή, ούτε αναστολή!».

Ο ουγγρικός Τύπος δεν είναι εντελώς λάθος. Ο Orban κράτησε απροσδόκητα τον έλεγχο μέσα από όλες τις διαδικασίες που υποτίθεται ότι στόχευαν σε αυτόν. Οι όροι της αναστολής ελήφθησαν από μια κίνηση που είχε προωθήσει ο ίδιος ο Όρμπαν. Σύμφωνα με την τελική απόφαση, το Fidesz θα σταματήσει «εθελοντικά» να παρευρίσκεται στις συνεδριάσεις του ΕΛΚ, να ψηφίζει για τους υποψηφίους για ηγεσία του κόμματος, και γενικά να συμμετέχει στις εργασίες του κόμματος. Θα δεχθεί επίσης μια επιτροπή τριών «σοφών» [10] -τον πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Herman Van Rompuy, τον Αυστριακό πρώην Καγκελάριο, Wolfgang Schüssel, και τον πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Hans-Gert Pöttering, οι οποίοι θα εξετάσουν εάν η ουγγρική κυβέρνηση παραβίασε τις αξίες του ΕΛΚ. Εάν εκδώσουν για την Ουγγαρία ένα καθαρό πόρισμα δημοκρατικής υγείας, ο Orban μπορεί να επιστρέψει στο κόμμα. Δεν εκπλήσσει ότι ο Orban έχει ήδη κινηθεί για να αναλάβει τον έλεγχο αυτής της διαδικασίας διορίζοντας μια παράλληλη ουγγρική ομάδα για να εκπαιδεύσει την ομάδα του ΕΛΚ όταν έρθει στην πόλη.

Εν τω μεταξύ, όμως, λίγα έχουν αλλάξει. Οι σημερινοί βουλευτές του Fidesz θα διατηρήσουν τις διάφορες αναθέσεις στις επιτροπές [στις οποίες μετέχουν], όπου φρουρούν πολλά από τα κομβικά σημεία μέσω των οποίων πρέπει να περάσει οποιαδήποτε απόφαση για τιμωρία της Ουγγαρίας. Ένας ευρωβουλευτής του Fidesz εξακολουθεί να είναι εις εκ των αντιπροέδρων του κοινοβουλίου.

Αλλά ούτε η συμπεριφορά του Orban έχει αλλάξει. Ανανεωμένος μετά τις κυρώσεις εναντίον του στις Βρυξέλλες, επανέλαβε ταχέως τις επιθέσεις του στην ΕΕ και το ΕΛΚ. Σε μια ραδιοφωνική εκπομπή την Κυριακή [11], ορκίστηκε να συνεχίσει την καμπάνια με τις αφίσες κατά της ΕΕ. Προειδοποίησε επίσης ότι το ΕΛΚ δεν πρέπει να τον θεωρεί δεδομένο, λέγοντας ότι το μπλοκ είχε γίνει μια «ημι-αριστερή» σκιά του πρώην εαυτού του, και πιθανολόγησε ότι ίσως είναι καιρός να συμμετάσχει κανείς σε «κάποια νέα κομματική συμμαχία».

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ

Με το να αγνοεί επανειλημμένα τις δικές του κόκκινες γραμμές και να επιβάλλει κυρώσεις στον Orban μόνο όσο εκείνος είναι πρόθυμος να δεχθεί, το ΕΛΚ θυσίασε τις θεμελιώδεις αρχές του για ένα εκλογικό πλεονέκτημα. Η Ευρώπη, σύμφωνα με το ΕΛΚ, είναι μια κοινότητα αξιών που πρέπει να αμυνθεί ενάντια στους αρνητές της. Αλλά η προθυμία του μεγαλύτερου κεντρώου συλλόγου της ΕΕ να κατευνάσει μια αντιφιλελεύθερη κυβέρνηση καταδεικνύει ότι δεν υπάρχουν αξίες που δεν θα εγκαταλείψει εάν διακυβεύεται η ισχύς του.

Αφού αποφάσισε να διατηρήσει τον Όρμπαν μέσα στο κόμμα για την ώρα, το ΕΛΚ μπορεί να παλέψει να κρατήσει τα μέλη του που τηρούν περισσότερο τις αξίες, όταν ο Όρμπαν θα εξακολουθεί να συμπεριφέρεται άσχημα. Ίσως να μην πάρει καν τις ψήφους του Όρμπαν στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αν εκείνος αποφασίσει να αποστατήσει μετά τις εκλογές. Το ΕΛΚ προσπαθεί ταυτόχρονα και να επιβάλλει κυρώσεις στον Όρμπαν και να διατηρήσει την υποστήριξή του. Μπορεί να μην επιτύχει τίποτε από τα δύο.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/hungary/2019-03-28/europes-large…

Σύνδεσμοι:
[1] https://freedomhouse.org/report/freedom-world/freedom-world-2019
[2] https://www.theguardian.com/world/2019/feb/19/brussels-orban-jean-claude…
[3] https://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//NONSGML+TA+…
[4] https://www.euractiv.com/section/eu-elections-2019/news/orban-divides-ep…
[5] https://www.euractiv.com/section/politics/news/critical-mass-building-fo…
[6] https://www.politico.eu/article/epp-defends-hungary-orban-against-critic…
[7] https://pollofpolls.eu/EU
[8] https://www.politico.eu/article/new-politico-2019-european-parliament-el…
[9] https://444.hu/2019/03/20/a-fidesz-hajlando-lehet-felfuggeszteni-magat
[10] http://www.ft.com/content/742970c0-4b37-11e9-bbc9-6917dce3dc62
[11] http://24.hu/belfold/2019/03/24/orban-kossuth-radio/

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το διαζύγιο του Brexit γίνεται πιο μπερδεμένο

0

Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΕΕ θα είναι δεσμευμένοι μεταξύ τους για πολλά χρόνια
Περίληψη:

Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρήσει χωρίς συμφωνία, δεν θα υπάρξει σύμφωνο διαζυγίου, καμία μεταβατική περίοδος, και καμία προστασία για τα ιρλανδικά σύνορα. Ο χωρισμός θα είναι καθαρός, υπό την έννοια ότι δεν θα ισχύσει κανένας από τους παλαιούς περιορισμούς. Αλλά θα είναι επίσης χαοτικός.

Η AMANDA SLOAT είναι ανώτερη υπότροφος Robert Bosch στο Center on the United States and Europe στο Ινστιτούτο Brookings.

Το διαζύγιο είναι επώδυνο, ειδικά όταν ένας γάμος έχει διαρκέσει για περισσότερο από 40 χρόνια και η ζωή και τα οικονομικά είναι βαθιά αλληλένδετα. Τα συναισθήματα είναι έντονα, τα περιουσιακά στοιχεία αμφισβητούνται, και αμέτρητες λεπτομέρειες πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση τον Ιούνιο του 2016 δεν ήταν διαφορετική: Οι διαπραγματεύσεις για το διαζύγιο [1] προκάλεσαν έντονες συζητήσεις σχετικά με τις μελλοντικές σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρωπαϊκή Ένωση και βεβιασμένες διευθετήσεις με την Βόρεια Ιρλανδία [2] και την Σκωτία.

28032019-1.jpg

Υποστηρικτής της ΕΕ σε μια διαδήλωση στο Λονδίνο, τον Μάρτιο του 2019. KEVIN COOMBS / REUTERS
———————————————————————

Η βρετανική κυβέρνηση υπήρξε από την αρχή ένα αμφίθυμο μέλος της οικογένειας της ΕΕ. Το 1957, το Ηνωμένο Βασίλειο επέλεξε να μην συμμετάσχει από την αρχή στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, απρόθυμο να παραχωρήσει κυριαρχία σε ένα υπερεθνικό θεσμικό όργανο και ανησυχώντας ότι θα κάνει ζημιά στους δεσμούς του με την Κοινοπολιτεία. Το 1973, η βρετανική κυβέρνηση προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Όμως, με την πάροδο των ετών, διαπραγματεύτηκε μια έκπτωση που μείωνε τις οικονομικές της συνεισφορές και δεν συμμετείχε σε διάφορες εμβληματικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένου του ευρώ και του χώρου Σένγκεν.

Όταν ο πρώην πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον διεξήγαγε δημοψήφισμα για την ένταξη στην ΕΕ τον Ιούνιο του 2016, επιδίωξε να τερματίσει μια μακροχρόνια διαφωνία εντός του Συντηρητικού Κόμματός του για την θέση του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρώπη. Οι δημοσκοπήσεις [3] έδειξαν ότι το κοινό δεν αναγνώριζε την Ευρώπη ως το σημαντικότερο ζήτημα πριν να ανακοινώσει το δημοψήφισμα στις αρχές του 2016. Μετά από μια αμφισβητούμενη εκστρατεία, οι Βρετανοί ψηφοφόροι επέλεξαν με διαφορά 51,9 έναντι 48,1% να εγκαταλείψουν την ΕΕ. Οι στάσεις ποίκιλλαν σε ολόκληρη την χώρα, με σταθερές πλειοψηφίες στην Σκωτία, την Βόρεια Ιρλανδία και το Λονδίνο να προτιμούν να παραμείνουν [εντός της ΕΕ].

Στις 29 Μαρτίου 2017, η βρετανική κυβέρνηση κοινοποίησε στην ΕΕ την πρόθεσή της να αποσυρθεί, επικαλούμενη το άρθρο 50 [4] της Συνθήκης της Λισαβόνας της ΕΕ. Τον Ιούνιο του 2017, οι δύο πλευρές άρχισαν περίπλοκες διαπραγματεύσεις για τους όρους του χωρισμού που είχε προγραμματιστεί να τεθεί σε ισχύ στις 29 Μαρτίου 2019. Το Λονδίνο δέχθηκε την προτιμώμενη από τις Βρυξέλλες αλληλουχία για τις συνομιλίες: Οριστικοποίηση του διαζυγίου πριν την αντιμετώπιση του μέλλοντος. Υπήρχε λογική στην προσέγγιση αυτή, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλησε το Ηνωμένο Βασίλειο να κάνει ένα καθαρό διαζύγιο πριν οριστούν νέες ρυθμίσεις. Τον Νοέμβριο του 2018, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπραγματεύθηκαν μια νομικά δεσμευτική συμφωνία αποχώρησης που καθόριζε τους όρους αποχώρησης, καθώς και μια μη νομικά δεσμευτική πολιτική δήλωση που καθορίζει τις κατευθυντήριες αρχές για μια μελλοντική σχέση. Το Βρετανικό Κοινοβούλιο προσπάθησε να επικυρώσει αυτά τα έγγραφα εν μέσω επιχειρημάτων σχετικά με την προτιμώμενη φύση της σχέσης του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρώπη, σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με το πνεύμα των συζητήσεων που προκάλεσαν το δημοψήφισμα.

Το backstop για την Βόρεια Ιρλανδία έχει καταστεί αντιπροσωπευτικό για αυτή την διαμάχη. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί επί του παρόντος μέρος της τελωνειακής ένωσης και της ενιαίας αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα αποχωρήσει και από τα δύο μετά το Brexit, κάτι που θα αναβιβάσει το καθεστώς των ιρλανδικών συνόρων σε τελωνειακό σύνορο με τους σχετικούς ελέγχους. Αυτό θα ήταν πρακτικά δύσκολο και ψυχολογικά καταστροφικό για πολλούς που ζουν στην Βόρεια Ιρλανδία, δεδομένης της ιστορίας των βίαιων συγκρούσεων και της πρόσφατης επιτυχίας στην απομάκρυνση στρατιωτικών παρατηρητηρίων και σημείων ελέγχου στα σύνορα ως μέρος της ειρηνευτικής διαδικασίας.

Τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουν να αποφύγουν την επιβολή σκληρών συνόρων, ιδανικά αντιμετωπίζοντας το ζήτημα μέσω της οικονομικής τους σχέσης μετά το Brexit. Ωστόσο, εάν και μέχρι να γίνουν τέτοιες ρυθμίσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση επέμεινε στην πρόβλεψη ενός ορίου (backstop) [5] στην συμφωνία αποχώρησης: Το σύνολο του Ηνωμένου Βασιλείου θα παραμείνει σε τελωνειακή ένωση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η Βόρειος Ιρλανδία θα συμμορφωθεί με επιπλέον κανονισμούς της ενιαίας αγοράς για τα εμπορεύματα και τα τρόφιμα.

Μια δυσάρεστη πραγματικότητα έχει καταστεί αδύνατο να αγνοηθεί: Η μεγαλύτερη απόκλιση από τους κανονισμούς της ΕΕ θα δώσει στο Ηνωμένο Βασίλειο περισσότερη οικονομική και εμπορική ανεξαρτησία, αλλά με τίμημα περισσότερο διεισδυτικούς ελέγχους επί των εμπορευμάτων που διασχίζουν τα σύνορα της Βόρειας Ιρλανδίας. Οι διαπραγματευτικοί στόχοι της Βρετανίδας πρωθυπουργού Theresa May -να εγκαταλείψει την ενιαία αγορά και την τελωνειακή ένωση της ΕΕ, να αποτρέψει ένα σκληρό σύνορο με την Ιρλανδία και να διασφαλίσει μια [ενιαία] προσέγγιση σε όλη τη χώρα για το Brexit- δημιούργησαν ένα «τρίλημμα» [6] που αποδείχθηκε δύσκολο να ικανοποιηθεί. Οι υπέρ του Brexit στο κόμμα της φοβούνται ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να παραμείνει παγιδευμένο στην τελωνειακή ένωση, δεδομένου ότι το backstop δεν είναι χρονικά περιορισμένο ούτε επιτρέπει τη μονομερή απόσυρση. Το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (DUP) της Βόρειας Ιρλανδίας, του οποίου δέκα βουλευτές υποστήριξαν την συντηρητική κυβέρνηση της Μέι από τότε που έχασε την πλειοψηφία της στις εκλογές του Ιουνίου του 2017, δεν επιθυμεί την διαφορετική μεταχείριση της περιοχής από το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Εργατικό Κόμμα έχει υποστηρίξει ένα ηπιότερο Brexit που να κρατάει το Ηνωμένο Βασίλειο στην τελωνειακή ένωση, ενώ ορισμένα μέλη των Εργατικών μαζί με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες και τους Σκώτους Εθνικιστές αντιτάσσονται πλήρως στο Brexit. Ωστόσο, η Μέι, με κίνητρο την διατήρηση της ενότητας του Συντηρητικού Κόμματος, έχει επανειλημμένα επιδιώξει να αλλάξει το backstop (κάτι στο οποίο αντιτίθεται η Ευρωπαϊκή Ένωση) παρά να τροποποιήσει την πολιτική διακήρυξη με το να επιτρέψει μεγαλύτερη ευθυγράμμιση στη μελλοντική σχέση (κάτι που η ΕΕ θα διευκόλυνε).

ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΕΝΩΣΗ»

Ακριβώς όπως το διαζύγιο μπορεί να είναι δύσκολο για τα παιδιά, το Brexit έχει δημιουργήσει προκλήσεις για τα συστατικά μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου, ιδίως την Βόρεια Ιρλανδία και την Σκωτία. Η Βόρεια Ιρλανδία αποτελείται από έξι κομητείες που παρέμειναν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου μετά την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας το 1921. Η προτεσταντική και κυρίως υπέρ της ένωσης [στμ: οι unionists, υπέρμαχοι της ένωσης με την υπόλοιπη Μεγάλη Βρετανία] κοινότητα, και οι Καθολικοί και σε μεγάλο βαθμό εθνικιστές συνέχισαν να αμφισβητούν το καθεστώς αυτού του εδάφους πολύ καιρό μετά από αυτή την διάσπαση. Δεκαετίες βίας, γνωστές ως Troubles, άφησαν περισσότερους από 3.600 νεκρούς στα τέλη του 20ού αιώνα. Η σύγκρουση έληξε με την Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998 [7], η οποία δημιούργησε μια διευθέτηση επιμερισμού των εξουσιών που έδωσε και στις δύο κοινότητες την δυνατότητα να έχουν λόγο στην περιφερειακή διακυβέρνηση. Οι παραστρατιωτικές ομάδες παρέδωσαν τα όπλα τους και η βρετανική κυβέρνηση μείωσε την στρατιωτική της παρουσία της εκεί. Η ένταξη στην ΕΕ τόσο του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και της Ιρλανδίας επέτρεψε ένα ανοιχτό σύνορο, το οποίο στήριξε την εύθραυστη ειρήνη στην Βόρεια Ιρλανδία με το να αφαιρέσει πρόσθετες φυσικές, οικονομικές και ψυχολογικές διαιρέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Στο δημοψήφισμα του Brexit, το 55,8% των ψηφοφόρων στην Βόρεια Ιρλανδία προτίμησε να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Λίγες εβδομάδες μετά την ψηφοφορία, ο πρώτος υπουργός και ο αναπληρωτής πρώτος υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας -που αντιπροσώπευαν διαφορετικές κοινότητες και είχαν αντίθετες θέσεις στο δημοψήφισμα- έστειλαν κοινή επιστολή προς τη Μέι δηλώνοντας τις κοινές ανησυχίες τους σχετικά με τις συνέπειες της αποχώρησης για την περιοχή. (Ο ηγέτης του DUP είχε υποστηρίξει το Brexit, αλλά και πάλι ήθελε να εξασφαλίσει την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και αγαθών πέρα από τα σύνορα, την συνέχιση της χρηματοδότησης της ΕΕ για την υποστήριξη της οικονομικής ανάπτυξης και των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών, και την προστασία του τομέα των γεωργικών διατροφικών προϊόντων από τους δασμολογικούς φραγμούς). Η κυβέρνηση επιμερισμού της εξουσίας κατέρρευσε έξι μήνες αργότερα εν μέσω ενός τοπικού σκανδάλου, με την πολιτικοποίηση των συζητήσεων του Brexit να εμποδίζουν τις προσπάθειες για την ανασύστασή της. Ο Ιανουάριος του 2019 σηματοδότησε δύο χρόνια χωρίς κυβέρνηση στην Βόρεια Ιρλανδία.

Η μεταπολεμική κοινωνία της Βόρειας Ιρλανδίας -όπου τα «τείχη της ειρήνης» χωρίζουν τις κοινότητες, μόνο το 7% των παιδιών [8] παρακολουθούν κοινά σχολεία, και παραστρατιωτικές ομάδες που διαφωνούν εξακολουθούν να πυροδοτούν βόμβες σε αυτοκίνητα [9]- έγινε πιο πολωμένη [10] καθώς το Westminster καυγάδιζε. Μια δημοσκόπηση τον Δεκέμβριο του 2018 [11] διαπίστωσε ότι το 69% εκείνων υπέρ της ένωσης ήταν αντίθετοι στο να αποχωρήσει η Βόρεια Ιρλανδία από την ΕΕ με όρους διαφορετικούς από εκείνους του υπόλοιπου Ηνωμένου Βασιλείου˙ σε αντιδιαστολή, το 88% των εθνικιστών και το 65% των συνολικά ερωτηθέντων βλέπουν αυτό το σενάριο ως συμφέρον. Ομοίως, τα δύο τρίτα των υπέρ της ένωσης (unionists) θα προτιμούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να υπάρχει συμφωνία (ακόμη και αν αυτό απαιτεί συνοριακούς ελέγχους) παρά να παραμείνει˙ το 90% των εθνικιστών προτιμούν να παραμένουν στην ΕΕ υπό τους όρους αυτούς. Χαρακτηριστικά, μια δημοσκόπηση που διεξήχθη τον Μάρτιο του 2019 [12] διαπίστωσε ότι και οι δύο κοινότητες (πάνω από 60% σε κάθε πλευρά) θα υποστήριζαν μια ηπιότερη έξοδο για ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο εάν εγκαταλείψει την ΕΕ.

Το Brexit δημιούργησε επίσης ερωτήματα σχετικά με το μελλοντικό καθεστώς της Σκωτίας, της οποίας οι δεσμοί με την Αγγλία χρονολογούνται από την ένωση των βασιλείων το 1603 και των κοινοβουλίων το 1707. Το κοινοβούλιο της Σκωτίας ιδρύθηκε το 1999 ως μέρος της προσπάθειας του πρωθυπουργού, Τόνι Μπλερ, να αποκεντρώσει την εξουσία σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυβέρνηση, της οποίας ηγείται το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας από το 2011, πραγματοποίησε δημοψήφισμα τον Σεπτέμβριο του 2014 για το κατά πόσον η Σκωτία πρέπει να γίνει ανεξάρτητη χώρα. Με ποσοστό συμμετοχής άνω του 84%, οι Σκωτσέζοι ψήφισαν [13] με διαφορά 55,3 έναντι 44,7% υπέρ του να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στο δημοψήφισμα του Brexit δύο χρόνια αργότερα, το 62% των ψηφοφόρων στην Σκωτία (συμπεριλαμβανομένων των πλειοψηφιών σε όλες τις επαρχίες) προτιμούσαν να παραμείνουν στην ΕΕ. Η πρώτη υπουργός, Nicola Sturgeon, ζήτησε σύντομα ένα δεύτερο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, επικαλούμενη [14] την «σημαντική και ουσιαστική αλλαγή των συνθηκών» που το εκλογικό μανιφέστο του κόμματός της έλεγε ότι θα μπορούσε να προκαλέσει αίτημα για άλλο ένα δημοψήφισμα. Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό, οι δημοσκοπήσεις [15] δεν έχουν δείξει μια σημαντική αύξηση της υποστήριξης για την ανεξαρτησία. Κατ’ αρχήν, οι Σκωτσέζοι έχουν κουραστεί να ψηφίζουν: Από το 2014 έως το 2017, ψήφισαν σε δύο δημοψηφίσματα, δύο βρετανικές εκλογές, εκλογές για το σκωτικό κοινοβούλιο και σε τοπικές εκλογές. Έμαθαν ότι τα δημοψηφίσματα δεν επιλύουν οριστικά τα πολιτικά ζητήματα. Οι διαπραγματεύσεις του μπερδεμένου Brexit αποθάρρυναν περαιτέρω τους ψηφοφόρους: Αν χρειάζεται τόσο πολύ [προσπάθεια] για να διαλυθεί μια 40χρονη ένωση, το ξήλωμα δεσμών 300 ετών θα είναι πολύ πιο δύσκολο. Η συζήτηση για την Βόρεια Ιρλανδία κατέδειξε ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα χρειαζόταν σύνορα με μια μετα-Brexit Αγγλία.

ΕΝΑ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το πώς, το πότε και ακόμη και το εάν το Ηνωμένο Βασίλειο εγκαταλείψει την ΕΕ παραμένει ασαφές. Υποθέτοντας ότι θα αποχωρήσει όντως, η φύση της αποχώρησής του θα διαμορφώσει τις μελλοντικές σχέσεις του με την Ευρώπη. Οι παρατεταμένες και αμφισβητούμενες διαπραγματεύσεις έχουν ήδη μειώσει την εμπιστοσύνη μεταξύ Λονδίνου και Βρυξελλών, βλάπτουν την φήμη του Ηνωμένου Βασιλείου σε ολόκληρη την ήπειρο και τροφοδοτούν την αντιπάθεια κατά των υπέρμαχων του Brexit εγχωρίως. Η καλή θέληση μεταξύ του Λονδίνου και του Δουβλίνου, που τροφοδοτείται από δεκαετίες επιτυχούς διαχείρισης της ειρηνευτικής διαδικασίας στην Βόρεια Ιρλανδία, μειώνεται επίσης.

Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρήσει χωρίς συμφωνία, δεν θα υπάρξει σύμφωνο διαζυγίου, καμία μεταβατική περίοδος, και καμία προστασία για τα ιρλανδικά σύνορα. Ο χωρισμός θα είναι καθαρός, υπό την έννοια ότι δεν θα ισχύσει κανένας από τους παλαιούς περιορισμούς. Αλλά θα είναι επίσης χαοτικός, καθώς οι πλευρές θα αναγκαστούν να αναπτύξουν αποσπασματικούς μηχανισμούς για τα πάντα, από τα τελωνεία και τους δασμούς μέχρι τα δικαιώματα των πολιτών και την ανταλλαγή πληροφοριών [των μυστικών υπηρεσιών].

Εάν υπάρξει μακρά παράταση μέχρι την ημερομηνία εξόδου του, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να βρει μια διέξοδο από το σημερινό αδιέξοδο. Αν και Βρετανοί ψηφοφόροι, δημοσιογράφοι και ακόμη και η πρωθυπουργός έχουν σωρεύσει χλεύη στο βρισκόμενο εν αδιεξόδω Κοινοβούλιο, οι πολωμένοι βουλευτές αντιπροσωπεύουν μια διαιρεμένη χώρα. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση [16] μετά την δεύτερη ήττα της συμφωνίας της Μέι αποκάλυψε δημόσια δυσαρέσκεια σχετικά με την συμφωνία της καθώς και μια αύξηση της υποστήριξης για πολλές αντιφατικές θέσεις: Καμία συμφωνία, ένα δεύτερο δημοψήφισμα, και παραμονή στην ΕΕ. Αν το Ηνωμένο Βασίλειο αναγκαστεί να εκλέξει εκπροσώπους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάιο ως προϋπόθεση για μια μεγαλύτερη παράταση, το εκλογικό σώμα του μπορεί να επιλέξει βουλευτές που θα αντικατοπτρίζουν την οργή των υπέρμαχων του Brexit ή που θα παρεμποδίζουν τις δημοσιονομικές συζητήσεις της ΕΕ και τις εκκρεμούσες μεταρρυθμίσεις.

Ακόμη και αν το Ηνωμένο Βασίλειο συμφωνήσει τελικά με μια συμφωνία που θα ολοκληρώνει το διαζύγιο, οι πλευρές πρέπει στην συνέχεια να ξεκινήσουν την επίπονη διαδικασία καθορισμού της μελλοντικής τους σχέσης. Είκοσι ένας μήνες έχουν προϋπολογιστεί για αυτή την διαδικασία, αλλά θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ περισσότερο -ιδιαίτερα λόγω της συνεχιζόμενης εγχώριας διαμάχης. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει περιορισμένη μόχλευση στις διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, δεδομένου του πόσο κοντά βρίσκεται και του πόσα συμφέροντα μοιράζεται με την Ευρώπη, η ΕΕ θα πρέπει να συνεχίσει να συνεργάζεται με το «πρώην» της για ζητήματα ασφάλειας, καθώς και για οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές υποθέσεις. Παντρεμένοι, διαζευγμένοι ή ανίκανοι να χωρίσουν, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους για πολλά ακόμη χρόνια, τελικά.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2019-03-27/brexit-breakup…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-kingdom/2018-11-20/no-dea…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/ireland/2019-03-25/how-theresa-m…
[3] https://ftalphaville.ft.com/2018/12/11/1544504400000/The-only-Brexit-cha…
[4] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A12012M050
[5] https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/draft_withdra…
[6] https://www.cer.eu/insights/theresa-mays-irish-trilemma
[7] https://www.gov.uk/government/publications/the-belfast-agreement
[8] https://www.belfasttelegraph.co.uk/life/the-belfast-agreement-20-years-o…
[9] https://www.reuters.com/article/us-britain-nireland-blast/ira-claims-res…
[10] https://protect-us.mimecast.com/s/zPTvCQW5k0UDL4ETxMYzC?domain=psa.ac.uk
[11] https://docs.wixstatic.com/ugd/024943_b89b42d32364461298ba5fe7867d82e1.pdf
[12] https://www.irishtimes.com/news/politics/irish-times-poll-northern-irela…
[13] https://www.bbc.com/news/events/scotland-decides/results
[14] https://www.economist.com/britain/2016/06/24/scotland-votes-to-stay-in-t…
[15] http://whatscotlandthinks.org/questions/how-would-you-vote-in-the-in-a-s…
[16] https://www.politico.eu/article/poll-half-of-uk-voters-want-theresa-may-…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς

0
Σταύρος Λυγερός

Για όσους είχαν αμφιβολία, ο Ζάεφ επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο στη Βουλή των Σκοπίων, αυτό που βεβαίως ήταν προφανές από το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών: Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα Νίμιτς. Αναγνώρισε “μακεδονική” ταυτότητα (ιθαγένεια, γλώσσα και κατ’ επέκτασιν εθνότητα) για να επιτύχει την αλλαγή της κρατικής ονομασίας σε Βόρεια Μακεδονία.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός είναι τόσο κακός, δεδομένου ότι σε κάθε διαπραγμάτευση γίνονται εκπτώσεις από κάθε πλευρά. Αν και έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη Συμφωνία των Πρεσπών, έχει κρίσιμη σημασία να αναφέρω πως αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός έγινε, επειδή η Αθήνα με εθνική ελαφρότητα υιοθέτησε το πλαίσιο-παγίδα Νίμιτς, το οποίο εδώ και δεκαετίες επιζητούσε ακριβώς αυτή την ανταλλαγή ως κορμό και θεμέλιο μία συμφωνίας.

Έτσι φθάσαμε στο διεθνώς παράδοξο το κράτος να ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία και οι πολίτες του “Μακεδόνες” που ομιλούν τη “μακεδονική” γλώσσα. Και είναι παράδοξο, επειδή η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Ως εκ τούτου, το όνομα της ιθαγένειας σε όλα τα κράτη είναι πάντα παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Ο πολίτης της Νότιας Αφρικής είναι Νοτιοαφρικανός. Ο πολίτης του Βελγίου, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Βαλόνος ή Φλαμανδός, είναι Βέλγος όσον αφορά την ιθαγένεια. Οι πολίτες της “Βόρειας Μακεδονίας”, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Σλαβομακεδόνες ή Αλβανοί, έπρεπε να είναι Βορειομακεδόνες όσον αφορά την ιθαγένεια.

Οι Τσίπρας και Κοτζιάς δεν έχουν ποτέ δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς αυτού κανόνα. Προβάλουν το κατά τα άλλα σωστό επιχείρημα ότι σε μία διαπραγμάτευση κάτι παίρνει η μία πλευρά και κάτι η άλλη. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι Σλαβομακεδόνες έπρεπε να πάρουν τη “μακεδονική” ταυτότητα. Αυτό συνέβη, επειδή ακριβώς η Αθήνα υιοθέτησαν το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς: τα Σκόπια θα αποδεχθούν σύνθετη κρατική ονομασία και η Αθήνα θα αποδεχθεί τη “μακεδονική” ταυτότητα, μέσω της nationality και της γλώσσας.

Διπλωματικό βατερλό

Το εθνικά κακό σ’ αυτή την ανταλλαγή είναι ότι δεν λύνει το πρόβλημα, τον λόγο για τον οποίο η Ελλάδα έχει πρόβλημα με τη γειτονική χώρα. Και δεν το λύνει, επειδή μέσω της ταυτότητας επιβεβαιώνει και νομιμοποιεί το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, καθιστώντας τοξικό και το -υπό άλλες προϋποθέσεις- αποδεκτό κρατικό όνομα Βόρεια Μακεδονία. Το πλαίσιο Νίμιτς, που αποτυπώθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν εξαρχής εγγενώς αντιφατικό. Αυτή την αντίφαση, θεσμοθετημένη πλέον, την βρίσκουμε ήδη μπροστά μας και θα την βρούμε πολύ πιο επώδυνα στο μέλλον, με την έννοια ότι θα δηλητηριάσει τις διμερείς σχέσεις.

Το Μακεδονικό δεν ήταν ανατολίτικο παζάρι, όπου ισχύει δώσε μου αυτό για να σου δώσω το άλλο. Για το Νίμιτς μπορεί να ήταν, αλλά για την Αθήνα όχι. Τί έπρεπε να πράξει η ελληνική διπλωματία; Δεδομένου ότι το πρόβλημα αφορά τα ονόματα, όφειλε να αρχίσει τη διαπραγμάτευση με τον απαράβατο όρο πως τα ονόματα πρέπει να αντιστοιχούν στις έννοιες και βεβαίως στην πραγματικότητα της περιοχής. Γι’ αυτό και η διαπραγμάτευση έπρεπε να αρχίσει ακριβώς από την πραγματικότητα της περιοχής κι όχι από το διαπραγματευτικό πλαίσιο του Νίμιτς. Η ελληνική διπλωματία όχι μόνο είχε αυτή τη δυνατότητα, αλλά και η συγκυρία την ευνοούσε απολύτως.

Η Δύση δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ουσία της διαφοράς Αθήνας-Σκοπίων. Αυτό που την ενδιέφερε ειδικά σ’ αυτή τη φάση ήταν να προκύψει συμφωνία, προκειμένου το γειτονικό κράτος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Και εάν άσκησε πιέσεις στον Τσίπρα άσκησε πολλαπλάσιες πιέσεις στον Ζάεφ, ο οποίος είναι και δημιούργημά της. Είναι κοινό μυστικό ότι οι Δυτικοί μεθόδευσαν την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία.

Εκτός αυτού ήταν τα Σκόπια που επείγονταν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, ενώ η Αθήνα κρατούσε το κλειδί. Ως εκ τούτου, η ελληνική διπλωματία είχε συντριπτικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά κατέληξε στη Συμφωνία των Πρεσπών. Το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς, άλλωστε, είχε διαμορφωθεί την εποχή που η Ελλάδα δεν διέθετε κανένα μοχλό πίεσης προς τα Σκόπια. Κι όμως, η Ελλάδα το αποδέχθηκε ως βάση της Συμφωνίας όταν είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια της. Γι’ αυτό και οι Πρέσπες συνιστούν διπλωματικό βατερλό.

Ο έντιμος συμβιβασμός

Η Ελλάδα δεν είχε ούτε συμφέρον ούτε πρόθεση να ταπεινώσει τους γείτονες. Ως εκ τούτου, όφειλε να τους αναγνωρίσει όλα όσα δικαιούνται. Δεν είχε, όμως, κανένα λόγο να υποκύψει στις φαντασιώσεις τους, όταν μάλιστα αυτές δεν έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα της περιοχής και επιπροσθέτως συνιστούν σφετερισμό σε βάρος του Ελληνισμού. Αυτά τα στοιχειώδη και εθνικά κρίσιμα, όμως, αποδείχθηκε πως –στην καλύτερη περίπτωση– ήταν ψιλά γράμματα και για τον πρωθυπουργό και για τον υπουργό Εξωτερικών.

Έντιμος συμβιβασμός θα ήταν να τους αναγνωρίσει ως μία από τις εθνότητες της ευρύτερης γεωγραφικής Μακεδονίας (τα όριά της μάλλον αυθαιρέτως προσδιορίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ώστε να περιλαμβάνουν και σημαντικές εκτάσεις βορείως της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας). Ως εκ τούτου, να τους αναγνωρίσει ως Σλαβομακεδόνες που ομιλούν τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Και βεβαίως να αναγνωρίσει το (εταιρικό με τους Αλβανομακεδόνες) κράτος τους ως Άνω ή έστω Βόρεια Μακεδονία.

Τώρα, με κράτος “Βόρεια Μακεδονία” και πολίτες “Μακεδόνες” έχουμε τοξικό συνδυασμό, ο οποίος μετατρέπει σε παγίδα και τη σύνθετη κρατική ονομασία. Κι αυτό, επειδή προκύπτει αβίαστα ότι “Μακεδόνες” θα υπάρχουν σε όλη τη Μακεδονία. Ως εκ τούτου, δημιουργείται η εντύπωση ότι η “Βόρεια Μακεδονία” είναι κάτι σαν την Ελλάδα, όταν εκτεινόταν μέχρι τον Δομοκό και εκτός συνόρων υπήρχε ελληνικό στοιχείο.

Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς

Διδάγματα από την ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ

0

Δημοσιεύτηκε Στις 

Διδάγματα από την ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic

 

“Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό, που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της“.

 

                                                  XΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ

Διδάγματα από την ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassic

ΠΗΓΗ: Office of the Geographer, Department of State, Washington D.C. 2004

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Διδάγματα από την ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ,Θεόδωρος Καρυώτης,AllTimeClassicΑυτός ο χάρτης δείχνει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Αμερική διαθέτει την μεγαλύτερη σε έκταση ΑΟΖ στον πλανήτη μας, κυρίως χάρις στα νησιά της στον Ειρηνικό Ωκεανό, που διαθέτουν την μεγαλύτερη δυνατή ΑΟΖ με ακτίνα 200 ν.μ., που είναι το ανώτερο όριο της.

Ο 40ς Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρέιγκαν ορκίστηκε πρόεδρος στις 20 Ιανουαρίου του 1981 και μια  από τις πρώτες ενέργειες του ήταν να αντικαταστήσει την αμερικανική αντιπροσωπεία στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και να καταψηφίσει την νέα σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας τον Απρίλιο του 1982 στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι η διεθνής συμφωνία που προέκυψε από την τρίτη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία διεξήχθη μεταξύ 1973 και 1982. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή166 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον 14 κράτη μέλη του ΟΗΕ υπέγραψαν, αλλά δεν επικύρωσαν τη σύμβαση. Τον Μάρτιο του 1983, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, με το Προεδρικό Διάταγμα Αρ. 5030, ανακήρυξε μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ. Αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1988, ο ίδιος, με τον Προεδρικό Διάταγμα αριθ. 5928, επέκτεινε τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ από 3 ν.μ. σε 12 ν.μ. για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. (Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στον κόσμο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ.)

Ακολουθεί η ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου 1983, όπως κατατέθηκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών:

Proclamation 5030–Exclusive Economic Zone of the United States of America

WHEREAS the Government of the United States of America desires to facilitate the wise development and use of the oceans consistent with international law;

WHEREAS international law recognizes that, in a zone beyond its territory and adjacent to its territorial sea, known as the Exclusive Economic Zone, a coastal State may assert certain sovereign rights over natural resources and related jurisdiction; and

WHEREAS the establishment of an Exclusive Economic Zone by the United States will advance the development of ocean resources and promote the protection of the marine environment, while not affecting other lawful uses of the zone, including the freedoms of navigation and overflight, by other States;

NOW, THEREFORE, I, RONALD REAGAN, by the authority vested in me as President by the Constitution and laws of the United States of America, do hereby proclaim the sovereign rights and jurisdiction of the United States of America and confirm also the rights and freedoms of all States within an Exclusive Economic Zone, as described herein.

The Exclusive Economic Zone of the United States is a zone contiguous to the territorial sea, including zones contiguous to the territorial sea of the United States, the Commonwealth of Puerto Rico, the Commonwealth of the Northern Mariana Islands (to the extent consistent with the Covenant and the United Nations Trusteeship Agreement), and United States overseas territories and possessions. The Exclusive Economic Zone extends to a distance 200 nautical miles from the baseline from which the breadth of the territorial sea is measured. In cases where the maritime boundary with a neighboring State remains to be determined, the boundary of the Exclusive Economic Zone shall be determined by the United States and other State concerned in accordance with equitable principles.

Within the Exclusive Economic Zone, the United States has, to the extent permitted by international law, (a) sovereign rights for the purpose of exploring, exploiting, conserving and managing natural resources, both living and non-living, of the seabed and subsoil and the superjacent waters and with regard to other activities for the economic exploitation and exploration of the zone, such as the production of energy from the water, currents and winds; and (b) jurisdiction with regard to the establishment and use of artificial islands, and installations and structures having economic purposes, and the protection and preservation of the marine environment.

This Proclamation does not change existing United States policies concerning the continental shelf, marine mammals and fisheries, including highly migratory species of tuna which are not subject to United States jurisdiction and require international agreements for effective management.

The United States will exercise these sovereign rights and jurisdiction in accordance with the rules of international law.

Without prejudice to the sovereign rights and jurisdiction of the United States, the Exclusive Economic Zone remains an area beyond the territory and territorial sea of the United States in which all States enjoy the high seas freedoms of navigation, overflight, the laying of submarine cables and pipelines, and other internationally lawful uses of the sea.

IN WITNESS WHEREOF, I have hereunto set my hand this tenth day of March, in the year of our Lord nineteen hundred and eighty-three, and of the Independence of the United States of America the two hundred and seventh.

Αυτό το Προεδρικό Διάταγμα έχει έκταση μικρότερη από δύο σελίδες, αποτελώντας ένα πρότυπο για την ελληνική κυβέρνηση, που απλά  μπορεί να το αντιγράψει και να το στείλει στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για υπογραφή και αμέσως μετά για δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Εκείνο που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ανακήρυξε ΑΟΖ, διότι της άρεσαν οι τρεις αυτές λέξεις. Πριν υπογραφεί το Προεδρικό Διάταγμα από τον Πρόεδρο Ρέιγκαν εκπονήθηκαν διάφορες μελέτες που ανέλυσαν  την αξία της ΑΟΖ για τις ΗΠΑ. Μια από τις ποιο σημαντικές ήταν αυτή της CIA, που σε 33 σελίδες περιλάμβανε όλα τα θετικά και αρνητικά σημεία της νέας έννοιας της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Αυτή η μελέτη κατέληξε στο εξής συμπέρασμα:

Οφέλη για τις Ηνωμένες Πολιτείες από Ανακήρυξη ΑΟΖ

Υπάρχουν δύο σημαντικοί τομείς που η δημιουργία μιας ΑΟΖ θα ωφελήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο  ένας είναι η πραγματική δικαιοδοσία των πόρων που θα περιλαμβάνει. Ο άλλος είναι το πολύτιμο προηγούμενο  που θα μπορούσε να δημιουργηθεί, όσον αφορά στη διαμόρφωση του περιεχομένου της ΑΟΖ ως χαρακτηριστικού του διεθνούς δικαίου.

Η δημιουργία της ΑΟΖ θα επηρεάσει την αμερικανική αλιεία και την δικαιοδοσία των ΗΠΑ στη υφαλοκρηπίδα. Θα φέρει υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών πρόσθετους οικονομικούς πόρους των ωκεανών μέσα στα 200 ναυτικά μίλια των ακτών της χώρας. Επίσης, θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική μας δύναμη στον τομέα της αλιείας.

Είναι σαφές ότι η αμερικανική αρμοδιότητα και ο έλεγχος των ορυκτών του θαλάσσιου βυθού πέρα από την υφαλοκρηπίδα εκτείνεται σε 200 ναυτικά μίλια και περιλαμβάνει τους υδρογονάνθρακες, τα πολυμεταλλικά σουλφίδια και τις κρούστες κοβαλτίου/μαγγανίου, που μπορεί να έχουν σημαντική εμπορική αξία στο μέλλον καθώς  και πηγές ενέργειας από τους ανέμους, την παλίρροια, τα κύματα και την μετατροπή της θερμικής ενέργειας.

Τέλος, σύμφωνα με την έννοια της ΑΟΖ , όπως ορίζεται από την UNCLOS, το παράκτιο κράτος μπορεί να αποκτήσει σημαντική δικαιοδοσία για τη ρύπανση και τη θαλάσσια επιστημονική έρευνα στην ΑΟΖ.

Υποψιάζομαι ότι, δυστυχώς, τέτοια έκθεση για την αξία της ελληνικής ΑΟΖ δεν υπάρχει στα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών της πατρίδας μας.

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία της Αμερικής σχετικά με την φιλοτουρκική πολιτική, που ακολουθεί για δεκαετίες τώρα στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο. Η Αμερική όταν ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της, αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα δικά μας νησιά απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας.
Όπως βλέπουμε από τον χάρτη, η Αμερική δεν χρησιμοποίησε τα τουρκικά επιχειρήματα ότι νησιά έχουν μειωμένη ΑΟΖ και οριοθέτησε την ΑΟΖ της με αυτή της Κούβας και των νησιών Μπαχάμες βάσει της μέσης γραμμής. Δεν ανέφερε ότι αυτά τα νησιωτικά κράτη διαθέτουν περιορισμένη ΑΟΖ ίση με την αιγιαλίτιδα ζώνη τους και επομένως η αμερικανική ΑΟΖ επεκτείνεται και πίσω από τις ανατολικές ακτές αυτών των νησιών. Έτσι η Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας, όπως ήδη αναφέραμε, τη μέθοδο της “μέσης γραμμής”, μία μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι.

Ενθυμούμαι πριν από, τουλάχιστον, 15 χρόνια που το State Department μου ζήτησε να δώσω μια διάλεξη για το θέμα της ΑΟΖ σε Αμερικανούς διπλωμάτες, που επρόκειτο να τοποθετηθούν σε Αθήνα, Άγκυρα και Λευκωσία.

Ανέφερα στους διπλωμάτες ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ακολουθεί μια διπρόσωπη τακτική, διότι από την μία μεριά δεν αμφισβητεί τα πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά Μπαχάμες και Κούβα και από την άλλη δεν υιοθετεί  τα ίδια δικαιώματα για τα ελληνικά νησιά απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας. Η αμερικανική απάντηση ήρθε άμεσα, ότι εκεί επικρατούν «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας. Περιττό να αναφέρω ότι μετά από αυτή την διάλεξη δεν έλαβα ξανά άλλη πρόσκληση από τους Αμερικανούς.

Εμείς, επί 37 χρόνια, αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε μισοζαλισμένοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό, που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της.

Διδάγματα από την ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ

Το δημογραφικό δεν θα λυθεί από τους μετανάστες

7

του Αναστάσιου Λαυρέντζου.

Όσο εδραιώνεται στην αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης ότι το δημογραφικό είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας, τόσο διατυπώνεται από ορισμένους ο ισχυρισμός ότι τη λύση στο πρόβλημα αυτό θα δώσουν οι ροές παράνομων μεταναστών που τα επόμενα χρόνια θα καταφθάνουν από την Ασία και την Αφρική. Αυτή την άποψη προέβαλε ο Πρωθυπουργός και στην πρόσφατη συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια της Βουλής για το δημογραφικό. Είναι όμως η λύση του δημογραφικού μια τόσο απλή υπόθεση;

Για να συζητήσει κανείς σοβαρά αυτή την πρόταση, θα πρέπει προηγουμένως να είναι ενήμερος για τα δεδομένα του προβλήματος. Θα πρέπει ας πούμε να ξέρει ότι το δημογραφικό έλλειμμα της Ελλάδας έως το 2050 θα είναι τόσο μεγάλο, ώστε αν το αφήσουμε να καλυφθεί εξ ολοκλήρου από τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, τότε σε μια μόλις γενιά η Ελλάδα θα είναι μια άλλη χώρα. Και είναι κακό αυτό; Θα ρωτούσε κάποιος που έχει αντιλήψεις παρόμοιες με εκείνες του Πρωθυπουργού;

Ακόμη και κάποιος που όπως ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι το μέλλον ανήκει στις «πολυπολιτισμικές» κοινωνίες, αν σκεφτεί για λίγο, θα πει: εξαρτάται από το πόσοι και από το ποιοι θα έλθουν. Αν για παράδειγμα έλθουν τόσοι πολλοί και τόσο διαφορετικοί πολιτισμικά που θα είναι αδύνατον να τους ενσωματώσουμε, πώς θα χειριστούμε τις εντάσεις που θα αναπόφευκτα θα προκύψουν; Τι γίνεται αν οι πληθυσμοί που έρχονται δεν έχουν καμία διάθεση να ενσωματωθούν; Αν έρχονται με σκοπό να παραμείνουν πολιτισμικά αναλλοίωτοι και μόλις συμπληρώσουν μια κρίσιμη μάζα  να προσπαθήσουν να επιβάλλουν τις δικές τους αντιλήψεις;

Τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ανακαλύπτουν σήμερα πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βρετανία, η Γαλλία και αυτή ακόμη η απολύτως φιλελεύθερη Σουηδία. Ανακαλύπτουν ότι η «πολυπολιτισμικότητα», όπως την αντιλαμβάνονται οι Ευρωπαίοι δεν είναι κατ’ ανάγκη μια έννοια που την ασπάζονται και αυτοί που έρχονται να μας «εμπλουτίσουν» πολιτισμικά. Διαπιστώνουν ακόμη ότι όποια άποψη κι αν έχει κανείς για την παράνομη μετανάστευση, θα πρέπει να διασφαλίσει ότι αυτοί που έρχονται, θα πρέπει τουλάχιστον να ανέχονται εμάς και τον τρόπο ζωής μας. Επί πλέον, θα πρέπει να εγκαταλείψουν ορισμένες από τις αντιλήψεις τους, οι οποίες έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Αντικατάσταση πληθυσμού

Τα παραπάνω ζητήματα τα προσπερνά ο Πρωθυπουργός, διότι στην πραγματικότητα θέλει απλώς να μετατρέψει το δημογραφικό σε πρόφαση για να προωθήσει την πολιτική των «ανοικτών συνόρων»  που για αυτόν αποτελεί στρατηγική κομματική επιλογή. Άλλωστε, αν πραγματικά ενδιαφερόταν να λύσει το δημογραφικό μέσω της μετανάστευσης, θα φρόντιζε πρωτίστως να δημιουργήσει συνθήκες επιστροφής του μισού εκατομμυρίου Ελλήνων που στα χρόνια της οικονομικής κρίσης μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Φαίνεται όμως ότι τέτοιους μετανάστες η κυβέρνηση δεν τους θέλει, διότι είναι πολιτικά επικίνδυνοι. Είναι εκτός κομματικού πλαισίου, διεθνώς ανταγωνιστικοί και εκ των πραγμάτων είναι φορείς νεωτερικών και αξιοκρατικών αντιλήψεων. Για αυτό ακριβώς όχι μόνο δεν είναι επιθυμητοί, αλλά δεν τους δίνεται ούτε και δικαίωμα ψήφου. Για την ακρίβεια, όπου είναι εφικτό τους αφαιρείται κιόλας. Σχετικά, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των 70.000 Ελλήνων της Βρετανίας, των οποίων η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει με πρόσχημα το Brexit να τους αφαιρέσει την ψήφο – μόνη αυτή από όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις!

Είναι λοιπόν φανερό ότι η παρούσα κυβέρνηση αναζητά άλλους μετανάστες. Αυτούς που έρχονται στην Ευρώπη από τον τρίτο κόσμο και μπορούν να γίνουν εύκολα αντικείμενα εκμετάλλευσης. Συγκεκριμένα, με κατάλληλους χειρισμούς (π.χ. επιδόματα) και αφού «ελληνοποιηθούν», είναι μια εν δυνάμει κομματική πελατεία. Αυτός είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος που η παρούσα κυβέρνηση τους προσεταιρίζεται προνομιακά. Δυστυχώς, όποιος το πιστεύει αυτό, σφάλλει οικτρά, διότι προωθεί την πολιτική της Τουρκίας. Μιας Τουρκίας, η οποία συστηματικά διοχετεύει στην Ελλάδα μεταναστευτικές ροές που φτάνουν από την Ασία και την Αφρική, δημιουργώντας ένα πληθυσμιακό και θρησκευτικό προγεφύρωμα. Κάποτε, όταν το προγεφύρωμα αυτό εδραιωθεί, ας μην έχει κανείς αμφιβολία ότι η Τουρκία θα το αξιοποιήσει κατάλληλα. Ίσως βέβαια το σημερινό κυβερνόν κόμμα να μην νοιάζεται για όλα αυτά, διότι βλέπει μόνο τις δικές του προτεραιότητες. Θα πρέπει όμως να τα σκεφτεί η κοινωνία. Διότι αυτή θα κληθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θα προκύψουν.

 

 

Είναι πιθανή μία δεύτερη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ; Τί θα σημάνει για την Ελλάδα;

0

ου Δρ. ΣΩΤΗΡΗ Ν. ΚΑΜΕΝΟΠΟΥΛΟΥ Hellas Journal

US President Donald J. Trump (R) delivers remarks while meeting with Fabiana Rosales (L), wife of Venezuelan opposition leader Juan Guaido; in the Oval Office of the White House in Washington, DC, USA, 27 March 2019. EPA, MICHAEL REYNOLDS   MARCH 28, 2019

Περισσότερα από πεντακόσια τριαντατρία χιλιάδες (533.000) άρθρα, [1], γράφτηκαν στα συστημικά-ελιτίστικα ΜΜΕ των ΗΠΑ για τη «σχέση» Τραμπ με τη Ρωσία και δεν κατάφεραν αυτό το οποίο επιδίωκαν: να στριμώξουν τον αμερικανό Πρόεδρο στα «σχοινιά». Ας δοθεί λοιπόν η ίδια εκτίμηση που δόθηκε εν είδει συμβουλής πριν κάποια χρόνια σε ορισμένους οι οποίοι τότε δεν «έβλεπαν» εκλογή Τραμπ: σοφό θα είναι οι οποιοιδήποτε σχεδιασμοί ορισμένων εντός Ελλάδας (πολιτικοί και επιχειρηματίες) να συμπεριλάβουν μία πιθανή 2η θητεία Τραμπ στα σχέδιά τους. Καλό θα είναι να το πράξουν αυτό όχι τόσο για το καλό των κομμάτων τους ή/και των επιχειρήσεών τους, αλλά για την Ελλάδα. Για τα παιδιά μας.

Τυχόν 2η θητεία Τραμπ θα σημάνει πολλά από πλευράς γεωπολιτικής και γεωοικονομίας για την Ελλάδα: υδρογονάνθρακες/East Med, Ελληνοϊσραηλινές σχέσεις, Δρόμος του Μεταξιού, Συμφωνία Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή. Αυτά θα πρέπει να συνδυασθούν με μία άλλη σειρά πιθανών επερχόμενων γεγονότων. Παραδείγματος χάριν, θα τα καταφέρει ο κ. Μακρόν στη Γαλλία ή θα δούμε την κ. Λεπέν στην εξουσία; Τί θα συμβεί όταν αποχωρήσει η κ. Μέρκελ; Θα επανακλεγεί ο κ. Νετανιάχου; Θα δούμε άνοδο των ακραίων κομμάτων στις επερχόμενες ευρωεκλογές; Θα συνεχισθεί η κόντρα του αντισημίτη Ερντογάν με τον κ. Τραμπ ή ο κ. Ερντογάν θα υποκύψει διαβλέποντας μια πιθανή επανεκλογή του κ. Τραμπ; Ως εκ τούτου, τι θα σημάνει για την Ελλάδα η «τράμπα» του κ. Ερντογάν σε περίπτωση επανεκλογής του κ. Τραμπ;

Προφανώς αυτά τα θέματα δεν μπορούν να αναλυθούν σε τέσσερις παραγράφους ενός άρθρου. Ωστόσο ας δοθεί μία πρόγευση όσων θεμάτων Ελληνικού ενδιαφέροντος θα επηρεάσει μία πιθανή επανεκλογή του κ. Τραμπ.

Αξιοποίηση Ελληνικών υδρογονανθράκων/αγωγός East Med: ο πόλεμος ο οποίος υφίστανται στο εσωτερικό της χώρας οι έρευνες για τους Ελληνικούς υδρογονάνθρακες είναι απίστευτος. Η αξιοποίηση των πιθανών κοιτασμάτων Ελληνικών υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης και ο αγωγός East Med έχουν δεχθεί πολύπλευρες επιθέσεις, ψεύδη, χλευασμούς, γραφειοκρατικά κωλύματα, ύβρεις και ειρωνίες εδώ και πολλά χρόνια στο εσωτερικό της Ελλάδας. Στον πόλεμο αυτό συμμετέχουν οψιφανώς ακόμη και υποψήφιοι της κεντροδεξιάς παράταξης(!) οι οποίοι ως φαίνεται ζήλεψαν την αίγλη και την επαναστατικότητα των ακτιβιστών οικολόγων. (Τα «όπλα» εκφοβισμού της Ελληνικής κοινής γνώμης έχουν πάρει τη μορφή ψυχολογικών επιχειρήσεων (Psy-Ops): σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί θα βρουν τη χώρα μας εάν τολμήσει να αξιοποιήσει τον ορυκτό της πλούτο, [2]. Φευ. Στο τέλος αναγκάσθηκαν ακόμη και οι οικολόγοι να παραδεχθούν ότι οι έρευνες υδρογονανθράκων δεν σχετίζονται με σεισμούς, [3]). Η αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων σε συνδυασμό με την κατασκευή του αγωγού East Med αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο απεξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Η Προεδρία Τραμπ στηρίζει τη συγκεκριμένη πολιτική μέρος της οποίας αποτελεί η αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων και ο East Med. Πώς θα πορευθούν λοιπόν οι Έλληνες πολιτικοί – ειδικά ορισμένα στελέχη της ΝΔ – σε περίπτωση επανεκλογής του κ. Τραμπ; Ποιό το ελληνικό παράδοξο; Σχεδόν στο σύνολό της, η Ελληνική κοινωνία διάκειται θετικώς στην αξιοποίηση των ορυκτών πόρων και στην κατασκευή του East Med καθώς έχει αντιληφθεί τις θετικές επιπτώσεις σε οικονομικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Παρά ταύτα, σχεδόν όλα τα κόμματα ακολουθούν πρακτικές ή/και επιλέγουν στελέχη τα οποία βρίσκονται σε άμεση αντίθεση με τις επιθυμίες της Ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό συμβαίνει, παρά την απίστευτη ύπουλη, λαϊκιστική, ψευτοπατριωτική, ψευδοπεριβαλλοντική προπαγάνδα που ασκείται τα τελευταία χρόνια τεχνηέντως με μορφές ψυχολογικών επιχειρήσεων από διάφορα αριστερά και δεξιά πολιτικά στελέχη. Σχεδόν όλα τα Ελληνικά κόμματα δεν έχουν αντιληφθεί τις τεκτονικές αλλαγές που έχουν συμβεί μετά το 2010 στον πάτο της Ελληνικής κοινωνίας. Η Ελληνική κοινωνία δεν πιστεύει πια τις ανούσιες προπαγάνδες.

Ελληνοϊσραηλινές σχέσεις: αυτό αποτελεί συνέχεια του παραπάνω θέματος. Ο κ. Τραμπ στηρίζει αναφανδόν το Ισραήλ σε αντίθεση με τους προκατόχους του προερχόμενους από το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ. Αντιστοίχως στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα πρόσφατης μέτρησης της κοινής γνώμης κατά την χρονική περίοδο 12 – 18 Μαρτίου 2019 «το σύνολο της ελληνικής κοινής γνώμης τηρεί μια στάση αναμονής για τον αγωγό φυσικού αερίου East Med, αν και σε ένα βαθμό επιδοκιμάζει την ενεργειακή ελληνοϊσραηλινή συνεργασία», [4]. Ο αγωγός East Med προβλέπεται να περάσει από την Κρήτη. Ευλόγως λοιπόν θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς: πότε έχει ξανασυμβεί η ελληνική κοινή γνώμη στο σύνολό της να επιδοκιμάζει έργο στο οποίο εμπλέκονται ταυτόχρονα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ; Τί θα πράξει πχ. ο ΣΥΡΙΖΑ εάν χάσει στις κοινοβουλευτικές εκλογές; Θα γυρίσει στις απόψεις που είχε πριν αναλάβει την εξουσία;

Δρόμος του Μεταξιού: η Ελλάδα, μέσω του λιμανιού του Πειραιά, συμμετέχει στο Δρόμο του Μεταξιού. Όπως έχει τονισθεί χαρακτηριστικά «η χώρα μας αποτελεί σημαντικό συνδετικό κρίκο στο πλαίσιο του σχεδίου “One Βelt Οne Road”, μεταξύ της Κίνας και της Ευρώπης», [5]. Η Προεδρία Τραμπ βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη συγκεκριμένη γεωπολιτική στρατηγική του Πεκίνου. Συνεπώς, το συγκεκριμένο πεδίο άσκησης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα αποκτήσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε περίπτωση επανεκλογής του κ. Τραμπ.

Συμφωνία Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή: «Λίγο πριν από τις γερμανικές εκλογές του 2017 η κ. Μέρκελ χρίστηκε από τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα ηγέτης του ελεύθερου κόσμου», [6]. Ουσιαστικά, η κ. Μέρκελ και ο κ. Μακρόν, χρίστηκαν από τον κ. Ομπάμα οι υπερασπιστές της Συμφωνίας του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή. Αυτή είναι η ουσία. Ο κ. Τραμπ το πρώτο πράγμα που έπραξε όταν εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν να θέσει τις ΗΠΑ εκτός της συγκεκριμένης Συμφωνίας. Τυχόν επανεκλογή του κ. Τραμπ με ταυτόχρονη αποχώρηση από το πολιτικό προσκήνιο των Μέρκελ-Μακρόν πολύ πιθανώς θα φέρει τα πάνω-κάτω στη Συμφωνία του Παρισιού. Τί θα πράξουν τότε τα Ελληνικά κόμματα τα οποία όλα περιλαμβάνουν στα προεκλογικά τους προγράμματα το θέμα της Συμφωνίας του Παρισιού και την Κλιματική Αλλαγή; Μία τελευταία συμβουλή προς το αριστεροδεξιό πολιτικό προσωπικό: μην υπόσχονται σε οποιουσδήποτε (εντός και εκτός Ελλάδας) πράγματα τα οποία πιθανώς δεν θα μπορούν να πραγματοποιήσουν γιατί πολύ φοβούμαι ότι πρώτον, αυτό θα καταστεί επικίνδυνο για την πατρίδα μας, και δεύτερον, αυτοί θα υποστούν το μαρτύριο των κυβιστήσεων. Καλό θα είναι λοιπόν να αρχίσουν σιγά-σιγά την προσαρμογή τους σε νέες – πιθανές – παγκόσμιες καταστάσεις. Θα πρέπει για το καλό της πατρίδας μας, πάντα να υπάρχουν εναλλακτικά plans B, C, D, E κλπ… Ενα είναι σίγουρο: δεν θα πλήξουμε.

ΥΓ. Για να αντιληφθούν ορισμένοι τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας του κ. Τραμπ ας δοθεί ένα παράδειγμα. Το 2008 μόλις είχε αποπερατωθεί το υπερπολυτελέστατο ξενοδοχείο του κ. Τραμπ στο Λας Βέγκας, [7]. Οι τότε τοπικές αρχές του Λας Βέγκας δεν έδιναν στον κ. Τραμπ άδεια λειτουργίας καζίνο, [8]. Χωρίς καζίνο κανένα ξενοδοχείο δεν μπορεί να επιβιώσει στο Λας Βέγκας. Σχεδόν όλοι το 2008 προεξοφλούσαν την οικονομική κατάρρευση του κ. Τραμπ. Ο βασικότερος επιχειρηματικός ανταγωνιστής του κ. Τραμπ στο Λας Βέγκας ήταν ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας ξενοδοχείων “Wynn”, ο κ. Steve Wynn, [9] ο οποίος είχε μόλις αποπερατώσει και εκείνος το νέο υπερπολυτελές ξενοδοχείο του απέναντι σχεδόν από το ξενοδοχείο του κ. Τραμπ. Τελικώς, ο κ. Τραμπ όχι μόνο δεν πτώχευσε αλλά το αποτέλεσμα ήταν το Νοέμβριο του 2016, ο κυριότερος επιχειρηματικός αντίπαλός του, ο Steve Wynne, ενετάχθει στην ομάδα στήριξης του κ. Τραμπ για την Προεδρία, [10]! Ο κ. Τραμπ, δεν είναι «παιδί» κανενός κομματικού σωλήνα. Γαλουχήθηκε στο σκληρό επιχειρηματικό περιβάλλον του Λας Βέγκας, του Σικάγο και της Νέας Υόρκης και ξέρει να ελίσσεται μέχρι να πετύχει τους στόχους του.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ [1] https://www.axios.com/robert-mueller-donald-trump-social-media-reach-0586790d-711f-42fe-b3e1-21acc54cdfa6.html [2] https://www.capital.gr/me-apopsi/3321017/exoruxeis-udrogonanthrakon-seismolagneia-kai-tsounamolagneia [3] https://energypress.gr/news/kai-me-perivallontiki-voyla-oi-seismikes-den-fernoyn-seismoys [4] https://m.huffingtonpost.gr/entry/eastmed-prooptikes-isorropies-ermeneies_gr_5c93690ce4b0d952b223cbfb?utm_hp_ref=gr-homepage&ncid=other_homepage_tiwdkz83gze&utm_campaign=mw_entry_recirc [5] http://www.capital.gr/arthra/3312455/i-prostithemeni-geopolitiki-axia-tis-elladas-i-kina-kai-oi-eukairies-pou-xanontai [6] https://www.naftemporiki.gr/story/1367670/to-mellon-tis-europis-kai-o-aksonas-gallias-germanias [7] https://en.wikipedia.org/wiki/Trump_International_Hotel_Las_Vegas [8] https://www.reddit.com/r/vegas/comments/45e8oj/anyone_know_why_donald_trump_has_never_been_able/ [9] http://www.wynnlasvegas.com/ [10] http://www.usatoday.com/story/news/politics/onpolitics/2016/11/15/sheldon-adelson-steve-wynn-join-donald-trumps-inauguration-team/93933716/ *PhD Σχολής Μηχανικών Ορυκτών πόρων Πολυτεχνείου Κρήτης

Πηγή: Είναι πιθανή μία δεύτερη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ; Τί θα σημάνει για την Ελλάδα; https://hellasjournal.com/2019/03/einai-pithani-mia-deyteri-proedriki-thiteia-toy-ntonalnt-tramp-ti-tha-simanei-gia-tin-ellada/

Να θυμόμαστε τα λάθη μας

1

Κώστας Γιαννακίδης 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019  protagon.gr

Η σχέση μας με την αλήθεια είναι το διακύβευμα δύο αιώνων. Είμαστε ένας λαός που θρέφεται με μύθους και έχει χορτάσει από ψέματα. Η επαφή μας με την πραγματικότητα είναι πολύ συχνά ελλειμματική ως και καχεκτική. Αν αναγνωρίσουμε τις πληγές μας, θα βρούμε και τρόπο για να τις θεραπεύσουμε  Oι απολογισμοί που κάνουμε στην εθνική επέτειο συνήθως προσανατολίζονται σε λάθος κατεύθυνση. Συχνά γίνονται με μεμψιμοιρία και αφορισμούς, ενώ το μπόι των παρόντων μετριέται πάντα λειψό σε σχέση με τον ανάστημα των ένδοξων προγόνων. Αυτό είναι άδικο.

Η αλήθεια είναι ότι ως έθνος και κράτος ξεπεράσαμε κάθε λογική και εθνική προσδοκία. Μία επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που, όχι μόνο κέρδισε την ανεξαρτησία της, αλλά μέσα σε λιγότερο από δύο αιώνες πολλαπλασίασε την έκταση της, διαθέτει το ισχυρότερο νόμισμα στον πλανήτη και βρίσκεται στη φωτεινή πλευρά του κόσμου. Και όλα αυτά παρά τους πολέμους, τις εμφύλιες διαμάχες, τις χρεοκοπίες και τα γονιδιακά κατάλοιπα του οθωμανισμού.

Ναι, πουλήσαμε ωραία το αρχαίο μας brand και βρεθήκαμε, τις περισσότερες φορές, στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, προσκολλημένοι στο πιο δυνατό άρμα. Κατακτήσαμε το να θεωρούμε αυτονόητο αυτό που για δισεκατομμύρια ανθρώπους είναι μακρινό, άπιαστο, ανέφικτο. Μπορούσαμε και καλύτερα, βέβαια, όμως η απαξίωση όσων πετύχαμε είναι, τελικά, μία πράξη προσβολής απέναντι στις προηγούμενες γενιές.

Η χώρα βγαίνει, έστω παραπαίοντας, από μία δεκαετή κρίση και, με ορόσημο τα 200 χρόνια από την Επανάσταση, επιδίδεται σε μία άνευ προηγουμένου ενδοσκόπηση, επαναπροσδιορίζοντας αρχές, αξίες και στερεότυπα. Και καλείται να επανακαθορίσει την έννοια του αληθούς, ως μέτρο του εθνικού, κατά την επιταγή του ποιητή. Η σχέση μας με την αλήθεια και το ύφος μπροστά στον εθνικό καθρέφτη είναι το διακύβευμα δύο αιώνων.

Είμαστε ένας λαός που θρέφεται με μύθους και έχει χορτάσει από ψέματα. Η επαφή μας με την πραγματικότητα είναι πολύ συχνά ελλειμματική ως και καχεκτική. Αν αναγνωρίσουμε τις πληγές μας, θα βρούμε και τρόπο για να τις θεραπεύσουμε. Έχουμε, άλλωστε, πετύχει πολύ σπουδαία πράγματα. Επίσης η αντίληψή μας για την έννοια του πατριωτισμού πρέπει να ξαναμετρηθεί και να αποκτήσει σύγχρονες διαστάσεις. Πατριώτης δεν είναι εκείνος που βγάζει τη σημαία στο μπαλκόνι, αλλά φοροδιαφεύγει, μπαζώνει τις παραλίες, ρυπαίνει το περιβάλλον και αδιαφορεί για στοιχειώδεις αρχές ανεκτικότητας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Ούτε και εκείνος που πρώτα μισεί την πατρίδα των άλλων και μετά δηλώνει πίστη προς τη δική του. Ο νέος ελληνικός εθνικισμός και η αγονία του σωβινισμού, μας απειλούν περισσότερο από όσο φανταζόμαστε.

Σπέρνουν ήθη και αντιλήψεις που θα δώσουν δηλητηριώδεις καρπούς. Η Ελλάς γιορτάζει την επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας με κάγκελα στις παρελάσεις, παράπονα και μουρμούρα για τους άρχοντες. Με μπακαλιάρο και σκορδαλιά που κατευνάζει τα πνεύματα. Υποδέχεται την άνοιξη, το προοίμιο του καλοκαιριού, της μόνης σταθεράς σε αυτόν τον τόπο. Και δικαιούται να αισιοδοξεί, κοιτάζοντας μπροστά. Αρκεί να μη θυμάται μόνο τα ένδοξα, αλλά, κυρίως, να μη λησμονεί τα λάθη της.

Πηγή: Protagon.gr

Energy and security in the Eastern Mediterranean

0

Energy and security in the Eastern Mediterranean

The discovery of hydrocarbons in the Eastern Mediterranean’s Levant Basin has created new regional security dynamics. The quest for power and influence hinders energy and economic cooperation. The growing ‘battle’ for the creation of a pipeline is not easily sustained due to the region’s unstable landscape.

Research on the Levant Basin dates back to 2010 when the Leviathan block was first discovered by Ratio Oil. Following this, companies like US-owned Noble Energy and French giant Total E&P began to actively show interest in the region. Following discoveries in the Israeli and Cypriot Exclusive Economic Zones (EEZ), Italy’s Eni had “outstanding” results in the Zohr field in Egypt.

Partnering up on hydrocarbons: An energy dispute

Regional countries stand to benefit from the discovery of hydrocarbons. This includes strong economic incentives, both for the EU, as well as partner states. Cyprus, Egypt, Lebanon, and Israel have all recently pushed for stronger economic cooperation. In fact, Cyprus views itself as a ‘bridge’ between the EU and ME given its efforts to engage in tripartite partnerships. Additionally, it has been argued that closer economic cooperation might lead to overall stronger relations, confidence-building, and greater peace prospects. As a result, Eastern Mediterranean countries have pursued a series of negotiations and trilaterals to discuss the creation of an ‘EastMed’ pipeline. The pipeline would ensure energy transfers and exports to the EU.

However, this ideal situation is unlikely to be realised. It is not yielding concrete results given the stressed regional relations inhibiting collaboration. Instead, these new developments have created growing security risks. These tripartite partnerships with Cyprus and Greece exist because of hostility between some states. Lebanon and Egypt are not on the best terms with Israel. This is particularly because of the Palestinianconflict, but also because of historic hostilities that have driven each state’s foreign and security policies. An example is that of the historical Arab-Israeli wars and the Lebanese Civil War.

Furthermore, Turkey hopes to have a share of the pie. It has a large accumulation of military presence abroad in occupied territories of Syria and Cyprus. Vessels are also used to conduct research on energy resources. Example, the RV Barbaros Hayreddin Paşathat violates the Republic of Cyprus’ EEZ. Relations between Cyprus and Turkey severed in 1974 but the ongoing dispute and Cypriot conflict date decades back.

Borders, Discoveries, and Trilaterals

Cyprus declared its EEZ back in 2004 clearly identifying the fields that fall under its territory. This includes offshore fields that hold hydrocarbons reserves. The first discovery was made in 2011 by Noble Energy, an American oil and gas exploration and production company, in the Aphrodite field, which partially falls into Israeli EEZ.

Since then, other companies showed great interest in getting involved in the Eastern Mediterranean fields. This includes Italian ENI discovering more reserves in Calypso in 2018. ExxonMobil earlier this year declared “encouraging results” in the Glafkos field, just south of Limassol. This puts an additional reserve between 5tn and 8tn cubic feet of natural gas.

These discoveries have prompted several talks and tripartite negotiations. Amongst these discussions, the idea of the EU-funded EastMed project was born. EastMed aims at fostering greater cooperation between the EU and the Eastern Mediterranean. Cypriot Foreign Minister Nicos Christodoulides’ comments emphasise the benefits and significance of these trilaterals in the geopolitical sense. These include good prospects for a cost-effective mechanism that would address “energy security needs of the region” according to Christodoulides. He also explained how important the project is for countries like Cyprus in “promoting regional stability, energy security and counterterrorism”.

Nevertheless, the usefulness of these trilateral relations are questionable. National audiences positively receive these talks but it is yet to provide substance. For instance, Cyprus originally hoped to use the reserves to address the Cypriot conflict with Turkey. However, the discovery of hydrocarbons has only fueled more tensions with Ankara and not offered a breakthrough.

Profiling the political impediments

Egypt: Earlier in February 2019, it rejected the proposals put forward by partners on securing safe passage for the EastMed pipeline. Instead, Cairo suggested using alternative routes, as this pipeline would be rather costly and unsustainable in the long run.

Cyprus: The unresolved and costly Cypriot conflict impacts foreign policy. Rooted before the island’s de facto division in 1974, this has been the main driver of Cypriot diplomacy. It has compromised focus on other priorities, such as unemployment, crime, and social welfare. It also makes Cyprus an unreliable partner over energy-related, as well as EU security and accession-related matters. This is particularly because of the growing involvement of Turkey in the Cypriot EEZ.

Turkey: With a military presence in Syria and Cyprus, Turkey has pursued its own set of ambitions in the region. This has included tackling Kurdish opposition and exploiting energy. Its self-proclaimed ‘Turkish Republic of Northern Cyprus’ (TRNC) is not recognised as legitimate internationally. As a result, Turkey often uses the Cypriot conflict in order to justify its own actions in the Eastern Mediterranean. The Cypriot conflict also has prevented Turkey from fulfilling EU accession requirements.

Greece: Amidst economic instability and a looming crisis, Greece does not have the technology nor the funds to sustain the vision of the trilateral partnerships. Simultaneously, the country is unable to provide energy for its own population. This poses a serious security risk, making Greece an unreliable partner unless the country’s economic problems are first addressed.

Lebanon: Lebanon has rejected the EastMed pipeline passing through its territory. The conflict in neighbouring Syria, as well as growing disputes with Israel strongly inhibit a unifying Eastern Mediterranean partnership. The Hezbollah-dominated government has specifically challenged Israeli ownership of the Leviathan field. This puts additional strains on future partnerships.

Israel: Prior to the hydrocarbons discovery, Cyprus and Israel were not close allies. The discovery upgraded economic and diplomatic relations with both Cyprus and Greece. Israel has also sought to help boost the security apparatus of its allies. Despite criticisms that have emerged about its behaviour towards Arabs and Palestinians, Israel has not held back. The state has even used disputes to improve its regional status, including territorial recognition of the Golan Heights.

Calls for a new security infrastructure

Several benefits can be accumulated from a healthy partnership over energy in the Eastern Mediterranean and the Levant Basin. This includes new and reliable trade routes, transportation, diplomatic and economic support, and technological exchanges. As it currently stands, the security mechanisms currently in place do not accommodate thriving cooperation.

As Egypt and Lebanon express concerns over the EastMed project, it becomes apparent that there are no strong guarantees in place to ensure a long-lasting partnership. The geopolitical implications also present high stakes, as these external factors are primarily for shaping policy.

There is a growing need to focus on a ‘win-win’ situation rather than a zero-sum game. Firstly, the end-game of all the actors involved needs identification. This is the successful delivery of energy. Secondly, those involved in the extraction and production process, including the countries hosting the offshore fields, must understand each other’s conflicts. However, an outdated security apparatus is in place. Currently overcoming long-lasting interstate conflicts in the region is not within reach, at least not in the short run. If the benefits derived out of an Eastern Mediterranean-wide partnership supercede the drawbacks, then resolving the deadlock becomes more apparent in the long run. Regional cooperation can prevent full-scale confrontation because of interdependency. This is a likely scenario that countries might opt in for. Alternatives to this present higher costs and an increased likelihood of escalating tensions.

ABOUT AUTHOR

Petros Petrikkos

Petros Petrikkos

Petros Petrikkos is a political analyst and researcher. He holds an MSc in Conflict Studies from the LSE and a BA in International Relations from Queen Mary, University of London. He regularly edits for GRI and is also an Associate Analyst for Geopolitical Cyprus. He has focused on issues pertaining to the Middle East, International Relations and security, as well as political intelligence. He has conducted fieldwork around the Eastern Mediterranean and has published with academic and non-academic journals.

https://globalriskinsights.com/2019/03/energy-and-security-in-the-eastern-mediterranean/