Αρχική Blog Σελίδα 2685

Ανατολική Μεσόγειος: συνέργειες και στρατηγικά διλήμματα

Από
anixneuseis
-
0
Κωνσταντίνος Φίλης “Το Βήμα”

Πρέπει εγκαίρως να αντιστρέψουμε το στρατηγικό δίλημμα που θέτει στην πράξη η Τουρκία, όπου συν τω χρόνω αδρανοποιούνται μερικώς τα κυριαρχικά μας δικαιώματα

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο είναι καταιγιστικές. Με άξονα την ενέργεια αλλά και ζητήματα ασφάλειας, Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ (και Αίγυπτος) συμπράττουν, με αμερικανική υποστήριξη. Ασφαλώς, η επιδείνωση των σχέσεων των δύο τελευταίων με την Τουρκία, όπως και η στροφή της Αγκυρας στην Ανατολή – που έχει θορυβήσει τον δυτικό παράγοντα – έχουν αναπόδραστα επιδράσει στη διαμόρφωση ενός νέου περιφερειακού τοπίου.
Επιπρόσθετα, η Ουάσιγκτον αναβαθμίζει την εμπλοκή της στην περιοχή. Και αυτό για τους ακόλουθους λόγους: την επανάκαμψη της Ρωσίας στην περιοχή μέσω Συρίας, τη δραστηριοποίηση και οικονομική διείσδυση της Κίνας, την ενεργοποίηση της Γαλλίας που πέραν των ιστορικών της συμφερόντων έχει εσχάτως και ενεργειακά, τον κίνδυνο απώλειας της Τουρκίας και την ενδεχόμενη αναθεώρηση της πολιτικής έναντί της, την ύπαρξη εύθραυστων καθεστώτων γεωπολιτικού ενδιαφέροντος (π.χ. Λιβύη, Συρία, Λίβανος) αλλά και ζητήματα τρομοκρατίας.

Από την αμερικανική σκοπιά, η εδραίωση ενός περιφερειακού μπλοκ σταθερών, αξιόπιστων και προβλέψιμων συμμάχων αποτελεί προϋπόθεση διατήρησης της πρωτοκαθεδρίας της και ενώ ο ανταγωνισμός από τρίτες δυνάμεις εντείνεται. Για την Ουάσιγκτον, η συμπερίληψη της Αγκυρας θα ήταν ιδανική εξέλιξη, ωστόσο, υπό τις παρούσες συνθήκες είναι ανέφικτη.

Για Ισραήλ και Αίγυπτο οι κίνδυνοι από την περιδίνηση των σχέσεών τους με την Τουρκία είναι σαφώς μικρότεροι απ’ ό,τι για Ελλάδα και Κύπρο. Λόγω δε του μεγάλου βαθμού εχθρότητας, της επιρροής του Τελ Αβίβ στις ΗΠΑ και του διαμετρήματος του Καΐρου, οι ηγεσίες τους δεν πιέζονται για να αποκαταστήσουν τους κλονισμένους δεσμούς με την Αγκυρα. Αντιθέτως, η προσέγγιση με την Ελλάδα, ακόμη και η προώθηση λύσης του Κυπριακού (παρότι προσώρας «παγωμένη») κρίνονται ως οι πιο ενδεδειγμένες – ίσως και υποχρεωτικές – ενέργειες για την επαναρυμούλκηση της Αγκυρας στη Δύση. Από την άλλη, για την Τουρκία, η προβολή ισχύος (με κινήσεις εντυπωσιασμού και ουσίας στο τρίγωνο Κρήτης – Καστελλόριζου – Κύπρου), σε περίπτωση που διατηρηθεί ο (αυτο)αποκλεισμός της από τις περιφερειακές διεργασίες, θεωρείται ο πιο εύκολος και σχετικά ασφαλής δρόμος. Μάλιστα, η Αγκυρα βασίζεται στην αίσθηση δυτικών (κυρίως) κύκλων πως χωρίς κάποιου είδους συνεννόηση μαζί της, το ενεργειακό πρόγραμμα της Κύπρου θα αντιμετωπίσει ανυπέρβλητες δυσκολίες.

Ενώ στην περίπτωση αντίστοιχων projects Ισραήλ και Αιγύπτου, η Τουρκία δεν είναι ικανή – αλλά και διατεθειμένη – να επηρεάσει αρνητικά την υλοποίησή τους. Σημειωτέον πως η αντίδρασή της απέναντι σε κοινά σχέδια θα είναι εκ των πραγμάτων μετριασμένη, όμως τα ενεργειακά συμφέροντα των υπολοίπων δεν είναι πάντα συγκλίνοντα.

Από εκεί και πέρα, η σύμπλευση με Ισραήλ, Αίγυπτο, ΗΠΑ και ΕΕ θωρακίζει σε σημαντικό βαθμό την Ελλάδα, εντούτοις, δεν τροποποιεί καθοριστικά τους όρους μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας.

Πρέπει εγκαίρως να αντιστρέψουμε το στρατηγικό δίλημμα που θέτει στην πράξη η Τουρκία, όπου συν τω χρόνω αδρανοποιούνται μερικώς τα κυριαρχικά μας δικαιώματα (εφόσον δεν ασκούνται καθολικά) και παράλληλα η διμερής ατζέντα διανθίζεται με διευρυνόμενες τουρκικές διεκδικήσεις. Αρα, πέραν του κατευνασμού, πρέπει να επικεντρωθούμε στην αποτελεσματική ανάσχεση του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Ο δρ Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής Ερευνών του ΙΔΙΣ και συγγραφέας του βιβλίου «Τουρκία, Ισλάμ, Ερντογάν» (εκδ. Παπαδόπουλος).

Ανατολική Μεσόγειος: συνέργειες και στρατηγικά διλήμματα

Τα αδιέξοδα στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας και τα επόμενα βήματα

Από
anixneuseis
-
0
  • του Sinan Ciddistratfor/euro2day.gr

    Δημοσιεύθηκε: 31 Μαρτίου 2019 – 08:22

Η πολιτική εκμετάλλευση από τον Ερντογαν των σχέσεων με την Ευρώπη και πως επηρεάζει τις σημερινές εκλογές. Τι σηματοδοτεί η ψήφος του ευρωκοινοβουλίου για τερματισμό των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Ο ρόλος των τραπεζών.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επικαλούμενο την επιδείνωση των επιδόσεων της Τουρκίας σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, ψήφισε μη δεσμευτική απόφαση στις 13 Μαρτίου με την οποία ζητείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναστείλει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα.
Η συμβολική ψηφοφορία δεν θα έχει ως αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αναστείλει επισήμως ή ακόμα και να τερματίσει την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας. Ωστόσο, αποτελεί ξεκάθαρη ένδειξη πως η Τουρκία και η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται σε αδιέξοδο. Η θρασύτατη αδιαφορία που δείχνει η Άγκυρα για τους δημοκρατικούς θεσμούς, η οποία επιδεινώνεται από την σκόπιμη προσβολή του κράτους δικαίου, απλώς θα ενισχύσουν την ευρωπαϊκή προκατάληψη έναντι της προσχώρησης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση –μια διαδικασία η οποία βρίσκεται σε αδράνεια από το 2007.

Από τα παράπονα στις πολιτικές σκοπιμότητες

Το κυβερνών Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει μια μακριά και, σε πολλές περιπτώσεις, δικαιολογημένη λίστα παραπόνων ως προς τον τρόπο με τον οποίον η ΕΕ αντιμετωπίζει την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας, η οποία δεν είναι ειλικρινής και δίκαιη. Αν και είναι κάτι που έχει ξεχαστεί προ πολλού, ωστόσο ο Ερντογάν ήταν αυτός που έκανε την Τουρκία αξιόπιστο υποψήφιο για την ΕΕ, επενδύοντας πολιτικό κεφάλαιο σε αποδείξιμες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Επιπλέον, ο Ερντογάν ανέτρεψε την ελαττωματική και αδιάλλακτη πολιτική της μη διαπραγμάτευσης στο Κυπριακό το 2004, ενώ έδειξε ξεκάθαρα πως η χώρα, που είναι και η πιο μακροχρόνια υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ χώρα, ήταν επιτέλους έτοιμη να κάνει τα μαθήματά της.

Σε αυτά τα εγχειρήματα, η Τουρκία εξαπατήθηκε από έναν συνδυασμό προκατειλημμένων συμπεριφορών από την πλευρά αρκετών κρατών-μελών της ΕΕ που επέμεναν να εμποδίζουν την ενταξιακή διαδικασία, και των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών, που δεν κατάφεραν να αναγνωρίσουν απτά την ειλικρινή στάση της χώρας κατά τη διάρκεια των μέσων της δεκαετίας του 2000. Αν και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ωστόσο η βιτριολική στάση του Ερντογάν προς την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αποδοθεί σε σημαντικό βαθμό στο πολιτικό σώμα της ΕΕ. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε δώσε την Τουρκία μια ξεκάθαρη ημερομηνία ένταξης και διαδικασία από την αρχή, δύσκολα η τουρκική κυβέρνηση δεν θα επιδίωκε έναν καθορισμένο οδικό χάρτη, όπως έκανε κάθε άλλη υποψήφια προς ένταξη χώρα.

Πέρα από την ιστορία, είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται την ένταξη στην ΕΕ αποκλειστικά ως έναν τρόπο να κινητοποιήσει ψηφοφόρους. Η φυλάκιση ακτιβιστών της δημοκρατίας και της κοινωνικής ειρήνης, όπως του Osman Kavala, στόχο έχει να αψηφήσει τις προσδοκίες της ΕΕ για την Τουρκία και να ερεθίσει τους Τούρκους ψηφοφόρους. Στον Kavala και σε πολλούς άλλους ακτιβιστές πρόσφατα επιβλήθηκαν μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης για υποτιθέμενη συμμετοχή στην απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Ο Ερντογάν και οι υπουργοί του Τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, κατά τη διάρκεια δημόσιων συγκεντρώσεων, έχουν ασκήσει κριτική στις αντιρρήσεις τη ΕΕ για τη νομική διαδικασία που οδήγησε στη φυλάκιση των ακτιβιστών, προκαλώντας επευφημίες από οργισμένα πλήθη που αισθάνονται ενθουσιασμένοι που οι ηγέτες τους «απαντούν» στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στα μέσα Μαρτίου, μια μικρή ομάδα υποστηρικτών του AKP δήλωσε πως το κάλεσμα για προσευχή από όλα τα τεμένη της χώρας θα πρέπει να ερμηνευθεί ως η ανανεωμένη πρόθεση της Τουρκίας να ξανακατακτήσει τη Βιέννη. Πέραν της υπερβολής, τέτοιες εξελίξεις βοηθούν ώστε να τονιστεί το γεγονός πως η ένταξη στην ΕΕ δεν αποτελεί πλέον στρατηγικό στόχο για την Τουρκία, αλλά μόνο ένα ακόμα πολιτικό εργαλείο που το καθεστώς του Ερντογάν μπορεί να χρησιμοποιήσει για να φουντώσει τους ψηφοφόρους.

Έχουμε συνηθίσει να γινόμαστε μάρτυρες κραυγαλέων αντιευρωπαϊκών αισθημάτων από λαϊκιστές ηγέτες σε κράτη μέλη όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Ωστόσο, ούτε ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν ούτε ο ηγέτης του κυβερνώντος Κόμματος του Νόμου και της Δικαιοσύνης της Πολωνίας, Γιάροσλαβ Κατζίνσκι, ενδιαφέρονται πραγματικά να βγάλουν τις χώρες τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην πραγματικότητα,  συνειδητά αποκομίζουν σημαντικά οφέλη από το μπλοκ ενώ την ίδια ώρα προωθούν μια έντονη αντι-ελιτιστική και ξενοφοβική ρητορική που ικανοποιεί της βάσεις των ψηφοφόρων τους.

Στην Τουρκία, παρατηρείται το αντίθετο: ο πολιτικός υπολογισμός του Ερντογάν βασίζεται αποκλειστικά σε μια σκέψη: αν η προώθηση μιας αντιευρωπαϊκής πλατφόρμας, η συνέχιση της διάβρωσης του κράτους δικαίου και η απειλή για επαναφορά της θανατικής ποινής, βοηθούν ώστε να εξασφαλιστεί η νίκη στις σημερινές δημοτικές εκλογές ή και να διατηρήσει την προσωπική εκλογική του θέση, τότε αυτά τα θεωρεί νίκη. Ο Ερντογάν ακολουθεί τον υπολογισμό του αν και γνωρίζει πως εμποδίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ για τουλάχιστον μια γενιά. Οι μεσομακροπρόθεσμες σκέψεις ως προς την ενίσχυση του κράτους δικαίου και της ουσιαστικής δημοκρατικής διακυβέρνησης δεν έχουν άμεσα οφέλη για την κυβερνώσα ελίτ της χώρας.

Πρακτικές αναγκαιότητες

Ποια είναι, τότε, η ευρωπαϊκή πολιτική της Τουρκίας; Υποθέτοντας πως ο Ερντογάν και το AKP θα βγουν από πάνω μετά τις σημερινές δημοτικές εκλογές, η Τουρκία δεν είναι προγραμματισμένο να διενεργήσει άλλες εκλογές για άλλα τεσσεράμισι χρόνια. Πιθανότατα θα επιχειρηθεί μια διαχειρίσιμη επαναπροσέγγιση και από τις δυο πλευρές. Η Τουρκία από καιρό ενδιαφέρεται να επαναδιαπραγματευτεί την Τελωνειακή Ένωση με την ΕΕ, στην οποία είναι μέλος από το 1996, προκειμένου να περιλαμβάνει τις αγροτικές εξαγωγές. Επιπλέον, η Τουρκία επιθυμεί οι πολίτες της να ταξιδεύουν χωρίς βίζα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που σχετίζεται ιδιαίτερα με τις τουρκικές επιχειρήσεις με Ευρωπαϊκές επενδύσεις. Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδιαφέρεται να συνεργαστεί με την Τουρκία προκειμένου να αποτραπούν οι τωρινές και οι μελλοντικές ροές προσφύγων από τη Μέση Ανατολή.

Κάτι που δεν πολυαναφέρεται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, είναι η μεγάλη έκθεση που έχουν ευρωπαϊκές τράπεζες σε δανεισμό στην Τουρκία. Πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες, ιδιαίτερα στην Ισπανία, έχουν δώσει τεράστια ποσά σε πιστώσεις στην Τουρκία. Λόγω της επιδεινούμενης οικονομικής επιβράδυνσης της Τουρκίας, υπάρχουν αυξημένοι φόβοι πως τα χρέη αυτά δεν μπορούν να αποπληρωθούν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με άλλους διεθνείς πιστωτικούς φορείς, ενδιαφέρεται να αποφύγει μια περιφερειακή –ακόμα και παγκόσμια- μετάσταση των χρεοστασίων από αναπτυσσόμενες οικονομίες, που θα μπορούσε να προκαλέσει η Τουρκία. Υπάρχει ευρεία συμφωνία μεταξύ των χρηματοοικονομικών αναλυτών πως η Τουρκία είναι πολύ σημαντική για να αφεθεί να καταρρεύσει και πως είναι πιθανόν ο Ερντογάν να το αντιλαμβάνεται αυτό. Αν και η ιδέα της ένταξης στην ΕΕ είναι σε αυτή τη φάση μη ρεαλιστική για την Τουρκία, ωστόσο το ίδιο είναι και ο επίσημος τερματισμός της διαδικασίας.

Πρακτικές αναγκαιότητες θα απαιτήσουν οι δυο πλευρές έστω και με μισή καρδιά να βρουν τρόπους να συνυπάρξουν.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1672780/ta-adiexoda-stis-sheseis-eetoyrkias-kai-ta-epomena.html

Turks begin voting in local polls which Erdogan could lose in big cities

Από
anixneuseis
-
0

Tuvan Gumrukcu Reuters.

ANKARA (Reuters) – Turks began voting on Sunday in local elections that President Tayyip Erdogan has described as a matter of survival for the country.

People attend voting at a polling station during the municipal elections in Ankara, Turkey, March 31, 2019. REUTERS/Umit Bektas

Erdogan, who has dominated Turkish politics for more than 16 years thanks in part to strong economic growth, has become Turkey’s most popular, yet also most divisive, leader in modern history.

However, he could be dealt an electoral blow with polls indicating his ruling AK Party (AKP) may lose control of the capital Ankara, and even Istanbul, the country’s largest city.

With the economy contracting following a currency crisis last year in which the lira lost more than 30 percent of its value, some voters appeared ready to punish Erdogan, who has ruled with an increasingly uncompromising stance.

“I was actually not going to vote today, but when I saw how much they (AKP) were flailing, I thought this might be time to land them a blow. Everyone is unhappy. Everyone is struggling,” said 47-year-old Hakan after voting in Ankara.

Voting started at 7 a.m. (0400 GMT) in eastern Turkey and an hour later in the rest of the country. Polling stations close at 4 p.m. in the east and 5 p.m. in the west.

Just over 57 million people are eligible to vote. A clear picture of the winners will probably emerge around midnight.

This week, as authorities again scrambled to shore up the lira, Erdogan cast the country’s economic woes as resulting from attacks by the West, saying Turkey would overcome its troubles following Sunday’s vote and adding he was “the boss” of the economy.

“The aim behind the increasing attacks toward our country ahead of the elections is to block the road of the big, strong Turkey,” Erdogan told one of his six rallies in Istanbul on Saturday.

Sunday’s elections, in which Turks will vote for mayors and other local officials across the country, are the first since Erdogan assumed sweeping presidential powers last year and will be a reckoning for his government, which has come under fire for its economic policies and record on human rights.

SYMBOLIC BLOW

Defeat in Ankara or Istanbul would end nearly a quarter of a century of rule by Erdogan’s AKP or its predecessors in those cities and deal a symbolic blow to Turkey’s leader.

Ahead of the vote, the main opposition Republican People’s Party (CHP) and Iyi (Good) Party formed an electoral alliance to rival that of the AKP and its nationalist MHP partners.

The pro-Kurdish opposition Peoples Democratic Party (HDP), which Erdogan has accused of links to Kurdish militants, has not made an official alliance and is not fielding candidates for mayor in Istanbul or Ankara, which is likely to benefit the CHP.

The HDP denies links to the outlawed militant Kurdistan Workers’ Party. Two years ago, the state took control of some 100 municipalities from the pro-Kurdish party and some voters in the main southeastern city of Diyarbakir said services there had improved as a result.

“Before, this city did not have the services I have now seen. I gave my vote to the AK Party for services to continue,” said tradesman Haci Ahmet Beyaz, 43.

In the days leading up to the vote, Erdogan held around 100 rallies across the country, speaking 14 times in different districts of Istanbul over the past two days alone and more than four times in Ankara throughout his campaign.

He has described the elections as an existential choice for Turkey, blasting his rivals as terrorist supporters aiming to topple the country. He has warned that if the opposition candidate wins in Ankara, residents would “pay a price”.

His opponents have denied the accusations and challenged his characterization of the elections as a matter of survival, saying Erdogan had led the country to its current state.

“What matter of survival? We’re electing mayors. What does this have to do with the country’s survival?” Kemal Kilicdaroglu, head of the CHP, told a rally in Eskisehir.

With reference to Erdogan, Kilicdaroglu said: “If there is a survival issue in Turkey, it’s because of you.”

Additing reporting by Ezgi Erkoyun; Writing by Tuvan Gumrukcu and Daren Butler; Editing by Dominic Evans and Dale Hudson

Our Standards:The Thomson Reuters Trust Principles.
https://www.reuters.com/article/us-turkey-election/turks-begin-voting-in-local-polls-which-erdogan-could-lose-in-big-cities-idUSKCN1RB0QW?fbclid=IwAR1qRtB0YSrsLq7m1d63x_IKXuhE8_WuHv7XVjL8CDy1Fe4dC8Bl5RtuVSs

ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ.

Από
anixneuseis
-
2

Σεμνά και λογομίλητα, που θα έλεγε και ο Ρίτσος.
1.- Ο Ερντογάν εδώ και καιρό ΔΕΝ κυβερνά μόνος την Τουρκία. Συγκυβερνά με θύλακες του βαθέως κράτους οι οποίοι έχουν Ευρασιατικό προσανατολισμό και όχι Δυτικό.
2.-Οι θύλακες αυτοί τον κρατούν στην εξουσία επειδή μπορεί, ακόμη, και χειραγωγεί τις ισλαμικές μάζες. 
3.-Μια ήττα του Ερντογάν θα του στερήσει αυτό το πλεονέκτημα προς το βαθύ κράτος.
4.-Μια ήττα, επίσης, στις τοπικές εκλογές, θα τον βάλει σε σκέψεις ως προς την πολιτική του επιβίωση. Η ήττα θα μείνει μόνο σε τοπικό επίπεδο ή, στις επερχόμενες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές θα τη γνωρίσει και ο ίδιος;
5.-Για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αυτήν την υποχώρηση θα σκληρύνει τη στάση του και προς την Ελλάδα και Κύπρο. Μπορεί; Θεωρητικά, ναι.
6.-Η παρουσία του Ερντογάν στην εξουσία και η συνεργασία του με το βαθύ, Ευρασιατικού προσανατολισμού, κράτος, μας βοηθά ως Ελλάδα, διότι θα αναπαράγει τον προσανατολισμό και τις σχέσεις με τη Ρωσία και τη ρήξη με τις ΗΠΑ.
7.-Παρά τις φανφάρες του με την Αγιά Σοφιά, αντιμετωπίζει καλύτερα απο τους προηγούμενους τα προβλήματα των Ρωμιών της Πόλης. Και για την Αγιά Σοφιά, αυτά που λέει, μας ευνοούν. Εκτίθεται διεθνώς. Και όχι, μόνο, αυτός. Για να το καταλάβετε καλύτερα θα επισημάνω την προσφιλή ρήση των Συριζαίων: “Γιατί, οι άλλοι καλύτεροι ήταν”;
Να έχει καλά ο Αλλάχ τον Ερντογάν και αν μπορούσα θα ψήφιζα υπέρ του.

Το Ισραήλ και η Χαμάς χρειάζονται ο ένας τον άλλο

Από
anixneuseis
-
0
Και ένας νέος γύρος σύγκρουσης δεν θα το αλλάξει αυτό
Aaron David Miller foreignaffairs.gr
Ένας Ισραηλινός στρατιώτης περπατά προς μια σειρά τανκς κοντά στην Γάζα, τον Μάρτιο του 2019. AMIR COHEN / REUTERS.
Περίληψη:

Το Ισραήλ και η Χαμάς ζητούν την καταστροφή ο ένας του άλλου και έχουν βρεθεί σε τρεις μεγάλες στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ τους. Ωστόσο, αυτοί οι δύο ορκισμένοι εχθροί έχουν από καιρό συνεργαστεί λόγω πρακτικής αναγκαιότητας. Σε ορισμένα ζητήματα οι στόχοι τους μέχρι που ευθυγραμμίζονται.

Ο AARON DAVID MILLER είναι διακεκριμένος συνεργάτης στο Κέντρο Woodrow Wilson και πρώην αναλυτής του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο End of Greatness: Why America Can’t Have (and Doesn’t Want) Another Great President.

Ο πόλεμος, όπως και η πολιτική, δημιουργεί παράξενες φιλίες. Το Ισραήλ [1] προετοιμάζεται επί του παρόντος για μια δυνητικά δραματική αντιπαράθεση με την Χαμάς. Την περασμένη εβδομάδα, η οργάνωση εκτόξευσε πυραύλους κατά του Ισραήλ, και έκανε έκκληση για μια πορεία ενός εκατομμυρίου ανθρώπων [2] αυτό το Σαββατοκύριακο κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ-Γάζας για να σηματοδοτήσουν την επέτειο της περσινής Πορείας Επιστροφής. Οι διαμαρτυρίες μπορεί είτε να αποτύχουν είτε να πυροδοτήσουν έναν εντατικό κύκλο σύγκρουσης. Ό, τι και να συμβεί, δεν θα υπονομεύσει την περίεργη σχέση αλληλεξάρτησης που αναδύθηκε μεταξύ της Χαμάς και της ισραηλινής κυβέρνησης, ιδιαίτερα υπό τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu. Αυτοί οι δύο βασικοί δρώντες της Μέσης Ανατολής περιφρονούν αλλά κι εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον.

30032019-1.jpg

Ένας Ισραηλινός στρατιώτης περπατά προς μια σειρά τανκς κοντά στην Γάζα, τον Μάρτιο του 2019. AMIR COHEN / REUTERS
—————————————————————————–

Το Ισραήλ και η Χαμάς είναι απίθανοι εταίροι. Ζητούν την καταστροφή ο ένας του άλλου και έχουν βρεθεί σε τρεις μεγάλες στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ τους [3], πιο πρόσφατα το 2014. Ωστόσο, αυτοί οι δύο ορκισμένοι εχθροί έχουν από καιρό συνεργαστεί λόγω πρακτικής αναγκαιότητας. Σε ορισμένα ζητήματα -συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης της σύγκρουσής τους μέσω της Αιγύπτου και της πρόληψης της επανένωσης της Γάζας και της Δυτικής Όχθης από την Παλαιστινιακή Αρχή- οι στόχοι τους μέχρι που ευθυγραμμίζονται. Παρόλο που κανείς τους δεν θέλει να το παραδεχτεί, το Ισραήλ και η Χαμάς χρειάζονται ο ένας τον άλλον.

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

Για όσο διάστημα υπάρχει η Χαμάς, έχει διατηρήσει μια παράξενη λειτουργική σχέση με το Ισραήλ. Την δεκαετία του ’70, πριν ακόμη την ίδρυση της Χαμάς, το Ισραήλ πίστευε ότι οι Παλαιστινιακές Ισλαμιστικές Ομάδες θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως χρήσιμο αντίβαρο στην Φατάχ, το πιο κοσμικό, επαναστατικό και (εκείνο τον καιρό) βίαιο πολιτικό κόμμα που κυριαρχούσε στον Οργανισμό για την Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (Palestine Liberation Organization, PLO). Για να υπονομεύσει την Φατάχ, το Ισραήλ επέτρεψε σε αυτές τις ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των προδρόμων της Χαμάς, κάμποση ελευθερία για να οργανωθούν στην Γάζα. Το 1979, το Ισραήλ αναγνώρισε επίσημα μια ισλαμική φιλανθρωπία που δημιούργησε ο Αχμάντ Γιασίν, ένας από τους συνιδρυτές της Χαμάς. Μέσα σε πέντε χρόνια, ο Yassin θα συλληφθεί για λαθρεμπόριο όπλων και οι Ισραηλινοί θα τον σκοτώσουν [4] τον Μάρτιο του 2004 σε μια προσπάθεια να σταματήσουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς.

Στην δεκαετία του ’70, οι ισλαμιστές της Γάζας χρειάζονταν την συναίνεση του Ισραήλ προκειμένου να αναπτυχθούν. Αλλά από το 1987, όταν ιδρύθηκε η Χαμάς ως ανεξάρτητος οργανισμός, η ιδεολογική νομιμοποίηση της ομάδας βασίστηκε στην αξίωσή της να διεξάγει έναν υπαρξιακό αγώνα με το εβραϊκό κράτος. Το παράδοξο αυτό συνεχίστηκε μέχρι σήμερα, με την πρόσθετη ειρωνεία ότι η Χαμάς, η οποία έχει κυβερνήσει την Λωρίδα της Γάζας από το 2007, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό για την επιβίωσή της από το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Οι Ισραηλινοί και οι Αιγύπτιοι αποφασίζουν αν θα επιτρέψουν τις παραδόσεις χρημάτων του Κατάρ στους κατοίκους της Γάζας, πόση ηλεκτρική ενέργεια θα παράσχουν στο τοπικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, και πόσο μακριά μπορούν να ταξιδέψουν οι ψαράδες από την ακτή˙ με λίγα λόγια, καθορίζουν τι επιτρέπεται -και ποιος επιτρέπεται να ταξιδεύει προς και από- την περιοχή.

Η Χαμάς χρησιμοποιεί το οπλοστάσιό της από ρουκέτες για να διατηρήσει την εγχώρια εικόνα του ένοπλου αγώνα ενάντια στο Ισραήλ και ως μόχλευση για να αναγκάσει το Ισραήλ να κάνει περιοδικές οικονομικές παραχωρήσεις. Χρησιμοποιώντας την ελεγχόμενη κλιμάκωση, η ομάδα επιδιώκει να υπενθυμίσει στο Ισραήλ ότι η Γάζα θα παραμείνει απειλή, εκτός εάν το Ισραήλ ανταποκριθεί σε μερικά από τα αιτήματά της, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης υποδομών, των απελευθερώσεων κρατουμένων, και μιας ουσιαστικής χαλάρωσης των ισραηλινών περιορισμών στην διακίνηση αγαθών και ανθρώπων μέσα και έξω από την Γάζα. Ωστόσο, η Χαμάς περπατά σε τεντωμένο σκοινί: Θέλει να πιέσει το Ισραήλ χωρίς να προκαλέσει μια μαζική αντίδραση από το Ισραήλ. Η οργάνωση, δηλαδή, πρέπει και να αγωνιστεί κατά του Ισραήλ και να συνεργαστεί μαζί του. Και για το Ισραήλ, η πικρή πραγματικότητα είναι ότι παρά την τρομοκρατία και τις προσπάθειες της Χαμάς για να ριζοσπαστικοποιήσει Παλαιστινίους, η οργάνωση είναι η λιγότερο κακή εναλλακτική λύση για την λειτουργικότητα της Γάζας. Το αποτέλεσμα είναι η τρέχουσα δυναμική –μια βολική διευθέτηση που αναμιγνύεται με αντιπαράθεση.

ΚΑΛΟΙ ΦΙΛΟΙ

Κατά καιρούς, το Ισραήλ και η Χαμάς φαίνεται να ενδιαφέρονται για μια πιο μακροπρόθεσμη συμφωνία. Τον Μάιο του 2018, για παράδειγμα, η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών ενημέρωσε την πολιτική ηγεσία της χώρας ότι η Χαμάς, αντιμέτωπη με την επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών στην Γάζα, ήταν ανοικτή [5] για να συμφωνήσει σε μια ετήσια κατάπαυση του πυρός ως αντάλλαγμα μιας χαλάρωσης του ισραηλινού αποκλεισμού, της απελευθέρωσης κρατουμένων της Χαμάς, και της ανάπτυξης υποδομών. Και νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, προέκυψαν αναφορές [6] ότι το Ισραήλ, μέσω της Αιγύπτου, προσέφερε παραχωρήσεις με αντάλλαγμα την εγγύηση ότι η Χαμάς θα εμπόδιζε να γίνουν βίαιες οι διαδηλώσεις αυτού του Σαββατοκύριακου.

Το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές επιχειρούν περιοδικά τέτοιες συμφωνίες, δείχνει ότι το Ισραήλ και η Χαμάς συνειδητοποιούν ότι η συνολική νίκη επί του άλλου είναι απίθανη ή τουλάχιστον απαράδεκτα δαπανηρή. Η Χαμάς γνωρίζει ότι χρειάζεται την εκ των πραγμάτων αποδοχή του Ισραήλ για να εξασφαλίσει τον έλεγχό της στην Γάζα και για να εκτονώσει την λαϊκή οργή για τις επί τόπου τρομερές συνθήκες˙ γνωρίζει επίσης ότι δεν μπορεί να νικήσει τον ισραηλινό στρατό και ότι πρέπει να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Αίγυπτο, η οποία ελέγχει την κρίσιμη διέλευση στην Ράφα και που τώρα συνεργάζεται στενά με το Ισραήλ για να προσπαθήσει να προλάβει μια κλιμάκωση. Το Ισραήλ, ιδιαίτερα υπό τον Netanyahu, από την πλευρά του αποδείχθηκε ιδιαίτερα απρόθυμο να αναλάβει ρίσκα. Ο Νετανιάχου δεν θέλει μια σημαντική επιχείρηση στο έδαφος της Γάζας, όπως εκείνη που πραγματοποιήθηκε το 2014, ειδικά τώρα, μόνο λίγες εβδομάδες πριν από τις ισραηλινές εκλογές. Και το Ισραήλ δεν επιθυμεί να ξανακαταλάβει την Γάζα, από την οποία αποσύρθηκε το 2005.

Ωστόσο, η αποτυχία των δύο πλευρών να συμφωνήσουν σε μια βιώσιμη συμφωνία δείχνει ότι αμφότερες, με τον δικό τους τρόπο, επωφελούνται από το status quo. Για τον Netanyahu, η Χαμάς είναι ίσως η λιγότερο κακή επιλογή στην Γάζα. Οι Ισραηλινοί ανησυχούν για τους δεσμούς της Χαμάς με το Ιράν και την ικανότητά της να εκτοξεύει πυραύλους κατά του Ισραήλ (την περασμένη Δευτέρα, για παράδειγμα, ένας πύραυλος που ξεκίνησε από την Γάζα κατέστρεψε ένα σπίτι [7] βόρεια του Τελ Αβίβ). Αλλά το Ισραήλ έχει λίγες καλές επιλογές. Μια ισραηλινή επανακατάληψη της Γάζας θα είχε υπερβολικά μεγάλο κόστος και οι Αιγύπτιοι δεν πρόκειται να αναλάβουν την ευθύνη για την περιοχή. Η καταστροφή της Χαμάς, εν τω μεταξύ, θα δημιουργούσε ένα κενό το οποίο θα μπορούσε να καλυφθεί από ακόμα πιο επικίνδυνες τζιχαντιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των θυγατρικών του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) που λειτουργούν τώρα στην αιγυπτιακή χερσόνησο του Σινά. Η Χαμάς είναι επίσης χρήσιμη -παρέχει έναν εύκολο στόχο για την ισραηλινή προπαγάνδα, αλλά είναι επίσης μια ομάδα με την οποία το Ισραήλ γνωρίζει ότι μπορεί να διαπραγματευθεί, είτε μέσω της Αιγύπτου, του ΟΗΕ, είτε ίσως (κατά περίπτωση) άμεσα.

Θεωρητικά, οι Ισραηλινοί θα μπορούσαν να πιέσουν ώστε η πιο μετριοπαθής Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ), που κυριαρχείται από την Φατάχ, να επιστρέψει στην Γάζα, από την οποία εκδιώχθηκε από το πραξικόπημα της Χαμάς το 2007. (Ίσως κάτω από μια άλλη ισραηλινή κυβέρνηση, να γινόταν). Αλλά η διάσπαση των Παλαιστινίων μεταξύ της Χαμάς στην Γάζα και της -υπό την ηγεσία της Φατάχ- Παλαιστινιακής Αρχής στην Δυτική Όχθη το καθιστά αυτό αδύνατο. Και αυτός ο διχασμός εξυπηρετεί τον Νετανιάχου καλά. Το παλαιστινιακό εθνικό κίνημα μοιάζει τώρα με την κιβωτό του Νώε: Υπάρχουν δύο από όλα -δύο κρατίδια, δύο υπηρεσίες ασφαλείας, δύο κυβερνητικά συστήματα και δύο οράματα για το πώς θα πρέπει να είναι ένα μελλοντικό Παλαιστινιακό κράτος. Για τον Νετανιάχου, η Χαμάς είναι ένας φραγμός έναντι ενός ενωμένου παλαιστινιακού κινήματος επικεντρωμένου σε σοβαρές διαπραγματεύσεις για την επίτευξη μιας λύσης δύο κρατών. Η Χαμάς, εν τω μεταξύ, στοιχηματίζει τον χρόνο της για μια ευκαιρία να αναλάβει την PLO. Κανείς τους δεν θέλει να ενισχύσει τον πρόεδρο της ΠΑ, Μαχμούντ Αμπάς. Πράγματι, τόσο ο Νετανιάχου όσο και η Χαμάς θα προτιμούσαν την παρούσα κατάσταση -μια de facto κατάσταση τριών κρατών- αντί μια λύση δύο κρατών.

ΜΑΖΙ ΣΟΥ Ή ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

Οι υπό την ηγεσία της Χαμάς διαδηλώσεις αυτό το Σαββατοκύριακο μπορεί να προκαλέσουν ή να μην προκαλέσουν νέο γύρο κλιμάκωσης με το Ισραήλ. Αλλά ακόμα και μια σοβαρή έκρηξη είναι απίθανο να αλλάξει πολλά. Κατά την διάρκεια του πολέμου του Ισραήλ-Χαμάς το 2014 σκοτώθηκαν σχεδόν 2000 Παλαιστίνιοι [8], συμπεριλαμβανομένων 1200 αμάχων. Ωστόσο, ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος στις σχέσεις του Ισραήλ με την Χαμάς ήταν ελάχιστος. Μακριά από το να δημιουργήσουν μια μετασχηματιστική στιγμή, τα γεγονότα αυτού του Σαββατοκύριακου, όποια και αν είναι αυτά, θα είναι πιο πιθανό να σηματοδοτήσουν μια ακόμη αιματηρή φάση σε μια σύγκρουση ανάμεσα στις δύο πλευρές που φαινομενικά δεν μπορούν να ζήσουν η μια με την άλλη –αλλά ούτε η μια χωρίς την άλλη.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/israel/2019-03-29/israel-and-ham…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/regions/israel
[2] https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-5482413,00.html
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/israel/2018-02-21/israels-coming…
[4] https://www.nytimes.com/2004/03/22/world/leader-of-hamas-killed-by-missi…
[5] https://www.timesofisrael.com/hamas-said-to-offer-israel-long-term-cease…
[6] https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-5485742,00.html
[7] https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-israel-launches-gaza-campai…
[8] https://www.bbc.com/news/world-middle-east-28439404

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Οι ευρωεκλογές και τα τρία ανοικτά μέτωπα για την Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

stratfor/euro2day.gr

Γαλλία και Γερμανία θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τους κανόνες ανταγωνισμού εντός των ευρωπαϊκών συνόρων, ενώ οι εμπορικές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ θα περάσουν σε νέα φάση. Πώς μπερδεύουν την εικόνα οι ευρωεκλογές.

Δημοσιεύθηκε: 30 Μαρτίου 2019 – 08:32

Οι ψηφοφόροι σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση θα προσέλθουν στις κάλπες από τις 23 έως τις 26 Μαΐου για να ψηφίσουν τα νέα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα θα διατηρήσουν τον έλεγχο της Ευρωβουλής, όμως οι εθνικιστικές και ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις θα αυξήσουν την παρουσία τους στον θεσμό –αν και δεν θα είναι αρκετά ισχυροί για να μπλοκάρουν νομοθετήματα. Ο μεγαλύτερος κατακερματισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα δυσκολέψει την νομοθέτηση. Εν τω μεταξύ, λόγω των προεκλογικών εκστρατειών σε όλη την Ευρώπη, πολλές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις της ΕΕ θα «παγώσουν».

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα εξετάσουν αν θα εφαρμόσουν την ψηφοφορία ειδικής πλειοψηφίας αντί της ομόφωνης ψήφου, σε ζητήματα όπως η φορολογία και η εξωτερική πολιτική, ωστόσο δεν θα πρέπει να αναμένονται αλλαγές αυτό το τρίμηνο. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ θα εξετάσουν επίσης σχέδια για την εισαγωγή ενός προγράμματος κοινής εγγύησης καταθέσεων για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, όμως σε μια περίοδο διαίρεσης μεταξύ των κρατών του Βορρά και των κρατών του Νότου αναφορικά με τη χρηματοοικονομική ενοποίηση, η πρόοδος που θα σημειωθεί θα είναι περιορισμένη.

Μετά τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα αρχίσουν τις διαπραγματεύσεις για τον διορισμό των νέων μελών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μια διαδικασία που θα συνεχιστεί πέραν του τριμήνου. Ενώ οι ευρωεκλογές θα πρέπει πρωτίστως να αφορούν Ευρωπαϊκά ζητήματα, τα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα θα επηρεάσουν την ψήφο των χωρών. Αυτό σημαίνει πως τα αποτελέσματα των εκλογών θα έχουν εγχώριες επιπτώσεις σε χώρες περιλαμβανομένων της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Γερμανίας.

Γερμανία και Γαλλία προτείνουν νέους κανόνες ανταγωνισμού

Η Γερμανία και η Γαλλία θα πιέσουν για τροποποίηση των βιομηχανικών κανόνων της ΕΕ προκειμένου να μπορέσουν να ανταγωνιστούν καλύτερα τις ΗΠΑ και την Κίνα. Στις προτάσεις των χωρών θα  περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το να επιτρέπονται οι συγχωνεύσεις μεταξύ μεγάλων Ευρωπαϊκών εταιρειών σε στρατηγικούς τομείς καθώς και η εισαγωγή ισχυρότερων μέτρων προστασίας κατά των εξαγορών από μη ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως και η δυνατότητα μεγαλύτερης κρατικής συμμετοχής σε προβληματικές εταιρείες.

Το Βερολίνο και το Παρίσι θα κάνουν παρασκηνιακές κινήσεις σε όλο το μπλοκ προκειμένου να εξασφαλίσουν στήριξη για τις προτάσεις τους. Ωστόσο, δεν πρέπει να αναμένονται σημαντικές αλλαγές στους κανόνες της ΕΕ μέχρις ότου διοριστούν, αργότερα φέτος, τα νέα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Συνεχίζονται οι εμπορικές διαπραγματεύσεις ΕΕ-ΗΠΑ

Οι διαπραγματεύσεις για μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ θα κυριαρχήσουν αυτό το τρίμηνο, όμως οι διαφορές μεταξύ των δυο πλευρών ως προς το περιεχόμενό της –και ιδιαίτερα η απροθυμία της ΕΕ να συμπεριλάβει σε αυτήν και αγροτικά προϊόντα- θα δυσκολέψουν την επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον.

Η Ουάσινγκτον θα διατηρήσει την απειλή της εισαγωγής υψηλότερων δασμών στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, όμως αυτό δεν θα είναι αρκετό για να αλλάξει τη διαπραγματευτική θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν ο Λευκός Οίκος αυξήσει τους δασμούς στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, τότε η ΕΕ θα προχωρήσει απαντήσει με αντίμετρα που θα επηρεάζουν τις εισαγωγές από τις ΗΠΑ με τρόπο που θα είναι σχεδιασμένος ώστε να επηρεάσει την εγχώρια πολιτική βάση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Παρά τις διαφωνίες αυτές, θα εξακολουθήσει να υπάρχει περιθώριο για κάποια συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ σε θέματα όπως η εμπορική και επενδυτική στρατηγική της Κίνας ή το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν.

Νέα προσπάθεια για μεταρρύθμιση στη Γαλλία

Το Παρίσι θα προχωρήσει την μεταρρυθμιστική του ατζέντα αυτό το τρίμηνο, όμως πρέπει να αντιμετωπίσει ένα δυσαρεστημένο εκλογικό σώμα που είναι όλο και πιο πρόθυμο να εκφράσει την αγανάκτησή του. Ως εκ τούτου, η Γαλλική κυβέρνηση θα επιβραδύνει τον ρυθμό της μεταρρύθμισης και θα περιορίσει κάποια από τα σχέδιά της, περιλαμβανομένων τω μη δημοφιλών προτάσεων για αυστηροποίηση των κριτηρίων για τα επιδόματα ανεργίας με ταυτόχρονη μείωση των μηνιαίων πληρωμών.

Οι μεταρρυθμίσεις στον τρόπο με τον οποίον οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα προσλαμβάνονται και πληρώνονται θα αποτελέσει επίσης θέμα εξέτασης αυτό το τρίμηνο, όμως είναι απίθανο να υπάρξουν μεγάλες απολύσεις εργαζομένων του δημόσιου τομέα. Αν συνεχίσει να αυξάνεται η κοινωνική αναταραχή, τότε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν θα μπορούσε να λάβει πιο ακραία πολιτικά μέτρα, όπως το να προχωρήσει σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Ακόμα και πιο ριζοσπαστικές αποφάσεις –όπως το να τεθούν σε δημοψήφισμα οι σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις ή να διενεργηθούν πρόωρες εκλογές – θα εξεταστούν μόνο ως ύστατη λύση λόγω των ριψοκίνδυνων και απρόβλεπτων συνεπειών που θα είχαν τέτοιες κινήσεις.

Ημερομηνίες-Κλειδιά

-28 Απριλίου: Πρόωρες γενικές εκλογές στην Ισπανία

-9 Μαΐου: Η Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματοποιεί σύνοδο στη Ρουμανία για να συζητηθεί το μέλλον του μπλοκ

-23-26 Μαΐου: Εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

-26 Μαΐου: Ομοσπονδιακές και περιφερειακές εκλογές στο Βέλγιο, περιφερειακές εκλογές σε 13 Ισπανικές περιφέρειες και σε 4 Γερμανικά κρατίδια.

-20-21 Ιουνίου: Θερινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1672292/oi-eyroekloges-kai-ta-tria-anoikta-metopa-gia-thn.html

Υπόνοιες για μυστική διπλωματία με αιχμή το Καστελόριζο

Από
anixneuseis
-
0

Νεφέλη Λυγερού protothema.gr

Η κυβέρνηση με τις δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της αφήνει ανοικτές Κερκόπορτες στις διεκδικήσεις της Αγκυρας – Οι…μοναχοφάηδες του Κοτζιά και οι δηλώσεις Τσιρώνη δίνουν τροφή στις ανιστόρητες προκλήσεις της Τουρκίας

Όταν σύσσωμη η ηγεσία του Πενταγώνου παραδέχεται ότι ανησυχεί για την πιθανότητα «θερμού» επεισοδίου στο Αιγαίο, η Τουρκία απειλεί ευθέως μέσω του υπουργού Άμυνας της Χουλούσι Ακάρ, ο οποίος κάνει λόγο για «υπεράσπιση των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο Πέλαγος ακόμα και αν αυτό απαιτήσει θυσίες», και τα τουρκικά μαχητικά παρενοχλούν ακόμα και το ελικόπτερο του Έλληνα πρωθυπουργού ανήμερα της εθνικής επετείου, κάτι μοιάζει να έχει αλλάξει δραματικά. Πόσο μάλλον όταν δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, όπως αυτές του Νίκου Κοτζιά, του Γιώργου Κατρούγκαλου και του Γιάννη Τσιρώνη αφήνουν κερκόπορτες για πρακτικές μυστικής διπλωματίας με άγνωστα ανταλλάγματα. Τελικά ποιο είναι το διακύβευμα και τί μπορεί να βρεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Προετοιμάζει άραγε η ελληνική κυβέρνηση κάποιου είδους διαπραγμάτευση με την Άγκυρα, με βάση την εκ των προτέρων παραδοχή πως το Καστελόριζο δεν πρέπει να έχει πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ;

Επιχειρώντας μία μικρή αναδρομή, το Αιγαίο αποτελεί ζήτημα μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας από το μακρινό 1973. Η διένεξη δηλαδή Αθήνας-Άγκυρας είχε ως αντικείμενο τα όρια των κυριαρχικών και διοικητικών δικαιωμάτων των δύο χωρών στο Αιγαίο. Από τότε, με αξιοσημείωτη συνέπεια και επιμονή, η Άγκυρα εγείρει αυτό που στην αργκό της διπλωματίας είναι γνωστό ως «μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις». Με το πέρασμα των δεκαετιών, μάλιστα, αυτές εμπλουτίζονται. Η Τουρκία γεμίζει με όλο και μεγαλύτερη αυταρέσκεια και απληστία το καλάθι των λεγόμενων ελληνοτουρκικών διαφορών. Έτσι, έλαβαν χώρα διπλωματικές μάχες, αλλά και κρίσεις που παρ’ ολίγον να μετατραπούν σε θερμές, για το εάν τα ελληνικά νησιά έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, εάν ο εθνικός εναέριος χώρος είναι δέκα ή έξι μίλια, ακόμα και για το ποια χώρα έχει αρμοδιότητα στον τομέα της έρευνας και διάσωσης, πάντα στο Αιγαίο. Μέχρι που με την κρίση για τα Ίμια το 1996, στο διάλογο προστέθηκε και η περιβόητη θεωρία περί “γκρίζων ζωνών”.

Το μικρό νησιώτικο σύμπλεγμα του Καστελορίζου ήταν πάντα πρωταρχικής σημασίας για την Τουρκία, λόγω της σχετικά μεγάλης απόστασης από τη Ρόδο και της εγγύτητάς του στις τουρκικές ακτές. Η Άγκυρα δεν είχε πρόσχημα για διεκδικήσεις, λόγω, των ιταλοτουρκικών συνθηκών του 1928 και 1932. Ως γνωστόν τα Δωδεκάνησα προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα το 1947 με την Συνθήκη των Παρισίων. Το Καστελόριζο ήρθε για τα καλά στο προσκήνιο, όταν μετά την κύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας από τον αναγκαίο αριθμό κρατών, χώρες της Ανατολικής Μεσογείου άρχισαν να ανακηρύσσουν ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) και να τις οριοθετούν μεταξύ τους. Η ΑΟΖ είναι μία συνολική οικονομική έννοια για την αξιοποίηση των θαλασσών, την οποία εισήγαγε η ανωτέρω Σύμβαση.

Περιλαμβάνει τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στο υπέδαφος του βυθού, δηλαδή στην υφαλοκρηπίδα (κοιτάσματα υδρογονανθράκων), στον βυθό (φύκια), στο θαλάσσιο ύδωρ (αλιεία) και στην επιφάνεια της θάλασσας (εκμετάλλευση της κυματικής ενέργειας). Σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, η οποία θεωρείται αυθύπαρκτο δικαίωμα κάθε παράκτιου κράτους, η ΑΟΖ πρέπει να ανακηρυχθεί. Αυτό γίνεται μονομερώς από κάθε κράτος με μία επιστολή στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Για ακατανόητους λόγους, η Ελλάδα δεν έχει ακόμα ανακηρύξει ΑΟΖ. Αν την είχε ανακηρύξει δεν θα είχε, βέβαια, λύσει το πρόβλημα, επειδή θα πρέπει και να την οριοθετήσει, γεγονός που στην περίπτωσή μας απαιτεί συμφωνία και με την Τουρκία. Αυτό σημαίνει ότι οι λόγοι που κατέστησαν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες αδύνατη την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, καθιστούν αδύνατη και την οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Όπως είναι γνωστό, η Τουρκία ισχυρίζεται αυθαιρέτως ότι τα ελληνικά νησιά δεν διαθέτουν δική τους υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου, η όποια οριοθέτηση θα πρέπει να γίνει μεταξύ των μικρασιατικών παραλίων και της ηπειρωτικής Ελλάδας. Δηλαδή, το Αιγαίο θα πρέπει να χωριστεί περίπου στη μέση! Αυτό δεν το ισχυρίζεται μόνο για μικρά νησιά, αλλά ακόμα και για την Κρήτη! Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι σαφής: ΑΟΖ δικαιούται όποια νησίδα διατηρεί πάνω της έστω και στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα, όπως π.χ. εκτροφή κατσικιών. Η Άγκυρα, όμως, είναι από τα 3-4 κράτη στον κόσμο που δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση και ως εκ τούτου δεν αναγνωρίζουν ούτε ΑΟΖ, παρότι η Σύμβαση έχει καταστεί εθιμικό δίκαιο και δεσμεύει και τα κράτη που δεν την έχουν υπογράψει.

Όλα αυτά απέκτησαν πρακτική σημασία, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία με συντονισμένο τρόπο όχι μόνο ανακήρυξε ΑΟΖ, αλλά και συνήψε συμφωνία για την οριοθέτησή της αρχικά με την Αίγυπτο και αργότερα και με το Ισραήλ. Οι ισχυρές προσπάθειες της Τουρκίας να τορπιλίσει αυτές τις συμφωνίες και να αμφισβητήσει το δικαίωμα της Λευκωσίας να οριοθετήσει την ΑΟΖ της, ναυάγησαν. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την έναρξη των ερευνών για την ανακάλυψη κοιτασμάτων, παρ’ ότι οι αρχικές εκτιμήσεις ήταν μάλλον απαισιόδοξες. Γι αυτό και στη σχετική πρόσκληση δεν, ανταποκρίθηκαν μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες.

Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν όταν ανακαλύφθηκαν το κοίτασμα “Αφροδίτη” τα κοιτάσματα Ταμάρ και Λεβιάθαν στην ισραηλινή ΑΟΖ και το υπεργιγαντιαίο κοίτασμα Ζορ στην αιγυπτιακή ΑΟΖ. Μετά την ιταλική ΕΝΙ που ήταν πρωτοπόρος, μπήκαν στο παιχνίδι και οι κολοσσοί Total (γαλλική) και ExxonMobil (αμερικανική). Η ανακάλυψη εκείνων των κοιτασμάτων εδραίωσε την εκτίμηση ότι στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα. Έτσι, στα μάτια της Άγκυρας το Καστελόριζο απέκτησε κεντρικό ενδιαφέρον όχι μόνο στο γεωπολιτικό, αλλά και στο γεωοικονομικό επίπεδο. Κι αυτό, επειδή, λόγω της γεωγραφικής θέσης του, με βάση την αρχή της μέση γραμμής, ελέγχει μία τεράστια θαλάσσια έκταση και τους ενεργειακούς πόρους που εκτιμάται πως αυτή κρύβει.

Η Τουρκία θέλει πάση θυσία να ελέγξει απολύτως τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Ειδικά τώρα που έχει μείνει έξω από το ενεργειακό παιχνίδι, στο οποίο πρωταγωνιστεί η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Γι’ αυτό και πραγματοποιεί συστηματικά όχι μόνο μεγάλες αεροναυτικές ασκήσεις στην συγκεκριμένη περιοχή, αλλά και σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό ενδεχόμενων κοιτασμάτων. Είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς όλες τις πλευρές ότι αυτός ο θαλάσσιος χώρος είναι τουρκικός. Όσον αφορά τα δικαιώματα του Καστελορίζου, αλλά και του τόξου Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη, η Άγκυρα ισχυρίζεται αυθαίρετα ότι αυτά τα νησιά διαθέτουν χωρικά ύδατα έξι μιλίων, αλλά όχι υφαλοκρηπίδα. Με τη λογική αυτή, δεν έχουν καμία επήρεια στον θαλάσσιο χώρο ανατολικά της Κρήτης και έτσι προσπάθησε η Τουρκία  να διαπραγματευτεί με την Αίγυπτο και με τη Λιβύη την οριοθέτηση της μεταξύ τους υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Χωρίς να υπολογιστεί δηλαδή ότι παρεμβάλλεται η Κύπρος στη μία περίπτωση και η Κρήτη στην άλλη. Με αυτό το σκεπτικό είχαν σχεδιαστεί και οι χάρτες, που είχε παρουσιάσει πριν από καιρό ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ.

Τα όσα είπε ο Νίκος Κοτζιάς στο Φόρουμ των Δελφών και στη συνέχεια με δύο δηλώσεις του ο Γιώργος Κατρούγκαλος, είναι σαφείς ενδείξεις που επιβεβαιώνουν τις πληροφορίες ότι η Αθήνα προσπαθεί να θέσει το ζήτημα ειδικά του Καστελορίζου στις ελληνοτουρκικές συνομιλίες, εκκινώντας από εκπτώσεις. Σ’ αυτό το κλίμα εντάσσεται και η δήλωση του Γιάννη Τσιρώνη ότι το Καστελόριζο είναι στη Μεσόγειο κι όχι στο Αιγαίο. Ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην γνώριζε για τι ακριβώς μιλάει, αλλά το ζήτημα που ανήκει το Καστελόριζο είναι μία ακόμα διαφορά μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Με στενό γεωγραφικό κριτήριο, προφανώς το Καστελόριζο είναι εκτός του Αιγαίου. Είναι ακριβώς αυτό το κριτήριο που επικαλούνται οι Τούρκοι για να αποκόψουν το μικρό αυτό νησιωτικό σύμπλεγμα από τα Δωδεκάνησα, στα οποία ανήκε πάντα ιστορικά, διοικητικά και γεωγραφικά. Αποκόπτοντάς το από το ελληνικό νησιωτικό αρχιπέλαγος και αντιμετωπίζοντάς σαν ξεκομμένη νησίδα, επιδιώκουν να αποκτήσουν στο επίπεδο του διεθνούς δικαίου επιχειρήματα για να συρρικνώσουν στο έπακρο την επήρειά του σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ προς το Νότο. Επειδή η επίμαχη δήλωση Τσιρώνη ήταν συνέχεια των δηλώσεων Κοτζιά (περί μοναχοφάηδων) και Κατρούγκαλου, προφανώς έγινε στο πλαίσιο ενός κλίματος που επικρατεί για το ζήτημα στα ανώτερα κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην υπουργός Αγροτικών, λοιπόν, πιθανότατα χωρίς να είχε συνείδηση τι ακριβώς έλεγε αποκάλυψε πολλά περισσότερα απ’ όσο συνειδητοποιούσε για την τρέχουσα διπλωματία της ελληνικής κυβέρνησης. Άλλοι, ωστόσο, είχαν και φαίνεται πως προετοιμάζουν κάποιου είδους διαπραγμάτευση με την Άγκυρα, με βάση την εκ των προτέρων παραδοχή πως το Καστελόριζο δεν πρέπει να έχει πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Εάν η Τουρκία ήταν μία διαφορετική χώρα, η Ελλάδα θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μία συμφωνία οριοθέτησης μαζί της, που στην περίπτωση του Καστελορίζου δεν θα είχε ως κριτήριο μόνο την αρχή της μέση γραμμής, αλλά και την αρχή της αναλογικότητας. Δηλαδή, να λαμβάνει υπόψη τον μεγάλο χερσαίο όγκο της Τουρκίας, σε σύγκριση με το μικρό μέγεθος του Καστελορίζου.

Η Άγκυρα, όμως, δεν θέτει ζήτημα μειωμένης επήρειας του Καστελορίζου. Δεν αναγνωρίζει ότι αυτό, όπως και όλα τα άλλα νησιά, διαθέτουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Κατά συνέπεια, ο μόνος τρόπος να επιλυθεί ειρηνικά αυτή η αντίθεση είναι να αποδεχθεί την παραπομπή της στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπως, άλλωστε, έχει προτείνει εδώ και πολλά χρόνια η Αθήνα, χωρίς να βρει ανταπόκριση. Η Ελλάδα, σε αντίθεση με την Τουρκία, έχει αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του και ως εκ τούτου θα αναγνωρίσει την όποια απόφασή του. Μέχρι, όμως, να φτάσει η υπόθεση στη Χάγη και να εκδοθεί απόφαση, η θέση της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να είναι ότι το Καστελόριζο- όπως και όλα τα άλλα νησιά- έχει πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Με άλλα λόγια, να εφαρμοστεί η αρχή της μέσης γραμμής μεταξύ των εκατέρωθεν παραλίων.

https://www.protothema.gr/politics/article/877741/uponoies-gia-mustiki-diplomatia-me-aihmi-to-kastelorizo/

Conference in Turkish Cyprus to seek new paths to solve the dispute

Από
anixneuseis
-
0
ANKARA- Anadolu Agency


A conference next week in Turkish Cyprus will explore new models for solving the longstanding dispute over the divided island.

Alternative models for a solution on Cyprus will be discussed at Eastern Mediterranean University on April 1-3 in a conference titled “The Cyprus Issue: The Past, Present, and Future of Cyprus” in Lefkoşa, the capital of Turkish Cyprus.

More than 50 academics and experts from various countries and research fields will discuss how the discovery of hydrocarbon reserves in the eastern Mediterranean could affect the Cyprus issue.

Also set to be discussed are the process of negotiation, political and social problems in the TRNC, and the representation of Turkish Cypriots in the international arena.

Papers presented at the conference will later be collected in a book to be published by Springer.

The conference will discuss the changing situation of Cyprus and evaluate new ideas for a solution, Hüseyin Gökçekuş, dean of the Civil Engineering Faculty at the TRNC’s Near East University, told Anadolu Agency.

“Solving the Cyprus dispute through a federation is impossible,” he said.

The conference will focus on new solution models such as “one island, two states,” he added.

Haluk Kabaalioğlu, a senior Turkish academic, said the idea of a bi-zonal and communal federation on Cyprus was actually raised long ago.

“Cyprus should be a confederation or a two-state solution, as EU institutions would have no guarantee of assurances in a bi-zonal and communal federation due to their supranational powers,” he said.

“Turkish Cypriots’ approval is needed for any confederation model,” he added.

“If the parties’ mutual trust of the parties is ensured or Turkey becomes a full member of the EU, then there could be a transformation from confederation to federation,” he said.

Cyprus has been divided since 1974 when a Greek Cypriot coup was followed by violence against the island’s Turks and Ankara’s intervention as a guarantor power.

The island has seen a sporadic peace process in recent years, including the collapse of a 2017 initiative in Switzerland under the auspices of guarantor countries Turkey, Greece and the U.K.

http://www.hurriyetdailynews.com/conference-in-turkish-cyprus-to-seek-new-paths-to-solve-the-dispute-142277

Ο Τραμπ, ελεύθερος να είναι ο Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0
ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

​Εάν η έκθεση του ειδικού ανακριτή Ρόμπερτ Μιούλερ δεν κρύβει εκπλήξεις, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρότερη για τις ΗΠΑ και για τον κόσμο απ’ όσο φανταζόμασταν όταν πιστεύαμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρόεδρος μόνο χάρη στη ρωσική παρέμβαση στις εκλογές του 2016. Σύμφωνα με το πόρισμα, το οποίο ο υπουργός Δικαιοσύνης του κ. Τραμπ δεν έχει δώσει στο Κογκρέσο, δεν βρέθηκαν στοιχεία συνεργασίας μεταξύ Τραμπ και Ρώσων. Ο κ. Τραμπ, δηλαδή, εξελέγη με τις δικές του δυνάμεις, με την αδυναμία των Δημοκρατικών να αποτρέψουν την εκλογή του, με την ψήφο των συμπατριωτών του. Εξανεμίζεται, άρα, η ελπίδα ότι ο κ. Τραμπ θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα «ατύχημα», μια «στραβή» στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ.

Ομολογώ ότι ήμουν απ’ αυτούς που ήλπιζαν ότι η προεδρία Τραμπ θα αφύπνιζε τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε να περιορίσουν τη ζημία που η παραμονή του στο ανώτατο αξίωμα της χώρας θα προκαλούσε. Ομως, η ελπίδα αυτή ίσως να αποδεικνυόταν επικίνδυνη εάν γινόταν πραγματικότητα: ο κ. Τραμπ θα ισχυριζόταν ότι είχε πέσει θύμα του κατεστημένου, παρουσιάζοντας την εκστρατεία εναντίον του ως απόδειξη ότι μόνον αυτός μάχεται για να επαναφέρει τη δόξα της Αμερικής και γι’ αυτό τον πολεμούν μέλη μιας διεφθαρμένης ελίτ. Αυτό ισχυριζόταν ήδη όταν φοβόταν ότι η έρευνα του Μιούλερ θα ενέπλεκε μέλη της οικογένειάς του ή και τον ίδιο σε εγκληματικές πράξεις. Το γεγονός ότι μερικοί από τους στενότερους συμβούλους του καταδικάστηκαν για σωρεία παρανομιών δεν φαίνεται να πτοεί τον ίδιο, ο οποίος δηλώνει θριαμβευτικά την «πλήρη απαλλαγή» του. Οι δηλώσεις και οι κινήσεις του κ. Τραμπ αμέσως μετά τη δημοσίευση της επιστολής του υπουργού Δικαιοσύνης Ουίλιαμ Μπαρ δείχνουν τον βαθμό που τον ανησυχούσε η έρευνα του ειδικού ανακριτή. Στράφηκε εναντίον όποιου θεωρεί εχθρό, ενώ η κυβέρνησή του ανανέωσε την προσπάθειά της να καταργήσει το σύστημα υγείας που θέσπισε ο Μπαράκ Ομπάμα. Σε αυτό το σημείο, ο κ. Τραμπ αγνόησε τους συμβούλους του που επισήμαναν ότι οι απειλές εναντίον του συστήματος υγείας συνέβαλαν στη νίκη των Δημοκρατικών στις πρόσφατες εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Ο κ. Τραμπ φαίνεται να αποδεσμεύεται, να απελευθερώνεται. Θα κάνει αυτά που θέλει χωρίς να λογαριάζει συμβούλους και θεσμούς. Και εδώ ίσως ελλοχεύει ο μεγαλύτερος κίνδυνος γι’ αυτόν. Οσο εκκρεμούσε το πόρισμα του Μιούλερ, ο κ. Τραμπ συγκρατούσε τις ορμές του έως ένα βαθμό, ενώ οι αντίπαλοί του περίμεναν την έκβαση της ανάκρισης. Τώρα που έληξε η αναμονή, ο κ. Τραμπ θέλει να εκδικηθεί τους αντιπάλους του, ρισκάρει την αντίδραση εκατομμυρίων ανθρώπων που κινδυνεύουν να χάσουν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους, συνεχίζει να αυτοσχεδιάζει στην εξωτερική πολιτική και να προκαλεί ταραχή στο παγκόσμιο εμπόριο, με πολλούς δικούς του ψηφοφόρους να συγκαταλέγονται μεταξύ των θυμάτων των αυξημένων τιμών προϊόντων και των μειωμένων εξαγωγών του αγροτικού τομέα. Από την αρχή ο κ. Τραμπ αγνοούσε τις συμβουλές υπουργών και τεχνοκρατών, τώρα, όμως, ουδείς θα μπορεί να τον συγκρατήσει. Κινδυνεύει όχι μόνο να προκαλεί την αντίδραση των Δημοκρατικών που ελέγχουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων και μπορούν να «ξεσκονίσουν» κάθε κίνηση και απόφασή του στο παρελθόν και στο παρόν, αλλά και να αποξενώσει πολλούς που τον ψήφιζαν. Αυτό θα οδηγήσει τον πρόεδρο –καθώς επιδιώκει την επανεκλογή του το 2020– να υιοθετεί ολοένα πιο ακραίες θέσεις που θα ικανοποιούν ένα ολοένα μικρότερο αλλά και πιο φανατισμένο ακροατήριο. Οι Δημοκρατικοί –μέλη του Κογκρέσου και υποψήφιοι για την προεδρία– θα απαντούν αναλόγως, με αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη πόλωση στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ.

Απ’ όταν άρχισε η έρευνα του Μιούλερ, αρκετοί επεσήμαιναν ότι ο ειδικός ανακριτής δεν μπορούσε να λύσει ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό πρόβλημα. Τώρα θα φανεί εάν είχαν δίκιο, εάν οι πολίτες των ΗΠΑ θα απορρίψουν την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ στις κάλπες του 2020. Οι πιθανότητες γι’ αυτό είναι μεγάλες, καθώς ο πρόεδρος αγνοεί πολλούς ψηφοφόρους για να ικανοποιήσει τη στενή εκλογική του βάση. Επίσης, συνεχίζονται διάφορες έρευνες για το παρελθόν του προέδρου και του στενού κύκλου του. Σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό Δικαιοσύνης Μπαρ, το πόρισμα του Μιούλερ δεν κατηγορεί τον κ. Τραμπ για παρακώλυση της Δικαιοσύνης αλλά ούτε τον απαλλάσσει. Επίσης, πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος οι αλλοπρόσαλλες κινήσεις του κ. Τραμπ να προκαλέσουν ζημία στα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους και να πλήξουν το γόητρο του ιδίου.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εμπεριέχει τον σπόρο της καταστροφής του· αυτό θα φαίνεται ολοένα και περισσότερο όσο παραμένει στην εξουσία. Αφού οι θεσμοί της χώρας του δεν μπόρεσαν να τον συγκρατήσουν ή να τον καθαιρέσουν (κάτι που θα ήταν πολύτιμο μάθημα για κάθε επίδοξο ή πραγματικό αυταρχικό ηγέτη), θα συνεχίσει να προκαλεί ρήξεις και να παράγει αστάθεια. Θα ανοίγει πληγές στο πολιτικό και κοινωνικό σώμα των ΗΠΑ, αλλά και στις σχέσεις τους με τον κόσμο, έως ότου βρεθεί εκτός Λευκού Οίκου.

“Καθημερινή”

Ξεδοντιασμένη Τουρκία και τροχονόμοι του Αιγαίου

Από
anixneuseis
-
4

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το συγκριτικό μας πλεονέκτημα απέναντι στην Τουρκία είναι το ανθρώπινο δυναμικό. Και σε επίπεδο κοινωνίας και σε στρατιωτικό επίπεδο –που μας ενδιαφέρει στο σχόλιο αυτό–, η σύγκριση είναι καταλυτική υπέρ της Ελλάδας. Υστερούμε στον οργάνωση, στον προγραμματισμό, στη διαμόρφωση μακροχρόνιας πολιτικής που να την υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις, τελευταία και στον εξοπλισμό. Η έκρηξη που γνώρισε η τουρκική οικονομία την ίδια περίοδο που η Ελλάδα μπήκε στη δεκαετή κρίση, δημιούργησε ανισορροπία στους εξοπλισμούς. Ωστόσο, «το παιχνίδι παίζεται». Με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα φροντίσει να καλύψει το εξοπλιστικό χάσμα που δημιουργείται. Απόλυτη ισορροπία δεν θα δημιουργηθεί, αλλά ούτε και αυτή είναι η επιδίωξη.

Η πολιτική της Ελλάδας είναι η ισχυρή αποτροπή. Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών της έτσι που ο οποιοσδήποτε επιβουλευθεί την ακεραιότητα και τα δικαιώματά της να μην τολμήσει να το κάνει.

Η δυνατότητα αποτροπής έχει εξασθενήσει, αλλά το θετικό είναι ότι έχει γίνει συνείδηση πως οι Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να ενισχυθούν. Αποτροπή δεν σημαίνει πόλεμος. Αντιθέτως, είναι η μόνη πολιτική με την οποία μπορεί να αποφευχθεί ο πόλεμος αλλά και η εξευτελιστική δορυφοροποίηση της χώρας.

Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η απομόνωση της Τουρκίας από τις Δυτικές δυνάμεις που την στήριζαν πολιτικά και διπλωματικά, και η σχετική γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας με τη συμμετοχή της στις δύο τριμερείς της Ανατολικής Μεσογείου, με τίποτε δεν δικαιολογείται η κατευναστική, μέχρι εξευτελισμού, πολιτική της Αθήνας έναντι της Άγκυρας.

Μια ευέλικτη πολιτική που θα αποφεύγει τις τουρκικές προκλήσεις και το παιχνίδι της Άγκυρας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι αναγκαία. Αλλά οι συνεχείς υποχωρήσεις καθιστούν τη χώρα τροχονόμο της περιοχής στην οποία έχει κυριαρχικά δικαιώματα τα οποία δεν μπορεί να απεμπολήσει. Με λίγα λόγια, και στην επιλογή του κατευνασμού δεν υπάρχει συγκροτημένη πολιτική που να προσδιορίζει τα όρια στα οποία σταματάει ο κατευνασμός. Και φθάνουμε, έτσι, να παρενοχλείται το ελικόπτερο που μεταφέρει τον πρωθυπουργό της χώρας στο Αγαθονήσι, και ο ίδιος να το ρίχνει στην πλάκα. «Με υποδέχθηκαν τα τουρκικά αεροπλάνα… τους συνιστώ να μην καίνε πολύ κηροζίνη», είπε, τη στιγμή που του έχουν κάνει σουρωτήρι τον εναέριο χώρο.

Αυτό δεν είναι πολιτική αξιοπρεπούς χώρας, και όποιος το επισημαίνει δεν είναι πολεμοχαρής.

Άλλωστε δεν είναι καθόλου σίγουρο πως και η Τουρκία όχι πόλεμο δεν θέλει αλλά ούτε καν θερμό επεισόδιο. Την Άγκυρα δεν την ευνοεί καθόλου η συγκυρία της περιοχής. Όχι μόνο δεν θα έχει καμία υποστήριξη, αλλά μπορεί και να αντιμετωπίσει δυνάμεις με τις οποίες δεν θα ήθελε να εμπλακεί ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της.

Θερμό επεισόδιο, ή μια κρίση που θα προσιδιάζει με επεισόδιο, θα έχουμε μόνο αν γίνει συνεννοημένα μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας για λόγους που θα εξυπηρετούσαν, πολιτικά, Τσίπρα και Ερντογάν. Στο εύλογο ερώτημα αν είναι δυνατόν, η απάντηση είναι θετική. Η δίωρη απομόνωση Ερντογάν-Τσίπρα στην Άγκυρα, κατά την τελευταία επίσκεψη του πρωθυπουργού στην τουρκική πρωτεύουσα, βάζει πολλούς σε διάφορες σκέψεις.

Η πρώτη ένδειξη ότι κάτι ετοιμάζεται είναι οι δηλώσεις νυν και πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων (Κατρούγκαλου, Τσιρώνη) για τα δικαιώματα της Τουρκίας και για τη γεωγραφική θέση του Καστελόριζου.

Η θέση της Ελλάδας στις συνομιλίες που γίνονται με την Τουρκία είναι η διαπραγμάτευση στη βάση του ενιαίου της θαλάσσιας επικράτειας από τον Έβρο ως το Καστελόριζο. Η απομόνωση του Καστελόριζου θα του στερήσει, λένε οι ειδικοί, την πλήρη επήρεια στις θαλάσσιες ζώνες που θα είχε ως μέρος του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων.

Υπάρχει, βεβαίως, και η θεωρία της κοινωνικής αποδοχής. Εάν η απόφαση για υποχωρήσεις είναι δεδομένη, οι δηλώσεις αποβλέπουν στον κοινωνικό εθισμό στην ιδέα και στην αποδοχή της με το λιγότερο δυνατό πολιτικό κόστος.

Για όσους παρακολουθούν λεπτομερώς τις εξελίξεις δεν περνά απαρατήρητη η εκδήλωση κυβερνητικού ενδιαφέροντος για λύση και στο Κυπριακό. Το διπλωματικό παρασκήνιο υποστηρίζει πως κατά την επίσκεψη του Τσίπρα στην Ουάσιγκτον και τη συνάντησή του με τον Τραμπ συμφωνήθηκε η επίλυση, πραγματικών ή μη, εκκρεμών ζητημάτων της Ελλάδας με Σκόπια, Τίρανα, Άγκυρα και Κυπριακό. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να διακρίνει κανείς ότι όλα αυτά τα ζητήματα ετέθησαν άμα τη επιστροφή του Τσίπρα από την αμερικανική πρωτεύουσα. Η λύση είναι επιθυμητή. Αλλά ποια λύση; Η οποιαδήποτε; Όχι, βεβαίως. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να «λύσει» τέτοιας βαρύτητας ζητήματα στο τέλος της θητείας της.

Το τέλος της σχέσης των ΗΠΑ και της Τουρκίας έφτασε: Οι S-400 καίνε τον Ερντογάν, εκτός αν…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

US President Donald J. Trump (C) delivers remarks, flanked by US Secretary of State Mike Pompeo (L) and US Vice President Mike Pence (R), in the Diplomatic Reception Room of the White House in Washington, DC, USA. EPA, MICHAEL REYNOLDS

MARCH 30, 2019

Ήταν διπλό το κτύπημα εναντίον της ‘Αγκυρας από την Ουάσιγκτον και η αίσθηση που υπάρχει -μετά από συνομιλίες με αναλυτές και διπλωμάτες- είναι ότι οι σχέσεις της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, πλέον οδηγούνται στο σημείο χωρίς επιστροφή. Βεβαίως, μερικοί γραφειοκράτες που έχουν υπηρετήσει στην Τουρκία, ακόμα ελπίζουν ότι ο ισλαμιστής πρόεδρός της, Ταγίπ Ερντογάν θα αλλάξει γνώμη και θα ακυρώσει την παραγγελία του ρωσικού συστήματος S-400. Πρόκειται για ουτοπία ή για όνειρο θερινής νυκτός, με βάση τις επανειλημμένες δηλώσεις του κ. Ερντογάν και του υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Ο τελευταίος, μετά τη συνάντησή του με τον Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέϊ Λαβρόφ, ήταν απόλυτος: «Υπογράψαμε», είπε, «μια συμφωνία με τη Ρωσία. Αυτή η συμφωνία ισχύει και συζητάμε πότε θα γίνει η παράδοση», είπε ο Τούρκος υπουργός σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Σεργκέι Λαβρόφ στην Αττάλεια. «Αυτή η συμφωνία έχει κλείσει», τόνισε ο κ. Τσαβούσογλου.

Μετά από τις ισχυρές αυτές δηλώσεις, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας, αναρωτήθηκα πολλές φορές, πως θα κάνει τη μεγάλη στροφή ο Ταγίπ Ερντογάν, για να τον συγχωρέσει ο πρόεδρος της Αμερικής και να του ανοίξει το δρόμο για να επιστρέψει στη Δύση. Πάντως, επίσημα στην Ουάσιγκτον λένε σε κάθε ευκαιρία ότι συνεχίζουν την προσπάθεια για να βρουν σημείο επαφής με την Τουρκία, αλλά ανεπίσημα -και με βάση τις απαντήσεις που δίνει καθημερινά ο κ. Ερντογάν- οι Αμερικανοί είναι απογοητευμένοι.

Όμως, πρέπει να μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με απρόβλεπτους ανθρώπους, χωρίς αρχές, που παραβιάζουν όρους και κανόνες ανά πάσα στιγμή. Ένα «φρέσκο» παράδειγμα είναι ο «πόλεμος» για τον Πάστορα Άντριου Μπράνσον. Η σύγκρουση είχε φτάσει στα άκρα για να υποχωρήσει ο Ταγίπ Ερντογάν. Θα συμβεί το ίδιο και τώρα; Μόνο αν το θέλει ο Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι η απάντηση.

Αν ο Ρώσος Πρόεδρος θεωρήσει ότι δεν έχει πάρει ακόμα -μέσω του Ερντογάν- όσα περίμενε να κερδίσει από την Αμερική και γενικά τη Δύση, τότε θα επιτρέψει στον Τούρκο πρόεδρο να κάνει μία μικρή υποχώρηση, στο πλαίσιο της ρωσικής στρατηγικής. Η τακτική υποχώρηση δεν θα είναι ουσίας, ούτε καν εντυπώσεων. Θα μπορούσε, ας πούμε, να αναβάλει για μικρό διάστημα την εγκατάσταση των S-400. Αυτή η εξέλιξη θα αποπροσανατόλιζε τους Αμερικανούς, αν και στη Βουλή και τη Γερουσία απέδειξαν πως δεν είναι η «παιδική χαρά» του Λευκού Οίκου, που αλλάζει γνώμη ανάλογα με τις διαθέσεις του κ. Τραμπ…

Γιατί θα μπορούσε να γίνει αυτή η υποχώρηση; Επειδή Αμερικανοί γερουσιαστές κατέθεσαν ένα νέο νομοσχέδιο -σε συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση- το οποίο απαγορεύει τη μεταφορά των μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία μέχρις ότου η Ουάσιγκτον πιστοποιήσει ότι η Άγκυρα δεν θα παραλάβει τους S-400.

Οι φράσεις που χρησιμοποιούνται στο κείμενο του νομοσχεδίου αποτελούν σύλληψη πανέξυπνων εγκεφάλων, διότι δένουν την Τουρκία και τους ηγέτες της χειροπόδαρα. Για πολλούς μήνες ο πολύς Τσαβούσογλου κόμπαζε ότι η Τουρκία θα αγοράσει και τους S-400 και τα F-35 και άλλα αμερικανικά υπερόπλα. Τα διάφορα νομοσχέδια που κατατέθηκαν, αποκλείουν την παραμικρή υποχώρηση της Αμερικής.

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, από το κείμενο του τελευταίου νομοσχεδίου, πλέον είναι εξαιρετικά δύσκολο για την Τουρκία να παραμείνει και στο πρόγραμμα των F-35, πόσο μάλλον να παραλάβει τα μαχητικά αεροπλάνα που ήδη αγόρασε.

‘Ετσι, η μοναδική επιλογή του κ. Ερντογάν είναι η ακύρωση της αγοράς των S-400, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα παραμείνει στο πρόγραμμα των F-35 και θα αποφύγει τις κυρώσεις που θα επιβληθούν. Με τα σημερινά δεδομένα, ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν πρόκειται να υποχωρήσει και ότι άλλο γράφεται είναι προϊόν έλλειψης πληροφόρησης. Έχει σημασία -και πρέπει να τονιστεί- ότι το νομοσχέδιο εισήγαγαν γερουσιαστές και από τα δύο κόμματα. Και όπως γνωρίζετε, στην Αμερική οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι δεν συμφωνούν συχνά. Όσοι υπογράφουν το νομοσχέδιο είναι σημαντικοί νομοθέτες, που έχουν αντιληφθεί εδώ και καιρό ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν έχουν στραφεί προς μία στρατηγική συμμαχία με τη Ρωσία. Θα έλεγα ότι λόγω των προσπαθειών αυτών των γερουσιαστών, ο Πάστορας Μπράνσον απολαμβάνει την ελευθερία του στην Αμερική.

Η βασική φιλοσοφία των νομοθετών είναι αυτή και εκφράστηκε από την γερουσιαστή του Δημοκρατικού Κόμματος, Σαχίν: “Η προοπτική», είπε, «να έχει πρόσβαση η Ρωσία σε αεροσκάφη και τεχνολογίες των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, δηλαδή την Τουρκία, αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την εθνική και την παγκόσμια ασφάλεια”. Είναι μία κουβέντα που όταν ακουγόταν από ελληνικά χείλη, θεωρούνταν υπερβολική. Και όμως. Πρόκειται για τη μόνη αλήθεια…

Το δεύτερο κτύπημα εναντίον της Τουρκίας ήρθε από ομάδα Αμερικανών βουλευτών. Με επιστολή τους στην επιτροπή Προϋπολογισμού της Βουλής απαιτούν να μην δοθεί κανένα ποσό για τη μεταφορά των F-35 στην Τουρκία έως ότου ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο λάβει ξεκάθαρες διαβεβαιώσεις για την ακύρωση της συμφωνίας παραλαβής του ρωσικού συστήματος S-400.

Στην επιστολή υπογραμμίζεται πως εκτός όλων των άλλων, «η Τουρκία εξακολουθεί να απειλεί τα συμφέροντα και τους συμμάχους της Αμερικής στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών δυνάμεων στη Συρία, των δυνάμεων του Κουρδικού YPG, της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κύπρου». Η τελευταία φράση δείχνει και τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται στην περιοχή. Στη συμμαχία του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου προστίθενται οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις και βεβαίως οι Κούρδοι της Συρίας (YPG), οι οποίοι απέδειξαν στα πεδία των μαχών ότι είναι οι πιο πιστοί και σημαντικοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στις 8 Απριλίου ο πρόεδρος της Τουρκίας θα επισκεφθεί στη Μόσχα τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι η ημερομηνία σταθμός για το μέλλον των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Εάν η ανακοίνωση για τους S-400 είναι αυτή που αναμένουμε -για τους Αμερικανούς, βεβαίως, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία- τότε θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της παραδοσιακής σχέσης της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα. Για τον πρόεδρο Τραμπ η ήττα της απώλειας της Τουρκίας θα είναι μεγάλη, διότι θα τη χάσει από τον μεγαλύτερο εχθρό της Αμερικής, τον Βλαντιμίρ Πούτιν… Αυτό, δεν θα το δεχθεί εύκολα οπότε θα πρέπει να αναμένει κανείς νέες συμμαχίες και νέες στρατηγικές, που ήδη είναι στα σκαριά.

Πηγή: Το τέλος της σχέσης των ΗΠΑ και της Τουρκίας έφτασε: Οι S-400 καίνε τον Ερντογάν, εκτός αν… https://hellasjournal.com/2019/03/to-telos-tis-schesis-ton-ipa-kai-tis-toyrkias-eftase-oi-s-400-kaine-ton-ethnikisti-erntogan/

Σιγά μην ντραπεί ο Τσίπρας

Από
anixneuseis
-
0
 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ “Καθημερινή”
 

Ο Τέρενς Κουίκ, ακλόνητος στο καθήκον παρά τη χλεύη και τις λοιδορίες, συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Ελληνισμό. Προσφέρει αφειδώς και ανιδιοτελώς, με την περιοδεία του στις ανά τον κόσμο ελληνικές κοινότητες, που δείχνει στους Ελληνες του εξωτερικού πόσο τυχεροί είναι που μετανάστευσαν ή γεννήθηκαν σε μια άλλη χώρα, στην οποία παρόμοιοι λεβέντες μπορεί να υπάρχουν, αλλά δεν γίνονται υπουργοί…

Ο Σάββας Τσιτουρίδης (λοχαγός ε.α.), είτε ως πολιτικός διανοητής είτε ως πολιτικός αρχηγός, διαφωνεί απολύτως με την άποψη ότι οι ευρωεκλογές έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος –άποψη την οποία υποστήριξε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος. «Δεν ψηφίζουμε ούτε να φύγει ο Τσίπρας ούτε να έρθει ο Μητσοτάκης», τονίζει ο πρόεδρος των Ελλήνων Ριζοσπαστών. Σωστά, κάποιοι ψηφίζουν για να μείνει ο Τσίπρας και να μην έλθει ο Μητσοτάκης! Γιατί όχι; Δημοκρατία έχουμε.

Εννοείται ότι στο προκείμενο είναι ο Μητσοτάκης εκείνος που έχει δίκιο. Αν κάτι πρέπει να μας δίδαξε η περιπέτεια με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι πόσο μεγάλη σημασία έχουν το ποιόν και οι αντιλήψεις εκείνων που μιλούν με την Ευρώπη για λογαριασμό της χώρας. Το πληρώσαμε αυτό με την επιβάρυνση του κόστους της χρεοκοπίας κατά 100 δισεκατομμύρια και θα το πληρώνουμε επίσης με το ετήσιο πλεόνασμα του 3,5%. Με τόσο ακριβά δίδακτρα, θα το εμπεδώσαμε το μάθημα! Ελπίζω.

Oχι όμως ότι συμφωνώ με όλα όσα είπε ο Κυριάκος. Διαφωνώ, λ.χ., με την εκτίμησή του ότι μια δεινή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές και στις ευρωπαϊκές εκλογές θα υποχρέωνε τον Τσίπρα να προκηρύξει βουλευτικές εκλογές. Προκειμένου να αισθανθεί μόνος του την ανάγκη να ανταποκριθεί σε μια ηθική υποχρέωσή του, ο Τσίπρας θα έπρεπε να ήταν ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος, με διαφορετική ανατροφή, αγωγή και παιδεία. Μια παρόμοια αντίδραση θα προϋπέθετε ότι ο Τσίπρας θα ήταν ένας πολιτικός που αποδέχεται τους άρρητους δημοκρατικούς κανόνες που διέπουν το παιχνίδι σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία και λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο που εκείνοι θέτουν.

Μιλούμε, όμως, για ένα πρωθυπουργό, του οποίου ο ριζοσπαστισμός έχει φανεί μόνο στις κατά κανόνα χονδροειδείς προσπάθειές του είτε να παρακάμψει τους θεσμούς του δημοκρατικού πολιτεύματος είτε να τους κάμψει κατά την πλευρά του συμφέροντός του. Τον είδαμε προσφάτως πώς ψωνίζει κοινοβουλευτικές ψήφους από την ελεύθερη αγορά και δεν έχουμε ξεχάσει, ελπίζω, τις πρωτοφανείς κυβερνητικές παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Μιλούμε για τον εκφραστή μιας πολιτικής αντίληψης που έχει ιδεολογικοποιήσει την αναισθησία και τον αμοραλισμό ως δικαιώματα απορρέοντα από κάποια δήθεν ηθική ανωτερότητα. Θα διστάσει να παραμείνει στην εξουσία αν ηττηθεί βάναυσα (ας δώσω κι εγώ πόνο διά του επιρρήματος, όπως θα έλεγε η κ. Τασία) στις αυτοδιοικητικές και στις ευρωπαϊκές εκλογές; Εχω την εντύπωση ότι τότε ακριβώς θα είναι που ο Τσίπρας θα βιδωθεί στην καρέκλα μέχρι την τελευταία ημέρα.

Ο Τσίπρας παραμένει αντισυστημικός, παρά τον τακτικισμό της δήθεν στροφής του προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και τον νέο ρόλο που υποδύεται, του «στέιτσμαν» που φιλοδοξεί κιόλας να γίνει και νομπελίστας. (Φαντασθείτε: ο Τσίπρας θα συγκαταλέγεται, καταχρηστικά έστω, με τον Σεφέρη και τον Ελύτη. Ο αληθινός θρίαμβος του Υπαρκτού Ελληνισμού!). Η αντισυστημικότητά του, δηλαδή η περιφρόνησή του γι’ αυτό που ονομάζουν στους κύκλους του «αστική δημοκρατία», είναι το μόνο πλεονέκτημά του – στρατηγικό πλεονέκτημα, όχι ηθικό. Αυτό είναι που του επιτρέπει να παίζει εκτός κανόνων, δηλαδή να μην προσαρμόζεται εκείνος με τους κανόνες, αλλά να προσαρμόζει τους κανόνες με το εκάστοτε συμφέρον του.

Ο Τσίπρας δεν ντρέπεται για τίποτε, εφόσον αυτό συμβάλει στη διατήρηση της εξουσίας – ας το χωνέψουμε. Μόνο αν η ήττα στις εκλογές σπάσει την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, μπορώ να φανταστώ τον Τσίπρα να καταφεύγει σε εκλογές. Εφόσον, όμως, έχει σκοπό να πολώσει το κλίμα, όπως λέμε, κατά το δυνατόν περισσότερο στην πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές, τότε η παραμονή του στην εξουσία είναι ο ευκολότερος τρόπος για να το πετύχει. Θα το παρουσιάζει, μάλιστα, ως απόδειξη του σεβασμού του προς τους θεσμούς του πολιτεύματος! Θα το δούμε και αυτό. Θα πιούμε την αηδία αυτή το μέχρι το τέλος, αφού θέλαμε πρώτη φορά Αριστερά.

1...2,6842,6852,686...3,033Σελίδα 2,685 από 3,033