του στρατηγού Dominique Delawarde
Στις 20 Μαρτίου 2019, ο Ράντοβαν Κάρατζιτς καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση. Καμιά έκπληξη σε μια πρώτη ματιά. Ωστόσο, μετά από προσεκτικότερη εξέταση, μια βασική μαρτυρία του 2005, εκείνη του Καναδού στρατηγού Mακ Κένζι, διοικητή της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών κατά την κρίσιμη περίοδο, φανερώνει «δυο μέτρα και δυο σταθμά» στη δικαστική κρίση, και τον σκανδαλώδη χαρακτήρα της, και δικαίως αμφισβητεί ορισμένες πτυχές της «αλήθειας των μέσων ενημέρωσης» που έγινε «ιστορική αλήθεια».
Εχοντας υπηρετήσει στο Σεράγεβο ελάχιστα πριν τα γεγονότα (χειμώνα 94-95) και πάλι τέσσερα χρόνια αργότερα (στην έρευνα 1999-2000), είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω ορισμένες πτυχές αυτής της μαρτυρίας.
Τι λέει ο στρατηγός Mακ Κένζι; Δίνει τρία βασικά στοιχεία:
1 – Πριν από τη “σφαγή“, ο Nάσερ Οριτς, ένας 25χρονος ηγέτης της Βοσνίας (μουσουλμάνος), ανέλαβε το 1992 τη διοίκηση του τομέα της Σρεμπρένιτσα. Από το 1993 έως τον Ιούλιο του 1995 ξεκίνησε σειρά επιδρομών και σφαγών σε δεκάδες μικρά σερβικά χωριά γύρω από την πόλη για να επεκτείνει την επιρροή του. Σύμφωνα με τον Mακ Κένζι, η συνολική απώλεια για τους Σέρβους είναι τουλάχιστον ίση με αυτή των βοσνιακών απωλειών που οφείλονται στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα. Και είναι αυτές οι επανειλημμένες και φονικές βοσνιακές ενέργειες που προκάλεσαν τη σερβική στρατιωτική αντίδραση στη Σρεμπρένιτσα το 1995, αντίδραση που οδήγησε σε σφαγή “εκδίκησης“.
Αυτό το μέρος της μαρτυρίας του Mακ Κένζι επιβεβαιώνεται από το Γάλλο στρατηγό Moριγιόν που δηλώνει: «Τη νύχτα των Χριστουγέννων των ορθοδόξων, την ιερή νύχτα του Ιανουαρίου 1993, ο Nάσερ Οριτς διενήργησε επιδρομές στα σερβικά χωριά … Υπήρξαν κομμένα κεφάλια, αποτρόπαιες σφαγές από τις δυνάμεις του Nάσερ Οριτς σε όλα τα γειτονικά χωριά ». Αυτό επιβεβαιώνεται από τον εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY), ο οποίος δηλώνει από την πλευρά του: «Ο Nάσερ Οριτς είναι, εκείνη την εποχή, η κυρίαρχη αρχή και ο πολέμαρχος της Σρεμπρένιτσα». «Είναι αλκοολικός της εξουσίας» και «δεν σέβεται τους νόμους και τα έθιμα του πολέμου. Οι άνδρες του επιτίθενται, λεηλατούν και πυρπολούν περίπου πενήντα σερβικά χωριά και οικισμούς στην περιοχή. Στην Κράβιτσα και σε άλλα χωριά, ο Οριτς διευθύνει και συμμετέχει προσωπικά στις επιθέσεις αυτές “, σύμφωνα με το κατηγορητήριο.
2 – Αυτή η σφαγή δεν είναι γενοκτονία. Ο στρατηγός Mακ Κένζι λέει ότι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι εκκενώθηκαν από τη Σρεμπρένιτσα και μεταφέρθηκαν στη Βοσνιακή Ζώνη πριν από την υποτιθέμενη σφαγή. Αυτή προφανώς δεν ήταν η πρακτική του Nάσερ Οριτς κατά τις επιθέσεις του στα χωριά της Σερβίας. Αλλά αυτό το απλό γεγονός αποκλείει, σύμφωνα με τον Mακ Κένζι, τη χρήση της λέξης «γενοκτονία» από τις σερβικές δυνάμεις.
3 – Πολύ υπερβολική η έκθεση της σφαγής. Ο Mακ Κένζι λέει τελικά ότι η έκφραση “έως και 8.000 νεκρούς” που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για την έκταση της σφαγής είναι στο έπακρο υπερβολική επειδή περιλαμβάνει 5.000 υποτιθέμενους αγνοούμενους και ότι βρέθηκαν μόνο 2.000 πτώματα, πολλά από τα οποία ήταν τραυματισμένα από τις μάχες που έγιναν πριν την υποτιθέμενη «σφαγή».
Επιβεβαιώνω προσωπικά αυτή την εκδοχή των γεγονότων που πιστοποιεί μια πολύ χαμηλότερη παραδοχή της κλίμακας της σφαγής για έναν απλό λόγο: ακολούθησα, επί τόπου και σχολαστικά, τις μεταπολεμικές εκλογές (το 2000) για την πόλη της Σρεμπρένιτσα, εκλογές εποπτευόμενες από τον ΟΑΣΕ. Την εκλογική περιφέρεια της Σρεμπρένιτσα κέρδισαν με αρκετά μεγάλη πλειοψηφία οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι. Το μέγεθος αυτής της νίκης δεν θα ήταν εφικτό αν 8.000 μουσουλμάνοι ψηφοφόροι στην πόλη είχαν σφαγεί πραγματικά τον Ιούλιο του 1995.
Όπως είπε ο στρατηγός Mακ Κένζι, τα στοιχειώδη μαθηματικά δεν ταιριάζουν με την έκφραση των μέσων ενημέρωσης “μέχρι και 8.000“. Πολλοί “υποτιθέμενοι αγνοούμενοι” στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα “επανεμφανίστηκαν” για να ψηφίσουν το έτος 2000. Είχαν απλά φύγει αλλού κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Τα δυτικά ΜΜΕ προτιμούσαν να αγνοούν αυτές τις μικρές αλλά αποκαλυπτικές πληροφορίες.
Ο Mακ Κένζι δεν είναι ούτε Σέρβος ούτε Βόσνιος. Είναι Καναδός στρατηγός. Δεν μπορούμε να το υποψιαζόμαστε για μεροληψία. Οι παρατηρήσεις του για τη σφαγή των σερβικών χωριών πριν από τη Σρεμπρένιτσα επιβεβαιώθηκαν από τον στρατηγό Moριγιόν, τον Γάλλο στρατηγό, ο οποίος προηγήθηκε στο Σεράγεβο. Ο δράστης των σφαγών των Σέρβων Nάσερ Οριτς, διοικητής των βοσνιακών δυνάμεων, συμμετείχε προσωπικά και, σύμφωνα με τον Mακ Κένζι, σφαγίασε περισσότερους Σέρβους στα χωριά γύρω από τη Σρεμπρένιτσα από όσους σκότωσε ο Μλάντιτς στην πόλη. Καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση σε πρώτο βαθμό και αθωώθηκε στο εφετείο. Ο Κάραζιτς, ο οποίος δεν συμμετείχε άμεσα στον πόλεμο εναντίον των Βοσνίων, αλλά ήταν ο επικεφαλής της αυτοανακηρυσσόμενης Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, υπεύθυνος για τις πράξεις των υφισταμένων του, καταδικάστηκε σε ισόβια.
Πώς εξηγούνται τα δύο μέτρα και δύο σταθμά; Τη δικαιοσύνη απονέμουν οι νικητές. “Vae Victis”, αλλοίμονο στους ηττημένους.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Σε αυτό το πλαίσιο, η αλήθεια των ΜΜΕ του στρατοπέδου των νικητών “μετά τη νίκη” γίνεται “ιστορική αλήθεια“, όσο παραποιημένη και αν είναι, όσο και αν είναι μυθική, όσο ψεύτικη και αν είναι. Γίνεται γρήγορα η μόνη ιστορική αλήθεια “πολιτικά ορθή“. Αυτός που εξεγείρεται για να τη διορθώσει ή να την αμφισβητήσει αμέσως χαρακτηρίζεται, στην καλύτερη περίπτωση “αναθεωρητής“, στη χειρότερη “αρνητής” …
Οι φωνές που υψώνονται, όπως αυτές του στρατηγού Mακ Κένζι, του στρατηγού Moριγιόν, ή πολύ μέτρια δική μου, στην περίπτωση της Σρεμπρένιτσα, καταπνίγονται από το θόρυβο των ΜΜΕ. Η ιστορική αλήθεια; Είναι τα ΜΜΕ και οι δικαστές του στρατοπέδου των νικητών που τη γράφουν και κανένας μάρτυρας, θεωρούμενος αμερόληπτος, ακόμα και αν ανήκει στους νικητές, δεν μπορεί να γύρει την πλάστιγγα. Είναι η ζωή …
Αν έπρεπε να κρεμάσουμε όλους τους αληθινούς εγκληματίες πολέμου, τότε μια ολόκληρη σειρά αρχηγών κρατών και στρατιωτικών ηγετών του δυτικού στρατοπέδου (των νικητών) θα είχε κρεμαστεί μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ξεκινώντας με Χασίμ Θάτσι, τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, που προωθήθηκε από τους Δυτικούς, αλλά διακινητή οργάνων κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Χρησιμοποιούσε τους Σέρβους αιχμαλώτους πολέμου ως «τράπεζα φρέσκων οργάνων» και εκτελούσε τους φυλακισμένους του ανάλογα με τις παραγγελίες που είχε. Και προφανώς δεν μιλώ για αρχηγούς κρατών που προκαλούν πολέμους με ψευδείς δικαιολογίες και σκοτώνουν με τις ένοπλες δυνάμεις τους, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο Ιράκ, τη Συρία και αλλού, οι οποίοι καλύπτουν ή νομιμοποιούν τα βασανιστήρια που εκτελούν οι πληρωμένοι δολοφόνοι των χωρών τους, ή κάνουν δυστυχώς διάσημα τα ονόματα του Aμπού Γκράιμπ, του Γκουαντάναμο ή της Γάζας. Και δεν αναφέρω τους αρχηγούς κρατών που ασκούν τη «γενοκτονία στο ημίφως» του παλαιστινιακού έθνους στη γη των προγόνων του ή καλύπτουν το απαρτχάιντ και την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη με την ένοχη σιωπή τους.
«Ανάλογα αν είσαι ισχυρός ή άθλιος, το δικαστήριο θα σε αθωώσει ή θα σε καταδικάσει», είπε ο Λαφονταίν. Είναι η ζωή …
Το συμπέρασμά μου είναι το εξής: υποβαλλόμενοι καθημερινά για μήνες ή και χρόνια, στην «ενημερωτική αλήθεια» των νικητών, αυτή γίνεται, συχνά λανθασμένα, η «ιστορική» αλήθεια.
Εάν κάποια ψέματα μερικές φορές ξεσκεπάζονται γρήγορα (θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ, Τιμισοάρα, όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, επίθεση με αέρια στη Γκούτα), άλλες ενοχλητικές αλήθειες γίνονται γνωστές, μετά τον αποχαρακτηρισμό των μυστικών αρχείων, μισό αιώνα ή περισσότερο, μετά τα γεγονότα. Ακόμα, κάποιος πρέπει να έχει την ιδέα να “τραβήξει το νήμα του ψεύδους για να ξετυλιχθεί το κουβάρι.…”
Dominique Delawarde
23 mars 2019
