Αρχική Blog Σελίδα 2678

Ευτυχής συγκυρία, ανοχύρωτη πολιτεία

Από
anixneuseis
-
0

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η συγκυρία για την εξέλιξη των εξωτερικών υποθέσεων της χώρας είναι καλή. Ίσως, η καλύτερη από όσες έχουν παρουσιαστεί. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να την αξιοποιήσει η Ελλάδα. Διότι στις εξωτερικές σχέσεις δεν αρκεί το κυβερνητικό στυλ του λέμε μεγάλα και ιδεοληπτικά λόγια και με τους μηχανισμούς που διαθέτουμε χειραγωγούμε την κοινή γνώμη. Η χώρα βαδίζει σαν ακυβέρνητο καράβι. Έχει κάποιες γενικές κατευθύνσεις, έχει αναλάβει κάποιες δεσμεύσεις, αλλά από εκεί και πέρα τίποτε.

Διαμορφωτής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δεν είναι η ελληνική κυβέρνηση αλλά ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, με την επιλογή του να στηριχθεί στη Ρωσία και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπένζαμιν Νετανιάχου με τις ιδέες του ως απάντηση στον ερντογανικό νεοοθωμανισμό.

Και ο Ερντογάν επιμένει στην πολιτική του και ο Νετανιάχου θα σχηματίσει και πάλι κυβέρνηση και ο Τραμπ

παραμένει στη θέση του και θα συνεχίσει να επηρεάζεται από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Στη μεγάλη εικόνα δεν αναμένεται να αλλάξει κάτι δραματικά. Εκτός κι αν το καλοκαίρι, ο Ερντογάν εγκαταλείψει τη Μόσχα και επιστρέψει στις δυτικές αγκάλες. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Ο Τούρκος πρόεδρος αυτοπαγιδεύτηκε. Δεν είναι όμως και απίθανο.

Αυτό είναι που κάνει αβέβαια τα βήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Οι Αμερικανοί, προς το παρόν, κλιμακώνοντας τις αντιδράσεις τους προς τον Τούρκο πρόεδρο, παίρνουν θέσεις ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα. Είναι αυτή μια μόνιμη πολιτική της Ουάσινγκτον ή θα αλλάξει με την πρώτη στροφή του Ερντογάν; Κανείς δεν μπορεί να δώσει σίγουρη απάντηση. Αλλά και η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να βρίσκεται μετέωρη και να εξαρτάται μόνο από τις κινήσεις των άλλων. Δεν μπορεί να μην τις παίρνει υπόψη, αλλά θα πρέπει να αναζητήσει απαντήσεις στα εναλλακτικά σενάρια.

Αν κλιμακωθεί η κρίση Τουρκίας-ΗΠΑ, και η Τουρκία αποχωρήσει οικειοθελώς από το ΝΑΤΟ, για την Ελλάδα θα είναι καλύτερα. Θα είναι μια ΝΑΤΟϊκή χώρα προς την οποία, αν υπάρξει τουρκική επίθεση, θα πρέπει να συνδράμουν οι σύμμαχοι με την ενεργοποίηση του άρθρου 5 της Συμμαχίας. Τώρα, με την ερμηνεία του ανεκδιήγητου Λουνς, αυτό δεν μπορεί να ισχύσει, αφού πρόκειται για δύο ΝΑΤΟϊκές χώρες.

Τι προσέχουμε:

  1. Για να αποδώσει η ευνοϊκή συγκυρία, πρέπει η Ελλάδα να θεωρηθεί αξιόπιστος σύμμαχος. Όχι ναι μεν αλλά.
  2. Να σοβαρευτούμε ως κράτος και κυρίως να καταστήσουμε αποτελεσματικές τις Ένοπλες Δυνάμεις στην πράξη, όχι στα λόγια.
  3. Να ενισχύσουμε με ό,τι καλύτερο διαθέτει η Ελλάδα το τμήμα που θα διαμορφώνει την ελληνική εξωτερική πολιτική. Την πολιτική την αποφασίζει η κυβέρνηση, αλλά να ενεργοποιηθεί το παγκόσμιο ελληνικό δυναμικό στη διαμόρφωση προτάσεων προς την κυβέρνηση.
  4. Όπως είπε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να διαπράττει μεγάλες ατιμίες. Άρα, θα είναι μια πιστή σύμμαχος. Μικρές όμως εποικοδομητικές παρεκκλίσεις δικαιολογούνται στην εξωτερική πολιτική:

Α) Δεν φθάνουμε τις σχέσεις με τη Ρωσία στα άκρα. Κανείς δεν γνωρίζει τι ξημερώνει. Ήταν λάθος η ρωσική πολιτική του Κοτζιά.

Β) Το ίδιο και με την Κίνα. Όλα δείχνουν πως η Κίνα εγκαταλείπει τον Πειραιά. Όχι λόγω ΚΑΣ. Το ΚΑΣ είναι το πρόσχημα. Αλλά λόγω αδυναμίας να πείσουμε τους συμμάχους μας ότι ναι μεν είμαστε μαζί τους, αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε και μια πόρτα ανοικτή προς την Κίνα και για λόγους οικονομικούς και στρατηγικούς. Την έξοδο της Κίνας από την Ελλάδα την υπαγορεύουν δυνάμεις που επιδιώκουν να κλείσει η πύλη εισόδου της στην Ευρώπη. Μια Κίνα όμως που δεν θα έχει καλές σχέσεις με την Ελλάδα, θα βρει άλλες διεξόδους στην περιοχή.

Γ) Έξυπνη διπλωματία και προς το Ιράν. Δεν χρειάζεται επ’ ουδενί οι σχέσεις να φθάσουν στα άκρα. Μπορεί όλα αυτά να αποβούν και προς όφελος των συμμάχων. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διατηρήσει μια στενή συνεργασία με τη Δύση, αλλά να έχει και επαφή με τις προαναφερόμενες δυνάμεις, ώστε, αν χρειαστεί, να παίξει και έναν ιδιαίτερο ρόλο.

Δ) Είμαστε σταθεροί στη συνεργασία με το Ισραήλ, σε ό,τι αφορά τα ζητήματα που έχουμε συμφωνήσει στην τριμερή, αλλά διατηρούμε τη θέση αρχής ως προς το Παλαιστινιακό. Υποστηρίζουμε τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967. Και το εννοούμε. Διατηρούμε, δε, τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο. Δεν αποδεχόμαστε την προσάρτηση και του Γκολάν στο Ισραήλ.

Όλα αυτά όμως απαιτούν μια ικανή και δυναμική ομάδα στο υπουργείο Εξωτερικών. Αλλά κυρίως κυβερνητική βούληση. Υπάρχει;

TAGS

ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΑΣΑΝΤΖΕ: Ως πρόβατον επί σφαγήν…

Από
anixneuseis
-
0

Μετάφραση- επιμέλεια: Ευάγγελος Νιάνιος

[Ο Τζούλιαν Ασάντζε έκανε το χρέος του απέναντι στην ανθρωπότητα: έρριξε όσο φως μπορούσε σε αυτό το «βασίλειο του σκότους» που τρομοκρατεί Εθνη και λαούς και αφανίζει κράτη. Ο Ασάντζε κρατάει από τους μάρτυρες του Χριστού που όρθωναν το ανάστημά τους μπροστά σε πανίσχυρους αυτοκράτορες – τυράννους, από τον Κλάους φον Σταουφεμπέγκερ, τον Γιαν Πάλατς, τον άγιο Λουκά τον ιατρό, τον Κινέζο φοιτητή που στήθηκε μπροστά στο τανκ στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν. Πολλοί όμως είναι αυτοί που δεν έκαναν το χρέος τους απέναντί του. Και δεν εννοούμε τις ανυπόληπτες κυβερνήσεις του καιρού μας, όσο τους αυτοαποκαλούμενους πνευματικούς ανθρώπους και προπαντός τους δημοσιογράφους. Κανείς τους δεν αντιλήφθηκε ότι η ελευθερία του Ασάντζε αφορά πρωτίστως στην ελευθερία της ενημέρωσης. Σ’όλους αυτούς αφιερώνουμε τους στίχους του Γερμανού πάστορα Μάρτιν Νήμελερ:

«Οταν  οι Ναζί ήρθαν να πιάσουν τους κομουνιστές,

δεν μίλησα,

γιατί δεν ήμουν κομουνιστής.

Οταν συνέλαβαν τους σοσιαλδημοκράτες,

δεν μίλησα,

γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Οταν ήρθαν να πιάσουν τους συνδικαλιστές,

δεν μίλησα,

γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Οταν ήρθαν να με συλλάβουν,

δεν είχε μείνει κανείς να διαμαρτυρηθεί». Ε.Δ.Ν.]

Κλεισμένος σε μια πτέρυγα της πρεσβείας του Ισημερινού για σχεδόν επτά χρόνια, ο Aσάντζε πέρασε όλα τα στάδια της συνεχούς αποξένωσης μέχρι την απώλεια της ελευθερίας. Από κατάθλιψη σε κατάθλιψη, έφτασε τελικά στα όρια της άνοιας.

Οι σχέσεις μεταξύ του Aσάντζε και του προσωπικού της πολιορκούμενης πρεσβείας ήταν, τουλάχιστον, πολύ τεταμένες· το κλίμα εντός της διπλωματικής αντιπροσωπείας ήταν επιβλαβές, συχνά χαρακτηριζόμενο από βίαιες διαμάχες και αντίποινα εναντίον του Aσάντζε (κλείσιμο του Διαδικτύου, περιορισμός, αναγκαστικές υπογραφές σε περιοριστικές δεσμεύσεις κ.λπ.)

Όταν ο Ασάντζε άρχισε να ενδιαφέρεται για τα σκάνδαλα διαφθοράς του νέου προέδρου του Ισημερινού, κατηγορήθηκε από το διπλωματικό προσωπικό ότι ήταν πράκτορας της CIA, πριν αυτή τον ξεγράψει, σύμφωνα με μια καθιερωμένη παράδοση.

Άλλοι θα κατηγορήσουν τον Aσάντζε ότι χρησιμοποιήθηκε για να ξεκινήσουν κάποιες επιχειρήσεις υβριδικού πολέμου, όπως οι πολύχρωμες επαναστάσεις σε ορισμένες χώρες ή η φάρσα αυτή που οι δημοσιογράφοι της αυτοκρατορίας ανέφεραν ως «Αραβική Άνοιξη».

Το εξώφυλλο του βιβλίου που κρατούσε στα χέρια του ο Ασάντζε πριν συλληφθεί.

Μια έκθεση του πρεσβευτή του Ισημερινού στο Λονδίνο σχετικά με τις προσωπικές ενέργειες και την σωματική κατάρρευση του Aσάντζε αξιοποιήθηκε για να τερματιστεί παράνομα το πολιτικό άσυλο και να τον αποβάλουν.

Όποιο και αν είναι το υπόβαθρό του ή οι σχέσεις του με την αμερικανική κοινότητα πληροφοριών ή τα Πέντε Μάτια, ο Τζούλιαν Aσάντζε είναι ένας από τους πρώτους που απολαλύπτουν τη γιγαντιαία μηχανή της ψεύτικης προπαγάνδας μιας αυτοκρατορίας που χτίστηκε εξ ολοκλήρου πάνω στη χειραγώγηση και το ψέμα.

Οι ψεύτικοι εκπρόσωποι του Κογκρέσου, Χίλαρι Κλίντον και το βαθύ κράτος, σχεδόν όλοι διεφθαρμένοι και εξοικειωμένοι με την πιο φιλοπόλεμη φατρία του διεθνούς σιωνισμού, μπορούν να χαίρονται τη “σύλληψη” του Αυστραλέζου. Φαίνεται όμως ότι ο τελευταίος έχει πιο εκρηκτικά μυστικά από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, για ένα ή τον άλλο λόγο, τα Wikileaks απέφυγαν πάντα ορισμένες κόκκινες γραμμές, όπως τα ισραηλινά δίκτυα επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, τη μεγάλη διαφθορά του στρατιωτικού συμπλέγματος των ΗΠΑ και τα μυστικά ταμεία της AIPAC.*

Στην πραγματικότητα, τα λίγα που έχουν αποκαλυφθεί για τον παγκόσμιο οργουελικό  ολοκληρωτισμό, που μεταμφιέζεται σε καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό, έθεσαν τέρμα στη χολυγουντιανή φαντασίωση ενός «ελεύθερου κόσμου», του οποίου οι πρακτικές είναι απείρως χειρότερες αθροιστικά από αυτές της Γκεστάπο, της NKVD , της Στάζι ή από όλων των δικτατοριών του Τρίτου Κόσμου που στιγματίζονται  από τα ΜΜΕ κατά παραγγελία. Με άλλα λόγια, η κατάρευση του λεγόμενου ελεύθερου κόσμου, ένας ευφημισμός που δεν επιβίωσε στο τέλος του πρώτου ψυχρού πολέμου και τις ήττες της αυτοκρατορίας στο Ιράκ, τη Συρία και το Αφγανιστάν.

* Το AIPAC είναι ένα, από τα πολλά, φιλοϊσραηλινό λόμπι που εργάζεται στο Κογκρέσο και στην εκτελεστική εξουσία των ΗΠΑ. Το AIPAC έχει περισσότερα από 100.000 μέλη, δεκαεπτά περιφερειακά γραφεία και «μια τεράστια δεξαμενή δωρητών».

Πηγή: https://reseauinternational.net/le-cas-julian-assange/

Οι ΗΠΑ έχουν έτοιμο το κατηγορητήριο!

του Τζων Κυριάκου*

Στις 16 Νοεμβρίου, ο Βοηθός Αναπληρωτής του Γενικού Εισαγγελέα της Ανατολικής Ομοσπονδιακής Περιφέρειας της Βιρτζίνια αποκάλυψε τυχαία ότι ο Τζούλιαν Aσάντζε, συνιδρυτής των Wikileaks, κατηγορήθηκε για απροσδιόριστα ομοσπονδιακά εγκλήματα. Αυτές οι κατηγορίες δεν είναι ανακοινώσιμες.

Τζων Κυριάκου: Ο Ασάντζε αποκλείεται να έχει μια δίκαιη δίκη στις ΗΠΑ…

 

Η αποκάλυψη πραγματοποιήθηκε σε μια άσχετη περίπτωση τρομοκρατίας και παιδικής πορνογραφίας. Απαντώντας σε ερώτηση των ΜΜΕ, ο Αναπληρωτής Εισαγγελέας των ΗΠΑ ζήτησε από έναν δικαστή να κρατήσει τις κατηγορίες κατά του Aσάντζε απόρρητες, λέγοντας: “Λόγω της πανουργίας του κατηγορούμενου και της δημοσιότητας γύρω από την υπόθεση, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να κρατήσουμε μυστικές τις κατηγορίες κατά Ασάντζε … Οι κατηγορίες πρέπει να παραμείνουν σφραγισμένες μέχρι τη σύλληψη του Aσάντζε.”

Υπάρχουν πολλές ανησυχητικές πτυχές σε αυτό το “ατύχημα”. Πρώτα απ ‘όλα, είναι είδηση ότι ο Aσάντζε κατηγορήθηκε για κάτι. Και οι κατηγορίες για κατασκοπεία είναι πολλές. Η κυβέρνηση θα υποστηρίξει ότι ο Aσάντζε δεν είναι δημοσιογράφος και δεν δικαιούται τις προστασίες που απολαμβάνουν οι δημοσιογράφοι. Θα υποστηρίξει περαιτέρω ότι ο Aσάντζε έκανε ακριβώς αυτό που ο νόμος περί κατασκοπείας του 1917 περιγράφει ως κατασκοπεία: “Παροχή πληροφοριών εθνικής άμυνας σε αναρμόδιο άτομο”. (Υποστήριξα για χρόνια ότι ο νόμος περί κατασκοπείας είναι τόσο ασαφής ώστε είναι αντισυνταγματικός, αν και δεν έχει αμφισβητηθεί από το ομοσπονδιακό σύστημα ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου).

Το πρόβλημα είναι πολύ ασυνήθιστο – άνευ προηγουμένου, μάλιστα – ένας ξένος υπήκοος (ο Aσάντζε είναι Αυστραλός) κατηγορείται για κατασκοπεία, ενώ δεν έχει κλέψει τις πληροφορίες. Είχε λάβει απλώς τις πληροφορίες, τις οποίες δημοσιοποίησε στη συνέχεια. Ο Aσάντζε λέει ότι ήταν απλώς δημοσιογράφος που έκανε τη δουλειά του και καμία διοίκηση δεν κατηγόρησε ποτέ έναν δημοσιογράφο για κατασκοπεία επειδή έκανε  τη δουλειά του.

Η δικαστίνα Λεόνι Μπρίνκενα περιμένει τον Ασάντζε…

Δεύτερον, αυτή η ακούσια αποκάλυψη επιβεβαίωσε ότι ο Aσάντζε κατηγορήθηκε στην Ανατολική Περιφέρεια της Βιρτζίνια – το λεγόμενο “Δικαστήριο Κατασκοπείας”. Αυτό ακριβώς φοβόμασταν πολλοί από εμάς. Θυμηθείτε ότι κανένας υπερασπιστής της εθνικής ασφάλειας δεν αθωώθηκε ποτέ στην Ανατολική Περιφέρεια της Βιρτζίνια. Η Ανατολική Περιφέρεια είναι επίσης γνωστή ως “Δικαστήριο πύραυλος” λόγω της ταχύτητας με την οποία διεξάγονται οι υποθέσεις. Δεν είστε έτοιμοι να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας; Χρειάζεστε περισσότερο χρόνο; Το αρχείο σας είναι ατελές; Ξεχάστε τα. Θα τα πείτε στο δικαστήριο.

Τρίτον, από καιρό πρόβλεψα ότι ο Aσάντζε θα αντιμετώπιζε τη δικαστικό Λεόνι Μπρίνκεμα, εάν τον παρέπεμπαν στην Ανατολική Περιφέρεια. Η Μπρίνκεμα ασχολήθηκε με την περίπτωσή μου, καθώς και για τον καταγγέλλοντα τη CIA, Τζέφρεϊ Στέρλινγκ.

Ασχολήθηκε επίσης την υπόθεση Eντουαρντ Σνόουντεν. Η Μπρίνκεμα είναι δικαστής που παίρνει             κεφάλια. Διορίστηκε στο ομοσπονδιακό δικαστικό σώμα από τον Ρόναλντ Ρέιγκαν· προηγουμένως  ήταν ομοσπονδιακός εισαγγελέας. Αργότερα διορίστηκε πρωτοδίκης από τον Μπιλ Κλίντον, υπό την προστασία του πρώην Ρεπουμπλικανικού γερουσιαστή Τζων Γουόρνερ.

Η Μπρίνκεμα κυριολεκτικά δεν μου έδωσε την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Σε κάποιο σημείο, καθώς η δίκη πλησίαζε, οι δικηγόροι μου κατέθεσαν 70 αιτήματα, ζητώντας να αποχαρακτηριστούν 70 διαβαθμισμένα έγγραφα ώστε να μπορέσω να τα χρησιμοποιήσω για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Δεν είχα άλλο ελαφρυντικό. Κλείσαμε τρεις ημέρες για ακροάσεις. Όταν φτάσαμε στην αίθουσα ακροάσεων, η Μπρίνκεμα είπε: “Επιτρέψτε μου να σας εξοικονομήσω πολύ χρόνο. Θα απορρίψω όλα αυτά τα 70 αιτήματα. Δεν χρειάζεστε καμία από αυτές τις πληροφορίες.» Η όλη διαδικασία κράτησε ένα λεπτό. Όταν έφυγα από την αίθουσα του δικαστηρίου, ρώτησα τον βασικό δικηγόρο μου τι είχε συμβεί. “Έχουμε χάσει την υπόθεση. Αυτό συνέβη. Τώρα, θα πρέπει να διαπραγματευτούμε ”

Οι δικηγόροι μου διαπραγματεύθηκαν τελικά 30 μήνες φυλάκισης – αρκετά κάτω από τα 45 χρόνια που είχε αρχικά ζητήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης. Επρόκειτο για την επίκληση ενοχής που καλείται “11C1C”· είναι μια διάταξη ακρογωνιαίος λίθος και δεν μπορεί να τροποποιηθεί από δικαστή. Την επικαλείσαι ή όχι. Τη δέχτηκε, αλλά όχι πριν να μου ζητήσει να σηκωθώ, δείχνοντάς με με το δάχτυλο και λέγοντας: “Κύριε Κυριάκου, μισώ αυτή την επίκληση. Είμαι δικαστής από το 1986 και ποτέ δεν είχα “11C1C”. Εάν θα μπορούσα, θα σας έρριχνα δέκα χρόνια. »Τα σχόλιά της ήταν απρεπή και οι δικηγόροι μου υπέβαλαν καταγγελία για παράβαση καθήκοντος εναντίον της. Αλλά αυτή είναι η Μπρίνκεμα. Ετσι είναι.

Ο Τζούλιαν Aσάντζε δεν έχει καμία πιθανότητα δίκαιης δίκης στην Ανατολική Περιφέρεια της Βιρτζίνια. Το μόνο που μπορεί να τον σώσει είναι η εξαίρεση των ενόρκων. Από τεχνική άποψη, η εξαίρεση των ενόρκων είναι παράνομη. Αυτό συμβαίνει όταν οι ένορκοι αθωώνουν τον κατηγορούμενο, όχι επειδή ο κατηγορούμενος είναι αθώος, αλλά επειδή ο ίδιος ο νόμος είναι λάθος. Ο νόμος περί κατασκοπείας είναι λάθος. Ο Ασάντζε είναι δημοσιογράφος. Δεν έπρεπε ποτέ να κατηγορηθεί για έγκλημα. Αν και ο δικαστής που θα διοριστεί μπορεί να διαφωνεί, οι ένορκοι μπορεί να έχουν αντίθετη γνώμη. Και θα έπρεπε.

*Ο Ελληοαμερικανός Τζων Κυριάκου είναι πρώην πράκτορας της CIA και πρώην ανώτερος ερευνητής της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. Κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση Ομπάμα για κατασκοπεία και έζησε 23 μήνες στη φυλακή επειδή αντιτάχτηκε στο πρόγραμμα βασανιστηρίων της κυβέρνησης Μπους.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.les-crises.fr/julian-assange-naura-jamais-un-proces-equitable-aux-etats-unis-par-john-kiriakou/

Το βασανιστικό ερώτημα των Αμερικανών: Ποιος “απώλεσε” την Τουρκία; Μα οι Τούρκοι φυσικά!

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ  APRIL 14, 2019

Ανελλιπώς και στη διάρκεια κάθε κρίσης ανάμεσα στην Τουρκία και στις ΗΠΑ – ειδικά μετά το 1974- εμφανίζονταν στον ατλαντικό τύπο μια στερεότυπη ερώτηση: “Ποιος απώλεσε την Τουρκία;” (“Who lost Turkey?”). Με την ερώτηση εννοούνταν πως εάν η συγκεκριμένη κρίση δεν τερματίζονταν θετικά για την Τουρκία, τότε μια “απογοητευμένη” και “αδικημένη” Τουρκία θα εγκατέλειπε – ο μη γένοιτο- το ατλαντικό στρατόπεδο. Και οι μακροχρόνιες συνέπειες θα ήταν τέτοιου μεγέθους ώστε τελικά θα κατέρρεε ο δυτικός πολιτισμός – ναι ο δυτικός πολιτισμός!

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ο κίνδυνος που η Τουρκία “απέτρεπε”, λόγω της γεωστρατηγικής της σημασίας, ήταν η επικράτηση του άθεου κομμουνισμού. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση του κομμουνισμού, ο κίνδυνος προέρχονταν από τον θρησκευτικό εξτρεμισμό ή – να το πω κάπως αλλιώς- από τη λεγόμενη “σύγκρουση των πολιτισμών”.

Στη δεύτερη περίπτωση, η κοσμική μεν αλλά μουσουλμανική σε κουλτούρα Τουρκία των Κεμαλιστών, θα λειτουργούσε ως “γέφυρα” ανάμεσα στους πολιτισμούς. Αλλά ακόμη και με την επικράτηση των ισλαμιστών του Ερντογάν το 2002 και μέχρι πρόσφατα, το μήνυμα ήταν πως το “τουρκικό” Ισλάμ ήταν ήπιο και πως η Τουρκία του ήπιου Ισλάμ θα λειτουργούσε ως “μοντέλο” ανάμεσα στα μη δυτικά και μουσουλμανικά κράτη και ως “γέφυρα” με τη Δύση. Και έτσι και χάριν μόνο της Τουρκίας, θα αποτραπεί η μεγάλη σύγκρουση. Συνεπώς το διαχρονικό επιχείρημα ήταν πως οι όποιες ανάγκες και απαιτήσεις της Τουρκίας – έστω και παράλογες- έπρεπε να ικανοποιούνται αλλιώς η Τουρκία θα “απωλεσθεί”. Και τότε τι θα απογίνει η Δύση; Πως θα αντιμετωπίσει τους υπαρξιακούς κινδύνους που την απειλούν; Έτσι κανένα κόστος δεν θεωρούνταν απαγορευτικό. Η Τουρκία θα έπρεπε να παραμένει “αγκυροβολημένη” στην Δύση και εντεταγμένη σε όλους ανεξαιρέτως τους ατλαντικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης και της ΕΕ.

Μια στοιχειώδης έρευνα των ευρωατλαντικών σχέσεων από τη ψυχροπολεμική διακήρυξη του Προέδρου Τρούμαν το 1947, την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, τη δημιουργία του Συμφώνου της Βαγδάτης το 1955 (1η Απριλίου), τη δημιουργία το CENTO το 1958 κλπ, τεκμηριώνει την παραπάνω θέση. Όσο για την μη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαική Ένωση θα αναφερθώ πιο κάτω.

Τα επί μέρους παραδείγματα είναι κυριολεκτικά αμέτρητα αλλά θα περιοριστώ σε δυο: Το ένα το γνωρίζω προσωπικά ως μέλος της Κυπριακής πρεσβείας στην αμερικανική πρωτεύουσα. Ήταν αρχές του 1980 συνόδευσα τον πρέσβη Άνδρεα Ιακωβίδη σε μια συνάντηση με τον Γερουσιαστή Charles Percy που κατείχε τότε την θέση του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, μια εξαιρετικά σημαντική θέση για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Αφού τελειώσαμε ο Γερουσιαστής απευθυνόμενος στον Κύπριο πρέσβη του είπε κάτι που έμεινε στη μνήμη μου από τότε. “Κύριε πρέσβη δεν γνωρίζεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις σε αυτή την πόλη αναφορικά με την Τουρκία. Πρίν από εσένα με επισκέφθηκε αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών για ένα εξαιρετικά σημαντικό, όπως μου είπαν, ζήτημα που αφορούσε την νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Τον δέχθηκα και μου ζήτησε το εξής. Να παρέμβω ώστε να αφαιρεθεί τροποποίηση από νομοσχέδιο για τη εξωτερική πολιτική που αφορούσε την εισαγωγή φουντουκιών από τη Τουρκία διότι αλλιώς η Τουρκία απειλούσε να αποχώρησει από το ΝΑΤΟ! Αυτή είναι η κυρίαρχη νοοτροπία και αντίληψη σε αυτή την πόλη αναφορικά με την Τουρκία.” Και ο Γερουσιαστής μας ευχήθηκε καλή επιτυχία στη αμερικανική πρωτεύουσα.

Με την ανεξέλεγκτη εισαγωγή φουντουκιών από την Τουρκία – λόγω προνομιακών εξαιρέσεων για την Τουρκία- οι αμερικανοί παραγωγοί είχαν μεγάλες οικονομικές απώλειες. Και κατάφεραν να προσθέσουν τροπολογία σε νομοσχέδιο που θα περιόριζε τις εισαγωγές και θα έθετε όρους κλπ. Και το αμερικανικό ΥΠΕΞ υιοθέτησε τον εκβιασμό της Άγκυρας περί αποχωρήσεως από το ΝΑΤΟ και τα λοιπά ψυχροπολεμικά και ανόητα. Και απαίτησε μαζί με την Άγκυρα να αφαιρεθεί η τροπολογία!

Το άλλο παράδειγμα είναι από τη μεταψυχροπολεμική εποχή με πρωταγωνιστές τον πολύ γνωστό μας αξιωματούχο Richard Holbrook και τον αμερικανικό τύπο. Τον Δεκέμβριο του 2007 το εβδομαδιαίο περιοδικό Newsweek International – με ακροατήριο την Ευρώπη- είχε ως πρωτοσέλιδο (cover page) την Τουρκία και με τίτλο, μαντέψτε, “Who lost Turkey?” Η Τουρκία μας έλεγαν οι επαΐοντες και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού – και με πρωταγωνιστή τον μακαρίτη Holbrook- θα “χάνονταν” για τη Δύση εκτός εάν οι κοντόφθαλμοι ευρωπαίοι της άνοιγαν διάπλατα της πόρτες της ΕΕ αλλά με βάση τις τουρκικές ανάγκες και προτεραιότητες και με εκπτώσεις στα κριτήρια ένταξης.

Το 2007 η συνομοταξία Ερντογάν και του Χότζα Γκιουλέν ήταν κυρίαρχη. Κυριολεκτικά παντού, στη ατλαντική Δύση και στο Ισραήλ, όλοι εκθείαζαν την μετριοπάθεια του καθεστώτος, τις δημοκρατικές πεποιθήσεις των μελών του, και την φιλειρηνική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας (θυμίζω τον περιβόητο Νταβούτογλου και το κλισέ του περί “μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες”). Πάνω από όλα εκθείαζαν την “μετριοπάθεια” του τουρκικού Ισλάμ και του Ερντογάν. Κατά τον Holbrook κλπ, μέσα στην ΕΕ η ισλαμική Τουρκία θα λειτουργούσε ως ένας κολαούζος ελευθερίας (“a beacon of freedom”) για την ασταθή Μέση Ανατολή και σαν γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αν λοιπόν η Τουρκία δεν ενταχθεί στη ΕΕ, υποστήριξε, ο κόσμος θα οδηγηθεί σε ένα Αρμαγεδδώνα και το φταίξιμο θα ανήκει στους ευρωπαίους. Δεν θα φταίει η Τουρκία “που χάθηκε” για τη Δύση! Με τη σημερινή κρίση μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ, παρακολουθώντας δηλώσεις ατλαντικών αξιωματούχων και δημοσιεύματα στον αμερικανικό τύπο, δεν εντοπίζω πουθενά το ερώτημα “ποιος απώλεσε την Τουρκία” και, μαζί, την “αυτοματοποιημένη” απάντηση πως την απώλεσε η Δύση με τις κοντόφθαλμες της πολιτικές και την αδυναμία της να κατανοήσει τις “ανάγκες” της Άγκυρας ώστε να μπορεί η τελευταία να εφαρμόζει ανεξέλεγκτα τις πολιτικές της μέσα και έξω από την επικράτειά της.

Φαίνεται πως το διαχρονικό αυτό επιχείρημα και οι συναφείς με αυτό νοοτροπίες των ατλαντιστών έχουν εγκαταλειφθεί. Οι ισλαμιστές της Άγκυρας τους έχουν αφαιρέσει τις όποιες δικαιολογίες. Αν λοιπόν τελικά “χαθεί” η Τουρκία δεν θα φταίνε πλέον αυτοί. Θα φταίνε οι Τούρκοι. Σε μια τέτοια περίπτωση λέτε να επιβιώσει ο Δυτικός πολιτισμός; Οψόμεθα.

Πηγή: Το βασανιστικό ερώτημα των Αμερικανών: Ποιος “απώλεσε” την Τουρκία; Μα οι Τούρκοι φυσικά! https://hellasjournal.com/2019/04/to-vasanistiko-erotima-ton-amerikanon-poios-quot-apolese-quot-tin-toyrkia-ma-oi-toyrkoi-fysika/

Η διπλή άνοδος του τουρκικού εθνικισμού

Από
anixneuseis
-
1

HALIL M. KARAVELI* / THE NEW YORK TIMES

  • 13localelecti

Ο νικητής των εκλογών στην Κωνσταντινούπολη και στέλεχος του CHP, Εκρέμ Ιμαμόγλου.

Aπό τις 31 Μαρτίου, η ήττα του κόμματος του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του Κόμματος Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη (ΑΚΡ) και του υπερεθνικιστή εκλογικού συμμάχου του, του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (ΜΗΡ) στις δημοτικές εκλογές σε Αγκυρα, Κωνσταντινούπολη και πολλές άλλες πόλεις, έκανε πολλούς να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα αλλαγής. Ανακτώντας τον έλεγχο της δημοτικής εξουσίας σε Αγκυρα και Κωνσταντινούπολη, όπου κυριαρχούσε το κόμμα του Ερντογάν επί 25 χρόνια, η αντιπολιτευτική συμμαχία απέδειξε ότι ο Ερντογάν δεν είναι αήττητος. Σίγουρα, όμως, αυτό δεν αποτελεί μία νίκη για τις φιλελεύθερες αξίες. Ο αντιπολιτευτικός συνασπισμός του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) και του εκλογικού του εταίρου, του Καλού Κόμματος, που είναι παρακλάδι του υπερεθνικιστή εταίρου του Ερντογάν, αποτελεί απλώς μία διαφορετική εκδοχή του δεξιού εθνικισμού του κυβερνητικού συνασπισμού των ΑΚΡ και ΜΗΡ.

Το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που επισήμως είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ενέκρινε τις φυλακίσεις εκλεγμένων Κούρδων πολιτικών και επέλεξε υπερεθνικιστές, ανάμεσά τους ο Μανσούρ Γιαβάς, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος στην Αγκυρα. Η δημοκρατική εξέλιξη της Τουρκίας παρεμποδίστηκε από την έλλειψη μιας δημοκρατικής αριστερής εναλλακτικής λύσης. Η αυταρχική Δεξιά κυριαρχεί από την ίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας το 1923. Η Ιστορία μας διδάσκει, όπως συνέβη στη Σουηδία πριν από έναν αιώνα, ή την Ισπανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία το 1970, ότι μία ισχυρή δημοκρατική Αριστερά είναι απαραίτητη για την εκδημοκρατικοποίηση.
Ωστόσο, το τουρκικό κράτος πάταξε με βιαιότητα την Αριστερά.

Ο Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία υποσχόμενος να υπηρετήσει τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Υιοθέτησε τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά των στρατηγών και έγινε αποδεκτός από τους κοσμικούς, δυτικοτραφείς βαρώνους των επιχειρήσεων που δεν έμοιασαν να ενοχλούνται από τον θρησκευτικό συντηρητισμό του. Οι ισλαμιστές συντηρητικοί είδαν την ταξική πάλη ως μία πολιτισμική σύρραξη ανάμεσα στον λαό και στην ελίτ. Κέρδισαν, επιβάλλοντας τη θρησκευτική κουλτούρα στις μάζες αλλά προώθησαν τα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ αφού ανέλαβαν την εξουσία. Οι συντηρητικοί, κοσμικοί ή ισλαμιστές, κέρδισαν όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1950, εκτός από μία. Η εξαίρεση ήταν το 1977, όταν η δημοκρατική Αριστερά, υπό τον Μπουλέντ Ετσεβίτ, κέρδισε το 40% των ψήφων.

Το σημερινό καθεστώς στην Τουρκία έχει τις ιδεολογικές ρίζες του στον συνασπισμό του 1970 όταν οι κοσμικοί συντηρητικοί, οι υπερεθνικιστές και οι ισλαμιστές συνασπίστηκαν προκειμένου να νικήσουν την Αριστερά. Ακριβώς σε αυτό το χρονικό σημείο ο Ερντογάν ξεκίνησε την πολιτική σταδιοδρομία του στο Ισλαμικό Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας. Αν η δημοκρατική Αριστερά δεν είχε συνθλιβεί, η Τουρκία, κατά πάσα πιθανότητα, θα ακολουθούσε τον ίδιο δημοκρατικό δρόμο, όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Οι Τούρκοι Σοσιαλδημοκράτες καλά θα έκαναν να λάβουν παράδειγμα από τα τεκταινόμενα τη δεκαετία του 1970. Πρέπει να μιλήσουν για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία, αντί να ευθυγραμμίζονται με τον δεξιό εθνικισμό, αν θέλουν να κάνουν στην πραγματικότητα τη διαφορά.

* Ο κ. Halil M. Karaveli είναι συγγραφέας του βιβλίου «Γιατί η Τουρκία είναι αυταρχική: Από τον Ατατούρκ στον Ερντογάν».

“Καθημερινή”

17+1: Exo Pame Kala

Από
anixneuseis
-
0
By Plamen Tonchev
PHOTO BY: FLICKR/-EZEK/CC BY-ND 2.0
COSCO’s investment in the Greek port of Piraeus is a flagship project under the Belt and Road Initiative.

There’s a common saying in Greek, exo pame kala – “we are doing well abroad”. The phrase is attributed to a former prime minister and president of Greece, Constantinos Karamanlis (1907-1998), and is used nowadays to imply that government foreign policies are easier to sell to the public than domestic issues. Exo pame kala may well apply to the current government of Greece, which joined 16+1 at the Dubrovnik summit last week.

What can Greece expect from its newly acquired 17+1 membership status? Further Chinese investment, beyond COSCO’s flagship project in the port of Piraeus and State Grid’s 24% stake in the independent power transmission operator (IPTO), known by its Greek acronym ADMIE? PwC, a renowned consultancy, estimates that the Greek economy faces a huge investment gap in the range of €155bn over the 2017-2022 period. But Chinese investment promoted through 16+1 to date has been modest at best and there are clear signs of disenchantment in some of the Central and Eastern European (CEE) countries. In fact, there are growing concerns that this platform is more of a vehicle for the promotion of Chinese influence rather than a generator of economic development in the region.

Can Greece rely on Chinese loans then? Not very likely, given that Greece is saddled with an exorbitant public debt, to the tune of 178% of the country’s GDP at the end of 2017. Greece has the second worst debt-to-GDP ratio in the world, after Japan’s 238%. Despite its exit from the third bailout programme in August 2018, Greece is still being watched very closely by uneasy European creditors. Therefore, seeking credit from Chinese policy banks will set off the alarm bells.

So, what was the rationale behind the decision of the Greek government to join the Sino-CEE grouping? Conventional wisdom has it that there is nothing wrong with heads of state meeting, chatting and thrashing out co-operation plans. A more cynical reading into 16+1 annual summits is that they are ideal for handshakes and photo ops with the Chinese premier and televised statements, which CEE prime ministers can then sell back home.

Alexis Tsipras is no exception. With general elections in the country a few months away, the Greek prime minister saw the Dubrovnik gathering as an opportunity to score yet another political point abroad, after the Athens-Skopje deal. According to most opinion polls, his radical left Syriza coalition is trailing behind the main opposition party New Democracy and Tsipras badly needs to show his followers that he’s accepted as a leader on the international scene.

A MORE CYNICAL READING INTO 16+1 ANNUAL SUMMITS IS THAT THEY ARE IDEAL FOR HANDSHAKES AND PHOTO OPS WITH THE CHINESE PREMIER AND TELEVISED STATEMENTS, WHICH CEE PRIME MINISTERS CAN THEN SELL BACK HOME

It is true that the decision for accession to 16+1 wasn’t made on the spur of the moment. The Greek prime minister announced his intention as early as last June at a press conference in Brussels, a week before the Sofia summit (6-7 July 2018). His plan didn’t materialise back then, for two reasons.

First, the official position of the Tsipras government until recently was that, as long as Athens and Skopje disagreed over North Macedonia’s name, Greece could not join the 16+1 grouping. Now that the dispute has been settled on the basis of the so-called Prespa agreement, a major stumbling block is out of the way.

Second, Brussels and other western European capitals have not concealed their irritation at the Sino-CEE platform, which they view as a threat to EU unity. Last year Beijing didn’t want to annoy the EU and Germany too much – notably, Li Keqiang flew from Sofia to Berlin for a meeting with Angela Merkel.

So, doesn’t 17+1 antagonise those capitals, three days after the 9 April EU-China summit? It does, but then Beijing’s perspective certainly differs from the EU’s. Because, interestingly, exo pame kala may apply to China as well. Facing a growth rate slowdown, a painful shift to a new economic model and a number of long-term challenges, such as an aging population, president Xi Jinping is eager to promote his emblematic Belt and Road Initiative (BRI) on the international scene – and then sell it back home. Hence his insistence on the BRI MoU signed by Beijing and Rome in late March, which was touted by Chinese media as a major diplomatic feat. The enlargement of 16+1 is yet another demonstration – or show-off – of the international acceptance of BRI, Xi’s pride and joy.

Plamen Tonchev is Head of Asia Unit at the Athens-based Institute of International Economic Relations.

https://www.europeaninterest.eu/article/171-exo-pame-kala/

Η παρτίδα αγριεύει

Από
anixneuseis
-
0
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

Με το θερμόμετρο στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις να εκτινάσσεται και την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο να αυξάνεται, επικίνδυνα σύννεφα μαζεύονται και στη Μαύρη Θάλασσα, όπου ΝΑΤΟ και Ρωσία διεκδικούν κυρίαρχη παρουσία. Νατοϊκές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, συμμετέχουν στη μεγαλύτερη του είδους πολυεθνική ναυτική άσκηση με την επωνυμία «Sea Shield 2019», η οποία ολοκληρώνεται αύριο. Η Μόσχα απάντησε θέτοντας σε επιχειρησιακή ετοιμότητα τον ρωσικό στόλο και τα πυραυλικά συστήματα που έχει εγκαταστημένα στις ακτές και όλα δείχνουν ότι η Μαύρη Θάλασσα θα αποτελέσει μαζί με αυτό της Ανατολικής Μεσογείου το άλλο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας. Οι Ρώσοι θέλουν την κλειστή αυτή θάλασσα, μέσω της οποίας μπαινοβγαίνουν στη Μεσόγειο, δική τους «λίμνη» και προσπαθούν να κρατήσουν μακριά τις νατοϊκές ναυτικές δυνάμεις. Το ΝΑΤΟ, από την πλευρά του, επιδιώκει μόνιμη στρατιωτική παρουσία υπό τον φόβο ότι ο ρωσικός επεκτατισμός μπορεί, κατά το πρότυπο της Κριμαίας, να «καταβροχθίσει» κάποια στιγμή την Ουκρανία και τη Γεωργία. Και αν αυτό, όπως ισχυρίζεται η ρωσική πλευρά, είναι ένα αβάσιμο πρόσχημα των Δυτικών για να σφίξουν τη στρατιωτική τανάλια στα σύνορά της, υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο. Ενδεχόμενη αναταραχή στην Ανατολική Μεσόγειο θα καταστήσει τη Μαύρη Θάλασσα ορμητήριο της ρωσικής εμπλοκής. Η Μόσχα δεν πρόκειται να μείνει αμέτοχη και θεωρείται βέβαιο πως θα στείλει στην πυρίκαυστη ζώνη τον πολεμικό στόλο της για να βοηθήσει την Τουρκία.

Δεν θα το κάνει από αγάπη προς τον Ερντογάν, αλλά γιατί διακυβεύονται συμφέροντά της άρρηκτα δεμένα με την οικονομία και είναι υποχρεωμένη να υποστηρίξει τις όποιες τουρκικές ακροβασίες. Διότι αν τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου καταστούν υπόθεση των Δυτικών, τότε η Ρωσία θα χάσει τη μεγαλύτερη αγορά προμήθειας φυσικού αερίου, την Ευρώπη. Δεδομένου ότι δεν εξάγει, πέραν του φυσικού αερίου, τίποτα άλλο εκτός από όπλα και πετρέλαιο, οι επιπτώσεις στην οικονομία της θα είναι τεράστιες και οι δυνατότητες παρέμβασής της στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι θα περιοριστούν δραματικά. Σε ένα τέτοιο σκηνικό η νατοϊκή ναυτική παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα θεωρείται μη αποδεκτή από τη Ρωσία, ενώ και η Τουρκία εκτοξεύει απειλές περί αλλαγής της συνθήκης του Μοντρέ που ρυθμίζει τη διέλευση των πλοίων από τον Βόσπορο. Κάτι τέτοιο βεβαίως θα σημάνει τον ναυτικό αποκλεισμό από τη Μαύρη Θάλασσα του ΝΑΤΟ και τότε το φάντασμα της Καλλίπολης θα επανεμφανιστεί στα Δαρδανέλλια.

“Καθημερινή”

Όταν έγινε η τελευταία εισβολή του ελληνικού στρατού σε χώρα του εξωτερικού

Από
anixneuseis
-
0

 

Νικόλαος Παούνης

Νικόλαος Παούνης

Ο Νικόλαος Παούνης Βαλκανιολόγος, Διεθνολόγος Msc και ερευνητής ΕΛΙΑΜΕΠ/ΕΚΕΟ γράφει στο ethnos.gr για την εισβολή του ελληνικού στρατού στο Πετρίτσι το 1925

Επανειλημμένως έχω διατυπώσει την άποψη, ότι στην Ελλάδα η γνώση γύρω από το Μακεδονικό ζήτημα ως επί το πλείστον περιορίζεται στις γενικές αναφορές που παρέχει η δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και τα αποσπασματικά αφιερώματα στον Τύπο και τα ΜΜΕ. Τούτη η εικόνα μεταστρέφεται στις Σχολές των ελληνικών Πανεπιστημίων οι οποίες διδάσκουν την Ιστορική Επιστήμη, καθώς ο φοιτητής μπορεί να γίνει κοινωνός γνώσεων και πληροφοριών, όχι ευρέως δεδομένων.

Την προηγούμενη εβδομάδα, μελετώντας τη διδακτορική διατριβή του Καθηγητή Βλάση Βλασίδη, (είχα τη χαρά να με διδάξει τόσο στο Προπτυχιακό όσο και στο Μεταπτυχιακό Δίπλωμα), η οποία αναφέρεται στον κύριο φορέα του «Μακεδονισμού», την ΕΜΕΟ/VMRO (Εσωτερική Επαναστατική Οργάνωση/Vnatrešna Makedonska Revolucionerna Organizacija), διαπίστωσα ότι περιγράφεται – μεταξύ άλλων – εκτενώς το επεισόδιο στο Πετρίτσι, για το οποίο μέχρι τώρα είχαμε αποσπασματικές πληροφορίες και γενικόλογες αναφορές.

Να υπενθυμίσω ότι το VMRO θα συστηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 23 Οκτωβρίου 1893, και θα είναι ο κύριος φορέας του «Μακεδονισμού» ως μια άλλη έκφανση του Βουλγαρισμού στα Βαλκάνια, ενώ θα πρωτοστατήσει στην επανάσταση του Ilinden (Илинденско-Преображенско въстание). Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, θα «απορροφηθεί» από τα κρατικά σώματα ασφαλείας, αλλά το 1919 (ήττα της Βουλγαρίας), θα επανασυσταθεί και θα εξελιχθεί σε μια ευρεία στρατιωτική οργάνωση (από απόψεως μέσων και προσωπικού), με υπερατλαντική παρουσία και δράση, καθώς και σε μείζονα πολιτικό παράγοντα του εσωτερικού προσκηνίου.

Γενικότερα, η περιοχή του Pirin (Sandanski), είχε μακράν παράδοση στη «φιλοξενία» αντάρτικων σωμάτων, και μετά την επανασύσταση της ΕΜΕΟ, στην περιοχή δημιουργήθηκαν στρατόπεδα εκπαίδευσης, χτίστηκαν αποθήκες οπλισμού και δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο δίκτυο βοηθητικών υπηρεσιών με τη συνδρομή των αυτοχθόνων κατοίκων οι οποίοι βρίσκονταν σε διαρκή επαφή με την κορυφή της οργάνωσης.

Η δύναμη του VMRO το 1923 ανέρχονταν στους 9.100 άνδρες και προετοιμάζονταν για ανάληψη δράσης πρωτίστως στο σερβικό κομμάτι της Μακεδονίας (σημερινή Β.Μ), και δευτερευόντως στην ελληνική επικράτεια. Η συγκεκριμένη δύναμη καθώς απομειώθηκε αριθμητικά το επόμενο διάστημα, μπορούσε να μετεξελιχθεί σε πηγή προβλημάτων, αλλά δεν αποτελούσε ικανή συνθήκη ανατροπής του υπάρχοντος status quo.

Στα μέσα του 1925 παρατηρήθηκε έντονη δραστηριότητα στο Pirin, καθώς σκοπός του VMRO ήταν να εισβάλει στο ελληνικό έδαφος, να προκληθεί αναταραχή μεγάλης κλίμακας η οποία ακολούθως θα προβάλλονταν προς το εξωτερικό ως επανάσταση των καταπιεσμένων Μακεδόνων, γεγονός ικανό να προκαλέσει παρέμβαση της διεθνούς κοινωνίας. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι προηγήθηκε και το περιστατικό στο Τερλίς (1924), δηλαδή οι διμερείς σχέσεις ήταν εξόχως τεταμένες. Η κινητοποίηση έγινε αντιληπτή από τους ακολούθους Ελλάδας, Σερβίας και Μεγάλης Βρετανίας στη Σόφια, και σε συνδυασμό με ορισμένες μεμονωμένες επιθέσεις κατά ελληνικών φυλακίων, δημιουργήθηκε η πεποίθηση περί επικείμενης επίθεσης Κομιτατζήδων στο ελληνικό έδαφος.

Πετρίτσι

Στις 19 Οκτωβρίου 1925, σε ένα παρόμοιο περιστατικό στο Demir Kapu, δολοφονήθηκαν δύο Έλληνες στρατιωτικοί και τρεις Βούλγαροι, ενώ κατελήφθη ένα ελληνικό φυλάκιο στα Άνω Πορόια. Στο Ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών κατέφθασαν συγκεχυμένες και διογκωμένες πληροφορίες (ως προς την έκταση των συμβάντων), και χωρίς να προβεί σε λεπτομερή εξακρίβωση, διέταξε δυνάμεις δύο Σωμάτων Στρατού να προετοιμαστούν για εισβολή στο βουλγαρικό έδαφος.

Στις 21 Οκτωβρίου η Ελλάδα προχώρησε σε σταδιακή κλιμάκωση της έντασης, απαιτώντας από τη Βουλγαρία μέσω διακοίνωσης, οικονομική αποζημίωση και παραδειγματική τιμωρία του αξιωματικού που πρωταγωνίστησε στην επίθεση κατά του ελληνικού φυλακίου. Όταν η απάντηση της βουλγαρικής κυβέρνησης το απόγευμα της ίδιας μέρας (πρόταση περί σύστασης μικτής επιτροπής), δεν ικανοποίησε την Ελλάδα, διατάχθηκε η εισβολή, αρχής γενομένης από το πρωί της επόμενης ημέρας.

Ο ελληνικός στρατός εισέβαλε στο βουλγαρικό έδαφος σε βάθος 30 χλμ, ενώ ο άξονας εισβολής είχε πλάτος 10 χλμ. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις βομβάρδισαν και κατέστρεψαν ολοσχερώς τις εγκαταστάσεις της ΕΜΕΟ στο Πετρίτσι (κέντρα στρατωνισμού, εφοδιασμού κτλ), γεγονός το οποίο κινητοποίησε τις τοπικές πολιτοφυλακές (Milicja), συνεπώς διεξήχθησαν σφοδρές συμπλοκές με τις προελαύνουσες ελληνικές δυνάμεις.

Το περιστατικό έληξε με προσφυγή της Βουλγαρίας στην Κοινωνία των Εθνών, η οποία επέβαλλε πρόστιμο στην ελληνική πλευρά ύψους 310.000 δολαρίων, ενώ τοποθετήθηκαν επιτηρητές από τρίτες χώρες στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Τέλος η επιτροπή Rumbold, η οποία ερεύνησε τα αίτια του συμβάντος, καταλόγισε εξίσου σε Ελλάδα και Βουλγαρία ευθύνες, αλλά περισσότερο επέρριψε την ευθύνη στη χώρα μας, εξαιτίας της ανάληψης προληπτικής δράσης. Ωστόσο οι βρετανικές αρχές έδειξαν κατανόηση στις ελληνικές ανησυχίες.

Πετρίτσι

Εν κατακλείδι, το παρόν άρθρο γράφτηκε για να αναδειχθεί το διακύβευμα από την ανάληψη (ή μη) προληπτικής δράσης, και ο σχεδιασμός του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Το σχέδιο που εφαρμόσθηκε στο Πετρίτσι, είχε εκπονηθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Το διακύβευμα που αντιμετώπισε η ελληνική πλευρά ήταν μεταξύ της ανάληψης προληπτικής δράσης για να αποφευχθεί μια αναταραχή εντός του ελληνικού εδάφους, με τίμημα την επιβολή κυρώσεων εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας για την προειρημένη δράση.

Εναλλακτικά θα αντιμετώπιζε μια ευρεία εισβολή αντάρτικων σωμάτων στο έδαφος της, τα οποία θα έπρεπε να καταστρέψει εγκαίρως. Ωστόσο ο κίνδυνος απώλειας εδαφών εξαιτίας μιας πιθανής διεθνούς παρέμβασης φάνταζε ορατός. Για τις επιλογές του Δικτάτορα Πάγκαλου και την επίθεση στο Πετρίτσι έχουν γραφτεί αντικρουόμενες αναφορές. Ποια ήταν η δέουσα επιλογή; Τα στοιχεία παρατέθηκαν, η απάντηση τίθεται στην κρίση του αναγνώστη.

https://www.ethnos.gr/apopseis/32335_otan-egine-i-teleytaia-eisboli-toy-ellinikoy-stratoy-se-hora-toy-exoterikoy?fbclid=IwAR3sHBCly1pUIBSHCSg_qlKntFmovs_pELju4x6vWeHbb2sVwccqnQ2wpJU

Το καλό σενάριο για τη Βρετανία

Από
anixneuseis
-
0

FLORIAN HENSE

Η είδηση πως η Βρετανία δεν βρήκε λύση για το Brexit και θα παραμείνει σε κλίμα αβεβαιότητας ώς τα τέλη Οκτωβρίου δεν βοηθά την οικονομία. Ο κίνδυνος ενός σκληρού Brexit εξακολουθεί να ελλοχεύει και να επισκιάζει την οικονομική προοπτική της χώρας. Mέχρι να ψηφιστεί, εάν ψηφιστεί, η συμφωνία αποχώρησης από το Κοινοβούλιο, η οικονομία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αδράνεια. Αναθεωρούμε, συνεπώς, προς τα κάτω τις προβλέψεις για φετινή ανάπτυξη στο 1,2% το 2019 από το 1,4%, αλλά αφήνουμε αμετάβλητες τις προβλέψεις για το 2020 στο 2,1%.

Το βασικό μας σενάριο για τη Βρετανία είναι πως μια συμφωνία αποχώρησης θα περάσει από το Κοινοβούλιο πριν από τις 22 Μαΐου. Αυτό θα σήμαινε πως το Brexit θα συμβεί μέχρι τα τέλη του β΄ τριμήνου του 2019. Με αυτήν την υπόθεση δεν θα υφίστατο ένα σκληρό Brexit. Δεδομένου ότι η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών είναι ενισχυμένη και παρατηρείται μια έστω και μικρή άνοδος της ζήτησης για επενδύσεις, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα πως υπάρχει πρόσφορο έδαφος για επιτάχυνση της ανάπτυξης μόλις ξεκαθαριστεί το Brexit. Οπότε είναι πιθανό να σημειωθεί ενίσχυση του ετήσιου ρυθμού ανάπτυξης από το 0,6% που προβλέπεται το α΄ εξάμηνο του έτους στο 2,4% το α΄ εξάμηνο του 2020.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτή η ασάφεια αυξάνει τους κινδύνους για την οικονομία. Εάν, μάλιστα, το βρετανικό Κοινοβούλιο δεν δώσει μια λύση στο Brexit μέχρι το β΄ τρίμηνο του 2019 τότε θα επιδεινωθεί η οικονομική προοπτική της χώρας. Από τότε που έγινε το δημοψήφισμα για το Brexit, τον Ιούνιο του 2016, η Τράπεζα της Αγγλίας έχει αυξήσει δύο φορές το κόστος δανεισμού στην οικονομία. Ωστόσο, η Βρετανία φαίνεται πως μπορεί να αντέξει λίγο υψηλότερα επιτόκια. Η απασχόληση είναι ισχυρή και οι μισθοί αυξάνονται. Μελέτες σηματοδοτούν μια ενίσχυση των πληθωριστικών πιέσεων στην οικονομία. Πιθανολογούμε πως η Τράπεζα της Αγγλίας θα διατηρήσει σταθερά τα επιτόκια μέχρι να επιλυθεί το Brexit. Εάν υλοποιηθεί το βασικό μας σενάριο, τότε η επόμενη αύξηση των επιτοκίων θα γίνει τον Αύγουστο. Ωστόσο, η Τράπεζα της Αγγλίας δεν έχει μεγάλα περιθώρια για να χρονοτριβήσει, καθώς μπορεί να ενταθούν οι πληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία. Ακόμη και αν δεν βρεθεί λύση στο Brexit όσο πορευόμαστε στο β΄ εξάμηνο του 2019, είναι πιθανό να αυξήσει τα επιτόκια μόλις εισέλθουμε στο β΄ εξάμηνο του 2019.

Ωστόσο, μια συμφωνία ανάμεσα στη Βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι και στον ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν δεν είναι εύκολη. Η Μέι δέχεται πιέσεις από τους σκληροπυρηνικούς ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα της, τους Συντηρητικούς, για να οδηγήσει τη χώρα σε ένα σκληρό Brexit. Ο Κόρμπιν δέχεται πιέσεις από τους φιλοευρωπαίους στο κόμμα του για να καταλήξει σε μια συμφωνία με τη Μέι μόνον εάν γίνει σχετικό δημοψήφισμα που θα επιβεβαιώνει τη σύμφωνη άποψη της κοινής γνώμης στη χώρα. Εάν δεν βρεθεί κοινός τόπος μεταξύ τους, τότε η Μέι έχει δηλώσει πως θα παρουσιάσει στο Κοινοβούλιο μία σειρά προτάσεων προς ψηφοφορία. Αυτές θα μπορούσε να είναι οι εξής: ένα σκληρό Brexit, μια τελωνειακή ένωση με την Ε.Ε., το νορβηγικό μοντέλο, ένα δεύτερο δημοψήφισμα ή η ματαίωση του Brexit. Παρά, όμως, τις προκλήσεις, ίσως τελικά βρεθεί σύντομα μια λύση για το Brexit – πιθανώς μέχρι τις 22 Μαΐου. Αυτή είναι η κρίσιμη ημερομηνία.

* Ο κ. Hense Florian είναι οικονομολόγος της Berenberg Bank.

http://www.kathimerini.gr/1019135/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/to-kalo-senario-gia-th-vretania

Marine Le Pen/Marion Maréchal : la guerre par médias interposés

Από
pcuser
-
0

Dans un entretien à paraître dimanche dans « Le Parisien », la patronne du RN pourrait répondre à sa nièce, qui l’a égratignée dans « Valeurs actuelles ».

Les attaques sont de plus en plus violentes entre la nièce et la tante.
Retrait ou pas de la vie politique, les couteaux sont toujours tirés et le sens des formules, aiguisé. Marine Le Pen et Marion Maréchal continuent à se livrer une guerre à distance par médias interposés. La patronne du RN soupçonne sa nièce, qui intervient régulièrement dans les médias, de fomenter un «  taticide  » politique depuis sa base arrière lyonnaise où elle dirige l’Issep, son «  Science po de droite  ». Elle surveille les tweets trop flatteurs de ses ouailles à l’égard de la jeune retraitée de la politique dont elle jalouse la popularité dans son propre parti, veille à ce que son entourage se tienne à distance respectable et ne participe pas aux événements auxquels elle est invitée. Surtout, elle lui livre des attaques par médias interposés.

Συνάντηση αντιπροσωπειών των ΥΠΕΞ της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Αθήνα

Από
pcuser
-
0

Πραγματοποιήθηκ σήμερα στην Αθήνα, στο πλαίσιο τακτικών διμερών διαβουλεύσεων, η συνάντηση μεταξύ αντιπροσωπειών των υπουργείων Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας, με επικεφαλής τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβη Δημήτρη Παρασκευόπουλο, και τον υφυπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, πρέσβη, Σεντάτ Ονάλ.

Οι δύο αντιπροσωπείες συζήτησαν ζητήματα που άπτονται των ευρύτερων διμερών σχέσεων, καθώς και της προώθησης μιας θετικής ατζέντας συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Περαιτέρω, προέβησαν σε εκτίμηση της τρέχουσας κατάστασης στο Αιγαίο, ενώ επίσης αναφέρθηκαν στη διεθνή πτυχή του Κυπριακού.

slpress.gr

Ελλάδα ή Τουρκία; Ποια χώρα θα αποτελέσει τη βάση της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

South Korean President Moon Jae-in (2-L), his wife Kim Jung-sook (L), US President Donald Trump (2-R) and his wife Melania Trump (R) smile during their meeting in the Oval Office of the White House in Washington, DC, USA, 11 April 2019.

APRIL 12, 2019

Η σχέση της Αμερικής και της Τουρκίας είναι περίπλοκη και δύσκολη, όπως χαρακτηριστικά είπε ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Ντέιβιντ Σάτερφιλντ, και στην Ουάσιγκτον βρίσκονται στο στάδιο λήψης πολύ μεγάλων αποφάσεων, που θα αφορούν αναγκαστικά την Ελλάδα και την Κύπρο, ως τις δυνάμεις που θα αναλάβουν το βάρος αντικατάστασης της κατοχικής δύναμης.

Οι ψίθυροι στην Ουάσιγκτον αυξάνονται και πληθύνονται για την τελική απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία αναμένεται να οριστικοποιηθεί όσο κοντεύει το χρονοδιάγραμμα παράδοσης του πυραυλικού συστήματος S-400 στην Τουρκία. Υπό αυτές τις συνθήκες οι προβλέψεις απαγορεύονται διότι η απόφαση θα εκπλήξει, υπό την έννοια ότι υπάρχουν υποστηρικτές και των δύο απόψεων:

Ακόμα και σήμερα ένα μικρό μέρος της γραφειοκρατίας αλληθωρίζει προς την Τουρκία, θα έλεγα λόγω μαζοχισμού, και ας στενοχωρήσω Αμερικανούς φίλους διπλωμάτες. Είναι αυτοί που θεωρούν δεδομένη την Ελλάδα, οπότε δεν θα τους ένοιαζε να κάνουν και κάποιες υποχωρήσεις προς την Τουρκία. Η πλειοψηφία, βεβαίως, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα είναι ο πιο πιστός σύμμαχος της Αμερικής, ανεξάρτητα από πολιτικές καταστάσεις και αυτό αποδείχθηκε στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από την αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός φερόμενος έξυπνα, έπαιξε καλά το παιγνίδι με τον Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος αναδείχθηκε σε υποστηρικτή της χώρας χωρίς όμως να προσφέρει οικονομική βοήθεια. Συνέχισε στην ίδια γραμμή και με τον σημερινό Πλανητάρχη, ο οποίος ανάλογα με τις εξελίξεις στις σχέσεις των ΗΠΑ και της Τουρκίας, θα μπορούσε να υποστηρίξει την Ελλάδα και οικονομικά.

Μιλώντας πάντα υποθετικά: εάν η Τουρκία εγκαταλείψει τη Δύση, η Αμερική θα στηριχθεί στη γραμμή άμυνας που ξεκινά από το Ισραήλ μέχρι και το Γιβραλτάρ, άρα συμπεριλαμβάνονται η Ελλάδα και η Κύπρος. Επίσης θα χρησιμοποιηθούν δύο χώρες-κλειδιά, η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Δίπλα ακριβώς στην Τουρκία βρίσκονται οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ που τυγχάνουν μίας πρωτόγνωρης (καλής) συμπεριφοράς από την Ουάσιγκτον. Άρα, εάν το θελήσει η Αμερική «καθαρίζει» με την Τουρκία χωρίς συνέπειες για τα στρατηγικά της συμφέροντα.

Από τη χθεσινή κατάθεση του προτεινόμενου πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία, στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, εξάγεται το συμπέρασμα, ότι οι Αμερικανοί θα εκδικηθούν. Δηλαδή το διαζύγιο δεν θα είναι «πολιτισμένο». Εννοούν ότι όταν χάνεις στην στρατηγική σκακιέρα, δεν μπορείς να μένεις με δεμένα χέρια.

Ο κ. Σάτερφιλντ, που ανήκει στη σχολή των γραφειοκρατών, αναγκάστηκε χθες να ακολουθήσει στο έπακρον τη γραμμή του αντιπροέδρου Μάικ Πένς και να επαναλάβει το μήνυμα του, το οποίο ήταν στεγνό και απειλητικό. Εάν ομιλούσε κανείς με όρους μαφίας, ήταν ένα μήνυμα πριν έρθει το τέλος. Οι προειδοποιήσεις και τα τελεσίγραφα, όπως έχουν διατυπωθεί, θα υλοποιηθούν είναι το συμπέρασμα όλων όσων συζητούν με τα στελέχη των Διευθύνσεων Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Το πιο σημαντικό είναι ότι δημιουργήθηκε η «αντιτουρκική» σχολή ανάμεσα στους αξιωματούχους της γραφειοκρατίας, οι οποίοι δείχνουν εκδικητικές τάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι όταν χάνεται μία μεγάλη χώρα για τις υπερδυνάμεις, το πρόβλημα είναι τεράστιο. Και αυτός που θα την χάσει θα καταγραφεί από την ιστορία, ανεξάρτητα εάν ο Ερντογάν ήταν αυτός που οδήγησε την Τουρκία στην έξοδο. “Υπάρχει αυξανόμενη συνειδητοποίηση στην αμερικανική κυβέρνηση ότι αυτές οι κρίσεις με την Τουρκία γίνονται ένα μόνιμο χαρακτηριστικό και η αντίληψη είναι ότι η Τουρκία βαθμιαία απομακρύνεται από τις ΗΠΑ”, δήλωσε ο Τούρκος αναλυτής Σονέρ Τσακάπταϊ, διευθυντής του τουρκικού ερευνητικού προγράμματος στο Ινστιτούτο Πολιτικής για την Εγγύς Ανατολή, που ενισχύεται οικονομικά από τουρκικά κεφάλαια.

Η δήλωση του έκανε αίσθηση διότι έχει γνώση του τουρκικού πολιτικού, διπλωματικού και οικονομικού πεδίου της Τουρκίας. “Για πρώτη φορά», υποστήριξε, «από τη δεκαετία του 1950, οι πολιτικοί των ΗΠΑ αναρωτιούνται εάν η Ελλάδα ή η Τουρκία θα αποτελέσουν τη βάση της πολιτικής τους στην Ανατολική Μεσόγειο”. Υποστήριξε επίσης ότι το τελευταίο σχέδιο νόμου, που εισήγαγαν οι γερουσιαστές Ρόμπερτ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο, με τη συνδρομή των ακτιβιστών του HALC, αντικατοπτρίζει τη στρατηγική συνειδητοποίηση ότι η Τουρκία μπορεί να μην είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η γειτονική χώρα κατέστη ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής πολιτικής στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο καθηγητής Γουόλστατερ, παρουσίασε το δόγμα του, ένα ακραίο φιλοτουρκικό κείμενο, που ενστερνίστηκε τότε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Είχε προηγηθεί ένα άρθρο του στην εφημερίδα Wall Street Journal, το 1979, μετά την επανάσταση των Μουλλάδων στο Ιράν, στο οποίο σημείωνε ότι και να χαθεί το Ιράν -όπως και έγινε- υπάρχει η Τουρκία. Θα είναι η πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια που η Αμερική θα αλλάξει πολιτική. Εφόσον βέβαια η Τουρκία δεν ακυρώσει την αγορά των ρωσικών S-400.

Πηγή: Ελλάδα ή Τουρκία; Ποια χώρα θα αποτελέσει τη βάση της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μεσόγειο https://hellasjournal.com/2019/04/ellada-i-toyrkia-poia-chora-tha-apotelesei-ti-vasi-tis-politikis-ton-ipa-sti-mesogeio/

Russia in Review: April 4 – 11, 2019

Από
anixneuseis
-
0

Russia in Review is a weekly intelligence summary (INTSUM) produced by the Institute for the Study of War (ISW). This ISW INTSUM series sheds light on key trends and developments related to the Russian government’s objectives and its efforts to secure them. Receive future Russia in Review INTSUM products via-email by signing up for the ISW mailing list.

Reporting Period: April 4 – 11, 2019 (read the previous Russia in Review here)

Authors: Andrea Snyder and Nataliya Bugayova

Key Takeaways

  • The Kremlin and its political allies in Ukraine intensified their rhetorical support for the leading candidate in the 2019 Ukrainian Presidential Elections.
  • The Kremlin is organizing diplomatic cross-recognition between its international clients to increase the overall legitimacy of its network of rogue regimes.
  • The Kremlin risks growing long-term instability in the North Caucasus due to its appeasement of territorial expansion by Chechnya.

The Kremlin and its political allies in Ukraine intensified their rhetorical support for the leading candidate in the 2019 Ukrainian Presidential Elections. The Kremlin likely intends to soften its domestic narrative towards Ukraine if comedian-turned-politician Volodymyr Zelensky wins the Ukrainian Presidency. Russian Liberal Democratic Party Chairman Vladimir Zhirinovsky stated on April 3 that his party would recognize the election only if it resulted in a victory for Zelensky.[1] Journalist Dmytry Kiselyov – one of the Kremlin’s top domestic propagandists – praised his alleged policy priorities to “stop the war and reestablish dialogue with Russia” on April 8.[2] ISW previously assessed that Russia perceives a long-term opportunity to reorient Ukraine towards its orbit under Zelensky. Meanwhile, Yevchen Murayev – a pro-Russian former presidential candidate in Ukraine – appealed to his base to vote against incumbent Ukrainian President Petro Poroshenko on April 6, claiming that Zelensky would cause less harm to Ukraine.[3] Similarly, Olena Lukash – a former senior administration member under pro-Russian Ukrainian President Victor Yanukovych – suggested that Zelensky offers a “chance for change” in Ukraine on April 8.[4] Pro-Russian political actors in Ukraine including allies of Yanukovych, who fled Kyiv after the 2014 Euromaidan Revolution, are likely attempting to rally support for Zelensky in order to regain political influence and exact revenge against the post-Euromaidan Government of Ukraine.

The Kremlin is building interlocking ties among a number of rogue regimes to enhance their collective legitimacy and support its strategic interests. The Kremlin is organizing diplomatic cross-recognition between its various clients including the breakaway regions of Abkhazia and South Ossetia in Georgia, Syrian President Bashar al-Assad, and Venezuelan President Nicholas Maduro. Russian Foreign Minister Sergey Lavrov and Abkhazian Foreign Minister Daur Kove held talks focused on efforts to boost international recognition of Abkhazia on April 1.[5] Russia’s Foreign Policy Concept lists bolstering the diplomatic status of Abkhazia and South Ossetia among its key priorities.[6] Kove on the same day announced that Abkhazia intends to open an embassy in Syria and organize a visit by Assad to Abkhazia.[7] Syria recognized Abkhazia and South Ossetia as independent countries in May 2018, which the Russian Foreign Ministry emphasized as an accomplishment in its annual report.[8] The Kremlin’s recent diplomatic push on behalf of Abkhazia is likely a reaction to recent activity by NATO in Georgia. NATO and Georgia began military exercises on March 18 and NATO Secretary-General Jens Stoltenberg stated during the drills that Georgia would eventually become a member of NATO.

The Kremlin has also helped facilitate municipal cooperation on infrastructure projects between Sevastopol on the occupied Crimean Peninsula and Tartus in Syria since January 2019.[9] This development fits within the Kremlin’s larger effort to restore Assad’s legitimacy as the sovereign leader of Syria, including its lobbying efforts for Syria to regain membership in the Arab League.

The Kremlin is leveraging this network of clients to support Nicolas Maduro in Venezuela, where Russia holds a strategic interest. Venezuelan Foreign Minister Jorge Arreaza met with Assad in Damascus on April 6.[10] The Syrian Foreign Ministry previously announced its support for Maduro on January 24.[11] The Kremlin will continue to expand these diplomatic links among its allies to help its rogue clients pose as legitimate actors and normalize their behavior. The Kremlin is likely to intensify these efforts with regard to its proxies in the self-proclaimed Donetsk and Luhansk People’s Republics in Eastern Ukraine if it perceives a renewed window of opportunity to use diplomatic pressure to win them broader political autonomy from Kyiv.

The Kremlin’s favoritism of Chechen President Ramzan Kadyrov threatens to destabilize the North Caucasus. The Chechen Republic gained disputed territory from the two neighboring republics of Dagestan and Ingushetia, fueling critical public reactions in both regions. Ingushetia is experiencing a resurgence in protests that first erupted in October 2018 after Chechnya and Ingushetia signed a billdelineating the Ingush-Chechen Border.[12] Ingush condemned the deal as an illegal land grab, noting that Chechnya gained at least 25,000 hectares at the expense of Ingushetia.[13] The Constitutional Court of Ingushetia at the time ruled the agreement unconstitutional and suggested a popular referendum on the issue. About 10,000 Ingush protested on March 26 after language regarding the need to hold such ballots disappeared from a new version of a referenda law passed by the Ingush Parliament.[14] The protestors called for the resignation of Ingush President Yunus-Bek Yevkurov and the cancellation of the border deal with Chechnya.[15] The Kremlin responded by jamming mobile internet access and deploying units of the Russian National Guard.[16] Ingushetia also mobilized a small column of military vehicles to deter the protests.[17] The rallies concluded under pressure on March 27. Ingush and Russian security services including the Russian Federal Security Service (FSB) later launched a series of raids, searches, seizures, and arrests targeting prominent activists and protest leaders in Ingushetia.[18]

The Chechen Republic also unilaterally registered a region disputed with Dagestan as part of Chechnya on March 16.[19] The Chechen Parliament previously published a controversial map with significant differences along the Chechen-Dagestani Border in December 2018.[20] Dagestani activists have called for support from the Kremlin to ensure a transparent resolution of the border dispute and avoid an “Ingush scenario” in Dagestan.[21] The Kremlin has nonetheless historically favored Chechnya in its disputes in the North Caucasus. The Kremlin publically remained neutral in the border dispute between Chechnya and Ingushetia but the Russian Constitutional Court upheld the deal in December 2018. It will likely behave similarly in Dagestan.

The Kremlin will likely to continue to appease Kadyrov because Russian President Vladimir Putin views his rule as essential to maintaining political stability in the North Caucasus. Its continued tolerance of his ambitions could nonetheless fuel greater long-term instability in the region. Ingushetia will likely witness further demonstrations as the border deal progresses with Chechnya. Dagestan could also experience protests given existing animosity towards Chechnya. The current trajectory will drive resentment within Ingushetia and Dagestan against Moscow, Chechnya, and local leaders who are failing to serve the public interest in the eyes of Ingush and Dagestanis. Renewed grievances could increase regional extremist activity and provide an opportunity for international terrorist organizations such as ISIS and al Qaeda to expand their networks in Russia.

—
[1] [“’Only One Zelensky, Young and Honest’ – Zhirinovsky Told What Is Necessary for the LDPR to Recognize the Elections,”] Censor, April 3, 2019, https://censor.net(.)ua/news/3120201/tolko_odin_zelenskiyi_molodoyi_i_chestnyyi_jirinovskiyi_rasskazal_chto_nujno_chtoby_ldpr_priznala_vybory.
[2] Erich Hartman, [“Team 3E. Dmitry Kiselyov for Zelensky, and You?”] YouTube, April 8, 2019, https://www.youtube.com/watch?v=ZU5G2JCQ2Lg.
[3] Yevchen Murayev, Facebook, April 6, 2019, https://www.facebook.com/e.murayev/posts/337383947123479.
[4] Olena Lukash, Facebook, April 7, 2019, https://www.facebook.com/ElenaLukash.ua/posts/2079554865677212.
[5] [“Lavrov: Russia Will Help Strengthen the Position of Abkhazia in the International Arena,”] TASS, April 1, 2019, https://tass(.)ru/politika/6281998.
[6] [“Foreign Policy Concept of the Russian Federation,”] Russian Foreign Ministry, November 20, 2016,
http://www.mid(.)ru/en/foreign_policy/official_documents/-/asset_publisher/CptICkB6BZ29/content/id/2542248.
[7] “Damascus Normalizes Relations with Russian ‘Provinces’,” Asharq Al-Awsat, April 2, 2019, https://aawsat(.)com/english/home/article/1660971/damascus-normalizes-relations-russian-%E2%80%98provinces%E2%80%99; [“Abkhazia Opens Embassy to the Regime,”] Zaman al-Wasl, April 1, 2019, https://www.zamanalwsl(.)net/news/article/103188/; Zeeshan Aziz, “Abkhazian, Syrian Diplomats Working on Assad’s Possible Visit to Sukhumi – Foreign Minister Daur Kove,” UrduPoint, https://www.urdupoint(.)com/en/world/abkhazian-syrian-diplomats-working-on-assad-582390.html.
[8] [“Foreign Policy and Diplomatic Activities of the Russian Federation in 2018: Russian MFA Review,”] Russian Foreign Ministry, March 2019, http://www.mid(.)ru/documents/10180/3593774/ОБЗОР+2018.docx/184f4d40-69ce-4653-b0ee-5b24a0375f9e.
[9] [“Head of the Russian Administration of Sevastopol Met with the Syrian Transport Minister,”] RFE/RL, January 15, 2019, https://ru.krymr(.)com/a/news-ovsiannikov-v-sirii-vstrechya-s-ministrom-transporta/29711224.html; “Assad Regime Gives Russians More Economic Advantages in Syria,” Nedaa, January 19, 2019, http://nedaa-sy(.)com/en/news/11069.
[10] [“Chancellor Arreaza: In Syria We See How Unjust and Criminal Wars Are,”] VTV, April 6, 2019, http://www.vtv.gob(.)ve/arreaza-siria-injustas-guerras/.
[11] [“Assad Supports Maduro Against the Political Coup in Venezuela,”] Enab Baladi, January 24, 2019, https://www.enabbaladi(.)net/archives/278247.
[12] “Chechnya, Ingushetia Agree to Fix Regional Border,” TASS, September 26, 2018, http://tass(.)com/politics/1023194.
[13] Sofia Gavrilova, “Unequal Ingush-Chechen Land Exchange: Cartographers’ Analysis,” Kavkaz Uzel, October 26 2018, https://www.eng.kavkaz-uzel(.)eu/articles/44880/.
[14] [“Thousands of People Gathered for a Protest in Magas,”] Kavkaz Uzel, March 26, 2019, https://www.kavkaz-uzel(.)eu/articles/333446/; [“Residents of Ingushetia Rally Against the Amendment of the Referendum Law,”] TV Rain, March 26, 2019, https://tvrain(.)ru/news/zhiteli_magasa_vyshli_na_miting_protiv_izmenenija_zakona_o_referendume-482716.
[15] [“Participants of the Rally in Magas Adopted a Resolution,”] Kavkaz Uzel, March 26, 2018, https://www.kavkaz-uzel(.)eu/articles/333472/.
[16] Alexander Litoy, [“Protests in Ingushetia: Prohibition of Rally and Criminal Cases,”] OVD-Info, April 02, 2019, https://ovdinfo(.)org/articles/2019/04/02/protesty-v-ingushetii-zapret-mitinga-i-ugolovnye-dela; “A Republic Unites: Meduza Reports from the Ground on Ingushetia’s Remarkable Months-Long Protest Movement,” Meduza, April 10, 2019, https://meduza(.)io/en/feature/2019/04/10/a-republic-unites.
[17] [“Columns of Military Equipment Disturbed Residents of Ingushetia,”] Kavkaz Uzel, March 29, 2019, https://www.kavkaz-uzel(.)eu/articles/333616/; AlexKokcharov, Twitter, March 27, 2019, https://twitter.com/AlexKokcharov/status/1110798918705692672.
[18] [“In Ingushetia, Told About Raids for the Seizure of Weapons from the Population,”] Meduza, March 30, 2019, https://meduza(.)io/news/2019/03/30/v-ingushetii-rasskazali-o-reydah-po-iz-yatiyu-oruzhiya-u-naseleniya-rosgvardiya-zayavila-o-planovoy-proverke; [“Ingush Activist Announced Call for Questioning after the Rally,”] Kavkaz Uzel, April 01, 2019, https://www.kavkaz-uzel(.)eu/articles/333697/; [“Three Activists Detained in Ingushetia,”] Kavkaz Uzel, April 3, 2019, https://www.kavkaz-uzel(.)eu/articles/333802/; [“In Ingushetia, FSB Detained a Participant of Protests Against the Border Revision with Chechnya,”] OVD-Info, April 9, 2019, https://ovdinfo(.)org/express-news/2019/04/09/v-ingushetii-sotrudniki-fsb-zaderzhali-uchastnika-protestov-protiv.
[19] [“The Authorities of Chechnya Have Named the Reason for the Unilateral Establishment of the Border with Dagestan,”] Kavkaz Uzel, April 8, 2019, https://www.kavkaz-uzel(.)eu/articles/334016/.
[20] Irina Gordienko, [“The Ingush Situation Will Not Happen,”] Novaya Gazeta, February 19, 2019, https://www.novayagazeta(.)ru/articles/2019/02/20/79620-ingushskogo-stsenariya-ne-budet.
[21] “Chechen Land Grab: Dagestan Wary of Losing Territory to Kadyrov’s Territorial Ambitions,” Jam News, February 21, 2019, https://jam-news(.)net/chechen-land-grab-dagestan-weary-of-losing-territory-to-kadyrovs-territorial-ambitions/.

Posted by at 3:58 PM 
1...2,6772,6782,679...3,033Σελίδα 2,678 από 3,033