Αρχική Blog Σελίδα 2662

A NEW COOPERATION FOR ENERGY SECURITY: THE U.S. STRATEGY IN THE EASTERN MEDITERRANEAN

Από
anixneuseis
-
0

*This commentary was written by Mariaeugenia Benato |20 May 2019 vocaleurope.eu

In April 2019, the U.S. Senator Bob Menendez, Member of the Senate Foreign Relations Committee, and Marco Rubio, Senior United States Senator, announced the establishment of the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act 1: a quadrilateral energy and defense agreement between the U.S., Israel, Greece and Cyprus.

Washington has never denied its interest in the region, particularly after the discovery of significant natural gas fields. However, it is reasonable to expect that a renewed American presence in the Eastern Mediterranean could raise reciprocal, economic and military reactions in the region2 .

Historical Background

After the end of the World War II, both the U.S. and the Soviet Union showed a significant interest in the Eastern Mediterranean. Unlike Moscow, Washington could rely on several allies such as NATO partners, Israel, and Turkey in order to keep its hands on the region. 3

However, when the Kurdish issue broke out during the Syrian civil war, Kurds started fighting for the creation of an autonomous region in northern Syria, which was then promised to be supported by the US. 4

Under the mentioned conditions, both the U.S. and Turkey started to be sceptical about the intentions of each other and the deterioration provoked a remarkable diplomatic crash not only between Ankara and Washington but, in the long run, also between Ankara and Brussels. 5

As a consequence, Russia rapidly reaffirmed its interest in the Eastern Mediterranean and, in 2012, the Kremlin started to be increasingly engaged in the region both economically and politically. 6

The peak was reached with the military intervention in Syria and, from that moment on, Russia’s influence across the region started to spread. Nicosia allowed the Kremlin to have access to its ports for antipiracy and counterterrorism actions7 and, in 2017, Egypt authorized Russia to temporarily use both its military airspace and its military bases. 8

In light of these developments, the U.S. decided to priorities the recreation of solid strategic partnerships with the Eastern Mediterranean countries. When Israel, Cyprus, Greece and Egypt discovered new natural gas fields close to their coasts, Washington aimed to instrumentalize them for strategic purposes. In a very short time, in fact, the U.S. companies made financial investments to develop energy resources in the region. 9

However, due to both economic and diplomatic tensions between Ankara, Athens and Nicosia, the U.S. did not take into consideration Turkey in the development of the East Med Pipeline. In fact, while the U.S. promoted political support to Greece, Cyprus and Israel in order to keep alive the intention to create an alternative natural gas corridor in the region, Turkey opted to take part in the Russian project concerning the construction of a natural gas pipeline known as TurkStream. 10

From the U.S. and the European Union’s perspective, exploiting the hydrocarbon resources in Eastern Mediterranean region is an opportunity “to provide economic gains and contribute to energy security in the region and Europe, as well as support European efforts to diversify away from natural gas supplied by the Russian Federation.”11

Nonetheless, the U.S. should take into account that this region has a multitude of conflicting interests, emanating from several state and non-state actors, and that all of them have great potential to shape the future of Eastern Mediterranean region.

U.S. Challenges in the Eastern Mediterranean

Over the past year, the above-mentioned tensions between Ankara and its neighbours have increased. Although the U.S. aspires to restore its presence in the Eastern Mediterranean, it might be strategically convenient for Washington maintaining its position as neutral as possible and to juggle between two roles: a NATO’s member state that considers Turkey as a strategic ally in the region, vital for the Southern flank of North Atlantic Alliance, and a partner to the EU that supports both Cyprus and Greece in developing a regional strategic cooperation.

In order to do that, Washington might expect to face at least three urgent challenges in the region, involving both Turkey and its European allies.

  1. Develop a solid plan for military cooperation with Cyprus and Greece

  According to the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act, the bill proposes the transfer of $3,000,000 to the Greek government for Foreign Military Financing (FMF)assistance and $2,000,000to both Greece and Cyprus for International Military Education and Training (IMET) support.

The U.S. investments in Greece and Cyprus appear to be mainly dictated by the latest developments concerning the military cooperation between Ankara and Moscow. Certainly, for Washington, it has never been a mystery that Turkey uses Russian manufactured military capabilities.

Nonetheless, Ankara’s decision to keep acquiring the S-400s from Russia, apparently one of the most sophisticated anti-aircraft weapon systems currently made, and the Turkish aspiration to procure MQ-9 Reaper unmanned aerial vehicles (UAV) for further operations12 provoked strong reactions among the EU member states in the region.

For instance, the Greek Defense Minister, Evangelos Apostolakis, declared necessity for the regional balance of power, for which Athens should have access to new F35s or, at least, to other similar aircraft to withstand the Turkish threat. 13

From the U.S. side, Washington has already announced its intention not only to block any further transfer of F-35 to Turkey but also to remove Ankara from the F-35 Lightning II global aircraft program, causing significant damages to the Turkish economy.

The Trump Administration has also expressed its willingness to strengthen both the Greek Air Force and the Cyprus Navy through the use of multinational simulations and exercises; also, in cooperation with Israel, Italy and the United Arab Emirates, a development that has already occurred in April 2019. 14

The best course of action for the U.S. would be to identify and consolidate regional partnerships with the Eastern Mediterranean countries. Washington, in fact, is promoting a significant cooperation with Cyprus, due to its strategic proximity to the Middle East region and North Africa; it is also improving U.S.-Greek relations for the purpose of acquiring access to the Greek naval base called Navy Support Activity (NSA) Souda Bay for support and refuelling during international missions. 15

Certainly, at first sight, this enhanced cooperation can be interpreted as provocative from the Turkish perspective.

However, what it reveals is that the U.S. will continue to promote a strong collaboration with Cyprus, Greece and Israel insofar Ankara remains close to the Kremlin.

2.-Establish a secure alternative energy hub in the Eastern Mediterranean

In 2009, the discovery of the first natural gas fields in the Eastern Mediterranean led many actors to be seriously attracted to this region, and their interests increased more when, in the following years, the Leviathan and the Aphrodite fields were unearthed close to the Israeli and the Cypriot coasts respectively.

The U.S., particularly, recognized this discovery as a huge window of opportunity to strengthen its current relationships with some of the European Union’s members, promote new partnerships and undermine the Russian grip on the European gas market. This is why, for many years, Washington has been supporting the construction of a Transatlantic Pipeline and it has been encouraging local energy explorations across the region with the cooperation of Israel, Greece and Cyprus and others.16

Consequently, due to the deterioration of the ties between Israel and Turkey during the Arab-Israeli conflict17, the U.S. can be reluctant to rely on Ankara in the establishment of a secure alternative energy hub in the Eastern Mediterranean. Ankara, in fact, thrice severed its diplomatic ties with Israel since the beginning of 2011 18.

The inability to find a point of agreement led the two countries to have a relation mainly characterized by different opinions and tensions .The breaking point was reached when, in May 2018, Israel Defense Forces killed many civilian Palestinians during a brutal conflict in Gaza that led Turkey to expel the Israeli ambassador from the country. 19

Under these circumstances, the U.S. is fully aware that it is not in the position to create a secure energy hub in the Eastern Mediterranean without a regional partner for Israel.

Therefore, since 2012, Washington has been encouraging a renewed Egypt-Israel cooperation. 20 Egypt is a centrepiece in the creation of a functioning local gas network. Between 2000 and 2010, the country became a large gas exporters and cultivated significant regional economic cooperation, thanks to the development of the Arab Gas Pipeline. 21

In light of this, if the U.S. and EU manage to secure Cairo’s support, they can stand a better chance of establishing an alternative gas pipeline.

3.-Reinstate a bilateral U.S.-Turkish strategic dialogue

On the basis of the most recent developments, concerning the Turkish plan to drill on Cyprus’ Exclusive Economic Zone22, it would be prudent for Washington to try to reinstate a strategic dialogue with Ankara to explore potential collaboration.

On one side, from the American perspective, reconstructing a positive partnership with Turkey would symbolize a victory in every respect.

Firstly, it would represent a relevant step forward in strengthening the American influence in the region; secondly, it would allow Washington to guarantee Israel for a new local strategic partner; last, but not least, it would assist in containing the Russian expansion across the region, both from a military and an economic perspective.

On the other side, Ankara is aware that, considering the strong partnership between Washington and Tel Aviv, a definitive economic rupture with the U.S. would also reduce the possibility to cooperate with Israel on further gas conducts.

In addition, as a member of NATO, Turkey is unable to tolerate a drastic separation with the U.S., since Ankara can use the military alliance as leverage vis-à-vis Moscow.

On the basis of these conditions, the dialogue between the U.S. and Turkey might progress following the two specific phases.

As a first step, the two sides should find an accord on the U.S. decision to suspend delivery of F-35s to Turkey. Washington has justified this restriction as a national security matter, affirming that if F35s fighters continue to operate in the zone covered by S-400 systems, it will be extremely critical for the stealth features of the vehicle.

Essentially, the S-400 was created by Russia specifically to identify both F-35s and other similar aircraft very difficult to detect by radars and subsequently, destroy them. 23

For Turkey, therefore, the F-35/S-400 issue is at risk of spiralling out of control and the consequences could be critical. Ankara might receive severe sanctions from the U.S. for the acquisition of S-400s, inter alia losing the trust of one of its biggest military investors.

As a second step, the White House can encourage Turkey to strengthen their reciprocal trades, since the U.S. is the second foreign investor concerning Turkey’s e-commerce, retail, technology, finance and energy24.

Nevertheless, to re-negotiate any trade/energy deal, it would be necessary that the relation between Israel and Turkey greatly improves; especially after that Ankara has condemned the Israeli bombing in Gaza as an act of terrorism25.

Thus, what emerges is that the U.S. diplomatic, economic and security engagement in the Eastern Mediterranean region depends on a very transversal and integrated strategy, which is not so easy to accomplish.

The Trump administration has to also deal with both local and foreign actors which possess significant influence to alter the fate of region in accordance with their own interests. But, according to that, a question rises spontaneously: is the cooperation between the U.S. and local actors really feasible?

Prospects for cooperation

Since January 2016, Athens, Nicosia and Tel Aviv have held summits to strengthen their strategic alliance in the Eastern Mediterranean.

Although the predominant theme of those meetings referred to the discovery of further natural gas fields, the three countries’ premiers also worked on the development of a closer cooperation, particularly in technology, research and security.26

This multidimensional regional partnership, however, has never been exclusive. Washington has always encouraged Cairo to take part in this project as local supporters, both to increase the stability in the region and to increase the overall probability of success.

After the signature of the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act, the general feeling for collaboration was overwhelmingly positive. In fact, there are no significant obstacles to the U.S.-led cooperation except for Russia.

Certainly, Turkey’s difficult relations with Cyprus, Egypt, Israel and Greece make the issue more complicated both from an economic and a political viewpoint, but, as already mentioned, Ankara does not appear to be in the position to alter this new regional partnership, and there are two main reasons for that.

Firstly, an aggressive Turkish approach towards Cyprus and Greece will destabilize the ties with the European Union both in terms of accession and foreign investment, since around 74% of Turkish foreign direct investments come from EU countries27.

 Secondly, any Turkish military action against Cyprus and Greece would represent a direct attack on NATO. However, even if Turkey doesn’t find a way to obstruct the new regional partnership, there are other factors at play, which raise concerns and scepticism in the construction of the East Med Pipeline.

According to several experts, in fact, this Pipeline can become economically profitable only if the existing gas outlets for the Eastern Mediterranean will drain away. 28

Conclusion

The renewed presence of the U.S. in the Eastern Mediterranean has been guided both by economic and geo-political interests. Many states in the region are suffering from economic crises and local conflicts, and the increasing level of instability in the region has led external actors to intervene and secure their priorities.

Washington has mainly based its policy on the Eastern Mediterranean to create a new safer area for both NATO and non-NATO allies by providing them with new gas infrastructures, making them less dependent on natural gas fields supplied by Russia.

Through the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act, the U.S. drops a solid and, most likely, permanent anchor in the region. The employment of military means has been fundamental for this objective, especially in terms of military support extended to both Greece and Cyprus and the use of army simulations, connecting the two European allies with other regional actors such as Israel, Egypt and also United Arab Emirates.

The U.S. involvement in Greek-, and Cypriot military capabilities might make Kremlin feel under threat and push Moscow to respond with countermeasures.

At this stage, therefore, a further question arises: what is Moscow’s next move in the Eastern Mediterranean?

At first glance, it is reasonable to affirm that the Kremlin seems to be back in the game because, in April 2019, Russia strengthened its Navy with the arrival of new submarines both in the Black Sea and Eastern Mediterranean29.

1 https://www.foreign.senate.gov/imo/media/doc/eastern%20med%20res.pdf

2 Daily Sabah (2019) Turkey’s rights in East Med unquestionable, Erdoğan says. May. https://www.dailysabah.com/energy/2019/05/07/turkeys-rights-in-east-med-unquestionable-erdogan-says 3Taspinar, O. (2011) The Rise of Turkish Gaullism: Getting Turkish-American Relations Right, Insight Turkey

3, no. 1, pp: 11–17.

4 Roy, S. (2011) The Kurdish Issue. Foreign Policy Journal, April. https://www.foreignpolicyjournal.com/2011/04/22/the-kurdish-issue/

5 Alterman, J.B.; Conley, H.A.; Malka, H. &Ruy, D. (2018) Restoring the Eastern Mediterranean as a U.S. Strategic Anchor, Center for Strategic International Studies, May, pp 1-78.

6 Borshchevskaya, A. &Vaughan,Jì J. (2016) How the Russian Military Reestablished Itself in the Middle East,Washington Institute for Near East Policy, October. https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/how-the-russian-military-reestablished-itself-in-the-middleeast

7 Cyprus Signs Deal to Allow Russian Navy to Use Ports, BBC News, February 26, 2015, http://www.bbc.com/news/world-europe-31632259

8 Paul Iddon, “Russia Expanding Middle East Footprint with Egypt Bases,” The New Arab, December 15, 2017, https://www.alaraby.co.uk/english/indepth/2017/12/15/russia-expanding-middle-east-footprint-with-egypt-bases I

9 Michael, R. “Natural Gas Discoveries in the Eastern Mediterranean,” Congressional Research Service, August 15, 2016, https://fas.org/sgp/crs/mideast/R44591.pdf

10Geropoulos, K. (2017) Political backing for pipeline to connect Israel’s Leviathan and Cyprus’ Aphrodite gas fields to Greece and Italy. Energy & Russian Affairs Editor, New Europe.https://www.neweurope.eu/article/greece-cyprus-italyisrael-sign-mou-east-med-gas-pipeline/

11https://www.congress.gov/bill/116th-congress/senate-bill/1102/text

12Turkey and Russia cosy up over missiles.The Economist. May 2017. https://www.economist.com/europe/2017/05/04/turkey-and-russia-cosy-up-over-missil

13Gurcan, M. (2019) Deteriorating US-Turkey ties weaken Ankara’s hand in other problems. Al Monitor. May. https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2019/05/turkey-united-states-is-greece-new-militarypartner.html#ixzz5nKnzb87k

14Vallianos,M.&Vallianos, P. (2019) Hellenic Air Force: exercise Iniochos 2019 With the first participation of Italian Air Force F-35A Lightning II 5th generation fighters. Aviation Report. April. http://en.aviation-report.com/hellenic-air-force-exercise-iniochos-2019/

15Alterman, J.B.; Conley, H.A.; Malka, H. &Ruy, D. (2018) Restoring the Eastern Mediterranean as a U.S. Strategic Anchor, Center for Strategic International Studies, May, pp 1-78.

16 Navon, E. (2019) The New Emerging Energy Hub in the Eastern Mediterranean. The Jerusalem Institute for Strategy and Security. January. https://jiss.org.il/en/navon-the-new-emerging-energy-hub-in-the-eastern-mediterranean/

17Efron, S. (2018) The Future of Israeli-Turkish Relations.RAND Corporation.Santa Monica, pp: 1-69.

18Ibid.

19 Ibid.

20https://www.tv7israelnews.com/israel-views-egypt-as-strategic-energy-partner/

21 EU Directorate-General for External Policies (2017) Energy: a shaping factor for regional stability in the Eastern Mediterranean? Policy Department. June. http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2017/578044/EXPO_STU(2017)578044_EN.pdf

22 Butler, D. (2019) U.S. and EU concerned by Turkey’s plans to drill off Cyprus. Reuters. https://www.reuters.com/article/us-turkey-cyprus-drilling/us-and-eu-concerned-by-turkeys-plans-to-drill-off-cyprusidUSKCN1SC0D5

23 Taylor, J. (2019) The F-35 Dispute and Tensions in the U.S.-Turkey Relationship. Lawfare, May. https://www.lawfareblog.com/f-35-dispute-and-tensions-us-turkey-relationship

24Yinanç, B. (2019) Turkey, US seek better ties despite splits. Daily News. April. http://www.hurriyetdailynews.com/opinion/barcin-yinanc/turkey-us-seek-better-ties-despite-splits-142686

25The Guardian (2019) Turkey condemns ‘Israeli terrorism’ for bombing news agency in Gaza. https://www.theguardian.com/world/2019/may/05/turkey-condemns-israeli-terrorism-for-bombing-news-agency-ingaza

26Goren, N., Asseburg,M., Dokos, T., Eiran, E., Mitchell, G., &Tsakonas, P. (2018) The Eastern Mediterranean: new dynamics and potential for cooperation. Joint policy study Euromesco, pp:1-82.

27Pierini, M.(2019) Turkey and the West: What to Expect in 2019?Carnegie Europe.January. https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/78205

28Tsafos, N. (2019) Can the East Med Pipeline Work? Center for Strategic and International Studies.January. https://www.csis.org/analysis/can-east-med-pipeline-work

29 Bodner, M. (2019) US rolls ‘100K tons of international diplomacy’ into the Med. Will Russia get the message? Defense News, April. https://www.defensenews.com/digital-show-dailies/navy-league/2019/04/26/us-rolls-100k-tons-of-internationaldiplomacy-into-the-med-will-russia-get-the-message/

Mariaeugenia Benato
Mariaeugenia Benato

Mariaeugenia Benato is a research trainee at Vocal Europe. She is passionate about international security and she obtained a Master degree in International Relations and Diplomatic Affairs from the University of Bologna, spending one year at the University of Essex (UK).

Click to access A-new-cooperation-for-energy-security-the-U.S.-strategy-in-the-Eastern-Mediterranean.pdf

Eπικίνδυνη η Ελληνοτουρκική συνάντηση για τα ΜΟΕ!

Από
anixneuseis
-
1

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος* liberal.gr

Τρίτη 21 Μαΐου 2019, 00:03
Η Ελληνική Κυβέρνηση συνεχίζει να ακροβατεί με ελαφρότητα και προχειρότητα παρά την σοβαρή κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στο δύσβατο πεδίο των λεγομένων «Ελληνοτουρκικών», στο οποίο φαίνεται να έχουμε χάσει «και τα αυγά και τα καλάθια»! Σήμερα το πρωί, πραγματοποιείται στις 10.00 στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας η πρώτη συνάντηση σε ανώτατο επίπεδο, των Τεχνικών Ομάδων Εργασίας Ελλάδος – Τουρκίας, για την δημιουργία Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) με σκοπό την … «αποφυγή προκλητικών ενεργειών» και «μείωση των εντάσεων» και στο Αιγαίο! Και όμως αυτός που αναφέρεται ως σκοπός δεν είναι ειρωνεία του γράφοντος αλλά ο επίσημος τίτλος που δίνει το ΥΠΕΘΑ.

Η εντελώς ακατανόητη, επικίνδυνη εμμονή του διδύμου Τσίπρα-Αποστολάκη να προχωρήσουν τελικά σε αυτή την συνάντηση, μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως αναπόδραστη δέσμευση του Έλληνα Πρωθυπουργού στον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν στην δίωρη προσωπική συνομιλία που είχαν στην Άγκυρα τον περασμένο Φεβρουάριο. Εμείς εδώ στο Liberal είχαμε από την 17 Φεβρουαρίου αιτιολογήσειγιατί η οποιαδήποτε συζήτηση για ΜΟΕ, δεδομένης της συνεχώς κλιμακούμενης Τουρκικής προκλητικότητας συνιστά επικίνδυνες εθνικά ακροβασίες

Σήμερα, μετά από τρεις μήνες, η κατάσταση στα «Ελληνοτουρκικά» είναι ακόμα πιο ζοφερή και πιο επικίνδυνη. Η Τουρκία συνεχίζει για 17η ημέρα τις σοβαρότατες και κατάφωρες παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας με την παρουσία του Τουρκικού γεωτρύπανου «Πορθητής» (Fatih) στην Κυπριακή Υφαλοκρηπίδα. Έχει δημιουργήσει σοβαρή κρίση άσχετα αν κύκλοι της Λευκωσίας και ο κ. Κατρούγκαλος προσπαθούν να την υποβαθμίσουν και ήδη παράγονται αρνητικά πολιτικά αποτελέσματα και τετελεσμένα. Μέσα σε ένα ντελίριο απειλών, η Άγκυρα αναγγέλλει την κάθοδο στην ΝΑ Μεσόγειο και δευτέρου γεωτρύπανου ενώ έχει επιδοθεί σε συστηματική «ενημέρωση» της Διεθνούς Κοινότητας για τα Τουρκικά «δίκαια» με αυθαίρετους χάρτες και με την Ελληνική Κυβέρνηση να είναι σε… «αυτοκαταστολή»! Με επόμενο «στόχο» το Καστελόριζο και με τις Τουρκικές Φρεγάτες να κάνουν προβολή ισχύος στην Κέα και στην Σίφνο και τα Τουρκικά Α/Φ να υπερίπτανται της Χίου (και το ΓΕΕΘΑ να μιλάει για…. λάθος) το ερώτημα είναι για ποια ΜΟΕ θα συζητήσουν αύριο οι 15μελείς επιτροπές Ελλάδος Τουρκίας! Σύμφωνα με πληροφορίες υπήρξαν και αρνητικές εισηγήσεις από ανώτατους υπηρεσιακούς παράγοντες τόσο στο ΥΠΕΘΑ όσο και στο ΥΠΕΞ σχετικά με την σκοπιμότητα πραγματοποιήσεως της συνάντησης αυτής στην δεδομένη χρονική περίοδο.

Η Κυβέρνηση Τσίπρα για «να αγοράσει ηρεμία» και μην «γίνει στην βάρδια της κάποια στραβή» δείχνει ότι ακολουθεί πιστά τις σουλτανικές επιταγές και ουσιαστικά αφήνει πλέον μόνη της την Κυπριακή Δημοκρατία να προσπαθεί να αντιμετωπίσει μία διαφορετικού τύπου νέα «εισβολή», αγνοώντας ότι οι καταστάσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο είναι αλληλένδετες, αλληλοεξαρτώμενες και αλληλοεπηρεαζόμενες. Υπάρχει άραγε κάποιος εχέφρων Σύμβουλος, Πρέσβης ή Ανώτατος Αξιωματικός να τους πει ότι η σημερινή συνάντηση θα «χαρίσει» το εύκολο επιχείρημα στην Τουρκία να υποστηρίξει, σε περίπτωση διεθνών καταγγελιών και πιέσεων περί κινδύνων στην ειρήνη και σταθερότητα,… «μα εμείς συνομιλούμε με την Ελλάδα» !

Όσοι μιλούν αφελώς ή σκόπιμα για αποφυγή εντάσεων με κίνδυνο κάποιο «ατύχημα» με «ανεξέλεγκτες εξελίξεις» παραλείπουν να επισημάνουν ότι οι προκλητικές ενέργειες, οι εντάσεις και οι συνθήκες σύγκρουσης δημιουργούνται από την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας και μόνον από αυτήν. Και επειδή τα φιλικά διακείμενα ΜΜΕ στην Κυβέρνηση με θολό και συγκεχυμένο λόγο θα θριαμβολογήσουν και θα παρουσιάσουν τα ΜΟΕ ως το θαυματουργό ραβδάκι που θα αποτελέσει μηχανισμό …επιλύσεων των προβλημάτων με την Τουρκία και τον κ. Τσίπρα ως ειρηνοποιό να πούμε ότι επιεικώς πρόκειται για αστειότητες. Η εφαρμογή ΜΟΕ αναντίρρητα βοηθά στην αλληλοκατανόηση και στην μείωση των εντάσεων ώστε να δομείται αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αυτό όμως στην… θεωρία. Ο καθοριστικός παράγοντας για τη λήψη και εφαρμογή τέτοιων μέτρων είναι η συναντίληψη των προβλημάτων και η ύπαρξη ισχυρής πολιτικής βούλησης για επίλυση τους. Πως όμως μπορεί να γίνει αυτό από την στιγμή που οι δύο χώρες έχουν διαφορετικό σημείο εκκινήσεως, η Τουρκία ως «Αναθεωρητική» και η Ελλάδα ως χώρα «Status Quo» που πρέπει να αγωνίζεται για να διασφαλίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα;

Πως είναι δυνατόν υπό συνθήκες διευρυνόμενου ισοζυγίου ισχύος υπέρ της Τουρκίας με έντονο το δίλημμα ασφαλείας μας να συμφωνήσουμε σε παραδοσιακά ΜΟΕ χωρίς να έχουμε πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας που σημαίνει ουσιαστικά αλλαγή στην συμπεριφορά της Τουρκίας; Εκτός και αν ο κ. Τσίπρας, παρά το γεγονός ότι είναι Πρωθυπουργός «εν αποδρομή», ετοιμάζεται να κάνει, όπως και στο «Μακεδονικό» σοβαρές εθνικές παραχωρήσεις προς την Τουρκία τις οποίες καμία άλλη Ελληνική Κυβέρνηση δεν διανοήθηκε να κάνει.

Τα προβλήματα στο Αιγαίο δημιουργούνται από τον έντονο τουρκικό αναθεωρητισμό. Τι παραπάνω να «εφεύρουμε» για να μειώσουμε τις εντάσεις και που δεν συμπεριλαμβάνεται στα κοινά πλαίσια των ισχυόντων κανονισμών, οδηγιών και αρχών σε όλο το δομικό οργανωτικό πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Οργανισμών (ΝΑΤΟ,ΙΜΟ,ΟΑΣΕ,ICAO,κλπ) στους οποίους συμμετέχουμε κοινά και έχουμε συμφωνήσει;

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

https://www.liberal.gr/diplomacy/akros-epikinduni-kai-akatanoiti-i-simerini-ellinotourkiki-sunantisi-gia-ta-moe/252523?fbclid=IwAR2ZC5dYpkUWStyekIDkyNtutxz-7qb24b0nlyO1pqJZpGxJpa1PUM-jHyk

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση

Από
anixneuseis
-
0
Πώς ο χαρακτηρισμός της ως τέτοιας θα υπονόμευε τις Ηνωμένες Πολιτείες
Daniel Benjamin
Jason Blazakis foreignaffairs.gr
Ο Mohammed Badie, ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, σε δικαστήριο στο Κάιρο, στην Αίγυπτο, τον Μάιο του 2016. AMR ABDALLAH DALSH / REUTERS.
Περίληψη:

Η Αιγυπτιακή Αδελφότητα, που ιδρύθηκε το 1928 από τον Hassan al-Banna, διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο ως de facto αντιπολίτευση σε μια σειρά αιγυπτιακών κυβερνώντων. Παρόλο που απαγορεύτηκε επισήμως εδώ και δεκαετίες, η επιρροή της στην αιγυπτιακή κοινωνία παρέμεινε ευρέως διαδεδομένη. Στην δεκαετία του ’70, η Αιγυπτιακή Αδελφότητα απαρνήθηκε την βία, και έχει διατηρήσει αυτή την δέσμευση από τότε.

Ο DANIEL BENJAMIN είναι διευθυντής του John Sloan Dickey Center for International Understanding στο Κολλέγιο Dartmouth. Διετέλεσε Συντονιστής Αντιτρομοκρατίας στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ από το 2009 έως το 2012.
Ο JASON BLAZAKIS είναι καθηγητής Πρακτικής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών Middlebury, όπου υπηρετεί και ως Διευθυντής του Κέντρου για την Τρομοκρατία, τον Εξτρεμισμό και την Αντιτρομοκρατία. Διετέλεσε Διευθυντής του Γραφείου Counterterrorism Finance and Designations του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ από το 2008 έως το 2018.

Στα τέλη Απριλίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε ότι θα επιδιώξει ώστε το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ να ορίσει την Μουσουλμανική Αδελφότητα [1] ως Ξένη Τρομοκρατική Οργάνωση (Foreign Terrorist Organization, FTO). Η οδηγία ήρθε αμέσως μετά από μια επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου Abdel Fattah el-Sisi [2] στον Λευκό Οίκο, έναν από τους αγαπημένους αυταρχικούς [ηγέτες] του Trump και εχθρό της Αδελφότητας. Ο Trump πρωτοζήτησε από το Υπουργείο Εξωτερικών να εξετάσει το ενδεχόμενο χαρακτηρισμού της Αδελφότητας το 2017, αλλά αποφάσισε ότι η οργάνωση δεν πληρούσε τις νομικές απαιτήσεις για [να οριστεί ως] FTO, αφού δεν είναι μια ενιαία οργάνωση και δεν έχει ένα καθιερωμένο μοτίβο βίας.

20052019-1.jpg

Ο Mohammed Badie, ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, σε δικαστήριο στο Κάιρο, στην Αίγυπτο, τον Μάιο του 2016. AMR ABDALLAH DALSH / REUTERS
——————————————————————

Η Αδελφότητα δεν έχει αλλάξει έκτοτε. Πολλές χαλαρά συνδεδεμένες ομάδες συγκεντρώνονται μαζί κάτω από την επωνυμία της, αλλά δεν μοιράζονται μια κεντρική εντολή και [μόνο] λίγες αρχές εκτός από μια ευρεία αφοσίωση στο Ισλάμ. Τα εθνικά τμήματα της Αδελφότητας περιλαμβάνουν ποικίλες οργανώσεις όπως το πολιτικό κόμμα Ennahda, έναν πυλώνα του φιλοδημοκρατικού κατεστημένου στην Τυνησία, και τη μαχητική ομάδα Χαμάς, την τρομοκρατική οργάνωση στην Γάζα, την οποία έχουν ήδη ορίσει οι Ηνωμένες Πολιτείες [ως FTO]. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ο Λευκός Οίκος. Τα μέλη της διοίκησης του Trump που κάποτε αντιτάσσονταν σε αυτήν την κίνηση, συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπουργού Εξωτερικών Rex Tillerson, αποχώρησαν και αντικαταστάθηκαν από «προθύμους» (“yes men”), επιτρέποντας στον Trump να αγνοήσει τα νομικά και ιστορικά πρότυπα των ορισμών ως FTO.

Επειδή η κίνηση τελικά θα ήταν μια χάρη στον Sisi, ο Trump μπορεί να καταλήξει να στοχεύσει στην Αιγυπτιακή Μουσουλμανική Αδελφότητα, το αρχικό και πιο διάσημο τμήμα της οργάνωσης. Η Αιγυπτιακή Αδελφότητα, που ιδρύθηκε το 1928 από τον Hassan al-Banna, διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο ως de facto αντιπολίτευση σε μια σειρά αιγυπτιακών κυβερνώντων. Παρόλο που απαγορεύτηκε επισήμως εδώ και δεκαετίες, η επιρροή της στην αιγυπτιακή κοινωνία παρέμεινε ευρέως διαδεδομένη. Στην δεκαετία του ’70, η Αιγυπτιακή Αδελφότητα απαρνήθηκε την βία, και έχει διατηρήσει αυτή την δέσμευση από τότε -κανένας σοβαρός μελετητής της ομάδας δεν προτείνει κάτι διαφορετικό. Μόνο για τον λόγο αυτό, ένας ορισμός ως FTO θα ήταν εξαιρετικά απίθανο να σταθεί εάν αμφισβητηθεί σε δικαστήριο.

Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης για την πρόταση του Trump επικεντρώθηκε στις πιθανές συνέπειες για τις οργανώσεις που συνδέονται με την Αδελφότητα και τα μέλη τους. Ακόμα κι αν η Ουάσινγκτον όριζε μόνο την Αιγυπτιακή Αδελφότητα, η κίνηση θα χαρακτήριζε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ως τρομοκράτες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρέχουν κάλυψη στην κυβέρνηση Sisi για να επεκτείνει μια ήδη βίαιη καταστολή. Η ηγεσία της Αδελφότητας είναι φυλακισμένη στην Αίγυπτο, ή στην εξορία, και πολλά από τα μέλη της ζουν με τον φόβο της σύλληψης από την Mukhabarat ή αλλιώς την υπηρεσία πληροφοριών του Sisi. Ο καθορισμός της Αδελφότητας [ως FTO] θα προωθούσε τον αποκλεισμό των μελών της από την συμβατική πολιτική, γεγονός που πιθανώς θα προωθούσε την ριζοσπαστικοποίηση και την διάδοση των βίαιων ομάδων που αποσχίζονται. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πολιτική δεξιά έχει από μακρού χρόνου δαιμονοποιήσει την Αδελφότητα και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν ορισμό της ως FTO για να στοχεύσει μια σειρά ομάδων με δεσμούς με την Αιγυπτιακή Αδελφότητα και έχουν έδρα στις ΗΠΑ, όπως το Συμβούλιο για τις Αμερικανο-Ισλαμικές Σχέσεις (Council on American-Islamic Relations). Ο χαρακτηρισμός θα θεωρηθεί αναμφισβήτητα ως επιβεβαίωση διαφόρων θεωριών συνωμοσίας για την Αδελφότητα, όπως εκείνες που την απεικονίζουν ως την καρδιά του ισλαμικού εξτρεμισμού, και έτσι θα τροφοδοτήσουν την ισλαμοφοβία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο χαρακτηρισμός θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει σοβαρή ζημία στην αντιτρομοκρατική πολιτική των ΗΠΑ. Από τότε που τέθηκε σε ισχύ το 1996, ο νόμος βάσει του οποίου η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ορίζει τις FTO υπήρξε ένα βασικό εργαλείο για την καταπολέμηση των τρομοκρατικών ομάδων. Παρέχει στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εξουσία [επιβολής] κυρώσεων για το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων των τρομοκρατών στις Ηνωμένες Πολιτείες και την μόχλευση να επιμένουν ώστε να ακολουθήσουν και άλλες χώρες. Παρέχει επίσης την βάση για την δίωξη ατόμων για την υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων.

Ο χαρακτηρισμός ως FTO μπορεί να είναι ένα ισχυρό εργαλείο. Η τρομοκρατία δεν κοστίζει πολλά χρήματα, οπότε το πάγωμα, για παράδειγμα, 7 εκατομμυρίων δολαρίων από τα κεφάλαια της Al Qaeda στις τράπεζες των ΗΠΑ, όπως έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες από το 1999, οπισθοδρομεί σημαντικά την ομάδα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διώξει [ποινικά] πολλά άτομα με κατηγορίες υλικής υποστήριξης -συμπεριλαμβανομένων επίδοξων ξένων μαχητών του Ισλαμικού Κράτους (επίσης γνωστού ως ISIS), οι οποίοι εμποδίστηκαν να ταξιδέψουν στο Ιράκ και την Συρία λόγω της νομοθεσίας. Μια αξιοσημείωτη υπόθεση αφορούσε τον Λίβυο τρομοκράτη Ahmed Abu Khattala, ηγέτη της Ansar al-Sharia Bengazi, την οποία το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όρισε ως FTO μετά την συμμετοχή της στην δολοφονία του πρέσβυ Christopher Stevens και άλλων τριών Αμερικανών στην Βεγγάζη. Οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ συνέλαβαν τον Abu Khattala το 2014 και κατηγορήθηκε για σειρά εγκλημάτων, μεταξύ των οποίων και η δολοφονία. Τελικά, η κατηγορούσα Αρχή δεν μπόρεσε να κάνει τις περισσότερες από τις κατηγορίες να σταθούν επειδή δεν διέθετε αποδείξεις ότι ο Abu Khattala ήταν παρών κατά την διάρκεια της επίθεσης. Αλλά καταδικάστηκε σε υλική επιβάρυνση και τώρα εκτίει ποινή 22 ετών.

Πάνω απ’ όλα, η δύναμη του καθεστώτος καθορισμού προέρχεται από την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να συμπαρατάξουν υποστήριξη από άλλες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Όταν η Ουάσινγκτον συγκεντρώνει [στοιχεία για] μια εύλογη περίπτωση για τον ορισμό μιας ομάδας που συνδέεται με την Αλ Κάιντα, για παράδειγμα, τα Ηνωμένα Έθνη ακολουθούν σχεδόν πάντα και εντάσσουν την ομάδα στο καθεστώς της Επιτροπής Κυρώσεων για την Αλ Κάιντα. Το καθεστώς αυτό είναι δεσμευτικό για όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ, πράγμα που σημαίνει ότι υποχρεώνονται να παγώσουν τα περιουσιακά στοιχεία συγκεκριμένων ομάδων ή ατόμων, να τους αποτρέψουν από το να ταξιδεύουν, και να εξασφαλίσουν ότι δεν μπορούν να αποκτήσουν όπλα. Το αμερικανικό σύστημα έχει θέσει τις βάσεις για άλλα, μικρότερα κράτη να διαχειριστούν τρομοκρατικές απειλές εντός των συνόρων τους. Το 2008, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ χαρακτήρισε [ως FTO] το Κίνημα Rajah Solaiman με έδρα τα Φιλιππίνες, μια αντάρτικη ομάδα με συνδέσεις με το αποσχιστικό Ισλαμικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Moro, το οποίο διεξήγαγε μια δεκαετή εκστρατεία εναντίον της κυβέρνησης της Μανίλα. Επίσης, με επιτυχία άσκησε πίεση στον ΟΗΕ για να εντάξει την οργάνωση. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν λάβει τα μέτρα αυτά, η κυβέρνηση των Φιλιππίνων δεν θα είχε την βάση να ακολουθήσει τις πρωτοβουλίες επιβολής του νόμου και τις οικονομικές πρωτοβουλίες καταπολέμησης της τρομοκρατίας που αποδυνάμωσαν την ομάδα και τελικά την νίκησαν το 2009.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει πολλά με τους δικούς της χαρακτηρισμούς τρομοκρατικών [οργανώσεων] βάσει των αμερικανικών προσδιορισμών. Το 2013, μετά από μια συντονισμένη προσπάθεια άσκησης πίεσης (lobbying) από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ΕΕ όρισε την στρατιωτική πτέρυγα της Χεζμπολάχ ως τρομοκρατική οργάνωση. Η κίνηση ήταν μια μόνο μερική επιτυχία -οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ορίσει ολόκληρο τον οργανισμό και ήλπιζαν ότι η ΕΕ θα έκανε το ίδιο- αλλά ωστόσο εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό επίτευγμα που έκοψε την ικανότητα της Χεζμπολάχ να αντλεί κεφάλαια και να αγοράζει υλικά από την Ευρώπη. Η ευρωστία του συστήματος των ΗΠΑ προσδίδει επίσης νομιμοποίηση στους ορισμούς από την ΕΕ. Για παράδειγμα, το 2018, η Χαμάς έχασε μια δικαστική υπόθεση που αμφισβητούσε τον ορισμό της [ως FTO από την] ΕΕ εν μέρει επειδή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το αμερικανικό σύστημα (το οποίο παραθέτει έχει χαρακτηρίσει την Χαμάς) ήταν αξιόπιστο και παρείχε επαρκή διαδικασία.

20052019-2.jpg

Ο Trump και ο Sisi στον Λευκό Οίκο, στις 9 Απριλίου 2019. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
—————————————————-

Σε περίπτωση που η διοίκηση του Trump επιδιώξει τον ορισμό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, θα εξαλείψει την πειστική δύναμη χαρακτηρισμού [ως FTO] από τις ΗΠΑ. Άλλες χώρες θα θεωρήσουν την κίνηση ως ιδιοτροπία, και θα μπορούσε να υπονομεύσει τους υφιστάμενους ορισμούς της ΕΕ που βασίζονται στις προσπάθειες των ΗΠΑ. Η παγκόσμια ηγεσία των ΗΠΑ στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας έχει ήδη πληγεί από την απόφαση της διοίκησης Trump να ορίσει την Ισλαμική Επαναστατική Φρουρά του Ιράν τον περασμένο μήνα -η πρώτη φορά που ένα νομικό εργαλείο το οποίο σχεδιάστηκε για την αντιμετώπιση μη κρατικών δρώντων εφαρμόστηκε σε τμήμα ενός εχθρικού κράτους. Η κίνηση αποδυνάμωσε την αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνοντας ότι η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να κάμψει τους κανόνες προκειμένου να απειλήσει τους εχθρούς της. Ο ορισμός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας θα επιταχύνει απλώς την απώλεια της επιρροής των ΗΠΑ.

Η ασφάλεια του καθεστώτος των ορισμών είναι οι κυρώσεις του. Οι κυρώσεις λειτουργούν καλύτερα όταν βασίζονται σε συμπαγή επιχειρήματα -συνήθως υποστηριζόμενα από τις πληροφορίες των ΗΠΑ- που άλλα κράτη μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δικαιολογήσουν το ότι ακολουθούν την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι κυρώσεις χάνουν την αξία τους όταν μοιάζουν περισσότερο με εκφράσεις προεκλογικού πικαρίσματος ή εύνοιας σε άλλους κυβερνώντες. Η προσέγγιση της διοίκησης του Trump στην υπόθεση του Ιράν με το να χρησιμοποιήσει κάθε πιθανό και απίθανο επιχείρημα βλάπτει ήδη τη νομιμοποίηση των αμερικανικών κυρώσεων και δημιουργεί δυσαρέσκεια μεταξύ των παραδοσιακών εταίρων των ΗΠΑ. Η αποδυνάμωση του καθεστώτος των ορισμών -και κατά συνέπεια η αύξηση της πιθανότητας ότι η επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ δεν θα υποστηριχθεί από άλλες χώρες- θα ήταν λάθος.

Η τζιχαντιστική τρομοκρατία έχει επισκιαστεί σε μεγάλο βαθμό τελευταία από τις ειδήσεις για επιθέσεις λευκών ρατσιστών, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή απειλή. Ωστόσο, η αμερικανική πολιτική για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη -γεγονός που απεκρύβη από τους τρομολάγνους πολιτικούς και σχολιαστές- και το σύστημα καθορισμού και επιβολής κυρώσεων στις FTO είναι ένας σημαντικός λόγος [για αυτή την επιτυχία]. Η φθορά του καθεστώτος αυτού είναι μια κακή ιδέα.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-05-17/muslim-brotherhood-no…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/reviews/review-essay/2018-08-14/muslim-br…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/middle-east/2018-10-22/stop-sisi…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

The last error

Από
anixneuseis
-
0

May 20, 2019 Pantelis Ikonomou, a former IAEA nuclear inspector, thinks out loud:

  • Though nuclear proliferation is a paramount global threat, super powers fail to demonstrate sufficient competence in responding.
  • World expectations based on the Non Proliferation Treaty (NPT) that nuclear weapons states will preserve global peace in accordance with their responsibilities are plainly becoming wishful thinking.
  • The authority and competence of the world’s nuclear watchdog, the International Atomic Energy Agency, has been downgraded by its founders and historical proponents, the nuclear weapons states.
  • Denuclearization of North Korea is going nowhere. The pendulum-like rhetoric on both sides, Washington and Pyongyang, combined with the risk of miscalculation or a military error, enlarges the dangerous vicious cycle.
  • Washington might seriously consider the mitigation of Pyongyang’s fears for its security, as Beijing suggests, rather than playing the military threat card. This was after all the prevailing approach in the 2015 Iran nuclear deal
  • US withdrawal from JCPOA (2018) and Iran’s recent announcement of partial withdrawal from it lead to new risky situations. Tomorrow, no one should be surprised.
  • At the same time, US National Security Strategy (2017) and the Pentagon’s Nuclear Posture Review (2018) both stated that American nuclear capability will be strengthened and its nuclear arsenal modernized. Reason given: deterrence of Russia.
  • On a precisely equivalent level are President Putin’s repeated statements (2018-2019): Russia needs to maintain its super power status through advanced nuclear capabilities.
  • The rest of the “legal” nuclear club – China, the UK, and France – follow suit. Why not? – they might ask.
  • In parallel, the de facto non-NPT nuclear weapons states, India, Pakistan, most probably Israel and now North Korea, keep developing their nuclear arsenals and ballistic capabilities.
  • Moreover, more nuclear candidates, are getting ready for their geopolitical nuclear race.
  • Unfortunately, nuclear issues are complex, making a sound solution of nuclear crises difficult even for strong, authoritarian, and ambitious world leaders.
  • Nuclear armaments are not a financial or political game. They are the leading global threat to human civilization.
  •  It is time to getting serious. The speed of developments makes derailing of constraints on nuclear weapons control likely. That would be the last human error.
  • https://www.peacefare.net/2019/05/20/the-last-error/?fbclid=IwAR03J8oSiMnaOUm9r4WKSlgc7T261CnMAGeditHzDkeZer7kN6lAfjbimQQ

Τα γκάλοπ δείχνουν γάγγραινα

Από
anixneuseis
-
4

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Δευτέρα 20 Μαΐου 2019, 00:02

Διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις, περισσότερο ανησυχώ παρά ευφραίνομαι. Για να είμαι ειλικρινής η απόσταση μεταξύ των κομμάτων όχι απλώς δεν μου φαίνεται ικανοποιητική, αλλά, αντιθέτως, μου φαίνεται ντροπιαστική. Όχι για τα κόμματα. Αλλά για το επίπεδο των ψηφοφόρων. Προφανώς βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενο προχωρημένου εκχυδαϊσμού του λαού από το πολιτικό προσωπικό. Σε σημείο επικίνδυνο για τη χώρα.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ κυμαίνεται από 25% μέχρι 27,5% των ψήφων στις ευρωεκλογές. Οι οποίες δεν είναι εθνικές εκλογές, ούτε πραγματικές ευρωεκλογές, αλλά παγίως ψήφος διαμαρτυρίας. Όχι μόνο εδώ, αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει από 7,5% έως 10% από τους ψηφοφόρους του Σεπτεμβρίου του 2015. Σύμφωνα πάντα με τις δημοσκοπήσεις. Γιατί, η σημερινή ψήφος αποδεικνύεται μέχρι στιγμής βουβή. Δεδομένου ότι ένα μέρος από όσους θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ δεν τολμάει να το εκφράσει ή δεν το έχει αποφασίσει ακόμα, όπως και ένα μέρος από όσους θα ψηφίσουν ΝΔ δεν θέλουν να το πουν ή δεν το έχουν αποφασίσει.

Είναι βουβή η ψήφος και γιατί όσοι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή δεν το λένε ανοιχτά, αλλά και όσοι θα ψηφίσουν ΚΙΝΑΛ δεν είναι όλοι όσοι το έχουν ήδη αποφασίσει. Αρκετοί τραμπαλίζονται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το Ποτάμι και άλλη ψήφο.

Το εξωφρενικό δεν είναι όλο αυτό. Είναι ότι οι τράπεζες στη χώρα βρίσκονται ακόμα σε capital controls! Ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν πολίτη να κάνει τα λεφτά του της τράπεζας ό,τι θέλει. Δεν μπορεί να τα βγάλει έξω από τη χώρα και να τα καταθέσει σε όποια τράπεζα της ΕΕ ή του κόσμου θέλει.

Φυσικά, οι ραγιάδες θα σου απαντήσουν ότι στα παλιά τους τα παπούτσια αν μπορούν να κάνουν τα λεφτά τους ό,τι θέλουν, γιατί πρώτον δεν έχουν λεφτά και δεύτερον γιατί και να είχαν είναι τόσο λίγα που δεν τους ενδιαφέρει να τα καταθέσουν με πιο συμφέροντες όρους έξω. Κανενός δεν του περνάει από το μυαλό ότι το θέμα δεν είναι αν έχουν ή δεν έχουν λεφτά. Αλλά αν έχουν δικαίωμα να κάνουν τα λεφτά τους ό,τι θέλουν! Ότι δεν είναι θέμα πλούτου, αλλά κάτι σοβαρότερο: Θέμα δικαιώματος. Δηλαδή, θέμα Ελευθερίας βούλησης.

Επίσης, οι ραγιάδες δεν αντιλαμβάνονται ότι τα capital controls στις τράπεζες σημαίνουν ότι ούτε η ελληνική, ούτε η διεθνής οικονομική διοίκηση έχει εμπιστοσύνη στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, ενώ δεν είναι σίγουρη αν και οι Έλληνες καταθέτες το εμπιστεύονται!

Ακόμα, οι ραγιάδες δεν ξέρουν ότι τα capital controls είναι τροχοπέδη για τη χρηματοδότηση των ελληνικών επιχειρήσεων, είτε είναι μεγάλες είτε μικρές. Με βαριές επιπτώσεις στο σύνολο της οικονομίας, επομένως και στα εισοδήματα και στις θέσεις εργασίας όλων. Άρα και των ραγιάδων.

Επομένως, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ένα 25% μέχρι και 28% των ψηφοφόρων πρόκειται να ψηφίσουν εκείνους που επέβαλαν τα capital controls στη χώρα και που εξ αιτίας της πολιτικής τους δεν έχουν αρθεί. Την ώρα που στην Κύπρο έπαψαν να ισχύουν προ ετών!

Το αυτό ποσοστό πρόκειται να ψηφίσει εκείνους, που εξ αιτίας της πολιτικής τους το 2015 παραχώρησαν με κλειστά μάτια όλη την ακίνητη δημόσια περιουσία της χώρας στους ξένους, για να τη διαχειρίζονται οι ξένοι για 99 χρόνια. Και να πλουτίζουν αυτοί με την περιουσία του λαού. Αντί να πλουτίζουν οι Έλληνες από μια καλή διαχείριση.

Αυτοί οι ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους, έως ένας σε κάθε δεύτερον τρίτο που θα συναντάς στο εκλογικό τμήμα, θα ψηφίσει εκείνους, που τίναξαν τις αξίες και τις μετοχές των τραπεζών στον αέρα και δεν μπορείς να πάρεις ούτε δανειάκι εδώ και 4 χρόνια, με την αχρείαστη ανακεφαλαιοποίηση του Φθινοπώρου του 2015. Με αποτέλεσμα να περάσουν οι τράπεζες από τα χέρια Ελλήνων ιδιοκτητών στα χέρια ξένων κεφαλαίων. Και με ξένες πλειοψηφικές διοικήσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να χάνει από 7,5% μέχρι 10% maximum από τα ποσοστά του 2015, τη στιγμή, που έχει σφάξει τις συντάξεις στους χαμηλοσυνταξιούχους, τις συντάξεις σε όλους όσοι βγήκαν μετά το 2019, σε όσες είναι χήρες, στους πολύτεκνους, στα ΑΜΕΑ.

Θα τον ψηφίσουν minimum ο ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους την ώρα που έχει γκρεμίσει τον μηνιαίο πραγματικό μισθό από τα 600 ευρώ του 2014 στα 250-300 ευρώ σήμερα. Και την ώρα που έχει παγιώσει στην αγορά όλες τις μορφές εργασίας γαλέρας, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φερέγγυες συμβάσεις και χωρίς εποπτικό εργατικό όργανο που να εγγυάται την εφαρμογή τους.

Θα τον ψηφίσει ο ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους, που πληρώνει με μαύρα, όπως πάντα, τον ελεύθερο επαγγελματία που φοροδιαφεύγει και που του φτιάχνει από τα ηλεκτρικά, μέχρι τα οικοδομικά και τα της υγείας του. Και ο οποίος δηλώνει το minimum επιτρεπτό εισόδημα για να του πληρώνει ο μισθωτός, ο συνεπής συνάδερφός του και ο συνταξιούχος το φόρο που εκείνος στερεί από το κράτος.

Θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ ο ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους, που χειροκροτάει και σπέρνει στη χώρα τη διαφθορά, τη δουλικότητα, το γλείψιμο, την κομματοκρατία, το ραγιαδισμό και τη διαπλοκή με ό,τι πιο βρώμικο υπάρχει στο πολιτικό προσωπικό, επικροτώντας και ζητωκραυγάζοντας για τις παροχές εξαγοράς ψήφων.

Αυτό το ποσοστό των ψηφοφόρων, που δεν ανήκει σε καμιά αριστερά, αλλά στην πιο άρρωστη και διεφθαρμένη συνομοταξία πολιτών, είναι και ο μεγάλος υπεύθυνος για όλη την κατηφόρα της χώρας εδώ και χρόνια. Γιατί, αυτό το συνονθύλευμα άγεται και φέρεται από όποιον τάζει λεφτά και θέσεις με λιγότερη δουλειά και λιγότερη ευθύνη. Μαγνητίζεται από όποιον κοιτάζει μόνο το τομάρι του και αδιαφορεί για το μέλλον του συνόλου της χώρας. Και δεν έχει καμιά ιδεολογία και καμιά ηθική αξία. Είναι οι ραγιάδες, που χρησιμοποίησαν όλα τα κόμματα μέχρι σήμερα σε κάποια φάση της ζωής τους. Και τους οποίους σήμερα εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν τους εκφράζει απλώς. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο απόλυτος αντιπρόσωπος αυτής της χυδαίας μάζας των κακομοιριασμένων και των διαπλεκόμενων, που εκλέγει μονίμως ό,τι χαντακώνει τη χώρα. Με το εξωφρενικό επιχείρημα ότι τα ίδια έκαναν κι οι άλλοι!

Λαός χωρίς Παιδεία και χωρίς συνείδηση Κοινωνίας είναι καταδικασμένος να είναι υπόδουλος. Ξένων και εγχώριων συμφερόντων. Και μέχρι ένα σημείο φταίνε οι πολιτικές ηγεσίες για την κατάντια του. Γιατί τέτοια σχολεία του παρέχουν.

Αλλά, όταν ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους επιλέγει να επικροτήσει και να επιβραβεύσει αυτούς που όχι μόνο τον καταστρέφουν μακροπρόθεσμα με βεβαιότητα, αλλά τον καθιστούν και αναξιοπρεπή ζητιάνο ψίχουλων, έναν επαίτη με απλωμένο το χέρι για μια εξαγορά ψήφου και για έναν διορισμό σε θέση κηφήνα, τότε η χώρα δεν έχει σωτηρία.

Γιατί, αν ό ένας στους τέσσερις δεν έμαθε από τις οικονομικές καταστροφές του εξ αιτίας αυτών των πολιτικών από παλιά, δεν έχουμε να κάνουμε με ιδεολόγους, που ακολουθούν τυφλά μια πίστη. Έχουμε να κάνουμε με τυχοδιώκτική και αντικοινωνική μάζα. Κι αυτό δεν επιτρέπει κανέναν πανηγυρισμό και καμιά αισιοδοξία από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.

Αν μετά από τις καταστροφές που συσσώρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ και που έχει στρώσει για το μέλλον, τον ψηφίζει ό ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους, ενώ έχει να επιλέξει από 39 άλλα κόμματα, η σαπίλα έχει γίνει γάγγραινα. Κι αυτό δεν αλλάζει από μια πολιτική δύναμη. Γιατί θέλει ξήλωμα και ξαναχτίσιμο όλη η νοοτροπία μιας χώρας.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

 

ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

Από
anixneuseis
-
0

Του Σταύρου Μπάνου, Αντιναυάρχου ε.α. Δημοσιεύθηκε στη “Μακεδονία της Κυριακής” 19 Μαίου 2019.

Τις επόμενες μέρες αναμένεται να γίνουμε μάρτυρες της μεγάλης δημοσιότητας που θα πάρει η επερχόμενη τουρκική άσκηση Denizκurdu, όσον αφορά κυρίως τη παρουσία και  τις δραστηριότητες των μονάδων του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο και στα Ελληνικά νησιωτικά συμπλέγματα.  Αυτό θα μεγιστοποιηθεί κυρίως λόγω της πρακτικής της Τουρκίας να υπερβάλλει στη προβολή και διαφήμιση των εν λόγω δραστηριοτήτων, γεγονός που συνήθως βρίσκει πρόσφορο έδαφος και με ευκολία αναπαράγεται από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.  Η προσπάθεια αυτή της Γείτονος είναι συνεχής, διαχρονική, κλιμακούμενη και κάθε έτος διανθίζεται με νέες διεκδικήσεις και διαφορές, δίνοντας την εντύπωση ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων η οποία εργάζεται επιμελώς για τη δημιουργία ενός ομιχλώδους τοπίου  στο Αιγαίο, αναδεικνύοντας κυρίως ανύπαρκτες η υπερβολικές διεκδικήσεις.  Ο τελικός και προφανής σκοπός τους είναι να οδηγηθούμε σε μια ολική αναθεώρηση των ζωνών ευθύνης και κυριαρχίας λόγω των πολλών εκκρεμοτήτων που φαίνεται να υπάρχουν, ή φαντάζονται ότι υπάρχουν, ή παράλογα δημιουργούν, ελπίζοντας την ανατροπή, στο μέτρο του δυνατού, του status quo στο Αιγαίο.  Σε αυτή τους τη προσπάθεια οι γείτονες εντέχνως και με συνέπεια σε βάθος χρόνου, εμπλέκουν και άλλες διεκδικήσεις τις οποίες ανάγουν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο και που δε θεμελιώνουν κανενός είδους κυριαρχίας ή κυριαρχικό δικαίωμα, αυξάνοντας απλά το πέπλο της αμφισβήτησης στη περιοχή.  Μια από αυτές αφορά τη περιοχή ευθύνης Έρευνας και Διάσωσης μετά από Αεροπορικό η Ναυτικό ατύχημα.  Με το κείμενο αυτό θα επιχειρηθεί να δοθεί η σωστή διάσταση των ανθρωπιστικών ευθυνών των δύο κρατών στην ευαίσθητη διαδικασία της παροχής βοήθειας σε κινδυνεύοντα μετά από Ναυτικό η Αεροπορικό ατύχημα άτομα, να αναδειχτούν οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας σε αυτό και η αναγκαιότητα απεμπλοκής της από θέματα εθνικής κυριαρχίας

  1. Για να γίνει απόλυτα κατανοητό το θέμα κρίνεται σκόπιμο να ακολουθήσει μια συνοπτική ιστορική αναδρομή, χωρίς περιττές λεπτομέρειες που θα κουράσουν, σε όλη τη διάσταση της αναγκαιότητας της δημιουργίας των ζωνών συντονισμού και επιχειρήσεων Έρευνας και Διάσωσης (Search and Rescue-SAR) που χωρίζονται σε:

α.         Αεροπορική που αφορά αεροσκάφος και τους επιβαίνοντες σε αυτό και βρίσκονται σε κίνδυνο.  Η έρευνα μετά από αεροπορικό ατύχημα διέπεται  από τη Διεθνή σύμβαση για τη Πολιτική Αεροπορία που υπεγράφη το 1944 στο Σικάγο στα πλαίσια της λειτουργίας του International Civil Aviation Organization (ICAO).  Σύμφωνα με τις προβλέψεις αυτής της σύμβασης το εκάστοτε FIR αποτελεί τη περιοχή ευθύνης συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης Αεροπορικού ατυχήματος.(Τα δε όρια του ATHINAI FIR καθορίστηκαν σε περιοχικές συσκέψεις του 1950, 1952 και 1958 σε εκτέλεση της σύμβασης του Σικάγο)  Στην Ελλάδα η αρμοδιότητα ανήκει στο Αεροπορικό Τμήμα του Ενιαίου Συντονιστικού Κέντρου Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) υπό την αιγίδα της Πολεμικής Αεροπορίας και το Πολεμικό Ναυτικό συνδράμει όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο και ζητηθεί.

β.         Ναυτική έρευνα και Διάσωση που αφορά σε φυσικό πρόσωπο ή σκάφος που βρίσκεται σε κατάσταση ανάγκης η άμεσο κίνδυνο στη θάλασσα.  Αυτή η διαδικασία κωδικοποιήθηκε στη σύμβαση του Αμβούργου του 1979 που τέθηκε σε ισχύ το 1985.  Σε αυτήν, ως έρευνα καλείται η συντονισμένη επιχείρηση που διευθύνεται από ένα κέντρο για εντοπισμό αυτών που κινδυνεύουν, ενώ ως διάσωση η σωτηρία τους και η μεταφορά τους σε ασφαλές μέρος.  Όλα τα ανωτέρω συντονίζονται από το Ναυτικό Τμήμα του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) που λειτουργεί υπό την αιγίδα του Λιμενικού Σώματος, ενώ το  Πολεμικό Ναυτικό και η Πολεμική Αεροπορία συνδράμουν όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο και ζητηθεί.  Οι οριοθετήσεις περιοχών ευθύνης της ναυτικής έρευνας γειτονικών χωρών γίνονται με συμφωνίες  μεταξύ των.

  1. Φυσικά οι διαφορές μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας δεν ήταν δυνατόν να λείψουν και σε αυτόν το τομέα. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει διμερής συμφωνία Ελλάδος Τουρκίας σχετικά με την οριοθέτηση των περιοχών ευθύνης για τη Ναυτική έρευνα και διάσωση , σε αντίθεση με την αεροπορική που είναι το ATHINAI FIR.  Συνοπτικά οι διαφορές, χωρίς καμία διάθεση λεπτομερούς ανάλυσης, εντοπίζονται στα παρακάτω σημεία:

α.         H Ελλάδα με την κύρωση της σύμβασης  του Αμβούργου δήλωσε ότι και για τα ναυτικά περιστατικά ισχύουν τα όρια του FIR (Διεθνής πρακτική) και έκτοτε παρέχει συνεχώς τις υπηρεσίες της σε αυτόν τον τομέα.  H Τουρκία, αμφισβητώντας το γεγονός άρχισε μια προσπάθεια επέκτασης των ορίων ευθύνης της δικής της ζώνης SAR μέχρι την μέση του Αιγαίου περίπου.  Το 1988 για πρώτη φορά με νόμο της Τουρκικής  Εθνοσυνέλευσης που ανανεώθηκε το 2002, καθόρισε μονομερώς τη δική της ζώνη μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, παραπέμποντας στα όρια των υπολοίπων διεκδικήσεων τους, κάνοντας τις προθέσεις της πλέον σαφείς.

β.         Σε περίπτωση πτώσης ή αναγκαστικής προσθαλάσσωσης ενός αεροσκάφους, είναι αυτονόητο ότι, το περιστατικό περιλαμβάνει μεν τη χρήση αεροναυτικών μέσων έρευνας διάσωσης, πλην όμως οι διαδικασίες συντονισμού αφορούν σε αεροπορικό ατύχημα και ανάγονται στις προβλέψεις της Συμβάσεως του Σικάγο.  Αντίθετα, η τουρκική άποψη είναι ότι όποιο ατύχημα λαμβάνει χώρα ή καταλήγει στη θάλασσα είναι ναυτικό, προκειμένου να υπερασπίσει τις θέσεις της.

  1. Υπό το φως των ανωτέρω αλλά και με βάση το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο, όσον αφορά τη Ναυτική έρευνα και Διάσωση, συνάγεται ότι αυτή συνίσταται σε ανάληψη ευθύνης και άσκηση αρμοδιότητας συντονισμού σε μια οριοθετημένη περιοχή, δίχως να εξομοιώνεται με άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος επ αυτής. Στις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου περιγράφεται σαφώς ότι η απόλυτη κυριαρχία ενός κράτους ασκείται επί της επικράτειας του που περιλαμβάνει έδαφος, συμπεριλαμβανομένων λιμνών ποταμών και εσωτερικών υδάτων, τον εθνικό εναέριο χώρο και τη χωρική θάλασσα.
  2. Προκειμένου η Τουρκία να υποστηρίξει αυτές τις διεκδικήσεις της κάθε έτος ακριβώς πριν την Denizkurdu, για να επανέλθουμε, διοργανώνει μια επίδειξη κατ ουσία των δυνατοτήτων της στην έρευνα και διάσωση σε ναυτικό και αεροπορικό ατύχημα. Το μεν ναυτικό, τα πρώτα χρόνια ελάμβανε χώρα σε περιοχή μεταξύ Μυτιλήνης Χίου και εσχάτως για τους λόγους που αναφέρθηκαν ακροθιγώς παραπάνω, στο κεντρικό Αιγαίο στα όρια του 25 μεσημβρινού, το δε αεροπορικό στη τουρκική επικράτεια εγγύς της περιοχής της Σμύρνης.  Η εν λόγω επίδειξη που έχει και τη μορφή  τεχνικής άσκησης, απευθύνεται κυρίως στο ακροατήριο των διαπιστευμένων στην Άγκυρα Στρατιωτικών Ακολούθων και διπλωματών, αλλά και σε άλλους Αξιωματούχους που οι προσκεκλημένες χώρες κρίνουν ότι πρέπει να παραστούν.  Η συγκεκριμένη, πέραν των προφανών σκοπών που εξυπηρετεί μια επίδειξη, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προβολής στους παρευρισκόμενους, των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο.  Και επειδή όπως λέγεται, μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, μια διαφάνεια με τον 25 μεσημβρινό ως το δυτικό όριο της τουρκικής αρμοδιότητας περιοχής ευθύνης έρευνας και διάσωσης (SAR), αρκεί για να δημιουργήσει εντυπώσεις και μνήμες στο ακροατήριο και να δημιουργεί συνειρμούς, δεδομένου ότι βρίσκεται σε συμφωνία και με άλλους χάρτες που αφορούν άλλες υπαρκτές η ανύπαρκτες διεκδικήσεις (π.χ. Υφαλοκρηπίδα).   Εδώ κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι και από την ελληνική πλευρά κατά το παρελθόν είχε διοργανωθεί παρόμοια επίδειξη που ελάμβανε χώρα ανατολικά ν. Ρόδου με τη προσωνυμία ΙΩΝΑΣ.
  3. Η Ελλάδα, κατά το παρελθόν προσκαλείτο να παρακολουθήσει με εκπροσώπους της αυτή την επίδειξη. Η επιλογή ήταν να απέχει με τη δικαιολογία να μη νομιμοποιείται το περιεχόμενο των τουρκικών θέσεων, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μονομερών εντυπώσεων στους παρευρισκόμενους.   Αυτές οι εντυπώσεις μπορούσαν εν μέρει να δικαιολογηθούν λόγω της γεωγραφίας, αλλά κυρίως λόγω της υφής της δραστηριότητας.  Τη διεθνή κοινότητα δεν την ενδιαφέρει ποιος θα σώσει την ανθρώπινη ζωή, αλλά να σωθεί και υπ αυτή την έννοια, απομονώνοντας όλα τα άλλα, η σχεδιαστική διχοτόμηση φαινόταν λογική .  Αυτή ήταν η μια πλευρά του νομίσματος.  Προσωπική άποψη του υπογράφοντος είναι ότι η ελληνική πολιτεία θα έπρεπε να συμμετέχει και μέσω εκπροσώπου της προκειμένου επί τόπου να ακούγεται και η ελληνική άποψη, είτε με κατάθεση κειμένου είτε παρασκηνιακά, διαμορφώνοντας έτσι μια σφαιρική άποψη στο ακροατήριο. Αυτό διότι η Τουρκία επωφελούμενη την έλλειψη ελληνικής παρουσίας και κάνοντας χρήση από τη πλευρά της του επιχειρήματος περί προστασίας της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, άφηνε τους παρισταμένους με την αντίληψη ότι παρέχει υπηρεσίες σε περιοχές που ασκούνται όχι μόνο αρμοδιότητες, αλλά και ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, με όποιους συνειρμούς αυτό συνεπάγεται σε υφέρπουσες διεκδικήσεις.  Σαφής παραπλάνηση του ακροατηρίου στο οποίο, επί της ουσίας, παρουσιαζόταν αλληλοεπικάλυψη περιοχών στις οποίες ασκούνται μόνο αρμοδιότητες.  Από το 2012 αναλήφθηκαν ενέργειες από τη Πρεσβεία μας στην Άγκυρα προκειμένου να ενημερωθούν οι διαπιστευμένες στην Άγκυρα διπλωματικές και στρατιωτικές αντιπροσωπείες των άλλων χωρών, περί των τουρκικών προθέσεων.  Αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας ήταν αφ ενός μεν η συμμετοχή σε αυτή την επίδειξη να φθίνει κάθε έτος,  αφ εταίρου να πάψει να προσκαλείται η χώρα μας λόγω της ενόχλησης που προκάλεσε η εν λόγω προσπάθεια.  Ο θεός της Ελλάδας όμως, όπως λέμε συνήθως, είναι μεγάλος και βοήθησε ξανά δίνοντας μας μια αναπάντεχη ευκαιρία.  Η Τουρκία στα πλαίσια του μεγαλοϊδεατισμού της, τα δύο τελευταία χρόνια επέλεξε να πλασάρει και τη συμμετοχή μονάδων ακτοφυλακής του ψευδοκράτους των κατεχομένων, πέραν των εκπροσώπων του, στα πλαίσια της γενικότερης προσπάθειας που καταβάλλει για τη νομιμοποίησή του.  Το γεγονός αυτό έδωσε στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών σε συντονισμό με το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας επιχειρήματα έναντι των άλλων χωρών, ώστε να αποδομηθεί η συμμετοχή τους σε αυτήν την εκδήλωση, με αποτέλεσμα σταδιακά να υποβαθμιστεί πλήρως και φέτος τελικά να παρευρεθούν ελάχιστες χώρες, που ανήκουν κυρίως στη σφαίρα της ισχυρής επιρροής της Τουρκίας.
  4. Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να πούμε ότι η Ελλάδα, στα πλαίσια εξασκήσεως των υποχρεώσεων της που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο, βρίσκει έναν ανταγωνιστή στις περιοχές ευθύνης της στην έρευνα και διάσωση, ο οποίος με πρόσχημα την ανθρωπιστική προσφορά ενισχύει τις διεκδικήσεις του με κάθε τρόπο, στοχεύοντας τη συνδιαχείρηση του Αιγαίου. Στον τομέα αυτό, βοήθεια από το διεθνή παράγοντα, όπως και σε όλα τα εθνικά διμερή θέματα με την Τουρκία δεν αναμένεται, παρά μόνο στη καλύτερη περίπτωση να παίξει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.  Ούτε από τους αρμόδιους διεθνείς φορείς αναμένεται κάτι διαφορετικό αφού τόσο ο ΙΜΟ όσο και ο ICAO στα πλαίσια των λειτουργιών τους, δεν αποτελούν διανεμητικά όργανα και ως εκ τούτου δεν υπεισέρχονται σε θέματα διμερών συμφωνιών.  Έτσι, στη καθημερινότητά μας συνεχώς γινόμαστε μάρτυρες ανταγωνιστικών καταστάσεων σε  περιστατικά έρευνας και διάσωσης που καταπονούν το προσωπικό, απομυζούν οικονομικούς πόρους και θέτουν και σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.  Εύλογα θα ρωτούσε κάποιος, ότι αφού η εν λόγω δραστηριότητα δε συνιστά κυριαρχικό δικαίωμα και κύριος στόχος είναι η σωτηρία τις ανθρώπινης ζωής γιατί αυτός ο ανταγωνισμός.  Ας είμαστε ειλικρινείς λοιπόν για να γίνει εν κατακλείδι με πολύ απλές κουβέντες το θέμα πλήρως αντιληπτό σε όλη του διάσταση.   Όπως είχε πει ένα πολιτικός, αν συνορεύαμε με το Λουξεμβούργο που δεν έχει καμία διεκδίκηση από εμάς η βοήθειά του, και αυτό αποτελεί προσωπική άποψη, εκτιμώ θα ήταν αποδεκτή με ανακούφιση.  Παράδειγμα, η βοήθεια που λαμβάνει η χώρα σε αυτό το τομέα και από τη FRONTEX.  Όμως μιλάμε για Ελλάδα, Τουρκία, Αιγαίο και τη συνδιαχείρηση του που τα πάντα ανάγονται σε αυτόν τον  …. επάρατο όπως έχει για την Ελλάδα εξελιχθεί 25ο μεσημβρινό.  Τα ίδια θέματα δεν αντιμετωπίζονται στα δυτικά μας σύνορα όπου η συμφωνία μας για τις ζώνες ευθύνης έρευνας και διάσωσης με την Ιταλία, καθορίζονται στα όρια FIR κάθε χώρας.  Είναι όμως πολύ σημαντικό να απέχουμε να ρίχνουμε εμείς νερό στο τουρκικό μύλο διεκδικήσεων.  Η συνεχής, άκρατη και πολλές φορές διογκωμένη όσον αφορά την ένταση και σπουδαιότητα, παρουσίαση των περιστατικών SAR στο Αιγαίο, σε ένα θέμα που δεν έχει τη διάσταση εθνικής κυριαρχίας, δε κάνει τίποτα άλλο από το να εξακολουθεί να προβάλλει τις αξιώσεις τους διεθνώς σε μια φάση που οι δυνατότητες αυτοπροβολής τους, λόγω των υπερφίαλων πρακτικών τους, περιορίζονται σε πολύ στενό κύκλο.  Το ΓΕΕΘΑ σε συνεργασία με το Λιμενικό Σώμα κάθε μέρα δίνουν τον αγώνα τους επιτυχημένα επ αυτού, φυλάσσοντας Θερμοπύλες.

Σ.Μπάνος, Αντιναύαρχος (εα)ΠΝ

Ευρώπη; Ποια Ευρώπη?

Από
anixneuseis
-
1

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlesdemocracy.blogspot.com,

 «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. Ενώ το αμερικανικό πνεύμα  δείχνει σημεία κόπωσης και μαραζώνει τελματωμένο στο παρελθόν ένα νέο ευρωπαϊκό όνειρο γεννιέται. Είναι το όνειρο που αρμόζει πολύ περισσότερο με το επόμενο στάδιο του ανθρώπινου ταξιδιού, είναι το όνειρο που υπόσχεται να προσφέρει στην ανθρωπότητα την παγκόσμια συνείδηση»

Jeremy Rifkin[1]

 «Καλημέρα Συμπολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης»

Βίκτωρ Ουγκώ, 1849

 «Για να μπει οριστικό τέλος στον εμφύλιο ανάμεσα στους λαούς που απαρτίζουν την ευρωπαϊκή οικογένεια, υπάρχει μόνο ένας δρόμος: να ιδρύσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»

Μιχαήλ Μπακούνιν

 Οι ευρωεκλογές προ των πυλών[2] και τα τηλεοπτικά παράθυρα πήραν και πάλι φωτιά, οι παρελάσεις αυτόχριστων διανοούμενων και μη από τα κακοστημένα ‘πάνελ’ φουντώνουν σαν φουσκοθαλασσιές με θεωρίες υπέρ και αφορισμούς κατά, οι πορείες των αυτόκλητων σωτήρων της Ευρώπης προς τους λαούς της δίνουν και παίρνουν και οι λαοί οι ίδιοι προβάρουν, ως θύματα-ψηφοφόροι, την αποκριάτικη-εκλογική φορεσιά τους ‘για μια μέρα κυρίαρχος λαός’, σαν να μην υπάρχει γι αυτούς και για τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου η ανά τους αιώνες πρωτοπόρος, κάποτε σκοτεινή, αλλά και πολύπαθη Ευρώπη.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι οι επικείμενες ευρωεκλογές αποκτούν, εξαιτίας της μετεξέλιξης του ευρωσκεπτισμού σε αντιευρωπαϊσμό νοσηρού λαϊκίστικου, εθνικιστικού και νεοφασιστικού τύπου, ιδιαίτερη σημασία για την παραπέρα πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνολικά της Ευρώπης αλλά και της ανθρωπότητας, γιατί από το αποτέλεσμά τους μπορεί να συμβεί η διάλυση της ΕΕ και το πισωγύρισμα της Ευρώπης στον καταστροφικό 20ο αιώνα κι ακόμα πιο πίσω, σ’ έναν καινούργιο αλλά πολύ χειρότερο μεσαίωνα.

Είναι όμως εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα φώτα της ανάλυσης αυτών των πιθανών και πολύ πιθανών εξελίξεων στρέφονται άλλοτε από αφέλεια και άλλοτε από σκοπιμότητα προς τα συμπτώματα και όχι προς τις αιτίες του κακού, με συνέπεια την λαθεμένη διάγνωση και συνεπώς την λαθεμένη θεραπεία με αφορισμούς και γιατροσόφια της τρέχουσας κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή, η από αφέλεια ή σκοπιμότητα, λάθος προσέγγιση της τρέχουσας ευρωενωσιακής κρίσης φαίνεται να θεωρεί δεδομένο ‘το τέλος της ιστορίας’, ότι δηλαδή η ανθρωπότητα έφτασε στο τελευταίο στάδιο της εξέλιξής της που είναι ο καπιταλισμός και μάλιστα ο νεοφιλελεύθερος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, που σημαίνει ότι η θεραπεία οφείλει να περιοριστεί στην καταπολέμηση των συμπτωμάτων και όχι της αιτίας, γιατί η ριζική θεραπεία θα άφηνε πίσω της την αμερικανοκρατούμενη καπιταλιστική Ευρώπη και θα άνοιγε τον δρόμο προς της Ευρώπη της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας, της αταξικής κοινωνίας και του ουμανιστικού πολιτισμού.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) που ξεκίνησε αρχές της δεκαετίας 1950 ως Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) και Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (EΥΡATOM) και μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και στη συνέχεια  σε Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ) για να καταλήξει στη σημερινή της μορφή, αποσκοπούσε σε πολλά ταυτόχρονα επιτεύγματα, κυριότερα των οποίων ήταν:

  1. Στην, δια της εταιρικής κοινοτικής συνεργασίας των λαών της Ευρώπης, αποφυγή στο μέλλον καταστροφικών πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.
  2. Στην παραγωγή και εμπορία άνθρακα και χάλυβα υπό κοινή διαχείριση των πρώην εμπόλεμων κρατών.
  3. Στην αυτονόμηση της Ευρώπης στην ανάπτυξη της έρευνας, για την παραγωγή και την διάθεση της αναγκαίας ατομικής ενέργειας.
  4. Στην από κοινού σταδιακή αντιμετώπιση του οικονομικού ανταγωνισμού από μη ευρωπαϊκές οικονομίες, των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής μη εξαιρουμένων, παρά το γεγονός ότι το αμερικανικό κεφάλαιο δέσποζε τότε στις χώρες της Ευρώπης.
  5. Στην προσχώρηση της Δυτικής Ευρώπης στην, υπό αμερικανικό έλεγχο, λεγόμενη Δυτική Συμμαχία για την αντιμετώπιση της σοβιετικής επιρροής.
  6. Στην δια της συνεργασίας και της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπων ανόρθωση και σύγκλιση των οικονομιών των χωρών της Ευρώπης με κατάληξη την ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των λαών και την διαμόρφωση της αναγκαίας ευρωπαϊκής ταυτότητας και συνείδησης.
  7. Στην σταδιακή πολιτική και πολιτισμική ενοποίηση των λαών στις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
  8. Στην ανάδειξη της ενιαίας Ευρώπης σε αποφασιστικό παράγοντα κοινωνικής προόδου και παγκόσμιας ειρήνης.

Με δεδομένο το γεγονός ότι αυτό το όραμα διαμορφώθηκε από τους εκφραστές του ευρωαμερικάνικου κεφαλαίου, αλλά και υπό την πίεση και των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης  και του Πολιτισμού που φώναζαν ‘ποτέ πια φασισμός’ και διαχρονικά αγωνίζονται για έναν καλύτερο και ειρηνικό κόσμο μπορούμε να πούμε ότι περιείχε αντιφάσεις και αντιθέσεις που θα δυσκόλευαν την επιτυχία του. Κρίνοντας αντικειμενικά την μέχρι σήμερα πορεία της ΕΕ, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα των γεγονότων και των εξελίξεων των τελευταίων ετών, μπορούμε αβίαστα να διαπιστώσουμε ότι το εγχείρημα αδυνατεί να προχωρήσει ως έχει και οδεύει ολοταχώς προς την διάλυσή του, παρά το γεγονός ότι η απόπειρα της κοινής πορείας των χωρών της Ευρώπης αποτελεί ότι καλύτερο συνέβη μέχρι σήμερα στην χιλιόχρονη ιστορία της. Αλήθεια όμως γιατί; Τι πήγε στραβά; Και ποιος φταίει;

Είναι λοιπόν επιτακτική η ανάγκη, τώρα μπροστά στις κάλπες, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αναζητήσουν τις αιτίες και να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα όπως:

  • Τι έφταιξε και αντί της σύγκλισης των οικονομιών μεγάλωσε η απόκλισή τους κατά συνέπεια και οι οικονομικές, κοινωνικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες με αποτέλεσμα να κακοφορμίσει ο απόλυτα καλοπροαίρετος και κατανοητός ‘ευρωσκεπτικισμός των από κάτω’ σε λαϊκισμούς και νεοφασιστικά ιδεολογήματα που απειλούν να πισωγυρίσουν την Ευρώπη;
  • Τι έφταιξε και αντί της ευρωπαϊκής ενότητας καταλήξαμε στο μεγάλο σχίσμα, στην Ευρώπη του Βορά που δημιούργησε γιγάντια πλεονάσματα πλούτου σε βάρος της Ευρώπης του Νότου που ασφυκτιά υπό το βάρος των τεράστιων ελλειμμάτων με αποτέλεσμα την ανάπτυξη φυγόκεντρων τάσεων και δυνάμεων;
  • Τι έφταιξε και οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι που ενώ αυτοί πλήρωσαν πολλές φορές και πολύ ακριβά με εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα, όχι μόνο τους απάνθρωπους και καταστροφικούς ενδοϊμπεριαλιστικούς πολέμους των περασμένων αιώνων για λογαριασμό των θανάσιμα ανταγωνιζόμενων εθνικών κεφαλαίων και των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων, αλλά ακόμα και την οικονομική ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων χωρών οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την πλήρωσαν και παρ’ όλα αυτά απομακρύνονται συνεχώς και επικίνδυνα όλο και περισσότερο από τον πλούτο που οι ίδιοι παράγουν και από τα δικαιώματα που με τους ανά τους αιώνες σκληρούς αγώνες τους απόκτησαν;
  • Αλλά, ότι κι αν έφταιξε και όσο στραβά κι αν πήγαν τα πράγματα το συμφέρον της Ευρώπης και της ανθρωπότητας είναι να διαλυθεί η ΕΕ και να γυρίσουμε πίσω ή να αλλάξουμε από τα κάτω φιλοσοφία, στρατηγική και όραμα που θα την μετακινήσει από ‘Ευρώπη των μονοπωλίων και των ανισοτήτων’ σε Ευρώπη των λαών, της κοινωνικής ισότητας και της Άμεσης Δημοκρατίας;

Η επίσημη ευρωπαϊκή ιστορία δεν έχει ακόμα αποφανθεί γιατί δεν έχει ακόμα γραφτεί, κι αυτό γιατί την ιστορία σε συνθήκες ταξικών κοινωνιών και ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλισμού την γράφουν, την διαγράφουν, την παραγράφουν, την ξαναγράφουν, την παραποιούν, την νοθεύουν, την επιβάλουν και την διδάσκουν ως ιδεολογία τους οι εκάστοτε νικητές. Με δεδομένο, όμως, ότι η ιστορία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας δεν γράφεται παρά σε ελάχιστο βαθμό, από φυσικές δυνάμεις αλλά από τους εκάστοτε συσχετισμούς στο πεδίο των κοινωνικών συγκρούσεων, γίνεται φανερό ότι τα γεγονότα είναι ερμηνεύσιμα με την έννοια ότι διαμορφώνονται από την δράση των δυνάμεων που τα σχεδιάζουν, τα ελέγχουν και τα πραγματοποιούν για να ωφελούνται από τα αποτελέσματά τους, αλλά και από την αδράνεια των δυνάμεων που εμπιστεύονται και εκχωρούν την ζωή και το μέλλον τους σε μεσσίες, προφήτες, ηγέτες, αγύρτες, αρχηγούς, ‘πρωτοπορίες’ εξουσιαστικές μαφίες και κάθε λογής τυχοδιώκτες.

Η διαχρονική εμπειρία των εργαζόμενων και η λαϊκή σοφία λέει πως ‘δεν καίμε την καλύβα μας όταν πιάνει ψύλλους, αλλά βρίσκουμε τρόπους να διώξουμε τους ψύλλους’, που σημαίνει ότι αν η ΕΕ διαλυθεί τώρα θα ξυπνήσουν τα τέρατα του φασισμού και κανένας δεν είναι σίγουρος ότι θα ξαναχτιστεί αυτό το οικοδόμημα και μάλιστα με καλύτερους όρους. Γι αυτό ας αναζητήσουμε την αιτία αυτής της κακής εξέλιξης και ας εργαστούμε όλοι για την θεραπεία της ΕΕ.

Το εργαλείο με το οποίο οι εκάστοτε εξουσιαστές και εκμεταλλευτές των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού μπορούν να καθυποτάσσουν τις εκάστοτε κοινωνίες και σε συνθήκες μονοπωλιακού και παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού την ανθρωπότητα ολόκληρη είναι το ‘ιερό δισκοπότηρο’ του κεφαλαίου, που δεν είναι άλλο από την ατομική ιδιοκτησία[3] γενικά και την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής ιδιαίτερα, η οποία ως κοινωνική σχέση που επιτρέπει οι λίγοι να εξουσιάζουν τους πολλούς, κατάφερε να χωρίσει τις επιμέρους κοινωνίας και την ανθρωπότητα συνολικά στο 1% που λεηλατεί τις ζωές του 99% του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι ακριβώς αυτή πραγματικότητα που δημιουργεί όλες τις ανισότητες, τις αντιπαλότητες, τα μίση, τους ανταγωνισμούς και τους καταστροφικούς πολέμους για την μεγέθυνση των ατομικών ιδιοκτησιών και τελικά την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ανθρώπινη τραγωδία, την οποία απέκρυψαν οι ‘εμπνευστές και πρωτεργάτες’, όπως επιμελημένα και συστηματικά αποκρύπτουν οι επίγονοί τους μέχρι τους σημερινούς και τους αυριανούς διαχειριστές της κατά τα άλλα ενιαίας και ενωμένης Ευρώπης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να καταστραφεί επειδή το κεφάλαιο την μετατρέπει σε εφιάλτη των Ευρωπαίων γιατί η ΕΕ μπορεί με την ορθή κρίση μας, την ψύχραιμη λογική και με μια νέα στρατηγική για μια Οικουμενική Συνομοσπονδία Άμεσων Δημοκρατιών με μέλη της τις Εθνικές Ομοσπονδίες Άμεσων Δημοκρατιών, με μέλη τους τις Περιφερειακές Ενώσεις Τοπικών Άμεσων Δημοκρατιών, με περιεχόμενο την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, να διορθώσει πορεία που θα αλλάξει τις παγκόσμιες εξελίξεις[4].

Γι αυτό οι επιλογές μας στις επόμενες κάλπες δεν πρέπει να οδηγηθούν από το μίσος της εκδίκησης με την ενίσχυση των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων του φασισμού, όπως θα προτιμούσαν οι δυνάμεις που υπονομεύουν κάθε σωστή σκέψη και πράξη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού προκειμένου να καταφέρουν να ηγεμονεύσουν πάνω στον πλανήτη πολτοποιώντας χώρες, οικονομίες και πολιτισμούς. Οφείλουμε όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δυνάμεις της Νέας Παγκόσμιας Φασιστικής Τάξης Πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΕΠΑ φοβούνται την μετεξέλιξη της ΕΕ από Ευρώπη των Αμερικάνων, των Γερμανών, των Γάλλων και των κεφαλαίων  τους, σε Ευρώπη των λαών, έξω από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και πέρα από τον καπιταλισμό. Γι αυτό και εφόσον δεν μπορούν να την ελέγξουν απόλυτα υπονομεύουν σταθερά την ενότητά της για να επιτύχουν την διάλυσή της, ώστε να ξαναρχίσουν οι μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών πόλεμοι υπό την ηγεμονία του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος των ΕΠΑ που θέλει με την στρατηγική της pax americana να εξουσιάζει την ανθρωπότητα τη μια με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την άλλη με την ιμπεριαλιστική ειρήνη και ανάλογα με τις εκάστοτε συγκυρίες και τα εκάστοτε συμφέροντά της[5].

Για όλους τους παραπάνω λόγους κι επειδή τα τύμπανα του ιμπεριαλιστικού πολέμου για την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τον αμερικάνικο ηγεμονισμό χτυπάνε ήδη στις γειτονιές μας, την Κυριακή πρέπει να πάμε στις κάλπες και με την ψήφο μας να αποκλείσουμε τους εχθρούς της Ευρωπαϊκής Ενότητας και να ενισχύσουμε εκείνες τις δυνάμεις που πειστικά οραματίζονται:

  1. Την αποτροπή της διάλυσης της ΕΕ και την ενίσχυση εκείνων των δυνάμεων που αγωνίζονται να κρατήσουν όρθια την ΕΕ για να την αλλάξουν στην πορεία καθιστώντας την υπόθεση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.
  2. Την μετεξέλιξη της ΕΕ από ΕΕ των κεφαλαίων σε ΕΕ των λαών, δηλαδή, των δυνάμεων της Εργασίας της Επιστήμης και του Πολιτισμού.
  3. Την απογερμανοποίηση της ΕΕ με την καταδίκη του νεογερμανισμού[6] που προσπαθεί να πετύχει με ‘ειρηνικά μέσα’ αυτά που δεν κατάφερε με δυό απάνθρωπους και καταστροφικούς πολέμους στον περασμένο αιώνα με το Τρίτο Ράϊχ.
  4. Την απεξάρτηση της ΕΕ από τον αμερικανισμό που θέλει την Ευρώπη οικονομική ενδοχώρα του και ορμητήριό του ενάντια στην Ρωσία και στην Κίνα, στους ανταγωνιστές του για την παγκόσμια ηγεμονία.
  5. Την αποκαπιταλιστικοποίηση της ΕΕ που σημαίνει κατάργηση κάθε θεσμού, δομής και λειτουργίας που διασπά τις κοινωνίες σε εξουσιαστές/εκμεταλλευτές και σε εξουσιαζόμενους /εκμεταλλευόμενους.
  6. Τον αναπροσανατολισμό της γεωστρατηγικής της ΕΕ στη βάση των όρων της  γεωπολιτικής που σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρίσκεται σε εχθρικές σχέσεις με γειτονικές χώρες και με μεγάλες γεωγραφικές περιοχές για λογαριασμό των ΕΠΑ που θέλουν την ΕΕ υποτελή και καθημερινά την υπονομεύουν μέσω της διασπαστικής πολιτικής των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και πρώην μελών του σοβιετικού μπλοκ που λειτουργούν ως δορυφόροι του αμερικανισμού.
  7. Την εμβάθυνση της ΕΕ με επιτάχυνση της σύγκλισης των οικονομιών και των χωρών-μελών της ΕΕ με στόχο την συντεταγμένη ένταξη και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών στην ΕΕ.
  8. Την ανάδειξη της μετακαπιταλιστικής ΕΕ σε παγκόσμιο πρότυπο κοινωνικής συμβίωσης και αλληλέγγυας και ειρηνικής συνύπαρξης χωρών και λαών, εξέλιξη που θα συμβάλλει στην προσχώρηση πολλών άλλων λαών και χωρών στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[7].

Είναι αυτονόητο ότι ένα τέτοιο όραμα για την Ευρώπη πολλοί, είτε από άγνοια είτε επειδή θα χάσουν προνόμια, το αντιμετωπίζουν ως ουτοπία, ως ακατόρθωτο. Βέβαια κανείς δεν αρνείται ότι μια τέτοια μετεξέλιξη της Ευρώπης είναι δύσκολη, ακόμα κι όταν από αυτήν χάνει μόνο το 1% και κερδίζει το 99% του πληθυσμού της Ευρώπης και του πλανήτη. Όμως η προϊούσα παρακμή του καπιταλισμού καθιστά το πέρασμα από την Ευρώπη του καταστροφικού κεφαλαίου στην αμεσοδημοκρατική Ευρώπη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αναγκαία, εφικτή και αναπόφευκτη. Η ιστορία διδάσκει ότι επαναστατικές μεταβολές αυτής της έκτασης και ποιότητας συμβαίνουν παράλληλα με την έκρηξη ενός νέου, επαναστατικού, οικουμενικού, ουμανιστικού, διαφωτιστικού κινήματος που θα απαλλάξει το ατομικό φαντασιακό μας και την συλλογική μνήμη της Ευρώπης και της ανθρωπότητας από τους τοξικούς σκοταδιστικούς μύθους[8], τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και τους αντίστοιχους θεσμούς και μηχανισμούς με στρατηγικό στόχο την κοινωνική ισότητα που αμεσοδημοκρατικά θα αρθρώνεται από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα η ανθρωπότητα έχει να επιλέξει μεταξύ της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αποτέλεσμα των ανισοτήτων και των συγκρούσεων που προκαλεί η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και της κοινοκτημοσύνης στη μορφή της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και την αταξική κοινωνία. Ας αρχίσουμε να σκεπτόμαστε μέχρι και την απόδρασή μας από το κάλπικο, νοσηρό και αυτοκαταστροφικό Εγώ μας και ας αποφασίσουμε να επιστρέψουμε σ’ αυτό που χωρίς αυτό δεν θα υπήρχαμε, στο πραγματικό και δημιουργικό Εμείς, αφήνοντας πίσω μας ψευδαισθήσεις ότι τα κοινά οικονομικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά και τα όσα άλλα προβλήματά μας θα λυθούν με ατομικές προσπάθειες και τυχοδιωκτισμούς, ή ότι θα μας τα λύσουν οι μαφιόζικες εξουσιαστικές συμμορίες.

Ας εντάξουμε όλες τις επιλογές μας στον ένα και μοναδικό διαχρονικό στρατηγικό στόχο όλων των εποχών που δεν είναι άλλος από την κατάργηση κάθε μορφής δουλείας μέχρι την κατάκτηση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, την μοναδική και αναγκαία συνθήκη να χτίσουμε από τα κάτω και χωρίς πάνω, έναν καινούργιο και καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, χωρίς αφεντικά και δούλους. Όταν το 1%, δηλαδή τα αφεντικά βλέπουν εφιάλτες μπροστά σ’ αυτήν την πραγματικότητα της αφύπνισης του 99% που έρχεται, δεν είναι παράλογο, αν δεν είναι ύποπτο, εκείνοι που ‘δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους’ να μιλάνε για ουτοπίες;

[1] Rifkin Jeremy, Το ευρωπαϊκό όνειρο. Πώς το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το αμερικανικό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005.

[2] Βλέπε ανάλογη προσέγγιση για τις προηγούμενες ευρωεκλογές, Λάμπος Κώστας, Οι Ευρωπαίοι και πάλι ενώπιον της Ιστορίας, https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/oi-eyropaioi-kai-pali-enopion-tis-istorias-0,

[3] Για μια σε βάθος ανάλυση, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2012 και Λάμπος Κώστας, Αταξική Δημοκρατία και Ουμανισμός στον 21ο αιώνα, στο συλλογικό τόμο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2013.

[5] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[6] Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.

[7] Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; Monthly Review, τεύχος Ιούνη 2009.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015 και 2016

An Unexpected Meeting in Manhattan. A short story about identity loss in our time 

Από
anixneuseis
-
0

By Yannis Papadakis*

Familiar throngs of city people in a hurry. Everyone is walking fast, talking and texting on their phones. Stifling summer heat, the sun’s rays hammering down through the skyscrapers. Suddenly, Ι notice the strange figure of a man who could have likely descended from some parallel universe. I walk faster to approach him but his identity continues to bewilder me. I get even closer and notice how slowly he walks, the crowd flowing around him like a river while he is immersed in his world, observing silently, looking confused and out of place.

What a strange thing, I thought to myself, he looks like Socrates; and right when my rational sense was overdue for a comeback, he asks me if I know where the “Agora” is [1]. How bizarre, I recall thinking, something really strange is happening here. I slow down, the crowd-river is flowing now around us.

“Greetings, Teacher,” I say, “I had no idea you spoke such good English!”

“But I only speak Greek,” he retorts.

“Wait, didn’t you just ask me where the market was in perfect English?”

“Yes,” he says, “but it’s just that my old Greek coincides with your present-day English.” How strange…yet back in his day, Greek was as dominant as English is today. OK, I thought, this almost makes sense. I felt part of my sanity slowly coming back.

We are walking together silently amid the buzz of the crowd, in the blinding light of the New York summer.

But, my brain revolts, wait a minute, this can’t be happening, something doesn’t fit here.

“So, where is the Agora, you said?” he insists on knowing.

“Right here around us,” I respond, “see all these fancy shops and stores? They sell just about anything you could ever wish for.”

“I get all this,” he tells me, “but I do not see any philosophers teaching. Where are they? I’ve got to ask them some important questions. Are you yourself a philosopher and possibly hiding it?”

“Teacher, with all due respect,” I said, “I am not a philosopher. I just spotted you in the crowd and stopped to see if you needed help.”

“Your answer suffices,” he says, “the question is rhetorical so we can recognize each other in the mindless crowd; no philosopher in his right mind would ever admit being one anyway. May I ask where you are going?”

“To the bank” I say.

“Can I walk with you?”

“Of course,” I answer.

As we are getting out of the bank, “why”, he asks, “did the bank clerk not believe that you were you?”

“What do you mean?” I ask.

“She wanted to see your ID card so she would be convinced that you are you; why did she do that? Isn’t the money in the bank yours?”

“Yes, of course the money is mine,” I replied, not sure where he was going with all those strange questions.

“Then how is it that they do not know you? And when you tell them you are who you say you are, how come your word is not good enough? Why do they need to see some external proof that you are indeed who you say you are?”

“OK, Teacher,” I said, “I think I understand where you are coming from; this is simply a matter of scale and efficiency. Yes, I realize how crazy it might seem to you that we are constantly trying to convince everyone and everything that we are indeed who we say we are.”

“So, without your ID you cannot get what is rightfully yours?” he insists.

“Unfortunately, my dear Teacher, this is the way things are,” I admitted. He frowned in frustration.

“And who decides what it takes to convince someone else that I am me?”

“The government decides that,” I answer. My response must have infuriated him because he raised the tone of his gruff voice even more.

“And what interest does a democratic government have in putting hurdles on its citizens who want to convince their fellow citizens that they are who they say they are?”

“Teacher, you are really putting me on the spot,” I said, vying for time. “This is done for the safety of everyone and to avoid situations that would run against the law.”

What followed my response was a rare moment of silence.

“Well,” he said thoughtfully, taking a deep breath, “how is this pattern of requiring an ever-stronger proof of each citizen’s identity supposed to end? What can ever be considered good enough? Where does this stop for the citizen, the government or the city? Birth certificates, social security numbers, IDs, fingerprints, passports, passwords, biometric data, tracking chips and even chip implants…why are you telling me that the path of growing mistrust among citizens also happens to be the one desired, so that the city achieves scale and efficiency? What does it mean when scale and efficiency skyrocket in your city while any sense of trust between its citizens or with their government is rendered meaningless? What good are your shiny skyscrapers when it is neither meaningful nor worthwhile to trust another fellow citizen?”

“We have not found a better way,” I said timidly. I realize quickly that my answers are to no avail; he seems to get more outraged with each response, so I desperately look for a way out of this terrible predicament.

“My sincere apologies,” I said, “but I really need to be heading home, I hope you understand.” And I start to walk toward the station. He follows at close distance, I’m walking faster and faster, but he’s rapidly firing questions at me like RPG’s.

“Why do citizens accept such a growing mistrust? How can they love their future in this city? Where are those who are supposed to correct these flaws? Where are all the philosophers and poets hiding?”

He is screaming at me at the top of his lungs, I am running as fast as I can, moving at the speed of nightmare; the subway finally comes – I am saved. There’s just enough trust left in me to lose myself in the mindless, anonymous crowd.

* Yannis Papadakis (PhD, Electrical Engineering) lives and works in the United States.

[1] “Agora”, pronounced /aɡəˈrä/, written in Greek as “Αγορά” was the most central place of every ancient Greek city, a cross between a modern flea-market and a “speakers’ corner” where philosophers and others would lecture in public. The reader can find more general information about the ancient Agora of Athens at https://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Agora_of_Athens. It should be noted that the American School of Classical Studies (ASCS) has done extensive archaeological research at the site of the ancient Agora of Athens, see https://www.ascsa.edu.gr/publications/books/open-access-books/athenian-agora-oa . Special mention should be given to an ASCS publication titled “Socrates in the Agora”. There the authors combine findings from the archaeological excavations at the Agora with Plato’s dialog “Phaedo” to conclude that the the cell where Socrates was held prisoner and died by drinking hemlock can be uniquely identified. The entire publication can be accessed online at http://www.agathe.gr/Icons/pdfs/AgoraPicBk-17.pdf (see pages 29-33 for an illuminating discussion of the Agora state prison).

Acknowledgement: I would like to thank my daughter, Arianna Papadakis, whose thorough review and thoughtful edits greatly improved the readability of this essay.

 

Time to Pull US Nuclear Weapons Out of Turkey

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Storing nuclear weapons close to trouble is a bad idea, and giving Ankara a shared finger on the nuclear trigger is rapidly losing its charm

Amid the recent self-congratulatory celebrations of the North Atlantic Treaty Organization’s 70th anniversary, there was no mention one of its strangest policies: the nuclear sharing program that keeps American nuclear bombs in five NATO countries (Belgium, the Netherlands, Germany, Italy and Turkey) and trains host air forces to use them. Thus at Incirlik Air Base in Turkey, about 100 miles from the Syrian border, the United States stores some 20 to 80 B61 nuclear weapons for delivery by Turkish or American aircraft. There is not much comfort in knowing that these weapons are under direct American control in heavily guarded bunkers and are designed to be unusable without the proper codes. It is time to bring them home.

American-Turkish relations are not good and are likely to turn worse. Kurds populate parts of Turkey’s border with Syria and Iraq and have been our close ally in the struggle with the Islamic State, but are regarded by the Turks as secessionists and terrorists. The United States has promised not to abandon the Kurds as it has in the past, but that promise puts the United States’ hopes to stabilize the region on a collision path with Turkey.

Complicating the relations are Turkey’s attempts to acquire Russian military technology, most notably the S-400 air defense system, while remaining part of United States’ F-35 stealth fighter program. Turkey is an industrial partner in the F-35 program and is scheduled to purchase 100 of the aircraft. The first of Turkey’s F-35s are ready for delivery. But Turkey is also scheduled to receive soon the first components of the Russian S-400 system it has purchased, which American military officials have said is incompatible with Turkish possession of the F-35; The fear is that details of the fighter’s stealth features and performance will be revealed to the Russians who will help maintain the S-400.

Nuclear sharing began in the 1960s as a way to assure European members of NATO of America’s commitment to their defense, and to ward off any temptation to acquire nuclear weapons of their own. The presence of American tactical nuclear systems like the B61 bombs would tie American forces to the fate of their hosts. The sharing of the weapons’ delivery would give these countries a direct role in the nuclear enterprise without requiring them to actually build weapons.

Decades have passed, as has the Cold War, and with it, the Soviet forces in the Warsaw Pact countries, the original targets of the weapons. NATO nuclear sharing, though, persists. The weapons and the assigned aircraft are aging. The United States is currently updating the bombs and has designated the F-35 as the replacement aircraft for the F-16, the delivery aircraft for the NATOpartners (except for Germany and Italy, which use the Tornado). Some are having second thoughts about hosting the weapons or replacing the aircraft. The Parliament in the Netherlands has expressed doubts, as have members of the governing coalition in Germany. Nuclear weapons aren’t the temptation they once were for Europeans. Turkey, which is the bridge to the Middle East, is silent on the subject.

Storing nuclear weapons close to trouble is a bad idea. Giving Turkey a shared finger on the nuclear trigger is rapidly losing its charm especially as Turkey flirts with Russia and has growing grievances with the United States. Let’s end NATO’s nuclear-sharing program, beginning with the nuclear weapons at Incirlik.

BY HARVEY M. SAPOLSKY

  • PROFESSOR EMERITUS, MIT

www.defenseone.com

Mike Gravel: The Cambodia Genocide is Part of Henry Kissinger’s Legacy

Από
pcuser
-
0

Forty-four years ago last week, Cambodia was taken over by the Khmer Rouge. From 1975 to 1979, in what is referred to as the Cambodian Genocide, a quarter of the country’s entire population was wiped out. There is some debate over the exact number: 1.6 million dead? 2.5 million?

In the 2000s, Cambodia held a national tribunal. Two prominent party members were convicted for crimes against humanity. But someone else should have been tried, too. And we, as a nation, cannot talk about the genocide without talking about the United States.

“It’s an order, to be done. Anything that flies, on anything that moves.”

The fall of Phnom Penh may have been executed by Pol Pot, but it was designed by Henry Kissinger. In 1969, off of CIA intelligence, President Richard Nixon gave Kissinger – then the U.S. National Security Advisor – a carte blanche to target Vietnamese troops in Cambodia. Up to 500,000 people died in our air raids.

The Khmer Rouge took advantage of the destabilization and used our crimes as propaganda to recruit civilians. In the 80s, after their defeat, we would go on to fund their exiled soldiers.

“It’s an order, to be done. Anything that flies, on anything that moves.”

Henry Kissinger, a man whose appetite for corpses is dwarfed only by his gluttony for division. In a just world, he would be tried as an accomplice in the Cambodian Genocide. But it isn’t just Cambodia. You will find him trailing blood in Chile, in Vietnam, in Bangladesh, in Argentina, in Laos, in Indonesia, in Israel, in Cyprus, in Cuba, in East Timor (a third of the population killed). In 2018, on North Korea, he demurred: “The temptation [of] … a pre-emptive strike is strong.”

“It’s an order, to be done. Anything that flies, on anything that moves.”

When we talk about Kissinger, we must confront the fact that – while looming large – he is merely one cog in the American war machine. We must beware the other Kissingers. The ones whose names and faces are yet to stain our history books. The men and women waiting patiently for their turn to whisper “Death” in the ears of our leaders. Some of them are already there. And we, the people, have a duty to shout back “Peace.”

We may never see Henry Kissinger extradited to the Hague. So let us rebel by doing what he despises most. To band together. To unite, under one wish – his speedy extradition to Hell.

By

GUEST COLUMN

Former U.S. Sen. Mike Gravel, D-Alaska, served in the U.S. Senate from 1969-1981. He ran for the Democratic and Libertarian presidential nominations in 2008. He is currently running for the Democratic presidential nomination. More information on his campaign can be found at https://www.mikegravel.org.

www.floridadaily.com

TURKEY DELIVERS DOZENS OF ARMORED VEHICLES TO GNA, DESPITE U.N. ARMS EMBARGO ON LIBYA

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Turkey has delivered dozens of armoured vehicles to forces loyal to the Government of National Accord (GNA) in the Libyan capital of Tripoli photos released by Libyan sources on May 18 revealed.

The photos show more than 20 Turkish-made BMC Kirpi mine-resistant ambush protected (MRAP) vehicles being unloaded in Tripoli’s main port.

The BMC Kirpi has STANAG 4569 Level 3 armour, five firing ports and four bulletproof windows on each side of the troop compartment. The ones delivered to GNA forces appear to be equipped with remotely controlled weapon stations and IED jamming systems.

Turkey Delivers Dozens Of Armored Vehicles To GNA, Despite U.N. Arms embargo On Libya (Photos)

Click to see-full-size image

According to Libyan sources, a Moldavian cargo ship named “AMAZON” transported the vehicles from the Turkish port of Samsun to Tripoli. The ship is reportedly managed by a Turkish company named AKDENİZ RORO SEA.

Turkey Delivers Dozens Of Armored Vehicles To GNA, Despite U.N. Arms embargo On Libya (Photos)

Click to see full-size image. Via: marinetraffic.com

Aegean Hawk, a Twitter account that observes naval traffic in the Aegean sea, released photos showing AMAZON crossing the Chios Strait en route to Tripoli on May 15.

View image on TwitterView image on TwitterView image on TwitterView image on Twitter

AegeanHawk@AegeanHawk

Ro-Ro cargo 🇲🇩Amazon southbound Strait from port in to in with covered cargo on upper deck
Amazon stopped also in and ports.

25

19 people are talking about this
Twitter Ads info and privacy

Turkey as well as Qatar are known for being the main backers of the internationally-recognized GNA. However, this was the first time Ankara was coughed while delivering weapons to its allies in Libya.

The delivery of these armored vehicles is a clear violation of the arms embargo imposed on Libya by the U.N. Security Council (UNSC) since February of 2011. This act could lead to a crisis between Turkey and the main backers of the Libyan National Army (LNA), Egypt and the UAE.

southfront.org

The Merkel Model

Από
anixneuseis
-
0
Angela Merkel
FABRIZIO BENSCH / REUTERS
To the six women currently running in the 2020 presidential race, I offer this advice: Study German Chancellor Angela Merkel, the world’s most successful living politician, on the basis of both achievement and longevity. Now in her 14th year as chancellor of Europe’s powerhouse, Merkel has upended the rules of the male-dominated German political culture, and transformed her country along the way.

How did an East German pastor’s daughter scale a mountain of resistance as a triple outsider: a woman, a scientist, and an East German? Not by waiting politely for her turn. Merkel prevailed in a world stacked against her through a combination of persistence, preparation, calculation, and a well-curbed ego. And it’s a model other women—and men—can copy.

In the ’90s, Chancellor Helmut Kohl picked Merkel as his minister for women, then minister for the environment. Though her Ph.D. is in quantum chemistry, Merkel applied herself to the study of macho behavior as she inched her way up the German political mountain. When her colleagues dubbed her Kohl’s Madchen—the chancellor’s “little lady”—she smiled, bided her time, and struck when no one expected it. In a high-risk act of political patricide, Merkel published a front-page newspaper article stating that her party was more important than her mentor, the chancellor. She thus brashly rang down the curtain on the Kohl Era, and opened the Age of Merkel. Motivated by both personal ambition and a genuine effort to save the CDU, she succeeded on both fronts.

None of the many strutting demagogues on the world stage—Donald Trump, Vladimir Putin, Recep Tayyip Erdoğan—has managed to shake Merkel’s self-possession. Not even America’s humiliator in chief can shake a woman so well prepared for male antics. “Don’t say I never gave you anything,” Trump said to her, at a G7 conference last summer, tossing Merkel a Starburst he retrieved from his pocket. The sole reaction Merkel allowed herself was a pair of extremely raised eyebrows. When, in 2007, during a meeting at his Black Sea residence, Putin unleashed his black Labrador—knowing she was once bitten and twice shy of dogs—her face was an iron mask. “He needs to do this to prove he’s strong,” she later told her staff. Having grown up under the same totalitarian regime that produced Putin, she is aware of his KGB training. She sees anger as a wasted emotion she simply cannot afford to indulge. For drama, Merkel goes to the opera—which she does a great deal.

Another lesson from the Merkel manual is to out-prepare the man across the negotiating table. She lets men (it’s still usually men) bluster uninterrupted until they run out of steam. When her turn comes, her calm command of facts reduces their grandiloquence to its simplest components. Merkel does not counter bombast with bombast, but with deflation.

Yet another rule in the Merkel playbook is to treat high office as a job, not as identity. She keeps talking to Putin and to Trump and the others because she sees that as her job. So insults and attacks, however personal and low, are not about her. Sometimes even Merkel has found this a tough rule to follow, as when a German politician called her “an old bird from the East.” “I can’t help where I’m from,” she said, stung by the taunt. But mostly she brushes off such insults. She treats social media’s nastiness as being about her office, not her.Moreover, she has starved the tabloids and the internet of juicy material. She does not tweet. Not a whiff of scandal has touched her two decades in public life. Neither tell-all memoirs nor leaks have seeped from her office.

When Barack Obama visited the chancellor for the last time as president in late 2016, he was startled to see the same faces he first saw eight years earlier running her office. “You guys are still all here!” he exclaimed. Her staff is loyal because she works them no harder than she works herself. “She really thinks twice,” one of her top aides told me, “before she calls us on the weekend.” Merkel devours briefing books, not people.

Merkel clearly enjoys power. Power is a way to get things done: passing minimum wage, closing Germany’s nuclear power plants after the Fukushima explosion, promoting marriage equality, keeping the EU and the U.S. united in sanctioning Russia for invading Crimea, as well as rescuing the euro in 2008. In 2015, in her typically undramatic way, she announced, “Wir schaffen das,” we can handle this, thereby allowing 1 million refugees from the wars of the Middle East a chance to restart their lives in German society. To a remarkable extent, Germany has handled it, though the AfD sits in the Bundestag as a result.

Merkel does not seem to crave the trappings of power. She has no private jets, yachts, or mansions. Her security personnel are instructed to hang way back. (I’ve observed her shop for shoes: the image of a middle-aged lady trying on footwear, not a hint that this is the world’s most powerful woman buying six identical pairs of sensible black flats.) She and her scientist husband live in the same apartment, across from Berlin’s Pergamon Museum, that they’ve lived in for decades. Only his name is on the buzzer. Her modest country house in her native Brandenburg is no paparazzi magnet. And here is another remarkable feat for one of the world’s most famous people: She has ferociously fought for, and has been largely granted, the right to a private life. Her closest staff was not sure where she spent her annual August break last year. (Mostly in her country house.) So, another formula for political longevity: If you are not constantly in the public’s face, chances are people won’t tire of you quite as fast. Even in her own country, Merkel is a figure of some mystery.

Persistence is a key component of the Merkel model. Merkel refuses to give up on even bad actors. She knows when Putin lies to her. He claimed, as his military moved into Crimea, that the “little green men” were not his militia. “We have eyes, Vladimir!” an exasperated Obama exclaimed, and stopped engaging him. Merkel persisted. In a single week in February 2015, Merkel shuttled among nine cities, on two continents, in search of peace.

She’s applied the same approach to Trump. Armed with maps and charts, she patiently explained to the American president how many jobs German car manufacturers create in South Carolina, and why NATO is about shared values, not merely dues paid into an account. In her view, even if only 10 percent of her message gets through, that’s better than giving up on Berlin’s most important relationship, its historic mentor and the midwife of German democracy, the United States.

Her record as chancellor is not without critics. Henry Kissinger, though her friend, accused her of recklessly endangering Germany by allowing so many refugees to enter, with so little advance planning. Indeed, her heart did seem to hold sway over her head in that instance. The fact that for the first time since the Second World War a far-right extremist party, the AfD, is present in the Bundestag is the direct result of her refugee policy and the populist reaction it provoked. (Some 400,000 of those refugees now have jobs or are in training. The jury, though, is still out on the long-term consequences of her riskiest policy by far.)

But perhaps her greatest deficit is as a communicator. She simply lacks that vital instrument of leadership: the ability to galvanize the people with a stirring message, or to fully explain why she makes certain decisions on their behalf. Angela Merkel has compensated for this lack by winning her people’s trust that she is working soberly and seriously on their behalf. Still, we are in unfamiliar and rough political waters on both sides of the Atlantic now, and it is unclear if her calm and steady-as-she-goes style is long sustainable. In a year or two, Merkel will leave the world stage, seething with populist-fanned passions. Nevertheless, the Merkel model should inspire both women and men in politics. And women, who have too few role models for political success, can look to Angela Merkel for inspiration.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

KATI MARTON is the author of True Believer: Stalin’s Last American Spy and the forthcoming book Alone: The Life and Times of Angela Merkel.
https://www.theatlantic.com/ideas/archive/2019/05/how-angela-merkel-keeps-power-mans-world/589675/
1...2,6612,6622,663...3,033Σελίδα 2,662 από 3,033