Αρχική Blog Σελίδα 2656

Erdoğan reshaped command structure of Turkish troops deployed in Cyprus

Από
pcuser
-
0

Abdullah Bozkurt

Many of the commanding officers of troops that Turkey maintains in divided Cyprus were removed on flimsy evidence as part of a major overhaul of the Turkish military by the government of Islamist President Recep Tayyip Erdoğan.

According to a trove of secret military documents obtained by Nordic Monitor, highly dubious evidence was presented as a pretext for removing senior officers in the 39th Mechanized Infantry Division, fueling suspicions that the Turkish government is bent on escalating tensions with the Greek Cypriots, with military ranks filled by neo-nationalists and Islamists.

The charges filed against the officers, ranging from coup plotting to terrorism, are believed to simply have been a pretext for shaping the command structure of what the Turkish government calls the Cyprus Turkish Peace Force Command (Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı). Greek Cypriots label the troops as occupying forces, present on the island since 1974, when Turkey sent troops following a Greek Cypriot coup d’état intended to force union with Greece.

The activities of Turkish troops in Cyprus have recently created tension between Turkey and Cyprus, and the UN peacekeeping force was called upon to help resolve the situation. It is not clear whether the Turkish army activities had anything to do with the massive purge that took place in the Turkish Armed Forces, which have lost some 70 percent of its generals and admirals since 2016.

Nurullah Özdemir, a 47-year-old senior colonel with the 39th Mechanized Infantry Division, located in Çamlıbel (Morphou), was abruptly suspended on August 11, 2016 and later removed on the claim that his name was mentioned in one of the statements given by defendants in a 2016 failed coup investigation. Although he had played no role in a very limited mobilization in the July 15, 2016 events and was stationed on the island at the time, he was profiled as one of the many who would be purged from the military.

Col. Özdemir was detained in Izmir province when he returned to Turkey on August 28, 2016 following his suspension. which relieved him of his firearm as well as his salary. Süleyman Kotaman, another senior colonel, was also removed from his position in a similar and controversial procedure initiated by the Land Forces Command, which acted on unsubstantiated claims passed on by Turkish intelligence and the police force.

Col. Bülent Demirdöver, Staff Col. Bilal Bayram, Capt. Dursun Kalebaşı, Lt. Col. Yener Demir and Staff Lt. Col. Uğur Sarı all shared the same fate and faced investigation and prosecution on what appears to be totally circumstantial evidence.

The documents also named Staff Capt. İlker Can, Capt. Erhan Mesut Akyıldız, 1st Lts. Kadir Gültekin and Bilal Yılmaz; Lts. Zafer Çalış, Melike Calış and Rıdvan Akyol; and Sgts. Ömer Yaman, Tunçkan Efe, Sabri Yalçın, İrfan Doğan, Muammer Avcı and Durmuş Çırak as among those targeted by the witch-hunt probes.

The evidence presented by Turkish authorities to support serious charges of terrorism and coup plotting against the officers included bank accounts maintained by their relatives in Turkey. The accounts were held at Bank Asya, which was established in 1996 upon formal approval of regulators and had 210 branches, 5,000 employees and around 1.5 million clients. It operated under the supervision of independent regulatory bodies in Turkey that were responsible for overseeing the banking sector. It was a popular financial institution and one of the country’s best capitalized banks.

Turkey’s 39th Mechanized Infantry Division conducted military drills on March 23, 2017 in Cyprus.

The government took over the bank on February 4, 2015, when Erdoğan launched a major crackdown on the Gülen movement in the aftermath of major corruption investigations that incriminated Erdoğan, his family members and his business and political associates. It was a retaliatory operation to punish investors and shareholders of the bank who decided to not support the Erdoğan government in the face of massive corruption in the government.

According to the profiling data of the officers, only Sgt. Doğan had an account with Bank Asya. In the case of six officers, a relative had an account with the bank, which was enough to punish the officers on account of actions taken by their immediate or distant relatives.

The mere fact that Col. Özdemir’s in-laws (father-in-law, mother-in-law and sister-in-law) had all accounts with Bank Asya was sufficient to remove and dismiss him from the military. Similarly, Lt. Col. Adem Topaktas was flagged because his sister-in-law had an account at the same bank.

Another charge that lacks real proof of any criminal behavior is that a few officers or their relatives had allegedly downloaded and/or used the ByLock mobile phone messaging application. The Turkish government has effectively criminalized the use of many encrypted messaging applications, although there is no such provision in the penal code. Indictments filed against critics in Turkey include not only ByLock but other encrypted apps such as Viber, Telegram, WhatsApp, Messenger, Tango and Coco as if their use amounts to criminal behavior.

Turkish courts routinely convict people for simply downloading or using the ByLock application although no criminal content has been found in the substance of the messages. This policy of the Turkish government has been criticized by inter-governmental organizations and as well as nongovernmental human rights groups. The UN Human Rights Council’s Working Group on Arbitrary Detention (UN/WGAD) stated that detention, arrest and conviction in Turkey based on the alleged use of ByLock are violations of Articles 19, 21 and 22 of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR).

More officers who were deployed to Cyprus but not listed in the classified documents that Nordic Monitor obtained faced prosecution, dismissal and arrest. For example, Maj. Gen. Sadık Piyade, commander of the 39th Mechanized Infantry Division, was also detained as a suspect in the 2016 coup and interrogated by the authorities. Turkish prosecutor had to drop the investigation when nothing was found against him, but he was forced to retire.

In addition to the 39th Mechanized Infantry Division, the Turkish army maintains more troops on the island such as the 28th Mechanized Infantry Division, the 14th Armored Brigade and various commandos, artillery regiments and battalions.

The secret documents drafted by the Turkish military with respect to forces in Cyprus are posted below: (It may take a while to load due to the size of the documents.) 

About the author

Abdullah Bozkurt

[email protected]

Τρολ που ξοδεύουν χρήμα για τον ΣΥΡΙΖΑ

Από
anixneuseis
-
0

Κώστας Γιαννακίδης 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019, 06:53 protagon.gr

H κυβέρνηση οργίζεται και απειλεί το Facebook επειδή επέλεξε μη αρεστούς ιδιώτες για τη διασταύρωση στοιχείων και τον έλεγχο fake news, ωστόσο σφυρίζει αδιάφορα όταν αποκαλύπτεται ότι μία άγνωστη εταιρεία ξόδεψε τα περισσότερα από όλους τους διαφημιζόμενους προκειμένου να προωθήσει την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατφόρμα

Λίγες μέρες πριν τις κάλπες της 26ης Μαΐου, ο Γενικός Γραμματέας Ενημέρωσης Λευτέρης Κρέτσος άφησε να εννοηθεί ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία αν το Facebook δεν ανακαλέσει την ανάθεση προς τα Ελληνικά Hoaxes για τη διασταύρωση στοιχείων και την επισήμανση fake news που αναρτώνται στις ελληνικές σελίδες της πλατφόρμας. Ο κ. Κρέτσος δεν εξήγησε ποια ακριβώς θα είναι η φύση της πρωτοβουλίας, επιτρέποντας στη φαντασία μας να οργιάζει και να φτάνει ως την προτροπή που είχε εκστομίσει ο πρόεδρος της «Ελληνικής Ένωσης Χρηστών Internet», όταν, συνομιλώντας στην ΕΡΤ με την Κατερίνα Ακριβοπούλου, κάλεσε την κυβέρνηση να απαγορεύσει το Facebook, βαδίζοντας στα χνάρια του Ερντογάν. Ομοίως, sites που ασχολούνται με τα τεκταινόμενα στα media και συνήθως απηχούν τις απόψεις του Νίκου Παππά, είχαν προαναγγείλει και αυτά νομοθετική ρύθμιση κατά του Facebook αν και δεν εξειδίκευσαν με λεπτομέρειες.

Υστερα βέβαια ήρθαν οι εκλογές. Η κυβέρνηση δεν έκρυψε την ενόχλησή της για την ανάθεση από το Facebook προς τα Ελληνικά Hoaxes. Μάλιστα κυβερνητικά στελέχη είχαν υποδείξει και εναλλακτικές επιλογές όπως «Η Εφημερίδα των Συντακτών» ή το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Ωστόσο επειδή το Facebook είναι μία ιδιωτική πλατφόρμα που κάνει like σε όποιον γουστάρει, αποφάσισε να συνεργαστεί με ιδιώτες στους οποίους έκανε εξαντλητικό έλεγχο.

Αυτή η υπόθεση μας έκανε να διαπιστώσουμε ότι, πράγματι, στην κυβέρνηση και στον φιλικό προς αυτήν έντυπο και δικτυακό Τύπο, υπάρχει μία γόνιμη ανησυχία για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το Facebook. Προκαλεί εντύπωση, λοιπόν, η αδιαφορία που επιδεικνύεται μετά τις ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις που έκανε το insidestory.gr για την εταιρεία που τάισε με διαφημίσεις το Facebook όσο κανένας άλλος στην προεκλογική περίοδο.

Το εξαιρετικό ρεπορτάζ του Γιάννη Γορανίτη μας αποκαλύπτει ότι ο πρώτος σε δαπάνη διαφημιζόμενος στο Facebook κατά την προεκλογική περίοδο, ήταν η εταιρεία In Progress που πλήρωσε 73.000 ευρώ για να προωθήσει περιεχόμενο που αναρτούσε στις σελίδες της. Το εν λόγω περιεχόμενο είτε προωθούσε τους υποψηφίους και την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ, είτε επιτίθετο στον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Ο αριθμός τηλεφώνου, που η εταιρεία είχε καταχωρήσει στο Facebook, είναι ίδιος με τον αριθμό τηλεφώνου που έχει καταχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ -η πλατφόρμα εκθέτει δημοσίως τα στοιχεία όσων αγοράζουν χώρο για πολιτική διαφήμιση.

Στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου, η Κουμουνδούρου δήλωσε πλήρη άγνοια. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν χρειάζεται να ακούσεις το νιάου νιάου. Βλέπεις τη γάτα στα κεραμίδια. Ενδεχομένως σε μία άλλη Πολιτεία, ένας εισαγγελέας θα σήκωνε το τηλέφωνο και θα ζητούσε να μάθει περισσότερα για αυτήν την εταιρεία και την προέλευση των χρημάτων που διέθεσε σε διαφήμιση υπέρ του κυβερνώντος κόμματος. Αλλά εδώ οι ελεγκτικές αρχές αδυνατούν να βρουν κάτι μεμπτό στο έμβασμα 4 εκατ ευρώ από τη Βενεζουέλα προς εταιρεία με έδρα κατάστημα στο Κερατσίνι, θα ασχοληθούν με τα μικροποσά στο Facebook;

Εννοείται ότι το θέμα έχει μεγάλη πλάκα. Διότι από τη μία ακούς τα κυβερνητικά στελέχη να καταγγέλλουν τα fake news και τα media και από την άλλη οι ίδιοι συλλαμβάνονται με τη γίδα στην πλάτη να στήνουν επιχείρηση χειραγώγησης της κοινής γνώμης και συκοφάντησης των αντιπάλων τους. Άλλα έτσι εξελίσσονται αυτά. Ξεκινάς με εθελοντές που γίνονται κομματικά τρολ και μετά το συνεχίζεις πιο επαγγελματικά. Και αν χειριστείς έξυπνα και κανένα μυστικό κονδύλι, έχεις τους λακέδες σου με τον μήνα.

Πηγή: Protagon.gr

Οι Τούρκοι υλοποιούν σχέδιο στη Θράκη, αλλά η ελληνική πολιτική ηγεσία, ως συνήθως, κοιμάται…

Από
anixneuseis
-
0
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Hellas Journal.

File Photo: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Κομοτηνή. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Το τουρκικό προξενείο στη Θράκη, έδρασε και δρα, όπως ο κατοχικός ηγέτης, Ραούφ Ντενκτάς στην Κύπρο και οι Αλβανοί στο Κοσυφοπέδιο. Όσοι δεν εθελοτυφλούν και αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει οι Τούρκοι, βλέπουν δια γυμνού οφθαλμού ότι οι μουσουλμάνοι στη Θράκη, χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους.

Όπως στην Κύπρο… Όπως στο Κοσσυφοπέδιο…

  • Πάνω απ’ όλα, οι Τούρκοι, εκμεταλλεύονται την αδιαφορία του αθηναϊκού κράτους, οι εκπρόσωποι του οποίου ενοχλούνται μάλιστα όταν κάποιος εντοπίσει τα λάθη τους. Ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις, χωρίς αμφιβολία. Το βάρος της ευθύνης δεν το φέρει μόνο η σημερινή, η οποία, όμως, στο πλαίσιο της διεθνιστικής βλακείας που την κυριαρχεί ιδιαίτερα εάν το θέμα αφορά μειονότητες, ξεπέρασε τα όρια. Αλλά τι περιμένει κανείς όταν κάποιοι υπουργοί και βουλευτές των περισσότερων κομμάτων, δέχθηκαν να γίνουν το όχημα για τους μουσουλμάνους της Θράκης, ώστε να έχουν κομματικά οφέλη;

Έχουν γίνει καταγγελίες που αφορούν πολιτικούς, οι οποίοι εξυπηρετούν τους ηγέτες των μουσουλμάνων για μερικές ψήφους. Και με τον τρόπο αυτό καθορίζεται και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της ηγεσίας της μουσουλμανικής κοινότητας, η οποία δεν αποτελείται και από τους καλύτερους τύπους, αλλά από στρατευμένους ισλαμιστές, οι οποίοι ελέγχονται από την τουρκική κυβέρνηση.

Το διάστημα αυτό είναι σημαντικό για την Τουρκία, διότι στην Ελλάδα θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές και οι μουσουλμάνοι, που βεβαίως νοιώθουν Τούρκοι, οργανώνονται για να εκλέξουν όσους πιο πολλούς βουλευτές μπορούν μέσω των ελληνικών κομμάτων. Συναγωνισμός και ανταγωνισμός παρατηρείται για να εξασφαλίσουν τα κόμματα τα …μπουμπούκια της μειονότητας. Πρέπει να ντρέπονται.

  • Είναι γεγονός ότι η απαράδεκτη απόφαση του ΑΚΕΛ, του κομμουνιστικού κόμματος της Κύπρου, να υποστηρίξει και να εκλέξει Τουρκοκύπριο στις ευρωεκλογές, φιλικό προς την Τουρκία, δημιουργεί ένα γενικότερο πρόβλημα και προσφέρει τροφή για σκέψη και δράση στους συνεργάτες του τουρκικού προξενείου.

Σε ότι αφορά την μουσουλμανική μειονότητα, τα πράγματα δεν λέγονται με το όνομα τους και οι πολιτικοί μας καταφέρνουν και κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους. Έχουν όλοι το ίδιο πρόβλημα. Οι ψήφοι των μουσουλμάνων είναι καθοριστικές για να εκλεγούν και γι’ αυτό το λόγο αναγκάζονται να εισέρχονται σε ένα παζάρι για να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους. Ηθελημένα ή όχι, η Άγκυρα κάνει τη δουλειά της, διότι επειδή υπάρχει ο φόβος των επόμενων εκλογών, θα μπορούσε να ασκήσει εκβιασμό επί Ελλήνων πολιτικών. Η φράση που χρησιμοποιήθηκε σε ένα κείμενο μας για τον κίνδυνο να μετατραπεί η Θράκη σε Κόσοβο, κινητοποίησε πολλούς ανθρώπους.

Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι αυτό:

  • Μπορεί να συμβεί αυτή η εξέλιξη σε χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Ελλάδα; Θα μπορούσε η Θράκη να «αυτονομηθεί»; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Ακριβώς επειδή η Τουρκία ασκεί απόλυτο έλεγχο, για αρκετούς αναλυτές όλα είναι πιθανά.

Επειδή έχω μελετήσει πως φτάσαμε στην Κύπρο στο σημείο το 18% της ισχνής μειοψηφίας να απαιτεί ίσα δικαιώματα με το 80% της πλειοψηφίας, και που κατέληξε η προσπάθεια των Αλβανών στο Κοσυφοπέδιο, ναι ανησυχώ ότι η Θράκη θα μπορούσε να χαθεί. Όμως, αν υπάρξει στενή συνεργασία των κομματικών δυνάμεων δίχως ιδεοληψίες αλλά με πραγματική αγάπη για την Ελλάδα, όλα μπορούν να αλλάξουν. Υπάρχει ακόμα χρόνος για να αποφευχθεί το «μοιραίο».

  • ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Γνωστή εθνικιστική λαθρόβια και κρατικοδίαιτη ιστοσελίδα της ευρύτερης “αριστεράς”, που έχει κλέψει επανειλημμένα κείμενά μας, τα οποία παρουσιάζει ως δικά της, επιτέθηκε στην ιστοσελίδα μας επειδή δεν κρύβουμε την πραγματική κατάσταση στη Θράκη. Είναι μία κατάσταση πολύ επικίνδυνη. Γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται πισω από αυτή την άθλια εθνικιστική επίθεση εναντίον μας. Εμείς συνηθίζουμε να μιλάμε με ονόματα και …διευθύνσεις. Θα το κάνουμε σύντομα.

https://www.apopseis.com/oi-toyrkoi-ylopoioyn-schedio-sti-thraki-alla-i-elliniki-politiki-igesia-os-synithos-koimatai/

Trump team is adopting a pipeline plan to wean Europe off Russian fuel

Από
anixneuseis
-
0

BY MICHAEL WILNER  

BUREAU OF ENERGY RESOURCES

WASHINGTON

President Donald Trump’s top national security aides believe the roadmap to Middle East peace has been traced on a physical map they have hanging in the White House marked by power plants, gas terminals and ambitious pipeline projects.

According to three senior administration officials, that map – declassified and obtained by McClatchy – has motivated members of the National Security Council to prioritize the formation of a gas forum in the Eastern Mediterranean that would simultaneously boost and entangle the economies of several countries that have been at odds for decades.

Fascination with regional energy resources has formed the basis of an organizing principle for policymaking among key members of Trump’s inner circle, who similarly view oil and gas needs as critical to their strategies toward Russia and the European Union, according to White House and Defense Department sources.

It is a rare instance of continuity between the Trump and Obama administrations. The map was first created by State Department cartographers and energy diplomats working at the direction of former Vice President Joe Biden, according to its architect, Amos Hochstein, former special envoy and coordinator for international energy affairs.

“It took us a long time to create,” Hochstein told McClatchy. “There’s complete continuity, and it is thanks to the vision and leadership of Vice President Biden.”

CROSS-GOVERNMENT COOPERATION

The Trump administration is supporting two bipartisan congressional efforts that track with its approach: One bill that “promotes security and energy partnerships in the Eastern Mediterranean,” introduced on a bipartisan basis in both houses in May, and another threatening to sanction European firms supporting the construction of Nord Stream 2 pipelines into Germany, predominantly funded by Russia’s state-owned Gazprom.

Secretary of Energy Rick Perry briefed President Donald Trump two weeks ago in the Oval Office on the Russian pipeline effort, which circumvents Ukraine by running through the maritime territory of Baltic states that are entirely reliant on Russian fuel.

The administration has grown increasingly vocal in its opposition to the Nord Stream 2 project.

“If Germany persists in building the Nord Stream 2 pipeline, as President Trump said, it could turn Germany’s economy into literally a captive of Russia,” Vice President Mike Pence said in April at a NATO anniversary event in Washington.

VP Pence urges Germany to end dependence on Russian oil

Vice President Mike Pence, speaking at a NATO event in Washington, D.C. on April 3, 2019, said that if Germany persists in building the Nord Stream 2 pipeline, it could turn Germany’s economy into a “captive of Russia.”

By Atlantic Council

Perry says the president will support the Senate’s sanctions legislation introduced in early May. And as the administration seeks to thwart the Russian effort north of Europe, it is also working to facilitate an Egyptian-led initiative to its south that could produce a potent regional gas market.

White House officials told McClatchy in April they had requested a formal observer role at future meetings of the Eastern Mediterranean Gas Forum – comprised of Jordan, Italy, Greece, Cyprus, Israel and the Palestinian Authority – offering to help flesh out the structure of the forum with U.S. expertise.

On this front, the administration enjoys support from unlikely allies. Eliot Engel, the Democratic chairman of the House Foreign Affairs Committee, met last week with the Cypriot president and said the Mediterranean gas forum project was a strategic opportunity for the U.S. to stymie Russian influence efforts over local energy resources. “I think that [Russian President Vladimir] Putin and Russia can’t and should not be able to control the situation,” Engel stated.

And in late April, Bob Menendez, a Democratic senator from New Jersey serving as ranking member of the Senate Foreign Relations Committee, praised the Trump administration for its efforts while touting a bipartisan bill he recently authored with Republican Senator Marc Rubio of Florida.

The legislation “sends a clear message from the Senate to the region and the world,” Menendez stated in Athens: “The Eastern Mediterranean is a region of central importance to our country. And it must therefore figure more prominently in how we allocate diplomatic energy, engagement and resources.”

Democratic aides in the House and Senate acknowledge that energy strategy represents a rare area of agreement across the aisle.

“There is definitely bipartisan cooperation on both of these energy fronts,” said one Democratic congressional source, who made note of several recent congressional visits to the region, or CODELs, that have focused on the energy strategy. “To the extent that the [National Security Council] is informing the State Department, they have been very engaged with Congress on this.”

Two Florida congressmen, Democratic Rep. Ted Deutch and Republican Rep. Gus M. Bilirakis, introduced a bill last week following Menendez and Rubio’s Senate effort that would boost the White House strategy. Countering Russia’s creeping influence over energy resources in the region “could certainly be an implication” of the bill, said a second Democratic congressional source.

State Department Acting Assistant Secretary David Satterfield traveled to Beirut last Tuesday, hoping to broker a settlement to a maritime border dispute between Lebanon and Israel, both of which lay claim to offshore territory with promising new gas fields. A State Department official told McClatchy that a resolution there could “unleash” private sector investment into the project.

“There’s a lot riding on that portion of this,” the official stated. “If that maritime border could be resolved, a lot more energy companies would be all-in on exploration. It opens up a great deal of opportunity.”

AN ENERGY STRATEGY YEARS IN THE MAKING

The attention of prominent NSC officials – including Perry, National Security Adviser John Bolton, Senior Director for Strategic Assessments Victoria Coates and Secretary of State Mike Pompeo – has once again elevated a strategy housed at an obscure office at the State Department to the interagency level. That office, called the Bureau of Energy Resources, has been working since the Obama era to wean Europe off of Russian fuel and build “an integrated energy market to catalyze regional cooperation and bolster energy security,” according to its website.

The map outlines oil and gas finds off the coasts of Cyprus, Egypt, Israel and Lebanon over the course of the last decade, and draws between them potential pathways for export that could ultimately facilitate the sale of regional gas to the E.U.

enr_wh_map.jpg
BUREAU OF ENERGY RESOURCES

“I’m never surprised when an administration chooses to see that its predecessors did something right,” Hochstein said. “It’s a glaringly obvious policy choice that supports U.S. and regional interests. There isn’t much downside. But it does require attention to detail, and over two years there’s been an attempt to reinvent the wheel that has wasted time.”

Hochstein, who worked closely with Biden throughout his tenure in government, said that the map was personally presented to Turkish President Tayyip Erdogan during the 2015-2017 Cyprus peace process and laid the groundwork for rapprochement between Turkey and Israel after the Gaza flotilla crisis. “The Lebanese have it, the Israelis have it, the Cypriots have it – this was a huge focus,” he said.

One senior Trump administration official working on an effort to jumpstart Israeli-Palestinian talks would not say whether energy cooperation is a feature of the administration’s peace plan. But the emerging Eastern Mediterranean Gas Forum, based in Cairo, is the only outlet that has brought Israel and the Palestinian Authority around joint cooperation agreements in recent years. “Anything that gets the Israelis and Palestinians to agree on seven points is pretty important,” another official noted.

And as the administration’s effort to form a “Middle East Strategic Alliance,” or MESA, to counter Iran sputters over reluctance among key allies, national security officials are turning to the gas forum as their primary strategic tool to advance U.S. interests regionwide.

In March, Pompeo attended a signing ceremony in Tel Aviv among Greek, Israeli and Cypriot officials for an agreement to advance a $7 billion pipeline that would facilitate the export of local gas to Europe. National security officials tell McClatchy it was an intentional signal of U.S. support for the project, although they continue to express skepticism over the feasibility and cost of laying pipe so deep beneath the sea.

“We basically support the concept of a pipeline – it’s very appealing. The question is whether its economically viable,” one official stated. “If the pipeline makes the gas too expensive on the European market right now, obviously that should be considered.”

‘WHERE ELSE COULD EUROPE GET ITS ENERGY?’

Their emergent vision – of connecting once-rival governments through an energy grid, and of using that practical alliance to enrich the region, diversify European imports and weaken Moscow – is as close to a strategic doctrine as any yet to emerge from the Trump administration.

And yet there is a strategic paradox inherent to that vision, according to Simon Henderson, director of the Bernstein Program on Gulf and Energy Policy at The Washington Institute for Near East Policy.

“The idea that East Mediterranean energy could impact on the European energy balance in such a way as to dent Russian market share is a fantasy – Europe’s thirst for gas is so huge, and Russia’s ability to provide that gas is so great, that it’s a wild dream to even hope we can achieve it given the limited reserves discovered thus far,” Henderson said. “Hoping you can find gas is not the same as finding gas.”

Over two-thirds of European gas is imported from outside of the bloc, roughly half of which comes from Russia, according to the European Commission and Gazprom, amounting to nearly 200 billion cubic meters delivered in 2017.

Energy diplomats from both the Trump and Obama administrations have placed hope in promising data that indicates enough gas exists there to quench the whole of Europe. But estimates of how much fossil fuel resides underneath the outer shores of the Eastern Mediterranean are based off of sophisticated, yet imprecise, seismic modeling.

“Where else could Europe get its energy?” Henderson continued. “If I was being completely non-political on this, I would say Iran.”

RELATED STORIES FROM MCCLATCHY DC
MICHAEL WILNER

Michael Wilner joined McClatchy as its White House correspondent in 2019. He previously served as Washington bureau chief for The Jerusalem Post, where he led coverage of the Iran nuclear talks, the Syrian refugee crisis and the 2016 US presidential campaign. Wilner holds degrees from Claremont McKenna College and Columbia University and is a native of New York City.

https://www.mcclatchydc.com/news/policy/environment/energy/article231114518.html

Τι έχει απομείνει από την Αριστερά;

Από
anixneuseis
-
0
Οι ευρωεκλογές και η άνοδος των Πρασίνων
Mitchell Abidor foreignaffairs.gr
Ο υποψήφιος Raphaël Glucksmann του συνασπισμού Σοσιαλιστικό Κόμμα/Place Publique, σε μια συγκέντρωση στην Λυών, τον Μάιο του 2019. EMMANUEL FOUDROT / REUTERS.
Περίληψη:

Το κίνημα των πρασίνων δεν είναι καθόλου μια εναλλακτική αριστερά. Αυτή είναι η δύναμή του ως εκλογική δύναμη. Ωστόσο, οι στόχοι του είναι περιορισμένοι, και η Ευρώπη έχει απομείνει χωρίς εναλλακτική λύση απέναντι στη νικήτρια αγορά.

Ο MITCHELL ABIDOR είναι ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο May Made Me: An Oral History of the 1968 Uprising in France [1].

Τις τελευταίες 29 εβδομάδες, κάθε Σάββατο στην Γαλλία ήταν επικεντρωμένο στις διαδηλώσεις των κίτρινων γιλέκων [2]. Η αριστερά, η δεξιά και οι πολιτικά αταξινόμητοι και οι μη δυνάμενοι να ταξινομηθούν, έχουν συμμετάσχει σε αυτές τις διαδηλώσεις, οι οποίες κατά καιρούς διολίσθησαν στην βία είτε από τους διαδηλωτές είτε από τις υποτιθέμενες δυνάμεις της τάξης. Όποιες και αν ήταν οι πολιτικές [πεποιθήσεις] των συμμετεχόντων, υπήρξε ένας κοινός παρονομαστής: Το απύθμενο μίσος για τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν [3].

04062019-1.jpg

Ο υποψήφιος Raphaël Glucksmann του συνασπισμού Σοσιαλιστικό Κόμμα/Place Publique, σε μια συγκέντρωση στην Λυών, τον Μάιο του 2019. EMMANUEL FOUDROT / REUTERS
—————————————————————

Η δεξιά πιστεύει ότι ο Macron παραδίδει την Γαλλία στους Ευρωπαίους γραφειοκράτες και ανοίγει τις πόρτες της στους μετανάστες˙ η αριστερά τον βλέπει ως πρόεδρο των πλουσίων. Για όσους διαμαρτύρονται, και όχι μόνο γι’ αυτούς, είναι κάποιος που δεν έχει κατανοήσει -ούτε ανησυχεί για- τον μέσο Γάλλο πολίτη. Και έτσι, κάθε εβδομάδα, με την τακτικότητα του ρολογιού, έχει καθυβρισθεί και προσβληθεί στις πορείες του Σαββατοκύριακου σε όλη την Γαλλία.

Οι ευρωπαϊκές εκλογές, που έλαβαν χώρα στις 23-26 Μαΐου, δεν θα μπορούσαν να έρθουν σε χειρότερη στιγμή για τον Macron. Οι εκλογές θα ήταν δημοψήφισμα για την διακυβέρνηση του Macron, και η αντιπολίτευση τις είδε ως μια χρυσή ευκαιρία για να τον ταπεινώσει. Η κατάσταση ήταν ώριμη για μια πολιτική στροφή, και η περαιτέρω ανάπτυξη της ακροδεξιάς φαινόταν βέβαιη. Ένας μετασχηματισμός της γαλλικής και της ευρωπαϊκής πολιτικής βρισκόταν σε εξέλιξη.

Όμως δεν έγινε έτσι. Το ακροδεξιό Rassemblement National [Εθνικός Συναγερμός] της Marine Le Pen, ήρθε στην πρώτη θέση, απέναντι από το La Republique en Marche [Η Δημοκρατία Μπροστά] του Macron, αλλά τα δύο κόμματα είχαν τελειώσει πρώτο και δεύτερο στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2017 και τα μερίδιά τους στην ψηφοφορία μεταβλήθηκαν οριακά. Το κόμμα της Le Pen ανέβηκε από 21,2% το 2017 στο 24,52% το 2019, ενώ το κόμμα του Macron έπεσε από 24,01% σε 22,84%. Αυτό δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σεισμική μεταβολή -μετά από αρκετούς μήνες που έθεταν υπό αμφισβήτηση την ηγεσία του Macron, οι αντίπαλοι του προέδρου είχαν ελπίσει για κάτι πολύ περισσότερο. Υπάρχει ένα κλισέ που ισχύει εδώ, τουλάχιστον για την κορυφή: plus ça change, plus c’est la même chose (όσο πιο πολύ αλλάζει, τόσο πιο ίδιο είναι).

Οι πιο σημαντικές μετατοπίσεις, ωστόσο, σημειώθηκαν κάτω από την κορυφή. Το παραδοσιακό κεντροδεξιό κόμμα της Γαλλίας, Les Républicains, έπεσε από το 20% το 2017 στο 13,05%. Το αριστερό La France Insoumise είδε μια ακόμη πιο απότομη βουτιά, πέφτοντας από το 19,58% στο 7,94%. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, συνεργαζόμενο με το νέο κίνημα Place Publique, έμεινε σταθερό γύρω από ένα μίζερο 6%. Το ετοιμοθάνατο Κομμουνιστικό Κόμμα είχε ελπίδες να επιστρέψει στο προσκήνιο με τον δυναμικό νέο ηγέτη του, Ian Brossat, αλλά το κόμμα δεν κατάφερε να κερδίσει έστω και μια έδρα και έπεσε κάτω από το 3% των ψήφων που χρειάζεται από την κυβέρνηση ώστε να καλύψει τα εκλογικά έξοδά του. Ένα κόμμα ήδη στερημένο από μετρητά είναι τώρα πιο βαθιά στο πρόβλημα. Ωστόσο, οι Γάλλοι Πράσινοι, οι οποίοι το 2017 συμμάχησαν με τους Σοσιαλιστές, αρνήθηκαν να το πράξουν το 2019 και υπερδιπλασίασαν τα αποτελέσματα σε σύγκριση με τους πρώην συμμάχους τους, κερδίζοντας το 13,47% των ψήφων -μια αύξηση κατά 50% από το μερίδιό τους στις τελευταίες ευρωεκλογές, αν και εξακολουθεί να είναι χαμηλότερα από το καλύτερο αποτέλεσμά του, το 16,28% που έλαβαν στις ευρωεκλογές του 2009. Οι ίδιες τάσεις ήταν εμφανείς και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, με τους συντηρητικούς της παλιάς γραμμής να πέφτουν μπροστά στην σφοδρή επίθεση της ευρωσκεπτικιστικής δεξιάς, ενώ η ήδη αδύναμη αριστερά έχασε από τα πράσινα κόμματα, τους πραγματικούς νικητές στην Ευρώπη.

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Σε δύσκολες οικονομικές περιόδους, με τους μετανάστες και τη μετανάστευση να διακρίνονται μεταξύ των ανησυχιών τους, οι Γάλλοι και οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ζήτησαν απαντήσεις σε τρεις κατευθύνσεις: Μια [δόση] περισσότερα από τα ίδια, μια περαιτέρω ολίσθηση προς τον δεξιό εθνικισμό, και τις ιδιοτροπίες των πράσινων κομμάτων. Λίγοι ενδιαφέρονται για τις λύσεις που προσφέρει η αριστερά. Η αριστερή ομάδα European United Left/Nordic Green στο Στρασβούργο, η οποία αποτελείται από κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ από την Ελλάδα, το Podemos της Ισπανίας και το La France Insoumise, έχασαν 14 έδρες και τώρα είναι η μικρότερη ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Οι αναλύσεις για την παρακμή της αριστεράς τείνουν να εξετάζουν τις προσωπικότητες και τα μηνύματα των ηγετών των διαφόρων κομμάτων. Ο Robert Zaretsky, στην ανάλυσή του [4] για την γαλλική πολιτική σκηνή στο Foreign Affairs, εξέτασε κατά περίπτωση τις ιδέες που κινητροδότησαν την εκστρατεία του Raphaël Glucksmann, του αριστερού αρχηγού του Place Publique και κοινού υποψηφίου των Σοσιαλιστών/Place Publique. Ο Glucksmann αντιτάχθηκε στον νεοφιλελευθερισμό και στην αποδοχή από τον Macron της αχαλίνωτης βούλησης της αγοράς και επέμεινε ότι η Γαλλία πρέπει να «επανυφάνει τους δεσμούς που μας συγκρατούν», δεσμούς που έσπασαν από τις προόδους του καπιταλισμού του 21ου αιώνα.

Ο Zaretsky περιγράφει επίσης τις «κοινότυπες» δημόσιες εμφανίσεις του Glucksmann και την επίδρασή τους στην ικανότητά του να περνά το μήνυμά του. Γράφει ότι το «τσαλακωμένο στυλ ντυσίματός του -μαύρα τζιν, πουκάμισα ανοιχτά στον λαιμό- και αξύριστο πρόσωπο ταιριάζει με το τσαλακωμένο ύφος της ομιλίας του». Κανείς, γράφει ο Zaretsky, «δεν περίμενε ότι ο Glucksmann θα ανταγωνιστεί τον τιτάνιο [Jean] Jaurès», τον σπουδαιότερο αρχηγό του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο οποίος δολοφονήθηκε την 1η Αυγούστου 1914, καθώς ξεκινούσε ο Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ωστόσο, τα προβλήματα με το στυλ και την ηγεσία έχουν διαδραματίσει μόνο έναν δευτερεύοντα ρόλο στην πτώση της αριστεράς. Η χρήση του Jaurès από τον Zaretsky ως σημείο σύγκρισης θέτει τον πήχη ψηλά, αλλά επίσης τον θέτει και σε έναν διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο ο οποίος δεν μοιάζει σχεδόν καθόλου με τον σημερινό κόσμο. Εάν η αριστερά στην Γαλλία, την Ευρώπη και όντως σε όλον τον κόσμο έχει περιπέσει στην έλλειψη σχετικότητας, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι παρέμεινε συνδεδεμένη με ένα όραμα της πραγματικότητας που δεν επικρατεί πλέον. Η αριστερά έχει γίνει μια μάζα πωλητών γραφομηχανών: Πωλεί ένα προϊόν που, αν και ωραίο στην εποχή του, είναι ξεπερασμένο, και κανείς δεν το θέλει πια.

Ο Jaurès ήταν μια τιτάνια μορφή επειδή ήταν η σπουδαιότερη φωνή ενός ισχυρού κινήματος που εξέφραζε την βούληση μιας ανερχόμενης τάξης, του βιομηχανικού προλεταριάτου, με ένα μεγάλο μέλλον μπροστά του. Αυτός ο κόσμος είναι νεκρός και θαμμένος. Αν τα ρούχα του Glucksmann ήταν καλά σιδερωμένα και οι ομιλίες του δυναμικές, το μήνυμά του θα ενέπνεε τις μάζες να ψηφίσουν υπέρ του σοσιαλισμού όπως κάποτε; Πώς θα ήταν δυνατόν, όταν τα πάντα πάνω στα οποία βασίστηκε ιστορικά ο σοσιαλισμός, και που εξακολουθούν να χρησιμεύουν ως θεμέλιο της αριστερής πολιτικής σήμερα, υπήρξαν παρωχημένα επί δεκαετίες;

Στην δεκαετία του 1960, οι στοχαστές της Νέας Αριστεράς, όπως ο Herbert Marcuse και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, θεωρητικολογούσαν ότι η εργατική τάξη δεν ήταν πλέον η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής, ότι είχε συμπεριληφθεί στο σύστημα. Ο αρχικά πιο άγριος εχθρός του καπιταλισμού, η εργατική τάξη, είχε γίνει το ισχυρότερο στήριγμα. Και είχαν δίκιο: Από το Brexit μέχρι την Le Pen και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump, οι εργαζόμενοι αποτελούν πλέον ένα σημαντικό τμήμα της δεξιάς βάσης. Ωστόσο, η αριστερά -τα κόμματα των οποίων ο στόχος παραμένει μια ισότητα στην κοινωνία, ένας στόχος που το Σοσιαλιστικό Κόμμα εγκατέλειψε εδώ και πολύ καιρό- συνεχίζει να δρα σαν η βάση της να είναι ακόμα η εργατική τάξη. Μιλάει για μια φανταστική εργατική τάξη ιδεών και ιδανικών, όπως τα κοινά συμφέροντα των εργαζομένων πέραν των συνόρων, που είναι άξια και ευγενή και που οι άνδρες όπως ο Jaurès υποστήριζαν κάποτε, αλλά που τώρα πέφτουν σε ένα κενό.

Η συρρίκνωση της εργατικής τάξης και η στροφή της μακριά από την αριστερά υπέρ του πικρού εθνικισμού και της ξενοφοβίας, δεν είναι κάτι νέο. Το γιατί αυτή η στροφή έχει αγνοηθεί ή απορριφθεί από την αριστερά είναι ένα ερώτημα που ίσως απαντήθηκε καλύτερα από τον συγγραφέα και φιλόσοφο George Steiner, σε ένα δοκίμιο για το τεύχος του Χειμώνα του 1990, του [περιοδικού] Granta. Γράφοντας ακριβώς καθώς το Σοβιετικό μπλοκ άρχισε να καταρρέει, ο Στάινερ υποστήριξε ότι, αν και ο μαρξισμός είχε καταφέρει «απαράδεκτη κτηνωδία», το πιο θεμελιώδες λάθος του -αυτό που αποκάλεσε ως το «αποτρόπαιο σφάλμα του»- ήταν μια «τρομερή υπερτίμηση των ικανοτήτων του ανθρώπου για αλτρουισμό, για καθαρότητα, για πνευματική-φιλοσοφική τροφή». Συνέχισε λέγοντας ότι η κατάρρευση του δεσποτισμού ήταν« ο εκδικητικός τερματισμός μιας φιλοφρόνησης στον άνθρωπο».

Αυτό που είπε ο Steiner για την Ανατολική Ευρώπη ισχύει τρεις δεκαετίες αργότερα και στην Δύση. Η αριστερά, ωστόσο, δεν μπορεί να δεχτεί ότι το όραμά της για το προλεταριάτο βασίζεται σε μια εσφαλμένη αντίληψη -ότι τα υψηλότερα ιδεώδη του εργατικού κινήματος, του διεθνισμού, της αδελφοσύνης, και της αυτοθυσίας για το κοινό καλό, κινητοποιούν, μπορούν να, ή θα κινητοποιήσουν τη μάζα της κοινωνίας. Οι ιδέες, ή πιο συγκεκριμένα, τα αισθήματα που βρίσκονται επί του παρόντος στην ατμόσφαιρα, δεν έχουν καμία σχέση με την αλληλεγγύη και την συμμετοχικότητα και την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου. Οι αισιόδοξες ψευδαισθήσεις της αριστεράς αντικαταστάθηκαν από τις σκοτεινές φαντασιώσεις της εθνικιστικής δεξιάς. Ένας κόσμος στον οποίο έχει ειπωθεί ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμία χώρα, έχει αντικατασταθεί από έναν κόσμο στον οποίο κάθε έθνος τοποθετεί τον εαυτό του πάνω από όλα τα άλλα. Το [επαναστατικό γαλλικό τραγούδι του 19ου αιώνα] Internationale έδωσε την θέση του σε αυτό που ο Μελ Μπρουκς, στο χιουμοριστικό σκετς του «Ο Γέρος των 2000 ετών», είπε ότι ήταν τα λόγια του εθνικού ύμνου του σπηλαίου του: «Ας πάνε όλοι στην κόλαση εκτός από το σπήλαιο 76».

ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟ

Εάν η αριστερά βρίσκεται σε τελική παρακμή, τι θα βγει από την επιτυχία των πράσινων κομμάτων σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης; Οι Γερμανοί Πράσινοι μετακινήθηκαν στην δεύτερη θέση, λαμβάνοντας 20,5% των ψήφων, και οι Γάλλοι Πράσινοι, οι οποίοι δεν κατέβασαν καν προεδρικό υποψήφιο το 2017, μετακινήθηκαν στην τρίτη θέση. Είναι αυτό ένα σημάδι της αναγέννησης της αριστεράς;

Στην πραγματικότητα, όχι. Το σχέδιο των Πρασίνων δεν είναι να αναβιώσουν την παραδοσιακή αριστερά αλλά, μάλλον, να επιφέρουν αλλαγές ενώ θα παρακάμπτουν την εργατική τάξη και την σοσιαλιστική ιδεολογία της οποίας ήταν το κέντρο. Έχοντας αρνηθεί οποιαδήποτε συμμαχία με τους Σοσιαλιστές, ο Γάλλος ηγέτης των Πρασίνων, Yannick Jadot, μίλησε στο γαλλικό ραδιόφωνο για το πως «οι ηγέτες μας παραμένουν κρατούμενοι του παλιού κόσμου».

Στην πραγματικότητα, παρόλο που οι Πράσινοι χτυπούν δυνατά τον συναγερμό για την ασφάλεια του πλανήτη, υπάρχει κάτι ασφαλές και μη απειλητικό για την υπάρχουσα τάξη στο πρόγραμμά τους. Όταν ο Jadot μίλησε για τα ζητήματα που τα υπάρχοντα κόμματα δεν κατορθώνουν να αντιμετωπίσουν με συνέπεια, μίλησε για «βασανισμό των ζώων, φυτοφάρμακα, κλιματική αλλαγή, ενεργειακή μετάβαση και ατμοσφαιρική ρύπανση». Η ανισότητα και η κοινωνική αδικία δεν βρίσκονται πουθενά σε αυτόν τον κατάλογο. Οι κίνδυνοι της κλιματικής αλλαγής είναι αναμφισβήτητοι και πρέπει να αντιμετωπίσουν. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, μπορεί να είναι ευκολότερο από το την ενασχόληση με τις ανεξέλεγκτες διαιρέσεις εντός της κοινωνίας -ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, τους έχοντες και τους μη έχοντες.

Τον Απρίλιο, ο Jadot κατέστησε σαφές ότι το κίνημά του δεν ήταν ένα [κίνημα] της αριστεράς, λέγοντας ωμά ότι «η οικολογία δεν είναι η αριστερά» και ότι είναι «οικολόγος, όχι σοσιαλδημοκράτης». Το ότι δεν υπάρχει τίποτα αναγκαστικά αριστερό στα πράσινα κόμματα και στο περιβαλλοντικό κίνημα γενικότερα, αποδείχθηκε ευρέως από τον Mark Lilla στο δοκίμιό του [5] τον Δεκέμβριο του 2018 για την γαλλική Νέα Δεξιά στο [περιοδικό] The New York Review of Books. Ο Lilla περιέγραψε πώς η γαλλική δεξιά έχει υιοθετήσει τον περιβαλλοντισμό, εμπνευσμένη από την παπική εγκύκλιο Laudato si του 2015, «μια ολοκληρωμένη δήλωση της καθολικής κοινωνικής διδασκαλίας για το περιβάλλον και την κοινωνική δικαιοσύνη». Η επιστροφή στην γη είναι τώρα τόσο δεξιά όσο είναι και αριστερή.

04062019-2.jpg

Ο Εμμανουέλ Μακρόν φτάνει σε μια σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες μετά τις ευρωεκλογές, τον Μάιο του 2019. YVES HERMAN / REUTERS
———————————————————————

Για να μην ξεχνιόμαστε, ένα πράσινο μέτρο του Macron –ένας φόρος στην βενζίνη που αποσκοπούσε στη μετατόπιση της Γαλλίας προς την καθαρότερη ενέργεια- πυροδότησε το κίνημα των κίτρινων γιλέκων εξ αρχής. Το να σκεφτεί κανείς ότι άλλα μέτρα που αποσκοπούν στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής αλλά που επηρεάζουν τις θέσεις εργασίας και τα πορτοφόλια των απλών ανθρώπων, θα αντιμετωπιστούν με μια πιο θετική υποδοχή, θα ήταν αφελές. Όπως έλεγε ένα από τα συνθήματα των κίτρινων γιλέκων, «Ο Macron ανησυχεί για το τέλος του κόσμου˙ εμείς ανησυχούμε για το τέλος του μήνα».

Το κίνημα των πρασίνων δεν είναι καθόλου μια εναλλακτική αριστερά. Αυτή είναι η δύναμή του ως εκλογική δύναμη. Ωστόσο, οι στόχοι του είναι περιορισμένοι, και η Ευρώπη έχει απομείνει χωρίς εναλλακτική λύση απέναντι στη νικήτρια αγορά. Οι ευρωπαϊκές εκλογές δείχνουν ότι οι ελπίδες εκείνων, όπως ο Glucksmann και αυτοί των κίτρινων γιλέκων που πίστευαν ότι οι πορείες τους και τα αιτήματά τους θα είχαν ως αποτέλεσμα την αναδιάταξη της κοινωνίας και της οικονομίας, θα παραμείνουν ανεκπλήρωτες για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2019-06-03/whats-left-left

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/May-Made-Me-History-Uprising/dp/1849353107
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2018-12-12/yellow-vest-pr…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-12-12/macrons-world
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2019-05-24/france-faces-i…
[5] https://www.nybooks.com/articles/2018/12/20/two-roads-for-the-new-french…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το Βερολίνο, η Τιενανμέν και οι ψευδαισθήσεις του 1989

Από
anixneuseis
-
0
  • Του Gideon Rachman Financial Times/euro2day.gr

Τα γεγονότα διέψευσαν τις προβλέψεις της Δύσης για την πορεία της Κίνας προς τη δημοκρατία. Η λανθασμένη ερμηνεία για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η προώθηση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης. Τι αλλάζει η εποχή Τραμπ.

Δημοσιεύθηκε: 5 Ιουνίου 2019 – 08:05

Στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, το 1989 είναι συνώνυμο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Αλλά υπήρχαν δύο 1989. Πέντε μήνες πριν πέσει το τείχος, ο κινεζικός στρατός εισέβαλε στην πλατεία Τιενανμέν και κατέπνιξε το φιλοδημοκρατικό κίνημα. Αυτή την εβδομάδα είναι η 30η επέτειος του αιματηρού αυτού συμβάντος.

Παρακολουθώντας από τη Δύση εκείνη την εποχή, τα δραματικά γεγονότα στο Βερολίνο έδειχναν να έχουν μεγαλύτερη σημασία σε παγκόσμιο επίπεδο από ότι συνέβη στο Πεκίνο πέντε μήνες νωρίτερα. Η Κίνα ήταν απλώς μια ακόμα χώρα, απλά πολύ μεγάλη· και ήταν ακόμα φτωχή και υποανάπτυκτη. H Σοβιετική Ένωση ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη υπερδύναμη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και η σοβιετική αυτοκρατορία μόλις είχε καταρρεύσει. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει. Η Δύση είχε κερδίσει. Η δημοκρατία είχε κερδίσει. Στον ρου της ιστορίας, το Βερολίνο είχε σίγουρα μεγαλύτερη σημασία από το Πεκίνο.

Τριάντα χρόνια αργότερα, η ετυμηγορία αυτή δείχνει εξαιρετικά πιο αμφίβολη. Τώρα φαίνεται πιθανό ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα καταλήξουν ότι το πιο σημαντικό συμβάν του 1989 ήταν η κατάπνιξη της εξέγερσης στην πλατεία Τιενανμέν, όχι η πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Ήταν η Τιενανμέν αυτή που εξασφάλισε την αγκίστρωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στην εξουσία, διασφαλίζοντας ότι η αναδυόμενη δύναμη του 21ου πρώτου αιώνα θα είναι μια απολυταρχία και όχι μια δημοκρατία.

Η κινεζική απολυταρχία δεν μοιάζει πια με μια ανωμαλία. Η παγκόσμια εξάπλωση της δημοκρατίας -η οποία φαινόταν αναπόδραστη τη δεκαετία του 1990- έχει μπει σε διαδικασία αναδίπλωσης. Η πιο πρόσφατη έκθεση του Freedom House, η οποία παρακολουθεί την πολιτική ελευθερία σε όλο τον κόσμο, αποτυπώνει μια ζοφερή εικόνα. Τον Φεβρουάριο επισήμανε ότι το 2018 αποτέλεσε τη «13η διαδοχική χρονιά αποδυνάμωση της παγκόσμιας ελευθερίας», προσθέτοντας ότι «το μοτίβο είναι σταθερό και δυσοίωνο. Η δημοκρατία βρίσκεται σε υποχώρηση».

Μετά την πτώση του Τείχος του Βερολίνου, οι δυτικοί διανοούμενοι δημοσίευαν ασταμάτητα έργα για τον θρίαμβο της φιλελεύθερης δημοκρατίας όπως το διάσημο δοκίμιο του Φράνσις Φουκουγιάμα για το «τέλος της ιστορίας», το οποίο εκδόθηκε πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1989 και μετατράπηκε αργότερα σε βιβλίο. Σήμερα, τα πιο ευπώλητα πολιτικά βιβλία έχουν τίτλους όπως «Περί τυραννίας» και «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες».

Αυτός ο φόβος για τη δημοκρατία έχει να κάνει περισσότερο με γεγονότα στην ίδια τη Δύση -συγκεκριμένα με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ- παρά με εξελίξεις στην Κίνα. Αλλά η αλλαγή στο διανοητικό κλίμα αποτελεί και μια αναγνώριση ότι η Κίνα πέτυχε αυτό που φαινόταν απίθανο στους περισσότερους δυτικούς διανοούμενους το 1989.

Στην ευφορία που ακολούθησε την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η συναίνεση που υπήρχε στις ελίτ της Δύσης ήταν πως η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αποδείκνυε ότι οι απολυταρχίες δεν μπορούσαν να επιτύχουν οικονομικά. Συνεπώς, η Κίνα είτε θα γινόταν μια δημοκρατία ή θα αποτύγχανε οικονομικά. Οποιαδήποτε έκβαση ευθυγραμμιζόταν με τη συνέχιση της ηγεμονίας του δυτικού φιλελευθερισμού.

Αλλά η Κίνα διέψευσε τη θεωρία αυτή. Παρέμεινε ένα μονοκομματικό κράτος. Αλλά συνέχισε να αναπτύσσεται οικονομικά και έγινε η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου (με όρους αγοραστικής δύναμης) το 2014.

Τούτο έχει ενισχύσει την επίσημη κινεζική ερμηνεία του 1989. Το Κομμουνιστικό Κόμμα υποστήριζε πάντοτε ότι το κλειδί για την ανάπτυξη και την ευημερία στην Κίνα δεν ήταν η δημοκρατία, αλλά η σταθερότητα. Αυτό έγινε η επίσημη δικαιολόγηση για τη συντριβή του ξεσηκωμού στην Τιενανμέν. Και μολονότι το επιχείρημα αυτό είναι ολοφάνερα ανήθικο και συμφεροντολογικό, δεν είναι ολοφάνερα παράδοξο (σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της σοβιετικής προπαγάνδας).

Η ικανότητα της Κίνας να ευημερήσει στην εποχή της πληροφορίας αποτέλεσε μια ακόμα δυσάρεστη έκπληξη για τους δυτικούς φιλελεύθερους θεωρητικούς. Η άνοδος του ίντερνετ ενίσχυσε την πεποίθηση που διαμόρφωσε η Δύση μετά το 1989 ότι το μονοκομματικό κράτος της Κίνας ζούσε με δανεικό χρόνο. Αν το κλειδί για την οικονομική πρόοδο ήταν η ελεύθερη ροή της πληροφορίας, τότε η Κίνα έδειχνε να είναι αντιμέτωπη μια επιλογή: είτε θα ανοιγόταν είτε θα έμενε οικονομικά στάσιμη.

Αλλά τα γεγονότα διέψευσαν τις θεωρίες αυτές. Η Κίνα αυξάνει σταθερά τον πλούτο της, αλλά το κινεζικό πολιτικό σύστημα έχει γίνει περισσότερο, όχι λιγότερο, απολυταρχικό. Εν τω μεταξύ, ενισχύεται πλέον η δυσάρεστη πεποίθηση ότι το ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να μην είναι τα εργαλεία της πολιτικής απελευθέρωσης όπως προβλεπόταν την εποχή του Κλίντον και του Ομπάμα. Η Κίνα έχει οικοδομήσει με επιτυχία ένα διαδικτυακό «Μεγάλο Τείχος», μπλοκάροντας ιστοσελίδες όπως η Google και το Facebook. Αλλά αυτό δεν έχει αποτρέψει την άνοδο επιτυχημένων και καινοτόμων κινεζικών τεχνολογικών κολοσσών, όπως η Alibaba και η Tencent, το αντίθετο, μπορεί να τους βοήθησε.

Εν τω μεταξύ, η ικανότητα της Κίνας να εποπτεύει τους πολίτες της μέσω των διαδικτυακών δραστηριοτήτων τους και της χρήσης νέων εργαλείων – όπως της τεχνολογίας ταυτοποίησης προσώπου – φέρνει στον νου τον εφιάλτη ενός επιτυχημένου οργουελιανού κράτους, το οποίο είναι σε θέση να επιβραβεύει ή να τιμωρεί πολίτες με βάση την ιντερνετική παρακολούθηση και τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης.

Η συνεχιζόμενη άνοδος της απολυταρχικής Κίνας έχει φέρει μια αλλαγή στον δυτικό τρόπο σκέψης. O εναγκαλισμός της παγκοσμιοποίησης και του εμπορίου με την Κίνα από τη Δύση δεν ήταν απλώς μια οικονομική απόφαση. Αντανακλούσε και την πολιτική κρίση ότι η παγκοσμιοποίηση θα λειτουργούσε ως έναν όχημα για τις δυτικές αξίες. Ο Τζορτζ Μπους συνόψισε αυτή τη συμβατική σοφία όταν δήλωσε πριν την εκλογή του ως προέδρου των ΗΠΑ το 2000: «Κάντε ελεύθερο εμπόριο με την Κίνα και ο χρόνος είναι με το μέρος μας».

Λανσάροντας έναν εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, ο κ. Τραμπ στέλνει σήμα ότι δρα στηριζόμενος στην αντίθετη διαπίστωση: «Κάντε ελεύθερα εμπόριο με την Κίνα και ο χρόνος είναι με το μέρος τους».

Είναι μια πολύ πιο σκοτεινή αντίληψη, για μια πολύ πιο σκοτεινή εποχή.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Το ελεύθερο διαδίκτυο στο στόχαστρο

Από
anixneuseis
-
0

Τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε έξαρση η επίθεση των ευρωπαίων κυρίαρχων στο ελεύθερο διαδίκτυο. Η επίθεση έχει στόχο τον μεγαλύτερο έλεγχο και αυστηρό περιορισμό της πληροφόρησης και άποψης που υπάρχει και διακινείται. Η επίθεση, βέβαια, δεν περιορίζεται στην Ευρώπη αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο με διάφορες αφορμές. Η εξουσία πάντοτε είχε αλλεργία στην αλήθεια και σε ο,τιδήποτε θα μπορούσε να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της. Το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει πρόσβαση σε αμέτρητες πηγές και αρχεία που μπορούν να απελευθερώσουν την σκέψη του ανθρώπου και να τον βοηθήσουν να παύσει να είναι έρμαιο κάθε εξουσίας. Επίσης μπορεί να προσφέρει ενημέρωση, να γίνονται αντιληπτές οι βιαιότητες και οι κτηνωδίες της εξουσίας σε όλο τον πλανήτη. Επί πλέον, μέσω του διαδικτύου, ο καθένας μπορεί να αναδείξει και να ξεσκεπάσει ό,τι η εξουσία θέλει να κρύψει, να διαβάσει αναλύσεις και σχόλια και έτσι να μπορεί να δει ακόμα πιο καθαρά τα πράγματα γύρω του.

Τρία γεγονότα, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, μέσα σε λίγες μέρες αποδεικνύουν ότι η κυριαρχία θέλει πάση θυσία να ελέγξει απόλυτα το διαδίκτυο. Στις 26 Μαρτίου ψηφίστηκε στο ευρωκοινοβούλιο ο νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα. Στις 8 Απριλίου πέρασε από την επιτροπή LIBE του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου ο ευρωπαϊκός τρομονόμος στο διαδίκτυο. Στόχος είναι ο νόμος να ψηφιστεί από την επόμενη ευρωβουλή. Τέλος στις 11 Απριλίου συνελήφθη ο ιδρυτής της ιστοσελίδας «Wikileaks» Τζούλιαν Ασάνζ. Τα τρία αυτά γεγονότα συνέβησαν μέσα σε διάστημα τριών εβδομάδων και μας φανερώνουν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι η εξουσία επιθυμεί το Μαύρο στο διαδίκτυο και ότι πάση θυσία θα κάνει τα πάντα για να το ελέγξει ολοκληρωτικά. Ας δούμε, όμως, τα τρία αυτά γεγονότα πιο αναλυτικά.

Μεταρρύθμιση για τα πνευματικά δικαιώματα

Η μεταρρύθμιση για τα πνευματικά δικαιώματα και ειδικά σε ό,τι αφορά το διαδίκτυο ψηφίστηκε στις 26/3 από 658 ευρωβουλευτές, που ήταν παρόντες. Οι 348 ψήφισαν υπέρ, οι 274 κατά και 36 απείχαν. Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση έχει πλασαριστεί ως προστάτης των καλλιτεχνών, των δημοσιογράφων και της ελευθερίας της έκφρασης, ενώ στην ουσία είναι το τέλος του διαδικτύου όπως το γνωρίζαμε και η αρχή μιας αυτοματοποιημένης, μέσω ειδικών φίλτρων, λογοκρισίας. Το κράτος που έτρεξε την συγκεκριμένη ευρωπαϊκή οδηγία και απαίτησε την προώθηση των φίλτρων της λογοκρισίας στο διαδίκτυο ήταν η Γαλλία. Το κράτος της Γαλλίας φαίνεται πως παζάρεψε τις ατομικές ελευθερίες στο διαδίκτυο με την Γερμανία. Σύμφωνα με την αποκάλυψη της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung, το κράτος της Γερμανίας στήριξε τον ευρωπαϊκό νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα με αντάλλαγμα την στήριξη της Γαλλίας στο ζήτημα του αγωγού Nord Stream 2.

Το νομοσχέδιο κατατάσσει ως προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας, μουσική, ταινίες, κείμενα, ηχογραφήσεις προφορικού λόγου, σχέδια και εικαστικά έργα που μπορεί να βρίσκονται ακόμα και σε δημόσια θέα, οχήματα λόγω του εμπορικού τους logo και γενικώς οτιδήποτε που δημιουργείται από τον άνθρωπο. Σύμφωνα με το άρθρο 17 της ευρωπαϊκής οδηγίας, που είναι και το πιο αμφιλεγόμενο άρθρο, οι διαδικτυακές υπηρεσίες φιλοξενίας και δημοσίευσης περιεχομένου θα πρέπει είτε να έχουν αποκτήσει (εκ των προτέρων ή εκ των υστέρων) άδεια για να ανεβεί στο διαδικτυακό τους χώρο κάποιο περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα, ή να έχουν ελεγκτικούς μηχανισμούς που να αποτρέπουν το ανέβασμα αυτού του περιεχομένου. Με λίγα λόγια, ό,τι ανεβαίνει στο διαδίκτυο, ό,τι γράφεται σε κάποιο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αν σε κάποιο κείμενο παρατεθεί κάποιο άρθρο ή κάποιο κείμενο ή κάποια φωτογραφία, ο πάροχος θα υποχρεούται να παρακολουθεί μέσω ειδικών φίλτρων και να λογοκρίνει όταν αυτό είναι απαραίτητο. Επίσης, όταν κάποιος θα θέλει να μεταδώσει μια διαδήλωση ή εκδήλωση που μπορεί να ακούγονται κάποια τραγούδια, δεν θα μπορεί. Ένας δημοσιογράφος που θα θέλει να δημοσιεύσει κάποιο τεκμήριο, κάποιο αποδεικτικό έγγραφο ,δεν θα μπορεί κλπ. Συνοπτικά το άρθρο 17 περιλαμβάνει:

– Ο χρήστης παύει να είναι υπόλογος για ότι ανεβάζει και αυτομάτως υπεύθυνος για το ανέβασμα γίνεται η επιχείρηση.

– Ο πάροχος πρέπει εκ των υστέρων να έχει αγοράσει ή εξασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα από υλικό που πρόκειται να ανέβει, ακόμα και αν το υλικό που ανεβαίνει είναι πρωτότυπη δημιουργία του χρήστη. Με αυτό τον τρόπο ο πάροχος θα εγκαταστήσει φίλτρα που θα ανιχνεύουν και θα αποτρέπουν τη δημοσίευσή μη εξουσιοδοτημένου υλικού ακόμα και τον διαμοιρασμό του.

– Επειδή ένας διαμοιρασμός μπορεί να γίνει μέσω αρκετών τρόπων π.χ email ή άμεσων μηνυμάτων, υπάρχει το σενάριο, αφου ο νόμος δεν κάνει εξαιρέσεις για τον τρόπο διαμοιρασμού, τα φίλτρα να ελέγχουν τι γράφουμε ακόμα και σε ιδιωτικές συνομιλίες. Αποτέλεσμα θα είναι να μην μας επιτρέπεται να γράψουμε μια σειρά από λέξεις που πιθανότατα κάποιος σε κάποιο χρονικό παρελθοντικό χρόνο να τις έχει κατοχυρώσει ως πνευματικό του δικαίωμα.

Είναι προφανές, ότι η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση απαιτεί την λειτουργία ισχυρών «έξυπνων» φίλτρων, ίσως ακόμα και με την βοήθεια της αναπτυσσόμενης τεχνητής νοημοσύνης. Τα παραπάνω φίλτρα θα δοκιμάζονται σιγά σιγά μέχρι να φτάσουν σ’ ένα επιθυμητό στάδιο το 2021, όπου η μεταρρύθμιση θα πρέπει να εφαρμοστεί από όλη την Ε.Ε. Τα φίλτρα αυτά ήδη αναπτύσσονται από την Google και το Facebook και από εκεί θα πωλούνται στους εκάστοτε παρόχους για να τα εγκαταστήσουν στο δίκτυό τους.

Σ’ αυτή, λοιπόν, την ψήφιση του νομοσχέδιου στις 26/3 οι έλληνες βουλευτές, εκτός από δύο που ψήφισαν κατά στήριξαν την επερχόμενη λογοκρισία. Ποιο αναλυτικά ψήφισαν:

Κατά: Ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας Νίκος Χουντής και η ανεξάρτητη Σοφία Σακοράφα.

Υπέρ: Η Σπυράκη της Ν.Δ, ο χρυσαυγίτης Φουντούλης και οι πρώην χρυσαυγίτες Επιτήδειος και Συναδινός, ο ανεξάρτητος Χρυσόγονος και οι του ποταμιού Κύρκος και Γραμματικάκης.

Παρών: Ο Ανδρουλάκης της Ελιάς και ο Παπαδάκης του ΚΚΕ.

Σύσσωμη η ομάδα του Σύριζα (Παπαδημούλης, Κούλογλου και Κούνεβα) απείχε από την ψηφοφορία χρησιμοποιώντας διάφορες προφάσεις. Ο Παπαδημούλης π.χ. δήλωσε ασθένεια αλλά την ίδια ώρα της ψηφοφορίας έδινε συνέντευξη στον Alpha στην Ελλάδα. Επίσης, εκτός από την Σπυράκη όλη η ομάδα της Ν.Δ. ( Κεφαλογιάννης, Κύρτσος, Βόζενμπεργκ, και Ζαγοράκης) απείχαν από την ψηφοφορία. Επίσης απείχε η Καϊλή της Ελιάς, ο ανεξάρτητος Μαριάς, και ο Ζαριανόπουλος του ΚΚΕ.

Σύσσωμος, λοιπόν, ο εγχώριος ευρωβουλευτικός συρφετός είτε με την μέθοδο της πολιτικάντικης απουσίας τους, είτε με το πολιτικάντικο παρών, είτε με την θετική ψήφο στήριξε το συγκεκριμένο πολύ σοβαρό νομοσχέδιο που ανοίγει τις πόρτες σε λογοκρισίες και απαγορεύσεις και απέδειξε ότι συνεργάζεται και λειτουργεί συντροφικά όχι μόνο εντός αλλά και εκτός συνόρων, υπηρετώντας τα συμφέροντα της κυριαρχίας και των αφεντικών τους. Να σημειώσουμε ότι το νομοσχέδιο έπρεπε, για να εγκριθεί τελειωτικά, να περάσει και από ψηφοφορία κρατών, κάτι που έγινε στις 15 Απριλίου. Η κυβέρνηση Σύριζα, μέσω του αντιπροσώπου της Σταύρου Αραχωβίτη, ψήφισε θετικά και έτσι φανέρωσε γιατί οι ευρωβουλευτές της έλειπαν από την ψηφοφορία. Δεν ήταν ούτε άρρωστοι, ούτε είχαν ανειλημμένες υποχρεώσεις, ούτε αν ήταν εκεί θα ψήφιζαν αρνητικά όπως έλεγαν, απλά εκτελούσαν τις οδηγίες των εγχώριων και των ευρωπαϊκών αφεντικών τους.

Ο αντιτρομοκρατικός νόμος του διαδικτύου

Ο αντιτρομοκρατικός νόμος στο διαδίκτυο, που στόχο έχει τον έλεγχο και την λογοκρισία, πέρασε από την επιτροπή LIBE στις 8 Απριλίου και στις 17 Απριλίου πέρασε και εγκρίθηκε από την ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου. Στην επόμενη ευρωβουλή, μετά από προσθήκες και επιτροπές, θα αποτελέσει ευρωπαϊκό νόμο. Τί περιλαμβάνει μέχρι στιγμής; Οποιοδήποτε υλικό που θα ανεβαίνει στο διαδίκτυο θα περνάει μέσα από αυτοματοποιημένα φίλτρα λογοκρισίας που θα έχουν εγκατασταθεί στους παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου (ISP) και έτσι είτε θα μπλοκάρεται ή θα περνάει. Επίσης ότι υλικό θεωρείται ότι είναι τρομοκρατικό ή προωθεί την τρομοκρατία θα πρέπει να κατέβει μέσα σε μια ώρα από την στιγμή κλήσης από την αστυνομία ή άλλου ελεγκτικού μηχανισμού.

Με αφορμή τον ISIS και την διασπορά της προπαγάνδας του μέσω του διαδικτύου, προωθείται μια ολοκληρωτική λογοκρισία σε ευρύτερους κοινωνικούς χώρους. Το εν λόγω περιεχόμενο είναι επίτηδες, για άλλη μια φορά, ασαφές καθώς κάτω από τους χαρακτηρισμούς «τρομοκρατικό» και «εξτρεμιστικό» θα μπορεί να χωρέσει ο,τιδήποτε η εξουσία θέλει να λογοκρίνει. Έτσι, θα εξισώνονται αναρχικές, ελευθεριακές και ριζοσπαστικές απόψεις και ιδέες με εκείνες των ρατσιστών της ISIS καθώς και των επίσης ρατσιστών σταυροφόρων.

Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος θα αναγκάζει διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, blog, φόρουμ, social media, εφαρμογές αποστολής προσωπικών μηνυμάτων, παρόχων διαμοιρασμού οπτικοακουστικού υλικού, να κατεβάζουν μέσα σε μια ώρα οποιαδήποτε ανάρτηση θεωρείται ότι περιέχει τρομοκρατικό και εξτρεμιστικό περιεχόμενο. Το κομμένο υλικό θα είναι διαθέσιμο για έξι μήνες ώστε η αστυνομία να μπορεί να το ερευνήσει περαιτέρω αν χρειαστεί. Ελάχιστοι φορείς θα έχουν την δυνατότητα να τηρήσουν τα αυστηρά κριτήρια του νόμου και να ελέγχουν τις αναρτήσεις τους, καθώς από τεχνική και οικονομική άποψη κάτι τέτοιο θα είναι απίστευτα δύσκολο, αφού, εκτός του ότι θα χρειάζεται κάποιος για 24 ώρες το 24ωρο να είναι δια­θέσιμος και να ελέγχει ο,τιδήποτε ανεβαίνει, θα πρέπει και κάποιος να είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δεχθεί κλήση από την αστυνομία ή κάποιον άλλο ελεγκτικό φορέα για το κατέβασμα κάποιας επίμαχης ανάρτησης μέσα σε μια ώρα. Έτσι, σχεδόν όλοι οι διαδικτυακοί φορείς, για να μην κλείσουν, θα αναγκαστούν να εισάγουν αυτόματα φίλτρα που είδη αναπτύσσονται από την Google και Facebook που θα μπλοκάρουν ό,τι υλικό θεωρείται τρομοκρατικό ή προάγει την τρομοκρατία. Για τυχόν παραβάσεις ο νόμος ορίζει χρηματικά πρόστιμα στους ιδιοκτήτες πάροχους. Εφ’ όσον ο αντιτρομοκρατικός νόμος ψηφιστεί θα πρέπει να εφαρμοστεί εντός είκοσι ημερών από όλες τις χώρες της Ε.Ε.

Μην περιμένουμε διαφορετική στάση από αυτήν που κράτησαν οι έλληνες ευρωβουλευτές στην πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για τα πνευματικά δικαιώματα· άλλοι θα υπερψηφίσουν, λίγοι θα καταψηφίσουν (εκ του ασφαλούς πάντα), άλλοι θα είναι παρών και άλλοι θα έχουν πάει για …γκαζόζα, άλλα όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα έχουν συμμετάσχει και νομιμοποιήσει μια λογοκρισία που θα ζήλευε ακόμα και ο Στάλιν, έτσι όλοι τους θα στηρίξουν το χέρι που τους ταΐζει. Ήδη, ο Αβραμόπουλος με έγγραφο του ζητάει την επίσπευση των διαδικασιών και τονίζει την επικινδυνότητα του ακροδεξιού εξτρεμισμού, καθώς και άλλων ακραίων ιδεολογιών, χωρίς να ξεκαθαρίζει ποιες είναι αυτές οι «άλλες ακραίες ιδεολογίες» και ποιος θα τις κρίνει.

Μια ιδέα για το τί οι κυρίαρχοι θεωρούν «ακραία ιδεολογία» μπορούμε να πάρουμε από την απαγόρευση 550 ηλεκτρονικών διευθύνσεων που φιλοξενούνται στο διαδικτυακό τόπο archive.org. Ο εν λόγω διαδικτυακός τόπος φιλοξενεί 330 δισεκατομμύρια ιστοσελίδες, 20 εκατομμύρια βιβλία και κείμενα, 4,5 εκατομμύρια ηχογραφήσεις (συμπεριλαμβανομένων 180.000 ζωντανών συναυλιών), 4 εκατομμύρια βίντεο (συμπεριλαμβανομένων 1,6 εκατομμυρίων τηλεοπτικών ειδησεογραφικών προγραμμάτων), 3 εκατομμύρια εικόνες και 200.000 προγράμματα λογισμικού, ενώ καθημερινά προστίθενται και άλλα αρχεία και σαρώνονται 1.000 βιβλία απ’ όλο τον κόσμο. Σε όλο αυτό το υλικό μπορεί να έχει πρόσβαση ελεύθερα ο καθένας χωρίς κανένα χρηματικό αντίτιμο. Σ’ αυτήν την ιστοσελίδα, λοιπόν, το γαλλικό κράτος στις 10 Απριλίου, μέσω της Europol απαιτεί να κατεβάσει 550 link, όπου σύμφωνα με αυτό, οδηγούν σε «τρομοκρατικό υλικό». Τα συγκεκριμένα link έχουν υψηλή επισκεψιμότητα και κάθε άλλο από τρομοκρατικά είναι, καθώς περιλαμβάνουν υλικό με υψηλή ακαδημαϊκή και ερευνητική αξία.

Η σύλληψη του Τζούλιαν Ασάνζ

Στις 11 Απριλίου συλλαμβάνεται ο Τζούλιαν Ασάνζ ο οποίος από το 2012 βρισκόταν στο κτήριο της πρεσβείας του Ισημερινού στο Λονδίνο. Ο Ασάνζ κατηγορήθηκε για βιασμό στη Σουηδία, κατηγορία που αρχικά είχε απορριφθεί από τον εισαγγελέα, αλλά λίγο καιρό αργότερα επανήλθε. Εξ αιτίας της παραπάνω κατηγορίας ο Ασάνζ είχε ζητήσει άσυλο από την πρεσβεία του Ισημερινού για να αποφύγει την σύλληψή του και την έκδοση του στη Σουηδία και από εκεί στις ΗΠΑ, όπου κατηγορείται για δημοσιοποίηση απόρρητων κυβερνητικών και στρατιωτικών εγγράφων. Οι Σουηδικές αρχές απέρριψαν πρόταση μέσω των δικηγόρων του Ασάνζ για την εμφάνισή του στο δικαστήριο με την προϋπόθεση να μην εκδοθεί στις ΗΠΑ[1].

Ο Ασάνζ μέσω της ιστοσελίδας του (wikileaks) είχε κάνει γνωστά πολλά εγκλήματα των ΗΠΑ στους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, μέσω βίντεο αλλά και 500.000 απορρήτων εγγράφων. Στα έγγραφα αυτά περιγράφονται όλες οι επιθέσεις και όλοι οι θάνατοι που έγιναν στους πολέμους με αποτέλεσμα να αποκαλυφθούν 15.000 θάνατοι που οι ΗΠΑ τους κρατούσαν κρυφούς. Μάλιστα σε απόρρητο βίντεο έγινε γνωστή η επίθεση ελικοπτέρου Apachi σε δεκαπέντε αμάχους στο Ιράκ. Τα παραπάνω στοιχεία τα είχε στείλει στην ιστοσελίδα Wikileaks η στρατιώτης των ΗΠΑ Τσέλσι Μάνινγκ, η οποία και φυλακίστηκε τον Μάιο του 2010 και καταδικάστηκε το 2013 σε 35 χρόνια κάθειρξη. Η Μάνιγκ αποφυλακίστηκε τον Μάιο του 2017 με χάρη του Ομπάμα, αλλά σήμερα βρίσκεται και πάλι στην φυλακή, όταν τον Μάρτιο του 2019 αρνήθηκε να καταθέσει εις βάρος του Ασάνζ και της ιστοσελίδας Wikileaks.

Επίσης, το Wikileaks είχε αποκαλύψει έγγραφα από τις φυλακές Γκουαντάναμο και Αμπού Γκράιμπ αποκαλύπτοντας τις κολασμένες συνθήκες που βρίσκονται οι έγκλειστοι σ’ αυτές τις φυλακές. Είχε αποκαλύψει την τεράστια περιβαλλοντική μόλυνση που προξένησε η ευρωπαϊκή πετρελαϊκή εταιρεία Trafigura, στην Ακτή του Ελεφαντοστού όταν ξεφορτώθηκε βιομηχανικά απόβλητα. Μετά την δημοσιοποίηση τού εγκλήματος η εταιρεία αναγκάστηκε, ύστερα από δικαστική απόφαση, να αποζημιώσει με 46 εκ. δολάρια τα θύματα της καταστροφής. Επίσης, εξ αιτίας της δημοσίευσης 250.000 απόρρητων εγγράφων, δημιουργείται το σκάνδαλο Cablegate στις ΗΠΑ. Μέσα από τα παραπάνω έγγραφα αποκαλύπτεται και η πολύ στενή σχέση του τότε υπουργού ΠροΠο Μιχάλη Χρυσοχοϊδη με τις ΗΠΑ. Ακόμα, δημοσιοποιεί 5 εκατομμύρια emails από την εκδοτική εταιρεία Stratfor και αποκαλύπτει ότι παρέχει εμπιστευτικές πληροφορίες σε μεγάλες εταιρείες και κυβερνητικές υπηρεσίες. Οι πληροφορίες έχουν να κάνουν με διάφορες οργανώσεις ακτιβιστών, πολιτικά και οικονομικά πρόσωπα, πολιτικές κρατών, αλλά και ανθρώπους σε διάφορες χώρες που πληρώνονται για να παρέχουν πληροφορίες σε αυτή την «εκδοτική» εταιρεία. Δημοσιοποιεί 2,3 εκατομμύρια emails που αφορούν τη Συρία ακόμα και του Άσαντ, στα οποία αποκαλύπτονται πώς κάποιες δυτικές εταιρείες επωφελούνται από τον πόλεμο στη Συρία. Αποκαλύπτει έγγραφα από την NSA (Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας), η οποία κατασκοπεύει όχι μόνο πολίτες που βρίσκονται στο στόχαστρο, αλλά την Άνγκελα Μέρκελ, τον Μπαν Κι Μουν, τον Μπερλουσκόνι και τους τρεις τελευταίους Γάλλους προέδρους.

Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτή την χρονική στιγμή ο Ασάνζ συλλαμβάνεται. Μάλιστα τρεις μέρες πριν (8 Απριλίου) το ΔΝΤ εγκρίνει δάνειο στο Εκουαδόρ ύψους 4,2 δις δολαρίων. Μέσα στα ανταλλάγματα προφανώς θα ήταν και η σύλληψη του Άσανζ.

Οι κυρίαρχοι έχουν βάλει στο στόχαστρο την γνώση και την επικοινωνία που υπάρχει στο ελεύθερο διαδίκτυο. Σίγουρα ζηλεύουν το αντίστοιχο καθεστώς που έχουν επιβάλει εξουσιαστές στο διαδίκτυο σε κράτη όπως η Βόρεια Κορέα, αλλά όσο και να προσπαθήσουν το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και όσα εμπόδια και αν παρουσιαστούν απλά θα παρακαμφθούν δημιουργώντας νέους πόρους και νέους διαύλους.

Ελευθερόκοκκος

Διαδικτυακές πηγές:

https://alonghardlook.wordpress.com

https://www.techdirt.com

@dromografos

[1] Το κράτος των ΗΠΑ ανακοίνωσε 17 ποινικές κατηγορίες εναντίον του Julian Assange ιδρυτή των WikiLeaks στο πλαίσιο του νόμου κατασκοπείας, για την απόκτηση και την αποκάλυψη αποδεικτικών στοιχείων των ΗΠΑ για εγκλήματα πολέμου. Αν ο Julian Assange εκδοθεί από την Βρετανία στις ΗΠΑ τότε θα κινδυνέψει με ποινή κάθειρξης 170 ετών.

Το ελεύθερο διαδίκτυο στο στόχαστρο

Τσίπρας: Eυχαριστώ Φώφη

Από
anixneuseis
-
0
του Γ. Παπαδόπουλου- Τετράδη
Δευτέρα 03 Ιουνίου 2019 liberal.gr

Ένα είναι βέβαιο. Ότι για πρώτη φορά μετά από μια βδομάδα ο κ Τσίπρας χαμογέλασε. Μια χαραμάδα φωτός φάνηκε στη μαυρίλα των εκλογικών αποτελεσμάτων. Το όνομά της ταυτόσημο με το φως: Φωτεινή. Γεννηματά. Επιτέλους, το ΚΙΝΑΛ δεν θα είναι η γη όπου θα επιστρέψουν οι δυσαρεστημένοι κεντροαριστεροί συριζαίοι ψηφοφόροι. Οι οποίοι, και να θέλουν, δεν έχουν πια πού να πάνε. Η Φώφη έκανε το ΠΑΣΟΚ τη μεγάλη γέφυρα του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΠΑΣΟΚ είχε τη μοναδική του ευκαιρία να πάρει ένα διψήφιο ποσοστό στις εκλογές που έρχονται. Από τους δυσαρεστημένους συριζαίους, που δεν θέλουν να ψηφίσουν έναν από χέρι ηττημένο και, κυρίως, από το κομμάτι του Ποταμιού, που ήταν και το γενεσιουργό του κόμματος: Τους οπαδούς του Σημιτικού εκσυγχρονισμού.

Αυτό το τελευταίο κομμάτι μένει πια ορφανό. Και είναι πολύ πιθανό να οδηγηθεί στην αποχή. Ο κύβος ερρίφθη από τη Φώφη. Μεταξύ της αρχηγίας ενός τρίτου κόμματος, που θα παλεύει σκληρά, είναι ίσως προτιμότερη η θέση ενός Καμμένου στη θέση του Καμμένου την επαύριο.

Είναι περισσότερο από σαφές ότι η κ Γεννηματά δεν έχει επίγνωση της εκλογικής και πολιτικής επίπτωσης από την καρατόμηση Βενιζέλου. Ότι δεν καταλαβαίνει ότι διώχνει περισσότερους ψηφοφόρους από όσους προσελκύει.

Η κίνηση της κ Γεννηματά δείχνει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι η ηγεσία του κόμματος είναι σε απευθείας σύνδεση εδώ και καιρό με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πίσω από την πλάτη των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Και δεν θα ήταν αδικαιολόγητη η υπόθεση (που ψιθυρίζεται εντόνως), αυτή η καρατόμηση να ήταν η απαίτηση από το μέγαρο Μαξίμου για να γίνει πράξη η μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΚΙΝΑΛ. Σε περίπτωση αδυναμίας της ΝΔ να κυβερνήσει χωρίς αυτοδυναμία και χωρίς υπάρχοντα εταίρο εκτός από τον απευκταίο κ Βελόπουλο. Όποτε και αν γίνουν εκλογές.

Αλλά, η αποπομπή Βενιζέλου ανοίγει το δρόμο για να παραχωρηθεί από την Φώφη το ποσοστό του ΚΙΝΑΛ στον ΣΥΡΙΖΑ. Με όχημα την απλή αναλογική. Ξεκάθαρα.

Η κίνηση αυτή της κ Γεννηματά εναντίον του κόμματός της μοιάζει και σαν να είναι η απάντηση στο ερώτημα της πλειονότητας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ εδώ και καιρό, είτε ακολουθούν το ΚΙΝΑΛ είτε όχι: Γιατί η ηγετική ομάδα του κινήματος δεν επαναφέρει το ισχυρό ιστορικό όνομα ΠΑΣΟΚ στην πρωταγωνιστική του θέση και το έχει παραπεταμένο μεταξύ ανύπαρκτων ουσιαστικά κομματιδίων, δήθεν του προοδευτικού χώρου, υπό την άσχετη και άνευρη ονομασία ΚΙΝΑΛ;

Η προχτεσινή κίνηση της κ Γεννηματά μαρτυρά ότι η ταφή του ΠΑΣΟΚ είναι σχεδιασμένη από καιρό από την ηγετική ομάδα της Χαρ. Τρικούπη. Και ο προσεταιρισμός του Γιώργου Παπανδρέου, που αλληθωρίζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ (ή όπου αλλού υπάρχει μέλλον ανάδειξης), αλλά και η προτίμηση σε αντίστοιχα στελέχη σαν τον κ Καμίνη και τον κ Μαργαρίτη της ΔΗΜΑΡ, που δεν έχουν καμιά απήχηση στους ψηφοφόρους του πρώην ΠΑΣΟΚ, είναι μια εξόφθαλμη απόδειξη.

Η κ Γεννηματά είναι ο νεκροθάφτης του ΠΑΣΟΚ. Εσκεμμένα και προγραμματισμένα. Προκειμένου να υπηρετήσει προσωπικούς φιλόδοξους στόχους επιβίωσης και ενδεχομένους στόχους μιας εσωτερικής επιχειρηματικής ολιγαρχίας, που σιτίζεται από το ελληνικό δημόσιο και δεν θέλει να αλλάξει η φάμπρικα που την ταϊζει. Έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν καταστραφεί πάλι η χώρα από αυτή την πολιτική, αυτοί οι κεφαλαιούχοι θα παραμείνουν, όπως τα τελευταία 10 χρόνια, κεφαλαιούχοι. Χέρι χέρι με ένα επιτελείο συμβούλων που αλληθωρίζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, η κίνηση της κ Γεννηματά να διώξει τον κ Βενιζέλο και να συρρικνώσει ακόμα περισσότερο το κόμμα της κρύβει όχι μόνο την προσφορά του Μαξίμου για μια «ηγετική» θέση γι αυτήν σε ενδεχόμενη συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία του ΠΑΣΟΚ θα είναι που εγκαταλείπει το χώρο της για μια κυβερνητική καρέκλα εξουσίας. Αλλά, κρύβει και τον πανικό της ίδιας και του στενού επικοινωνιακού περιβάλλοντος της.

Αυτό το περιβάλλον, και η ίδια, μετά τα απογοητευτικά αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής, συναποφάσισαν, όπως ομολογούν από χτες το βράδυ, να εφαρμόσουν την πολιτική που είχαν προαποφασίσει: Την καρατόμηση Βενιζέλου για να συνεργαστούν προγραμματικά με τον ΣΥΡΙΖΑ μετεκλογικά, αλλά… Αλλά, και για να πληθύνουν οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ, από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ!

Εάν το επιτελείο της κ Γεννηματά δεν εξαπατά τον κόσμο με τις παραπάνω πολιτικές αρλούμπες, σίγουρα δεν έχει ίχνος επαφής με τους ψηφοφόρους του κόμματός τους. Γιατί αν είχαν θα ήξεραν ότι όσοι ψήφιζαν ΚΙΝΑΛ είναι βαθειά αντισύριζα. Θεωρώντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο εξευτελίζει τις αρχές της κεντροαριστεράς, την οποία προσπαθεί να σκυλέψει, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να εξαφανίσει το ΠΑΣΟΚ από την πολιτική ζωή για να πάρει τη θέση του.

Η κ Γεννηματά και ο παραζαλισμένος, αν όχι «συνεννοημένος», περίγυρός της δεν έχουν παρά να απαντήσουν σε ένα ερώτημα: Γιατί να ψηφίσει κάποιος ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ) αν, ψηφίζοντας έτσι, στην πραγματικότητα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ; Και ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μια ενδεχόμενη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΑΛ θα έχει για κυρίαρχο και πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ, και παρακεντέ το ΚΙΝΑΛ. Με όση ισχύ είχε ο Καμμένος!

Φυσικά, η κ Γεννηματά και οι σύμβουλοί της δεν έχουν υπολογίσει καλά τους ψηφοφόρους. Και δεν υποψιάζονται ότι μ αυτά που κάνουν θα μετατρέψουν το ΠΑΣΟΚ σε ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Και τον ΣΥΡΙΖΑ σε μονοκράτορα της κεντροαριστεράς. Δηλαδή, θα διαπράξουν διπλό έγκλημα εναντίον του λαού. Πρώτον θα προδώσουν ένα ιστορικό κεντροαριστερό κόμμα και δεύτερον θα παραδώσει τον έναν από τους δύο ιστορικούς πολιτικούς πόλους της χώρας στα χέρια πολιτικών αλητών.

Οι παραπάνω εξελίξεις οδηγούν τους δημοκρατικούς πολίτες σε έναν μονόδρομο. Να ρίξουν στα Τάρταρα τον λαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ και το παραμάγαζό του ΚΙΝΑΛ, πρώην ΠΑΣΟΚ. Η Ελλάδα έχει ταλαιπωρηθεί αφάνταστα από πολιτικούς απατεώνες. Που σπέρνουν την ανηθικότητα ως πρωταγωνιστική νοοτροπία. Νισάφι πια.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

SILICON VALEY:  Ενας Ελληνας αλλάζει τον κόσμο!

Από
anixneuseis
-
3

του Fabien Benoit, ειδικού απεσταλμένου της Liberation στο Πάλο Αλτο

Πίτερ Διαμαντής: Συνιδρυτής του Πανεπιστημίου Singularity

“Είστε εδώ για να αλλάξετε τον κόσμο, όχι μόνο την καθημερινή ζωή μερικών χιλιάδων ανθρώπων αλλά την ίδια την ύπαρξη δισεκατομμυρίων ανδρών και γυναικών!” Η εισαγωγή είναι πλήρης ευφορίας και στην αίθουσα, τα μάτια λάμπουν. Είμαστε στο Πάλο Aλτο (Καλιφόρνια), στην καρδιά της Silicon Valley. Πιο συγκεκριμένα, στην πανεπιστημιούπολη της NASA, η οποία συνδέεται παλαιόθεν με την τεχνολογική βιομηχανία της περιοχής. Εκεί βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Singularity, ένα τυπικό τοπικό μείγμα εξερευνητών και φιλόδοξων επιχειρηματιών. Ένα ίδρυμα το οποίο δημιουργήθηκε το 2008 από δύο στοχαστές της Silicon Valley, τον Πίτερ Διαμαντή και τον Ρέι Κουρτσβάιλ, χρηματοδοτούμενο από τους ψηφιακούς γίγαντες, με πρώτη τη Google, που σκοπεύει να εκπαιδεύσει τους ηγέτες όλου του κόσμου στις μεγάλες αλλαγές που έρχονται. Και φυσιολογικά αποσπά όλη τη δόξα της “κοιλάδας”.

14.000 δολάρια το σεμινάριο

Οι συμμετέχοντες πλησιάζουν τους εκατό στις 4 Δεκεμβρίου, πρώτη ημέρα του τελευταίου Εκτελεστικού Προγράμματος, ενός εβδομαδιαίου σεμιναρίου για «κορυφαίους ηγέτες, που χρεώνεται 14.000 δολάρια κατ’ άτομο. “Πάμε πολύ καλά, έχουμε πάντα περισσότερες αιτήσεις, λέει ο Πασκάλ Φινέτ, αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου, όλο χαμόγελα, πολύ ανοιχτός. Κάθε καρυδιάς καρύδι στα έδρανα: Διοικητές,  διευθύνοντες σύμβουλοι μεγάλων πολυεθνικών,  επιχειρηματίες, μέλη κυβερνήσεων, ΜΚΟ … Είναι υπέροχο, είναι ένα από τα δυνατά σημεία της κατάρτισης, υπάρχει πολύ ισχυρή διάσταση «δικτύωσης». Πολλές μεγάλες σχολές απευθύνονται επίσης σε εμάς. Αυτό συμβαίνει με τη γαλλική Σχολή Ανώτερων Εμπορικών Σπουδών και πολλές «σχολές επιχειρήσεων ».

Βρισκόμαστε όντως μεταξύ υπευθύνων λήψης αποφάσεων, ακόμη και αν το μείγμα των ειδών μπορεί μερικές φορές να εκπλήξει. Συναντώνται εκεί πολυεθνικές και εταιρείες όπως τη Unilever ή η Decathlon, ιδρύματα και ΜΚΟ, συνταξιοδοτικά ταμεία και μεγάλοι ασφαλιστικοί όμιλοι, αρχάριοι και άλλοι σύμβουλοι. Ο Aλεξάντρ Τεριέν, Γάλλος επιχειρηματίας με έδρα το Λονδίνο, συναντήθηκε με τον συνεργάτη του στο καλοκαιρινό πρόγραμμα του πανεπιστημίου πριν από δύο χρόνια. “Δεν υπάρχει στο κόσμο Πανεπιστήμιο πραγματικά ισοδύναμο με το Singularity, είναι μοναδικό στο είδος του”, λέει. Μαθαίνουμε πράγματα που δεν μπορούμε να ακούσουμε πουθενά αλλού. ”

Είναι ο τριαντάρης Πασκάλ Φινέτ, νευρώδης και γεμάτος δυναμισμό, πρώην της eBay και της Mozilla, που ανοίγει το πρόγραμμα με μια παρουσίαση – μια «συζήτηση» – για τις «εκθετικές τεχνολογίες,» την αιχμή του χώρου. Το επίπεδο της ομιλίας αφορά στα απολύτως απαραίτητα. Ο ρυθμός της καινοτομίας επιταχύνεται σταθερά και η τεχνολογία θα αναστατώνει την ανθρωπότητα. Πρέπει να προετοιμαστούμε. “Οι άνθρωποι δεν είναι καλά καταρτισμένοι για να κατανοήσουν το μέγεθος των αλλαγών που θα βιώσουμε», λέει. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι θα λύσουμε τα περισσότερα από τα προβλήματα του πλανήτη μέσω της τεχνολογίας. Η ανθρώπινη φύση θα αλλάξει. Σήμερα βλέπουμε τον κόσμο ως έναν κόσμο με ελλείψεις. Αυτό συμβαίνει με την ενέργεια για παράδειγμα. Αλλά αν αξιοποιήσουμε ως μοχλό τις νέες τεχνολογίες, θα φτάσουμε σε έναν κόσμο αφθονίας, άφθονων πόρων. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να προβλέπουμε. Εδώ, μεταδίδουμε ένα όραμα για το μέλλον.” Ένα όραμα φυσικά πολύ φιλικό προς την τεχνολογία και τη σιλικόνη. Η υγεία, το περιβάλλον, η εκπαίδευση, οι μεταφορές … στο στόμα των ομιλητών, όλα είναι “σπασμένα” – και απαιτούν επιδιόρθωση και βελτίωση με βάση την ψηφιακή τεχνολογία. Κάθε πρόβλημα έχει την τεχνολογική του λύση, υπενθυμίζοντας έντονα την έννοια «λύση σε όλα» που επινόησε ο Λευκορώσος ερευνητής Eφγκένι Μορόζωφ. Η παρουσίαση του Πασκάλ Φινέτ είναι ένα είδος stand-up. Οι συμμετέχοντες καλούνται να την αξιολογήσουν με τάμπλετ. “Λαμβάνουμε πολύ σοβαρά την ανατροφοδότηση”, δήλωσε η Νταϊάνα Μέρφυ, υπεύθυνη επικοινωνιών του πανεπιστημίου.

Ο οραματιστής

Ρέι Κουρτσβάιλ

Ενώ βηματίζουμε το δωμάτιο, σε ένα τραπέζι, συναντάμε μικρά κόκκινα πλαστικά αγαλματίδια, διαμορφωμένα από εκτυπωτή τριών διαστάσεων. Είναι η προτομή του Ρέι Kουρτσβάιλ, πρωτοπόρου στο χώρο. “Είναι οραματιστής, δίνει την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουμε. Εργάζεται στις σημαντικές εξελίξεις στην τεχνολογία, ιδιαίτερα στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, λέει ενθουσιασμένη η Νταϊάνα Μέρφυ. Δεν είναι εδώ σήμερα, αλλά οι συμμετέχοντες θα μπορούν να περάσουν λίγο μαζί του αυτήν την εβδομάδα.” Σε λίγο.

O Ρέι Κουρτσβάιλ, 68 ετών, μηχανικός, επιχειρηματίας, συγγραφέας πολλών ανάρπαστων βιβλίων, συνιδρυτής του πανεπιστημίου και ερευνητής της Google, είναι ένας από τους γκουρού του Silicon Valley, προφήτης της μελλοντικής σύντηξης ανθρώπου και μηχανής, που διαφορετικά λέγεται “μετανθρωπισμός”. “Ο μετανθρωπισμός, είμαστε ήδη εκεί, ο μετασχηματισμός βρίσκεται σε εξέλιξη, λέει ο Πασκάλ Φινέτ. Σήμερα, εγώ ο ίδιος, δεν προσπαθώ να θυμάμαι κάποια πράγματα πια, γιατί ξέρω ότι μπορώ να συμβουλευτώ το Google ή το Wikipedia όποτε θέλω. Το smartphone μου δεν συνδέεται απευθείας με τον εγκέφαλό μου, τον φλοιό μου, αλλά αυτό δεν θα αργήσει. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την κίνηση. Είναι αναπόφευκτη. Η τεχνολογία συγχωνεύεται με τον άνθρωπο, με το σώμα μας. Είναι μια ριζική αλλαγή.”  Όλα είναι συνώνυμα της ριζικής αλλαγής ή της” διαταραχής “, για να χρησιμοποιήσουμε όρο δημοφιλή στην περιοχή. Και οι συμμετέχοντες φαίνεται να επικροτούν.

Θέλουν να είναι στην πρώτη γραμμή της καινοτομίας. “Είναι υπέροχο να έχουμε ανθρώπους που μας καλούν να σκεφτόμαστε διαφορετικά, να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε μεγάλες αλλαγές, σε ένα περιβάλλον που θα είναι εντελώς καινούριο, στο τσουνάμι που έρχεται”, λέει ο Mιγκέλ, από τη Μαδρίτη. Όπως και πολλοί συμμετέχοντες, ο Mαδριλένος  περιμένει με αγωνία την παρέμβαση του Πίτερ Διαμαντή, συνιδρυτή του πανεπιστημίου, μιας άλλης μορφής της περιοχής. “Είδα σχεδόν όλες τις ομιλίες του στο Διαδίκτυο. Είναι λαμπρός. Όπως ο Ρέι Κουρτσβάιλ, είναι οραματιστής,” λέει ενθουσιασμένος.

Ο οραματιστής είναι στην ώρα του. Άψογη μαύρη στολή, μοκασίνια λουστρένια, ακουστικά και μικρόφωνο έτοιμα. Πριν ανεβεί στο βήμα, μια συνάδελφος αναλαμβάνει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα: «Είναι επικεφαλής του σχεδίου της Ηuman Longevity, το οποίο δημιούργησε και που θα επεκτείνει την ανθρώπινη ζωή, κατευθύνει το Xprize, ένα ίδρυμα που επιβραβεύει και στηρίζει την καινοτομία … ο Πίτερ είναι εδώ και θα μοιραστεί μαζί σας τις σκέψεις του! Είναι υπέροχο και εξαιρετικά πολύτιμο να τον έχουμε μαζί μας! ” Τα χειροκροτήματα παίρνουν φωτιά.

«Θα μπορούσα να μιλώ επτά ημέρες ασταμάτητα για σχέδια που με ενθουσιάζουν, αλλά θα προσπαθήσω να το κάνω σε μια ώρα, λέει ο προφήτης ως προοίμιο. Πόσοι από σας ξεκίνησαν πρόσφατα μια επιχείρηση; Ποιος από εσάς είναι Διευθύνων Σύμβουλος, Πρόεδρος ή Αντιπρόεδρος μιας εταιρείας;» Τα χέρια υψώνονται συνέχεια. Ο Πίτερ Διαμαντής κινείται άνετα σαν ψάρι στο νερό. Αρχίζει με μια φράση του Ρέι Κουρτσβάιλ και το διάσημο βιβλίο του The Singularity is Near, στο οποίο ανακοίνωσε ότι η νοημοσύνη των υπολογιστών θα ξεπεράσει  εκείνη του ανθρώπου, και έτσι θα μας επιτρέψει να απομακρύνουμε τα όρια του θανάτου, κυριολεκτικά να ζούμε μέσα στις μηχανές και να μεταφέρουμε σ’ αυτές τη συνείδησή μας.” Πολλοί άνθρωποι φοβούνται αυτό το μέλλον. Θα σας δώσω ένα πλαίσιο, ένα όραμα “, συνεχίζει ο Πίτερ Διαμαντής. Μια νοοτροπία. Αυτό που έγραψα στα δύο βιβλία μου, Abondance, που λέει πού πηγαίνει ο κόσμος και Bold, που εξηγεί πώς να στήσουμε τολμηρές επιχειρήσεις. Πέρασα πολύ χρόνο με τον Λάρυ Πέιτζ από την Google, τον Eλον Mασκ από την Tesla και τον Τζεφ Μπέζος από το Amazon, όλοι δουλεύουμε μαζί. Συμμετέχουν στα σχέδιά μου. Ξέρω αυτούς τους ανθρώπους, ξέρω τι πρέπει να κάνω. ”

Ο Πίτερ Διαμαντής βγάζει μερικά δικά του σχέδια, όπως το “MTP”  (“Massively Transformative Purpose”). Με λίγα λόγια, θα πρέπει να θέλουμε να ανατρέψουμε τα πάντα. “Τα κεφάλαια είναι εδώ, ποτέ δεν υπήρξαν τόσο πολλά. Η γνώση είναι εδώ,  στο Διαδίκτυο. Πρέπει να τα αξιοποιήσετε! “. Ο Διαμαντής συνεχίζει αναφερόμενος στα δικά του moonshots, στα πιο τρελά σχέδιά του. Ένας όρος που μοιράζεται με την Google. Ο στόχος είναι απλός: η επίλυση “των μεγάλων προβλημάτων της ανθρωπότητας”. Με τις νεοσύστατες δραστηριότητες τoυ της Human Longevity and Cellurarity, στοχεύει στη βελτίωση της υγείας και την περιφρόνηση του θανάτου, συνδυάζοντας τα γονιδιωματικά δεδομένα και τη machine learning («αυτόματη μάθηση»). “Ποιος είπε ότι πρέπει να πεθαίνουμε στα 80 ή στα 90; πετάει το ερώτημα. Για μένα, είναι απλά ένα πρόβλημα “υλικού” και “λογισμικού”. Θα λύσουμε αυτό το ζήτημα και θα κερδίσουμε σύντομα τριάντα έως σαράντα χρόνια προσδόκιμου ζωής. Θα επανανακαλύψουμε τον εαυτό μας ως είδος! ”

Τέλος, εξηγεί στο γοητευμένο ακροατήριο το έργο του ιδρύματός του Xprize, το οποίο απονέμει βραβεία και επιχορηγήσεις σε καινοτόμες εταιρείες, σε συνεργασία με τους ψηφιακούς γίγαντες, τη Google, την Tesla, την IBM, την Amazon ή τη NASA. Το μάθημα εγγίζει το τέλος, αλλά ο Διαμαντής  το επισφραγίζει με μια παρατήρηση, για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ακόμα το πνεύμα: «Ανησυχώ πολύ», είπε ξαφνικά πολύ σοβαρά. Μια μέρα, οι πολιτικοί ηγέτες θα ξυπνήσουν αλλά θα είναι πολύ αργά. Πρέπει να τους προσπεράσουμε. Πιστεύω πολύ περισσότερο στην δύναμη των επιχειρηματιών παρά σ’ αυτή των πολιτικών, ή στην ίδια την πολιτική ακόμα.” Βγαίνοντας από την αίθουσα, οι συμμετέχοντες είναι εκστατικοί.

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.liberation.fr/futurs/2017/01/09/a-palo-alto-au-royaume-des-radieux_1540232

D-Day and Stalin

Από
anixneuseis
-
0

By George Friedman  June 4, 2019

Nearly 75 years after it was fought, D-Day remains one of the most vividly recalled battles in history. It was also one of the most decisive. There are those who will argue that the Allies would have won World War II regardless of the outcome of the Battle of Normandy. Indeed, similar arguments are made for most decisive battles. Two years ago, I wrote about the Battle of Midway, on the 75th anniversary of that campaign, and argued that a defeat there would have been disastrous to the global balance. But some readers rejected this, saying that, even if the U.S. had been defeated, it would have deployed ships into the Pacific and recovered. That might well be true, but as I will try to show, the invasion of France’s Calvados coast was a turning point in the war. Had it failed, the Allies likely would not have been able to recover.

Far From Over

The pivot was the Soviet Union. By the time the D-Day invasion was launched, the Soviet Union had been fighting the Germans for three years. Germany had conquered most of the Soviet heartland and its treatment of the occupied areas was barbaric. For the first five months of the war, it seemed likely that the Soviets would lose. Only an extraordinary effort by the Red Army, aided by supplies from the United States, allowed them to stabilize the front and return to the offensive. But when D-Day was launched, the Soviets were still over 1,000 miles from Berlin. For them, the war was far from over.

(click to enlarge)

For the British and Americans, the continued Soviet participation in the war was essential. The Soviets had tied down the bulk of the German army for years and bled it dry. Without the Soviets’ involvement in the war, an Allied invasion of France would have been impossible as Germany could have massed overwhelming force and shifted troops to Italy, blocking access from there.

But the Soviets believed that the Allies had deliberately delayed an invasion of France to allow the Germans and Soviets to weaken each other so that American and British forces could come ashore with minimal opposition and fight their way into Germany, and perhaps beyond. The Soviets had repeatedly asked for a second front in 1942 and 1943. The Allies responded with a Mediterranean campaign, first in North Africa and then in Italy. From the Soviets’ perspective, this was merely a gesture – they were fighting for their lives in Stalingrad, and the Mediterranean operations were not large enough to force the Germans to redeploy troops away from their eastern flank. And so, the basic correlation of forces between Germany and the Soviets remained as it was.

The Americans and British said they simply weren’t ready for an invasion. Stalin didn’t dispute that but argued that even a failed invasion would have forced Hitler to re-evaluate the vulnerability of his troops in the west and shift some forces there. A reduction of German forces and redirection of logistical support would have increased the likelihood of a Soviet victory and reduced the damage to Soviet forces. Stalin was left with the impression that the Western Allies wanted the Germans to do maximum damage to the Red Army and that the Americans and British were unwilling to carry out a doomed spoiling attack because they were unwilling, for political reasons, to absorb a fraction of the casualties the Soviets were absorbing.

The two sides didn’t trust each other. The British and Americans were appalled at the Hitler-Stalin pact of 1939, while the Soviets were angered by the Americans’ willingness to enter the war only after the Japanese attack on Pearl Harbor and Hitler’s declaration of war on the United States. The U.S. built up its forces slowly and deliberately, minimizing exposure to minor battles in the Pacific and major thrusts at nothing important. Stalin believed that Roosevelt wanted a weak Soviet Union to emerge and that, after the Soviets destroyed the Wehrmacht, the U.S. would seize Europe and the British Empire. He once said that Churchill was the kind of man who would pick your pocket for a kopeck but Roosevelt was the kind of man who would steal only big coins. From Stalin’s view, Churchill was governing a declining power while Roosevelt, brilliant and utterly ruthless, was in charge of the future hegemon of the world.

A Hard Pill to Swallow

There is ample evidence that Soviet and German representatives had met in Stockholm for serious talks. Hitler saw Stalin’s opening as a sign of weakness. Understanding the tension between the Soviets and the Americans and British, he didn’t believe in 1943 that they could mount an invasion. Since Stalin himself had doubts, Hitler drove a hard bargain, demanding that Germany retain the land it had already won, particularly Ukraine. The talks broke down, though contacts seem to have continued.

Had the Allies not invaded Normandy in 1944, it is reasonable to assume that Stalin, whose troops were still fighting far inside their own country, would have accepted the deal with Hitler, since he likely could not continue fighting without a western front or at the very least could not regain the territory on his own. Churchill, it should be noted, was never enthusiastic about the invasion, either because he feared the resulting losses would be the end of the British army or because he wouldn’t have minded if the German-Soviet war continued so the Allies could intervene at the last minute, while nibbling at Greece. Either way, Roosevelt rejected Churchill’s view, sensing that the Soviets would make peace without an Allied invasion.

Thus, the invasion was launched in June before the campaign season was lost. Had the Americans and British not seized the opportunity to invade at that time, or had the campaign failed, they would have had to wait until the following spring to mount an invasion. And by then, the Soviets may well have been forced to make peace, giving the Germans a far denser defense along the French coast that would almost certainly have made an invasion impossible. Alternatively, the Allies could have tried to attack Germany through Italy or the Balkans – through the Alps. But with the Soviets out of the war, the Germans would have gained a massive advantage. A German-Soviet truce would have been hard for the Soviets to swallow, but if D-Day had failed and if the Allies couldn’t mount another operation for another year, Stalin may not have had any other choice. He couldn’t win the war on his own.

The Americans would have had the atomic bomb within a year, and I don’t doubt they would have used it while the war raged. But if there was peace in the east, and little fighting in the west, would the U.S. really nuke Berlin or Munich and then try to occupy Germany? I don’t believe it would, but I could be wrong.

D-Day was the decisive battle of World War II not only because it unleashed the full strength of the Anglo-American forces but because it forced Hitler to fight on two fronts, easing the Soviets’ positions sufficiently for a confident advance. Had the invasion not taken place or had it failed, Stalin would likely have made peace with Hitler. Germany would have grown stronger, unless the U.S. and Britain wanted to wage war alone, which I don’t think they did. In the end, Hitler was right when he said Germany’s fate would be decided in France – on the Calvados coast in Normandy, to be exact.

https://geopoliticalfutures.com/d-day-stalin/?utm_source=A+Short+History+of+Modern+Russia&utm_campaign=2ee0d31489-EMAIL_CAMPAIGN_2018_07_24_02_48_COPY_01&utm_medium=email&utm_term=0_daf8214408-2ee0d31489-263385965

Τι συμβαίνει με την Τουρκία, τη Ρωσία και τους S-400; Γιατί ο Πούτιν δεν τους έδωσε στο Ιράν;

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΙΧΑΣ* DEFENCE POINT

File Photo: Russian President Vladimir Putin (R) and Iranian President Hassan Rouhani (L) during a joint news conference in the Black sea resort of Sochi, Russia. EPA, SERGEI CHIRIKOV / POOL JUNE 1, 2019

Δημοσίευμα του διεθνούς ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg αναφέρει, ότι το Ιράν απευθύνθηκε στη Ρωσία ζητώντας να προμηθευτεί το σύστημα αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας S-400 Triumf, λαμβάνοντας όμως αρνητική απάντηση. Η επίσημη δικαιολογία της Μόσχας για να αρνηθεί την διάθεση του συστήματος για εξαγωγή στην Τεχεράνη, ήταν η πρόκληση αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή.

Μπορεί το ρωσικό υπουργείο Άμυνας να έχει αρνηθεί να σχολιάσει μέχρι στιγμής το θέμα αυτό, όμως η είδηση, εάν αληθεύει, κάτι που θα ήταν εύλογο, προσφέρεται για προβληματισμό σε ένα θέμα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, αυτό της προμήθειας του συστήματος από την Τουρκία.

Αν αναλύσει κανείς τις επιπτώσεις ενδεχόμενης πώλησης του συστήματος σε σχέση πάντα με τα ρωσικά συμφέροντα, μπορούν να γίνουν οι ακόλουθες παρατηρήσεις:

Ένα συμφέρον της Μόσχας είναι να μη διασαλευθεί η σχέση με τις σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου, από τις οποίες, αν μη τι άλλο μπορεί να εξασφαλίσει πολλά περισσότερα χρήματα από πωλήσεις οπλικών συστημάτων σε σχέση με την χρεοκοπημένη – “γονατισμένη” λόγω οικονομικών κυρώσεων και ειδικού χαρακτήρα του καθεστώτος – Ισλαμική Δημοκρατία.

Ασφαλώς τα εξοπλιστικά δεν είναι η μοναδική ανησυχία των Ρώσων για να απορρίψουν την πώληση του συστήματος στους Ιρανούς. Θα ήταν επιπρόσθετα ο ορισμός της “μη φιλικής” ενέργειας απέναντι στις ΗΠΑ, κάτι που επίσης θα στρεφόταν σε βάρος των ρωσικών συμφερόντων, ενώ η “ανταπόδοση” θα πρόβαλε ως νομοτέλεια. Επίσης, σε ένα ακόμα παράδειγμα και δεδομένου ότι τα συμφέροντα Ρωσίας-Ιράν δεν συγκλίνουν στην περιοχή της Κασπίας, θα ήταν π.χ. λογικό οι Ρώσοι να μην επιθυμούν το σύστημα να εγκατασταθεί στο Βόρειο Ιράν, κοντά στην ακτή.

Υπενθυμίζεται, ότι τα δικά τους S-400 στην περιοχή της Κριμαίας “σκεπάζουν” σχεδόν το σύνολο της Μαύρης Θάλασσας… Θα ήταν δηλαδή σαν να απαγορεύουν την πρόσβαση στον ίδιο τους τον εαυτό, στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, σε μια κρίσιμη για τη χώρα τους γεωστρατηγικά περιοχή.

Εάν αυτά ισχύουν για το Ιράν, με ποια λογική άραγε δέχθηκαν να πουλήσουν στους Τούρκους τους S-400; Ποιος θυμάται ότι οι Ρώσοι, στον πρώτο διαγωνισμό αντιαεροπορικού συστήματος μακρού βεληνεκούς όπου επικράτησαν τελικά οι Κινέζοι με το HQ-9, δεν είχαν συμμετάσχει με το S-400 αλλά με το S-300; Τί άλλαξε;

Η προφανής απάντηση είναι η αλλαγή στο ευρύτερο περιβάλλον που έφερε την Τουρκία πιο κοντά στη Ρωσία, αλλά και το ότι εκείνη την εποχή βρισκόμασταν χρονικά πολύ μακρύτερα από την επιχειρησιακή αξιοποίηση των S-500 που σήμερα έχουν δυναμικά εισέλθει στην εξίσωση. Όπως όμως με την τυχόν ανάπτυξη από το Ιράν πυραύλων S-400 στην Κασπία, έτσι και με την ανάπτυξη τουρκικών S-400 στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας μπορεί να παρακωλυθεί σοβαρά η δυνατότητα ελιγμών των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων αν οι πολιτικές ισορροπίες μεταβληθούν, κάτι όχι και τόσο απίθανο.

Τί θα κέρδιζαν οι Ρώσοι; Τα δυο πιο βασικά ήταν αφενός η δυνατότητα να διχάσει τον βασικό της αντίπαλο, της κύριας απειλής εθνικής ασφαλείας, του ΝΑΤΟ, στο όριο της διάλυσης της Νοτιοανατολικής του Πτέρυγας και αφετέρου τη δυνατότητα “ρύθμισης” της τουρκικής συμπεριφοράς στη Συρία.

Το δεύτερο είναι επίσης μεγάλης σημασίας θέμα, διότι μπορεί το ΝΑΤΟ να μην υπέκυψε στην απόπειρα Ερντογάν να το σύρει για να πολεμήσουν μαζί στο μέτωπο της Συρίας, κατά των ρωσικών συμφερόντων, η απειλή – ενδεχόμενο όμως υπήρξε και προφανώς προβλημάτισε τη Μόσχα. Κατά συνέπεια, προέβη σε κινήσεις αποτροπής του ενδεχομένου, αν και η Δύση από μόνη της, ευτυχώς, διέγνωσε έγκαιρα και απέφυγε την τουρκική παγίδα.

Οι Ρώσοι γνωρίζουν, ότι και οι πραγματικές στρατιωτικές τους δυνατότητες στο επίπεδο της προβολής ισχύος στην περιοχή της Συρίας και το τεράστιο κόστος που αυτό θα συνεπαγόταν αφήνουν τα στρατεύματά τους σε μειονεκτική στρατιωτικά θέση στο μέτωπο της Συρίας, όπως αντίστοιχα το ίδιο ισχύει, αν και σε μικρότερο βαθμό, στην περιοχή της Ουκρανίας για το ΝΑΤΟ.

Άρα, ο προσεταιρισμός του Ερντογάν βοήθησε τη Ρωσία στο να ελεγχθούν αυτά τα δυο προβλήματα και να μην επιτραπεί να αποτελέσουν δυσεπίλυτο πρόβλημα, όχι μόνο στρατιωτικό. Στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής, η συμφωνία για τους S-400 αποτέλεσε σε έναν βαθμό ένα αναγκαίο κακό, με σκοπό να πείσει τον Ερντογάν ότι εάν αποδειχθεί αξιόπιστος εταίρος, οι Ρώσοι μπορούν και έχουν την βούληση να του προσφέρουν αξιόπιστες λύσεις. Η σκέψη αυτή όμως καταλήγει στο εξής σήμερα, δοθέντων των εξελίξεων στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας:

Ίσως και να μην είναι τόσο αρνητική εξέλιξη για τη Μόσχα ενδεχόμενη ακύρωση της πώλησης των S-400 στην Τουρκία, κάτι που ο υπογράφων έχει ισχυριστεί και στο παρελθόν. Ασφαλώς και δεν πρόκειται ούτε καν να το υπονοήσει, αφού θα επιδιώξει να το “πουλήσει” διπλωματικά, εξυπηρετώντας το συμφέρον της, με το να αποσπάσει σημαντικά ανταλλάγματα. Βασικός στόχος της ρωσικής διπλωματίας είναι η αποκατάσταση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, ώστε να μπορέσουν να ξεφύγουν από τη μέγγενη των κυρώσεων. Η ανάταξη της ρωσικής οικονομίας είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την περαιτέρω ενδυνάμωση της χώρας σε όλα τα επίπεδα, άρα και σε αυτό της εθνικής ασφάλειας. Κατά συνέπεια, εάν το ανωτέρω σκεπτικό ισχύει, η Ρωσία αναμένεται να διαμηνύσει στις ΗΠΑ, εάν δεν το έχει πράξει ήδη, ότι δεν σκοπεύει να αμφισβητήσει τις μετά τον Β’ ΠΠ διαρρυθμίσεις και συμφωνίες που ενέταξαν την Τουρκία στο δυτικό μπλοκ.

Εξάλλου, έχει ήδη πετύχει να έχει μια λειτουργική σχέση με την Τουρκία του Ερντογάν, ώστε η χώρα να μη χρησιμοποιηθεί από τη Δύση ως “εργαλείο” αποσταθεροποίησης της Ρωσίας. Στην Τουρκία ασφαλώς αυτό θα παρουσιαστεί ως “ρωσική προσφορά” για την επίλυση ενός πολύ σημαντικού προβλήματος για την Άγκυρα, το οποίο κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα την οικονομία της. Δηλαδή, με τα κατάλληλα ανταλλάγματα, η Μόσχα θα πει ότι είναι διατεθειμένη να “καταπιεί” τη μη υλοποίηση του συμβολαίου πώλησης των S-400. Παράλληλα, η Ρωσία θα επιχειρήσει να μην αποκλειστεί από το μεγάλο παιχνίδι των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο που έχει στόχο πάλι την ίδια (μείωση της ευρωπαϊκής εξάρτησης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες), αλλά να βοηθήσει και στον έλεγχο της τουρκικής αμετροέπειας ώστε να μπορέσει να βρεθεί μια λύση που θα τους συμπεριλάβει όλους.

Αυτό θα ήταν απόλυτα συμβατό με τα αμερικανικά συμφέροντα, άρα θα είχαμε αναβάθμιση της ρωσικής σημασίας στην αμερικανική οπτική, ενώ στο τραπέζι θα βρίσκονται πάντα ως κίνητρο τα χρυσοφόρα ενεργειακά συμβόλαια στην αξιοποίηση ρωσικών κοιτασμάτων. Οι σκέψεις που προαναφέρθηκαν μπορεί να μας απασχολήσουν προσεχώς, ή ένα μέρος αυτών. Εξάλλου, οι εξελίξεις στο τακτικό επίπεδο μπορεί να επιφέρουν αλλαγές στον χειρισμό εκ μέρους των κύριων δρώντων. Η αποτύπωσή τους είχαν σαν στόχο να επιχειρήσουν να αναδείξουν την “μεγάλη εικόνα” στον ανταγωνισμό στην ευρύτερη περιοχή ελληνικού ενδιαφέροντος. Και οι S-400 και τα F-35 και οποιοδήποτε άλλο σύστημα δεν αποτελεί αυτοσκοπό, ούτε για την Τουρκία ούτε για τη Ρωσία. Όλα εντάσσονται σε ένα πολύ ευρύτερο γεωπολιτικό παίγνιο όπου το μόνο δεδομένο είναι τα συμφέροντα ενός εκάστου. Εάν οποιαδήποτε οικονομική συναλλαγή έρχεται σε σύγκρουση με την επίτευξη ενός υπέρτερου συμφέροντος, μπορεί ανά πάσα στιγμή να ακυρωθεί. Ας αναμείνουμε στο ακουστικό μας, διότι όλα μαρτυρούν ότι οι εξελίξεις θα είναι συναρπαστικές…

*Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι διευθυντής μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA / ΙΑΑΑ)

Πηγή: Τι συμβαίνει με την Τουρκία, τη Ρωσία και τους S-400; Γιατί ο Πούτιν δεν τους έδωσε στο Ιράν; https://hellasjournal.com/2019/06/ti-symvainei-me-tin-toyrkia-ti-rosia-kai-toys-s-400-giati-o-poytin-den-toys-edose-sto-iran/

SHORT MEMORIES MAKE BRIEF ALLIANCES, LIKE THE PUTIN-ERDOGAN PACT OF SEPTEMBER 17, 2018

Από
anixneuseis
-
0

Email This Post – Print This Post Print This Post

By John Helmer, Moscow

Just three and a half years ago, on January 20, 2016, the Turkish leader Recep Tayyip Erdogan had good reason to congratulate himself. He had successfully arranged a scheme of payoffs for two men who were intimate advisors to the presidents of the United States and Russia — at the very same time. They were Lieutenant-General Michael Flynn, the National Security Advisor to Donald Trump; and Dmitry Peskov, the spokesman for Vladimir Putin.

Noone had pulled off the simultaneity before; but it was short-lived. Flynn was forced to resign after just 24 days in office and charged with lying to the FBI. He subsequently pleaded guilty and is now facing a prison sentence. Investigation of his lucratively paid lobbying for Turkey is still under way.

Peskov remains in his Kremlin office, as he has for the past seven years. However, the Defence Ministry led by Sergei Shoigu and the General Staff headed by General Valery Gerasimov, have rebelled against Peskov’s line with Putin, ending for all practical purposes the terms of agreement Putin and Erdogan signed last September for a Turkish protectorate of Idlib governorate in northwestern  Syria.

History is repeating itself. A newly published book, The Thirty-Year Genocide, Turkey’s Destruction of its Christian Minorities, 1894-1924, is the most detailed record to date of the policies of the Ottoman sultanate and its successor, the nationalist government led by Mustafa Kemal Ataturk, to destroy the entire populations living on Turkish territory of Armenians, Greeks and Assyrians. The 650-page work explains region by region, year by year, what the Turkish methods of ethnic cleansing were, and why. “The Armenians were the main victims of Turkish atrocity,” the authors, Benny Morris and Dror Ze’evi, write, “in terms of the numbers slaughtered in 1894-96 and 1915-1916. Certainly, the Turks appear to have hated them the most.”


Left to right: front cover of The Thirty-Year Genocide, released on April 24 by Harvard University Press; Lieut-Gen. Michael Flynn during the US presidential election campaign of 2016; President Erdogan with Dmitry Peskov.

The book also documents the continuous efforts of successive Turkish regimes to erase all trace of their genocidal policy. The military archives remain closed; the non-military state documents have been edited so that they “contain almost no direct evidence of Turkish culpability… Knowing that they were ordering or engaged in criminal activity, the political leaders in Constantinople and in the provinces, often in real time, ordered all copies of telegrams destroyed after reading. Sometimes they transmitted instructions orally, to avoid leaving paper trails, or used euphemisms to camouflage their intentions and deeds.”

The evidence on which this history is based has been compiled by cross-checking Turkish records against German, Austrian, American, British, French and other foreign sources. “We realize that a great deal is missing. This was, after all, the intention of those covering their tracks.”

Why read this history in Moscow today? One reason is that the intention of Turkish state policy to destroy Christian populations and to expand Turkish state power into the territories cleansed thereby is an ongoing one, just as it remains Turkish state policy to dissemble and deceive outsiders that this is so. Syria, Cyprus, Iraq, Kosovo and Albania are contemporary cases in point.

Another reason is that over the 30-year genocide period documented, both Tsarist Russia and Communist Russia were the strongest defenders of the region’s Christians, and the most steadfast enemies of the Turkish state. Only very briefly, in 1920-21, did the Kremlin support Kemal’s (Ataturk) Turkish nationalist movement when, for strategic reasons, he was judged capable of obstructing the British and French attempts to attack southern Russia.

Arming the enemy of my enemy was a short-lived Russian ploy then. If arming Turkey today with the Russian S-400 anti-aircraft missile system is the Kremlin’s ploy today,  with the same strategic purpose, relearning this history will illustrate just how deceptively, and also how briefly, the Turks can be expected to serve Russian interests.

The outcome of World War I, as the Turks interpreted it, was that their army had not been defeated in the field, nor had they surrendered. Instead, they thought they had survived the onslaught of the western powers, whose plots to carve up Turkish territory had been liquidated.  The mass murders and forced  deportations, which started in 1894 and continued until 1924, were the requirements of territorial and wartime defence — so Turkish officials kept telling the western powers and also their own people. The toll was colossal.

The number of Armenians killed “exceeded one million, perhaps substantially.” Another quarter of a million fled, most of them to Russia. The killing of Greeks didn’t start in 1894; it accelerated during the war, reaching its climacteric between 1919 and 1924. The estimates are about one million dead by murder and privation; another 1.2 million forced to flee to the Greek mainland. The estimate of Assyrian lives destroyed is at least 250,000 out of a total of 619,000. Altogether, Morris and Ze’evi calculate, “the Turks and their helpers murdered, straightforwardly or indirectly through privation and disease, between 1.5 and 2.5 million Christians between 1894 and 1924.” The Christian population of the Ottoman Empire had been 20 percent of the total at the end of the nineteenth century; by 1924 this had been brought down to just 2 percent. Conversely, the Moslem population rose from 80 to 98 percent.

The main local helpers in the killing were the Kurds; the Turkish Army also hired Bedouin Arabs, Caucasian tribesmen (Chechens, Circassians), and Balkan Moslems to do the dirty work.  The French ended the period making a deal with Ataturk to withdraw their forces from Turkey and from protecting the Armenians and Greeks in return for railroad and mining concessions. The US did a deal to save Greek tobacco industry workers in Smyrna on whom the American cigarette companies depended. US missionaries reported in horror what was happening; as did Major-General James Harbord, head of an American military mission to Turkey in September 1919. “Never…has the Turk done other than destroy wherever he has conquered”, Harbord wrote to Washington. US diplomats and journalists from the New York papers invited to make inspection tours of western Turkey, judged the Armenians were getting their payback for  attempts to create their own state in eastern Turkey.

Winston Churchill, at the British Admiralty when his Gallipoli invasion force was defeated by Ataturk in 2015, was Secretary of State for War in 1919 and 1920 (pictured right). His policy was to acquiesce in Ataturk’s genocidal policies in order to encourage him to fight against the Bolsheviks in the Caucasus and Azerbaijan. When Ataturk died in 1938, Churchill commented: “The tears which men and women of all classes shed upon his bier were a fitting tribute to the life work of a man at once the hero, the champion, and the father of modern Turkey. During his long dictatorship a policy of admirable restraint and good­will created, for the first time in history, most friendly relations with Greece.”

“What’s the magic number at which ethnic cleansing becomes hardcore genocide?” a Russian analyst has asked rhetorically in order to make the point that the answer is one of political partisanship, because both victimizers and victims have perpetrated  genocide in one period of their history or another. That, he added, “has very little to do with any detailed and dispassionate statistical and comparative analysis of the historical facts. Instead, it’s all about my genocide being so much bigger than yours…”

Morris and Ze’evi stick to the historical facts. “Since the bouts of atrocity were committed under three very different ideological umbrellas, we must resist the temptation to attribute what happened to an aberrant ideology or to an evil faction or person.” They also conclude that the state killing and cleansing policy has prevailed, not because the Turkish propaganda is believed outside the country, but because the western powers and Russia have their own reasons of state for looking the other way.

Looking the other way is now Kremlin policy towards Turkish military operations. In Cyprus, where until recently Russia has supported the Cypriot Government’s defence against Turkish  occupation of the north of the island, the new line is to tolerate Turkish expansion into the waters of the Cyprus Exclusive Economic Zone (EEZ), to the east and west of the island coast.  Ambassador Stanislav Osadchiy told Haravghi, the Cyprus Communist Party newspaper,  last week, “the increase of tension is not a solution. This is why we believe that each side must avoid such steps that aggravate the situation in the Mediterranean.” He also said he is opposed to any step “that undermines the situation required for a resumption of the talks for a Cyprus settlement.” He meant the Cypriots shouldn’t defend themselves.


The Turkish seabed drilling vessel Fatih. Turkish notices to mariners last month have declared the intention to drill in waters off Paphos on the southwest coast of Cyprus between May 3 and September 3.  Earlier Turkish announcements have identified the Cyprus EEZ as a drilling target, protected by Turkish Navy escorts. A year ago, the latter blocked ENI from drilling in waters to the southeast of the island.  In March 1987, a similar attempt by Turkey to drill in Aegean waters of the Greek EEZ led to war mobilization by Greek and Bulgarian forces, and a Greek attack to halt US intelligence operations in the area. The Turks retreated.

Looking the other way in the border areas between Turkey and Syria has been the Kremlin line since last September. On September 17, in Sochi, Putin signed with Erdogan what was described as the “Memorandum of Understanding on Stabilization of the Situation in Idlib’s De-escalation Zone”.   This allowed Turkey to ignore Syria’s western and northern borders and reinforce Turkish occupation of the Syrian province of Idlib. “Russia and Turkey have reaffirmed their commitment to fight terrorism in Syria in all its forms and guises,” Putin and Erdogan agreed on paper. On the ground this meant the Kremlin was accepting the continuing Turkish campaign to take over deployment, armament and operations of opposition Arab groups in Idlib. A deadline of October 10 was set in the Memorandum for the Turks to disarm the Arabs inside the de-escalation line and halt their attacks on Russian and Syrian Army positions outside the line. Nothing of the sort occurred; the Turks have had no intention to abide by the deadline; Putin has looked the other way.

That is until last month when re-armed Arab units escalated their attacks from Idlib into the adjoining areas, west, south and east,  of Latakia, Hama and Aleppo.

The Russian Army newspaper Krasnaya Zvezda (Red Star) reported that Idlib is now “a huge military camp”.  The Russian military command has responded by launching intensive air attacks and by covering new advances on the ground by the Syrian Army. Unsaid by the General Staff, unacknowledged by the Kremlin, the Putin-Erdogan Memorandum is a dead-letter. History is repeating itself.

NOTE: The lead image is a political cartoon published in Moscow in 1920, when Lenin’s policy was to covertly arm the Ataturk-led nationalists against the Ottoman Sultan’s regime. The caption reflects the overt Russian policy and traditional Russian public opinion. It says: “Behold  the cowardice of the Turk, and the prowess of our lad.”

SHORT MEMORIES MAKE BRIEF ALLIANCES, LIKE THE PUTIN-ERDOGAN PACT OF SEPTEMBER 17, 2018

1...2,6552,6562,657...3,033Σελίδα 2,656 από 3,033