Τεχνολογία, Οικονομία και Δημοκρατία.

Από

June 9, 2019

του κ. Γεώργιου Μουρουζίδη.

Σε όλον τον κόσμο, το έδαφος μοιάζει να μετατοπίζεται κάτω από τα πόδια των πολιτών, καθώς διανύουμε μια εποχή μας χαρακτηρίζεται, από ακραία καιρικά φαινόμενα, μαζική μετανάστευση, ξενοφοβία, προστατευτισμό, αποτυχημένα κράτη, άρνηση της επιστήμης, κυβερνοτρομοκρατία, και πολλούς ακόμα άλλους παράγοντες.

Ταυτόχρονα, η δύναμη της τεχνολογίας επιταχύνεται συνεχώς, λόγω της σημαντικής προόδου που σημειώνεται στην αποθήκευση δεδομένων και στην αυξημένη ικανότητα επεξεργασίας αλγορίθμων με γνώμονα την ανάλυση. Μήνα με τον μήνα, νέα συστήματα, νέες εφαρμογές και νέα επιχειρηματικά μοντέλα, διατίθενται στην αγορά παρέχοντας ριζοσπαστικές λύσεις, σε τομείς, όπως η υγεία, οι μεταφορές, η οργάνωση, ο πόλεμος, η γεωργία, οι δομές διακυβέρνησης, κ.ά., ακόμα και όταν αυτά ανατρέπουν μακρόπνοους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς ή θέτουν χιλιάδες ανθρώπους εκτός εργασίας.

Σε αυτήν την έντονα μεταβαλλόμενη περίοδο της εκθετικής επιτάχυνσης της τεχνολογίας της πληροφορικής, που έχει επονομαστεί και ως η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, οι κυβερνήσεις, η κοινωνία των πολιτών, οι περιφερειακές διοικήσεις και ο ιδιωτικός τομέας, έχουν καθήκον να διασφαλίσουν τα κράτη και τους πολίτες τους, και να προετοιμαστούν για τον νέο αυτόν κόσμο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις ιλιγγιώδεις προκλήσεις του. Οι τεχνολογίες που οδηγούν την νέα εποχή είναι κυρίως, τα μεγάλα δεδομένα, η μηχανική μάθηση, το διαδίκτυο των πραγμάτων, η προηγμένη γεωργία, τα προηγμένα υλικά, η κβαντική υπολογιστική, το blockchain, και η τρισδιάστατη εκτύπωση.

Η Ελλάδα αποτελεί μια από τις ευρωπαϊκές χώρες που δεν είχε συμμετοχή σε καμία από τις τρείς προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις, και όπως διαφαίνεται, δεν θα έχει συμμετοχή ούτε στην Τέταρτη, αν δεν αλλάξει ριζικά το πολιτικό της μοντέλο. Συνέπεια του γεγονότος αυτού, της μη συμπόρευσης δηλαδή της χώρας με την βιομηχανική κινητοποίηση του προηγμένου κόσμου, αποτελεί η απουσία βιομηχανικής συνείδησης από την κοινωνία της, με ότι αυτό συνεπάγεται για την αντίληψη της ίδιας της κοινωνίας, αναφορικά με την παραγωγική διαδικασία, την παραγωγή πλούτου, και την οργάνωση – λειτουργία των υπηρεσιών του κράτους.

Οι νέες τεχνολογίες είναι αυτές που καθορίζουν τις βιομηχανίες του μέλλοντος και την αποτελεσματικότητα των παραγωγικών τομέων μιας χώρας. Ιστορικά, οι περίοδοι τεχνολογικών αλλαγών, έχουν αποφέρει κέρδη παραγωγικότητας, επενδύσεις, ανάπτυξη, βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής και αύξηση της μακροζωίας και της υγείας. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, όπως και οι τρεις που προηγήθηκαν, δεν θα αποφέρει τα ίδια μακροπρόθεσμα οφέλη. Οι βιομηχανίες του μέλλοντος αφενός δημιουργούνται εντός της τρέχουσας οικονομικοπολιτικής διάρθρωσης και αφετέρου θα την μετασχηματίσουν, εξαιτίας του γεγονότος ότι η συμμετοχή στην ψηφιακή εποχή αποδεικνύεται ενθαρρυντική για την συμμετοχή και μικρότερων κρατών.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην καλύτερη θέση για να αντιμετωπίσει την καταιγίδα που φέρνει η 4η Βιομηχανική Επανάσταση. Τα χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα δεν είναι σταθερά. Ο δείκτης του χρέους προς το ΑΕΠ είναι υψηλός, με βάσει τα διεθνή πρότυπα. Η ανταγωνιστικότητα και η παραγωγικότητα της οικονομίας κινούνται σε χαμηλά επίπεδα. Και τέλος η καινοτομία δεν βρίσκεται στο προσκήνιο του ενδιαφέροντος της πολιτικής συζήτησης.

Η ψηφιακή εποχή αποτελεί ίσως την τελευταία ευκαιρία την οποία επιβάλλεται πάση θυσία να εκμεταλλευτεί η χώρα, ώστε να ανατάξει την οικονομίας της, να αποκτήσει την εθνική ισχύ που τις αρμόζει από την ιστορία της, να αποκτήσει φωνή, να βρεθεί στο κέντρο των εξελίξεων της περιοχής, και τέλος να ενισχύσει τις δημοκρατικές της δομές.

Είναι πλέον γνωστό στην Ευρώπη ότι, οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στην δημοκρατία, όταν η οικονομική προσδοκία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα και όταν ακόμα το κράτος δεν λειτουργεί αποτελεσματικά και δίκαια απέναντι στους πολίτες.

Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, οφείλουν να δανείζονται ιδέες και τεχνολογίες από τα πανεπιστήμια και τις εταιρείες με γνώμονα την καινοτομία, ώστε οι κυβερνητικές υπηρεσίες να είναι ευέλικτες, γρήγορες και ανταγωνιστικές, για την διευκόλυνση και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Επιπρόσθετα, το κράτος οφείλει να ενσωματώσει τις νέες τεχνολογίες και να εκσυγχρονίσει τις δραστηριότητές του, έτσι ώστε οι πολίτες, να μπορούν να αλληλεπιδρούν με τις δημόσιες υπηρεσίες, με τρόπους που αντικατοπτρίζουν την ψηφιακή οικονομία και τη σύγχρονη διακυβέρνηση.

Είναι ζωτικής σημασίας, τόσο για τους ανθρώπους και τις εταιρείες καινοτομίας, όσο και για τους επενδυτές, να βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας. Είναι εξίσου σημαντικό για την κάθε κυβέρνηση να αποκτήσει ανάλογο ρόλο, και επιπλέον να διαμορφώσει τις συνθήκες που θα επιτρέψουν σε αυτούς τους παίκτες, να εργαστούν, να ανταγωνιστούν και να δημιουργήσουν πλούτο. Όταν το κάνουν, όλοι θα συνειδητοποιήσουν τα οφέλη. Τα οφέλη που θα προκύψουν δεν θα αφορούν μόνο την βελτίωση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης, τα οποία θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, αλλά θα συμβάλλουν επίσης στην αναβάθμιση της χώρας, καθώς και στην διεύρυνση της διαφάνειας και της ισονομίας, και τελικά στην εμπέδωση της δημοκρατίας.

Σήμερα, το ελληνικό κράτος προετοιμάζεται να εορτάσει δύο αιώνες ζωής- και ενώ νιώθει ακόμα τα αποτελέσματα μιας κρίσης που ξεκίνησε από τον τέταρτο εμφύλιο της ιστορίας, αρχίζει να διαφαίνεται ότι το ιστορικό αίνιγμα θα βρει τελικά την λύση του. Η αναστροφή της πορείας θα υπάρξει, κι ας είναι μακρά και επώδυνη-φθάνει θυμηθούμε τον Οδυσσέα και τον Καβάφη και να συντρέξει τύχη αγαθή.

Οι έξι χαίνουσες πληγές του ΣΥΡΙΖΑ

Από

anixneuseis

June 9, 2019

Γεώργιος Παπασίμος slpress.gr

9 Ιουνίου 2019

Η μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και η επερχόμενη, κατά τα φαινόμενα, στις εθνικές κάλπες της 7ης Ιουλίου, οφείλεται σε στρατηγικά λάθη, που διαπράχθηκαν κατά συρροή από τον Ιανουάριο του 2015 έως σήμερα. Αυτά μπορούν να στοιχειοθετηθούν σε έξι κατηγορίες, που αποτελούν τις βασικές αιτίες της ήττας και παράλληλα χαίνουσες πληγές, αφού διέβρωσαν αμετακλήτως τον αρχικό ριζοσπαστισμό, το αυτοδιατυμπανιζόμενο ‘ήθος’ και, εν τέλει, τη λαϊκή νομιμοποίηση.

Πρώτη πληγή: H ιστορικών διαστάσεων πολιτική ανικανότητα αξιοποίησης της εκλογικής νίκης του Ιανουαρίου του 2015, όπου η Ευρώπη και οι δανειστές ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν πολύ περισσότερα από ό,τι στις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ειδικά στο κρίσιμο ζήτημα της σοβαρής μειώσεως του δημοσίου χρέους και της εφαρμογής της ρήτρας ανάπτυξης.

Αντί αυτού, λόγω της πολιτικής ελαφρότητας και ναρκισσιστικής αφέλειας, συντελέσθηκε η πλήρης παγίδευση της χώρας από τον Σόιμπλε, με συνέπεια το τρίτο τραυματικό μνημόνιο μετά το ΟΧΙ του ελληνικού λαού τον Ιούλιο του 2015. Με το τρίτο μνημόνιο ολοκληρώθηκε η πλήρης αποικιοποίηση της Ελλάδας (Υπερταμείο, δημοσιονομικός ‘κόφτης’, αφελληνισμός τραπεζικού συστήματος, αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα ως το 2063).

Δεύτερη πληγή: Λόγω της πλήρους μνημονιακής μετάλλαξης και της αποδοχής των μύχιων επιδιώξεων των δανειστών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, ανεξαρτήτως της επικαλούμενης ‘προοδευτικής’ ρητορείας, που διέλυσε μέσω της υπερφορολόγησης τα μεσαία παραγωγικά στρώματα. Συνειδητά και αφρόνως, οι υπουργοί Οικονομικών Τσακαλώτος και Χουλιαράκης επαίρονταν στην Βουλή, ότι ασκούν δήθεν ταξική πολιτική σε βάρος της μεσαίας τάξης, συνθλίβοντας εκτός από αυτήν, την ίδια ώρα, και την ελληνική οικονομία.

Παράλληλα, παρείχαν μεγάλες απαλλαγές στο παρασιτικό ελληνικό κεφάλαιο και μέσω επιδομάτων και ‘φιλοδωρημάτων’ προς τους ανέργους και τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα, δημιούργησαν συνθήκες ‘πληβειοποίησης’ αυτών, εκτιμώντας ότι τα λούμπεν στοιχεία είναι πιο εύκολα χειραγωγήσιμα. Αυτή η οικονομική πολιτική, με παντελή έλλειψη παραγωγικού σχεδίου ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας και κάθε αναπτυξιακού εργαλείου, οδήγησε την χώρα στη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση, όπου και πάλι κινδυνεύει να οδηγηθεί απροετοίμαστη στα χέρια των δανειστών, με πολύ οδυνηρότερες συνέπειες.

Παράδοση τραπεζικού συστήματος

Τρίτη πληγή: Aφορά την παράδοση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και τον πλήρη αφελληνισμό του, κατά την ανακεφαλαιοποίηση του Ιουνίου του 2015. Πρόκειται για ασύλληπτο πολιτικό έγκλημα, αφού παραδόθηκε ενεργητικό 340 δισ., έναντι 5 δισ. ευρώ, σε ιδιώτες αγνώστου ταυτότητας, με αποτέλεσμα την απώλεια ελέγχου του πιστωτικού συστήματος, που αποτελεί κεντρικό εργαλείο για την οικονομική ανάπτυξη.

Εξίσου απαράδεκτη υπήρξε η πολιτική για τα κόκκινα δάνεια και τον εσωτερικό δανεισμό των Ελλήνων. Δεν εφάρμοσε κάποιου είδους ‘σεισάχθεια’, κατά το ισλανδικό πρότυπο, κατά το οποίο υπήρξε οριζόντια μείωση όλων των δανείων κόκκινων και πρασίνων, 30-70% ανάλογα με την αγοραστική δύναμη των δανειοληπτών, με βάση το ποσοστό της πτώσεως της οικονομίας λόγω της χρεοκοπίας.

Αντί γι’ αυτό προχώρησε στη νομοθέτηση της πώλησης των δανείων σε ξένα funds ‘αντί πινακίου φακής’, μη θεσμοθετώντας, καν, την λεγόμενη ρήτρα προτεραιότητας του δανειολήπτη, όπως έπραξε η Κύπρος. Αυτό έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή οικονομική κατάρρευση των ελληνικών νοικοκυριών, αλλά και του τραπεζικού συστήματος, αφού ο αρχικός ‘ελεγχόμενος όγκος’ έχει μετατραπεί σε ‘μεταστατικό καρκίνο’ σε όλο το σώμα.

Τέταρτη πληγή: Η βάναυση σύνθλιψη της έννοιας του πατριωτισμού, βασικού στοιχείου της Αριστεράς στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μέσα από την δράση του ΕΑΜ. Αντ’ αυτού, είχαμε την επικράτηση των εθνομηδενιστικών απόψεων στο όνομα ενός ροζ διεθνισμού και ενός ακατανόητου δικαιωματισμού τρίτων χωρών, σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Έτσι, στο πλαίσιο των εξωτερικών πιέσεων και εντολών, η κυβέρνηση προώθησε και υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών, παραχωρώντας εθνότητα και γλώσσα στο πολυεθνικό κράτος των Σκοπίων (Σλάβοι, Αλβανοί κ.λπ.), θέτοντας ένα ακόμα ‘ακάνθινο στεφάνι’ στον Ελληνισμό.

Η ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο πριόνισμα της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ., όχι μόνο στην περιοχή της Μακεδονίας, αλλά συνολικά στην Ελλάδα, αφού πρόκειται για κορυφαίο εθνικό θέμα και όχι για τοπικό, όπως κουτοπόνηρα επιχειρούν να εμφανίσουν κάποιοι τυχάρπαστοι αναλυτές της κυβερνητικής παράταξης με το επιχείρημα ότι δεν υπήρξε πλήρης εκλογική ‘εξαέρωση’ του ΣΥΡΙΖΑ. στην Μακεδονία.

Φαινόμενα πελατειασμού

Πέμπτη πληγή: Η εμφάνιση φαινομένων έντονου παλαιοκομματισμού και πελατειακών σχέσεων, που μαζί με την πρωτοφανή αλαζονεία της εξουσίας, αποτέλεσαν έναν εκρηκτικό συνδυασμό, ο οποίος προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην κοινωνία. Το ύφος και η προκλητικότητα Πολάκη, σε συνδυασμό με την ‘κουτοπονηριά’ του Καμμένου και οι κυνικές ‘μεταγγραφές’ έναντι της ‘καρέκλας’, προσέδωσαν ένα αποκρουστικό προσωπείο σε μια κυβέρνηση, που εμφανίστηκε να εκφράζει στην πρώτη της φάση τις ελπίδες του λαού για αλλαγή του ύφους και της λειτουργίας της πολιτικής.

Χαρακτηριστικά, ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Περικλής Κοροβέσης, σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο ‘Κόμματα – super markets’, αναφερόμενος στην μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα-ιδιοκτησία του ηγεμόνα, χωρίς καμία ουσιαστική σχέση με τη βάση του, καταλήγει: «Πέρα από τους αυλικούς του ηγεμόνα, που έπαιξαν κάποιο ρόλο, χειρότερο παιχνίδι, έπαιξαν οι κακοί δημοσιογράφοι-προπαγανδιστές της αριστερής ηγεμονίας, η κυβέρνηση χρειαζόταν αριστερή αντιπολίτευση. Όχι προπαγάνδα σοβιετικού τύπου. Κάτι θα μάζευε, κάτι θα διόρθωνε, όπως γίνεται πάντα όταν υπάρχει πίεση και ίσως να διαμορφωνόταν ένα αριστερό αντιπολιτευτικό ρεύμα, που να δείχνει πως η αριστερά σκέφτεται ελεύθερα».

Έκτη πληγή: Η πλήρης αδυναμία ενσωμάτωσης και έκφρασης των στρωμάτων, που εκτόξευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, από το αρχικό 4%. Ουδέποτε υπήρξε οργανωτική υπέρβαση αυτού του 4%, αφού οι ιδεοληψίες αποτελούσαν την σταθερά του κυβερνητικού έργου σε όλη την τετραετία. Πρόκειται για κολοσσιαίο πολιτικό λάθος, αφού η οργανική και πολιτική ενσωμάτωση αυτών των στρωμάτων και η αξιοκρατική ανάδειξη στελεχών, θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολιτικό σωσίβιο.

Έδειξε το πραγματικό πρόσωπο

Συμπερασματικά, η «πρώτη φορά Αριστερά», όπως αυτάρεσκα εκπέμπονταν συνεχώς από τα χείλη των κυβερνητικών και κομματικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ., θέλοντας να προσδώσουν μια ιστορική αποστολή στο έργο τους, σε πολύ σύντομο διάστημα στην κυβερνητική εξουσία έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Αυτό καλύπτονταν πίσω από την ‘αιθαλομίχλη’ ενός απλόχερα ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού λόγου, που έδωσε μεγάλες ελπίδες στις ρημαγμένες από τον μνημονιακό οδοστρωτήρα λαϊκές τάξεις.

Η μνημονιακή μετάλλαξη και η εύκολη κρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλεται στον χαρακτήρα αυτού του κόμματος ως ιδιότυπου πολιτικού σχηματισμού, χωρίς μαζικότητα και λαϊκή αντιστοίχιση στους κοινωνικούς θεσμούς και χωρίς καθαρές θέσεις στα ζητήματα της εξάρτησης και της εθνικής κυριαρχίας.

Αξιοποιώντας τα κοινωνικά και πολιτικά συντρίμμια του μνημονιακού οδοστρωτήρα και την πλήρη απονομιμοποίηση των πολιτικών δυνάμεων του παλαιού δικομματισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα αποτέλεσε τη φαντασιακή κινητήρια δύναμη των αντιμνημονιακών λαϊκών δυνάμεων, που στοιχήθηκαν γύρω του. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ αναρριχήθηκε στην εξουσία με πολιτικό προσωπικό, το οποίο, όπως αποδείχθηκε, ήταν έτοιμο από καιρό να εγκολπώσει τα οφέλη της κρατικής εξουσίας, χωρίς κανένα μέτρο.

Η πορεία αυτή είχε ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις, τόσο για την χώρα, που συνεχίζει να κινείται στις ράγες της ‘αποικιοποίησης’, όσο και για τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και του προοδευτικού κινήματος, που υπέστη μεγάλου μεγέθους ήττα. Ως συνήθως συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές, ευτελίζονται σημαντικές έννοιες και σύμβολα, όπως η Αριστερά, η κοινωνική δικαιοσύνη και το κράτος πρόνοιας.

Οι έξι χαίνουσες πληγές του ΣΥΡΙΖΑ

Όλα έχουν ένα τέλος: Το Πεντάγωνο ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με την ανυπάκουη Τουρκία

Από

anixneuseis

June 8, 2019

US Acting Secretary of Defense Patrick Shanahan (L) and Greek Minister of Defense Evangelos Apostolakis (R) take part in an enhanced honor cordon ceremony for Greek minister as he arrives at the Pentagon in Arlington, Virginia, USA, 07 June 2019. EPA, SHAWN THEW

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Στην Ελλάδα και την Κύπρο πρέπει να είμαστε οι πιο δύσπιστοι και καχύποπτοι άνθρωποι στον κόσμο. Δεν λέω… Είδαν πολλά τα μάτια μας. Νοιώσαμε πολλές φορές την αχαριστία των δυτικών φίλων μας. Μας πρόδωσαν και μας δημιούργησαν μύρια προβλήματα.

Ο κυπριακός βορράς παραμένει πάντα υπό κατοχή. Και το Αιγαίο βρίσκεται υπό συνεχή απειλή.Πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε για να μην ξεχνάμε…

Μόλις πρόσφατα οι Ευρωπαίοι αρνήθηκαν να αποφασίσουν κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας όταν εισέβαλε στην κυπριακή ΑΟΖ. Ενώ έσπευσαν να επιβάλουν στη Ρωσία για την Ουκρανία και στη Βενεζουέλα.

Οι Βρετανοί, επίσης, οι αιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού τάσσονται -σε ότι συμβεί- αμέσως με την Τουρκία. Μπορεί να λέει ο Πρόεδρος της Κύπρου ότι έλαβε μία επιστολή από την παραιτημένη Τερέζα Μέι, που υποτίθεται βάζει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά έχουμε υποστεί πολλά από τους Εγγλέζους για να ΜΗΝ πιστεύουμε κάθε μαλαγανιά τους.

Οι Αμερικανοί από την άλλη πλευρά έχουν δείξει τάσεις αλλαγής της στάσης της, που οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος συνεργάζονται με την υπερδύναμη σε πολλά “project” που έχουν σχέση με την ασφάλεια και την ενέργεια. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από τη μία μερικοί Αμερικανοί διπλωμάτες είδαν το «φως» και την αλήθεια, και από την άλλη τους φοβίζει η προβληματική σχέση με την Τουρκία.

Και ερχόμαστε από εκεί που αρχίσαμε: ότι ακόμα και αν καταρρεύσουν οι σχέσεις της κατοχικής δύναμης και των Ηνωμένων Πολιτειών, θα μας πάρει μέρες να το πιστέψουμε.

Χθες είχαμε καταιγιστικές εξελίξεις. Η απόφαση του Πενταγώνου να θέσει τελεσίγραφο για τα F-35 αυτή τη φορά, έγινε πρώτο θέμα στα αμερικανικά και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Το προηγούμενο τελεσίγραφο -για να μην μπερδευόμαστε- ήταν για τους S-400. Εάν η Τουρκία παραλάβει το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα, οι δύο χώρες οδηγούνται σε ρήξη, άσχετα αν χθες οι αξιωματούχοι του Πενταγώνου επέμεναν και προσπάθησαν να πείσουν ότι η στρατιωτική συνεργασία θα συνεχιστεί. Πως θα γίνει άραγε αυτό, αφού η Τουρκία θα βρεθεί κάτω από κυρώσεις;

Άλλωστε, εάν ο Ταγίπ Ερντογάν τεθεί υπό καθεστώς τιμωρίας θα γίνει έξαλλος. Και θα ανακοινώσει τις δικές του κυρώσεις. Ας μην έχει κανείς αμφιβολία γι’ αυτό. Το χθεσινό τελεσίγραφο για αποχώρηση των Τούρκων πιλότων και ακύρωσης της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα κατασκευής των F-35, είναι κάτι άλλο.

Από τις 6 Ιουνίου που έφυγε η επιστολή του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, Πάτρικ Σάναχαν ξεκίνησε η διαδικασία αλλαγής του καθεστώτος του προγράμματος για να αποκλειστεί η κατοχική δύναμη.

Πρόκειται για μία εντυπωσιακή ενέργεια, που εάν ολοκληρωθεί θα ανοίξει το δρόμο σε άλλες χώρες να λάβουν μέρος στο πρόγραμμα αγοράς και κατασκευής των F-35. Σ’ αυτές τις χώρες είναι και η Ελλάδα. Πολλοί θα αναρωτηθούν πως γίνεται οι Αμερικανοί να συνομιλούν με χώρες και μέσω άλλης διαδικασίας να κινούνται εχθρικά. Στις ΗΠΑ υπάρχουν διαδικασίες που είναι σεβαστές.

Από την άλλη πλευρά, η έντονη πίεση του Κογκρέσου, αναγκάζει τα αρμόδια αμερικανικά υπουργεία να προετοιμαστούν για να αντιμετωπίσουν την όποια κατάσταση δημιουργηθεί από την άρνηση του Ταγίπ Ερντογάν να ακυρώσει την αγορά των S-400. Στην επιστολή του κ. Σάναχαν προς τον Τούρκο ομόλογό του, περιγράφονται οι αμερικανικές δράσεις μέχρι την 31η Ιουλίου όταν θα πέσει η αυλαία για τη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα κατασκευής των F-35.

‘Εχει σημασία αυτό που τονίζει: ότι η ακύρωση του προγράμματος των F-35 δεν συμπεριλαμβάνεται στις κυρώσεις στη βάση του νόμου CAATSA, που θα ακολουθήσουν. Με λίγα λόγια, οι Αμερικανοί δεν απειλούν.

Απλά καθορίζουν το χρονοδιάγραμμα τέλους των F-35 και υπογραμμίζουν ότι όσα περιγράφονται στην επιστολή θα ακυρωθούν εάν η Τουρκία σπάσει τη συμφωνία για τους S-400. Θα το κάνει ο Ταγιπ Ερντογάν;

Οι Αμερικανοί δεν γνωρίζουν. Μάλλον, ας δεχθούμε προς το παρόν όπως το έθεσε η Αμερικανίδα υφυπουργός Άμυνας, Έλεν Λόρντ, παραφράζοντας την: Από τη στιγμή που έστειλαν τεχνικούς στη Ρωσία για να μάθουν τον τρόπο χειρισμού των S-400 και από τη στιγμή που οι Ρώσοι έστειλαν δικούς τους τεχνικούς στην Άγκυρα για να εγκρίνουν τους χώρους εγκατάστασης, η συμφωνία δεν θα ακυρωθεί.

Είναι μία λογική εξήγηση. Διότι η Τουρκία και η Ρωσία έχουν κάνει όλα τα αναγκαία βήματα μέχρι τώρα, όπως περιλαμβάνονται στη συμφωνία τους, και απομένει η μεταφορά των S-400 και η εγκατάστασή τους. Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που το Πεντάγωνο πήρε την προχθεσινή απόφαση. Όποιος λέει ότι γνωρίζει το τέλος αυτής της ιστορίας είναι ένας μετά Χριστόν Προφήτης. Άρα ένας «ψεύτης».

Εμείς από αυτό εδώ το βήμα προσφέρουμε στο πιάτο αυστηρά τα γεγονότα. Παρουσιάζουμε τις ειδήσεις και από την Ουάσιγκτον, και από την Άγκυρα και από τη Μόσχα. Και μένουμε σ’ αυτά. Είναι γεγονός ότι όλοι οι δημοσιογράφοι πέφτουμε καθημερινά από έκπληξη σε έκπληξη. Αυτό θα συνεχιστεί μέχρι να λάβει ο Ερντογάν την τελική απόφαση.

Τι θα διαλέξει; Τους S-400 και τη Ρωσία; Ή τα μαχητικά F-35 και την Αμερική. Σίγουρα η αμερικανική πρόταση είναι πιο ελκυστική. Όμως από την άλλη πλευρά ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει βάλει και αυτός την τουρκική οικονομία σε μέγγενη.

Από τη στιγμή, που έφυγαν πολλά αμερικανικά και εβραϊκά κεφάλαια, η Ρωσία στηρίζει την τουρκική οικονομία. Όμως, ούτε ο Πούτιν μπορεί να βοηθήσει τον Ερντογάν όταν επιβληθούν οι αμερικανικές κυρώσεις. Το κτύπημα θα είναι ακαριαίο…

https://hellasjournal.com/2019/06/ola-echoyn-ena-telos-to-pentagono-xekatharizei-toys-logariasmoys-toy-me-tin-anypakoyi-toyrkia/

Οι τζιχαντιστές κατευθύνονται στις πατρίδες τους

Από

anixneuseis

June 8, 2019

Χιλιάδες Δυτικοί συμμετείχαν στο ISIS. Πρέπει να τους επιτραπεί να επιστρέψουν;

Jytte Klausen foreignaffairs.gr

Γυναίκες σε στρατόπεδο για εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα στην βορειοανατολική Συρία, τον Απρίλιο του 2019. ALI HASHISHO / REUTERS.

Περίληψη:

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για την αντιμετώπιση των αμέτρητων μαχητών του ISIS, από την Ευρώπη και αλλού, που τώρα βρίσκονται υπό κράτηση από τις κουρδικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Όμως, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ασταθής, και το να αφεθούν οι οικογένειες του ISIS σε στρατόπεδα και φυλακές ή να παραδοθούν στο Ιράκ για εκτέλεση, δεν είναι μια βιώσιμη τακτική.

H JYTTE KLAUSEN είναι καθηγήτρια Διεθνούς Συνεργασίας στην έδρα Lawrence A. Wien στο Πανεπιστήμιο Brandeis και τοπική συνεργάτις στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών του Χάρβαρντ.

Όταν οι Δυτικοί έφτασαν στο χαλιφάτο, έκαιγαν τα διαβατήριά τους, απορρίπτοντας τελετουργικά την εθνική τους ταυτότητα, και κόμπαζαν για την πράξη τους στο Twitter. Τώρα που το Ισλαμικό Κράτος (ή ISIS) έχει χάσει τα τελευταία εδάφη του στο Ιράκ και την Συρία, εκατοντάδες από αυτούς τους Δυτικούς και τα παιδιά τους έχουν κολλήσει σε στρατόπεδα και φυλακές στην βόρεια Συρία και το Ιράκ, συχνά ελπίζοντας να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Οι κυβερνήσεις τους, ωστόσο, δεν θέλουν να πάρουν πίσω τούς τζιχαντιστές -και καταφεύγουν σε αμφίβολα μέτρα για να τους αφήσουν εκτός.

Γυναίκες σε στρατόπεδο για εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα στην βορειοανατολική Συρία, τον Απρίλιο του 2019. ALI HASHISHO / REUTERS
————————————————————————–

Πάρτε την περίπτωση της Shamima Begum. Το 2015, στην ηλικία των 15 ετών, η Begum και δύο φίλες από το σχολείο, αμφότερες έφηβες, έφυγαν από το σπίτι τους στο ανατολικό Λονδίνο και πέταξαν στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί, πήραν ένα λεωφορείο για τα συριακά σύνορα, φτάνοντας τελικά στην Raqqa, όπου εντάχθηκαν στο ISIS. Εκείνη την εποχή, τα κορίτσια ήταν η επιτομή του φαινομένου των «νυφών της τζιχάντ»: Ευάλωτες νεαρές γυναίκες προετοιμασμένες από ιντερνετικούς στρατολόγους για να παντρευτούν ισλαμιστές μαχητές στην Συρία.

Μια διαφορετική εικόνα προέκυψε για την Begum και τα κίνητρά της σε μια συνέντευξη [1] που έδωσε στους The Times τον Φεβρουάριο, αφότου μια δημοσιογράφος την εντόπισε σε ένα στρατόπεδο του ΟΗΕ για εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα (internally displaced persons, IDP) στην ανατολική Συρία. Η Begum εξήγησε ότι είχε φύγει για να αναζητήσει μια «τέλεια οικογένεια» στο ISIS και ότι δεν μετάνιωνε για τίποτα. Επίσης, δήλωσε εθελοντικά ότι όταν είδε ένα αποκεφαλισμένο κεφάλι σε κάδο απορριμμάτων, «δεν στενοχωρήθηκε» και, σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη [2] στο BBC, υπονόησε ότι οι βόμβες το 2017 στο Μάντσεστερ ήταν ένα «είδος αντιποίνων» για τις επιθέσεις της Δύσης στο ISIS.

Δέκα ημέρες μετά την άφιξή της στην Raqqa το 2015, η Begum παντρεύτηκε έναν Ολλανδό άνδρα που είχε μεταστραφεί στο Ισλάμ και έγινε μαχητής του ISIS. Το νεαρό ζευγάρι είχε τρία παιδιά, εκ των οποίων όλα πέθαναν σύντομα, το τρίτο λίγο μετά την γέννησή του στο στρατόπεδο όπου η Μπέγκουμ έφτασε αφότου διέφυγε από τον τελευταίο εναπομείναντα θύλακα του ISIS. Ο σύντροφος της Begum, Yago Riedijk, τώρα 27 ετών, κρατείται σε στρατόπεδο κρατουμένων στην Βόρεια Συρία. Σε μια συνέντευξή του στο BBC [3], ο Riedijk έστειλε την αγάπη του στην Begum και είπε ότι ελπίζει ότι θα τους επιτραπεί να επιστρέψουν στην Ολλανδία μαζί.

Αλλά αυτή η προοπτική είναι απίθανη. Η ολλανδική κυβέρνηση καταδίκασε τον Riedijk ερήμην επειδή προσχώρησε σε τρομοκρατική οργάνωση και είναι ύποπτος για μια ματαιωθείσα τρομοκρατική επίθεση τύπου Παρισιού στην ιδιαίτερη πατρίδα του το 2018. Ο ψευτογάμος του με την Begum, όπως όλες οι αντίστοιχες ενώσεις [ζευγαριών] που διαχειρίστηκε το ISIS, δεν ισχύουν νομικά, οπότε οι Riedijk και Begum σχεδόν σίγουρα δεν δικαιούνται οικογενειακή επανένωση στην Ολλανδία ή οπουδήποτε αλλού.

Η Shamima Begum και δύο φίλες της στο αεροδρόμιο Gatwick του Λονδίνου προτού πετάξουν για την Τουρκία, τον Φεβρουάριο του 2015. METROPOLITAN POLICE / THE NEW YORK TIMES / REDUX
—————————————————————-

Ορισμένες από τις γυναίκες που είναι γνωστές ως νύφες των τζιχαντιστών έχουν δει τρομακτική βία και έχασαν παιδιά και συζύγους. Μερικές πάσχουν από μετατραυματικό στρες και άλλες παθήσεις. Πολλές είναι έγκυοι ή έχουν πολλά παιδιά που γεννήθηκαν σε έδαφος του ISIS. Ωστόσο, μεταξύ αυτών των γυναικών συγκαταλέγονται και πολλές που έχουν λεηλατήσει την ιδιοκτησία ανθρώπων που δραπέτευαν από το ISIS, ή είχαν προσχωρήσει στην hesba –την γυναικεία θρησκευτική αστυνομία του ISIS- και έχουν τυραννήσει άλλες Μουσουλμάνες γυναίκες. Μερικές έχουν καυχηθεί ότι έβαλαν γυναίκες σε δουλεία. Τον Απρίλιο, μια Γερμανίδα επαναπατρισθείσα του ISIS, η Jennifer Wenisch, η οποία φέρεται να ήταν μέλος της αστυνομίας ηθικής στην Φαλούτζα και την Μοσούλη, δικάστηκε [4] στην Γερμανία για εγκλήματα πολέμου και για την δολοφονία ενός πεντάχρονου κοριτσιού Yazidi, το οποίο αυτή και ο σύζυγός της κρατούσαν ως σκλάβα στην Συρία. Η Begum και άλλες όπως αυτή, ισχυρίζονται τώρα ότι ήταν απλώς νοικοκυρές στην Συρία, αλλά οι λογαριασμοί τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης [5] δείχνουν ότι ορισμένες από αυτές ενδέχεται να έχουν διαπράξει εγκλήματα ακόμη και πέρα από την πράξη συμμετοχής σε μια δολοφονική τρομοκρατική οργάνωση.

Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές δυνάμεις στην ανατολική Συρία κρατούν [φυλακισμένους] τώρα περισσότερους από χίλιους Δυτικούς άνδρες και γυναίκες όπως την Begum και τον σύντροφό της, μαζί με πολλά παιδιά, σε φυλακές και στρατόπεδα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πιέσει τους Ευρωπαίους συμμάχους τους να δικάσουν αυτούς τους κρατουμένους στις χώρες καταγωγής τους. Νωρίτερα φέτος, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, έγραψε στο Τουίτερ [6] ότι η Γαλλία, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες χώρες θα έπρεπε να επαναπατρίσουν και να διώξουν [ποινικά] τους 800 άνδρες από την Ευρώπη που είναι μεταξύ των κρατουμένων μαχητών. Διαφορετικά, προειδοποίησε ο Trump, οι άνδρες θα απελευθερωθούν και πιθανότατα θα επιστρέψουν στην Ευρώπη για να διαπράξουν νέες φρικαλεότητες εκεί. (Ο Trump, από την πλευρά του, αντιτίθεται στον επαναπατρισμό της 24χρονης Hoda Muthana, η οποία ταξίδεψε στην Συρία από την Αλαμπάμα το 2014 και της οποίας το διαβατήριο ανακλήθηκε από την διοίκηση του Ομπάμα το 2016).

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν συγκινήθηκαν, κυρίως επειδή η διαδικασία της παραπομπής επαναπατρισμένων του ISIS σε δίκη απέχει πολύ από το να είναι απλή. Σε ορισμένες χώρες, το ταξίδι στο εξωτερικό για συμμετοχή στις εξεγέρσεις στην Συρία και την Βόρεια Αφρική δεν ήταν πάντα εγκληματική πράξη. Η Σουηδία, για παράδειγμα, ποινικοποίησε τέτοια ταξίδια μόλις το 2016, πράγμα που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε Σουηδός κάτοικος που ταξίδευε πριν από τότε, θα μπορούσε να κατηγορηθεί μόνο για συγκεκριμένα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην ζώνη των συγκρούσεων. Ωστόσο, οι αποδείξεις των αδικημάτων που διαπράττονται στην ζώνη συγκρούσεων είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν, παρά την αυξανόμενη χρήση μαρτυριών προσφύγων και αποδεικτικών στοιχείων που συλλέγονται από λογαριασμούς μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν επιτρέπουν την προδικαστική φυλάκιση για περισσότερες από δύο έως 14 ημέρες, και η παρακολούθηση μεγάλου αριθμού ελεύθερων ύποπτων για παρατεταμένες χρονικές περιόδους έχει αποδειχθεί δύσκολη. Ακόμα και όταν οι εθελοντές του ISIS καταδικάζονται, δημιουργούν πρόβλημα για τις ευρωπαϊκές φυλακές, οι οποίες πρέπει ακολούθως να διαχειριστούν έναν πληθυσμό φανατικών που προσηλυτίζουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προτιμούν να αναθέτουν εξωτερικά τις διώξεις όποτε είναι δυνατόν. «Οι ξένοι μαχητές θα πρέπει να προσαχθούν στην δικαιοσύνη σύμφωνα με την κατάλληλη νομική διαδικασία στην πιο κατάλληλη δικαιοδοσία», δήλωσε [7] ένας εκπρόσωπος της Βρετανίδας πρωθυπουργού Theresa May -με άλλα λόγια, όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας αναγνώρισε ότι οι Γερμανοί υπήκοοι που έχουν απομείνει στην Συρία θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να μεταφερθούν στην πατρίδα τους, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Heiko Maas δήλωσε [8] ότι, δεδομένης της ασταθούς κατάστασης ασφαλείας, ο επαναπατρισμός των κρατουμένων θα ήταν «εξαιρετικά δύσκολο» να οργανωθεί. Οι αυστριακές Αρχές δήλωσαν ότι είναι πολύ επικίνδυνο [9] να αποστείλουν προξενικούς υπαλλήλους για να συλλέξουν Αυστριακούς πολίτες από κέντρα κράτησης και καταυλισμούς IDP στην Συρία. Τον Φεβρουάριο, η Γαλλία ανακοίνωσε ότι 14 Γάλλοι πολεμιστές του ISIS που βρίσκονται υπό κράτηση στην ανατολική Συρία θα σταλούν στο Ιράκ για δίκη.

Ένας στρατιώτης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων με δύο φερόμενους ως μαχητές του ISIS κρατούμενους, βόρεια της Raqqa, στην Συρία, τον Μάρτιο του 2017. RODI SAID/REUTERS
—————————————————————–

Αλλά η εξωτερική ανάθεση (outsourcing) της δικαιοσύνης με αυτόν τον τρόπο είναι προβληματική. Ο ευρωπαϊκός νόμος απαγορεύει την έκδοση υπόπτων για να δικαστούν σε χώρες όπου ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την θανατική ποινή ή να υποβληθούν σε απάνθρωπες συνθήκες φυλάκισης. Δεν υπάρχουν σαφή στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό των Δυτικών πολιτών που έχουν δικαστεί στο Ιράκ ή τι καταδίκες υπέστησαν, αλλά οι δημοσιογράφοι που παρακολούθησαν δικαστικές διαδικασίες στην Βαγδάτη ανέφεραν [10] βιαστικές δίκες που διαρκούν μόλις δέκα λεπτά. Οι άνδρες και οι γυναίκες που καταδικάζονται σε θάνατο εκτελούνται επί τόπου. Τρεις Βέλγοι και τουλάχιστον 11 Γάλλοι πολίτες [11] καταδικάστηκαν σε θάνατο στην κρεμάλα. Η γαλλική κυβέρνηση τον Ιανουάριο υποσχέθηκε να παρέμβει για να αποτρέψει την θανατική ποινή για τους πολίτες της, αλλά συνεχίζει να επιμένει ότι πρέπει να δικαστούν εκεί όπου έχουν διαπραχθεί τα εγκλήματά τους. Εν τω μεταξύ, η γερμανική κυβέρνηση κατάφερε να μετατρέψει την θανατική ποινή μιας γυναίκας [12] σε ισόβια φυλάκιση. Οι Αρχές της υπό κουρδική διοίκηση βορειοανατολικής Συρίας, όπου δεν υπάρχει θανατική ποινή, δίωξαν [ποινικά] επίσης χιλιάδες αιχμαλωτισθέντες μαχητές του ISIS [13], αλλά προειδοποιούν ότι δεν έχουν την ικανότητα να αντιμετωπίσουν τόσους πολλούς κρατούμενους.

Οι εναλλακτικές προτάσεις θέτουν τα δικά τους προβλήματα. Η σουηδική κυβέρνηση πρότεινε [14] την σύσταση ενός διεθνούς δικαστηρίου ειδικά για τους μαχητές του ISIS. Δεν είναι όμως σαφές το πού θα έχει την έδρα του ένα τέτοιο δικαστήριο, πώς θα μετακινηθούν οι ύποπτοι για να δικαστούν ή αν το δικαστήριο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το βάρος μιας υπόθεσης αρκετών χιλιάδων υπόπτων που κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η εμπειρία παρόμοιων δικαστηρίων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Ρουάντα και την πρώην Γιουγκοσλαβία δείχνει ότι η δίκη θα ήταν χρονοβόρα και δαπανηρή.

Επιπλέον, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να αποστερούν τους ταξιδιώτες του ISIS από την ιθαγένειά τους για να τους αποτρέψουν από το να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Μια εβδομάδα μετά την διαπίστωση ότι η Shamima Begum βρέθηκε σε στρατόπεδο IDP της Συρίας, ο Βρετανός υπουργός Εσωτερικών, Sajid Javid, ανακάλεσε το διαβατήριό της. Ο Javid ισχυρίστηκε ότι η Begum ήταν επιλέξιμη για υπηκοότητα Μπαγκλαντές, δεδομένου ότι η μητέρα της διέθετε διαβατήριο του Μπαγκλαντές και, συνεπώς, δεν θα γινόταν άπατρις. Οι αξιωματούχοι του Μπαγκλαντές, ωστόσο, αρνήθηκαν ότι η Begum είχε δικαίωμα στην ιθαγένεια [αυτή]. Ακόμη και αν η Begum ήταν σε θέση να μετακομίσει στο Μπαγκλαντές, πιθανότατα θα αντιμετώπιζε την θανατική ποινή [15] επειδή εντάχθηκε στο ISIS. Σε δύο ακόμα Βρετανίδες νύφες τζιχαντιστών που έφυγαν για να παντρευτούν μαχητές του ISIS, τις αδερφές Reema και Zara Iqbal, τα διαβατήριά τους έχουν επίσης ανακληθεί. Οι αδελφές μπορεί να είναι επιλέξιμες για πακιστανική υπηκοότητα, αλλά τα πέντε παιδιά τους, που γεννήθηκαν υπό την κυριαρχία του ISIS, είναι πιθανόν απάτριδες.

Σύμφωνα με [την εφημερίδα] The Independent [16], τουλάχιστον 150 Βρετανοί έχουν απογυμνωθεί από την ιθαγένειά τους από το 2010, αν και δεν είναι σαφές πόσες περιπτώσεις συνδέονται άμεσα με την συριακή διαμάχη. Η Αυστραλία, το Βέλγιο, η Δανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι επίσης γνωστό ότι έχουν ανακαλέσει την ιθαγένεια μελών και στρατολόγων του ISIS˙ πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ελβετίας, είτε εξέτασαν την εφαρμογή του μέτρου είτε ψήφισαν νόμους που τους επέτρεπαν να το πράξουν.

Η απογύμνωση των ταξιδιωτών του ISIS από τα διαβατήριά τους εξυπηρετεί δύο σκοπούς. Το πρώτο είναι εκδίκηση. «Αυτοί οι άνθρωποι πήγαν να πολεμήσουν ενάντια στην δημοκρατία, την ελευθερία και για ό, τι υπερασπίζεται η Δανία, και δεν ανήκουν στην Δανία», δήλωσε η Inger Stojberg, υπουργός Μετανάστευσης της Δανίας [17], τον Μάρτιο. Αυτό το συναίσθημα είναι κοινό σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Το δεύτερο πλεονέκτημα είναι έλεγχος του φόρτου των υποθέσεων, δεδομένου ότι το κόστος παρακολούθησης των επαναπατριζόμενων ήδη πιέζει τους πόρους των ευρωπαϊκών οργανισμών επιτήρησης και αντιτρομοκρατίας.

Βεβαίως, τα δικαστήρια στην Ευρώπη έχουν συχνά ανακαλέσει την ιθαγένεια ατόμων που έχουν καταδικαστεί για σοβαρά εγκλήματα όπως η τρομοκρατία, υπό τον όρο ότι οι καταδικασθέντες είχαν διπλή υπηκοότητα. Σε περιπτώσεις όπως της Begum, ωστόσο, τα κράτη εφαρμόζουν το μέτρο προληπτικά για να αποφύγουν να βάλουν καν τους υπόπτους σε δίκη.

Η ανάκληση της ιθαγένειας των ταξιδιωτών του ISIS εγείρει νομικά ερωτήματα και είναι κακή πολιτική. Ο διεθνής νόμος για τα ανθρώπινα δικαιώματα προβλέπει ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα σε μια ιθαγένεια και ότι κανείς δεν μπορεί να στερηθεί την ιθαγένειά του, αν αυτό θα τον καθιστούσε απάτριδα. Οι περισσότεροι εθνικοί νόμοι, επιπλέον, δεν επιτρέπουν την απογύμνωση ατόμων από την εθνικότητά τους με απλή διοικητική πράξη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι Αρχές ήταν ελλιπώς επιμελείς στο να διασφαλίσουν ότι το συγκεκριμένο άτομο έχει έγκυρη αξίωση για ιθαγένεια αλλού. Στα τέλη του 2018, για παράδειγμα, ένας Βρετανός δικαστής εμπόδισε την απόφαση της κυβέρνησης να αποστερήσει από δύο τζιχαντιστές τα διαβατήριά τους, διαπιστώνοντας ότι δεν είχαν έγκυρη εναλλακτική υπηκοότητα. Ως αποτέλεσμα, τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά δικαστήρια ενδέχεται να εμποδίσουν ή να ανατρέψουν το μέτρο σε άλλες περιπτώσεις.

Επιπλέον, η παρεμπόδιση της επιστροφής των ταξιδιωτών του ISIS με την ανάκληση της ιθαγένειάς τους δεν κάνει τίποτα για επιφέρει δικαιοσύνη στους εκτιμώμενους [18] 1.200 πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πολέμησαν στην Συρία και το Ιράκ και έχουν ήδη επιστρέψει στην πατρίδα τους. Λίγοι από αυτούς τους επαναπατριζόμενους έχουν διωχθεί [ποινικά]. Πέρυσι, μια πρόσφυγας Yazidi, που κρατείτο από το ISIS ως σεξουαλική σκλάβα, είπε στο BBC [19] ότι είχε πετύχει τον πρώην βασανιστή της έξω από ένα σούπερ μάρκετ στην Γερμανία.

Παιδιά σε ένα στρατόπεδο IDP στην βορειοανατολική Συρία, τον Μάρτιο του 2019. ISSAM ABDALLAH / REUTERS
————————————————————

Ούτε η αποστέρηση των ατόμων από τα διαβατήριά τους αντιμετωπίζει την δυσχερή κατάσταση των παιδιών που γέννησαν ενώ βρίσκονταν σε εδάφη ελεγχόμενα από το ISIS. Το ISIS δεν εξέδωσε έγκυρα διαβατήρια και τα παιδιά που γεννήθηκαν στην επικράτειά του είναι de facto απάτριδες. Καμία από τις γεννήσεις δεν ήταν νόμιμα εγγεγραμμένη, και πολλά ορφανά παιδιά βρίσκονται υπό την φροντίδα γυναικών που δεν είναι οι μητέρες τους. Οι πολυγαμικοί και κατά σειράν γάμοι καθιστούν δύσκολη την εγκαθίδρυση της γονικής συγγένειας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να προσδιοριστεί ο ισχυρισμός περί ιθαγένειας.

Ακόμα, η Σουηδία πρόσφατα επαναπάτρισε τα επτά ορφανά παιδιά ενός γνωστού μαχητή του ISIS, του Michael Skramo, υποχωρώντας στην πίεση των παππούδων των παιδιών. Η Γαλλία είχε αρχικά προγραμματίσει [20] να επαναπατρίσει περίπου 150 παιδιά Γάλλων τζιχαντιστών από την Συρία και το Ιράκ, αλλά η κυβέρνηση, πιθανώς φοβούμενη μια δημόσια κατακραυγή, έχει δεχθεί μόνο λίγα από αυτά. Άλλες κυβερνήσεις ήταν ακόμη λιγότερο επιεικείς. Οι στρατολογημένοι του ISIS «έστρεψαν την πλάτη τους στην Δανία», είπε [17] η Inger Stojberg, υπουργός Μετανάστευσης της Δανίας, «οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος τα παιδιά τους να είναι πολίτες».

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για την αντιμετώπιση των αμέτρητων μαχητών του ISIS -από την Ευρώπη και αλλού- που τώρα βρίσκονται υπό κράτηση από τις κουρδικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Όμως, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ασταθής, και το να αφεθούν οι οικογένειες του ISIS σε στρατόπεδα και φυλακές ή να παραδοθούν στο Ιράκ για εκτέλεση, ίσως να μην είναι μια βιώσιμη τακτική για πολύ περισσότερο. Στην συριακή επαρχία Idlib, τζιχαντιστικές ομάδες -συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που είναι ευθυγραμμισμένες με το ISIS- εξακολουθούν να διεξάγουν έναν ανταρτικό πόλεμο κατά του καθεστώτος του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Ασαντ και μπορεί να αποφασίσουν να γεμίσουν τις τάξεις τους απελευθερώνοντας μαχητές του ISIS από κουρδικές φυλακές. Οι αριθμοί στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Συρία έχουν μειωθεί [21] και, σε περίπτωση αποχώρησης των ΗΠΑ, η Τουρκία και το καθεστώς Assad ενδέχεται να επιτεθούν στις κουρδικές δυνάμεις, οι οποίες ίσως να μην είναι πλέον σε θέση να επιβλέπουν τους κρατούμενους.

Το να αφεθούν παιδιά πίσω σε αυτό που παραμένει μια ζώνη πολέμου δεν είναι μια αποδεκτή επιλογή. Τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση, ο Trump είχε δίκιο: Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πρέπει να φέρουν τους πολίτες τους στην πατρίδα τους και να διώξουν ποινικά εκείνους που διέπραξαν εγκλήματα και θηριωδίες.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2019-06-06/jihadists-head…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.thetimes.co.uk/article/isis-jihadist-bride-shamima-begum-the…
[2] https://www.bbc.com/news/av/world-47282536/shamima-begum-is-british-brid…
[3] https://www.bbc.com/news/uk-47431249
[4] https://www.nytimes.com/2019/04/09/world/europe/germany-isis-trial.html
[5] https://www.buzzfeednews.com/article/ellievhall/hoda-muthana-isis-instag…
[6] https://twitter.com/realDonaldTrump/status/1096980408401625088
[7] https://www.aljazeera.com/news/2019/02/syria-sdf-call-time-bomb-isil-fig…
[8] https://www.thelocal.de/20190218/germany-says-repatriation-of-syria-jiha…
[9] https://www.reuters.com/article/us-austria-security-fighters/austria-to-…
[10] https://www.nytimes.com/2018/04/17/world/middleeast/iraq-isis-trials.html
[11] https://www.france24.com/en/20190603-iraq-sentences-all-11-french-suspec…
[12] https://www.dw.com/en/german-is-jihadi-spared-death-sentence-in-iraq/a-4…
[13] https://www.npr.org/2019/05/29/727511632/revenge-is-for-the-weak-kurdish…
[14] https://www.ft.com/content/9086250e-7802-11e9-bbad-7c18c0ea0201
[15] https://www.theguardian.com/uk-news/2019/may/04/shamima-begum-would-face…
[16] https://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/shamima-begum-uk-citizen…
[17] https://www.thelocal.dk/20190328/danish-government-reaches-agreement-to-…
[18] http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2018/621811/EPRS_STU(2018)621811_EN.pdf
[19] https://www.bbc.com/news/world-middle-east-45209868
[20] https://www.thetimes.co.uk/article/france-wants-to-bring-back-150-childr…
[21] https://www.voanews.com/a/us-troop-levels-in-syria-quite-a-bit-lower-wit…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ο ρόλος των Αμερικανών και οι ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου: Είναι οι ΗΠΑ με την Τουρκία;

Από

anixneuseis

June 8, 2019

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

apopseis

U.S. Secretary of State Michael R. Pompeo in the Great Salon Room in The Hague, the Netherlands. [State Department photo, Public Domain]

Το McClatchy DC Bureau δημοσίευσε ένα άρθρο που προκάλεσε αναστάτωση στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το άρθρο αυτό αναφερόταν στους υποτιθέμενους αγωγούς που θα διέσχιζαν μελλοντικά την ανατολική Μεσόγειο, ενώ στην ουσία προσπάθησε να καλύψει την φιλοτουρκική της θέση προβάλλοντας τον παρακάτω δυσνόητο χάρτη, όπου αποτυπώνονται οι πιθανές διαδρομές εξαγωγής φυσικού αερίου.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Πηγή: Michael Wilner, Trump team is adopting a pipeline plan to wean Europe off Russian fuel, McClatchy DC Bureau, June 5, 2019

Ο παραπάνω χάρτης, όπως αποκάλυψε ο πρώην Ειδικός Συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για Θέματα Ενέργειας Άμος Χοκστάιν, παρουσιάστηκε προσωπικά στον ίδιον τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό 2015-2017. Η φιλοτουρκική θέση φαίνεται, επίσης, ότι από το γεγονός ότι οι Αμερικανοί αναφέρονται πάντα σε υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας και όχι σε ΑΟΖ μια έννοια, που αγνοεί συστηματικά η Τουρκία. Η αναστάτωση στην Ελλάδα και Κύπρο δεν δικαιολογείται, διότι ο ανωτέρω χάρτης μοιάζει απόλυτα με τον παρακάτω χάρτη που κυκλοφορεί η Τουρκία από το 2011 που δείχνει την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Πηγή: Bayram Οztürk1 and Sertac Hami Başeren, The exclusive economic zone debates in the Eastern Mediterranean Sea and fisheries, Journal of Black Sea/Mediterranean Environment Vol.14 : 77-83 (2008)
Πηγή: Ο ρόλος των Αμερικανών και οι ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου: Είναι οι ΗΠΑ με την Τουρκία; h

Πρόκειται ξεκάθαρα για μια εξόφθαλμη παραβίαση των κανόνων της UNCLOS, αφού παραχωρεί στη Ρόδο, στην Κάρπαθο και στο Καστελόριζο μόνο 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Δίνει επίσης ελάχιστη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο βόρειο τμήμα της Κρήτης και εμφανίζει την Τουρκία να διαθέτει μια τεράστια υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, που συνορεύει με την Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Υποτίθεται ότι αυτή η οριοθέτηση είναι σύμφωνη με την αρχή της ευθυδικίας (equity), την προσφιλή μέθοδο οριοθέτησης για την Άγκυρα. Ο επόμενος αμερικανικός χάρτης δείχνει το πραγματικό μέγεθος της τουρκικής ΑΟΖ, βάσει UNCLOS.

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Πηγή: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA
Πηγή: Ο ρόλος των Αμερικανών και οι ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου: Είναι οι ΗΠΑ με την Τουρκία;

Οι Αμερικανοί έχουν, για χρόνια τώρα, ξεχάσει τον παραπάνω χάρτη και εμφανίζονται πρόθυμοι να βοηθήσουν τον Ερντογάν για έναν πολύ απλό λόγο, δεν μπορούν να απωλέσουν την Τουρκία από πολύτιμο σύμμαχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ότι η UNCLOS αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο

2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Με βάση αυτό το άρθρο οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχώρησαν ΑΟΖ 200 ν.μ. στα νησιά τους στον Ειρηνικό Ωκεανό και αυτός είναι ο λόγος που έχουν την μεγαλύτερη ΑΟΖ στον πλανήτη μας. Αλλά τώρα, αντιλαμβανόμενοι το μέγεθος και την αξία των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου φοβούνται μια σύγκρουση που δεν θα περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

Έτσι επαναφέρουν στο προσκήνιο το σενάριο της συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων ανεξάρτητα από την περιοχή στην οποία ανήκουν. Οι Αμερικανοί, όπως έχω επανειλημμένα γράψει, δεν έχουν αλλάξει τακτική για δεκαετίες και χρησιμοποίησαν την λέξη «συνεκμετάλλευση» για πρώτη φορά το 1975.

Οι ΗΠΑ ζήτησαν τότε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να ξεκινήσει συνομιλίες για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου αλλά αυτός αρνήθηκε, μια στάση που τους ενόχλησε σφόδρα. Αργότερα, οι Αμερικανοί ζήτησαν το ίδιο από τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και αυτός αρνήθηκε. Είναι προφανές ότι ορισμένα σενάρια επανέρχονται. Κάτι τέτοιο ίσως να ήταν δυνατόν μόνο μετά από οριοθέτηση και μόνο σε περιοχές που συνορεύουν. Αυτό ακριβώς έχουν κάνει η Κύπρος και το Ισραήλ στο οικόπεδο «Αφροδίτη».

Οι Αμερικανοί δεν ζητούν συνεκμετάλλευση σε περιοχές που οι ΑΟΖ των δύο κρατών συνορεύουν, που θα ήταν κάτι λογικό, αλλά ζητούν να υπάρξει συνεκμετάλλευση σε όλη την ανατολική Μεσόγειο κάτι που αποτελεί, για να μη χρησιμοποιήσω κάποια άλλη έκφραση, παγκόσμια πρωτοτυπία.

Ο παραπάνω χάρτης, που οι Αμερικανοί έδειξαν στον Ερντογάν, καταδεικνύει, ξεκάθαρα, ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν αλλάξει στάση. Ευτυχώς που ο Πρόεδρος Τραμπ δεν κατάφερε να πείσει τον Αλέξη Τσίπρα να συμφωνήσει για συνεκμετάλλευση ή πιο σωστά συνδιαχείριση και πολύ φοβούμαι ότι τώρα θα απευθυνθεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Επίλογος

Τώρα βέβαια αρχίζουν τα δύσκολα γιατί η επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές, πρέπει να μην παραμελήσει το θέμα και να πείσει τις ΗΠΑ ότι ήρθε η ώρα και η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ όπως έκανε και η ίδια το 1983 κα να ζητήσει και την δυναμική και αταλάντευτη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήρθε, επίσης, η ώρα η ΕΕ να υπογραμμίσει προς όλους ότι η ελληνική και η κυπριακή ΑΟΖ αποτελούν μέρος της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ, ότι είναι ένα ζωτικό θέμα για την μελλοντική ενεργειακή επιβίωση της Ευρώπης και ότι το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας αλλά και νησί της ΕΕ. Είναι δηλαδή η στιγμή που η ΕΕ οφείλει να διεκδικήσει και να προασπίσει τα «ζωτικά συμφέροντα» της στη Μεσόγειο.

Όπως έγραψε στην εφημερίδα Καθημερινή ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος: «Όλος ο κόσμος γνωρίζει με ακρίβεια τι διεκδικεί η Τουρκία στην περιοχή. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει προσδιορίσει ποια θεωρεί ότι είναι τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Απλώς διαμαρτύρεται στις τουρκικές ενέργειες…»

Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος, τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας και η αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να προχωρήσουν στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο, που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή σε διεθνείς πιέσεις.

https://www.apopseis.com/o-rolos-ton-amerikanon-kai-oi-aoz-tis-elladas-kai-kyproy-einai-oi-ipa-me-tin-toyrkia/

Το επικίνδυνο κοκτέιλ ΑΙ, κυβερνοεπιθέσεων και πυρηνικών όπλων

Από

anixneuseis

June 8, 2019

του Pavel Sharikov* euro2day.gr

Πώς η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να ανατρέψει τα στρατιωτικά δεδομένα και να δώσει πλεονέκτημα. Ο νέος τύπος ψυχρού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και ο ρόλος της Κίνας. Η ανάγκη να υπάρξει διαπραγμάτευση νέων κανόνων και τα μαθήματα από τις συμφωνίες για τα πυρηνικά.

Δημοσιεύθηκε: 8 Ιουνίου 2019 – 08:33

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) –που ορίστηκε από τον John McCarthy, έναν από τους πρωτεργάτες της , ως «η επιστήμη και ο σχεδιασμός της δημιουργίας έξυπνων μηχανών»- αποκτά σταδιακά σχέση με τον στρατιωτικό τομέα. Ενώ η εμπορική χρήση της ΑΙ διευρύνεται, υπάρχουν μόνο τρεις χώρες που φέρεται να αναπτύσσουν σοβαρές στρατιωτικές τεχνολογίες ΑΙ: οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία. Η ΑΙ υπόσχεται σημαντικό στρατιωτικό πλεονέκτημα στις επιθετικές και αμυντικές δυνατότητες ενός κράτους.

Η ΑΙ έχει τώρα τη δυνατότητα να συγχωνευθεί με προηγμένους -αλλά μη δοκιμασμένους- οπλισμούς, όπως οι επιθετικές δυνατότητες στον κυβερνοχώρο. Αυτή είναι μια ανησυχητική εξέλιξη, καθώς μπορεί δυνητικά να αποσταθεροποιήσει την ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων μεταξύ των κορυφαίων βιομηχανικών κρατών.

Ιδιαίτερα με την έλευση της μηχανικής μάθησης και της ΑΙ, υπάρχουν περισσότεροι διαθέσιμοι στόχοι για χάκινγκ, κάτι που σημαίνει πως κρίσιμες υποδομές -όπως τα τραπεζικά συστήματα, ο εντοπισμός πτήσεων, τα νοσοκομειακά αρχεία, τα προγράμματα που τρέχουν τους πυρηνικούς αντιδραστήρες μιας χώρας- είναι ευάλωτες σε επιθέσεις.

Ένα από τα πιο πιεστικά προβλήματα, ωστόσο, έγκειται στις αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις που θα έχει στην ισορροπία των πυρηνικών δυνάμεων ο προηγμένος κυβερνο-οπλισμός, που είναι ενισχυμένος με τεχνολογία ΑΙ. Δεν υπάρχει οριστική απόδειξη πως τα πυρηνικά συστήματα εντολών και ελέγχου είναι ευάλωτα σε κυβερνοεπιθέσεις, όμως τα συστήματα αυτά είναι ψηφιακά και ως εκ τούτου υπάρχει τρωτό σημείο.

Η αποσταθεροποιητική επίπτωση των προηγμένων κυβερνο-οπλισμών με ΑΙ αποτελεί ιδιαίτερη πηγή ανησυχίας για τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Πράγματι, η άμυνα έναντι τέτοιων όπλων και η προστασία του hardware, του software και των δεδομένων ενός κράτους από μια επίθεση, έχουν γίνει σημαντικό ζήτημα στις διμερείς σχέσεις –ισάξιο του ελέγχου των πυρηνικών όπλων και της συμβατικής στρατιωτικής κλιμάκωσης από ατύχημα.

Σήμερα, οι κάτοχοι των μεγαλύτερων αποθεμάτων πυρηνικών όπλων -η Ρωσία και οι ΗΠΑ- βρίσκονται, αναμφίβολα, σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο. Πολλά από τα παραδοσιακά κανάλια επικοινωνίας, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών, είτε έχουν εκτεθεί ή έχουν «σπάσει», αποσταθεροποιώντας την πυρηνική διπλωματία μεταξύ των δυο χωρών. Σε συνδυασμό με την αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συνθήκη IRNF για τα πυρηνικά όπλα μεσαίου βεληνεκούς, το καθεστώς του ελέγχου των όπλων που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί τη στρατηγική σταθερότητα. Η ύπαρξη νέων τεχνολογιών, οι δυνατότητες στον κυβερνοχώρο σε συνδυασμό με την ΑΙ, απλώς θα ενισχύσουν αυτή την αποσταθεροποιητική τάση.

Μάλιστα, ίσως έχει ήδη ξεκινήσει μια νέα τεχνολογική –αντί για πυρηνική- κούρσα κυβερνο-οπλισμού ΑΙ. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη σε συνδυασμό με άλλες τεχνολογίες πληροφοριών –όπως για παράδειγμα το cloud computing, τα big data, το internet των πραγμάτων.

Στην προσφάτως εκδοθείσα Στρατηγική του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ για την Τεχνητή Νομημοσύνη, αναφέρεται πως oι δυνατότητες που σχετίζονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές αλλαγές, «θα προκύψουν από πειράματα… αυτό περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας κοινής βάσης κοινών δεδομένων (shared data), επαναχρησιμοποιούμενων εργαλείων, πλαισίων και προτύπων και υπηρεσιών cloud και edge.»

Για παράδειγμα, οι τεχνολογίες με δυνατότητες αυτοβελτίωσης (self-learning technologies) χρειάζονται δεδομένα για να «μάθουν». Ως αποτέλεσμα, χρειάζεται να έχουν τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων που διαρκώς ανανεώνονται, με ταχείες επικοινωνίες (σ.τ.μ.: οι τεχνολογίες self-learning είναι μια κατηγορία ΑΙ όπου ένας παράγοντας μαθαίνει να βελτιώνεται, με βάση τις πληροφορίες που λαμβάνει από το περιβάλλον).

Ένα καλό παράδειγμα από τον κόσμο των πολιτών, είναι τα αυτο-οδηγούμενα αυτοκίνητα. Όπως δήλωσε ο Ted Senator, διαχειριστής προγράμματος της υπηρεσίας αμυντικών επιστημών της DARPA, «χάρη στους τεράστιους όγκους δεδομένων που περιλαμβάνουν σπάνιες εμπειρίες που έχουν συλλεχθεί από δεκάδες εκατομμύρια αυτόνομων μιλίων, η τεχνολογία της αυτό-οδήγησης αρχίζει να έχει πολύ καλές επιδόσεις».

Τα επόμενα βήματα

Αν και είναι αδύνατο να αντιστραφεί η πρόοδος στην ανάπτυξη της ΑΙ, εξακολουθεί να είναι δυνατό να βρεθούν οι κανόνες μιας κούρσας εξοπλισμών που θα περιλαμβάνει την τεχνολογία αυτή. Από αυτή την άποψη, αξίζει να σκεφτούμε την εμπειρία των συμφωνιών ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης όταν εμφανίστηκαν την δεκαετία του 1970 οι τεχνολογίες αντιβαλλιστικών πυραύλων (ABM). Αντί να εισέλθουν σε μια κούρσα εξοπλισμών με επίκεντρο αυτή τη νέα τεχνολογία, η Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ συμφώνησαν να δεχθούν αμοιβαία τρωτά σημεία και, για χάρη της στρατηγικής σταθερότητας, να εγκαταλείψουν τα σχέδια να δοκιμάσουν περισσότερες τεχνολογίες αντιβαλλιστικών πυραύλων, σύμφωνα με τη συνθήκη ABM, η οποία παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 2002.

Η συνθήκη ABM μπορεί να λειτουργήσει ως η βάση για μια παρόμοια συμφωνία για τα κυβερνο-όπλα τεχνητής νοημοσύνης.

Είναι κρίσιμης σημασίας να διευθετηθούν παρόμοιοι κανόνες εμπλοκής, λαμβάνοντας απολύτως υπ’ όψιν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τεχνητής νοημοσύνης. Οι μηχανές με δυνατότητες αυτοεκμάθησης (self learning machines) λειτουργούν εντός του πλαισίου που έχουν σχεδιάσει άνθρωποι, και τα δεδομένα που λαμβάνουν οι επιθετικές τεχνολογίες ΑΙ θα πρέπει να συζητηθούν σε διεθνές επίπεδο. Η όποια συμφωνία για τον έλεγχο των όπλων είχε προβλέψεις επιβεβαίωσης. Ωστόσο, στην περίπτωση των τεχνολογιών ΑΙ, είναι σχεδόν αδύνατον να συμφωνηθούν σε διμερές επίπεδο τέτοιου είδους προβλέψεις.

Ενώ οι συμφωνίες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων σταδιακά εξαφανίζονται, υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη για διαπραγμάτευση νέων κανόνων. Οι τεχνολογίες ΑΙ και οι τεχνολογίες στον κυβερνοχώρο πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Την ίδια ώρα, η τρέχουσα κατάσταση των αμερικανορωσικών σχέσεων δεν αφήνει πολύ περιθώριο για οποιαδήποτε συμφωνία και έτσι οι συζητήσεις θα πρέπει να πραγματοποιηθούν σε ημιεπίσημο επίπεδο (Track 2 diplomacy) με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων από πολλές χώρες.

Στις συζητήσεις αυτές θα πρέπει να υπάρξει διαβούλευση ως προς το τι συνιστά κυβερνο-έγκλημα και τι κυβερνο-άμυνα (περιλαμβανομένων αυτών που περιέχουν τεχνολογίες ΑΙ), καθώς και ποιοι είναι οι δρόμοι προς την κλιμάκωση και την αποκλιμάκωση συγκρούσεων. Η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Κίνα θα πρέπει επίσης να εξετάσουν την δημόσια κυβερνο-θέση τους, που σημαίνει πως θα πρέπει να αποκαλύψουν υπό ποιες συνθήκες οι χώρες θα χρησιμοποιήσουν ή όχι κυβερνο-όπλα.

Μια συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει επίσης τρόπους επιβεβαίωσης –πράγμα δύσκολο να εφαρμοστεί, αλλά που αποτελεί κρίσιμης σημασίας στοιχείο για τη διενέργεια επιτυχημένων διαβουλεύσεων επί της στρατηγικής σταθερότητας στον κυβερνοχώρο.

Οι ηγέτες της Ρωσίας και των ΗΠΑ θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη σταθερότητα στις σχέσεις των μεγάλων δυνάμεων μέσω μια κοινής πολιτικής διακήρυξης που θα δηλώνει ότι οι συμβαλλόμενες χώρες αρνούνται την πρόθεση να επιτεθούν στις κρίσιμες υποδομές –όπως στα συστήματα εντολών και ελέγχου πυρηνικών- η μία της άλλης, με τεχνολογίες κυβερνοχώρου ή τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό θα αποτελούσε ένα θετικό βήμα για όλους τους εμπλεκόμενους.

*Ο Pavel Sharikov είναι research fellow του Ινστιτούτου Αμερικανικών και Καναδικών Μελετών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1684204/to-epikindyno-kokteil-ai-kyvernoepitheseon-kai-pyr.html

Παραλήρημα στη Yeni Safak – «Ανακάλυψε» σχέδιο να χτυπήσουν την Τουρκία μέσω Κύπρου

Από

anixneuseis

June 8, 2019

«Χάνουμε την Κύπρο», προειδοποιεί Τούρκος αρθρογράφος που εκτιμά ότι η Ανατολική Μεσόγειος γενικά και ειδικά η Κύπρος πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για να πολιορκήσουν την Τουρκία

Σενάρια για επίθεση εναντίον της Τουρκίας μέσω Κύπρου «βλέπει» η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Safak με τον αρθρογράφο να προειδοποιεί ότι για να αποτραπούν αυτά τα σχέδια, πρέπει η Τουρκία να κερδίσει πρώτα πολιτισμικά την Κύπρο και τους Τουρκοκυπρίους.

«Ως Τουρκία παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις γύρω από την Κύπρο. Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία διενήργησε πρόσφατα τη μεγαλύτερη στρατιωτική άσκηση του αιώνα (Γαλάζια Πατρίδα) που πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα στο έδαφος, στον αέρα και στη θάλασσα.

Μέσα από αυτή την άσκηση, δώσαμε το μήνυμα στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, που συγκεντρώνουν φρεγάτες και πολεμικά σκάφη στην Κύπρο και την περιοχή και ανακατεύουν εντάσεις στα ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου με τη δικαιολογία του φυσικού αερίου και του πετρελαίου, ότι είμαστε σε εγρήγορση ενάντια στις προσπάθειές τους», σημειώνεται.

Το μήνυμα αυτό, σημειώνει η εφημερίδα, ελήφθη από τα ενδιαφερόμενα μέρη.

«Θα χτυπήσουν την Τουρκία από την Κύπρο»

Συνεχίζοντας, σύμφωνα με το Sigmalive επισημαίνει: «Όπως οι εντάσεις στο Ιράκ και μετά στη Συρία κλιμακώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν από τους ιμπεριαλιστές το τελευταίο τέταρτο του αιώνα για να διαιρέσουν την περιοχή, ιδιαίτερα την Τουρκία, κατά την επόμενη περίοδο, η Ανατολική Μεσόγειος γενικά και ειδικά η Κύπρος πρόκειται να χρησιμοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο για να πολιορκήσουν την Τουρκία και, στην πραγματικότητα, να μας χτυπήσουν στην πρώτη μας μεγάλη αδυναμία».

«Γνωρίζουμε τουλάχιστον τα νέα στρατηγικά παιχνίδια που παίζονται στην Κύπρο, στην Ανατολική Μεσόγειο. Εντούτοις, δεν ρωτάω αν γνωρίζουμε πώς οι εξελίξεις στην Κύπρο ανοίγουν σταδιακά τον δρόμο για περιστατικά “που θα μας οδηγήσουν να χάσουμε εντελώς την Κύπρο”. Δεν ρωτάω, γιατί δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην Κύπρο ή να αποτρέψουμε αυτό που προσπαθεί να γίνει και αυτό είναι που με τρομάζει. Σαφώς, φωνάζω: «Θα χτυπήσουν την Τουρκία από την Κύπρο».

«Υπάρχουν Τούρκοι στην Κύπρο που θέλουν να αποχωρήσει η Τουρκία από το νησί», όπως σημειώνεται.

Ο αρθρογράφος κατηγορεί την οργάνωση Unite Cyprus Now ότι εκτελεί σχέδια που απειλούν τόσο το ψευδοκράτος όσο και τον Τούρκο. Αφορμή για αυτή την κατηγορία ήταν η συγκέντρωση της ομάδας για να καταδικαστεί η επίθεση εναντίον της εφημερίδας «Αφρίκα» του Σενέρ Λεβέντ από Τούρκους.

«Χάνουμε την Κύπρο»

Στο τέλος, το άρθρο ισχυρίζεται πως η Κύπρος είναι η μόνη δύναμη, ο μοναδικός κοινός πολιτισμός και η ιστορική συνείδηση που έχουν οι Τούρκοι. «Αν δεν είναι αυτός ο κοινός πολιτισμός και η ιστορική συνειδητοποίηση, ακόμα κι αν έχουμε πλήρη έλεγχο της Κύπρου, θα την χάσουμε αργά ή γρήγορα.

Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία είμαστε σήμερα. Έχουμε στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, αλλά όχι πολιτιστική. Οι Κύπριοι Έλληνες και οι Κύπριοι Τούρκοι είναι απολύτως κοσμικοί.

Ας γίνει γνωστό ότι από πολιτιστική άποψη, έχουμε χάσει την Κύπρο.

Ως εκ τούτου, προκειμένου να κερδηθεί ξανά πολιτιστικά η Κύπρος, πρέπει να διαμορφώσουμε έναν κοινό πολιτισμό και ιστορική συνείδηση και να αυξήσουμε την οικονομική και κοινωνική ευημερία των αδελφών μας στο ψευδοκράτος, πάνω από εκείνη των Ελλήνων».

Σενάρια αποτροπής του χτυπήματος

Επαναλαμβάνοντας το σενάρια περί χτυπήματος της Τουρκίας από την Κύπρο, σημειώνει:

«Πρώτον, πρόκειται να σιγουρευτούν ότι η Τουρκία είναι απομακρυσμένη από την Κύπρο – κάτι που κάναμε ήδη με τα χέρια μας: η Κύπρος είναι πολιτιστικά πιο κοντά στους Έλληνες, όχι εμείς. Εάν υπάρχει στην Τουρκία κάποιος που λέει ότι η Τουρκία είναι πολιτιστικά παρούσα στην Κύπρο, παρακαλώ να τους δώσετε τις ευχαριστίες μου.

Δεύτερον, οι ιμπεριαλιστές θα διαμορφώσουν τις επόμενες πενταετείς, αιωνόβιες στρατηγικές τους μέσω της Κύπρου. Θα μας επιτεθούν από την Κύπρο.

Ο πιο μόνιμος τρόπος για να αποτρέψουμε τους ιμπεριαλιστές από το να μας επιτεθούν μέσω της Κύπρου είναι να ενώσουμε δυνάμεις γύρω από έναν κοινό πολιτισμό και ιστορική συνείδηση με τους Τ/κ.

Αν δεν θέλουμε να τη χάσουμε εντελώς στο μέλλον -κάτι που θα οδηγήσει στη διαίρεση της Τουρκίας, ο Θεός να το αποτρέψει- πρέπει να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα πριν είναι πολύ αργά».

ΠΗΓΗ: newpost.gr

Άλλαξε η Βρετανική πολιτική έναντι των ενεργειών της Τουρκίας;

Από

anixneuseis

June 8, 2019

Γιώργος Κέντας*

Με δήλωση του κατά τους εορτασμούς των γενεθλίων της Βασίλισσας Ελισάβετ, ο Προέδρος Αναστασιάδης αποκάλυψε ότι, την Κυριακή 26 Μαΐου έλαβε επιστολή από την υπό παραίτηση Πρωθυπουργό της Βρετανίας. Αυτή η επιστολή της κας Μέι, υποστήριξε ο Πρόεδρος, αποκαθιστά τη θέση της Βρετανίας έναντι των έκνομων ενεργειών της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η δήλωση του Προέδρου προκαλεί ερωτήματα, τα οποία μπορεί να απαντηθούν μόνο εάν δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενό της επιστολής αυτής:
1. Καταδικάζει την εισβολή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ;
2. Θεωρεί την περιοχή στην οποία έστειλε γεωτρύπανο η Τουρκία ως κυρίαρχη θαλάσσια ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας (μέρος της ΑΟΖ της) και όχι «αμφισβητούμενη περιοχή», όπως είπε ο κ. Ντάνκαν και το Φόρειν Όφις;
3. Καλεί την Τουρκία να τερματίσει τις ενέργειές της και να αποχωρήσει από την περιοχή;
4. Στηρίζει τις ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για λήψη μέτρων και επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία;
Εάν απαντώνται θετικά τα πιο πάνω ερωτήματα, τότε η επιστολή Μέι όντως ανασκευάζει τη δήλωση Ντάνκαν και θέτει μία διαφορετική διάσταση στην εξωτερική πολιτική της Βρετανίας για το θέμα. Εάν όχι, τότε δεν υπάρχει αλλαγή θέσης.
Επιπλέον, προκειμένου να επικυρωθεί όντως αλλαγή Βρετανικής πολιτικής πρέπει (α) να εκδώσει νέα δήλωση το Βρετανικό Φόρειν Όφις και (β) να υπάρξει αλλαγή της στάση της Βρετανίας στις διεργασίες που γίνονται σε επίπεδο ΕΕ για δυναμική αντίδραση που να αφορά σε έργα και όχι σε λόγια.

*Γιώργος Κέντας, Αναπληρωτή Καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής και Διακυβέρνησης στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας
Σημερινή

Μουράτ Καραγιλάν: «Ο τουρκικός στρατός επιτίθεται στο PKK με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ»

Από

anixneuseis

June 8, 2019

“Ο τουρκικός στρατός μας επιτίθεται με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε όλες τις σφαγές του κουρδικού πληθυσμού, η Τουρκία είχε την υποστήριξη του ΝΑΤΟ”.

Ο Μουράτ Καραγιλάν, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK)

ROJINFO

Οι Κούρδοι αντάρτες θα αντιταχθούν με ιστορική αντίσταση στις προσπάθειες κατοχής του τουρκικού κράτους στο Νότιο Κουρδιστάν (Ιράκ), δήλωσε ο Μουράτ Καραγιλάν σε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Αμέντ Dicle για το κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων ( ANF).

Ο τουρκικός στρατός ξεκίνησε να επιτίθεται στην κουρδική περιοχή του Khakurk στο νότιο Κουρδιστάν πριν από λίγες ημέρες. Η περιοχή έχει υποστεί βίαιες επιθέσεις και συγκρούσεις για περισσότερο από ένα χρόνο. Το Khakurk βρίσκεται στην τριμεθοριακή περιοχή της Τουρκίας, του Ιράκ και του Ιράν. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη περιοχή, ο τουρκικός στρατός διεξάγει αεροπορικές επιδρομές και ρίψεις αλεξίπτωτων στρατιωτών σε ορισμένες θέσεις. Οι αντάρτες εκτελούν μόνιμες δράσεις εναντίον του τουρκικού στρατού σε αυτό το ανώμαλο έδαφος.

Ο Μουράτ Καραγιλάν, με τον οποίο μίλησε το ANF, χαρακτήρισε την επίθεση στο Khakurk ως απόπειρα κατοχής για την οποία το τουρκικό κράτος θα πληρώσει την υψηλότερη τιμή. Ο Καραγιλάν είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και διοικητής της έδρας των δυνάμεων της Λαϊκής Άμυνας (HPG).

Στη συνέντευξη με τον ANF σχολίασε επίσης τον ελιγμό της Τουρκίας για να συμμετάσχει το Ιράν στη επιχείρηση στο Khakurk. Ο Καράιϊλαν απεύθυνε έκκληση προς το λαό του Νοτίου Κουρδιστάν και τους πολιτικούς κύκλους να οικοδομήσουν μια κοινή στρατηγική.

κ. Καραγιλάν, ο τουρκικός στρατός επιτίθεται στην περιοχή του Xakurke και οι μάχες συνεχίζονται. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό το θέμα;

Όπως γνωρίζετε, το τουρκικό κράτος απειλεί τη Ροζάβα εδώ και ένα χρόνο σε πολύ υψηλό επίπεδο. Φαίνεται ότι το τουρκικό καθεστώς δεν έχει λάβει την απαραίτητη άδεια από τους κυρίαρχους του για να επιτεθεί στην Ροζάβα. Στράφηκε επομένως προς το Xakurke επειδή εστίασε το μέλλον του ρατσιστικού, σοβινιστικού και φασιστικού καθεστώτος του στην εχθρότητα του προς τους Κούρδους. Από τουρκική άποψη, το θέμα αυτό δεν πρέπει να παραμεριστεί.

Δεν υπήρχε τουρκικό σχέδιο κατοχής του Νότιου Κουρδιστάν στο παρελθόν;

Φυσικά, υπήρχαν τέτοια σχέδια. Όταν δεν πήρε έγκριση για την επίθεση κατά της Ροζάβας, το τουρκικό κράτος άρχισε να εφαρμόζει την πολιτική κατοχής του στο Νότιο Κουρδιστάν. Η επίθεση στο Khakurk δεν είναι στρατιωτική επιχείρηση, αλλά εισβολή. Αυτή η εισβολή δεν προορίζεται να είναι προσωρινή, αλλά μόνιμη. Είναι ένα γεγονός που δεν πρέπει να υποτιμάται.

Οι τουρκικές αρχές ισχυρίζονται διαρκώς ότι θα αποχωρήσουν από το Νότιο Κουρδιστάν, μόλις συντριβεί το ΡΚΚ …

Μπορεί το PKK να αφανιστεί; Δεν θα συμβεί ποτέ. Δεν υπάρχει θέμα ότι θα τελειώσει μια πραγματικότητα όπως αυτή του PKK. Υποστηρίζεται από μεγάλες μάζες, έχει επιβιώσει από τις πιο δύσκολες συνθήκες και έχει μια σημαντική ικανότητα μάχης.

Τότε τι σημαίνει αυτή η δήλωση από την Τουρκία;

Οι δηλώσεις της Τουρκίας απλά σημαίνουν: «Εισβάλλω στο Νότιο Κουρδιστάν». Αυτή είναι η έκφραση της πρόθεσης της Τουρκίας να διαιωνίσει την εισβολή.

Ποια είναι η στάση των πολιτικών αρχών του Νότιου Κουρδιστάν και της κυβέρνησης του Ιράκ;

Αυτή είναι μια σημαντική ερώτηση. Οι οργανώσεις του Νοτίου Κουρδιστάν και ιδιαίτερα οι σημερινοί ηγέτες του, καθώς και το ιρακινό κράτος, παραμένουν σιωπηλοί ενώπιον της κατοχής. Κάποιοι κύκλοι μπορεί να έχουν αντιταχθεί, αλλά γενικά υπάρχει σιωπή και μια πολύ βασική ανάληψη του ζητήματος. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή κατάσταση. Πάνω απ ‘όλα, η σιωπή της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG) δείχνει ότι είτε έχει επιτευχθεί συμφωνία, είτε έχει δοθεί συναίνεση και το γνωρίζουν. Ωστόσο, πρέπει να είναι σαφές ότι το τουρκικό κράτος κάνει πολύ σοβαρούς υπολογισμούς σχετικά με το Νότιο Κουρδιστάν. Η συναίνεση για την κατοχή του τουρκικού κράτους σημαίνει την απώλεια του Κιρκούκ.

Πώς;

Ένα από τα σχέδια του τουρκικού κράτους είναι να εγκατασταθεί στο Νότιο Κουρδιστάν, για να ενισχύσει τη θέση του, για να αποκτήσει μια θέση επιρροής και να χωρίσει το Κιρκούκ από το Νότιο Κουρδιστάν. Όσο περισσότερο εγκαθίσταται το τουρκικό κράτος στο Νότιο Κουρδιστάν, τόσο ισχυροποιείται η εξουσία του.

Εμείς λέμε ότι το KRG δεν θα έπρεπε να ενισχύσει την ισορροπία δυνάμεων υπέρ του τουρκικού κράτους. Η ενίσχυση του τουρκικού κράτους σημαίνει να πριονίσεις το κλαδί στο οποίο κάθεσαι. Αντ ‘αυτού, θα έπρεπε να υπερτερούν τα εθνικά συμφέροντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το τουρκικό κράτος είναι κατά των συμφερόντων του κουρδικού λαού και θέλει να καταστρέψει όλα τα επιτεύγματά του. Γι ‘αυτό πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα σφάλμα που πρέπει να διορθωθεί.

Πώς αξιολογείτε τη στάση του λαού του Νοτίου Κουρδιστάν σχετικά με αυτό το ζήτημα;

Ο λαός του Νοτίου Κουρδιστάν είναι πολύ πατριωτικός και πλήρωσε υψηλό τίμημα για την ελευθερία του. Υπέστη τις εκστρατείες (γενοκτονίες) του Anfal και του Halabja. Είναι άνθρωποι που είχαν εκατοντάδες χιλιάδες μάρτυρες. Η αγάπη και ο σεβασμός μας για εκείνο τον πληθυσμό είναι απεριόριστοι. Και όπως στην περίπτωση της Sheladize, ο λαός του Νοτίου Κουρδιστάν είναι πολύ θυμωμένος με την τουρκική κατοχή. Οι πολιτικές δυνάμεις στο Νότιο Κουρδιστάν, ειδικά η κυβέρνηση, θα έπρεπε να ακούσουν αυτήν την οργή και να μην σιωπήσουν ενώπιον αυτής της κατοχής. Καλούμε όλους τους πολιτικούς κύκλους να καταπολεμήσουν τη σταδιακή κατοχή του Κουρδιστάν, η οποία εφαρμόζεται από το τουρκικό κράτος υπό την κάλυψη μιας επιχείρησης κατά του ΡΚΚ.

Ποια είναι η θέση των ανταρτών ενώπιον της επίθεσης και του σχεδίου της κατοχής; Πώς θα συνεχιστεί αυτό;

Οι αντάρτες αναμφισβήτητα θα δώσουν την απαραίτητη απάντηση στη κατοχή και θα οργανώσουν την απαραίτητη αντίσταση. Οι μαχητές για την ελευθερία στο Κουρδιστάν θα αντιταχθούν με ιστορική αντίσταση στις προσπάθειες κατοχής του τουρκικού αποικιοκρατικού κράτους στο Νότιο Κουρδιστάν. Θα χρησιμοποιήσουν όλη τη δύναμή τους για να το επιτύχουν. Το αντάρτικο είναι μια αποτελεσματική δύναμη με μεγάλη εμπειρία και θα συνεχίσει να το αποδεικνύει στην πράξη. Κοιτάξτε, το τουρκικό κράτος έχει καταλάβει τον λόφο Lelikan εδώ και ένα χρόνο. Οι αντάρτικες ενέργειες στο Lelikan σκότωσαν εκατοντάδες στρατιώτες του τουρκικού στρατού. Το κράτος εξακολουθεί να το κρύβει από τον τουρκικό λαό. Στην κορυφή αυτής της ιστορίας, υπάρχει ένα τέρας, που ονομάζεται Hulusi Akar, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, ένας εχθρός των Κούρδων, ο οποίος δεν είναι Τούρκος, αλλά με προέλευση από το Καύκασο. Το άτομο αυτό ψεύδεται κάθε μέρα στον λαό της Τουρκίας. Δεν λέει την αλήθεια και κρύβει τα γεγονότα.

Ο λαός της Τουρκίας έχασε εκατοντάδες γιους του στο Lelikan. Δεν το θέλαμε, αλλά στη ρίζα αυτής της κατάστασης είναι η αποικιοκρατική και γενοκτονική πολιτική τους. Με την κατοχή του Khakurk που τώρα εγκαθίσταται, η στάση των ανταρτών και η αντίσταση τους θα είναι ακόμα πιο έντονη. Ο τουρκικός στρατός θα πληρώσει ακριβά το σχέδιο κατοχής του. Οι αντάρτες είναι αποφασισμένοι από αυτή την άποψη.

Διεξάγει ο τουρκικός στρατός τις επιθέσεις του μόνος του ή υποστηρίζεται από άλλες δυνάμεις;

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το τουρκικό κράτος δεν μας πολεμά μόνο του. Ο τουρκικός στρατός μας επιτίθεται με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε όλες τις σφαγές του κουρδικού πληθυσμού, η Τουρκία είχε την υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Χωρίς αυτή την υποστήριξη, το τουρκικό κράτος δεν θα μπορούσε να τις διαπράξει. Ακόμα και τώρα, επιτίθεται με βάση αυτή την ίδια υποστήριξη. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι χωρίς την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, το τουρκικό κράτος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τις αποικιακές και φασιστικές ενέργειές του εναντίον του κουρδικού λαού σε αυτό το επίπεδο.

Η περιοχή του Khakurk είναι δίπλα στο Ιράν. Παίζει ρόλο το Ιράν στις επιθέσεις; Ποια είναι η σχέση μεταξύ των επιθέσεων και του Ιράν;

Είναι γνωστό ότι ένας υπουργός της φασιστικής κυβέρνησης AKP-MHP και αργότερα ο ίδιος ο Ερντογάν δήλωσαν την άνοιξη ότι είχε συναφθεί συμφωνία με το Ιράν για κοινή επιχείρηση κατά του ΡΚΚ. Το τουρκικό κράτος διεξάγει μια γενοκτονική πολιτική εναντίον των Κούρδων. Αυτή τη στιγμή, το τουρκικό κράτος διέπεται από το όραμα του MHP. Το μόνο που σκέφτεται όσον αφορά τους Κούρδους είναι ο θάνατος και η εξαφάνιση. Προτίθενται να εντάξουν το Ιράν σε αυτή τη ρατσιστική και σοβινιστική πολιτική. Οι ηγέτες του Ιράν, ωστόσο, έχουν αρκετή εμπειρία για να μην πέσουν σε αυτή την παγίδα. Επομένως, δεν πιστεύουμε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι υπέρ των ρατσιστικών και σοβινιστικών επιθυμιών του τουρκικού κράτους.

Γιατί έκανε ο Ερντογάν τέτοιες δηλώσεις;

Η δήλωση του Ερντογάν για το θέμα αυτό αποδείχθηκε άσκοπη. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κοινή κίνηση και δεν περιμένουμε να συμβεί. Στην πραγματικότητα, ήταν μια πρόκληση. Έτσι ο Ερντογάν μίλησε με αυτόν τον τρόπο για να προκαλέσει το Ιράν. Ο στόχος ήταν να τεθεί το Ιράν σε δύσκολη θέση. Όλοι όσοι γνωρίζουν τις πολιτικές του Ερντογάν, και ιδιαίτερα οι εκπρόσωποι του ιρανικού κράτους, έχουν κατανοήσει αυτήν την πραγματικότητα.

Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά

rojinfo.com/infognomon.gr

Προσοχή εθνικός κίνδυνος – Έρχονται “Μέτρα Οικοδόμησης Εθνικής Καταστροφής”

Από

anixneuseis

June 8, 2019

Σάββας Καλεντερίδης
Τη δεκαετία του 1970 το Αιγαίο ήταν μια περιοχή υπό τον απόλυτο ναυτικό και αεροπορικό έλεγχο της Ελλάδας. Μάλιστα, μέχρι την έξοδο της χώρας μας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας της Ελλάδας είχε τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, στην περιοχή που ταυτίζεται με το FIR Αθηνών.

Αν δε εξετάσει κανείς τη συχνότητα των παραβιάσεων από πλευράς της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΤΠΑ) μέχρι την έξοδο της χώρας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, θα διαπιστώσει ότι αυτές ήταν σχεδόν μηδενικές!

Μετά το 1974 ο Έλληνας αρχηγός ΓΕΑ έχασε το ΝΑΤΟϊκό του καπέλο και μαζί μ’ αυτό και τον επιχειρησιακό έλεγχο του εναέριου χώρου στο Αιγαίο. Παρ’ όλα αυτά, οι παραβιάσεις των Τούρκων στο Αιγαίο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 παρέμειναν σε χαμηλά επίπεδα, παρουσιάζοντας όμως μια μικρή αύξηση μετά το 1975.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπως τεκμηριώνει με αδιάσειστα στοιχεία στο βιβλίο του Παρακαταθήκες Αετών ο πτέραρχος ε.α. Παναγιώτης Μπαλές, αρχίζει η κομματοκρατία στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία από την κορυφή μέχρι τα… νύχια, με αποτέλεσμα τη σταδιακή αποδυνάμωσή της, ενώ αρχίζει να αυξάνονται η παρουσία και οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου στο Αιγαίο από τα μαχητικά της ΤΠΑ.

Να σημειωθεί ότι η αύξηση των παραβιάσεων από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και η κλιμάκωση των παραβιάσεων την επόμενη δεκαετία δεν έγιναν επειδή οι Τούρκοι ήθελαν απλώς να κόβουν βόλτες στο Αιγαίο! Έγιναν ως μέρος και για να υποστηρίξουν ένα εθνικό σχέδιο της Τουρκίας γι’ αυτόν τον στρατηγικής σημασίας για τον ελληνισμό χώρο.

Ο στόχος των Τούρκων ήταν να σταματήσει η διαδικασία εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, που είχε αρχίσει το 1973 στο κοίτασμα Πρίνος της Θάσου.

Στο ίδιο σχέδιο εντασσόταν και η δράση των ερευνητικών πλοίων της Τουρκίας («Χόρα», «Τσεσμέ» κτλ.), τα οποία προκάλεσαν δύο ελληνοτουρκικές κρίσεις που οδήγησαν η μεν πρώτη στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης, το 1977, με το οποίο οι δύο χώρες δεσμευόντουσαν να απέχουν από «προκλητικές ενέργειες» σε συγκεκριμένες περιοχές στο Αιγαίο, η δε δεύτερη στη δήλωση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Νταβός, τον Φεβρουάριο του 1988 ότι «η Ελλάδα θα απόσχει από οποιαδήποτε έρευνα στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, αν κάνει το ίδιο και η Τουρκία, μέχρις ότου λυθεί το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας».

Να σημειώσουμε ότι η Τουρκία το 1982, ακριβώς μετά την υπερψήφιση της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που ισχυροποιεί το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., και ενώ η χώρα έχει επανέλθει στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, με επαχθείς όρους και χωρίς να της έχει δοθεί και πάλι ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου, η Άγκυρα δηλώνει επίσημα για πρώτη φορά πως θεωρεί αιτία πολέμου (casus belli) την επέκταση των χωρικών υδάτων από τα έξι στα δώδεκα ναυτικά μίλια από πλευράς της Ελλάδας.

Άρα, η δήλωση Παπανδρέου για τα διεθνή ύδατα, χωρίς αναφορά στο δικαίωμα επέκτασης στα 12 ν.μ., ανοίγει το δρόμο για παγίωση των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο.

Παρεμπιπτόντως, η στρατηγική της Τουρκίας μπορεί να συνοψιστεί στις εξής φάσεις:

Πρώτη φάση: Αμφισβήτηση του εναέριου χώρου στο Αιγαίο.
Δεύτερη φάση: Αποτροπή ερευνών και γεωτρήσεων στην αρχή στις υπό οριοθέτηση θαλάσσιες περιοχές και μετά σε ολόκληρο το Αιγαίο, με εξαίρεση τα χωρικά ύδατα.
Τρίτη φάση: Αποτροπή επέκτασης των χωρικών υδάτων από την Ελλάδα στα 12 ν.μ., με την απολύτως παράνομη απειλή πολέμου (casus belli).
Τέταρτη φάση: Γκριζάρισμα του Αιγαίου, με τη διεκδίκηση από πλευράς της Τουρκίας ελληνικών νησιών και την αμφισβήτηση κυριαρχίας σε 157 νησιά και βραχονησίδες.
Πέμπτη φάση: Μετατροπή του εναέριου χώρου του Αιγαίου σε ένα πεδίο όπου «όσα δικαιώματα έχει η ελληνική Πολεμική Αεροπορία σ’ αυτό, τα ίδια ακριβώς θα έχει η τουρκική».

Το σχέδιο έχει και άλλες φάσεις, τις οποίες επιφυλασσόμεθα να παρουσιάσουμε σε άλλο άρθρο μας.

Όμως πρέπει να σημειώσουμε ότι την τέταρτη φάση οι Τούρκοι την ολοκλήρωσαν με την κρίση των Ιμίων και τη Διακήρυξη της Μαδρίτης που ακολούθησε, ενώ την πέμπτη φάση σκοπεύουν να την υλοποιήσουν με την επιβολή Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, τα οποία θα εξομοιώνουν την ελληνική και την τουρκική πολεμική αεροπορία όσον αφορά τις πτήσεις στο Αιγαίο.

Αν δει λοιπόν κανείς και εξετάσει μακροσκοπικά τις εξελίξεις, θα διαπιστώσει ότι η Ελλάδα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, διολισθαίνει και παραχωρεί χώρο και δικαιώματα στην Τουρκία στον πιο νευραλγικό για την επιβίωση του ελληνισμού χώρο, το Αιγαίο.

Και αυτό γίνεται με τέτοιο τρόπο που είναι δύσκολο να εντοπίσεις τους υπεύθυνους των υποχωρήσεων, που οδηγούν νομοτελειακά στο διαμελισμό του Αιγαίου.

Αναγνωρίζω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά ο μόνος τρόπος για να αντιστρέψουμε το ρου των εξελίξεων και να ανατρέψουμε τα αρνητικά που συνέβησαν από το 1974 στο θέμα αυτό, είναι η Ελλάδα να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και να αναπτύξει μια στρατηγική που θα της επιτρέψει να αποκτήσει τη δυνατότητα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.

Αυτό είναι κυριαρχικό μας δικαίωμα και αποτελεί εθνικό έγκλημα το γεγονός ότι η Ελλάδα τόσα χρόνια έχει αποδεχτεί ντε φάκτο μια παράνομη απειλή από πλευράς της Τουρκίας (το casus belli) για την επέκταση.

Διεθνείς συμμαχίες χρειάζονται, εθνική στρατηγική και εθνική αυτοπεποίθηση και δεν πρόκειται να «ανοίξει μύτη».

Γιατί αν δεν το κάνουμε και παραιτηθούμε στο ρου των εξελίξεων, η καλή εξέλιξη θα είναι να οδηγηθούμε σε κανένα διεθνές δικαστήριο, το οποίο θα κρίνει πρώτα το αν οι τουρκικές αιτιάσεις για τα 157 αμφισβητούμενα νησιά είναι δίκαιες και μετά θα προχωρήσει στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Και σύμφωνα με έγκριτους διεθνολόγους στους οποίους απευθυνθήκαμε, τα δικαστήρια αυτά αποφασίζουν ΚΑΙ με πολιτικά κριτήρια, οπότε όλο και κάποια από τα 157 νησιά είναι πιθανόν να δοθούν στην Τουρκία!

Ενώ αν πρώτα επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ., τα περισσότερα –αν όχι όλα– από τα αμφισβητούμενα νησιά θα βρίσκονται πλέον στα ελληνικά χωρικά ύδατα και η Τουρκία δεν θα έχει πλέον πεδίο να προβάλει τις αμφισβητήσεις και τις διεκδικήσεις της.

Όσο για την κακή εξέλιξη, θα την δούμε κι αυτήν σε επόμενο άρθρο μας.

Ας ελπίσουμε ότι το άρθρο αυτό θα συμβάλει στην αφύπνιση του καθεύδοντος πολιτικού συστήματος, που εδώ και δεκαετίες παραχωρεί φέτα-φέτα εθνικά μας δικαιώματα στην Τουρκία, με την ελληνική κοινωνία επίσης να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου…

Καλά ξυπνητούρια.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα δημοκρατία και το Pontos-news

Το διακύβευμα στην ΕΕ μετά τις ευρωεκλογές

Από

anixneuseis

June 7, 2019

Τα τέσσερα σενάρια για το μέλλον της Ευρώπης και μια ευκαιρία για την Ελλάδα

Γιάννης Σαλαβόπουλος foreignaffairs.gr

Η σημαία της ΕΕ καλύπτει το πρόσωπο του Donald Trump, σε αφίσα που ενθαρρύνει την συμμετοχή στις ευρωεκλογές του 2019, στο Στρασβούργο της Γαλλίας, τον Νοέμβριο του 2018. Γράφει: Αυτή την φορά θα εγγραφώ και θα ψηφίσω. REUTERS / Vincent Kessler.

Περίληψη:

Οι Ευρωπαίοι πολίτες αυτή την φορά αντιλήφθηκαν καλύτερα το διακύβευμα των εκλογών, για το μέλλον της ΕΕ και την απειλή των Ευρωσκεπτικιστών. Υπήρχε μεγαλύτερη συμμετοχή του αναμενομένου συγκριτικά με εκείνη του 2014, ενώ ακόμα πιο ενθαρρυντική ήταν η συμμετοχή των νέων ψηφοφόρων. Παρά ταύτα, προεκλογικά δεν συζητήθηκαν αρκετά οι προκλήσεις για την ΕΕ.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΛΑΒΟΠΟΥΛΟΣ είναι ΜΒΑ, MSc,διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Εταιρικής και Πολιτικής Επικοινωνίας, Επενδυτικών Σχέσεων και Στρατηγικής «CAPITALS Circle Group» [1], επίκουρος καθηγητής Public Affairs/Policy, Entrepreneurship and Innovation, Leadership, στο SRH Berlin και στο HMKW.

Τώρα που ο αχός των ευρωεκλογών έχει περάσει, τι προμηνύει το νέο πολιτικό τοπίο, οι νέοι συσχετισμοί δυνάμεων στην ΕΕ καθώς και το power game για τις υψηλές πολιτικές θέσεις στα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα; Ποιες είναι οι μεγάλες προκλήσεις και τα βασικά σενάρια για το μέλλον της ΕΕ; Υπάρχει ευκαιρία για την Ελλάδα ώστε να αποκτήσει πιο αναβαθμισμένο ρόλο στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (EK) και στη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή;

Οι Ευρωπαίοι πολίτες αυτή την φορά αντιλήφθηκαν καλύτερα το διακύβευμα των εκλογών, για το μέλλον της ΕΕ και την απειλή των Ευρωσκεπτικιστών. Υπήρχε μεγαλύτερη συμμετοχή του αναμενομένου (51%) συγκριτικά με εκείνη του 2014 (43%), ενώ ακόμα πιο ενθαρρυντική ήταν η συμμετοχή των νέων ψηφοφόρων. Παρά ταύτα, προεκλογικά δεν συζητήθηκαν αρκετά οι προκλήσεις για την ΕΕ.

Ένα αστέρι από τη μπλε σημαία της ΕΕ με τα κίτρινα αστέρια καλύπτει το πρόσωπο του Αμερικανού προέδρου, Donald Trump, σε αφίσα που ενθαρρύνει την συμμετοχή στις ευρωεκλογές του 2019, στο Στρασβούργο της Γαλλίας, στις 23 Νοεμβρίου του 2018. Γράφει: Αυτή την φορά θα εγγραφώ και θα ψηφίσω. REUTERS / Vincent Kessler
——————————————————————————–

Οι φιλοευρωπαϊκοί πολιτικοί σχηματισμοί (ΕΛΚ, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, Πράσινοι κλπ.) θα έχουν ευτυχώς και πάλι την πλειοψηφία στο ΕΚ, αλλά το νέο τοπίο είναι πολυπολικό και όχι διπολικό, όπως ήταν μέχρι πρότινος (ΕΛΚ και Σοσιαλιστές δεν ελέγχουν πλέον το ευρωκοινοβούλιο και χρειάζεται να συμπράττουν με Φιλελεύθερους, Πράσινους για κρίσιμες αποφάσεις). Παρά τις μεμονωμένες νίκες ευρωσκεπτικιστών και εθνικιστών σε Γαλλία, Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία κλπ., είναι ακόμα ανομοιογενείς, διαιρεμένοι, δε σχηματίζουν όλοι μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα. Άρα, προς το παρόν δεν απειλούν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ωστόσο, αν δεν απομονωθούν πολιτικά θα αποτελέσουν σοβαρή απειλή για το μέλλον.

Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα παραμένει η ισχυρότερη δύναμη στο ευρωκοινοβούλιο παρά την πτώση της δύναμής της κυρίως στην Γερμανία, ενώ με εξαίρεση την Ισπανία, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, υπέστη σοβαρές απώλειες με τις μεγαλύτερες στην Γερμανία, όπου το SPD, το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (-11%) βρίσκεται πίσω από τους Πράσινους και σε υπαρξιακή κρίση, μετά και την παραίτηση της αρχηγού του. Οι όποιες συνέπειες στην πορεία του «Μεγάλου Συνασπισμού» και οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Γερμανία, ειδικά αν λάβουν χώρα σύντομα, προφανώς θα επηρεάσουν και το νέο πολιτικό σκηνικό στην ΕΕ.

Οι Φιλελεύθεροι με την προσθήκη του κόμματος του Μακρόν στην ευρωομάδα τους, βγαίνουν ενισχυμένοι, αποτελούν καθαρά την τρίτη και ρυθμιστική δύναμη στο ΕΚ. Οι Πράσινοι αύξησαν σημαντικά την δύναμη τους, κυρίως στην Γερμανία και διεκδικούν μεγαλύτερη επιρροή στις αποφάσεις.

Το νέο πολυπολικό πολιτικό τοπίο στο ευρωκοινοβούλιο και την ΕΕ μετά τις ευρωεκλογές, επηρεάζει και την κούρσα για την Προεδρία της Επιτροπής και τα υψηλά αξιώματα στους άλλους ευρωπαϊκούς θεσμούς (Προεδρία Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Προεδρία Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ΕΚΤ, Ύπατος της Ευρωπαϊκής Διπλωματίας), τα οποία φαίνεται, ότι θα τύχουν διαπραγμάτευσης ως πακέτο. Παρότι ένα από δομικά προβλήματα της ΕΕ είναι η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης και γι’ αυτό υιοθετήθηκε ο θεσμός του λεγόμενου «Spitzekandidat» (του κορυφαίου υποψηφίου) ανά κόμμα για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και θα αναμενόταν να εκλεγεί στην Προεδρία ο εκλεκτός του ΕΛΚ ως εκ του μεγαλύτερου κόμματος όπως συνέβη επί Γιούνκερ, αυτή την φορά λόγω και της πολυπολικότητας, κυρίως οι Φιλελεύθεροι με επικεφαλής τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν αλλά και οι Ισπανοί Σοσιαλιστές, φαίνεται να θέλουν να τορπιλίσουν αυτή την φορά τον θεσμό, προσπαθούν να μπλοκάρουν την εκλογή Βέμπερ στην Προεδρία, προωθώντας είτε τον Γάλλο Μισέλ Μπαρνιέ που είναι από το ΕΛΚ και επιτυχημένος, αλλά δεν είναι «Spitzekandidat» και δεν έδωσε εκλογική μάχη, ή έναν από τους άλλους «Spitzenkandidaten» (τον σοσιαλδημοκράτη Φρανς Τίμερμανς, την Φιλελεύθερη Μαγκρέτε Βεστάγκερ), αλλά με ανταλλάγματα. Η κούρσα για τα αξιώματα αναμένεται με συμβιβασμούς και παζάρια. Αυτή η προσέγγιση ωστόσο με την προσπάθεια παράκαμψης του θεσμού του «Spitzekandidat», ο οποίος κάνει προεκλογική εκστρατεία, δίνει λάθος μηνύματα για την δημοκρατική νομιμοποίηση του Προέδρου της Επιτροπής.

Μέσα στο αυτό το νέο πολυπολικό τοπίο, με φιλοευρωπαϊκό το ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα και με τη Νέα Δημοκρατία ως το κόμμα με την μεγαλύτερη αύξηση των ποσοστών του μέσα στο ΕΛΚ, υπάρχει μια μικρή ευκαιρία. Η ΝΔ μέσω του ΕΛΚ αλλά και η Ελλάδα συνολικά, έχει την ευκαιρία με την χρήση συντονισμένου, εθνικού και καλώς εννοούμενου «Lobbying» στις Βρυξέλλες, να μπορέσει ίσως να διεκδικήσει για πρώτη φορά κάποιες πιο υψηλές θέσεις στο ευρωκοινοβούλιο, σε επιτροπές του και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΕ ΩΣ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Το πολυπολικό πιο κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό στη νέα ΕΕ, θα κάνει πιο δύσκολη, πιο χρονοβόρα και με περισσότερους συμβιβασμούς την λήψη αποφάσεων. Αυτό θα αποτελέσει ευκαιρία όπως είναι και ανάγκη να απομονωθούν πολιτικά οι ευρωσκεπτικιστές και οι εθνικιστές.

Αν και η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, θα πρέπει να προσελκύσει και να υλοποιήσει άμεσα επενδύσεις στην ψηφιακή οικονομία και τεχνολογία (π.χ. Artificial Intelligence, Blockchain, Internet of Things, FinTechs, e-Payments, Driveless Cars, CyberSecurity, GovTechs κλπ.) ώστε να μη χάσει το τρένο της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης και, τουλάχιστον, αν δεν είναι πρώτη να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι ΗΠΑ έχουν την πρωτοκαθεδρία στην υψηλή τεχνολογία, η ΕΕ προσπαθεί να ακολουθήσει, έχουν γίνει κάποια βήματα επί Γιούνκερ, ωστόσο η Κίνα κινείται με ταχύτητα και υπολογίζεται, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, το 2030 να είναι η μεγαλύτερη εμπορική και οικονομική δύναμη του πλανήτη.

Επιγραμματικά, οι βασικοί άξονες προτεραιοτήτων για την ΕΕ δεν μπορεί να είναι άλλοι από τους εξής:

-Ανάγκη περαιτέρω βελτίωσης των διαρθρωτικών ανισορροπιών στις οικονομίες κυρίως μεταξύ Βορρά – Νότου.

-Η παγκοσμιοποίηση περνάει κρίση, ο προστατευτισμός και οι εμπορικοί πόλεμοι έχουν επανεμφανιστεί και η ΕΕ πρέπει να αντιδράσει ως ήρεμη δύναμη.

-Αν και η ΕΕ είναι πιο μπροστά στο θέμα της αντιμετώπισης της πρόκλησης της κλιματικής αλλαγής σε σχέση με τις ΗΠΑ, εντούτοις απαιτείται δράση και αύξηση των λεγόμενων υπεύθυνων επενδύσεων.

-Αντιμετώπιση της μεγάλης πρόσκλησης της ενεργειακής ασφάλειας από διαφορετικές πηγές. Ο ΤΑΡ και μελλοντικά ίσως ο EastMed συνεισφέρουν προς αυτή την κατεύθυνση και η Ελλάδα λόγω αυτών των σχεδίων να έχει ένα πιο αναβαθμισμένο ρόλο ως ενεργειακό σταυροδρόμι.

-Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια εσωτερική μετατόπιση ισχύος υπέρ της Γερμανίας σε βάρος της Γαλλίας ως προς την επιρροή τους στην ΕΕ. Η ΕΕ χρειάζεται εκτός από μια ισχυρή και σταθερή Γερμανία και μια σταθερή Γαλλία καθώς και έναν ισχυρό γαλλο-γερμανικό άξονα για την πρόοδο και την περαιτέρω ολοκλήρωση στην ΕΕ.

-Η διαπραγμάτευση για τον επόμενο προϋπολογισμό 2021 – 2027, ύψους περί του 1,135 δισ. ευρώ θα είναι ίσως η πιο δύσκολη και σκληρή στην ιστορία της ΕΕ.

-Οι προτάσεις για μια νέα αρχιτεκτονική διακυβέρνησης στην Ευρωζώνη και μεταρρυθμίσεων στην ΕΕ των 27, δεν προχωράνε, καθότι Γαλλία και Γερμανία έχουν διαφορετική στρατηγική προσέγγιση, με την πρώτη να θέλει πιο γρήγορη υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και τη Γερμανία πιο αργή, αλλά με πιο σταθερές και σταδιακές αλλαγές. Χρειάζονται πιο γενναία και γοργά βήματα.

-Στην κοινή άμυνα, τον κοινό στρατό και την κοινή ασφάλεια, Γαλλία και Γερμανία είναι πιο κοντά και ίσως δούμε πρόοδο σε αυτό το θέμα την επόμενη πενταετία.

-Ο συντονισμός και η βελτίωση των πολιτικών για την κοινή ασφάλεια και την κυβερνοασφάλεια, είναι ζητούμενο και θα βοηθήσει να αντιμετωπισθεί η νέα ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας.

-Το πρόβλημα του BREXIT είναι ανοιχτή πληγή, θα πρέπει να λυθεί άμεσα εντός του 2019 και να μη διαιωνίζεται χωρίς ορατή λύση στο μέλλον. Η διαιώνιση του θέματος έχει επιπλοκές για την ΕΕ.

-Η πρόκληση της επίλυσης της προσφυγικής κρίσης, είναι μια άλλη μεγάλη πρόκληση και ένα θέμα που αφορά άμεσα την Ελλάδα. Η λύση της περνάει μέσα από την μεγαλύτερη πίεση στην Τουρκία να ελέγξει καλύτερα τις προσφυγικές ροές.

-Τέλος, η πολιτική διεύρυνσης της ΕΕ είναι στρατηγικό θέμα. Η προκλητική στάση της Τουρκίας έναντι Ελλάδας και Κύπρου έχει ενώσει περισσότερα κράτη–μέλη έναντι της Τουρκίας, που απομακρύνεται από την ΕΕ. Η ρητορική της ΕΕ έναντι των παράνομων δράσεων της Τουρκίας είναι κενό γράμμα, χωρίς οικονομικές κυρώσεις. Ως προς την διεύρυνση στα Δυτικά Βαλκάνια, η Γερμανία την επιδιώκει άμεσα, ενώ άλλες χώρες όπως η Γαλλία δεν την επιθυμούν στο άμεσο μέλλον. Και εδώ υπάρχει ένα power game.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΕ

Το πλέον θετικό σενάριο είναι αυτό της υλοποίησης της περαιτέρω οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης και της υιοθέτησης κοινής πολιτικής για άμυνα και ασφάλεια. Για να έχει πιθανότητες επιτυχίας αυτό το σενάριο, θα πρέπει να συμφωνήσει στις βασικές παραμέτρους του, ο γαλλο-γερμανικός άξονας, κάτι που φαίνεται στην παρούσα φάση, αν όχι ακατόρθωτο, τουλάχιστον δύσκολο, δεδομένων και των εσωτερικών πολιτικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν Μέρκελ και Μακρόν στην εσωτερική πολιτική σκηνή των χωρών τους, ενώ η Μέρκελ είναι καγκελάριος υπό προθεσμία.

Το σενάριο της νέας αρχιτεκτονικής στην Ευρωζώνη, της μερικής πολιτικής ολοκλήρωσης και κοινής αμυντικής πολιτικής αλλά με διαφορετικές ταχύτητες με γρήγορους πρωτοπόρους και αργούς ακολούθους, ή με αυτούς που επιθυμούν, δεν είναι το ιδανικό, αλλά έχει μάλλον στην παρούσα φάση λίγο περισσότερες πιθανότητες, δεδομένων των διαφορών Γαλλίας και Γερμανίας ως προς την ταχύτητα και το βάθος των μεταρρυθμίσεων και της ολοκλήρωσης, και θα μπορούσε να είναι ένας συμβιβασμός.

Υπάρχει και το σενάριο της στασιμότητας. Με βάση αυτό η ΕΕ προσπαθεί, αλλά δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις των καιρών και να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο ολοκλήρωσης, παραμένοντας περίπου στο επίπεδο ολοκλήρωσης, που είναι σήμερα, απλά μια κοινή αγορά με ένα κοινό νόμισμα και τίποτα περισσότερο.

Και τέλος, είναι και το σενάριο της οπισθοδρόμησης. Ο ευρωσκεπτικισμός ο εθνικισμός, και ο προστατευτισμός αυξάνονται και κυριαρχούν με συνέπεια, μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, να αποχωρήσουν και άλλα κράτη-μέλη (π.χ. Ουγγαρία) και η ΕΕ να έχει να αντιμετωπίσει μια μεγάλη υπαρξιακή κρίση συνοχής.

Η ΕΕ δουλεύει με στρατηγικό στόχο το πρώτο σενάριο και εναλλακτικά με μορφές του δεύτερου˙ λίγα κράτη-μέλη και η Γαλλία επιδιώκουν το πρώτο˙ τα πιο πολλά κράτη-μέλη και κυρίως η Γερμανία τείνουν μάλλον σε εναλλακτικές μορφές του δεύτερου σεναρίου με λιγότερη ή περισσότερη ολοκλήρωση˙ ΕΕ και κράτη–μέλη δε θέλουν να ακούν για το τρίτο σενάριο (εξαιρουμένων Ηνωμένου Βασιλείου, Ουγγαρίας, Ιταλίας και ίσως και κάποιων άλλων κρατών-μελών)˙ ενώ το τέταρτο σενάριο είναι για τους περισσότερους σχεδόν εφιάλτης.

Η ελληνική κρίση, η ιταλική κρίση αλλά και το BREXIT είναι ηχηρά καμπανάκια, που δείχνουν ότι η αδράνεια ή η βραδεία δράση κοστίζουν ακριβά. Για να υλοποιηθεί, όμως, το πρώτο ή έστω το δεύτερο σενάριο, η ΕΕ και τα κράτη-μέλη θα πρέπει να αντιληφθούν το επείγον για στρατηγική δράση με περισσότερες κοινές πολιτικές προς μια πιο ισχυρή και πιο ενωμένη ΕΕ και ταυτόχρονα μια στρατηγική πολιτικής απομόνωσης των Ευρωσκεπτικιστών.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1] Η CAPITALS Circle Group οργάνωσε με επιτυχία πρόσφατα στην Αθήνα φόρουμ για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Οικονομίας και τοn ρόλο της Ελλάδας στην ΕΕ την επόμενη των ευρωεκλογών, στο οποίο το www.foreignaffairs.gr ήταν χορηγός επικοινωνίας.

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Από

anixneuseis

June 7, 2019

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
19.03.2017

Χρωστάμε νομίζω όλοι μαζί ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ και στη σημερινή κυβέρνηση. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης το εκκρεμές πήγε πάρα πολύ αριστερά. Το τσουνάμι του λαϊκισμού και της ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορούσε να συγκρατηθεί μετά τη δικτατορία.

Χρειάστηκε μια «αριστερή» κυβέρνηση για να σπρώξει το εκκρεμές προς το Κέντρο, εκεί όπου έπρεπε να είναι εξαρχής. Κανείς μας, όσο και αν προσπάθησε, δεν μπόρεσε να το πετύχει αυτό τα τελευταία σαράντα και κάτι χρόνια. Οποιος το δοκίμασε γεύθηκε την πικρία εκείνου που παλεύει μόνος του απέναντι στις μυλόπετρες της Ιστορίας. Μπορεί η Αριστερά να ήλθε στην εξουσία το 2015, αλλά στην ουσία παρα-διοικούσε τη χώρα από το 1974 και μετά, με το «πεζοδρόμιο» και με την απόλυτη ιδεολογική της ηγεμονία.

Ηλθε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και γκρέμισε ταμπού και κλισέ δεκαετιών. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, πώς αντιμετώπιζε ο ελληνικός λαός τις Ενοπλες Δυνάμεις μετά το 1974. Οι πολιτικοί τις κρατούσαν σε απόσταση και η πολιτική ορθότητα τις ήθελε πολύ χαμηλά στην ιεραρχία αξιών της ελληνικής κοινωνίας. Καμία δεξιά ή κεντρώα κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σκεφθεί Πάσχα με τον Στρατό στο Σύνταγμα ή επανάληψη της εκπομπής «Αρετή και Τόλμη». Συνέβη όμως επί αριστερής διακυβέρνησης. Το ταμπού έσπασε.

Τα ίδια με τις ιδιωτικοποιήσεις και την ανάγκη προσέλκυσης επενδύσεων. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός τονίζει συνεχώς ότι προοδευτικό είναι να δημιουργείς θέσεις εργασίας. Επιτέλους, καταλαβαίνουμε όλοι ότι χωρίς κέρδος, επιχειρηματικότητα και επενδύσεις, θα τρώμε τις σάρκες μας. Ευχαριστούμε όμως την Αριστερά γιατί επί των ημερών της εμπεδώθηκε και αυτή η αρχή.

Οσο για τον συνδικαλισμό, βρίσκεται σήμερα στο ναδίρ του. Η Αθήνα βιώνει πολύ λιγότερες συγκεντρώσεις. Οι απεργίες που μπλόκαραν τα λιμάνια και τα ξενοδοχεία ανήκουν στο παρελθόν, καθώς ο πάλαι ποτέ κραταιός συνδικαλισμός είναι σκιά του εαυτού του.

Ακόμη ένα ταμπού που γκρεμίσθηκε είναι ο αντιαμερικανισμός. Σήμερα έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση που επιδιώκει ανοικτά, και χωρίς περιστροφές, τη στενή σχέση με τις ΗΠΑ, είτε με Ομπάμα πρόεδρο είτε με Τραμπ. Η Αριστερά επένδυσε πολύ στον αντιαμερικανισμό, σήμερα τον αποδομεί στην πράξη.

Υπάρχουν πολλά ακόμη στερεότυπα και ταμπού που γκρεμίζονται με αυτήν την κυβέρνηση. Τώρα φτάνουμε στο σημείο όπου το εκκρεμές κινείται προς το Κέντρο. Η ζημιά που γίνεται στον τόπο, στους θεσμούς, στην πραγματική οικονομία είναι μεγάλη. Ισως όμως έπρεπε να περάσουμε αυτή τη φάση για να ενηλικιωθούμε ως κοινωνία. Ο μόνος φόβος, σε μια κοινωνία χωρίς σταθερές, είναι να ξεφύγει το εκκρεμές και να πάει πολύ, πολύ δεξιά. Θα χρειασθεί να παλέψουμε για να κυριαρχήσουν στη χώρα ο κοινός νους, η σύνεση και το… αυτονόητο, για να μείνει το εκκρεμές στη μέση.

“Καθημερινή”

1...2,6542,6552,656...3,033 Σελίδα 2,655 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Τεχνολογία, Οικονομία και Δημοκρατία.

Οι έξι χαίνουσες πληγές του ΣΥΡΙΖΑ

Παράδοση τραπεζικού συστήματος

Φαινόμενα πελατειασμού

Έδειξε το πραγματικό πρόσωπο

Όλα έχουν ένα τέλος: Το Πεντάγωνο ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με την ανυπάκουη Τουρκία

Οι τζιχαντιστές κατευθύνονται στις πατρίδες τους

Ο ρόλος των Αμερικανών και οι ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου: Είναι οι ΗΠΑ με την Τουρκία;

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Το επικίνδυνο κοκτέιλ ΑΙ, κυβερνοεπιθέσεων και πυρηνικών όπλων

Τα επόμενα βήματα

Παραλήρημα στη Yeni Safak – «Ανακάλυψε» σχέδιο να χτυπήσουν την Τουρκία μέσω Κύπρου

Άλλαξε η Βρετανική πολιτική έναντι των ενεργειών της Τουρκίας;

Γιώργος Κέντας*

Μουράτ Καραγιλάν: «Ο τουρκικός στρατός επιτίθεται στο PKK με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ»

κ. Καραγιλάν, ο τουρκικός στρατός επιτίθεται στην περιοχή του Xakurke και οι μάχες συνεχίζονται. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό το θέμα;

Δεν υπήρχε τουρκικό σχέδιο κατοχής του Νότιου Κουρδιστάν στο παρελθόν;

Οι τουρκικές αρχές ισχυρίζονται διαρκώς ότι θα αποχωρήσουν από το Νότιο Κουρδιστάν, μόλις συντριβεί το ΡΚΚ …

Τότε τι σημαίνει αυτή η δήλωση από την Τουρκία;

Ποια είναι η στάση των πολιτικών αρχών του Νότιου Κουρδιστάν και της κυβέρνησης του Ιράκ;

Πώς;

Πώς αξιολογείτε τη στάση του λαού του Νοτίου Κουρδιστάν σχετικά με αυτό το ζήτημα;

Ποια είναι η θέση των ανταρτών ενώπιον της επίθεσης και του σχεδίου της κατοχής; Πώς θα συνεχιστεί αυτό;

Διεξάγει ο τουρκικός στρατός τις επιθέσεις του μόνος του ή υποστηρίζεται από άλλες δυνάμεις;

Η περιοχή του Khakurk είναι δίπλα στο Ιράν. Παίζει ρόλο το Ιράν στις επιθέσεις; Ποια είναι η σχέση μεταξύ των επιθέσεων και του Ιράν;

Γιατί έκανε ο Ερντογάν τέτοιες δηλώσεις;

Προσοχή εθνικός κίνδυνος – Έρχονται “Μέτρα Οικοδόμησης Εθνικής Καταστροφής”

Το διακύβευμα στην ΕΕ μετά τις ευρωεκλογές

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ