Δικαιώνετε τον Σαμαρά ηλίθιοι

Από

June 12, 2019

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019, 00:02

Χτες ήταν η επέτειος του μαύρου στην ΕΡΤ. Προχτές η ΕΡΤ, με μια πρωτοφανή καθεστωτική κίνηση έδωσε το δικαίωμα στους θιασώτες των σκληρών λύσεων να δικαιολογήσουν την ακραία εκείνη κίνηση του 2013. Περιφρονώντας τους τηλεθεατές, τους φορολογούμενους από τους οποίους ζει, τη Δημοσιογραφία και τη Δημοκρατία. Η κατάργηση των ειδήσεων για να καλυφθεί το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ δεν συνοδεύτηκε ούτε από μια παραίτηση. Αλλά, ούτε και από μια πραγματικά έντονη αντίδραση της αντιπολίτευσης. Ο μιθριδατισμός έχει επικρατήσει.

Προχτές το βράδυ η ΕΡΤ δεν μετέδωσε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, όπως έχει θεσμική υποχρέωση. Υποχρέωση απέναντι στο λαό. Και σε εκείνον που την παρακολουθεί και σε εκείνον που την πληρώνει. Οι υπεύθυνοι του καναλιού επέλεξαν να μεταδώσουν αντί ειδήσεων όλη την προεκλογική φιέστα του ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο Μουσικής για την επόμενη τετραετία.

Δυο ώρες πριν, ο πρωθυπουργός είχε ζητήσει από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τις 7 Ιουλίου. Επομένως, η εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο Μουσικής δεν ήταν ούτε καν εκδήλωση της κυβέρνησης. Ήταν του κόμματος.

Επειδή η Δημοκρατία είναι πριν από όλα οι θεσμοί της, το σημαντικότερο γεγονός της ημέρας για να αναγγελθεί στο λαό από τα δημόσια Μέσα Ενημέρωσης, ΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, ήταν η διάλυση της Βουλής και η προκήρυξη εκλογών. Αυτή ήταν η σημαντική είδηση σε όλα τα Μέσα, από το Καζαχστάν μέχρι τη Μπουρκίνα Φάσο. Εκτός από την επίσημη δημόσια ΕΡΤ!

Σύμφωνα με την εκ των υστέρων ανακοίνωση της ΕΡΤ, η παράλειψη αυτή «ήταν λάθος»! Η διοίκηση της ΕΡΤ προφανώς δεν έχει αντίληψη της σοβαρότητας της Δημοκρατίας. Η στάση της και πριν και μετά από το φασιστικό της πραξικόπημα στις ειδήσεις της Δευτέρας μαρτυράει ότι δεν έχει καν αντίληψη της Δημοκρατίας. Έχει αντίληψη μονοκομματικού καθεστώτος. Κοινώς, δικτατορίας.

Η διοίκηση της ΕΡΤ, αφού περιφρόνησε τα αναφαίρετα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών που ανέφερα παραπάνω και αφού περιφρόνησε κάθε κανόνα Δημοσιογραφικής δεοντολογίας και Δημοκρατικής δεοντολογίας- δεδομένου ότι έθαψε και όλες τις προεκλογικές εκδηλώσεις όλων των άλλων κομμάτων- κοιμήθηκε ήσυχη!

Και μόνο όταν αντέδρασε η αντιπολίτευση, χωρίς την απαιτούμενη σφοδρότητα, έβγαλε μια ανακοίνωση, που είναι επιεικώς απαράδεκτη. Και η οποία δείχνει όλη την αναισθησία απέναντι στη Δημοκρατία και τη Δημοσιογραφία, που διακατέχει τη διοίκηση και τους εγκάθετους επικεφαλής των ειδήσεων της ΕΡΤ1. Οι οποίοι, και μόνο γι αυτή τους τη στάση θα έπρεπε να παραπεμφθούν στα πειθαρχικά της Ένωσης Συντακτών με το ερώτημα της διαγραφής. Όπως έγινε από την ανάποδη με τον αρμόδιο δημοσιογράφο υφυπουργό που έκλεισε το 2014 την ΕΡΤ.

Η ανακοίνωση της ΕΡΤ, που είναι μια ντροπή για τη δημοκρατική πολιτική και καλλιτεχνική ιστορία του πρόεδρου Χρήστου Λεοντή, ούτε λίγο ούτε πολύ δικαιολογεί την ωριαία κάλυψη της προεκλογικής φιέστας του ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο με το επιχείρημα ότι ήταν «του κυβερνητικού κόμματος με τη συμμετοχή του Πρωθυπουργού και σειράς Υπουργών (με Υ κεφαλαίο, όπως γράφουν, δουλικά οι συντάκτες της)!

Και χωρίς ίχνος ντροπής, σε τρείς αράδες, χαρακτηρίζει απλώς «λάθος» ότι δεν μετέδωσε καμιά άλλη είδηση, ούτε καν της διάλυσης της Βουλής και της προκήρυξης εκλογών! Για το οποίο «η Διοίκηση της ΕΡΤ λυπάται»!

Έτσι! Απλώς λυπάται! Η αναισθησία και η ανευθυνότητα στο απόγειο. Σε οποιαδήποτε κοινοβουλευτική Δημοκρατία, που δεν έχει αντίληψη Ναζαρμπάγιεφ και Τσαουσέσκου, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί η Διοίκηση και να έχουν απολυθεί οι υπεύθυνοι διευθυντές ειδήσεων. Και αυτή να είναι η ισχυρή απαίτηση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Η οποία, από την πλευρά της, αντέδρασε με τόση χαλαρότητα και επιείκεια- μερικοί με σιωπή!- λες και έγινε κάποιο λάθος στο δελτίο ειδήσεων!

Καθώς φαίνεται, μετά από τη μακριά νύχτα καταπάτησης των κανόνων της Δημοκρατίας σε όλους σχεδόν τους τομείς διοίκησης, έχει χαθεί το μέτρο του τι είναι σοβαρό και τι δεν είναι στις πράξεις της κυβερνητικής διακυβέρνησης. Και έχει χαθεί το μέτρο σοβαρότητας με το οποίο τα κόμματα, σαν θεσμοί της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, είναι υποχρεωμένα να υπερασπίζονται με αυστηρότητα τους κανόνες της Δημοκρατίας. Και όχι μόνο όταν βλάπτονται τα ίδια από τους αντιπάλους τους.

Η ΕΡΤ, μαζί με τους εγκάθετους προπαγανδιστές της κυβέρνησης, που ευτελίζουν τη φυσιογνωμία της και τη Δημοσιογραφία, έχει δεκάδες επαγγελματίες δημοσιογράφους που τιμούν το επάγγελμα και την αποστολή τους. Οι οποίοι συχνά τα τελευταία χρόνια έχουν αντιδράσει στις αυθαιρεσίες της διοίκησης και της κυβέρνησης που αφορούν στην άσκηση του λειτουργήματός τους. Και έχουν καταγγείλει επανειλημμένα τα κυκλώματα που λερώνουν τα κρατικά Μέσα Ενημέρωσης και ευτελίζουν τη δουλειά τους. Αυτοί είναι η μαγιά για να χτιστεί μια πραγματικά δημόσια και όχι κυβερνητική ΕΡΤ.

Το μαχαίρι στην ΕΡΤ πρέπει όχι μόνο να φτάσει, αλλά και να σπάσει το κόκκαλο. Και να εκκαθαριστεί η κόπρος του Αυγείου που έχει συγκεντρωθεί καθεστωτικά από τον πολιτικό υπόκοσμο που τη διοικεί. Το γεγονός ότι μια πολιτική αλλαγή είναι ορατή δεν αρκεί για καταπίνει ο πολιτικός κόσμος αμάσητη και χλιαρά την αθλιότητα της διοίκησης και των εγκάθετων διευθυντών της ΕΡΤ1 τη Δευτέρα το βράδυ. Η Δημοκρατία είναι ΜΙΑ και οφείλει κανείς να την υπερασπίζεται πάντα με την ίδια σφοδρότητα. Αλλιώς τη χάνει. Οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ, διοίκηση και δημοσιογράφοι, οφείλουν να παραιτηθούν. Τώρα. Όχι αύριο. ΤΩΡΑ. Δεν μπορούν να εξουσιάζουν και να πληρώνονται μετά από αυτή την αλητεία.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

https://www.liberal.gr/apopsi/dikaionete-ton-samara-ilithioi/255479

Η (μη) ευθύνη της νέας γενιάς

Από

anixneuseis

June 11, 2019

Της Χριστιάννας Λιούντρη*

Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα με τη νέα γενιά, δηλαδή την ηλικιακή μερίδα του πληθυσμού 18-30 ετών. Από δημοσιογράφους και πολιτικούς, της έχει ανατεθεί το τιτάνιο έργο να αναγεννήσει τον τόπο, αφοριστικά: «η νέα γενιά είναι η ελπίδα μας, η μόνη που μπορεί να σώσει τον τόπο».

Πρακτικά, τι περιθώρια έχουν δοθεί σε αυτή τη νέα γενιά για να αλλάξει τα πράγματα σε αυτή τη χώρα; Ηθικά, γιατί έχει υποχρέωση αυτή η γενιά να αναλάβει το βάρος της ανασυγκρότησης της χώρας;

Στο πρώτο ερώτημα: είμαστε στον δέκατο (10) χρόνο κρίσης. Τι έχει αλλάξει και τι αντιμετωπίζει ο νέος στην καθημερινότητά του;

Κυβερνούν όσοι κυβέρνησαν μαζί με τα συστήματα διαπλοκής που έδρασαν και δρουν. Τα ίδια πρόσωπα, κάποια από αυτά προχωρημένης ηλικίας. Πλην ελαχίστων, αντί να απομακρυνθούν ησύχως, συνεχίζουν με θράσος να παραμένουν στις θέσεις τους και να διεκδικούν αξιώματα υποστηρίζοντας ότι έχουν τις λύσεις. Τι χώρος έχει αφεθεί εντός των κομματικών δομών ώστε ένας νέος με ιδέες και διάθεση να βοηθήσει στην «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας, να μπορέσει να αναπτύξει το σκεπτικό του; Το συνήθως συμβαίνον είναι ότι αν δεν είσαι «παράγοντας», το εσωκομματικό σύστημα σε εκβάλλει και σε απαξιώνει.

Παρεμπιπτόντως, το αυτό συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα στις εταιρείες όπου οι υψηλά ιστάμενοι δεν δίνουν καμία σημασία στις φρέσκες προτάσεις νέων που έχουν σπουδάσει και που μπορούν να προσφέρουν λύσεις για τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας των εταιρειών και των επιχειρήσεων και να δημιουργήσουν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για αυτές. Και φυσικά, είναι επικρατούσα η λογική της εκμετάλλευσης των νέων, δίνοντάς τους εξευτελιστικούς μισθούς, παραγνωρίζοντας ότι σε πολλές περιπτώσεις οι νέοι είναι το μοναδικό εργαζόμενο μέλος μίας οικογένειας, και είναι αυτοί που έχουν το βάρος να την υποστηρίξουν οικονομικά.

Η «παλιάγενιά» διαπνέεται ακόμα από το αίσθημα της υπεροχής της σε σχέση προς τους νέους. Κι αυτό είναι θράσος. Είναι θράσος γιατί για την κατάντια της χώρας ευθύνεται αυτή η γενιά, με τις επιλογές και τους χειρισμούς της. Είναι εξαιρετικά βολικό να μεταθέτεις την ευθύνη για την διόρθωση των δικών σου λαθών στην νέα γενιά τη στιγμή που εσύ ο ίδιος δεν κάνεις την αυτοκριτική σου, δεν έχεις ζητήσει μισή συγγνώμη και συνεχίζεις να διατηρείς την επιτελική σου θέση εντός της κοινωνίας. Όπως επίσης είναι εξαιρετικά προσβλητικό να κουνάς το δάχτυλο στον Έλληνα που φεύγει στο εξωτερικό, λέγοντάς του ότι προδίδει το πατριωτικό του καθήκον. Η παλιά γενιά δεν πρόδωσε το δικό της πατριωτικό καθήκον;

Ο νέος τον οποίο καλείς να σώσει τη χώρα, έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό, έχει δει πώς λειτουργούν άλλες χώρες, όπου για να πάρεις ένα πιστοποιητικό από οποιονδήποτε φορέα δεν χρειάζεται να στηθείς σε καμία ουρά: καταθέτεις ηλεκτρονικά μία αίτηση και σου έρχεται ταχυδρομικά το σχετικό έγγραφο. Ζούμε την 4^η Βιομηχανική Επανάσταση, και το αίτημα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης παραμένει ακόμα προεκλογική δέσμευση, σε μία χώρα που βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πλην όμως με Βαλκανική λογική.

Η πρώτη απογοήτευση που βιώνει ο ενήλικος Έλληνας στα 18 του έτη είναι το πανεπιστήμιο, για το οποίο προετοιμάζεται με προσωπικούς και οικογενειακούς κόπους. Ένα πανεπιστήμιο το οποίο το έχουν παρουσιάσει ως πόρτα προς ένα καλύτερο μέλλον, προς την επιτυχία και την κοινωνική ανέλιξη. Χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση ο ρόλος της παιδείας, το ελληνικό πανεπιστήμιο παρουσιάζει τις παθογένειες του ελληνικού δημοσίου. Σίγουρα δεν είναι πρότυπο ακαδημαϊκού ιδρύματος. Και είναι γεγονός ότι τα πανεπιστήμια έμειναν στο απυρόβλητο αυτά τα δέκα χρόνια. Οι ακαδημαϊκοί είχαν επιτελικές θέσεις στην διακυβέρνηση της χώρας κατά τη μεταπολίτευση: διετέλεσαν Υπουργοί, Γενικοί Γραμματείς, ήταν προνομιακοί συνομιλητές σε κυβερνητικά στελέχη, καλούνταν στις αρμόδιες Επιτροπές της Βουλής ως ειδικοί για να γνωμοδοτήσουν. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, πότε εναντιώθηκαν σε κυβερνητικές επιλογές που ήταν κατάφωρα λανθασμένες και τις οποίες λόγω και της ακαδημαϊκής τους κατάρτισης μπορούσαν να εντοπίσουν; Και πότε ανέλαβαν τις δικές τους ευθύνες για τη σιωπή ή τη συμμετοχή τους;

Σε πανεπιστημιακό πλαίσιο, πάλι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων πραγματικών δασκάλων, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές αντιμετωπίζουν υπεροπτικά τους φοιτητές τους. Ας ξεκαθαρίσουμε ότι κανείς δεν τους ανάγκασε να αναλάβουν αυτό το λειτούργημα – και όχι επάγγελμα- για το οποίο πληρώνονται από την φορολογία των Ελλήνωνκαι απέναντι στους οποίους είναι υπόλογοι. Η αξιολόγηση των καθηγητών είναι επιτακτικό να επανέλθει όπως επιτακτικό είναι να προβλεφθούν τρόποι ώστε να μπορεί ο φοιτητής να καταγγέλει συμπεριφορές και πρακτικές που εναντιώνονται στην ακαδημαϊκή δεοντολογία. Τα πειθαρχικά συμβούλια δεν ενεργοποιούνται ποτέ, ένεκα συναδελφικής αλληλεγγύης.

Ακόμα, σε επίπεδο διάρθρωσης των προγραμμάτων σπουδών, αποδεικνύεται η συντεχνιακή λογική της ακαδημίας: για να μπορέσουν να δικαιολογηθούν θέσεις καθηγητών, αυξάνεται το πλήθος των μαθημάτων που απαιτούνται για να πάρει κανείς πτυχίο, χωρίςη έκταση των προγραμμάτων να δικαιολογείται πρακτικά αλλά και ακαδημαϊκά/επιστημονικά. Ο φοιτητής βομβαρδίζεται από έναν όγκο πληροφοριών, πολλές φορές ασύνδετο, χωρίς να έχει ουσιαστική καθοδήγηση για το πώς πρέπει να τον διαχειριστεί και πώς θα μπορέσει να τον αξιοποιήσει. Το ζητούμενο στο πανεπιστήμιο είναι η εμβάθυνση, όχι η απλή σώρευση πληροφορίας.

Συμπέρασμα: ο νέος στην πρώτη του επαφή με το δημόσιο χώρο βρίσκεται μόνος του και αντιλαμβάνεται ότι είναι ένα αντικείμενο εκμετάλλευσης, ένας αριθμός που δικαιολογεί τον μισθό ενός καθηγητή. Αυτό δεν δημιουργεί και τις καλύτερες προϋποθέσεις για την μεταγενέστερη πορεία του στο δημόσιο βίο…

Στο δεύτερο ερώτημα: μπορείς ηθικά να επιβάλλεις στην νέα γενιά την υποχρέωση να έρθει και να διορθώσει τα λάθη της προηγούμενης;

Το ερώτημα αυτό τέθηκε με σφοδρότητα μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: κατά πόσον οι επόμενες γενιές Γερμανών πρέπει να φέρουν το ηθικό βάρος και τη συλλογική ευθύνη της γενιάς που ανέδειξε τους Ναζί και των εγκλημάτων τους; Το 1951, ο Γερμανός καγκελάριος Κόνραντ Αντενάουερ αναγνώρισε ότι «απερίγραπτα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί στο όνομα του γερμανικού λαού και απαιτούν ηθική και υλική αποκατάσταση». Σε ένα άλλο πλαίσιο, οι πρώην αποικίες κάνουν λόγο για ιστορικές αδικίες εις βάρος των αυτοχθόνων εκ μέρους των αποικιοκρατών. Στα καθ’ημάς, αναρωτιέται κανείς, όταν οι επιλογές, πολιτικές και οικονομικές, της γενιάς της μεταπολίτευσης έχουν αδικήσει και αδικούν κατάφωρα την «νέα» γενιά, δεν πρέπει κάποιος να ζητήσει μία συγγνώμη; Ιδίως όταν μέσω της φορολογίας της η νέα γενιά πληρώνει το τίμημα για να διορθωθούν αυτά τα λάθη, όταν στερείται στοιχειωδών παροχών και όταν στερείται προοπτικών, όχι μόνο επαγγελματικών. Η γενιά της μεταπολίτευσης έχει περιορίσει δραματικά το περιθώριο επιλογών των νέων: τους έχει επιβάλλει ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ο οποίος σχεδόν δεν επιτρέπει να κάνεις σχεδιασμό πέραν των έξι μηνών. Από πλευράς πολιτικής φιλοσοφίας γίνεται δεκτό ότι κάθε κοινωνόςείναι ελεύθερος, ίσος και ανεξάρτητοςκαι δεσμεύεται είτε από τον ηθικό νόμο (κατά Καντ) είτε από τις αρχές δικαιοσύνης (κατά Ρωλς). Ο καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο HarvardMichaelSandelγράφει σχετικά: «(…) από τη στιγμή που θα βάλω στην άκρη την ταυτότητά μου ως Γερμανού ή Αμερικάνου και θα συλλάβω τον εαυτό μου ως ελεύθερο και ανεξάρτητο, δεν υπάρχει καμία βάση για να υποστηρίξει κανείς ότι η υποχρέωσή μου να αποκαταστήσω αυτές τις ιστορικές αδικίες είναι μεγαλύτερη από την υποχρέωση οποιουδήποτε άλλου».

Το τελευταίο αυτό ζήτημα γεννά μεγάλη συζήτηση όμως δεδομένου ότι (και) η διαγενεακή αλληλεγγύη εμφανίζεται ως επιχείρημα που δικαιολογεί την ηθική και οικονομική επιβάρυνση (όχι μόνο αλλά πρωτίστως) της νέας γενιάς κρίθηκε σκόπιμο να αναφερθεί, ως βάση προβληματισμού δεδομένου και του ότι η νέα γενιά αποδίδεται στο δημόσιο λόγο ως η ηθικά ακέραιη, η άριστη, που είναι έτοιμη να διεξάγει τον καλόν αγώνα για να ανατρέψει καταστάσεις που η «παλιά γενιά» παγίωσε και που δεν επιθυμεί να αλλάξει, μετο συλλογικό συμφέρον, τις ηθικές αρχές,την αξιοπρέπεια και τηνακεραιότητα να είναι έννοιες περιθωριοποιημένες.

* Η Χριστιάννα Δ. Λιούντρη είναι πτυχιούχος Διεθνών Σχέσεων και τελειόφοιτη της Νομικής Σχολής Αθηνών

Τιμή και δόξα στον ηρωϊκό θαυμαστή της Μελάνια

Από

anixneuseis

June 11, 2019

Στάθης Παχίδης 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019, 07:15

Πέρα απ’ όσα έκανε στα πεδία των μαχών, ο 93χρονος βετεράνος της D-Day Τόμας Κάθμπερτ, άνδρας που τιμά τη λέξη και το φύλο, αξίζει τιμή και δόξα μεγάλη για το παράδειγμα που έδωσε, όταν βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα του πρωτοκόλλου και της ομορφιάς της γυναίκας του πιο ισχυρού άνδρα του πλανήτη 6

Ευθυτενής και υψαύχην, όσο του επιτρέπουν τα 93 χρόνια του, η μοίρα το έφερε να σταθεί μπρος σε ένα αναπάντεχο και περίεργο δίλημμα. Τι κι αν είχε περάσει πολλά στα 93 αυτά χρονάκια, τι κι αν είδε πόλεμο και μίση, τι κι αν ήταν κι αυτός ένα κομμάτι της Ιστορίας και είχε τιμηθεί γι’ αυτό… Στα 93 χρόνια του, είχε εμπρός του, από μοιραίο παιχνίδι της τύχης, την Ισχύ, τον πιο ισχυρό άνδρα του πλανήτη, και δίπλα το Κάλλος, τη σύζυγο του ισχυρού, μια απαράμιλλα ωραία γυναίκα.

Τι να πέρασε από το 93χρονο μυαλό του, τι τον εξίταρε, ποιες σκέψεις και ποια ενδεχόμενα εξέτασε; Πώς να φερθεί, πώς να σταθεί και τι να πει μπρος στην Ισχύ και το Κάλλος, απτά και με σάρκα, εκεί μπροστά του στο ενάμιση μέτρο, αυτός ο βετεράνος της ζωής και του πολέμου;

Ο Ηρακλής, ο ήρωας της Μυθολογίας, μάλλον είχε πιο εύκολο και σίγουρα πιο σχηματικό δίλημμα ανάμεσα στην Αρετή και στην Κακία.

Ο Τόμας Κάθμπερτ, 93χρονος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από το Έσσεξ, τιμημένος για τις πράξεις του κατά την D-Day, στον εορτασμό της 75ης επετείου της, απευθυνόμενος στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντ. Τραμπ και τη σύζυγο του Μελάνια επέλεξε να κάνει σμπαράλια τα σαβουάρ βιβρ και τα πρωτόκολλα: «Είναι όμορφη, έτσι δεν είναι;» είπε αυτολεξεί στον συμπαντάρχη προσθέτοντας: «Αν δεν ήσουν εσύ, κι αν ήμουν 20 χρόνια νεότερος… ».

Δεν αφορά καθόλου τι κατανόησε από τον λόγο και την επιλογή του βετεράνου το πορτοκαλόχρουν παγόνι της εξουσίας ή η έκπαγλος Πρώτη Κυρία. Το ρεπορτάζ μιλά για κάποια τυπικά προεδρικά κομπλιμέντα προς τον βετεράνο αλλά ποια σημασία έχει; Ο σοφός γέρων, διπλωματικά και ευφυέστατα μιλώντας στην καλλονή μέσω του προέδρου, κατέθεσε στέφανο όχι στο ανθρώπινο αλλά στο υπερβατικό, σ’ αυτό που ο άνθρωπος ποτέ δεν θα καταφέρει να δημιουργήσει (κι ας ματαιοπονούν γιατροί και αισθητικοί): στο φυσικό Κάλλος της Μελάνια. Προέδρους οι άνθρωποι κάνουν, θεές όχι. Ο Τόμας Κάθμπερτ επέλεξε στην οριακή στιγμή της διλημματικής συνάντησης να εκφράσει με γενναιότητα, με μεγαλείο ψυχής και ανδρεία τον άδολο θαυμασμό προς την Ομορφιά υπερασπιζόμενος την αισθητική, την πνευματικότητα του πόθου και κυρίως το θαύμα της ικανότητας του μυαλού να υπερισχύει της σωματικής αδυναμίας και του γήρατος.

Άλλο αν θέλεις κι άλλο αν μπορείς, γιατί πάντα θα υπάρχει ο τρόπος στο μυαλό και το δικαίωμα του καθενός να παραμένει ερωτικός και άρα ζωντανός, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Πέρα απ’ όσα έκανε στα πεδία των μαχών, ο Τόμας Κάθμπερτ, άνδρας που τιμά τη λέξη και το φύλο, αξίζει τιμή και δόξα μεγάλη για το παράδειγμα που έδωσε. ΥΓ: Μα να της πει μόνον «…είκοσι χρόνια νεότερος» το θηρίο!!!

Πηγή: Protagon.gr

Α. Συρίγος: AOZ και ανεμογεννήτριες στο Αιγαίο

Από

anixneuseis

June 11, 2019

09/06/2019

Μετά το 2010 εισέβαλε στον ελληνικό δημόσιο λόγο το θέμα της κηρύξεως Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Ψάχναμε τότε μαγικούς τρόπους που θα επέτρεπαν τη διατήρηση μίας άκοπης και κυρίως δανεικής ευημερίας. Ενώ η χώρα βυθιζόταν στην οικονομική κρίση, η ΑΟΖ εμφανίσθηκε περίπου ως ο από μηχανής Θεός που θα επέτρεπε την εκμετάλλευση των «πλούσιων» κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, τα οποία εμφανίζονταν να υπάρχουν περίπου σε κάθε μήκος και πλάτος της θαλάσσιας επιφάνειας που περιβάλλει την Ελλάδα.

Αρθρο του Άγγελου Μ. Συρίγου

Αν. Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο, υπ. Βουλευτής Α’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία

Η κήρυξη ΑΟΖ εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο 10 χρόνια μετά. Η σκέψη όσων αντιδρούν σε οποιαδήποτε συζήτηση περί ΑΟΖ, είναι ότι οι Τούρκοι θα απαντήσουν με αντίστοιχη κίνηση. Έτσι θα δημιουργήσει περαιτέρω ένταση σε μια περίοδο που η προσοχή της Ελλάδας πρέπει να είναι στραμμένη στην οικονομική της ανάταξη. Όλα αυτά είναι σωστά ως σκέψεις. Όταν έχεις αντίπαλο την Τουρκία, πρέπει να είσαι προσεκτικός στις κινήσεις. Απέναντί μας βρίσκεται ένα κράτος που θεωρεί ότι η προσφυγή στην βία αποτελεί θεμιτό μέσο στις διεθνείς σχέσεις. Όταν όμως, αυτές οι σκέψεις οδηγούν σε μακροχρόνια αδράνεια και αποχή από την άσκηση νόμιμων δικαιωμάτων, δημιουργούνται σοβαρότατα προβλήματα. Η θέσπιση των θαλασσίων ζωνών που προβλέπονται από το δίκαιο της θάλασσας δεν γίνεται γενικώς και αορίστως για να αυξήσει ένα κράτος την κυριαρχία του. Η θάλασσα παράγει πλούτο: εμπόριο, τουρισμός, αλιεία, υδρογονάνθρακες, σύγχρονες μορφές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σε συνδυασμό με την ανάγκη για προστασία του περιβάλλοντος. Όλα αυτά εξυπηρετούνται μέσα από τον έλεγχο των θαλασσίων ζωνών που περιλαμβάνει και τη θέσπιση ΑΟΖ.

Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας είναι αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις θαλάσσιες ανεμογεννήτριες. Οι πρώτες ανεμογεννήτριες στη θάλασσα άρχισαν να τοποθετούνται στη βόρεια Ευρώπη τη δεκαετία του 1990. Βάσει της τότε τεχνολογίας, έπρεπε να είναι πακτωμένες στο βυθό. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να τοποθετηθούν σε σχετικά ρηχά νερά, βάθους 50-60 μέτρων. Κατά συνέπεια, βρίσκονταν αρκετά κοντά στην ακτή. Επιπλέον, η συγκεκριμένη τεχνολογία τις καθιστούσε εξαιρετικά ακριβές. Τα πράγματα, όμως, στο χώρο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας εξελίσσονται ραγδαία. Η τεχνολογία που ακολουθείται έχει πλέον αλλάξει. Οι νέες θαλάσσιες ανεμογεννήτριες είναι πλωτές. Μπορούν να τοποθετηθούν σε βαθιά νερά και κυρίως σε μεγάλη απόσταση από τις ακτές. Ήδη πολλά κράτη της Βόρειας Ευρώπης, με προεξάρχουσες τις Βρετανία, Νορβηγία και Γερμανία, έχουν δημιουργήσει μεγάλα αιολικά πάρκα.

Σήμερα το κόστος των θαλάσσιων ανεμογεννητριών είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο για τις επίγειες ανεμογεννήτριες. Εκτιμάται όμως ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία αυτή η κατάσταση θα αλλάξει. Οι πλωτές ανεμογεννήτριες προσφέρουν σοβαρά πλεονεκτήματα στην Ελλάδα. Κατ’ αρχάς σταματάει η περιβαλλοντική όχληση που δημιουργεί η τοποθέτησή ανεμογεννητριών σε κορυφές βουνών. Δεν είναι τυχαίο ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας ασχολείται διαρκώς με προσφυγές περιβαλλοντικών οργανώσεων ή και κατοίκων που εκφράζουν, πραγματικές (ή και πλασματικές) ανησυχίες για τα επίγεια αιολικά πάρκα. Ένα δεύτερο σημείο σχετίζεται με το αιολικό δυναμικό των θαλασσών. Στη Μεσόγειο δύο είναι οι θαλάσσιες περιοχές με το μεγαλύτερο αιολικό δυναμικό. Η μία βρίσκεται στον κόλπο του Λέοντα στη Γαλλία. Η άλλη βρίσκεται στο ανατολικό Αιγαίο. Αυτό σημαίνει ότι οι πλωτές ανεμογεννήτριες είναι το μέλλον για την αιολική ενέργεια στην Ελλάδα. Με αυτό το σκεπτικό πρέπει να σχεδιάσουμε τις κινήσεις μας.

Που θα τοποθετηθούν όμως τα αιολικά πάρκα στη θάλασσα; Η Ελλάδα έχει χωρικά ύδατα 6 ν. μιλίων (μόνη από τα 149 κράτη του κόσμου που έχουν σχετική δυνατότητα) και δεν έχει θεσπίσει άλλες θαλάσσιες ζώνες (μαζί με Αλβανία, Μαυροβούνιο και Κουβέιτ). Επομένως, τα αιολικά πάρκα μπορούν να τοποθετηθούν σήμερα μόνον εντός της ζώνης των 6 μιλίων από τις ακτές. Πρόκειται για μία εξαιρετικά στενή περιοχή (περίπου 11 χιλιόμετρα). Αυτό σημαίνει ότι δεν αποφεύγεται η περιβαλλοντική, οπτική όχληση. Ουσιαστικά θα είναι σαν να χτίζουμε ένα τείχος από ανεμογεννήτριες μπροστά στις ακτές. Επιπλέον δεν υπάρχει περιθώριο για δημιουργία μεγάλων αιολικών πάρκων. Αυτή είναι η απτή πραγματικότητα που μας έχει οδηγήσει η χρόνια αδράνεια από την άσκηση των δικαιωμάτων που μας προσφέρει το δίκαιο της θάλασσας.

Αντιστοίχως, η λύση περνά από την κήρυξη ΑΟΖ. Η ΑΟΖ περιλαμβάνει την άσκηση δικαιωμάτων στο βυθό και στη θάλασσα πάνω από τον βυθό. Μόνον έτσι μπορεί να δημιουργηθούν θαλάσσια πάρκα με ανεμογεννήτριες. Επιπλέον, διατρέχουμε κι έναν άλλο σοβαρό κίνδυνο. Όσο δεν θεσπίζουμε ΑΟΖ, η Τουρκία έχει τη νομική δυνατότητα να εμφανισθεί σε περιοχές του Αιγαίου πέραν των 6 μιλίων που σήμερα είναι τμήμα της ανοιχτής θάλασσας και να χτίσει εκεί ένα πάρκο πλωτών ανεμογεννητριών. Θα είναι καθ’ όλα νομιμοποιημένη. Η αδράνεια καταλήγει μερικές φορές και σε απώλεια δικαιωμάτων.

Πηγη: energy2day

Ακυβέρνητη αμερικανική εξωτερική πολιτική

Από

anixneuseis

June 10, 2019

Ο Πομπέο καλεί για ρεαλισμό –ο Τραμπ δεν τα καταφέρνει

Brett McGurk foreignaffairs.gr

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Mike Pompeo, στο Βερολίνο, τον Μάιο του 2019. FABRIZIO BENSCH / REUTERS.

Περίληψη:

Ο BRETT MCGURK είναι διακεκριμένος λέκτορας στην έδρα Payne στο Ινστιτούτο Freeman Spogli του Πανεπιστημίου Στάνφορντ. Υπηρέτησε σε ανώτερες θέσεις εξωτερικής πολιτικής υπό τους προέδρους Μπους, Ομπάμα και Τραμπ, πιο πρόσφατα ως Ειδικός Προεδρικός Απεσταλμένος για την Εκστρατεία Κατανίκησης του ISIS.

Σε μια ομιλία του την 11η Μαΐου στο Ινστιτούτο Claremont στο Beverly Hills, με τίτλο «Μια Εξωτερική Πολιτική από την Ίδρυση», ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, ανέφερε τον John Quincy Adams για να εξηγήσει το πώς η εξωτερική πολιτική του Donald Trump βασίζεται σε έναν «ρεαλισμό» που ξεφεύγει από τους προκατόχους του, ιδιαίτερα τον George W. Bush και τον Barack Obama. Ο Άνταμς, τότε Υπουργός Εξωτερικών, έγραψε το 1821 ότι η Αμερική «δεν πηγαίνει στο εξωτερικό αναζητώντας τέρατα για να τα καταστρέψει. Είναι ο καλοθελητής της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας όλων».

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Mike Pompeo, στο Βερολίνο, τον Μάιο του 2019. FABRIZIO BENSCH / REUTERS
———————————————————————

Σύμφωνα με τον Πομπέο, η εξωτερική πολιτική του Trump βασίζεται σε αυτή την συνετή παράδοση της ιδρυτικής γενιάς των Ηνωμένων Πολιτειών, με έμφαση στον «ρεαλισμό, την συγκράτηση και τον σεβασμό». Ο Trump, είπε ο Pompeo, ότι «δεν έχει καμιά φιλοδοξία να χρησιμοποιήσει βία για να διαδώσει το αμερικανικό μοντέλο». Αντ’ αυτού, έχει ως στόχο να ηγηθεί δια του παραδείγματος. «Η αξεπέραστη ελκυστικότητα του αμερικάνικου πειράματος είναι κάτι που διαφημίζω καθημερινά», ανέφερε ο Pompeo, περιγράφοντας τον ρόλο του ως κορυφαίου διπλωμάτη της Αμερικής. Στην συνέχεια ανέφερε τον Τζωρτζ Ουάσιγκτον, ο οποίος προέβλεψε ότι η δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε τελικά να εμπνεύσει «το χειροκρότημα, την αγάπη και την υιοθέτησή της από κάθε έθνος που είναι ακόμα ξένο ως προς αυτήν».

Αυτό είναι το πραγματικό μοντέλο της εξωτερικής πολιτικής του Trump, λέει ο Pompeo. Δεν ψάχνουμε τέρατα για να καταστρέψουμε. Επιδιώκουμε να ανανεώσουμε τον εαυτό μας εγχωρίως και να ηγηθούμε δια του παραδείγματος.

Η ομιλία του Pompeo, εάν αφαιρεθούν οι κομματικές αιχμές, σκιαγραφεί μια εξωτερική πολιτική βασισμένη στον ρεαλισμό και μια προσεκτική διάρθρωση των αμερικανικών συμφερόντων. Υπονοεί ότι ο Trump ενεργεί με προσοχή κατά της υπερεπέκτασης στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τον Πομπέο, οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν θα συμμετάσχουν πλέον σε συγκρούσεις χωρίς σαφή λογική αποστολής». Αναφερόμενος πάλι στον Τζωρτζ Ουάσινγκτον, είπε ότι ο Trump οικοδομεί συμμαχίες με βάση την «ανθρωπιά και το ενδιαφέρον» για να εξυπηρετήσει τις θεμελιώδεις αξίες της χώρας του.

Πλήρης αποκάλυψη: Από τον Απρίλιο έως τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους εργάστηκα για τον Pompeo στο Υπουργείο Εξωτερικών ως Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου. Μου αρέσει [ο Πομπέο]. Αυτό μπορεί να είναι αρκετό για κάποιους ώστε να σταματήσουν να διαβάζουν [το κείμενο] παρακάτω. Αλλά μου παρείχε πλήρη υποστήριξη, τόσο ιδιωτικά όσο και δημοσίως, όταν ήμουν διπλωμάτης με μια δύσκολη υπερπόντια αποστολή. Ο Πομπέο νοιάζεται για εκείνους που υπηρετούν υπό αυτόν. Και ενδιαφέρεται πολύ για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό προκύπτει μέσα από την ομιλία του στο Claremont.

Δυστυχώς, οι πολιτικές του Trump και της διοίκησής του συχνά έχουν λίγη ομοιότητα με εκείνες που περιγράφει ο Pompeo. Μια αληθινή επιστροφή στις αρχικές αξίες της εξωτερικής πολιτικής θα ήταν ευπρόσδεκτη και θα μπορούσε ίσως να απολαύσει δικομματική υποστήριξη. Στην πραγματικότητα, όμως, η ομάδα εθνικής ασφάλειας του Trump κινδυνεύει να διπλασιάσει τις προσπάθειές της σε αυτό που ο ίδιος ο Pompeo χαρακτηρίζει ως τις χειρότερες υπερβολές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ τα τελευταία 18 χρόνια.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Από την 11η Σεπτεμβρίου, η Ουάσιγκτον έχει επιδιώξει μεγάλους στόχους εξωτερικής πολιτικής που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με οποιοδήποτε λογικό επίπεδο επένδυσης, πόσω μάλλον κάποιο επίπεδο αποδεκτό από τον αμερικανικό λαό. Ο πρόεδρος Τζωρτζ Μπους ο νεότερος, ξεκίνησε πολέμους που άρχισαν με σαφείς στόχους (αφαίρεση των Ταλιμπάν από το Αφγανιστάν και του Σαντάμ Χουσεΐν από το Ιράκ) αλλά στην συνέχεια μεταμορφώθηκαν σε εκστρατείες πολλών δεκαετιών για τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών που οι ηγέτες των ΗΠΑ αρχικά καταλάβαιναν ελάχιστα. Σήμερα, το Ιράκ μπορεί να αναδύεται ως ιστορία επιτυχίας, αλλά μια επιτυχία της οποίας λίγοι Αμερικανοί θα δικαιολογούσαν το κόστος. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έθεσε έναν φιλόδοξο στόχο -αλλαγή καθεστώτων- από την αρχή στην Συρία και αργότερα στην Λιβύη, αλλά έδωσε λίγη σκέψη για το πώς και με ποιο κόστος θα μπορούσε να επιτευχθεί ή, πιο σημαντικό, για το τι θα μπορούσε να επακολουθήσει. Σήμερα, ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ παραμένει στην εξουσία και η Λιβύη είναι ένα πλήρες χάος.

Ακούγοντας τον Πομπέο, μπορεί κανείς να πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τελειώσει με τους μεγάλους στόχους αλλαγής καθεστώτων και κοινωνικού μετασχηματισμού. Τα λόγια του δείχνουν ότι είναι καιρός οι Ηνωμένες Πολιτείες να αξιοποιήσουν τους δικούς τους πόρους για να προετοιμαστούν για μια νέα εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων κατά της Κίνας και της Ρωσίας. Σε αντίθεση με τον προϊστάμενό του, ο Πομπέο ορθώς δεν μασά τα λόγια του για την Ρωσία: «Το καθεστώς του Πούτιν σκοτώνει τους αντιφρονούντες εν ψυχρώ και εισβάλλει στους γείτονές του». Ούτε για την Κίνα: «Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα έχει κρατήσει σε στρατόπεδα εργασίας περισσότερους από ένα εκατομμύριο Κινέζους Μουσουλμάνους, και χρησιμοποιεί τον καταναγκασμό και την διαφθορά ως τα βασικά εργαλεία του κρατικού μηχανισμού». Ο Πομπέο προειδοποίησε ότι και οι δύο χώρες «σκοπεύουν να διαβρώσουν την αμερικανική ισχύ» και ότι η Ουάσινγκτον δεν μπορεί πλέον να «μην χρησιμοποιεί την κοινή λογική» για την αντιμετώπισή τους.

Ωστόσο, αυτή η έμφαση στον ρεαλισμό και την συγκράτηση δεν αντικατοπτρίζει την εξωτερική πολιτική του Trump. Ο Trump ίσως να μην το έχει καν συνειδητοποιήσει, αλλά ειδικά από την άφιξη του John Bolton ως συμβούλου εθνικής ασφάλειας πέρσι, η κυβέρνησή του έχει επιδιώξει αυτά που είναι ουσιαστικά πολιτικές αλλαγής καθεστώτος όχι σε μια αλλά σε τρεις χώρες: Την Βενεζουέλα, την Συρία και το Ιράν.

Στην Βενεζουέλα, η κυβέρνηση έθεσε έναν στόχο μηδενικού αθροίσματος –«ο Maduro πρέπει να φύγει»- χωρίς αξιόπιστο σχέδιο εκτός από κυρώσεις και αναρτήσεις στο Twitter για να το φέρει σε πέρας. Οι κυρώσεις είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο όταν συνδέονται με περιορισμένους πολιτικούς στόχους, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να αλλάξουν ένα καθεστώς. Εξάλλου, δεδομένου του επιδιωκόμενου στόχου, για κάθε μέρα που ο Maduro παραμένει στην εξουσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνονται αδύναμες και μη θεληματικές, ιδιαίτερα σε σύγκριση με την Ρωσία και την Κίνα, αμφότερες οι οποίες υποστηρίζουν το καθεστώς Maduro. Αυτό που ο Λευκός Οίκος είχε αρχικά διαλαλήσει ως μια πιθανή βραχυπρόθεσμη νίκη στην Βενεζουέλα τώρα μοιάζει σαν ότι θα μετατραπεί σε παρατεταμένο αγώνα, με ελάχιστες πιθανότητες να πετύχει η Ουάσινγκτον τον δεδηλωμένο στόχο της, εκτός από μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ που λίγοι φαίνεται να θέλουν. Τον περασμένο μήνα, ο Pompeo απείλησε [1] με στρατιωτική δράση των ΗΠΑ εάν ο Maduro αρνηθεί να φύγει από τη μέση˙ στο Μπέβερλι Χιλς, δεν ανέφερε καθόλου την Βενεζουέλα, και ο Trump φέρεται να ξινίζει με την όλη επιχείρηση.

Παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ζητούν ρητά την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και την Συρία, επιδιώκουν πολιτικές και στις δύο χώρες που, όταν καταλήγουν στο λογικό τους συμπέρασμα, απαιτούν μια αλλαγή κυβέρνησης. Στην Συρία, οι στόχοι πολιτικής των ΗΠΑ έχουν γίνει τόσο ευρείς ώστε να είναι ανόητοι, δεδομένου του χαμηλού επιπέδου επενδύσεων της Ουάσινγκτον στην χώρα και της επανειλημμένως δηλωμένης επιθυμίας του Trump να αποσυρθεί συνολικά. Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν πρόσφατα ότι οι στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών στην Συρία περιλαμβάνουν την εκτόπιση «όλων των δυνάμεων υπό την ηγεσία του Ιράν» και την ολοκλήρωση μιας υπνώτουσας πολιτικής διαδικασίας μέσω της οποίας ο Assad θα θεωρηθεί υπεύθυνος για εγκλήματα πολέμου. Κανείς από αυτούς τους στόχους δεν έχει ρεαλιστικές πιθανότητες να επιτευχθεί, έστω και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αυξήσουν μαζικά την δέσμευση στρατευμάτων και πόρων στην Συρία, κάτι που δεν θα κάνουν. Έτσι, ο Trump ακολουθεί μια αδιέξοδη πολιτική –μια πολιτική που ωφελεί την Κίνα και την Ρωσία, οι οποίες φαίνεται να έχουν πολύ μεγαλύτερη πειθαρχία στο να δηλώνουν ρεαλιστικούς βραχυπρόθεσμους στόχους και είναι πολύ λιγότερο επιφυλακτικές στο να εξασφαλίσουν ότι θα επιτευχθούν. (Περιέγραψα μια πιο ρεαλιστική στρατηγική της Συρίας [2] στο τεύχος Μαΐου /Ιουνίου του Foreign Affairs).

Στο Ιράν, η διοίκηση δεν φαίνεται να συμφωνεί σε έναν στόχο, ακόμη και ενώ επιδιώκει να καταστρέψει την χώρα μέσω «μέγιστης πίεσης» και κυρώσεων. Ο Πομπέο λέει ότι θέλει το Ιράν να είναι «μια κανονική χώρα» και έχει εκδώσει μια λίστα με 12 μαξιμαλιστικά αιτήματα (προσθέτοντας ένα 13ο αργότερα) που κανένας ειδικός δεν λέει ότι το Ιράν μπορεί ποτέ να ελπίζεται ότι θα τηρήσει. Ο Μπόλτον τον προηγούμενο μήνα προειδοποίησε τον ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, μετά την 40ή επέτειο της επανάστασης του Ιράν το 1979, ότι δεν πρέπει να περιμένει «πολλά περισσότερα να απολαύσει» (υπονοώντας ότι ο Χαμενεΐ ίσως να έχει φύγει μέσα σε ένα χρόνο). Ο Trump, από την άλλη πλευρά, έχει επανειλημμένα ζητήσει από το Ιράν να τον καλέσει [τηλεφωνικά] απευθείας και σύμφωνα με πληροφορίες πέρασε μέσω των Ελβετών έναν ιδιωτικό τηλεφωνικό αριθμό του Λευκού Οίκου [3]. Με φαινομενικά κανέναν υπεύθυνο για την πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράν, το καθαρό αποτέλεσμα είναι μια πολιτική συνεχώς αυξανόμενων κυρώσεων, που επιβάλλονται χωρίς την υποστήριξη συμμάχων και χωρίς εύλογη διέξοδο για το Ιράν ώστε να αρχίσει διαπραγματεύσεις, αφού κανείς, συμπεριλαμβανομένων των Ιρανών, δεν γνωρίζει τι πρέπει να διαπραγματευτεί το Ιράν. Χωρίς προοπτική για συνομιλίες, η πίεση γίνεται αυτοσκοπός, γεγονός που δημιουργεί αντίρροπη πίεση -και αυξανόμενο κίνδυνο σύγκρουσης.

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton, δίνει μια συνέντευξη στον Λευκό Οίκο, τον Μάρτιο του 2019. LEAH MILLIS/REUTERS
———————————————————-

ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ;

Ο Τραμπ απεχθάνεται το να φαίνεται αδύναμος, αλλά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο τον κάνει να φαίνεται η εξωτερική πολιτική του. Το γραφείο μου στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Στάνφορντ είναι απέναντι από εκείνο του George Shultz, του 98χρονου παλαίμαχου των κυβερνήσεων Eisenhower, Nixon και Reagan. Σε μια πρόσφατη συζήτηση, ένας δραστήριος και πλήρως ενημερωμένος Shultz θυμήθηκε ένα ανέκδοτο από την πρώτη του ημέρα στο αμερικανικό σώμα πεζοναυτών το 1942. «Όταν μου δόθηκε το τουφέκι μου», είπε, «ο πρώτος κανόνας ήταν να μην σημαδεύω ποτέ κανέναν εκτός αν ήμουν διατεθειμένος να τραβήξω την σκανδάλη». Το μάθημα όπως εφαρμόζεται στην ψηλή στρατηγική: Να σταματήσουμε να δηλώνουμε εθνικούς στόχους που είμαστε είτε ανίκανοι είτε απρόθυμοι να επιτύχουμε.

Η σωστή στρατηγική απαιτεί από τους ηγέτες να δίνουν προτεραιότητα στους στόχους τους, να τους ευθυγραμμίζουν προσεκτικά με τους διαθέσιμους πόρους και να αναπτύσσουν κάποια ιδέα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να διευθετηθούν αποτελεσματικά οι πόροι αυτοί. Με αυτό το πρότυπο, η αμερικανική εξωτερική πολιτική σήμερα είναι εξ ορισμού μη στρατηγική, καθώς δηλώνει συνεχώς στόχους χωρίς να λαμβάνει υπόψη το εάν και πώς θα μπορούσαν να επιτευχθούν ρεαλιστικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι τακτικές υποκαθιστούν την στρατηγική.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί σχολιαστές θα συμφωνούσαν ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν οι Maduro, Assad και Khamenei αντικαθίσταντο από μετριοπαθείς ηγέτες φιλικούς προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ελπίδα για την αντικατάστασή τους, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετική από την διακήρυξη τέτοιων ελπίδων στην επίσημη πολιτική των ΗΠΑ και στην συνέχεια της εκκίνησης μιας άκαρπης και δαπανηρής πορείας δράσης για να μετατραπούν αυτές οι ελπίδες σε πραγματικότητα. Ο δρόμος προς την ανοησία στις εξωτερικές υποθέσεις είναι στρωμένος με την θέσπιση φιλόδοξων στόχων χωρίς μια τίμια εξέταση των μέσων που απαιτούνται για την επίτευξή τους. Οι πολιτικές αλλαγής καθεστώτων είναι ιδιαίτερα ακριβές, κοστοβόρες, παρατεταμένες και αβέβαιες. Σπάνια παράγουν τους δηλωμένους στόχους και ακόμα και όταν το κάνουν, τα οφέλη για τις Ηνωμένες Πολιτείες συχνά αντισταθμίζουν το κόστος τους σε αίμα, πλούτο και ακούσιες επιπτώσεις.

Ο αμερικανικός λαός φαίνεται σοφός σε αυτό το αίνιγμα. Ο Τραμπ, όπως και ο Ομπάμα, υποσχέθηκε κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας να μειώσει τις δεσμεύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό και λίγοι από τους υποψηφίους που επιδιώκουν τώρα την υποψηφιότητα των Δημοκρατών το 2020 υποστηρίζουν την αλλαγή καθεστώτων ή νέες στρατιωτικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση [4] από το Center for American Progress δείχνει ότι αν και ο αμερικανικός λαός δεν είναι απομονωτιστής, θέλει οι ηγέτες του να επικεντρωθούν στην οικοδόμηση ισχύος εγχωρίως (υποστηρίζοντας τις αμερικανικές υποδομές, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση) ενώ θα δρουν με «συγκρατημένη εμπλοκής» σε όλο τον κόσμο. Μια τέτοια φόρμουλα είναι σύμφωνη με το κεντρικό θέμα της ομιλίας του Πομπέο, αν και αντίθετη με την καθημερινή λειτουργία της διοίκησης του Τραμπ. Είναι σημαντικό ότι μια πολιτική «συγκρατημένης εμπλοκής» είναι επίσης σύμφωνη με τις πολιτικές που προωθούνται από Δημοκρατικούς υποψηφίους που επιδιώκουν να προκαλέσουν τον Trump, στον βαθμό που η εξωτερική πολιτική συζητείται στην πορεία της [προεκλογικής] εκστρατείας.

Εκεί βρίσκεται κάποια ελπίδα. Στο «μακρύ τηλεγράφημά» του [5] που απεστάλη από την Μόσχα το 1947, ο George Kennan, ένας από τους σπουδαιότερους διανοούμενους διπλωμάτες του περασμένου αιώνα, επικεντρώθηκε τόσο στην εσωτερική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην εσωτερική κατάσταση στην Ρωσία προκειμένου να διατυπώσει το δόγμα του της ανάσχεσης της σοβιετικής επέκτασης. Για να πετύχουν οι στρατηγικές στις διεθνείς υποθέσεις, έγραψε, πρέπει να στηρίζονται στο «σημείο στο οποίο συναντιούνται οι εγχώριες και οι εξωτερικές πολιτικές». Ό, τι κι αν σηματοδοτείται σε ομιλίες, ή σε διπλωματικές επικοινωνίες, ή μέσα στον Λευκό Οίκο, η τελική επιτυχία ή η αποτυχία μιας στρατηγικής «εξαρτάται από την υγεία και την ζωτικότητα της κοινωνίας μας».

Η ουσία της ομιλίας του Πομπέο -μια εξωτερική πολιτική αρχών, βασισμένη στην ταπεινοφροσύνη και την αυτοσυγκράτηση- μπορεί να δείχνει τελικά, και σε αντίθεση με την πρόθεσή του, προς μια νέα δικομματική συναίνεση για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο. Αυτό θα ήταν το σημείο στο οποίο θα συναντηθούν οι εγχώριες και οι εξωτερικές πολιτικές: Μια πολιτική αγκυρωμένη στην οικοδόμηση ισχύος εγχωρίως, που να ταιριάζει τα μέσα με τους σκοπούς, με συνετή χρήση βίας, και με επιδιόρθωση των σχέσεων με συμμάχους που αντιμετωπίζουν επίσης μια αναδυόμενη Κίνα και μια ρεβανσιστική Ρωσία. Ο Trump και όσοι εργάζονται για αυτόν μπορεί να πιστεύουν ότι είναι διαχειριστές μιας τέτοιας πολιτικής, αλλά ο Trump φαίνεται να έχει ελάχιστο έλεγχο στην δική του ομάδα εθνικής ασφαλείας και το παρορμητικό του tweeting μαζί με την έλλειψη στρατηγικής διαβούλευσης ή διαδικασίας καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε συνοχή στις εξωτερικές υποθέσεις. Το καθαρό αποτέλεσμα είναι ότι οι αντίπαλοι της Ουάσινγκτον αναπτύσσονται ενθαρρυμένοι, οι σύμμαχοί της μπερδεύονται και οι συμμαχίες της ξεφτίζουν, καθώς οι παρατηρητές σε όλο τον κόσμο βλέπουν την «υγεία και την ζωηράδα» της αμερικανικής κοινωνίας να εξαντλείται μήνα με τον μήνα.

Ένα πλαίσιο αναφορών που δεν αναφέρθηκε από τον Πομπέο συμβαίνει να είναι από τον πιο διάσημο Ιδρυτικό Πατέρα της εποχής μας, τον Alexander Hamilton. Ο Χάμιλτον ήταν ο συντάκτης του [δοκιμίου] Federalist 70 [6], το οποίο περιγράφει τις εξουσίες που παραχωρούνται στον πρόεδρο με το άρθρο ΙΙ του συντάγματος, και ένας αιχμηρός παρατηρητής των αρχικών προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών, τους οποίους μετρούσε σύμφωνα με το πρότυπο που καθορίζεται στον καταστατικό χάρτη. Γράφοντας το 1800 σχετικά με τα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα για να καθοδηγούν την χώρα, ο Χάμιλτον επεσήμανε [7] τον «μετριοπαθή και συνετό» Ουάσινγκτον, ο οποίος ως πρόεδρος «συμβουλευόταν πολύ, σκεπτόταν πολλά, αποφάσιζε αργά, αποφάσιζε με σύνεση».

Ο Τραμπ δεν μπορούσε να είναι πιο διαφορετικός. Σπάνια διαβουλεύεται. Ποτέ δεν σκέφτεται. Σπάνια επιλύει. Κάνει λίγα με σοφία. Η δική του είναι μια εξωτερική πολιτική του χάους, όχι η συντηρητική και η συγκρατημένη που οραματίστηκε ο Πομπέο και απαιτείται από μια σημαντική πλειοψηφία του αμερικανικού λαού. Η ευκαιρία για όσους επιθυμούν τώρα την προεδρία ή που είναι διατεθειμένοι να προκαλέσουν τον Trump επί της ουσίας της εξωτερικής πολιτικής του, είναι να συλλάβουν αυτήν την αναδυόμενη συναίνεση και να διατυπώσουν έναν πιο έξυπνο ρόλο για την Αμερική στο εξωτερικό, βασισμένο στην πραγματική έννοια του τρίπτυχου του Pompeo: «Ρεαλισμός, συγκράτηση, και σεβασμός».

Οι Ρεπουμπλικανοί και οι Δημοκρατικοί μέχρι που μπορεί να φτάσουν αν συμφωνήσουν σε μια τέτοια φόρμουλα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι πολύ ισχυρότερες εάν το κάνουν.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2019-06-05/america…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.usatoday.com/story/news/world/2019/05/01/venezuela-crisis-po…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2019-04-16/hard-truths-syria
[3] https://www.cnn.com/2019/05/10/politics/white-house-iran-phone-number/in…
[4] https://www.americanprogress.org/issues/security/reports/2019/05/05/4692…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/1947-07-01/so…
[6] https://teachingamericanhistory.org/library/document/federalist-no-70/
[7] https://founders.archives.gov/?q=Ancestor%3AARHN-01-25-02-0110&s=1511311…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Israeli Robots Will Accompany Soldiers into Battle in Future Wars

Από

anixneuseis

June 10, 2019

by Seth Frantzman
The Jerusalem Post
June 6, 2019

The Gahat booth at the ISDEF expo last week shows unmanned vehicles and robots. (photo: Seth Frantzman)

Israeli robots from the companies General Robotics and Gahat Robotics could be man’s best friend in future battlefields.

General Robotics makes the DOGO tactical robot and Pitbull, a remote weapon that can be put on an unmanned vehicle, such as Gahat’s unmanned ground vehicles. Gahat robotics showcased several of its models at ISDEF on Wednesday, Israel’s largest defense and homeland security expo.

At first glance, the Gahat robots look like regular all-terrain vehicles. That is because the vehicle base and wheels are from the Canadian company Argo ATV. This is the kind of thing you could be driving through the woods of Quebec. But in Israel it has been transformed into an eight-wheeled model and a four-wheeled model. One model has a 7.62 mm. machine gun on it, part of the General Robotics Pitbull system. The other is just a flat surface.

Sharon de-Beer, CEO of Gahat, showed a video of how unmanned vehicles can perform a variety of tasks. These ATVs, for instance, are amphibious. They can go across streams and aid in search and rescue.

“The next generation of war will be more robots and less soldiers,” says de-Beer. That means when special forces or infantry need to go into a village, they could have vehicles driving alongside them that don’t require people to drive them. If the soldiers get to a point where they want to investigate what’s behind a house, they can send in the robots. If the robotic vehicle gets shot, it’s not like losing a human life. The vehicles are equipped with optics, sensors, and can be accessorized with cameras and even missiles.

“The next generation of war will be more robots and less soldiers.”

De-Beer says that the unmanned vehicles on display could carry equipment weighing between 450 kg. and 1.3 tons. That means soldiers could put ordnance, ammunition, food or other things on them. They could also transport wounded. For many soldiers on a long-distance mission over days, carrying water is a hassle. Here the soldiers can walk along with a robot by their side carrying their water, like horses would have done for Napoleon’s army.

But the robots can also be equipped to be “warriors” as well, to shoot and conduct intelligence missions. For instance, they could be dropped into a battlefield or inserted from the sea to conduct reconnaissance. A helicopter could bring them in at night, drop them off and let the vehicles go into a village before a raid takes place. While one of the robots was diesel, the other two vehicles use batteries, which may be a limitation as to how long they can operate.

Gahat says that its unmanned vehicles can be controlled from a satellite. It is already in operation assisting fire departments, but in several years it could be used more by militaries.

The DOGO, a portable, tactical combat robot produced by General Robotics, is already operational.

The DOGO, designed by General Robotics, is already operational. The small DOGO tactical robot has a Glock 9 mm. that is inserted into the vehicle before it is deployed. It weighs around 10 kg. and can help counterterrorism units avoid friendly fire incidents and also reduce casualties by letting the robot go into a terrorist situation first.

At a recent demonstration with Shahar Gal, CEO of General Robotics, the robot compared its marksmanship with a human’s and performed equally. It is operated with a tablet-like computer and has a safety switch and triggers to operate the gun. It drives like any remote-control car, but it can also climb stairs and has eight cameras, giving the user 360 degrees of vision. I tried driving it and saw how user-friendly it is.

The DOGO is unique as the world’s first operational shooting robot. It is so small it can be easily stuffed in a backpack by special forces or counterterrorism forces. In a standoff, such as the Paris kosher deli siege in 2015 or Orlando nightclub shooting in 2016, a small shooting robot might have saved lives.

Between Gahat and DOGO, Israel’s robotics pioneers are showing what the future of war may look like. With countries increasingly facing complex threats where a modern conventional army has to fight terrorist groups, having robots can be beneficial because one has to operate in urban areas among civilians, or try to find terrorists who are hiding out in terrain they know better than the attacker.

Because special forces need numerous gadgets with various capabilities, such as small reconnaissance drones, the unmanned vehicles and robots can give them a new “arm” in their operations. Unsurprisingly, Israel, faced with so many complex challenges, has found a new way to fight old wars.

Seth Frantzman is The Jerusalem Post’s op-ed editor, a Writing Fellow at the Middle East Forum, and a founder of the Middle East Center for Reporting and Analysis.

https://www.meforum.org/58690/israeli-robots-future-wars?utm_source=Middle+East+Forum&utm_campaign=0c01ad36c4-EMAIL_CAMPAIGN_2019_06_10_02_16&utm_medium=email&utm_term=0_086cfd423c-0c01ad36c4-33670769

«Ο Ερντογάν αυτό-παγιδεύτηκε μεταξύ της Σκύλας του Τραμπ και της Χάρυβδης του Πούτιν»

Από

anixneuseis

June 10, 2019

Και οι νεοέλληνες πέρδονται μέντες λόγω των απειλών του Σουλτάνου!

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]www.kalkis.eu

Αυτό τουλάχιστον αναφέρει, εμμέσως πλην σαφώς, η έγκυρη ανταποκρίτρια στην Κωνσταντινούπολη Marie Jégo του ηλεκτρονικού Le Monde στις 8-6-2019 στο άρθρο της με τίτλο : «Η αγορά ενός ρωσικού αντι-αεροπορικού συστήματος από την Τουρκία υπονομεύει τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες» (L’achat d’un système anti–aérien russe par la Turquie met à mal sa relation avec les Etats–Unis). Στο εν λόγω ρεπορτάζ το οποίο συνοδεύεται και από την παρακάτω χαρακτηριστική φωτογραφία (του Kirill Kudryavtsev/AFP) των S-400,

που επιδείχθηκαν κατά την παρέλαση στη Μόσχα για την σοβιετική νίκη της 9^ης Μάιου 1945 ενάντια στους Ναζί, αναφέρει επί λέξει : «Οι ΗΠΑ έστειλαν προειδοποίηση στην Τουρκία, δίνοντάς της δύο μήνες περιθώριο να παραιτηθεί από την απόκτηση του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400, διαφορετικά θα αποβληθεί από το πρόγραμμα κατασκευής του νέου αόρατου αμερικανικού αεροσκάφος F-35», το οποίο η Άγκυρα θα ήθελε διακαώς να αποκτήσει σε 100 τεμάχια. Έτσι, η Ουάσινγκτον βάζει την Τουρκία με την πλάτη στον τοίχο.

Πράγματι, σε δισέλιδη επιστολή του, ο αμερικανός υπουργός Άμυνας, Patrick Shanahan (στο μέσον της φώτο), προειδοποίησε τον Τούρκο ομόλογό του Hulusi Akar (στα αριστερά) για τους κινδύνους αγοράς των ρωσικών S-400, οι οποίοι θεωρούνται ασύμβατοι με την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η αγορά «θα εμποδίσει το τουρκικό έθνος να ενισχύσει ή να διατηρήσει τη συνεργασία του με τις Ηνωμένες Πολιτείες και εντός του ΝΑΤΟ», δημιουργώντας «μια υπερβολική οικονομική και στρατηγική εξάρτηση από τη Ρωσία». Το Πεντάγωνο φοβάται ότι οι S-400, εξοπλισμένοι με ένα ισχυρό ραντάρ, μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν τα τεχνολογικά μυστικά των πολεμικών αεροσκαφών F-35, τελευταίας τεχνολογίας. Εάν, μέχρι τις 31 Ιουλίου 2019, η Άγκυρα δεν παραιτηθεί από τους S-400, οι πιλότοι και το στρατιωτικό προσωπικό της Τουρκίας που εκπαιδεύονται επί του παρόντος στις Ηνωμένες Πολιτείες στη χρήση των F-35, δηλαδή περίπου 40 άτομα, θα πρέπει να εγκαταλείψουν το Αμερικανικό έδαφος.

Αρνητικές επιπτώσεις σε τουρκικές υπεργολαβικές εταιρείες

Επιπλέον, οι συμβάσεις υπεργολαβίας που ανατίθενται σε τουρκικές εταιρείες για την κατασκευή ανταλλακτικών για το αμερικάνικο stealth θα ακυρωθούν. Τα 100 αεροπλάνα που παραγγέλθηκαν από την Τουρκία δεν θα παραδοθούν. Στην επιστολή του, ο Shanahan προειδοποίησε ότι θα μπορούσαν να ακολουθήσουν και κυρώσεις που συνέταξε το αμερικανικό Κογκρέσο εναντίον του συμμάχου του στο ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν αγνοεί προς στιγμήν τις απειλές του σύμμαχού του, δείχνοντας τη βούλησή του να απομακρυνθεί από τους παραδοσιακούς συμμάχους του. «Έχουμε μια συμφωνία με τη Ρωσία. Είμαστε αποφασισμένοι. Δεν τίθεται θέμα οπισθοχώρησης», προειδοποίησε την Τρίτη 4 Ιουνίου 2019. Η παράδοση των S-400 (αξίας 2,5 δις δολαρίων) θα πραγματοποιηθεί «σε δύο μήνες», ανέφερε από την πλευρά του την Παρασκευή ο Sergueï Tchemezov, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ρωσικού στρατιωτικού και βιομηχανικού ομίλου Rostec. Οι Τούρκοι στρατιώτες εκπαιδεύονται στην χρήση των S-400 στη ρωσική βάση της Gatchina κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Γι ‘αυτό το Πεντάγωνο αποφάσισε να στείλει το τελεσίγραφό του την Πέμπτη 5-6-2019.

Απογοητευμένος από την αμερικανική υποστήριξη των Κούρδων της Συρίας, αιχμή του δόρατος στη μάχη ενάντια στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (IS), ο Ερντογάν έχει σφυρηλατήσει ισχυρούς δεσμούς με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν, σε τέτοιο σημείο που να εξετάζει μιαν αυξημένη στρατιωτική συνεργασία, της οποίας το πρώτο βήμα είναι η απόκτηση των S-400. Η προσέγγιση με τη Ρωσία σηματοδοτεί μια ανείπωτη καμπή στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Ξεκίνησε τη στιγμή της απόπειρας πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, όταν ο Ερντογάν έπρεπε να κάνει συμμαχία με τους εθνικιστικούς και φιλο-ευρασιατικούς κύκλους του τουρκικού στρατού, που προσελκύονται περισσότερο από μια συμμαχία με τη Ρωσία παρά με την Ευρώπη. Από τότε, οι σχέσεις με τους παραδοσιακούς συμμάχους έχουν υποχωρήσει, ενώ η σχέση με τη Μόσχα έχει μόνο ενισχυθεί.

Η αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα παραγωγής των F-35 θα αποτελέσει ένα έλλειμμα για τις τουρκικές εταιρείες που κατασκευάζουν εκατοντάδες ανταλλακτικά για το μαχητικό αεροσκάφος, συμπεριλαμβανομένων και τμημάτων της ατράκτου, του εξοπλισμού προσγείωσης και των λεπίδων τιτανίου. Σύμφωνα με πρόσφατες ανακοινώσεις Τύπου της Ellen Lord, αρμόδιας αμερικανίδας υφυπουργού Άμυνας, ο κατασκευαστής αεροσκαφών Lockheed Martin και ο κατασκευαστής κινητήρων Pratt & Whitney έχουν ήδη αρχίσει να αναζητούν άλλους προμηθευτές.

Συνέπειες στην τουρκική οικονομία

Οι κυρώσεις που έχει προβλέψει το αμερικανικό Κογκρέσο μπορεί να είναι ιδιαίτερα οδυνηρές για την Τουρκία, που αντιμετωπίζει σήμερα οικονομική ύφεση, πληθωρισμό (18,75%), αύξηση της ανεργίας και εξαιρετική διακύμανση της τουρκικής λίρας σε σχέση με το δολάριο και τα λοιπά σκληρά νομίσματα όπως το ευρώ. Την Παρασκευή 7 Ιουνίου 2019, αμέσως μετά την ανακοίνωση του αμερικανικού τελεσιγράφου, η τουρκική λίρα έπεσε 1,5% έναντι του δολαρίου.

Η περάτωση αυτής της διαμάχης, καταστροφικής για τη στρατιωτική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και για τον ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, αξίζει τον κόπο; Το ερώτημα αυτό τίθεται από τούρκους εμπειρογνώμονες. «Οι S-400 θα προσφέρουν μόνο μια μερική προστασία. (…) Σε περίπτωση σύγκρουσης, μόνο ένα ολοκληρωμένο αμυντικό σύστημα θα είναι αποτελεσματικό», λέει ο Nihat Ali Özcan, ειδικός επί των στρατιωτικών υποθέσεων και ερευνητής στο Ίδρυμα Οικονομικών Μελετών (Tepav), σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 23 Μαΐου 2019 στην ηλεκτρονική έκδοση της καθημερινής εφημερίδας Milliyet.

Άρα ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι «S-400 θα προσφέρουν μόνο μια μερική προστασία» στην Τουρκία, όπως λέει ο παραπάνω Τούρκος ειδικός. Και δεν κατανοώ γιατί οι νεοέλληνες πέρδονται μέντες λόγω των συνεχών προπαγανδιστικών απειλών του Σουλτάνου ; «Σκύλος που γαυγίζει, μην τον φοβάσαι», λέει μια σοφή ποντιακή ρήση.

«Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έπεσε στην παγίδα του», αναφέρει η δημοσιογράφος Marie Jégo. «Εγκλωβισθείς σε ένα ανατολίτικο παζάρι με την Ουάσιγκτον (της Σκύλας) και τη Μόσχα (της Χάρυβδης) για την αντιπυραυλική άμυνα, αντιμετωπίζει ένα αδιέξοδο. Η απομάκρυνση της Τουρκίας από τους παραδοσιακούς συμμάχους της δεν θα είναι χωρίς συνέπειες, ειδικά στην οικονομία, καθώς η Τουρκία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ξένο κεφάλαιο για την αναχρηματοδότηση του χρέους της και την κάλυψη των ελλειμμάτων της. Εξαρτάται επίσης από τη δυτική τεχνολογία για να αναπτύξει το δικό της αμυντικό πρόγραμμα, τόσο αγαπητό στον Ερντογάν».

Αλλά του είναι σχεδόν αδύνατο του Ερντογάν να παραιτηθεί από την αγορά των S-400, ειδικά όταν η ρωσική αεροπορία βομβαρδίζει σήμερα αδιάκριτα την περιοχή του Idlib, τον τελευταίο θύλακα συριακής αντίστασης αντι-Μπαχάρ που υποστηρίζεται από την Άγκυρα, καθιστώντας πολύ πιο ευάλωτη από ποτέ την παρουσία του τουρκικού στρατού στην περιοχή. «Στη βορειοδυτική Συρία, ένα bras de fer μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας εκτυλίσσεται», έγραψαν στις 25-5-2019 στον ηλεκτρονικό Le Monde οι δημοσιογράφοι του Marie Jégo , Benjamin Barthe και Laure Stephan.

Οι προσπάθειες λοιπόν του Ερντογάν να αποδείξει ότι η Τουρκία δεν είναι πλέον η υποτελής της Δύσης θα τον ωθήσει πιθανότατα κάτω από τη ρωσική στρατιωτική ομπρέλα. Ο ρωσικός στρατός θα πρέπει να εγκατασταθεί σύντομα στην Τουρκία για να επιβλέπει το χειρισμό των S-400 (Ακούνε οι ορθόδοξοι νεοέλληνες ;).

Εκτός κι αν στο τέλος του αμερικανικού τελεσιγράφου ο Ερντογάν κάνει κι αυτός την kolotumba του Τσίπρα. Αυτά συμβαίνουν στους νταήδες Λαϊκιστές, αριστεριστές και ακροδεξιούς. Μακριά λοιπόν πολιτικά από αυτούς.

Αντί λοιπόν να τρέμουν οι νεοέλληνες από την μαύρη προπαγάνδα ενός δικτάτορα, ας απαιτήσουν στις 7 Ιουλίου 2019 από όλο το υπαρκτό σήμερα πολιτικό σύστημα αυξημένη επαγρύπνηση, σύνεση, νηφαλιότητα και σταθερότητα στις διεθνείς συμμαχίες της χώρας μας με την Ε.Ε., με το ΝΑΤΟ, με τις ΗΠΑ, με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και τις λοιπές μεσανατολικές χώρες, οι οποίες δεν είναι καθόλου ικανοποιημένες από την τουρκική νέο-οθωμανική αλαζονεία του.

«Ο Ερντογάν ξύνεται στη γκλίτσα του αμερικανού τσομπάνη» , έγραφα στις Ανιχνεύσεις στις 31-10-2018 http://www.anixneuseis.gr/?p=197341.

Συνεχίζει τον κοστοβόρο πόλεμο ενάντια στους Κούρδους, τους οποίους τρέμει γιατί είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν. Εμείς ;

Η γενικότερη πολιτική του δεν είναι οικονομικά βιώσιμη και σύντομα ή θα κάνει στάση πληρωμών ή θα προσφύγει στο ΔΝΤ, όπου θα τον περιμένουν οι Αμερικάνοι και οι Λοιποί μέτοχοι…

Γνωρίζετε ότι απλοί Τούρκοι νοικοκυραίοι οι οποίοι είχαν «πέντε παράδες» από οικονομίες τους, και είναι σήμερα αντικαθεστωτικοί, φέρνουν τα χρήματά τους στην «μισητή» Ελλάδα για να τις σώσουν ; Αφού ο Ερντογάν δεν τους επιτρέπει να διαθέτουν λογαριασμούς στην Τουρκία σε ξένο σκληρό νόμισμα. Αυτά μου είπε πρόσφατα μια ιταλο-λιβανέζα γνωστή μου που έχει την κόρη της στο αγγλόφωνο ελληνικό διεθνικό σχολείο της Θεσσαλονίκης, μαζί με τα παιδιά δυο γυναικών από την Τουρκία. Δηλαδή ο Ερντογάν, πέραν όλων των άλλων, έχει κι έναν εσωτερικό εχθρό που φάνηκε καθαρά και στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Είναι επί ξύλου κρεμάμενος. Ας μην τσιμπάμε.

Απλά να έχουμε επαγρύπνηση, και αγωνιστικότητα, αν χρειαστεί, και πραγματική διάθεση για οικονομική ανάπτυξη. Την αποτελεσματικότερη δηλαδή εθνικής μας άμυνα.

Η Ομογένεια κατακεραυνώνει το ΑΚΕΛ για την αισχρή επίθεση κατά του γερουσιαστή Μενέντεζ

Από

anixneuseis

June 10, 2019

Ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ κατά την ομιλία του στην Αθήνα. Φωτογραφία via Twitter, @eplo_news

JUNE 10, 2019

Σκληρή και δικαιολογημένη επίθεση εναντίον του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, εξαπέλυσαν οι πιο σημαντικοί ηγέτες της κυπριακής Διασποράς της Αμερικής, απαντώντας στις άθλιες δηλώσεις του κ. Άντρου Κυπριανού εναντίον του φιλέλληνα γερουσιαστή, Ρόμπετ Μενέντεζ (Δημοκρατικός από τη Νέα Ιερσέη). Ο επικεφαλής της δημοκρατικής μειοψηφίας στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, μαζί με τον συνάδελφό του Μάρκο Ρούμπιο (Ρεπουμπλικάνος από τη Φλόριδα), εισήγαγαν το πλέον κρίσιμο -για την Αθήνα και την Λευκωσία- σχέδιο νόμου (East Med Act) από την εποχή του αμερικανικού εμπάργκο εναντίον της Τουρκίας, το οποίο εάν εγκριθεί θα αλλάξει εντελώς στρατηγικά τη θέση της Ελλάδας και της Κύπρου στην ανατολική Μεσόγειο. Σημειώνουμε επίσης, ότι εκτός του κ. Κυπριανού και του ΑΚΕΛ, έχουν αντιδράσει οι Τούρκοι, οι οποίοι εναντιώνονται στο σχέδιο νόμου, επειδή στην ουσία βγάζει την Τουρκία από το στρατηγικό παιγνίδι της ανατολικής Μεσογείου.

Στην ανακοίνωση τους, οι Κύπριοι ηγέτες της Διασποράς αναφέρουν χαρακτηριστικά: Ο κ. Κυπριανού παραποιεί τόσο την προέλευση όσο και τις προβλέψεις του νομοσχεδίου. Ο νόμος «East Med Act» δεν έχει δημιουργηθεί από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βασίζεται σε τριάντα χρόνια προπαρασκευαστικής εργασίας που έκανε ο γερουσιαστής Μενέντεζ για την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται για το επόμενο βήμα στις προσπάθειες που ανέλαβαν οι βουλευτές Μπιλιράκης και Ντόιτς όταν ίδρυσαν την Ελληνο-Ισραηλινή Συμμαχία στο Κογκρέσο (CHIA) και συνεχίζει τις προσπάθειες του βουλευτή Σίσιλιν για τον τερματισμό του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο. Επίσης, είναι συνεπής με την προσέγγιση που έχει ο γερουσιαστής Ρούμπιο για την περιοχή. Αυτοί, λοιπόν, οι αξιωματούχοι καθόρισαν τη νομοθεσία και τα βήματα που οδήγησαν σε αυτή. Η κριτική του κ. Κυπριανού αγνοεί όλα αυτά τα γεγονότα.

Σημειώνουμε ότι πριν από μερικές μέρες, ο κ. Κυπριανού εξέφρασε τη μεγάλη του …έκπληξη για την βράβευση των δύο γερουσιαστών -ειδικά ο Μενέντεζ έχει αναδειχθεί στον υπέρμαχο των ελληνικών συμφερόντων- από την ΠΣΕΚΑ στη διάρκεια του συνεδρίου της στην Ουάσιγκτον. Ισχυρίστηκε ψευδέστατα ότι η βράβευση έγινε ειδικά «για το νομοσχέδιο το οποίο προωθεί (ο κ. Μενέντεζ) στην Γερουσία μαζί με τον κ. Ρούμπιο για την άρση του εμπάργκο στην πώληση των όπλων».

Όλο το κείμενο της ανακοίνωσης ακολουθεί:

Μέσα στη μακροχρόνια ιστορία της, η κυπριακή διασπορά των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αποφύγει την κομματικοποίηση και έχει εργαστεί με ενθουσιασμό με κάθε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας για να προωθήσει μια φιλοκυπριακή ατζέντα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς εξαίρεση, κάθε κυβέρνηση, κάθε Πρόεδρος, κάθε κόμμα στην εξουσία, κάθε επικεφαλής της αντιπολίτευσης έχει επικροτήσει τις προσπάθειές μας για την ενίσχυση των διμερών σχέσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο λόγος που με θλίψη διαβάσαμε τα σχόλια του κ. Άνδρου Κυπριανού, του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, σχετικά με τον Νόμο για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο (East Med Act) και για το πρόσφατο συνέδριο της ΠΣΕΚΑ.

Οι παρατηρήσεις του κ. Κυπριανού σχετικά με το «East Med Act» ήταν στην καλύτερη περίπτωση άστοχες, καθώς επιβεβαιώσαμε ότι δεν έχει ενημερωθεί για το νομοσχέδιο από κανένα άτομο ή οργανισμό που έχει εμπλακεί στην προετοιμασία του. Επιπλέον, οι παρατηρήσεις του θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τις νέες γεωπολιτικές συμπράξεις της Κύπρου, τις σχέσεις της με τους φιλέλληνες βουλευτές και γερουσιαστές στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και με τη κυπριακή διασπορά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για όλους αυτούς τους λόγους, λυπούμαστε για τις παρατηρήσεις του κ. Κυπριανού και επιδιώκουμε να διορθώσουμε τις λανθασμένες εντυπώσεις που δημιουργούν. Ο κ. Κυπριανού παραποιεί τόσο την προέλευση όσο και τις προβλέψεις του νομοσχεδίου. Ο νόμος «East Med Act» δεν έχει δημιουργηθεί από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βασίζεται σε τριάντα χρόνια προπαρασκευαστικής εργασίας που έκανε ο γερουσιαστής Μενέντεζ για την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται για το επόμενο βήμα στις προσπάθειες που ανέλαβαν οι βουλευτές Μπιλιράκης και Ντόιτς όταν ίδρυσαν την Ελληνο-Ισραηλινή Συμμαχία στο Κογκρέσο (CHIA) και συνεχίζει τις προσπάθειες του βουλευτή Σίσιλιν για τον τερματισμό του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο. Επίσης, είναι συνεπής με την προσέγγιση που έχει ο γερουσιαστής Ρούμπιο για την περιοχή.

Αυτοί, λοιπόν, οι αξιωματούχοι καθόρισαν τη νομοθεσία και τα βήματα που οδήγησαν σε αυτή. Η κριτική του κ. Κυπριανού αγνοεί όλα αυτά τα γεγονότα. Η Ελληνοαμερικανική κοινότητα έχει εμπλακεί στενά σε όλα τα προηγούμενα βήματα και δεν το έκανε κάτω από την κατεύθυνση ενός Κύπριου αξιωματούχου, αλλά επειδή γνωρίζει καλά τις αδικίες που έχει υποστεί η Κύπρος αλλά και ποιες βελτιώσεις εξακολουθούν να είναι απαραίτητες για την ενίσχυση της σχέσης ΗΠΑ-Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν ο κ. Κυπριανού είχε ανησυχίες, θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει τις επαφές που έχει εντός των εμπλεκόμενων οργανώσεων της διασποράς, οι οποίες θα του είχαν δώσει την ευκαιρία να συζητήσει αυτές τις ανησυχίες. Ωστόσο, δεν το έκανε.

Η ελληνοαμερικανική κοινότητα, ιδιαίτερα η κυπριακή διασπορά, έχει υπάρξει ένα τεράστιο πλεονέκτημα για την Κύπρο. Επομένως, η μη σαφής και συνεπής επικοινωνία με αυτή βλάπτει μόνο την Κύπρο. Αμφισβητούμε επίσης τους ισχυρισμούς του κ. Κυπριανού για το ΝΑΤΟ και τις δαπάνες για τα όπλα. Ο νόμος «East Med Act» δεν συνδέει την άρση του εμπάργκο όπλων με την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Βεβαίως, ο στενότερος σύμμαχος της Κύπρου στην περιοχή, η Ελλάδα, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά οι άλλοι κρίσιμοι εταίροι της, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, δεν είναι. Η συνέχιση του εμπάργκο όπλων διασφαλίζει ότι η Κύπρος ποτέ δεν θα είναι πλήρης εταίρος στον τομέα της ασφάλειας με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Αίγυπτο λόγω της ασυμβατότητας των αμυντικών συστημάτων. Επιπλέον, δεν απαιτείται πουθενά στο εν λόγω νομοσχέδιο από την Κυπριακή Δημοκρατία να ξοδέψει δισεκατομμύρια, τα οποία δεν έχει, για την αγορά αμερικανικών όπλων. Δεν προβλέπει κάτι τέτοιο.

Αντιθέτως, η νομοθεσία δίνει στην Κυπριακή Δημοκρατία περισσότερες επιλογές και της επιτρέπει να αγοράσει ό,τι χρειάζεται, καθώς και ό,τι θέλει και μπορεί να αντέξει οικονομικά . Για χρόνια, υποστηρίζουμε ότι αυτό το εμπάργκο όπλων είναι ένας αναχρονισμός που δεν προωθεί ούτε την λύση στο Κυπριακό ούτε τις διμερείς σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Λευκωσίας. Καθώς το τέλος αυτού του εμπάργκο είναι στο προσκήνιο, είμαστε περίεργοι ως προς το ποιος πιστεύει ότι η Κύπρος είναι καλύτερα με το εμπάργκο που ισχύει. Δεν υπάρχει έντιμος τρόπος με το οποίο θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η Κύπρος είναι καλύτερα με το εμπάργκο. Πράγματι, το μόνο επιχείρημα που προωθήθηκε ενάντια στον τερματισμό του εμπάργκο είναι το ψέμα ότι θα οδηγήσει σε μια «κούρσα εξοπλισμών» στο νησί.

Ως έχει, η Κύπρος αγοράζει ήδη τα αμυντικά όπλα που μπορεί να αντέξει η οικονομία της. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, μπορεί να προσθέσει αμερικανικά όπλα στον κατάλογο των επιλογών της. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο κ. Κυπριανού χρησιμοποιεί το ίδιο ψευδές επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο κ. Akinci, ο κ. Ozersay και οι εκπρόσωποι της Τουρκίας στην Ουάσινγκτον εναντίον του «East Med Act».

Τέλος, απορρίπτουμε τις αντιρρήσεις του κ. Κυπριανού σχετικά με τους ποιους τιμά το Συνέδριο της ΠΣΕΚΑ. Τα συγκεκριμένα πρόσωπα που επιλέχθηκαν ανέλαβαν μια φιλελληνική και φιλοκυπριακή πρωτοβουλία. Η αντίρρηση του κ. Κυπριανού δεν είναι ότι το νομοσχέδιο δεν αποδίδει στην Κύπρο ένα μεγαλύτερο στρατηγικό ρόλο ή ότι δεν κάνει ισχυρότερη τη συνεργασία για την ασφάλεια με τους υφιστάμενους περιφερειακούς εταίρους, αλλά ότι κάπως θα προσβάλλει τη Ρωσία.

Επισημαίνουμε την παρατήρηση του γερουσιαστή Μενέντεζ ότι το νομοσχέδιο «East Med Act» θα ήταν απαραίτητο ακόμα και αν η Τουρκία ήταν ένας «τέλειος σύμμαχος» και προσθέτουμε το δικό μας σχόλιο: το νομοσχέδιο νόμο «East Med Αct» θα χρειαζόταν ακόμα και αν δεν υπήρχαν εντάσεις μεταξύ ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ και Ρωσίας. Η Ανατολική Μεσόγειος παρουσιάζει μια τεράστια δυναμική ως πολιτική και οικονομική περιφέρεια. Οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο, καθώς και οι βουλευτές Ντόιτς, Μπιλιράκης και Σίσιλιν βλέπουν αυτήν την δυνατότητα και επιδιώκουν να την ενθαρρύνουν.

Η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή (AJC) συμφωνεί και έχει καταστήσει το Νόμο για την Ανατολική Μεσόγειο νομοθετική προτεραιότητα. Οι δεξαμενές σκέψης στις ΗΠΑ έχουν σημειώσει ότι το «East Med Act» καθιστά την Ελλάδα ένα κράτος πρώτης γραμμής για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή. Συνεπώς, παραμένουμε σταθεροί στην γνώμη μας ότι το «East Med Act» είναι η πιο σημαντική και θετική εξέλιξη για την Ελλάδα και την Κύπρο στο Κογκρέσο των ΗΠΑ από την εποχή του δόγματος Τρούμαν. Θα διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για την στήριξη αυτής της πρωτοβουλίας και για την ενδυνάμωση των διμερών σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο τελικός στόχος μας είναι σαφής: μια Κύπρος που είναι απαλλαγμένη από την τουρκική κατοχή, μια Κύπρος που είναι ευημερούσα, μια Κύπρος που παίζει κομβικό ρόλο – στους τομείς της διπλωματίας, της ενέργειας και της οικονομίας – σε μια ανατολική Μεσόγειο που ανακτά την ιστορική της σημασία, και μια Κύπρος που αποτελεί πρωταρχικό ευρωπαϊκό και δυτικό κράτος σε θέματα ασφάλειας. Είμαστε πρόθυμοι να συνεργαστούμε με όλους τους Κύπριους, Αμερικανούς και άλλους που μοιράζονται αυτό το όραμα.

Υπογραφές: Phillip Christopher, Endy Zemenides, Tasos Zampas, Savas Tsivicos, Andreas Comodromos, Costas Tsentas, Kyriacos Papastylianou, Martinos Kyprianou, Nicos Paphitis

Πηγή: Η Ομογένεια κατακεραυνώνει το ΑΚΕΛ για την αισχρή επίθεση κατά του γερουσιαστή Μενέντεζ https://hellasjournal.com/2019/06/i-omogeneia-katakeraynonei-to-akel-gia-tin-aischri-epithesi-kata-toy-geroysiasti-menentez/

Τα Εθνικά Ζητήματα την επομένη των εκλογών της 7ης Ιουλίου

Από

anixneuseis

June 10, 2019

Του Γιώργου Χατζηθεοφάνους, Υποστρατήγου ε.α., Οικονομολόγου. (Απο τη “Μακεδονία” της Κυριακής 9 Ιουνίου).

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών οδήγησε στην επίσπευση των βουλευτικών εκλογών και βέβαια η μεγάλη διαφορά των 9.36 μονάδων προμηνύει πως η 8^η Ιουλίου θα ξημερώσει με τη ΝΔ στην Κυβέρνηση και Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Με τον «Πορθητή» στην ΑΟΖ της Κύπρου, τη «δύσκολη» Συμφωνία των Πρεσπών στο στάδιο εφαρμογής, το μεγάλο μεταναστευτικό ζήτημα, που μέχρι τώρα η Ευρώπη φόρτωσε στις δικές μας πλάτες, σε εξέλιξη και βέβαια με την οικονομία σε κρίσιμη καμπή στην πορεία εξόδου από την κρίση, θέλω να πιστεύω πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για πανηγυρισμούς. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η νέα Κυβέρνηση θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ψηφοφόρων πάνω στις μεγάλες αυτές προκλήσεις που συνδέονται άμεσα με την ασφάλεια και την ευημερία του λαού.

Στην εξωτερική πολιτική η υποστηριζόμενη από πολλούς πρακτική της απραξίας (δεν ανοίγουμε θέματα), που ακολουθήθηκε στο παρελθόν ίσως να μην είναι διαθέσιμη ως επιλογή για τη νέα Κυβέρνηση λόγω της μεγάλης δυναμικής που έχει αναπτυχθεί στο διεθνές περιβάλλον και ειδικότερα στην ευρύτερη γειτονιά μας. Στην περίπτωση αυτή η διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων θα συνεχίσει να γίνεται από τον νέο Υπουργό Εξωτερικών στη βάση των γνωστών μέχρι σήμερα εκθέσεων ιδεών ή θα υπάρξει επιτέλους ένα νέο θεσμικό πλαίσιο (όργανα-διαδικασίες) διαμόρφωσης και εφαρμογής μιας αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής για την υποστήριξη των εθνικών μας συμφερόντων όπως αρμόζει σε ένα σύγχρονο και δημοκρατικό κράτος; Αυτό είναι το βασικό ζήτημα από το οποίο θα κριθεί εν πολλοίς η αποτελεσματική διαχείριση των εθνικών θεμάτων.

Σε ότι αφορά στην Τουρκική απειλή, χωρίς εθνική στρατηγική προφανώς θα συνεχίσουμε να επενδύουμε στον αναποτελεσματικό, κρινόμενο εκ του αποτελέσματος, κατευνασμό, που αποτέλεσε τη κυρίαρχη στρατηγική επιλογή όλων των Κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης με μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και συμφωνίες που στο σύνολό τους, μέχρι σήμερα, εμπεριέχουν στοιχεία παραίτησής μας από κυριαρχικά μας δικαιώματα και εξυπηρέτηση των στόχων του προβληματικού αυτού γείτονα. Κάποιοι αδυνατούν να αντιληφθούν πως η Τουρκία αποτελεί μοναδική περίπτωση διεθνών σχέσεων. Η επιλογή της επίκλησης του διεθνούς δικαίου, εργαλείο των αδυνάμων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, και της «στρατηγικής ψυχραιμίας» δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την αποτελεσματική αποτροπή, δηλαδή την υποστήριξη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων χωρίς της ανάγκη προσφυγής σε πόλεμο, που η Χώρα χρειάζεται. Αναμφισβήτητα θα πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια για την επίλυση των διαφορών στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας. Δεν είναι κακό να συνομιλείς, κακό είναι να οδηγείσαι σε διαπραγματεύσεις υπό απειλές και από φόβο.

«Έχουμε ισχυρούς συμμάχους» ήταν η απάντηση του υπουργού εθνικής άμυνας σε σχετική ερώτηση για την πρόσφατη τουρκική προκλητικότητα. Η θέση αυτή λογικά θα πρέπει να μας ανησυχεί διότι τα συμφέροντα επιβίωσης πρέπει να μπορούμε να τα υποστηρίζουμε μόνοι μας. Οι όποιες συμμαχίες και συνεργασίες, τις οποίες χωρίς καμία αμφιβολία θα πρέπει να επιδιώκουμε και να διαμορφώνουμε, στη βάση όμως πάντα των εθνικών συμφερόντων, έχουν επικουρικό και μόνο χαρακτήρα. Αυτή την χρονική στιγμή, τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ έφεραν τις χώρες αυτές πιο κοντά στην Ελλάδα. Αν, για οποιοδήποτε λόγο και με οποιοδήποτε τρόπο, αύριο αντικατασταθεί ο ισλαμιστής Ερντογάν από έναν Κεμαλιστή νέο ηγέτη ή ο ίδιος αλλάξει στάση, είναι βέβαιο πως αλλάζουν όλα με ότι αυτό συνεπάγεται στα εθνικά μας συμφέροντα. Και βέβαια αποτελεί ανοησία να περιμένουμε στρατιωτική βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών όλα όσα μπορεί να κάνει η νέα Κυβέρνηση (οποιαδήποτε νέα κυβέρνηση) απέχουν πολύ από τις προσδοκίες των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών. Σύμφωνα με το άρθρο 20 οι διατάξεις της Συμφωνίας θα παραμείνουν σε ισχύ για αόριστο χρονικό διάστημα και είναι αμετάκλητες ενώ δεν επιτρέπεται καμία τροποποίηση στα άρθρα 1(3) και 1(4) δηλαδή στα ζητήματα της ονομασίας και εθνότητας-Γλώσσας. Με βάση το άρθρο 19 οι όποιες διαφορές προκύψουν θα επιλύονται μεταξύ των δύο χωρών ενώ σε περίπτωση αδυναμίας θα ζητούν τη συνδρομή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και εάν οι διαφορές παραμένουν τη λύση θα δίνει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Κι αν υποθέσουμε πως η Ελλάδα πετύχει την λύση, καταγγελία ή ακύρωση της Συμφωνίας το αποτέλεσμα θα είναι δυσμενές για τη Χώρα μας καθόσον η Κυβέρνηση των Σκοπίων με νέο έγγραφο στον ΟΗΕ θα επανέλθει, εφόσον η Συμφωνία των Πρεσπών θα έχει λυθεί, στην αρχική ονομασία δηλαδή «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Στο μεταξύ η ενδιάμεση Συμφωνία έχει πάψει να ισχύει και βέβαια η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν αναστέλλεται.

Επιπρόσθετα μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πόσο δύσκολο είναι για μια Χώρα που στην αντιμετώπιση της Τουρκικής απειλής επικαλείται μονίμως το διεθνές δίκαιο να δώσει την εντύπωση στο διεθνές περιβάλλον ότι δεν σέβεται τις συμφωνίες. Στο δια ταύτα, πέραν των όποιων περιθωρίων βελτίωσης της Συμφωνίας επιτρέπει η πορεία των Σκοπίων προς την ΕΕ, το εθνικό συμφέρον επιβάλλει την παρακολούθηση εφαρμογής της με ιδιαίτερη βαρύτητα στο δεύτερο μέρος (άρθρα 9-17), που αφορά στην προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών (οικονομική, επιστημονική, πολιτιστική, αμυντική κλπ) που θα μας επιτρέψει, πέραν των άλλων, να διεκδικήσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια με στόχο την αναβάθμιση της θέσης μας στους διεθνείς οργανισμούς με ότι αυτό συνεπάγεται στην προώθησή των εθνικών μας συμφερόντων. Αυτό άλλωστε επιβάλλει η ανάγκη ανάσχεσης της Τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια και του επικίνδυνου για την ασφάλεια της περιοχής θρησκευτικού φονταμενταλισμού που με επιτυχία μέχρι τώρα προωθεί.

Η αποτελεσματική όμως υποστήριξη των συμφερόντων άμυνας και ασφάλειας απαιτεί μια εύρωστη οικονομία διότι όπως είπε ο Θουκυδίδης, πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού, επίκαιρος πάντα και ιδιαίτερα σήμερα λόγω της μεγάλης αύξησης του ρεαλισμού έναντι του μοραλισμού στο μείγμα της εξωτερικής πολιτικής πολλών κρατών (βλ. ΗΠΑ), ο πόλεμος διεξάγεται περισσότερο με χρήματα και λιγότερο με όπλα. Στην κατεύθυνση αυτή η επίτευξη βιώσιμης ανάπτυξης αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση της νέας Κυβέρνησης στο πλαίσιο της οριστικής εξόδου από την κρίση. Ανάπτυξη 1-2% μετά από ύφεση 8-9 ετών κατά τη διάρκεια της οποίας χάθηκε πάνω από το 25% του ΑΕΠ παραπέμπει στο γνωστό φαινόμενο του γκελ της νεκρής γάτας (ακόμη και μια νεκρή γάτα εάν την πετάξουμε από ψηλά μόλις χτυπήσει στο έδαφος θα αναπηδήσει χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει πως είναι ζωντανή) παρά σε βιώσιμη ανάπτυξη.

Η Χώρα χρειάζεται ανασύσταση του παραγωγικού της ιστού μέσα από έναν εύρωστο, ανεξάρτητο, μη κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα στους κόλπους του οποίου οι πολίτες θα απολαμβάνουν καλύτερες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης-καριέρας και αμοιβών από ότι στο δημόσιο. Αυτό με τη σειρά του απαιτεί τη δημιουργία φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος μέσα από μια σειρά δομικών μεταρρυθμίσεων (χωρίς νέα υφεσιακά μέτρα) για την αναβάθμιση των δεικτών ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας (δημόσια διοίκηση, δικαστικό-νομοθετικό σύστημα, υγεία, παιδεία, σταθερό φορολογικό σύστημα, πολιτική σταθερότητα κλπ) που θα φέρουν στη Χώρα νέες μεγάλες επενδύσεις.

Με την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας στην τελευταία θέση στην κοινή αγορά της ΕΕ και μάλιστα στον πυρήνα της, την ευρωζώνη, χωρίς τη δυνατότητα εφαρμογής ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής, και χωρίς έναν ευρωπαϊκό αποτελεσματικό μηχανισμό ανακύκλωσης των πλεονασμάτων ο μόνος τρόπος περιορισμού των ελλειμμάτων είναι η φτωχοποίηση του λαού. Κι αυτό διότι η όποια αύξηση της ρευστότητας στην αγορά (με αύξηση μισθών-συντάξεων κλπ) θα οδηγήσει στην αύξηση των ελλειμμάτων αφού τα ράφια είναι γεμάτα με εισαγόμενα προϊόντα. Ενδεικτικά μόνο το 15% των αναγκών σε βοοειδή και 30% σε χοιρινό καλύπτονται από την εγχώρια παραγωγή.

Η οριστική έξοδος από την κρίση και η δημιουργία μιας σύγχρονης, ευρωπαϊκής και ισχυρής Ελλάδας, ικανής να προωθήσει την ασφάλεια και ευημερία των πολιτών της, σε ένα κόσμο που αλλάζει με ταχύτητες που προκαλούν ζάλη, απαιτεί μια φιλελεύθερη Κυβέρνηση κι έναν Πρωθυπουργό που θα έχει τη θέληση και τη δύναμη να στελεχώσει το Υπουργικό Συμβούλιο αλλά και όλο τον κρατικό μηχανισμό με τους πλέον ικανούς να υποστηρίξουν τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που η Χώρα χρειάζεται, παρακάμπτοντας τα κομματικά στελέχη που την επομένη των εκλογών, με μόνο εφόδιο την κομματική τους ταυτότητα, θα συνωστίζονται στις εισόδους των υπουργείων για να εξαργυρώσουν τον προεκλογικό τους αγώνα με μια λαμπρή θέση στον κρατικό μηχανισμό. Θα μπορέσει η ΝΔ και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ανταποκριθούν σε αυτήν την απαίτηση; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Η Τουρκία το πρόβλημα των ΗΠΑ

Από

anixneuseis

June 9, 2019

του Μιχάλη Ιγνατίου

Όταν η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν εισέβαλε τον περασμένο μήνα στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, η αμερικανική πρεσβεία στη Λευκωσία έκανε μία «απρέπεια», που έσπευσε να διορθώσει αμέσως το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσω, διότι άλλες πρεσβείες που ασχολούνται με τα θέματά μας, αλλά και οι αξιωματούχοι του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών έδειξαν μία απρόβλεπτη αποφασιστικότητα.
Το ξέρω ότι αρκετοί στην Κύπρο και στην Ελλάδα δεν θα είναι ικανοποιημένοι μέχρι να δουν τον πρόεδρο της Αμερικής να… στέλνει αεροπλάνα και βαπόρια στο νησί, αλλά όσοι παρακολουθήσαμε από κοντά όσα συνέβησαν είμαστε ικανοποιημένοι, αν και περιμένουμε περισσότερα, διότι πρέπει.
Θα γίνουμε και ευτυχισμένοι όταν η αμερικανική γραφειοκρατία αντιληφθεί τα τραγικά λάθη της απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, δύο χωρών που δεν δημιούργησαν ποτέ πρόβλημα στην υπερδύναμη. Αντίθετα, ήταν η Αμερική που εκτέλεσε τα πραξικοπήματα, τα οποία έριξαν πολύ πίσω –απ’ όλες τις απόψεις– την Ελλάδα, ενώ στην Κύπρο η κατοχή είναι ακόμα εκεί.
Εκείνες, λοιπόν, τις κρίσιμες στιγμές, όταν ο τουρκικός Αττίλας εισέβαλε στην κυπριακή ΑΟΖ, η αμερικανική πρεσβεία έκανε ένα ατόπημα. Έδωσε στη δημοσιότητα μία παλαιά δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που είχε κάνει η τότε εκπρόσωπος Βικτώρια Νούλαντ απαντώντας σε ερώτησή μου, η οποία υπό τα τότε δεδομένα ήταν σχετικά καλή, καθώς υποστήριζε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναζητεί φυσικούς πόρους στην ΑΟΖ της. Υπό τις νέες αρνητικές συνθήκες που δημιούργησε η κατοχική δύναμη, η επανάληψη της δήλωσης αυτής ήταν ένα μεγάλο λάθος.
Όμως, σήμανε συναγερμός στην Αθήνα, την Άγκυρα και την Ουάσινγκτον και τα πάντα άλλαξαν. Σε σημείο που αξίζουν μπράβο σε κάποιους Αμερικανούς διπλωμάτες, που αντιλήφθηκαν ότι λόγω αυτής της Τουρκίας που βιώνουμε εδώ και καιρό, τα πράγματα δεν είναι «παίξε-γέλασε». Έπρεπε να δράσουν. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η ανακοίνωση επέδρασε καταλυτικά, όσο και αν διαφωνούν μαζί μου καλοί φίλοι και συνάδελφοι. Βλέπω τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία και γνωρίζω πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι για την αμερικανική γραφειοκρατία να μετατοπιστεί έστω και ένα πόντο.
Η νέα δήλωση για την κυπριακή ΑΟΖ πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα αλλαγής πολιτικής, και καλώς κάνουν όσοι επιμένουν να ζητούν περισσότερα. Διότι οι φίλοι μας οι Αμερικανοί μάς χρωστάνε. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν φταίνε σε τίποτα. Και οι δύο χώρες είναι πάντα εκεί όταν τις χρειάζεται η Αμερική. Η Τουρκία είναι το πρόβλημα της αμερικανικής δύναμης, και εάν δεν την συνετίσουν το πρόβλημα αυτό θα διογκωθεί ακόμα περισσότερο.
Η κατοχική δύναμη δεν θα συνετιστεί με την «πολιτική του χαϊδέματος», που άσκησε όλα αυτά τα χρόνια η Ουάσινγκτον. Διότι για να φτάσουν εδώ τα πράγματα και η Τουρκία να οδεύει ολοταχώς στην αγκαλιά της Ρωσίας, οι Αμερικανοί ευθύνονται. Που δεν είπαν ποτέ όχι στους Τούρκους, αντίθετα πουλούσαν τους γνήσιους και πιστούς συμμάχους τους για να ικανοποιήσουν την Τουρκία. Και τώρα τα λούζονται και δεν ξέρουν και πώς να ξεπλυθούν…
Ο λόγος της εισαγωγής, για να επιστρέψουμε εκεί που αρχίσαμε, είναι οι πομπώδεις δηλώσεις της Αμερικανίδας Πρέσβειρας στη Λευκωσία, της κ. Τζούντιθ Γκάρμπερ, η οποία την Πέμπτη το βράδυ εξέφρασε τη βαθιά της ανησυχία για την απόφαση της Τουρκίας να αρχίσει γεώτρηση στα ύδατα ανοικτά της Κύπρου.
Βεβαίως, ομιλούμε για την κυπριακή ΑΟΖ και τίποτε λιγότερο ή περισσότερο και καλό είναι να μην ξεφεύγει από τη «γραμμή» της Ουάσινγκτον. Διότι η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως της πρέπει: ως κατοχική δύναμη…
Η κ. Γκάμπερ υπενθύμισε μάλιστα ότι η Αμερική έχει καλέσει τις τουρκικές Αρχές να σταματήσουν αυτές τις επιχειρήσεις εναντίον της Κύπρου.
Τα πράγματα στην ανατολική Μεσόγειο, με ευθύνη πάντα της Τουρκίας, χαρακτηρίζονται εκρηκτικά. Ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας, Ευάγγελος Αποστολάκης, είχε σχετικές συζητήσεις στην Ουάσινγκτον και οι συνομιλητές του έδειξαν ότι ανησυχούν. Αυτό που πρέπει να κάνουν, πέραν της ανησυχίας, είναι να αντιδράσουν. Η Κύπρος θα εξελιχθεί μοιραία στην πιο σημαντική τους βάση, μαζί με τη Σούδα, και πρέπει να ακούσουν τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που τους λέει ότι δεν πρέπει να χαριστεί στην Τουρκία, όπως δυστυχώς απαιτούν και μερικοί δικοί μας πολιτικοί –ευτυχώς είναι ελάχιστοι– στα δύο μεγάλα κόμματα του νησιού, το ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ.
Θα το επαναλαμβάνουμε συνέχεια με την ελπίδα ότι θα το εμπεδώσουν αυτοί οι ελάχιστοι πολιτικοί, που εικάζω ότι κάθονται και ακούνε τους Βρετανούς διπλωμάτες, αντί να τους διαολοστείλουν: Λύση του Κυπριακού με την Τουρκία να έχει τον βασικό ρόλο είναι απαράδεκτη και θα απορριφθεί ακόμα και αν κάνουν 100 δημοψηφίσματα, ακόμα και αν είναι σικέ αυτά τα δημοψηφίσματα.
Η κ. Γκάμπερ είπε και μία άλλη κουβέντα με μεγάλη σημασία:
Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου, τόνισε, προσφέρει μεγάλη ελπίδα. Ελπίζουμε ότι οι πόροι αυτοί θα προωθήσουν την ευημερία σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο και θα βοηθήσουν στη διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης.
Η χώρα η οποία εξυπηρετεί τη Ρωσία έναντι χονδρής αμοιβής για να «πνίγει» την Ευρώπη στα θέματα της ενέργειας, δεν είναι βεβαίως η Κύπρος, ούτε η Ελλάδα, ούτε το Ισραήλ, ούτε η Αίγυπτος. Είναι η Τουρκία. Είναι η κατοχική δύναμη αγαπητή κυρία Πρέσβειρα που βρίσκεται απέναντι στους αμερικανικούς στρατηγικούς και ενεργειακούς σχεδιασμούς. Όλες οι άλλες χώρες της περιοχής είναι από την απ’ εδώ πλευρά, τη δική σας. Και τι κάνετε εσείς; Την εξυπηρετείτε ακόμα και σήμερα.
Στη φάση αυτή και ενόψει του «καυτού» Ιουνίου που διανύουμε, θα πιστέψω μερικούς καλούς διπλωμάτες στην Ουάσινγκτον και την Αθήνα που προσπαθούν να επιτύχουν μία ισορροπία και οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την πραγματική κατάσταση με την Τουρκία. Αυτός και είναι ο λόγος που φαίνεται πως έχει αποφασιστεί ότι ανεξάρτητα από την έκβαση της υπόθεσης των S-400, ο νέος άξονας της ανατολικής Μεσογείου θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο. Είναι μία καλή απόφαση, φτάνει να μειωθεί το «μπούλιγκ» των ΗΠΑ, που εντόπισαν μερικοί διπλωμάτες. Διότι όταν κάποιες χώρες δείχνουν την προθυμία τους να σε βοηθήσουν, δεν απαιτείς ακόμα περισσότερα, μερικά εκ των οποίων δεν μπορούν να υλοποιηθούν.
Στο τέλος-τέλος, φανταστήκατε να χάσουν οι Αμερικανοί την Τουρκία, που είναι πιθανό; Είναι τόσο τυχεροί διότι ο άξονας από το Ισραήλ μέχρι την Αθήνα θα διασώσει τα στρατηγικά τους σχέδια στην ανατολική Μεσόγειο. Ας βοηθήσουν, λοιπόν, πραγματικά την Ελλάδα και την Κύπρο, γιατί έχει και η υπομονή των κ. Αναστασιάδη και Τσίπρα τα όριά της…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Η πρώην Πρέσβειρα κ. Ντόχερτι ακόμα βρίσκεται στο παρελθόν. Δεν έχει φαίνεται αντιληφθεί ότι η Τουρκία αλλάζει στρατόπεδο. Τα σχόλιά της στην ΠΣΕΚΑ ήταν προ του… «ψυχρού πολέμου»!
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Στα λεγόμενα «κίτρινα γιλέκα» της Κύπρου εισχώρησαν φαίνεται οι άγριοι «εθνομηδενιστές», που ενοχλήθηκαν από τα σχόλιά μας για τον κ. Νιαζί, τον ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ και της Τουρκίας. Η Κύπρος παράγει καλό… ξύδι. Ας πιούνε λίγο… Η γνώμη δεν τιμωρείται ούτε από τα κυπριακά δικαστήρια. Και θα την εκφράζουμε χωρίς φόβο και πάθος. Διότι δεν έχουμε οικονομικές ή άλλες εξαρτήσεις. Άλλο οι φιλίες με πολιτικούς και άλλο η κριτική για τα λάθη τους. Που παρεμπιπτόντως είναι πολλά. Στον ΔΗΣΥ ακόμα δεν κατάλαβαν τον μπάτσο που έφαγαν. Και στο ΑΚΕΛ νομίζουν πως δεν γνωρίζουν οι πολίτες πως αν δεν είχαν εξασφαλίσει τις ψήφους αυτών που έστειλε «πακέτο» ο Μουσταφά Ακιντζί, θα άγγιζαν μετά βίας στο 22%.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙΙ: Μερικοί συνάδελφοι, ειδικά του ΚΥΠΕ, επιμένουν να γράφουν τους παράνομους ψευτο-«υπουργούς» των κατεχομένων με τίτλους, όπως ας πούμε «υπουργός Εξωτερικών» σε εισαγωγικά. Πρόκειται για μέγα λάθος. Η βρετανική πρεσβεία στο θέμα αυτό πέτυχε απόλυτα τον στόχο της. Δυστυχώς…

Φιλελεύθερος

Στρατηγική Συμμαχία Ρωσίας και Κίνας στον 21ο Αιώνα

Από

anixneuseis

June 9, 2019

Zero Hedge, Via The Strategic Culture Foundation, /07 06/2019

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υποδέχθηκε τον Κινέζο Πρόεδρος Ξι Ζιπίνγκ αυτή την εβδομάδα στην Μόσχα για μια τριήμερη επίσκεψη. Δεν ήταν μόνο η προσωπική εγκαρδιότητα μεταξύ των δύο ηγετών που προβλήθηκε. Εχουν ήδη συναντηθεί περί τις 30 φορές τα έξη τελευταία χρόνια. Ο Πρόεδρος Ξ ί χαρακτήρισε τον Πρόεδρο Πούτιν ως τον στενότερο σύμμαχο και φίλο του. Ακόμη σημαντικότερο, τα δύο έθνη στερεώνουν μιαν στρατηγική συμμαχία που θα μπορούσε να προσδιορίσει την μορφή της γεωπολιτικής πραγματικότητας του 21^ου Αιώνα.

Οι Πούτιν και Ξι, συμμετείχαν επίσης αυτήν την εβδομάδα στην ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Οικονομικού Συνεδρίου της Πετρούπολης και υπέγραψαν πλήθος εμπορικών συμφωνιών, οι οποίες θα ωθήσουν την Ευρασιατική και ευρύτερα την παγκόσμια ανάπτυξη.

Μεγαλύτερης ακόμη σημασίας είναι η συνεχής ώθηση από την Μόσχα και το Πεκίνο στην διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου με τα εθνικά νομίσματα, αποφεύγοντας το αμερικανικό δολάριο ως μέσο πληρωμών. Αυτό είναι ένα κρίσιμο βήμα για την αντιμετώπιση του επιδιωκόμενου «ηγεμονικού ελέγχου» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την Ουάσιγκτον. Κατ’ επανάληψη η Ουάσιγκτον καταχράται την προνομιακή της θέση να τυπώνει ή να αποσύρει δολάρια, προκειμένου να προωθεί τα σχέδιά της για την κυριαρχία της επί άλλων εθνών. Αυτή η κατάχρηση πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει καθώς η Ρωσία και η Κίνα στρώνουν τον δρόμο προς έναν νέο, δικαιότερο μηχανισμό διεθνών οικονομικών συναλλαγών και εμπορίου.

Το όραμα συνεργασίας και συνεταιρισμού που περιέγραψαν οι Πούτιν και Ξι βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ειρηνική ευημερία. Όχι μόνο γι’ αυτά τα δύο έθνη, αλλά για όλα τα άλλα που θα συμμετάσχουν στο συλλογικό σχέδιο που εξεπόνησαν . Με αυτόν τον τρόπο, η συμμαχία που στερεώνεται από την Κίνα και την Ρωσία, είναι ενός είδους που προσφέρει μια νέαν ελπίδα για ένα προοδευτικό και ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη.

Αυτή η θετική προοπτική είναι ιδιαίτερα θελκτική σε μιαν εποχή όπου οι ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, εξαπολύουν μια ομοβροντία εντάσεων και δυνητικών συρράξεων στην προσπάθειά τους να επιβεβαιώσουν την διεθνή κυριαρχία. Οι ΗΠΑ εκτοξεύουν κυρώσεις και απειλές κατά πολλών εθνών, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά επίσης και εναντίον των υποτιθεμένων συμμάχων της στην Ευρώπη, σε μιαν απεγνωσμένη απόπειρα να αποκαταστήσει την μονομερή ηγεμονική φιλοδοξία της.

Αυτό το σχέδιο είναι η άρνηση του οράματος της αλληλεγγύης και της συνεργασίας που επρόβαλε η ρωσική και η κινεζική ηγεσία. Ο «Αμερικανικός τρόπος» δεν είναι μόνον μάταιος. Είναι μια νοοτροπία του όλα-για-όλα, που οδηγεί στην καταστροφή και στον πόλεμο. Σε έναν δρόμο όπου τελικά κανείς δεν κερδίζει.

Και ωστόσο η Ιστορία μας το έχει δείξει ήδη. Στον 20ό Αιώνα διεξάχθηκαν δύο φρικαλέοι πόλεμοι –με συνολικό αριθμό θυμάτων του εφιαλτικού μεγέθους των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων- κυρίως εξαιτίας του ιδιοτελούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της νοοτροπίας του όλα-για-όλα.

Η Ρωσία και η Κίνα ήσαν τα δυο έθνη που υπέφεραν περισσότερο σε αυτές τις τόσο αιματηρές συρράξεις. Και οι δυο ξέρουν το τρομακτικό κόστος του πολέμου αλλά επίσης την ανεκτίμητη αξία της ειρήνης. Γι’ αυτό είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις αυτές τις δύο χώρες να σφυρηλατούν ένα υπόδειγμα διεθνούς συνεργασίας, βασιζόμενης στην αμοιβαιότητα και στην δέσμευση για την ανάπτυξη προς το γενικό καλό όλων των λαών.

Η πολυύμνητη πολυμέρεια (multilateralism) κατά την διάρκεια της λεγόμενης Pax Americana ήτανε πάντοτε υπερτιμημένη. Λειτούργησε πράγματι ως κάλυμμα για την πιστευόμενη παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Το σημερινό ξήλωμα τής υπό αμερικανική ηγεσία Δυτικής Τάξης είναι απλώς η ανάδυση στην επιφάνεια του άσχημου προσώπου της αμερικανικής εξουσίας.

Ενώ ο Πούτιν και ο Ξι αυτήν την εβδομάδα εκπροσωπούσαν ένα όραμα για το μέλλον, φαίνεται ειρωνική σύμπτωση ότι οι ΗΠΑ και μερικοί άλλοι Δυτικοί ηγέτες εντρυφούσαν σε ιστορική παρελθοντολογία. Η πλαστή συντροφικότητα των Δυτικών ηγετών ήταν επίσης εξόφθαλμη, διαψευδόμενη από τις συνεχιζόμενες πολλαπλές συγκρούσεις μεταξύ των ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας.

Ο Πρόεδρος Τραμπ και οι άλλοι επρόβαλαν την 75^η επέτειο της αποβατικής επιχείρησης στην Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944. Αυτό το γεγονός σημείωνε το άνοιγμα του Δυτικού Μετώπου στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη και συνέβαλε στην τελική ήττα του 3^ου Ράιχ τον Μάιο του 1945. Είναι αξιοθρήνητο πάντως ότι οι Δυτικοί ηγέτες επιμένουν σε μιαν υπεροπτική και ψεύτικη θέση ότι η απόβαση στην Νορμανδία ήταν το αποφασιστικό σημείο καμπής προς την οριστική νίκη στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ειλικρινά αναμφισβήτητο ότι ήταν ο σοβιετικός Ερυθρός Στρατός και οι κολοσσιαίες θυσίες των σοβιετικών πολιτών που αποτέλεσαν την κρίσιμη δύναμη στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον φασισμό. Η τρομακτική μάχη του Στάλινγκραντ, που τσάκισε την ναζιστική πολεμική μηχανή, είχε τελειώσει τον Φεβρουάριο του 1943, κάπου 16 μήνες προτού οι Δυτικοί Σύμμαχοι αρχίσουν την υπερβολικά καθυστερημένη δημιουργία του Δυτικού Μετώπου.

Ο Δυτικοί ηγέτες μπορούν να εντρυφούν σε κομπασμούς αυτό-εξυπηρέτησης για υποτιθέμενες παλαιές δόξες. Αυτό δεν αλλάζει τα ιστορικά αρχεία και την ιστορική αλήθεια. Και εξάλλου, αυτοί που δεν διδάσκονται από την Ιστορία είναι καταδικασμένοι να παγιδευτούν στα σφάλματα και στα αδιέξοδά της.

΄Αρμοζε τέλεια ότι ο Πούτιν και ο Ξι δεν συμμετείχαν στις επετειακές εκδηλώσεις της νοσταλγίας και της καταφυγής στην απατηλή δόξα του 20^ου Αιώνα. Ήταν σκυμμένοι στην σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας κατάλληλης για τον 21^ο Αιώνα.

infognomon.gr

Η κοινωνία είναι «κάτι», αλλά ο Τσίπρας το αγνοεί

Από

anixneuseis

June 9, 2019

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Αν ο Αλέξης Τσίπρας, πριν αναλάβει τα ηνία του κόμματός του, φρόντιζε να μάθει πέντε πράγματα από την ευρύτερη πολιτική κουλτούρα της Αριστεράς, θα γνώριζε τον Καστοριάδη και την ανάλυσή του ότι η «κοινωνία είναι κάτι» και δεν θα έπεφτε σε συνεχή επαναλαμβανόμενα λάθη που δεν συνάδουν ούτε με το στίγμα της μη κομμουνιστικής Αριστεράς ούτε, φυσικά, με καμιά πολιτική θεωρία.

Έτσι, δεν θα επέτρεπε και στη Ράνια Σβίγγου να χαρακτηρίσει την ελληνική κοινωνία «μάζα», γεγονός που εξόργισε ακόμη και συριζαίους.

Άνθρωποι από το πουθενά, που ας πούμε πήραν κι ένα πτυχίο, αυτοπροσδιορίστηκαν ως «οργανικοί διανοούμενοι» και επιδίωξαν να διαχωριστούν από την κοινωνία και τους πολίτες εκδηλώνοντας μια πηγαία αλαζονεία. Χαρακτηριστικό των μικρών.

Οργανικός διανοούμενος δεν είναι ο διανοούμενος του κόμματος. Αλλά ο ικανός εκείνος άνθρωπος που την παρουσία και το έργο του συνιστά ο Γκράμσι στα στελέχη του κόμματος και ζητά να τον μιμηθούν.

Η κοινωνία πρέπει να αυτοτεθεί ως «κάτι», έλεγε ο Καστοριάδης. «Η κοινωνία θέτει τον εαυτό της θεωρώντας πως είναι κάτι, ένας ξεχωριστός και ανεπανάληπτος εαυτός, κατονομασμένος (εντοπίσιμος). Η κοινωνία δεν θεωρεί ποτέ τον “εαυτό της” σαν συλλογή από φθαρτά και αντικαταστάσιμα άτομα που ζουν σε κάποιο έδαφος, μιλούν μια γλώσσα, τηρούν “εξωτερικά” κάποια έθιμα.

»Το αντίθετο, αυτά τα άτομα “ανήκουν” σ’ αυτήν την κοινωνία επειδή μετέχουν στις κοινωνικές φαντασιακές σημασίες της, στις “νόρμες”, στις “αξίες”, στους μύθους, στις “παραστάσεις”, στα “προτάγματα”, στις “παραδόσεις” της κτλ., επειδή θέλουν και αυτά (είτε το ξέρουν είτε όχι) να ανήκουν σ αυτήν την κοινωνία και να τη διαιωνίζουν.

»Τα άτομα είναι οι μόνοι “πραγματικοί” ή “συγκεκριμένοι” φορείς της, έτσι όπως διαπλάστηκαν, κατασκευάστηκαν από τους θεσμούς – δηλαδή από άλλα άτομα, που και αυτά ήταν φορείς των ίδιων θεσμών και των σχετικών τους σημασιών».

Έχει σημασία ότι το παραπάνω απόσπασμα περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Καστοριάδη «Η άνοδος της ασημαντότητας». Γεμίσαμε από τέτοιους. Και το ερώτημα είναι πώς θα πορευθούμε.

Από τη διαχείριση της υπόθεσης των Πρεσπών μέχρι τους σημερινούς διορισμούς ημετέρων, ο Τσίπρας και το επιτελείο του περιφρονούν την κοινωνία, δεν την θεωρούν ως κάτι αλλά ως τίποτε, και την προσβάλλουν και τις τελευταίες ημέρες της πολιτικής τους ύπαρξης.

Αγνοούν, όμως, κι ένα στατιστικό στοιχείο. Την ύπαρξη ενός κρίσιμου σημείου δυσαρέσκειας πέραν του οποίου ό,τι και να δώσεις, δεν μετράει. Το σημείο αυτό η σημερινή κυβέρνηση το έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό.

Η πολιτική αλλαγή μάλλον επέρχεται, αλλά οι οιωνοί δεν είναι αίσιοι. Και στους κόλπους των επερχομένων εγκαταβιούν φαντάσματα και νοοτροπίες του παρελθόντος δύσκολα ελέγξιμα. Η ελπίδα, όμως, πεθαίνει τελευταία.

Η μεγαλύτερη ζημιά που φρόντισε επιμελώς να κάνει η παρούσα κυβέρνηση στην ελληνική κοινωνία, είναι να την διχάσει. Και την δίχασε βαθιά. Ας ελπίσουμε ότι το τραύμα θα είναι επουλώσιμο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε τις συνέπειες του εθνικού διχασμού. Η μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού στη χιλιόχρονη ιστορία του, η Μικρασιατική Καταστροφή, είχε τις ρίζες της στον βαθύ διχασμό που προηγήθηκε.

Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε τελευταία με τίτλο Και εγώ ήμουν στο Γκαίρλιτς περιγράφει την ιστορία του Δ΄ Σώματος Στρατού που παραδόθηκε υπό όρους στους Γερμανούς το 1916, για να μην αιχμαλωτιστεί από τους Βουλγάρους, και μεταφέρθηκε στο Γκαίρλιτς της Σιλεσίας τότε, Σαξονίας σήμερα.

Και αυτή η μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας έχει τις ρίζες της στο διχασμό. Στη σύγκρουση βενιζελικών-βασιλικών. Το μεγαλύτερο μέρος του Δ΄ Σ.Σ. προτίμησε να μεταφερθεί στη Γερμανία παρά να επιβιβαστεί σε αγγλογαλλικά πλοία και να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη.

Τα μέτωπα είναι ανοικτά. Είναι και εξωτερικά, αλλά κατά κάποιον τρόπο και εσωτερικά. Και ως εσωτερικά εννοούνται οι αποδομητικές δυνάμεις που δεν θεωρούν απλώς ξεπερασμένη τη λειτουργία του εθνικού κράτους, αλλά την ίδια την ύπαρξη της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά και αυτές οι δυνάμεις λησμονούν ότι η κοινωνία είναι «κάτι», όπως έλεγε ο Καστοριάδης.

1...2,6532,6542,655...3,033 Σελίδα 2,654 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Δικαιώνετε τον Σαμαρά ηλίθιοι

Η (μη) ευθύνη της νέας γενιάς

Τιμή και δόξα στον ηρωϊκό θαυμαστή της Μελάνια

Α. Συρίγος: AOZ και ανεμογεννήτριες στο Αιγαίο

Ακυβέρνητη αμερικανική εξωτερική πολιτική

Israeli Robots Will Accompany Soldiers into Battle in Future Wars

«Ο Ερντογάν αυτό-παγιδεύτηκε μεταξύ της Σκύλας του Τραμπ και της Χάρυβδης του Πούτιν»

Η Ομογένεια κατακεραυνώνει το ΑΚΕΛ για την αισχρή επίθεση κατά του γερουσιαστή Μενέντεζ

Τα Εθνικά Ζητήματα την επομένη των εκλογών της 7ης Ιουλίου

Η Τουρκία το πρόβλημα των ΗΠΑ

του Μιχάλη Ιγνατίου

Στρατηγική Συμμαχία Ρωσίας και Κίνας στον 21ο Αιώνα

Η κοινωνία είναι «κάτι», αλλά ο Τσίπρας το αγνοεί

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ