Αρχική Blog Σελίδα 2653

Απο τον Γεώργιο Παπανδρέου στον Αλέξιο Τσίπρα.

Από
anixneuseis
-
7
 
Η Κύπρος αγωνίζεται, σήμερα, μόνη της να προασπίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, φοβάμαι και την κυριαρχία της.
Η Ελλάδα είναι βοερά απούσα.
Μετά την κακή Συμφωνία της Ζυρίχης, την οποία υπέγραψε ο Κων Καραμανλής (ο Μεγάλος), ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε μια μεραρχία την οποία απέσυραν οι δικτάτορες που μαζί με το πραξικόπημα διευκόλυναν την τουρκική εισβολή.
Ο Καραμανλής της μεταπολίτευσης είπε εκείνο το αλήστου μνήμης “η Κύπρος είναι μακρυά” όταν εξελίσσονταν ο δεύτερος, και πιο καταστρεπτικός, Αττίλας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου επιχείρησε να εφαρμόσει το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, απο το οποίο σήμερα, δεν ισχύει τίποτε.
Η Τουρκία έχει παραβιάσει την ΑΟΖ της κυπριακής Δημοκρατίας και η κυβέρνηση Τσίπρα αγωνίζεται να αναζητήσει τουρκικά δικαιώματα στον θαλάσσιο χώρο για να δικαιολογήσει τις τουρκικές προκλήσεις και την παθητική της στάση.
Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας αξίζουν στην καλύτερη περίπτωση μιας θέσης θυρωρού.
Γνωρίζω καλά την απάντηση: τι θέλεις, να κάνουμε πόλεμο; Όχι αλλά μπορείς να αποφύγεις τον πόλεμο χωρίς να κάνεις παραχωρήσεις. Αλλά αυτό προϋποθέτει πως γνωρίζεις τη διαφορά 180 και 360 μοιρών. (Εννοώ, προφανώς, ότι γνωρίζεις τι σημαίνει κρατική διοίκηση).

Οι επιθέσεις στα τάνκερ και ο κίνδυνος σύρραξης ΗΠΑ-Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

Stratfor/euro2day.gr Δημοσιεύθηκε: 14 Ιουνίου 2019 – 08:00

Το περιστατικό στον Κόλπο του Ομάν αυξάνει τον κίνδυνο ευρύτερης πολεμικής σύγκρουσης. Τα σενάρια για τους πιθανούς δράστες και τα κίνητρα. Οι επιπτώσεις στις τιμές της ενέργειας και την παγκόσμια οικονομία.

Έναν μήνα και μια ημέρα μετά την επίθεση με μαγνητικές νάρκες σε τέσσερα δεξαμενόπλοια έξω από τη Φουτζέιρα, κοντά στα Στενά του Ορμούζ, μια νέα πιο σοβαρή επίθεση σημειώθηκε στη θαλάσσια αυτή περιοχή.

Δύο δεξαμενόπλοια, ένα με παναμέζικη σημαία ονόματι Kokuka Courageous και ένα άλλο με σημαία των Νήσων Μάρσαλ, το Front Altair, υπέστησαν σοβαρή ζημιά. Ένα μέλος του πληρώματος του Kokuka Courageous τραυματίστηκε, ενώ το πλοίο έμεινε ακυβέρνητο, καθώς η επίθεση προκάλεσε ρήγμα λίγο πάνω από την ίσαλο γραμμή. Το Front Altair, εν τω μεταξύ, φαίνεται πως υπέστη ακόμα πιο μεγάλη καταστροφή, καθώς φωτογραφίες πρακτορείων έδειχναν το πλοίο να έχει τυλιχτεί στις φλόγες και να πλέει ακυβέρνητο.

Γιατί έχει σημασία

Με τις ΗΠΑ και το Ιράν να βρίσκονται σε κόντρα -στο πλαίσιο της οποίας η Ουάσιγκτον έχει επιβάλλει βαριές οικονομικές και διπλωματικές κυρώσεις στην Τεχεράνη, αναγκάζοντας την Τεχεράνη να ανταποδώσει- περιστατικά σαν αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε στρατιωτική σύρραξη.

Oι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, λόγου χάρη, συνέδεσαν το Ιράν με την επίθεση στη Φουτζέιρα, μολονότι το τελευταίο διατράνωσε την αθωότητά του. Το τελευταίο περιστατικό προκάλεσε αρχικά άλμα στις τιμές της ενέργειας κατά περίπου 5% (προτού κινηθούν λίγο χαμηλότερα), καταδεικνύοντας πως μια σοβαρή στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών θα μπορούσε να επιφέρει ακόμα μεγαλύτερα οικονομικά και ενεργειακά σοκ.

O 5ος Στόλος των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι τα πλοία του παρείχαν βοήθεια στα δεξαμενόπλοια. Στην καλύτερη περίπτωση, το περιστατικό θα εντείνει τα αιτήματα της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ για επιβολή περαιτέρω κυρώσεων, το οποίο θα οξύνει ακόμα περισσότερο τις εντάσεις.

Το Πλαίσιο

H γεωγραφική θέση και η φύση του περιστατικού έχουν δώσει τροφή για νέα σενάρια σχετικά με την άμεση εμπλοκή του Ιράν.

Η επίθεση συνέβη έξω από τις ιρανικές ακτές κοντά στο Στενό του Ορμούζ – αρκετά μακριά από τους συμμάχους του Ιράν στην Υεμένη, τους Χούθι, οι οποίοι στο παρελθόν έχουν βάλει στο στόχαστρο πλοία στην περιοχή, στο πλαίσιο του αγώνα τους κατά της σαουδαραβικής συμμαχίας που αντιμάχεται την Τεχεράνη.

Αν και δεν είναι απίθανο, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο για τους Χούθι να πραγματοποιήσουν μια τέτοια επίθεση. Επιπλέον, οι πρώτες αναφορές καταδεικνύουν ότι οι δράστες χρησιμοποίησαν βαρύ στρατιωτικό εξοπλισμό, όπως τορπίλες, αντιπλοϊκούς κατευθυνόμενους πυραύλους ή – αν και λιγότερο πιθανό – ναυτικές νάρκες· αν και οι Χούθι διαθέτουν τέτοιο εξοπλισμό, οι βάσεις τους βρίσκονται πολύ μακριά για να μεταφέρουν τέτοια όπλα στην περιοχή χωρίς να εντοπιστούν.

Το Ιράν, αντίθετα, θα μπορούσε να πετύχει εύκολα τέτοιους στόχους, δεδομένης της εγγύτητας του και τα όπλα που διαθέτει. Ωστόσο, επειδή κάποια σημάδια δείχνουν το Ιράν αυτό δεν σημαίνει ότι η Τεχεράνη επιτέθηκε ενάντια στα δεξαμενόπλοια έξω από τις ακτές της.

Σε κάθε περίπτωση όσες περισσότερες λεπτομέρειες έρχονται στην επιφάνεια, τόσο θα μεγαλώνει η βεβαιότητα για το ποιος βρίσκεται πίσω από την επίθεση..

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1686222/oi-epitheseis-sta-tanker-kai-o-kindynos-syrraxhs-h.html

What Turkey’s S-400 missile deal with Russia means for Nato

Από
anixneuseis
-
0

Jonathan MarcusDiplomatic correspondent
  • 13 June 2019
Russian S-400s in Ukraine's Crimea peninsula. Photo: November 2018Image copyrightGETTY IMAGES
Image captionTurkey’s decision to buy Russia’s S-400 missile system has strained ties with Nato allies

The US and Turkey – one of Washington’s key Nato allies – appear to be on a collision course this summer.

Turkey insists it will go ahead with the purchase of an advanced Russian S-400 air defence system. The first missiles and their associated radars could start to be delivered in July.

The US is urging Ankara to re-consider. It is warning that if the deal goes ahead then Turkey will be cut out of the F-35 warplane programme – the advanced US aircraft that will equip many Nato air forces over the coming decade.

So this is a controversy that has security, strategic and industrial dimensions. It raises questions about Turkey’s reliability as a Nato partner and the diplomatic course that it is pursuing. And given its key geographical location on the alliance’s southern flank – not to mention its role in the Syrian crisis – Turkey is not a country that Nato can turn its back on.

Washington’s concerns about Turkey’s purchase of the S-400 stem from both practical and security considerations.

The S-400 is a generic name for a variety of air defence systems configured in slightly different ways. But whatever version Turkey is buying, the simple fact is that the Russian system cannot be easily incorporated into the wider Nato air-defence system in the region.

This matters because air defences – and we are talking here about defending against both manned aircraft and ballistic missiles – comprise a variety of radars and missiles, each tailored to dealing with particular kinds of threats at particular altitudes.

So the whole is more than just the sum of the parts. Remove one crucial element from the mix by insisting upon a stand-alone system, and the overall defence is weakened.

Russia makes very good air defences. But installing a new system in a Nato member like Turkey is going to require trainers and on-the-ground support which raises all sorts of security concerns. What else might the Russians learn as they help to install and calibrate the weapons?

This is especially worrying for the Americans because Turkey is planning to deploy advanced US-built F-35 warplanes. Indeed, the first couple have already been handed over to Turkey in the US, where Turkish pilots have already been training on them.

Media captionF-35s on HMS Queen Elizabeth carry out the first “rolling” landing.

The US fears that a Russian presence and involvement in Turkey’s air defences, operating alongside the F-35, could enable Moscow to glean all sorts of useful intelligence.

Turkey insists that the missiles and the bases where the F-35 will operate will be geographically separate. It is also clear that Russia already has the means to gather all sorts of useful data on the F-35. It is already in operational service with the Israeli Air Force and its activities are being closely monitored by Russian radars in Syria.

But the US is far from happy at the Turkish decision. It is not willing, as one US commander put it, “to share the capabilities of the F-35 with Russia”. Efforts to try to integrate the S-400 into Turkish defences could indeed reveal all sorts of details about Nato air defences and the capabilities of its aircraft.

And earlier this month the Trump administration made its response crystal clear. A letter from acting US Defence Secretary Patrick Shanahan to his Turkish counterpart warned that if the deal goes ahead then all Turkish pilots training in the US would have to leave the country by 31 July.

Presentational white space

The US has already halted delivery of equipment related to the F-35 programme to Turkey and there will be industrial implications as well.

Turkey is a partner in the programme manufacturing some elements of the aircraft and designated as one of several maintenance sites for its engines. Some 937 separate parts for the F-35 are manufactured in Turkey, about 400 of which are made exclusively there. The US is already taking steps to source these parts elsewhere. Turkey is effectively being frozen out of the F-35 project, although US officials insist that all of this is reversible if Turkey changes its mind.

This is an extraordinary row between two Nato allies and, if Turkey insists upon going ahead with the deal, raises all sorts of questions about Ankara’s standing within the Atlantic alliance.

This will not in itself precipitate Turkey’s departure from Nato. But Turkey is already at loggerheads with the US over Washington’s support for the Kurds in Syria while the increasingly authoritarian style of the Turkish leadership puts it at odds with the liberal values of many other Nato members.

Its tactical flirtation with Russia – obviously another key player in Syria – only adds additional tension to the mix.

How does the S-400 work?

Diagram of how S-400 missile system works
  1. Long-range surveillance radar tracks objects and relays information to command vehicle, which assesses potential targets
  2. Target is identified and command vehicle orders missile launch
  3. Launch data are sent to the best placed launch vehicle and it releases surface-to-air missiles
  4. Engagement radar helps guide missiles towards target

https://www.bbc.com/news/world-europe-48620087

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την ΑΟΖ

Από
anixneuseis
-
0
aviketos.com

Με επιχειρήματα βασισμένα στο διεθνές δίκαιο  και με 14  χάρτες ο γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης Τάσος Τζιωνής, ανέλυσε σε συνάντηση με δημοσιογράφους τις θέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας στο θέμα υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Επίσης , ανέτρεψε τις αιτιάσεις της Άγκυρας, που επικαλείται για τις παράνομες ενέργειες της στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η ενημέρωση σήμερα των δημοσιογράφων, όπως και προ δεκαημέρου των διπλωματών της Ε.Ε, οφείλεται στο γεγονός ότι οι εξελίξεις στην υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, από την ημέρα που το τουρκικό γεωτρύπανο «Fatih» (Πορθητής) εγκαταστάθηκε στα 36,6 ναυτικά μίλια δυτικά του Ακάμα, κρίνονται ως «πολύ ανησυχητικές» για την Κύπρο , την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις εταιρείες , που διενεργούν γεωτρήσεις για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Σημειώνεται ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν παραβιάζουν μόνο τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα διακόπτουν τη συνέχεια των θαλάσσιων υδάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ξεκινούν από τη Σκανδιναβία.

Ο πρέσβης Τ. Τζιωνής ενημερώνει τους δημοσιογράφους

Ειδικότερα, ο πρέσβης Τ. Τζιωνής τόνισε μεταξύ άλλων:

*Ελλείψει συμφωνίας τα όρια της ΑΟΖ της Κύπρου με την Τουρκία είναι η μέση γραμμή.

*Οι τουρκικές γεωτρητικές δραστηριότητες παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας της, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο (UNCLOS και εθιμικό)

*Με δική της παραδοχή, η διεκδίκηση της Τουρκίας σε υφαλοκρηπίδα στα δυτικά της Κύπρου δεν αφορά σε δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

*Στη βάση του διεθνούς δικαίου, το ψευδοκράτος δεν μπορεί να έχει τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην Κύπρο, ούτε υπάρχει οποιαδήποτε νομική βάση για τη διενέργεια γεωτρήσεων σε σχέση με τους φυσικούς πόρους της Κύπρου. 

*Το γεγονός ότι η Τουρκία έχει μεγαλύτερη ακτογραμμή από την Κύπρο δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να της διατεθεί ευρύτερος θαλάσσιος χώρος

Θαλάσσια ύδατα της Ε.Ε

Θαλάσσια ύδατα της Ένωσης

*Τα Θαλάσσια ύδατα τα οποία υπάγονται στην κυριαρχία και τη δικαιοδοσία των Κ-Μ της ΕΕ
*Συνέχεια του Θαλάσσιου χώρου από τη Βαλτική Θάλασσα, περικλείοντας τα Κ-Μ ΕΕ και καταλήγοντας στην Αν. Μεσόγειο
*Τα θαλάσσια όρια της Κύπρου με τα τρίτα γειτονικά κράτη, δηλαδή Τουρκία, Συρία, Λίβανο, Ισραήλ και Αίγυπτο, αποτελούν και τα νοτιότερα και νοτιο-ανατολικότερα όρια της ΕΕ .

Θαλάσσια ύδατα της Ένωσης (2)

*Σχετική νομοθεσία της ΕΕ εφαρμόζεται εντός των ενωσιακών υδάτων (π.χ σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος, την ασφάλεια των υπεράκτιων εγκαταστάσεων, την αγορά φυσικού αερίου κτλ.)

Χωρική Θάλασσα

*12 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης
*Η Κ.Δ. ασκεί πλήρη κυριαρχία στην ζώνη αυτή, όπου εφαρμόζονται όλοι οι νόμοι της ΚΔ
*Εθνικός εναέριος χώρας
*Συνορεύουσα ζώνη:
Παρακείμενη της χωρικής Θάλασσας το όριο της οποίας είναι 24 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης (Θαλάσσια ζώνη εύρους 12 ναυτικών μιλίων)Γραμμές βάσης της Κύπρου

 

*H ΚΔ έχει δικαίωμα να ασκεί τον απαραίτητο έλεγχο για να εμποδίζει ή να τιμωρεί την παραβίαση στο έδαφός της ή στα χωρικά της ύδατα των τελωνειακών, φορολογικών, μεταναστευτικών ή υγειονομικών της νόμων και κανονισμών.

Υφαλοκρηπίδα
*O  θαλάσσιος βυθός και το υπέδαφος των υποθαλάσσιων περιοχών που εκτείνονται πέραν της χωρικής Θάλασσας της ΚΔ. Τα όρια της είναι τα ίδια με τα όρια της ΑΟΖ της ΚΔ.
*Κάθε παράκτιο κράτος έχει αυτοδικαίως (ipso facto) και εξ υπαρχής (ab initio ) αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα σε σχέση με τους φυσικούς πόρους της υφαλοκρηπίδας του
ΑΟΖ

 

Τα όρια της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κύπρου

*Η Κύπρος κήρυξε ΑΟΖ το 2004. Ελλείψει συμφωνίας τα όρια της ΑΟΖ είναι η μέση γραμμή. *Αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα για την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζώντων ή μη ζώντων, των υδάτων, τoυ βυθού και του υπεδάφους, και δικαιοδοσίες (θαλάσσιο περιβάλλον, Θαλάσσια επιστημονική έρευνα, εγκαταστάσεις)
*Η κήρυξη Θαλάσσιας ζώνης είναι εξ ορισμού μια μονομερής κυριαρχική πράξη του παράκτιου κράτους
*Αποκλειστικά δικαιώματα — αν ένα παράκτιο κράτος δεν ασκεί το δικαίωμα εξερεύνησης ή εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, κανένα άλλο κράτος μπορεί να προβεί σε τέτοιες δραστηριότητες χωρίς τη συναίνεση ταυ παράκτιου κράτους (Α772 UNCLOS)

Τουρκική παράνομη γεώτρηση εντός υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κύπρου

*Το γεωτρύπανο «Fatih» της κρατικής Τουρκικής Εταιρείας Πετρελαίου (ΤΡΑΟ), συνοδευόμενο από τουρκικές φρεγάτες και υποβρύχια, εγκαταστάθηκε στις 4 Μαΐου εντός της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας
*Γεωτρητικός στόχος: 36,6 νμ από την εγγύτερη ακτή της Κύπρου
3ο νμ από τη μέση γραμμή ανάμεσα στις ακτές των δύο κρατών, προς την ακτή της Κύπρου
σε απόσταση, τουλάχιστον 83 νμ από την εγγύτερη ακτή της Τουρκίας .

Τουρκικός γεωτρητικός στόχος

*Αγγελία προς ναυτιλομένους 0560/19 — Ράδιο Αττάλεια —ανακοινώθηκαν οι γεωτρητικές δραστηριότητες του « Fatih» και υποστηρικτικών πλοίων, μεταξύ 3 Μαΐου και 3 Σεπτεμβρίου 2019
*Οι τουρκικές γεωτρητικές δραστηριότητες παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας της, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο (UNCLOS και εθιμικό)

Η τουρκική γεώτρηση δεν γίνεται προς όφελος των Τουρκοκυπρίων

Διεκδικήσεις Τουρκίας σε υφαλοκρηπίδα στην Αν. Μεσόγειο, περιλαμβανομένων εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ

*Το σημείο γεώτρησης βρίσκεται εντός θαλάσσιας περιοχής την οποία διεκδικεί, χωρίς εύλογη βάση, η Τουρκία ως μέρος της δικής της υφαλοκρηπίδας.
*Με δική της παραδοχή, η διεκδίκηση της Τουρκίας σε υφαλοκρηπίδα στα δυτικά της Κύπρου δεν αφορά σε δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας.
*Πρόκειται για διεκδίκηση υφαλοκρηπίδας αποκλειστικά για το Τουρκικό κράτος.
Αυτό εναντιώνεται τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων οι οποίοι, μαζί με τους Ελληνοκύπριους, θα αποστερηθούν τα οφέλη από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της δυτικής υφαλοκρηπίδας/AQZ της Κύπρου.

«Αδειοδότηση» στην ΤΡΑΟ από το ψευδοκράτος

*Οποιεσδήποτε γεωτρητικές δραστηριότητες διεξάγονται εκ μέρους ή προς όφελος του ψευδοκράτους είναι παράνομες.
*Στη βάση του διεθνούς δικαίου, το ψευδοκράτος δεν μπορεί να έχει τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην Κύπρο, ούτε υπάρχει οποιαδήποτε νομική βάση για τη διενέργεια γεωτρήσεων σε σχέση με τους φυσικούς πόρους της Κύπρου.

Τουρκική θεώρηση αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Κύπρου

*Το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος στην Κύπρο είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία έχει όλα τα δικαιώματα που προβλέπει το διεθνές δίκαιο σε σχέση με το έδαφος του νησιού, καθώς και την παρακείμενη θάλασσα.
Οποιεσδήποτε ενέργειες είτε από το ψευδοκράτος είτε από την Τουρκία είτε από οποιαδήποτε εταιρεία, περιλαμβανομένης της ΤΡΑΟ, εντός της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κύπρου είναι παράνομες και άκυρες

Θαλάσσια οριοθέτηση Κύπρου-Τουρκίας

*Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ ανάμεσα σε δύο κράτη γίνεται με
συμφωνία στη βάση του διεθνούς δικαίου, με σκοπό να επιτευχθεί ένα ευθύδικο αποτέλεσμα.
*Η Κύπρος έχει κατ’ επανάληψη καλέσει την Τουρκία σε διαπραγμάτευση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Αυτή η πρόσκληση προς την Τουρκία επαναλήφθηκε με επιστολή προς τον ΓΓ ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου 2018.
✓ Η Τουρκία απέρριψε οποιεσδήποτε προσπάθειες για ειρηνική διαπραγμάτευση και κατέφυγε σε ενέργειες που διακινδυνεύουν και παρεμποδίζουν την επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας, παραβιάζοντας τα άρθρα 74§3 και 83ξ’3 της UNCLOS
• Την ίδια ημέρα της εγκατάστασης του «Fatih», εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ ,η ΚΔ κατέθεσε στον ΓΓ ΟΗΕ τις γεωγραφικές συντεταγμένες του βόρειου και βορειοδυτικού ορίου της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της, το οποίο αποτελεί τη μέση γραμμή μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας (Ν Ref.: Μ.Ζ.Ν.144.2019.1Ο5), με σκοπό την ακριβή αποτύπωση του ορίου της κυπριακής δικαιοδοσίας,

      Συντεταγμένες της μέσης γραμμής Κύπρου-Τουρκίας, ως κατατέθηκαν στον ΟΗΕ 

Χρήση διεθνούς μηχανισμού επίλυσης διαφορών
Κύπρος και Τουρκία θα μπορούσαν να προσφύγουν σε διεθνή μηχανισμό επίλυσης διαφορών (πχ συνδιαλλαγή, διαιτησία, ΔΔΔ κλπ) μια την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους
✓ Η Τουρκία:
δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην UNCL05,
δεν αποδέχεται την αναγκαστική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
✓ Επέλεξε να κρατήσει τον εαυτό της εκτός του πλαισίου τέτοιων διαδικασιών επίλυσης διαφορών.
*Απόρριψη της μέσης γραμμής από την Τουρκία
Στην απουσία συμφωνίας οριοθέτησης, μόνο διεκδικήσεις έως και τη μέση γραμμή θεωρούνται καλόπιστες και, άρα, αποδεκτές
*Η Κύπρος θεωρεί ως το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της τη μέση γραμμή με την Τουρκία.
*Οι τουρκικές διεκδικήσεις, ωστόσο, επεκτείνονται πολύ πέρα από τη μέση γραμμή, κατά τρόπο καταχρηστικό ως προς το διεθνές δίκαιο.
*Δεν υπάρχει εύλογη βάση στο διεθνές δίκαιο για τις τουρκικές αξιώσεις στη δυτική Θαλάσσια περιοχή της Κύπρου.

Μέση γραμμή στην Αν. Μεσόγειο

*Δεν υπάρχουν ειδικές/σχετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την μετακίνηση της προσωρινής μέσης γραμμής οριοθέτησης στην Αν. μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας.
*Το γεγονός ότι η Τουρκία έχει μεγαλύτερη ακτογραμμή από την Κύπρο δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να της διατεθεί ευρύτερος θαλάσσιος χώρος
*Η Αίγυπτος διαθέτει μεγαλύτερη ακτογραμμή από την Κύπρο (ανάλογη με αυτή της Τουρκίας) – Η Συμφωνία Οριοθέτησης ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου 2003 βασίζεται στη μέση γραμμή.
*ΟΛίβανος και το Ισραήλ έχουν επίσης συμφωνήσει τα θαλάσσια τους σύνορα με την Κύπρο σύμφωνα με τη μέση γραμμή.
*Υπάρχει γενική αποδοχή από τη διεθνή κοινότητα και από τα κράτη της περιοχής ότι η μέση γραμμή είναι η σωστή προσέγγιση για την επίτευξη μιας δίκαιης οριοθέτησης.

Χαρακτηρισμός της περιοχής ως «διαφιλονικούμενη»

*Τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στην υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της δεν δύνανται να καταργηθούν από μια ανακοίνωση ενός άλλου κράτους που υποστηρίζει ότι έχει διεκδικήσεις σε περιοχή της υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της
*Προκειμένου να υπάρξει μια γνήσια διαφορά απαιτείται από το άλλο κράτος να παρουσιάσει μια εύλογη νομική διεκδίκηση στην υπό αμφισβήτηση περιοχή.
*Μη επαρκώς στοιχειοθετημένες διεκδικήσεις δεν μπορούν να στερήσουν από ένα παράκτιο κράτος τα δικαιώματά του σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ή να απαιτήσουν την εγκατάλειψη της άσκησης αυτών των δικαιωμάτων.

Νομικά μέτρα εναντίον εταιρειών που συνεργάζονται με την ΤΡΑΟ στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ

Ευρωπαϊκές και διεθνείς εταιρείες εντός της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κύπρου – σήμερα

*Άμεση ή έμμεση συμμετοχή οποιασδήποτε εταιρείας, χωρίς τη ρητή συναίνεση της Κυβέρνησης της ΚΔ, αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα (ποινές πέραν του € 1.000.000 και/ή 5 χρόνια φυλάκιση) σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία:
-Περί της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και Υφαλοκρηπίδας Νόμος (Ν. 64(1)/2004)

-Περί Υδρογονανθράκων (Αναζήτηση, Έρευνα & Εκμετάλλευση) Νόμος (Ν. 4(1)/2047) Οι διευθύνοντες σύμβουλοι και άλλοι αξιωματούχοι των εταιρειών που διαπράττουν αδίκημα έχουν επίσης ποινική ευθύνη Ποινικός κώδικας – οποιοδήποτε πρόσωπο είναι συνεργός στη διάπραξη αδικήματος είναι επίσης ποινικά υπεύθυνο
*Οι αρμόδιες αρχές συλλέγουν όλες τις σχετικές πληροφορίες αναφορικά με πρόσωπα (νομικά και φυσικά) τα οποία συμμετέχουν στις γεωτρητικές δραστηριότητες του «Fatih» – ειδικότερα σε σχέση με τις εταιρείες, οι οποίες παρά τις επαναλαμβανόμενες γραπτές προειδοποιήσεις μας, συνεχίζουν να συνεργάζονται με την ΤΡΑΟ.
*Προχωρούν ταυτόχρονα σε έκδοση ενταλμάτων σύλληψης εναντίον των προσώπων που συμμετέχουν στην υπό αναφορά παράνομη γεώτρηση

Ανακαλύψεις εντός της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κύπρου

*Μέτρα εναντίον της ΤΡΑΟ και συνεργαζόμενων εταιρειών σε ευρωπαϊκό επίπεδο
*Συμπεράσματα Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, 22 Μαρτίου 2018: Καταδίκη των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο (5ΑΙΡΕΜ) Πλήρης αλληλεγγύη ΕΕ προς την Κύπρο

*Την ίδια μέρα της εγκατάστασης του «Fatih» – η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Federiεa Mogherini,
εξέφρασε τη σοβαρή ανησυχία της ΕΕ για  την εξαγγελθείσα πρόθεση της Τουρκίας να πραγματοποιήσει δραστηριότητες γεώτρησης στην ΑΟΖ της Κύπρου
κάλεσε την Τουρκία να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και να απόσχει από οποιαδήποτε τέτοια παράνομη ενέργεια στη ΑΟΖ, προειδοποιώντας ότι η ΕΕ θα αντιδράσει με πλήρη αλληλεγγύη προς την Κύπρο.
*Η Κύπρος, ως κράτος-μέλος ΕΕ, Θα χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα σύμφωνα με την νομοθεσία της ΕΕ, εναντίον οποιασδήποτε τρίτης χώρας, οντότητας ή προσώπων που ενεργούν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και της εθνικής νομοθεσίας της.

Τουρκικές διεκδικήσεις εντός υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της Κύπρου για την Τουρκία και τους ΤΚ

 

SAIPEM (02/2018)

 

Παράνομες σεισμικές έρευνες – BARBAROS (Οκτώβριος 2018 – σήμερα)

http://aviketos.com/ola-osa-prepei-na-gnorizete-gia-tin-aoz/

ΠΑΡΙΣΙ: Παγκοσμιοποίηση και λεσβίες …αποκαθήλωσαν  τη Δημοκρατία!

Από
anixneuseis
-
0

της Κarine Βechet-Golovko*

Η δύναμη του λόμπι των ΛΟΑΤ δεν είναι ούτε είδηση ούτε έκπληξη. Ποιος σήμερα θα τολμήσει να επικρίνει τη λατρεία των ΛOAT; Κανείς. Αυτός ο αυθάδης θα παραδίδονταν αμέσως στην κατακραυγή της ορθής λαϊκής συνείδησης. Αυτά μόνο στο σπίτι και στους φίλους. Και πάλι, προσέχοντας. Κάθε κοινωνία με ισχυρή ιδεολογική διάσταση δημιουργεί έναν κώδικα δεοντολογίας, όλο και πιο άκαμπτο, καθώς η ιδεολογική πίεση είναι ισχυρή. Η Γαλλία μπαίνει κρυφά στο χορό.

Δεξιά, η Πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι μετονομάστηκε σε Πλατεία Λεσβιασμού!!! Αριστερά, ο Λεόν Ζουώ είχε την ατυχία να είναι Γάλλος, συνδικαλιστής και χριστιανός, ιδιότητες παρωχημένες την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ετσι, η οδός που έφερε το όνομά του μετονομάστηκε σε Αντζελα Νταίηβις, προς τιμήν της Αμερικανίδας ακτιβίστριας.

Ολοκληρωτισμός εν όψει

Η λατρεία των ΛΟΑΤ είναι μια τέλεια απεικόνιση της εκτροπής της εποχής μας. Ρηχή, αλλά θέλει να αλλάξει τον άνθρωπο από μέσα, κατά την εικόνα της, χωρίς συγκρότηση και με πολλές αξιώσεις. Τα συνθήματα έχουν αντικαταστήσει τη σκέψη. Λατρεία που προεξοφλεί την κυριαρχία της μειονότητας επί της πλειονότητας. Με δυο λόγια, στοιχείο μιας ολοκληρωτικής τάσης – ήπιας. Χωρίς άρματα ή κανόνια, επειδή όλοι πρέπει να την αποδέχονται χαρούμενοι και με καλή διάθεση, με κέφι να μπουν στο δρόμο του Καλού, της Ανοχής. Σε αυτό το ζήτημα είναι αποκλειστική, δεν αφήνει περιθώρια για άλλη εναλλακτική θέση. Αυτή η απόλυτη Ανοχή πρέπει να είναι ορατή και ως εκ τούτου έχουν το δικαίωμα να κάνουν δυναμικές εμφανίσεις, όπως στο μάρκετινγκ, επειδή πρόκειται για μάρκετινγκ, με “ημέρες επίδειξης”, όπου με την ευκαιρία μετονομάζουν το Παρίσι – μα την αλήθεια, υπερβολικά παλιομοδίτικο, με τη «Δημοκρατία» του και τους ήρωες μιας άλλης εποχής. Ζήτω οι λεσβίες! Αυτές οι λεσβίες, το μέλλον του άνδρα, οι οποίες λυπούνται τόσο που δεν είναι επειδή τον φοβούνται. Και τόσο οικολογική, χωρίς αναπαραγωγή, χωρίς ρύπανση. Η λατρεία της μοναξιάς αναγόμενη σε ελευθερία – υπό όρους.

Καθαίρεση του Λεόν Ζουώ, Γάλλου συνδικαλιστή, ο οποίος είχε την ατυχία να αγωνίζεται για ένα χριστιανικό συνδικαλισμό (τι ιδέα και αυτή, μάλιστα, να του δώσουν μια οδό: χριστιανός και συνδικαλιστής!..) και με ένα όνομα παρόμοιο, πραγματικά αναχρονιστικό. Εν συντομία, συνδικαλισμός και γαλλική χροιά στα σκουπίδια, Άντζελα Ντέιβις**, λοιπόν, με περίσσεια συμπάθεια! Ποιος εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων; Οταν δεν υπάρχει πλέον εργασία, ο αγώνας δεν έχει νόημα. Όσον αφορά στη Δημοκρατία, έχει κάποια σημασία όταν έχουμε την ΕΕ και την παγκοσμιοποίηση; Ο “Λεσβιασμός” είναι το μέλλον! Με λίγα λόγια, ευκαιρία το Παρίσι να αποκτήσει καινούρια όψη.

Αλλά οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν μόλις βάλουν τις “πραγματικές” ταμπέλες, γιατί οι “ήρωες” που αναζητά η εποχή μας είναι κυριολεκτικά άγνωστοι. Πρέπει να τους δημιουργήσουν. Κανένα πρόβλημα, θα μετονομάσουν τελικά δρόμους και πλατείες της πόλης, ώστε οι καλοί μας πολίτες να μάθουν να εξοικειωθούν με τους νέους τους ήρωες, αυτούς που τους δείχνουν το δρόμο του καινούριου ανθρώπου.

«Για το μήνα – δεν αρκούσε μια μέρα, ούτε μια βδομάδα! – της περηφάνειας» τα Τραίνα Μεγάλης Ταχύτητας στη Γαλλία βάφτηκαν στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τέτοια χαρά ούτε στις 14 Ιουλίου, στην πτώση της Βαστίλης!…Τι τύχη! Οι ταραχές στη Νέα Υόρκη μια νύχτα του 1969 θα εισέλθουν στην ιστορία της γαλλικής κοινωνίας, επειδή η αμερικανική ιστορία είναι η ιστορία της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας. Εστω. Αλλά αν όλα είναι παγκόσμια, μπορούμε να αναδείξουμε τον αγώνα των Χριστιανών για παράδειγμα; Όχι, αυτό είναι υπερβολικά … χριστιανικό. Η εργατική πάλη έχει τις θρυλικές μορφές της· όχι, όχι και αυτούς, όχι επίδειξη. Γιατί, τα κοινωνικά προβλήματα είναι σήμερα πιο σημαντικά για τη γαλλική κοινωνία από την περιθωριακή κατάσταση των ΛΟΑΤ. Και βέβαια, η παγκοσμιοποίηση αδιαφορεί πλήρως για το φάντασμα της γαλλικής βιομηχανίας, και που ξέρεις, οι εργαζόμενοι μπορεί… Και τότε θα έβγαιναν στα ΜΜΕ οι ήρωες της οικονομίας. Εκτός και αν πρόκειται για αυτό το μυθικό “μέλλον”, με  πασίγνωστους ήρωες, αλλά των οποίων τα πραγματικά επιτεύγματα … πώς να το πω … είναι πιθανό να καθυστερήσουν πολύ. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται αύριο  όλοι να πάνε στη δουλειά τους με ένα “ιπτάμενο αυτοκίνητο” (μην το συγχέεται με το ελικόπτερο, παρακαλώ). Τελικά, οι ηγετικές ομάδες προβάλλουν την εικόνα των ηρώων που θέλουν να στείλουν σύμφωνα με τον κοινωνικό κώδικα για να αφομοιωθούν από τη μάζα.

Ωστόσο, θα ήταν ωραίο να κυκλοφορούν όχι μόνο ΛΟΑΤ Tραίνα Μεγάλης Ταχύτητας, αλλά φανταστείτε TΜΤ με οικογενειακές φωτογραφίες για την Ημέρα της Μητέρας και την Ημέρα του Πατέρα, με μια φάτνη και έναν Άγιο Βασίλη για το Δεκέμβριο. Μπορείτε να βρείτε πολλές άλλες καλές ιδέες. Και όπως οι Γαλλικοί Σιδηρόδρομοι, παραθέτω: “Μια εταιρεία χωρίς αποκλεισμούς, ιστορικά ριζωμένη στον αγώνα για σεβασμό προς την ποικιλομορφία”. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί πρόβλημα. Εκτός αν η “ποικιλομορφία” είναι μόνο ιδεολογική ομοιομορφία;

 «Καινούριος» άνθρωπος

Οι ομοφυλόφιλοι πάντα υπήρχαν. Αντίθετα, η λατρεία των ΛΟΑΤ είναι αρκετά πρόσφατη στις σύγχρονες κοινωνίες. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, μεταξύ άλλων, να αποσπάσουν την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα που συσσωρεύονται και τα οποία οι πολιτικοί αδυνατούν να λύσουν, να δώσουν στους ανθρώπους ψευδείς στόχους και ψευδή αίτια για να εξαντλήσουν την ενεργητικότητά τους. Ετσι, κυριαρχούν στο λόγο, καταλαμβάνουν το μυαλό, καθιστούν δυνατή την προσποίηση ότι ασκούν πολιτική και τυποποιούν τις κοινωνίες. Όλα αυτά προκειμένου να γίνει ένας καινούριος άνθρωπος, ένας ακόμη, όπως σε κάθε ιδεολογική κυριαρχία. Είναι ένα εργαλείο μεταμόρφωσης του ανθρώπου, είναι το σήμα του ολοκληρωτισμού.

Αυτή η χοντροκομμένη, χωρίς καμιά λεπτότητα, προσέγγιση, που αποφαίνεται για το Καλό και το Κακό, που επιβλήθηκε με τόσο πρωτόγονο τρόπο είναι μια καινοτομία για τη Γαλλία, που καιρό τώρα παινεύεται για την ελαφρότητα της, για τη δεξιοτεχνία με την οποία κατόρθωσε να οδηγήσει τα πράγματα ομαλά και απαλά εκεί που ήθελε, χωρίς όμως εξαναγκασμό και χωρίς να κρίνει. Θα πάτε εκεί αν θέλετε, διαφορετικά, τίποτα σοβαρό, θα ακολουθήσετε την πορεία σας. Σας έβαζαν σε πειρασμό τα ωραία θέλγητρα. Αυτή η περίοδος έχει τελειώσει, ίσως επειδή τα ψεύτικα θέλγητρα έχουν πέσει και αυτός ο κόσμος έχει αποκαλύψει τη φτώχεια του, τη θλίψη του. Σε όλα τα επίπεδα. Η ομοιομορφία είναι εξαθλίωση. Επομένως, δεν υπάρχει επιλογή, διότι η επιλογή είναι ιδεολογικά χαμένη.

**Μάλλον γι’ αυτή της την άποψη την προέκρινε ο Δήμος του Παρισιού: «Δεν συμφωνώ με εκείνες τις φεμινίστριες που καταδικάζουν την πορνεία ζητώντας την απαγόρευσή της…» (www https://www.lifo.gr/guide/culturenews/i_was_there/172612)

* Γαλλίδα παντρεμένη με Ρώσο, η Karine Bechet-Golovko είναι νομικός και καθηγήτρια, ειδική στο ρωσικό δίκαιο. Διεθνής εμπειρογνώμονας, διδάσκει στη Μόσχα σε δικηγόρους συνταγματική υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διδάσκει επίσης στο Πανεπιστήμιο Ευρωπαϊκών Ανθρωπιστικών Επιστημών του Βίλνιους.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:http://www.comite-valmy.org/spip.php?article11302

La sœur du prince saoudien MBS va être jugée à Paris

Από
pcuser
-
0

La princesse Hassa bint Salmane, 43 ans, est poursuivie pour vol, complicité de violences et de séquestration. L’affaire avait été révélée par « Le Point » en 2016.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΔΥΝΑΜΗ ΘΕΣΗ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΦΟΒΙΑ.

Από
anixneuseis
-
0

-Το θέμα πήρε διαστάσεις απο το άρθρο Σημίτη και την αναπαραγωγή ενός φοβικού συνδρόμου που διέκρινε τον πρώην πρωθυπουργό και έχει επηρεάσει το σύνολο της κρατικής διοίκησης. Με δύο λόγια λέει να δώσουμε για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Το κεφάλι μας, με την Τουρκία, δεν θα το έχουμε ήσυχο ό,τι και αν δώσουμε. Άρα, κάπου αλλού βρίσκεται η λύση. Στην ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και στην διαμόρφωση μιας αντίληψης ότι κάποια στιγμή μπορεί να πολεμήσουμε με την Τουρκία.
-Η Τουρκία σήμερα δρα με την πεποίθηση πως ό,τι και να κάνει η Ελλάδα δεν θα αντιδράσει. Αυτό την κάνει ιδιαιτέρως προκλητική ακόμη και όταν είναι αδύναμη.
-Αυτήν την περίοδο η Τουρκία είναι, πράγματι, αδύναμη. Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ κρέμονται απο μια κλωστή, να κάνει πίσω δεν μπορεί (σε σχέση με τους S-400) διότι θα αντιδράσει η Ρωσία εκεί που πονά την Άγκυρα (Συρία- Κουρδικό), η οικονομία της είναι σε άσχημη κατάσταση, οι εκλογές, για τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χαθούν, οι σχέσεις της με Ευρώπη και άλλες χώρες δεν είναι καλή. Και η Τουρκία είναι σιγουρατζής. Ενεργεί εκεί που είναι σίγουρη ότι θα κερδίσει.
– Όλη αυτή η κατάσταση δεν ευνοεί μια κλιμάκωση της έντασης με την Ελλάδα σε επικίνδυνο σημείο.
-Παρόλα αυτά δεν αποκλείεται να προκαλέσει η Τουρκία. Γιατί; Διότι είναι σίγουρη πως η Αθήνα δεν θα αντιδράσει ό,τι και να κάνει η Άγκυρα. Ναι, το ελληνικό πολιτικό απαράτ είναι τόσο φοβισμένο διότι πρωτίστως αγνοεί τη φύση και την ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς αλλά και τις δυνατότητες αντιπαράθεσης.
-Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να προκαλέσει η Τουρκία. Ο πιο ενοχλητικός είναι να στείλει το ερευνητικό της πλοίο στην ΑΟΖ που προσδιορίζεται απο το Καστελόριζο. Η κυβέρνηση το φοβάται αυτό διότι αν συμβεί απο τη μια δεν θα ξέρει τι να κάνει και απο την άλλη θα έχει πολιτικές επιπτώσεις στο εσωτερικό ενόψει εκλογών.
-Θα μπορούσε, όμως, η Τουρκία να προκαλέσει με την αποστολή δεκάδων UAV στον ελληνικό εναέριο χώρο και την Ελλάδα να στέλνει F-16 να τα αναχαιτίσει.
-Χρειάζεται σοβαρότης, σωφροσύνη αλλά και αποφασιστικότητα για την αντιμετώπιση της Τουρκίας. Και προπαντός, ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων με σύγχρονα και προσιτά, οικονομικά, όπλα

Πώς η Αχαΐα έγινε το… Οχάιο της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019, 22:30

Ο κύβος ερρίφθη και ξαφνικά η έβδομη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας γίνεται ένα πεδίο μάχης και συμβολισμών για έναν πρώην Πρωθυπουργό, έναν νυν και έναν εν αναμονή. Ξαφνικά η Αχαΐα έγινε η πιο ακριβοθώρητη… swing state των ελληνικών εκλογών.

Στις ΗΠΑ αν θέλεις να κερδίσεις την προεδρία πρέπει να κερδίσεις το Οχάιο. Στην Ελλάδα ξαφνικά όλοι θέλουν να κερδίσουν την Αχαΐα! Eνας πρώην Πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου, ένας νυν, ο Αλέξης Τσίπρας, και ένας εν αναμονή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όλοι τους θέλουν να εκλεγούν στην πολυπληθέστερη περιφέρεια της Πελοποννήσου, δίνοντας εκεί τη μάχη (όχι του σταυρού πάντως, αλλά των συμβολισμών).

Το παράδοξο είναι ότι, για να μιλήσουμε με όρους αμερικανικής πολιτικής, η Αχαΐα δεν είναι bellwether, δεν «δείχνει» απαραίτητα τη νίκη, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ με το Οχάιο. Αλλά τα τρία μεγαλύτερα κόμματα μοιάζουν να επιλέγουν να δώσουν εκεί μια μεγάλη μάχη.

Στις ΗΠΑ, από τις αποκαλούμενες swing states, τις πολιτικά αμφιταλαντευόμενες μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών πολιτείες, αυτή που «δείχνει» περισσότερο από κάθε άλλη την προεδρία είναι το Οχάιο. Μεταπολεμικά, μόνον ένας υποψήφιος πρόεδρος που έχασε τους εκλέκτορες του Οχάιο κέρδισε τελικά τον Λευκό Οίκο και αυτός ήταν ο Τζον Κένεντι το 1960 –όλοι οι άλλοι είδαν το Κολόμπους να τους ανοίγει τον δρόμο για την Ουάσινγκτον.

Αυτή η πραγματικότητα δημιούργησε μια άλλη: στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, τα περισσότερα έξοδα της εκστρατείας, η πιο απαιτητική επιστράτευση εθελοντών, οι πιο σημαντικές και πυκνές ομιλίες και το πιο ισχυρό lobbying καταγράφονται στο Οχάιο.

Κάτι ανάλογο ξεκίνησε να γίνεται στην Αχαΐα, η οποία είναι η έβδομη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας και εκλέγει εννέα βουλευτές. Ο κ. Μητσοτάκης άρχισε από την Πάτρα την προεκλογική εκστρατεία του –στις επιβλητικές εγκαταστάσεις της Achaia Clauss έδωσε την πρώτη του ομιλία μετά την προκήρυξη των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Για την Πειραιώς, η Αχαΐα είναι πολύ σημαντική καθώς είναι μία από τις μόλις πέντε εκλογικές περιφέρειες όπου η Νέα Δημοκρατία δεν πρώτευσε στις πρόσφατες ευρωεκλογές –το ποσοστό της ΝΔ ήταν μόλις 26,66% (από 33,12% πανελλαδικά), ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πρώτος με 31,21% (από 23,76% πανελλαδικά).

Για τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη η Αχαΐα μοιάζει να είναι και ένα ανομολόγητο προσωπικό στοίχημα. Καθώς η ΝΔ φλερτάρει όχι μόνο με την αυτοδυναμία –επίτευγμα από μόνο του σημαντικό καθώς έχει να συμβεί δέκα χρόνια– αλλά και με μια εμφατική κοινοβουλευτική παρουσία σπάνια στη Μεταπολίτευση (εδώ), ο κ. Μητσοτάκης θέλει να δει την Αχαΐα, προπύργιο του ΠΑΣΟΚ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ, να γίνεται για πρώτη φορά «μπλε» ύστερα από 42 χρόνια.

Τελευταία φορά που είχε συμβεί πρωτιά της ΝΔ στη συγκεκριμένη περιφέρεια ήταν το 1977 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν είχε πάρει 39,99%, με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου να έχει 37,25%. Τον κ. Μητσοτάκη θα πλαισιώνουν στο εξώφυλλο υποψήφιοι θα είναι οι νυν βουλευτές Ανδρέας Κατσανιώτης και Ιάσων Φωτήλας, ο πρόεδρος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Δυτικής Ελλάδος Γιώργος Κουτρουμάνος, η Χριστίνα Αλεξοπούλου και η Αθηνά Τραχήλη.

Αλλά και ο κ. Τσίπρας, μετά την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας το απόγευμα της Τετάρτης, επιβεβαιώθηκε ότι θα κατεβεί υποψήφιος στην Αχαΐα. Η στόχευση είναι ίδια αλλά το ελατήριο ακριβώς αντίστροφο. Ο Πρωθυπουργός προσπαθεί με αυτή του την παρουσία να κρατήσει για τον ΣΥΡΙΖΑ την Αχαΐα, μία από τις πέντε όπου επιβίωσε το κόμμα του στις πρόσφατες ευρωεκλογές (αν και από τον Σεπτέμβριο του 2015 έχασε πάνω από 10 μονάδες, υποχωρώντας από το 41,46% στο 31,21%). Από τον ΣΥΡΙΖΑ υποψήφιοι στην Αχαΐα θα είναι επίσης η αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Σία Αναγνωστοπούλου, οι βουλευτές Κώστας Σπαρτινός και Ανδρέας Ριζούλης και ο πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας Κώστας Μάρκου.

Στην Κουμουνδούρου ξέρουν ότι αν δεν κρατήσουν την Αχαΐα που το ’15 τους έδωσε τρεις έδρες, δύσκολα θα κρατήσουν τα ποσοστά τους πανελλαδικά και γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας επιλέγει να δώσει τόση έμφαση με την υποψηφιότητά του.

«Καλώς να ορίσουν». Αυτό ήταν το σχόλιο του κ. Παπανδρέου για τον κ. Μητσοτάκη και τον κ. Τσίπρα. Ο πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ ήταν ο πρώτος που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον —σχεδόν το επέβαλε δηλαδή— να κατεβεί στην Αχαΐα και ως πρώην Πρωθυπουργός να πάρει χωρίς σταυρό την έδρα που εκλέγει το Κίνημα Αλλαγής και έως τώρα κατείχε ο στενός συνεργάτης της Φώφης Γεννηματά, Θόδωρος Παπαθεοδώρου.

Ο τελευταίος εστάλη στον Νότιο Τομέα της Β’ Αθηνών όπου η Χαριλάου Τρικούπη θα φροντίσει να μην έχει μεγάλο ανταγωνισμό (αν δεχτούμε ότι το ΚΙΝΑΛ διαθέτει ακόμα μια δεξαμενή αξιόμαχων υποψηφίων).

Ο κ. Παπανδρέου, εγγονός του Γεωργίου Παπανδρέου που είχε γεννηθεί στο Καλέντζι Αχαΐας, εκλεγόταν στη συγκεκριμένη περιφέρεια από το 1981 έως το 1996 όταν και μετακόμισε στην Α’ Αθήνας. Τώρα επιστρέφει με προίκα τα υψηλά ποσοστά του ΚΙΔΗΣΟ τον Ιανουάριο του ’15 (ήταν μεγαλύτερα από αυτά του ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου), το 9,61% των ευρωεκλογών (ενώ το ΚΙΝΑΛ πήγε στο 7,60% πανελλαδικά) αλλά και με ερωτήματα για την απήχηση που έχει ο ίδιος στο εκλογικό σώμα στα 67 του (απόδειξη η αποτυχία του να βοηθήσει αποτελεσματικά στην επανεκλογή του Απόστολου Κατσιφάρα στη θέση του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας).

Τα 67α γενέθλιά του πάντως, έχει πει ότι θα τα γιορτάσει το Σάββατο στην Πάτρα. Τον κ. Παπανδρέου θα πλαισιώνουν στο ψηφοδέλτιο του Κινήματος Αλλαγής οι: Αναργύρου Δήμητρα, Λόη Ολυμπία, Λουκοπούλου Παρασκευή, Νικολοπούλου Λεμονιά, Οικονόμου Χρήστος, Ρούπας Ηρακλής, Σκανδάμης Μαρίνος, Σολωμού Κατερίνα, Ταπεινός Γιάννης, Τζουραμάνης Ανδρέας, Φιλιππάτος Δημήτρης. Απομένει να δούμε ποιος από τους τρεις θα χαμογελάει καλύτερα το βράδυ της 7ης Ιουλίου.

Πηγή: Protagon.gr

Ο έλεγχος της δυτικής Ευρασίας και το ενεργειακό παιχνίδι

Από
anixneuseis
-
0
Ο γεωστρατηγικός ανταγωνισμός ΗΠΑ-ΕΕ και Ρωσίας στην γειτονιά της Ελλάδας
Δρ. Θρασύβουλος Ν. Μαρκέτος foreignaffairs.gr
Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros Hayrettin Pasa διασχίζει τον Βόσπορο στην Κωνσταντινούπολη, στις 6 Μαρτίου 2017. REUTERS / Yoruk Isik.
Περίληψη:

Η Ανατολική Μεσόγειος καθίσταται ολοένα και περισσότερο σημαντική περιοχή για το διεθνές σύστημα ασφάλειας λόγω των φυσικών αποθεμάτων της, καθώς τα συμφέροντα των περιφερειακών δρώντων αλληλεπιδρούν με αυτά σημαντικών διεθνών δρώντων όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ).

Ο Δρ. ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ Ν. ΜΑΡΚΕΤΟΣ είναι ερευνητικός συνεργάτης-διδάσκων στο Ινστιτούτο Διαρκούς Επιμόρφωσης στο Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, χώρος σύγκλισης Ανατολής και Δύσης, βορρά και νότου, περιλαμβανόμενων των τριών κύριων παγκόσμιων μονοθεϊστικών θρησκειών, αποτελεί από γεωπολιτική άποψη ένα ξεχωριστό υποσύστημα. Στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, η γεωπολιτική της Ανατολικής Μεσογείου δεν περιλαμβάνει μόνο περιφερειακούς δρώντες αλλά και δρώντες τοποθετημένους σε ανταγωνιστικούς ομόκεντρους κύκλους: Τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ρωσική Ομοσπονδία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η περιοχή βρίσκεται επίσης στην κορυφή δύο σημαντικών γεωστρατηγικών τριγώνων, που σχηματίζονται στα βόρεια και βορειοανατολικά με την Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία Θάλασσα, και προς νότο και νοτιοανατολικά με τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο [1].

12062019-1a.jpg

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros Hayrettin Pasa διασχίζει τον Βόσπορο στην Κωνσταντινούπολη, στις 6 Μαρτίου 2017. REUTERS / Yoruk Isik
—————————————————————————————–

Από το 2008 και εφεξής, η ασφάλεια και η πολιτική τάξη του υποσυστήματος της Ανατολικής Μεσογείου -όπως λειτουργούσε από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου- κατέρρευσε λόγω της επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ των δύο πιο ικανών περιφερειακών συμμάχων των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του Ισραήλ, και της συνεχιζόμενης αναταραχής στον αραβικό κόσμο. Αντικαταστάθηκε από έναν διευρυνόμενο μέσω πληρεξουσίων εμφύλιο πόλεμο στην Συρία, από γεωπολιτική αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας, Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας, καθώς και μεταξύ των χωρών της Δύσης, και των ενθουσιωδώς αναθεωρητικών του περιφερειακού status quo δυνάμεων, της Ρωσίας και του Ιράν.

Επιπροσθέτως, η Ανατολική Μεσόγειος καθίσταται ολοένα και περισσότερο σημαντική περιοχή για το διεθνές σύστημα ασφάλειας λόγω των φυσικών αποθεμάτων της, καθώς τα συμφέροντα των περιφερειακών δρώντων αλληλεπιδρούν με αυτά σημαντικών διεθνών δρώντων όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ). Η ανακάλυψη υπεράκτιων αποθεμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο (2010), μπορεί να προσφέρει στην ΕΕ διαφοροποίηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, γενικώς τους ενεργειακούς πόρους της Μέσης Ανατολής, και μεγαλύτερη περιφερειακή ασφάλεια. Η ΕΕ επιθυμεί να σταθεροποιήσει την περιοχή, προκειμένου να διασφαλίσει βιώσιμο κόμβο φυσικού αερίου πλησίον των συνόρων της, αφού ο κατασκευαζόμενος Νότιος Διάδρομος Φυσικού Αερίου (SGC), δεν επαρκεί για να μειώσει την εξάρτησή της από την Ρωσία.

Η ανακάλυψη φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο (Αίγυπτος, Ισραήλ, Κύπρος, Λίβανος, Συρία) και αυτές που θα ακολουθήσουν, προκαλούν σημαντικά αποτελέσματα τόσο στο επίπεδο της οικονομίας, όσο και στης ασφάλειας. Επί παραδείγματι, εξωθούν το Ισραήλ σε μετατροπή του ενεργειακού μείγματος -μέχρι σήμερα εξαρτώμενο ιδίως από τον άνθρακα και εισαγόμενα πετρελαϊκά προϊόντα-, και σε μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μέσω της χρησιμοποίησης φυσικού αερίου στους τομείς της ηλεκτροπαραγωγής και των μεταφορών (παραγωγή 10,5 δισ. m3 με προοπτική 27 δισ. m3 έως το 2021). Επιπλέον το Ισραήλ προγραμματίζει εξαγωγές φυσικού αερίου στην Αίγυπτο (συμφωνία Φεβρουαρίου 2018, 7 τρισ.m3/σε 10 έτη) για την κάλυψη αναγκών εσωτερικής ζήτησης, οι οποίες υπολογίζεται ότι θα διπλασιαστούν όταν τον Νοέμβριο 2019 συντελεστεί πλήρης αξιοποίηση του κοιτάσματος Leviathan.

Ως αποτέλεσμα, η Αίγυπτος θα μειώσει την έκθεσή της στις μεταβολές της τιμής του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), θα τονώσει την ασφάλεια ενεργειακού εφοδιασμού της χώρας και θα αντιμετωπίσει την αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας. Όμως, καμία υποδομή για την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου, όπως η κατασκευή τερματικού(-ών) υγροποίησης/επαναεριοποίησης ή αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου, δεν μπορεί να ευοδωθεί χωρίς τον συντονισμό των κρατικών δρώντων.

12062019-1.jpg

Χάρτης 1. Πιθανές εξαγωγικές οδοί του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, Stratfor, 2018
————————————————————————-

Προς τον σκοπό αυτό, Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ συνήψαν μια στρατηγική συμμαχία, χρησιμοποιώντας την συνεχόμενη ΑΟΖ και τον γεωπολιτικό παράγοντα της ενέργειας ως υψηλή στρατηγική αντιστάθμισης της αναθεωρητικής τουρκικής πολιτικής και εξασφάλισης στο Ισραήλ του απαραίτητου θαλάσσιου στρατηγικού βάθους σύνδεσης με την Ευρώπη. Αυτά, μάλιστα, εκτυλίσσονται εν μέσω του εντεινόμενου ενεργειακού ανταγωνισμού ΗΠΑ-Ρωσίας, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στα Δυτικά Βαλκάνια και στην περιοχή της Κασπίας θάλασσας.

Βασιζόμενοι στη νεορεαλιστική γεωπολιτική σχολή Διεθνών Σχέσεων, συμπεραίνουμε ότι η ΕE πρέπει να συνδεθεί με την Ανατολική Μεσόγειο ώστε να μην καταστεί όμηρος των μονοπωλιακών οραμάτων της Ρωσίας και των ηγεμονικών προσδοκιών της Τουρκίας στην περιοχή και πέραν αυτής.

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Κατά τους παρελθόντες αιώνες, δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή κατά την οποία η Ρωσία να μην επιζητούσε πρόσβαση στα θερμά ύδατα των νοτιοδυτικών συνόρων της, ειδικώς στην Ανατολική Μεσόγειο, ώστε να βρει αγορές για τα προϊόντα της και να ξεπεράσει το πρόβλημα των παγωμένων λιμένων της κατά τους χειμερινούς μήνες. Αυτή η αναζήτηση μετατράπηκε σύντομα σε μακροχρόνιο οδηγό πολιτικής που η Μόσχα ακολούθησε πιστά από το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, ώστε να διαρρήξει τον Aναχωματικό Δακτύλιο (Rimland) που περιβάλει την επικράτειά της στην Κεντρική Γη (Heartland) [2]. Σήμερα, εξαγωγή ρωσικών αγαθών σημαίνει εξαγωγή ενεργειακών πόρων.

12062019-2.jpg

Χάρτης 2. Αναχωματικός Δακτύλιος (Rimland) κατά N. Spykman.
———————————————————–

Χωρίς την ικανότητα παραγωγής και αποστολής ενέργειας, η Ρωσία δεν θα απολάμβανε το καθεστώς που την περιβάλει, δεν θα είχε την ίδια ειδική σχέση με τα κράτη της ΕΕ, όπως η Γερμανία, ούτε θα ήλκυε την προσοχή των ΗΠΑ. Ακριβώς η αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων της ως γεωπολιτικό εργαλείο και ο ρόλος του κράτους για την διαχείρησή τους, είναι η παρακαταθήκη του Ρώσου προέδρου Putin καθ’ όλο το διάστημα που ελέγχει είτε ως πρόεδρος είτε ως πρωθυπουργός την εξωτερική πολιτική της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εν τοις πράγμασι, ο Putin επιδίωξε εξασφάλιση πλήρους ελέγχου του ενεργειακού τομέα μέσω εθνικοποίησης αρκετών ιδιωτικών εταιρειών και χρήσης των απομεινάντων ιδιωτικών ως πρωτοστατών υλοποίησης της εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου. Στην Ρωσία, η ενεργειακή και η εξωτερική πολιτική αλληλεπικαλύπτονται [3].

Την διάρρηξη του Αναχωματικού Δακτυλίου (Rimland), επιδίωξε ο πρόεδρος Putin, καθ’ όλο το μήκος και το πλάτος της ζώνης από την Κεντρική/Ανατολική Ευρώπη, Μέση Ανατολή, μέχρι της Κεντρική Ασία. Από την ανάρρησή του στην εξουσία (2000), η Ρωσία αξιοποίησε εργαλεία διπλωματικής, στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής ισχύος, ώστε να μετατρέψει την στρατηγική υπεροχή της σε μοχλό ενίσχυσης της παρουσίας της. Η τακτική προσαρμογή στις εξελίξεις βάσει ρεαλισμού και η ευελιξία που επέδειξε, στοιχειοθετούν αποδείξεις εφαρμογής ευρύτερης στρατηγικής στόχευσης από το Κρεμλίνο. Επιπροσθέτως, δημιούργησε μηχανισμούς διατήρησης της στρατηγικής της υπεροχής κατά το ορατό μέλλον.

Ειδικότερα στην Μέση Ανατολή, η Ρωσία κέρδισε μια άνευ προηγουμένου υπεροχή, κυρίως μετά την υποστηρικτική προς το καθεστώς Assad επέμβαση στην Συρία βάσει μιας επιτυχούς στρατιωτικο-πολιτικής στρατηγικής η οποία δημιούργησε momentum, και την προώθηση της ρωσικής θέσης ως κύριου δρώντα στην περιοχή. Εφόσον επιτύχει να μετατρέψει την στρατιωτική νίκη σε νομιμοποίηση μιας λειτουργικής κυβέρνησης στην Συρία, θα είναι εξόχως απίθανη η έξωση της Ρωσίας από την Μέση Ανατολή λόγω των ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων που διατηρεί εκεί.

Υπ’ αυτήν την έννοια, είναι εντυπωσιακό ότι ο περιφερειακός συνεργάτης του Κρεμλίνου, η φιλο-ισλαμική Τουρκία του προέδρου Erdogan, εξαρτάται σήμερα από την Μόσχα προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της ευχερούς αντιμετώπισης των Κούρδων της Συρίας, αλλά και διαχείρισης της πολυπληθούς εγχώριας κουρδικής μειονότητας. Συνεπώς, παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της Άγκυρας ότι δεν είναι υπερβολικά εξαρτώμενη από την Ρωσία, η Μόσχα, ιδίως μετά την υποχώρηση της Τουρκίας έναντι της ισχυρής οικονομικής πίεσης κατά την επαύριον της κατάρριψης ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους περί την τουρκο-συριακή μεθόριο (Νοέμβριος 2015), πέραν της παροχής 60%-70% του εισαγόμενου στην Τουρκία φυσικού αερίου, διαθέτει ήδη από το 2016 ισχυρότατα ερείσματα στην Τουρκία [4].

Υπό το βάρος, μάλιστα, της κρίσης την οποία διήλθαν οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας λόγω της φυλάκισης του Αμερικανού πάστορα Andrew Brunson και του φλέγοντος ζητήματος της αγοράς του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400, αλλά και της περιπλοκότητας της μακρόχρονης στρατηγικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ρωσίας σε όλο το μήκος του τόξου Μαύρη θάλασσα (Κεντρική/Ανατολική Ευρώπη), Καύκασος, Κεντρική Ασία, οι ολοένα στενότερες σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας δεν προβλέπεται να ανατραπούν [5].

12062019-3.jpg

Xάρτης 3. Γεωπολιτικές σχέσεις Τουρκίας, Geopolitical Inteligence Service, 2018.
————————————————————————–

H Μόσχα, εν τοις πράγμασι, αποκαθιστά την πάλαι ποτέ ηγετική παρουσία της στην Μέση Ανατολή. Εκτός του ότι συζητά με το Ιράν την ένταξή του στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EEU) ενόσω περιορίζει την ιρανική πολιτική έναντι του Ισραήλ -διευρύνοντας ταυτόχρονα τους οικονομικούς δεσμούς της με το καθεστώς της Τεχεράνης-, η στενή συνεργασία της Ρωσίας με την Τουρκία και το Ιράν στον συριακό εμφύλιο, οι διάφορες ενεργειακές και επενδυτικές συμφωνίες με τα Κράτη του Κόλπου, οι δεσμοί της με το Ισραήλ, η παρουσία της στην περιοχή του Σαχέλ και της Υποσαχάριας Αφρικής (χάριν στα επιτεύγματά της στην Μέση Ανατολή), και οι επικερδείς σχέσεις της με την Βόρειο Αφρική (ικανές να της προσφέρουν εκεί ναυτικές και αεροπορικές βάσεις), επιτρέπουν στο Κρεμλίνο να υποχρεώσει την Ουάσιγκτον σε συμβιβασμό στην Συρία εγγύτερου στα ρωσικά συμφέροντα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ρωσίας στην Συρία αποτελούν κλασική επαλήθευση του ρητού του Clausewitz ότι ο πόλεμος συνίσταται σε πράξη(-εις) ισχύος αποβλέπουσες στην υποχρέωση του εχθρού να κάνει ό,τι επιζητούμε.

Χάρη στις πολεμικές επιχειρήσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία και την Συρία, η Μόσχα απέκτησε τον έλεγχο της Μαύρης θάλασσας, δύναται να αναπτύσσει σε μόνιμη βάση τον στόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο, εργωδώς αποκτά δίκτυο βάσεων και την ναυτική και αεροπορική ικανότητα να αρνείται την πρόσβαση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων εκεί. Ειδικώς, οι στρατιωτικές της δυνάμεις στην Συρία, της επιτρέπουν να ελέγχει την αεροπορική δραστηριότητα του Ισραήλ στην Συρία και την Λεβαντίνη [6]. Ιδιαιτέρως ορατή στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, είναι η πρόθεση της Ρωσίας να περιορίζει την πρόσβαση των ναυτικών δυνάμεων της Δύσης σε κρίσιμες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια θαλάσσιες οδούς, γεγονός που εάν συνεχισθεί, η Ρωσία του Putin θα δύναται -σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ- να απειλεί τον ενεργειακό εφοδιασμό της ΕΕ.

12062019-4.jpg

Χάρτης 4. Στρατηγική προμήθειας φυσικού αερίου στην Ευρώπη, Monde Diplomatique, 2018
————————————————————————

Σαφώς, η Ρωσία θεωρεί κάθε παρουσία του ΝΑΤΟ στην Μαύρη θάλασσα ως παράνομη και ως συνιστώσα απειλή. Επαναβεβαιώνοντας, μάλιστα, την ρήση της Μεγάλης Αικατερίνης ότι μπορεί να υπερασπισθεί τα εδάφη της Ρωσίας μόνο μέσω της επέκτασής τους, το Κρεμλίνο κρίνει ότι η υπεράσπιση της Μαύρης θάλασσας αναπόφευκτα προϋποθέτει έξωση του ΝΑΤΟ από την Ανατολική Μεσόγειο, και το Αιγαίο ει δυνατόν [7]. Εν προκειμένω, συζητά με κράτη όπως η Κύπρος την ανάπτυξη ναυτικών και αεροπορικών βάσεων [8].

Το ευρύ αυτό ρωσικό σχέδιο επιδιώκεται χάρις στην από προεδρίας Obama αμερικανική μείωση δυνάμεων στην Μεσόγειο, η οποία δημιούργησε κενό ισχύος. Ενισχύοντας από το 2014 τον στόλο της στην Μαύρη θάλασσα, η Ρωσία επιδιώκει άρνηση πρόσβασης του ΝΑΤΟ στα εδάφη και ύδατα της Ουκρανίας στην Μαύρη θάλασσα, την Υπερκαυκασία και την προβολή ισχύος στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή [9]. Αφενός, στοχεύει στην δημιουργία βάσης στην Παλμύρα (Συρία), εγκατέστησε πυραύλους στον θύλακο του Kaliningrad, στην βάση Gyumri στην Αρμενία, εγκατέστησε νέα ναυτική βάση στο Kaspiisk (Dagestan, Κασπία θάλασσα), αλλά και, αφετέρου, συζητά απόκτηση βάσης στο Ιράν.

Η στρατηγική αυτή δεν απαγορεύει απλώς επέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, αλλά και καθιστά απροσπέλαστο το σύνολο της περιοχής του Καυκάσου από ΝΑΤΟϊκές και Δυτικές αεροπορικές δυνάμεις, και περικυκλώνει την Τουρκία από βορρά, ανατολή και νότο στην Μαύρη θάλασσα, τον Καύκασο και στην Συρία [10]. Επιπλέον, το Κρεμλίνο συζητά δημιουργία βάσης (ή δικαιώματα ελλιμενισμού) στην Βεγγάζη (Λιβύη) και ναυτική βάση σε Υεμένη, Σομαλία και Σουδάν, οι οποίες σε συνδυασμό με τις βάσεις στην Συρία (ναυτική στην Tartus και αεροπορική στο Khmeinim) και τις διευρυνόμενες στρατιωτικές σχέσεις με την Αίγυπτο (συμφώνησε αεροπορική βάση το 2017 και ελευθερία υπερπτήσεων) και τις φιλικές σχέσεις με την Αλγερία, δύνανται να επιτρέψουν στην Ρωσία να κατέχει σημαντικό έλεγχο και προβολή ισχύος στον Κόλπο και το Κανάλι του Suez, στην Ερυθρά θάλασσα, στο στενό Bab-El Mandab, στην Αραβική θάλασσα και στις δυτικές απολήξεις του Ινδικού ωκεανού, στην Κεντρική Μεσόγειο, περιλαμβανομένης της Ιταλίας, και μέρους των Βαλκανίων. Οι επιπτώσεις για τον εφοδιασμό με ενέργεια της ΕΕ από την Μέση Ανατολή λόγω διευρυνόμενου ελέγχου των διεθνών οδεύσεων μεταφοράς ενέργειας (Sea Lines of Communication, SLOC) είναι προφανείς. To όλο θαλασσινό και ναυτικό εγχείρημα ανάγεται τουλάχιστον στο έτος 2008-2009!

ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΗΠΑ, ΡΩΣΙΑΣ, ΙΣΡΑΗΛ, ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Υπό το φως των ανωτέρω, δεν προξενεί εντύπωση ότι η Ρωσία (Gazprom), μέσω της στρατιωτικής εμπλοκής της στον πόλεμο της Συρίας, απέκτησε ρόλο στην ενεργειακή βιομηχανία του Ισραήλ μέσω της ανάπτυξης του κοιτάσματος Leviathan και συμμετοχής στην εξαγωγή φυσικού αερίου του Τελ Αβίβ σε κράτη-μέλη της ΕΕ, έναντι παροχής από την Μόσχα ασφάλειας των υπεράκτιων εγκαταστάσεων εκμετάλλευσης φυσικού αερίου του Ισραήλ. Εκμεταλλεύεται, δηλαδή, τον φόβο του Τελ Αβίβ ότι η στηριζόμενη από το Ιράν οργάνωση Hezbollah στον Λίβανο θα μπορούσε να επιτεθεί κατ’ αυτών των εγκαταστάσεων σε πιθανή μελλοντική σύγκρουση [11]. Αντιλαμβάνεται βεβαίως ότι, η διοχέτευση του φυσικού αερίου του Ισραήλ, της Κύπρου και της Αιγύπτου στις αγορές της ΕΕ, θα της στερούσε την προνομιακή στρατηγική θέση της στην Ευρώπη, και κυρίως το κεντρικό/ανατολικό τμήμα της. Βεβαίως, σχετική απόφαση δεν έχει ληφθεί επί του παρόντος, λόγω απόφασης της ΕΕ να μειώσει το ποσοστό εξάρτησής της από την παροχή φυσικού αερίου από την Gazprom, και αμερικανικής υποστήριξης σε αυτό το ευρωπαϊκό διάβημα.

Το Κρεμλίνο, μέσω της στρατηγικής άσκησης πίεσης σε κάθε έναν συνομιλητή του απειλώντας ότι θα έλθει σε συμφωνία με εκάτερο εξ’ αυτών -κάνοντας έτσι την συμφερότερη επιλογή κατά την προσφορότερη στιγμή-, υποδαυλίζει την στρατηγική της ΕΕ, καταλήγοντας σε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (MoU) με την ιταλική εταιρεία Edison και την ελληνική ΔΕΠΑ, προκειμένου να διοχετεύσει ρωσικό φυσικό αέριο στη νότια Ευρώπη.

Οι Βρυξέλλες, όμως, στην στρατηγική προσπάθεια διαφοροποίησης ενεργειακών πηγών και οδεύσεων, συνδράμονται από τον επί πολλά έτη επιδιωκόμενο στόχο των ΗΠΑ να θέσουν τέλος στην τακτική της Μόσχας να χρησιμοποιεί τις εξαγωγές φυσικού αερίου για την άσκηση οικονομικής και πολιτικής πίεσης στην Ευρώπη. Υπ’ αυτή την έννοια, ΗΠΑ και ΕΕ υποστηρίζουν την αμυντική-οικονομική συμμαχία με σημαντικό στρατιωτικό πρόσημο μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας, με στόχο, αφενός, την αντικατάσταση του στρατηγικού βάθους που το Ισραήλ έχασε μετά την λήξη της αμυντικής συνεργασίας του με την Τουρκία, και αφετέρου, την υποστήριξη του δικαιώματος και της δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας επί των θαλασσίων ζωνών της, δικαιοδοσία που αμφισβητήθηκε ακόμη και όταν η αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία Noble Energy έκανε έρευνες στη νότια πλευρά του νησιού. Σαφή υποστήριξη του εγχειρήματος των τριών κρατών της Ανατολικής Μεσογείου έδωσε η πολιτισμική εγγύτητα των λαών τους ως θεμελιωτών του Δυτικού πολιτισμικού προτύπου, την στιγμή που οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και η διάχυτη ανασφάλεια στα γεωπολιτικά υπο-συστήματα της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής συνεισφέρουν στην ενδυνάμωση των τριμερών σχέσεων. Εντούτοις, δεν είναι παρά ο γεωπολιτικός παράγων της ενέργειας, ο οποίος εξασφαλίζει την συνεργατική και συμμαχική δυναμική σε μακροχρόνια βάση [12].

Εις απάντηση των ανωτέρω εξελίξεων, η Τουρκία στράφηκε προς την Ρωσία για την διασφάλιση των επιδιώξεων μετατροπής της σε σημαντική μη ρωσική οδό διαμετακόμισης και πώλησης φυσικού αερίου στις ευρωπαϊκές αγορές και περιφερειακό ενεργειακό κόμβο, πυροδοτώντας δι’ αυτού του τρόπου νέα αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Παρ’ όλο όμως, τον εντυπωσιακό αριθμό συμφωνιών στους τομείς της οικονομίας, της τεχνολογίας, της επιστήμης, του πολιτισμού, της υγείας και του τουρισμού, η Μόσχα δεν έπαψε ποτέ να αξιολογεί την Άγκυρα ως απειλή και ανταγωνιστή των συμφερόντων της στην Κεντρική Ασία και στον Καύκασο.

Ο πόλεμος στο Ιράκ (2003) και η εγκαθίδρυση de facto κουρδικού κρατιδίου εκεί, επηρέασαν σημαντικά τις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις και επιτάχυναν την υπογραφή διάφορων ενεργειακών συμφωνιών μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας, περιλαμβανόμενου του σχεδίου οικοδόμησης πυρηνικού εργοστασίου. Αυτές απέβλεπαν, αφενός, στην υποστήριξη της μετατροπής της Τουρκίας σε περιφερειακό κόμβο διαμετακόμισης φυσικού αερίου και πετρελαίου, αφετέρου, την διαφοροποίηση από πλευράς Ρωσίας των ενεργειακών μεταφορικών οδών και πιθανής διατήρησης του ρωσικού μονοπωλίου στην διαμετακόμιση φυσικού αερίου από την Ασία στην Ευρώπη.

Η Άγκυρα επέτρεψε στην Μόσχα να χρησιμοποιήσει την θαλάσσια ζώνη της στην Μαύρη θάλασσα προκειμένου να κατασκευάσει τον αγωγό South Stream και να διοχετεύσει ρωσικό και κεντροασιατικό φυσικό αέριο προς την Ευρώπη υπερφαλαγγίζοντας την Ουκρανία. Επίσης, συνεργάσθηκε για την οικοδόμηση του αγωγού πετρελαίου Samsun-Ceyhan. Με τον τρόπο αυτό, υποστήριξε τον στόχο ελέγχου από την Gazprom όλης της οικονομικής αλυσίδας της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου [13].

Με την συνεργασία της Τουρκίας εξασφαλισμένη, η κύρια ανησυχία της Gazprom για αρκετά χρόνια ήταν η πιθανή είσοδος του Ισραήλ στις αγορές της ΕΕ, καθώς θα υπονόμευε το μερίδιο αγοράς της. Η Μόσχα εξάλλου, ήδη από το 2013, πριν δηλαδή η Αίγυπτος ανακαλύψει το σημαντικό κοίτασμα φυσικού αερίου Zohr (2015), είχε επαναφέρει ισχυρή συνεργασία εμπορικής και στρατιωτικής φύσης με το Κάιρο, το οποίο με την σειρά του υιοθέτησε την ρωσική άποψη περί διευθέτησης της συριακής σύγκρουσης μέσω διατήρησης του συριακού κράτους, περιλαμβανόμενου του καθεστώτος του προέδρου Bashar al-Assad.

Στην πραγματικότητα, κινητήριος δύναμη πίσω από το ρίσκο που πήρε η Μόσχα να ενισχύσει τον Assad, ήταν η 25ους ισχύος συμφωνία της με την Συρία να εξερευνήσει το υποθαλάσσιο «οικόπεδο 2» (Δεκέμβριος 2013), καθώς εκτιμάτο ότι οι ενεργειακές ανακαλύψεις την κοιλάδα της Λεβαντίνης επεκτείνονται στην υποθαλάσσια περιοχή της Συρίας [14]. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, μάλιστα, το Κρεμλίνο φέρεται να επεξεργάζεται σχέδιο μεταφοράς φυσικού αερίου από το κοίτασμα Pars του Ιράν προς τις μεσογειακές ακτές της Συρίας μέσω Ιράκ. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι αντίστοιχη μεταφορά φυσικού αερίου, αυτή την φορά από το Κατάρ μέσω Ιράκ προς τις μεσογειακές ακτές της Τουρκίας και τις αγορές της ΕΕ, επεξεργάζεται ο εταίρος του Κρεμλίνου στον πόλεμο της Συρίας, Τούρκος πρόεδρος Erdogan.

12062019-5.jpg

Χάρτης 5. Σχέδια όδευσης φυσικού αερίου Ιράν και Κατάρ προς την Μεσόγειο.
—————————————————————————————–

Εν παραλλήλω, η Μόσχα, από την απαρχή της συριακής κρίσης, σταδιακά αύξησε τη ναυτική πίεση στην Ανατολική Μεσόγειο, μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή για το ΝΑΤΟ, και τον Αύγουστο του 2013 υπέβαλε αίτημα ενοικίασης του αεροδρομίου «Ανδρέας Παπανδρέου» κοντά στην Πάφο, παρότι ήδη από το 2012 πλοία του ρωσικού ναυτικού εφοδιάζονταν στο κυπριακό λιμάνι της Λεμεσού [15]. Στην πράξη, η Κύπρος ήταν κύριος συντελεστής της πολιτικής του Κρεμλίνου στην περιοχή, έναντι της ρωσικής διακήρυξης της δέσμευσης για την διαφύλαξη της κυριαρχίας και της ουδετερότητας της Κύπρου, υπό τον φόβο στρατιωτικοποίησης της νήσου από φιλο-ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις. Εξάλλου, η Κύπρος διατηρεί στενή αμυντική συνεργασία με την Ρωσία ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Η τουρκο-ρωσική σύγκρουση σε σχέση με τον πόλεμο στην Συρία συνέβη μεταγενεστέρως, και ιδίως κατά την διάρκεια της εισβολής της Ρωσίας στην ουκρανική χερσόνησο της Κριμαίας (2014), μια κίνηση τακτικής η οποία μετατόπισε την ισορροπία δυνάμεων στην Μαύρη θάλασσα σε βάρος της Τουρκίας, αλλά -και αυτό είναι το σημαντικότερο- άλλαξε το μετα-ψυχροπολεμικό παράδειγμα της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Ανεξαρτήτως του πόσο σημαντική είναι η συνεργασία της Άγκυρας, το κίνητρο της Ρωσίας για επέμβαση στον πόλεμο στην Συρία βοηθώντας το καθεστώς Assad να παραμείνει στην εξουσία, είναι πολύ σημαντικό. Η Μόσχα αποσκοπεί να αποπροσανατολίσει την Δύση από τα κύρια συμφέροντα της Ρωσίας στην Ευρώπη, δηλαδή την Ανατολική/Κεντρική Ευρώπη, να διατηρήσει την τοπική δημοφιλία που κέρδισε με την ενσωμάτωση της Κριμαίας, να διαφύγει από την εξωτερική πολιορκία την οποία επέβαλε η Δύση ως συνέπεια αυτής, προσπαθώντας να καθιερωθεί στην νέα παγκόσμια τάξη ως μεγάλη δύναμη, και να ικανοποιήσει τα 20 εκατομμύρια των Μουσουλμάνων πολιτών της καθώς εμφανίζεται βοηθούσα μια μουσουλμανική χώρα [16].

Την προσωρινή χειροτέρευση των ρωσο-τουρκικών σχέσεων κατά την επαύριον της αποτυχημένης υπενθύμισης προς την Μόσχα του κατ’ εξοχήν ενδιαφέροντος της Άγκυρας για την βόρεια Συρία και το Ιράκ, ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο επί της κουρδικής αλυτρωτικής δραστηριότητας μέσω αντικατάστασης του καθεστώτος Assad με σουνιτική κυβέρνηση φιλική προς τα συμφέροντά της, ακολούθησε η μεσολάβηση των ΗΠΑ στην διαφωνία Άγκυρας-Τελ Αβίβ, αποσκοπώντας στην υπέρ των συμφερόντων της Δύσης αξιοποίηση του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου με την κατασκευή αγωγού από το Ισραήλ προς την Τουρκία. Εν τέλει, η Άγκυρα και το Τελ Αβίβ ομαλοποίησαν τις οξυμένες σχέσεις τους, κυρίως επειδή το Ισραήλ το απασχολεί ο περιορισμός της περιφερειακής επιρροής του Ιράν, και η Άγκυρα διατηρεί αντίθετη στάση από την Τεχεράνη έναντι του εμφύλιου πολέμου στην Συρία.

Η συμφωνία Ισραήλ-Τουρκίας, παρ’ όλα αυτά, δεν εμπόδισε την ταχεία αποκατάσταση των τουρκο-ρωσικών σχέσεων το καλοκαίρι του 2016 ώστε να συνεχισθεί η οικοδόμηση του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream, να διατηρηθεί το ρωσικό συμβόλαιο κατασκευής πυρηνικού σταθμού στην Τουρκία, και να συνεχίσουν να συνεργάζονται στον συριακό πόλεμο. Εν τούτοις, η επαναπροσέγγιση δεν συνιστά στρατηγική συμμαχία, αλλά μάλλον συνεργασία ευκαιρίας, δίνει σε αμφότερες πλευρές δυνατότητα διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ/ΕΕ για τα ανοικτά ζητήματα όσον αφορά την κρίση στην Ουκρανία, το μεταναστευτικό πρόβλημα που απασχολεί την εσωτερική ασφάλεια της ΕΕ, τις ευρω-τουρκικές σχέσεις και την επαύριον του πολέμου στην Συρία.

Εκείνο που πρέπει να τονισθεί είναι ότι, η ανοχή της Μόσχας έναντι των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τουρκίας στην Συρία από τον Αύγουστο του 2016, η οποία προκαλεί αγανάκτηση στην Ουάσιγκτον καθώς συχνά στρέφεται κατά των Κούρδων συμμάχων των ΗΠΑ και αυξάνει την ένταση περί στρατηγικής φύσης θεμάτων στην σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ, αποβλέπει στην ενθάρρυνση αποχωρισμού της Άγκυρας από την επιρροή της Δύσης. Βάσει της ίδιας λογικής, η επέκταση από το 2015 της ρωσικής βάσης στην Τartus της Συρίας έθεσε σε σημαντική δοκιμασία το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ σχέδιο κατασκευής αγωγού φυσικού αερίου Ισραήλ-Τουρκίας, εκβιάζοντας την ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου με την προώθηση ρωσικών συμφερόντων αγωγών όπως ο Turkish Stream και η επέκτασή του προς την ΕΕ μέσω Ελλάδος.

Ο σχεδιαζόμενος αγωγός TurkStream -ήδη περαιωθείς κατά το υπό την Μαύρη θάλασσα τμήμα του (1.800 χλμ., 2018)-, προταθείς από την Ρωσία ως αντίβαρο του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου (SGC), θα επηρεάσει σημαντικά το δεύτερο μέρος ανάπτυξής του (διέλευση επιπλέον ποσοτήτων φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν). Η Gazprom σχεδιάζει επιμερισμό της κατασκευής του ΤurkStream σε δύο βραχίονες με μεταφορική δυνατότητα 15,75 δισ. m3/ετησίως έκαστος. Το πρώτο, ουσιαστικώς προβλέπεται να αντικαταστήσει την όδευση μεταφοράς φυσικού αερίου στην Τουρκία, όταν, κατά τα τέλη 2019, θα διακοπεί η λειτουργία του αγωγού Trans-Balkan μέσω Ουκρανίας, Μολδαβίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας, ο οποίος μεταφέρει 12-14 δισ. m3/ετησίως Το δεύτερο τμήμα σχεδιάζεται να τροφοδοτεί Ευρωπαίους καταναλωτές.

12062019-6.jpg

Xάρτης 6. Οδεύσεις μεταφοράς φυσικού αερίου Κασπίας και Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη, «Η Καθημερινή», 2018
—————————————————————————————

Επιπλέον, περί τα τέλη του 2017, η Gazprom συμφώνησε πιθανή κατασκευή: 1. Νότιας όδευσης προς Ιταλία μέσω Ελλάδος -ονομασθείσας «GreekStream»-, αναβίωση του διασυνδετηρίου αγωγού Interconnector Turkey-Greece-Italy (ITGI/Poseidon project), και 2. Βόρειας όδευσης, στα ίχνη του αποτυχόντος σχεδίου «South Stream», μέσω Σερβίας και Ουγγαρίας, με κατάληξη είτε τον σταθμό διαχείρισης Tarvisio στην βόρεια Ιταλία, είτε τον κόμβο Baumgarten στην Αυστρία. Παρόλη την θετική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, αυτές οι συμφωνίες αποτελούν μάλλον αρχικά μνημόνια συνεργασίας παρά τελικές επενδυτικές αποφάσεις.

Ανεξαρτήτως πάντως της προόδου του δεύτερου βραχίονα του αγωγού TurkishStream για τον εφοδιασμό με ρωσικό φυσικό αέριο των αγορών των Βαλκανίων και της ΕΕ, με την ολοκλήρωση του πρώτου (2019), και την σχεδόν ταυτόχρονη περαίωση κατασκευής του δεύτερου, παράλληλου προς τον πρώτο, υποθαλάσσιου αγωγού NordStream 2, απευθείας ζεύξης της ρωσικής ακτής της Βαλτικής θάλασσας με την ακτή της Γερμανίας -με παράκαμψη τόσο των Βαλτικών χωρών όσο και της Πολωνίας-, το 80% με 85% του διερχόμενου μέσω της Ουκρανίας ρωσικού φυσικού αερίου θα διέρχεται από αλλού. Ή άλλως 12-13 δισ. m3/ετησίως φυσικού αερίου δεν θα προσκομίζουν διαμετακομιστικά τέλη στο ουκρανικό κράτος. Αυτή είναι μια αξιοπρόσεκτη επιτυχία της Ρωσίας και του προέδρου Putin αναμφιβόλως, σε συνέχεια της φιλοδυτικής μεταστροφής της Ουκρανίας του EuroMaidan (2014).

12062019-7.jpg

Χάρτης 7. Αγωγός NordStream 1 και σχέδιο αγωγού NordStream 2.
———————————————————————————

Η ΑΝΑΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Στην πραγματικότητα, η όδευση φυσικού αερίου προς τις αγορές είναι αποτέλεσμα επιμερισμού ισχύος στα εξής υποσυστήματα: 1. Κεντρο-δυτικά Βαλκάνια (Βόρεια Μακεδονία, Κόσοβο, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Αλβανία), 2. Θράκη-Αιγαίο, και 3. Δωδεκάνησα-Κύπρος, με το πρόβλημα αυτοδιάθεσης των Κούρδων να λειτουργεί ως γεωπολιτικός παράγων γενεσιουργός έντονου ανταγωνισμού μεταξύ των εξής διεθνών πόλων ισχύος: α) ΗΠΑ/ΕΕ (Γερμανία και Γαλλία) και Ρωσία για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής και των κεντρο-δυτικών Βαλκανίων, και β) Ένας εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των Δυτικών πόλων ΗΠΑ-Γερμανίας και Γαλλίας-Γερμανίας για των έλεγχο των κεντρο-δυτικών Βαλκανίων.

12062019-8.jpg

Χάρτης 8. Τερματικός σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) Αλεξανδρούπολης σε συνδυασμό με υπάρχοντες και υπό κατασκευή αγωγούς Νοτιο-ανατολικής Ευρώπης, GasTrade, 2018.
—————————————————————————————

Η Ουάσιγκτον επιθυμεί την ένταξη στο ΝΑΤΟ των προαναφερθέντων κρατών των κεντρο-δυτικών Βαλκανίων (Βόρεια Μακεδονία, Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία Ερζεγοβίνη) σε στενή συνεργασία με την Γαλλία και την Γερμανία, ώστε να ελέγξει την επιρροή της Ρωσίας η οποία επεκτείνεται μέχρι την Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ, πρακτικώς είναι αδιάφορες για την μορφή λύσης στο πρόβλημα Βόρειας Μακεδονίας-Ελλάδος περί του ονόματος/ταυτότητας. Αντιθέτως, ενδιαφέρει σοβαρώς την Γερμανία, ενώ η Ρωσία και η Τουρκία δεν επιθυμούν λύση του προβλήματος που ανάγεται με την παρούσα μορφή του από τα τέλη της δεκαετίας 1990, ενώ ως γεωπολιτικό ζήτημα ανατρέχει στον 19ο αιώνα.

Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για την απόσπαση των κεντρο-δυτικών Βαλκανίων από την επιρροή, αφενός, της Ρωσίας, αφετέρου, της Τουρκίας, μέσω των σλαβικών και μουσουλμανικών πληθυσμών αυτών των κρατών αντιστοίχως. Επιθυμούν να το πράξουν μέσω της διοχέτευσης σε αυτές τις χώρες δικού της υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) μετά την επαναέρωσή του στις διευρυνθείσες εγκαταστάσεις της Ρεβυθούσας (κατασκευάσθηκε τρίτη αποθήκη LNG, 95 τρισ. m3, που αυξάνει την συνολική αποθηκευτική ικανότητα στα 225 τρισ. m3), και τις υπό κατασκευή αντίστοιχες στην Καβάλα (τερματικό υγροποιημένου φυσικού αερίου Aegean LNG, Floating Storage Regasification Unit, FSRU) και στην Αλεξανδρούπολη. Ειδικώς, ο τερματικός σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου Αλεξανδρούπολης, περιλαμβανόμενος στον κατάλογο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως Σχέδιο Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI), θεωρείται κρίσιμος για την παροχέτευση υγροποιημένου φυσικού αερίου των ΗΠΑ στον Κάθετο Διάδρομο (Vertical Corridor) μέσω βόρειας Ελλάδας.

Από την ευόδωση αυτών των υποδομών εξαρτάται η υλοποίηση του αμερικανικής εμπνεύσεως σχεδίου πώλησης σχιστολιθικού LNG παραγωγής ΗΠΑ μέσω του σχεδιαζόμενου, αλλά ήδη αποφασισθέντος, Διασυνδετήριου αγωγού Ελλάδος-Βουλγαρίας (IGB, 182 χιλ., 3-5 δισ. m3/ετησίως), του Διαδριατικού αγωγού (IAP), και του Διασυνδετήριου αγωγού Ελλάς-Βόρεια Μακεδονία(περίπου 50 χιλιομέτρων), διευρύνοντας τις προοπτικές του Νότιου Διαδρόμου φυσικού αερίου (SGC, 45 δισ. δολαρίων) μέσω διασυνοριακής αλληλοσύνδεσης εθνικών δικτύων κρατών-μελών της ΕΕ στην κεντρο-ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, και μέσω συνεργασίας συμβληθέντων στην Ενεργειακή Κοινότητα (Energy Community) μη κρατών-μελών της ΕΕ της ίδιας περιοχής (σύστημα προσαρμογής αυτών την κρατών στο ευρωπαϊκό κεκτημένο σε επίπεδο ενέργειας).

Οι προαναφερθείσες χώρες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες σε πιθανή διακοπή τροφοδοσίας με ρωσικό φυσικό αέριο όπως συνέβη το 2006 και το 2009. Μέσω του Βαλκανικού αγωγού και διαμέσου Ουκρανίας, Μολδαβίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας τροφοδοτείται, μέχρι διακοπής το 2020, η Τουρκία αλλά και η χώρα μας. Το σύνολο αυτών των κρατών πάσχουν από ανύπαρκτη ή υποδιερευνηθείσα δυνατότητα παραγωγής, περιορισμένη αποθηκευτική δυνατότητα και απουσία αγωγών διπλής κατεύθυνσης οι οποίοι θα μπορούσαν να παράσχουν σημεία εισαγωγής εναλλακτικών ποσοτήτων φυσικού αερίου.

Η υπερεξάρτησή τους από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, παρέχει ισχυρό πρόσχημα στις ΗΠΑ και πολιτική βούληση στην ΕΕ για την εισαγωγή του ακριβότερου από το ρωσικό, αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στο πλαίσιο της εξελισσόμενης γεωπολιτικής διαπάλης. Το σχέδιο ΗΠΑ/ΕΕ περιλαμβάνει δίκτυο κάθετων (βορράς-νότος) και οριζόντιων (ανατολή-δύση) διασυνδετήριων αγωγών και τερματικές εγκαταστάσεις LNG, όλων στενά συνδεδεμένων με το δίκτυο του SGC και ειδικότερα με τον λίαν προσεχώς ολοκληρωμένο αγωγό TAP (878 χιλ., μεταφορική δυνατότητα αρχικώς 10 δισ. m3/ετησίως και σε δεύτερη φάση άλλων 10 δισ. m3/ετ.).

Τα κράτη-μέλη της ΕΕ, Ελλάς, Βουλγαρία και Ρουμανία, υπέγραψαν διακήρυξη υποστήριξης προς το σχέδιο Κάθετος Διάδρομος (Vertical Corridor, 2014). Αυτό περιλαμβάνει: Τον Διασυνδετήριο αγωγό Βουλγαρίας-Ρουμανίας (IBR, 25 χιλ., 24 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 9 εκατ. δίδονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή), τον Διασυνδετήριο αγωγό Ρουμανία-Ουγγαρία (IRH), τον ανάστροφης ροής Διασυνδετήριο αγωγό Βουλγαρία-Σερβία (IBS, 150 χιλιομέτρων, σημαντικού λόγω της κατά 30% αύξησης εισαγωγής στην Σερβία φυσικού αερίου από την Gazprom-2017), τον Διασυνδετήριο αγωγό Βουλγαρία-Βόρεια Μακεδονία τον Διασυνδετήριο αγωγό Ρουμανία-Μολδαβία-Ουκρανία (IRMU), τον αγωγό BRUA (Βουλγαρία-Ρουμανία-Ουγγαρία-Αυστρία) και τον Διασυνδετήριο αγωγό Ιονίου Αδριατικής (IAP) των δυτικών Βαλκανίων (Αλβανία-Μαυροβούνιο-Βοσνία Ερζεγοβίνη-Κροατία). Στην Κροατία, μάλιστα, προβλέπεται η εισαγωγή αμερικανικού LNG μέσω σταθμού επαναεριοποίησης.

Τα έργα αυτά είναι ήδη ενταγμένα στην ευρωπαϊκή κατηγορία των Σχεδίων Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI) και αξιολογούνται ως απαραίτητα για την ενσωμάτωση των περιφερειακών αγορών φυσικού αερίου στο πλαίσιο της συνεργασίας «Διασύνδεση Κεντρικής και Νοτιο-ανατολικής Ευρώπης» (CESEC). Παρότι, το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο, λόγω ανάγκης επαναεριοποίησης είναι ακριβότερο για τους ανατολικοευρωπαϊκούς και βαλκάνιους λαούς (7 δολάρια/MMBtu έναντι 4 δολάρια/MMBtu του ρωσικού φυσικού αερίου), εκτιμάται ότι λόγω της παρουσίας εταιρειών των ΗΠΑ στην Κεντρική Ευρώπη, η Gazprom θα επανεκτιμήσει την τιμολογιακή της πολιτική.

Η εισαγωγή υγροποιημένου φυσικού αερίου των ΗΠΑ στην Κεντρική/Ανατολική Ευρώπη, σε συνδυασμό με προμήθεια φυσικού αερίου της Κασπίας μέσω του Νότιου Διαδρόμου (SGC), επιτρέπει σε αυτά τα κράτη-μέλη της ΕΕ και τα συμβληθέντα μέσω της Ενεργειακής Κοινότητας (Energy Community), να προσαρμοσθούν στον στόχο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ενεργειακή Ένωση (Energy Union) όπου κάθε κράτος πρέπει να έχει πρόσβαση σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές πηγές ενέργειας.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Η Ελλάδα θέτει τις αναγκαίες βάσεις ανάδειξής της σε περιφερειακό ενεργειακό κόμβο για τα κράτη της άμεσης γειτονίας της, μέσω της διασύνδεσής της με την Τουρκία (TAP, ITGI, TurkishStream), με την Βουλγαρία (IGB) και, εφόσον καμφθούν οι προκλήσεις πολιτικής και ασφάλειας, με τα κράτη Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος, Ιταλία, ίσως και Λίβανος, μέσω του αγωγού EastMed. Επίσης, πέραν της κατασκευής υποδομών υποδοχής LNG, προωθεί την εξερεύνηση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων στην Κρήτη και το Ιόνιο. Ανεξαρτήτως του εάν η Τουρκία και η Βουλγαρία θα προχωρήσουν σε στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα προς όφελος του ευρωπαϊκού στόχου διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας, εκτιμάται ότι ο συνδυασμός αυτός ενέργειας από την Κασπία (Αζερμπαϊτζάν) και υγροποιημένου φυσικού αερίου των ΗΠΑ είναι ικανός να διευρύνει το πλαίσιο ενεργειακής ασφάλειας για την Ευρώπη, ειδικώς στα μέρη της ηπείρου με σχεδόν αποκλειστική εξάρτηση από έναν πάροχο, δηλαδή την Ρωσία [17].

Αξίζει να σημειωθεί ότι αντίστοιχες φιλοδοξίες με αυτές της Ελλάδος διατηρεί η Βουλγαρία, η οποία με την περαίωση του υποθαλάσσιου τμήματος του αγωγού TurkStream, φιλοδοξεί να χρησιμοποιήσει σε ανάστροφη ροή των Διαβαλκανικό αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου της Ρωσίας (Trans-Balkan) -προφανώς μετά την διακοπή της χρήσης του για την μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου μέσω Ουκρανίας (τέλη 2020)- για να μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Σερβία και στην Κεντρική Ευρώπη μέσω του δεύτερου τμήματος του αγωγού TurkStream από το κοινό της σύνορο με την Τουρκία. Η Σόφια διατείνεται ότι ο ονομαζόμενος «Βαλκανικός κόμβος» θα διαμετακομίζει και θα εμπορεύεται επίσης φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν μέσω του Νότιου Διαδρόμου (SGC), και πιθανώς υγροποιημένο φυσικό αέριο. Έχει εξασφαλίσει όμως μόνο 1 δισ. m3/ετ. φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν από το 2020, ενώ ο Διασυνδετήριος αγωγός Ελλάδα-Βουλγαρία (IGB) δεν ακολουθεί τα χρονοδιάγραμμα κατασκευής του.

Η Ρωσία εκμεταλλευόμενη τον προφανή φόβο της Βουλγαρίας περί απώλειας ενεργειακής ασφάλειας και προκειμένου η αντισυμβαλλόμενη της Gazprom, η Bulgartranzgaz, να μη διεκδικήσει αποζημίωση λόγω της διακοπής ροής του φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας, δελεάζει την Σόφια με κατ’ ουσία αναγέννηση του ακυρωθέντος τον Δεκέμβριο του 2014 σχεδιαζόμενου τότε αγωγού «South Stream», μέσω του δεύτερου τμήματος του TurkStream, προς Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Αυστρία. Όμως, η διατιθέμενη ποσότητα φυσικού αερίου από την Gazprom γι’ αυτόν τον σκοπό είναι τέσσερις φορές μικρότερη εκείνης του South Stream (15,75 δισ. m3/ετησίως). Περαιτέρω, η Βουλγαρία, αποτυχούσα να ολοκληρώσει την ανάστροφη σύνδεσή της με την Ελλάδα και την Τουρκία, και στερούμενη κατάλληλων αποθηκευτικών χώρων φυσικού αερίου, διακινδυνεύει να ευρεθεί σε δύσκολη θέση σε περίπτωση μακροχρόνιας διακοπής ροής του ρωσικού αερίου.

Τέλος, αξίζει μνείας το γεγονός ότι ο Νότιος Διάδρομος φυσικού αερίου (SGC) και συνεπώς ο αγωγός ΤAP και οι λοιπές υποδομές, πιθανώς να έχουν την δυνατότητα προμήθειας στην κεντρο-ανατολική Ευρώπη και την Βαλκανική χερσόνησο, πέραν της αζερικής παροχής φυσικού αερίου, και με αέριο από το Τουρκμενιστάν και ίσως το Καζακστάν μέσω του Διακασπιακού αγωγού (Trans-Caspian Gas Pipeline, μήκους 300 χιλιομέτρων με ικανότητα μεταφοράς 30-40 δισ. m3), χάρη στην συμφωνία των παρακάσπιων κρατών (Aktau, 11.08.2018). Συναφώς, εκτιμάται ότι ο SGC, σύστημα αγωγών καίριας σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ, θα καταστεί οικονομικώς βιώσιμος και χάρις στα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου του Τουρκμενιστάν σε συνδυασμό με εκείνα του κοιτάσματος Shah Deniz II του Αζερμπαϊτζάν. Μετά την σοβαρή ρωσο-ουκρανική κρίση του 2009, η ΕΕ μεσολαβεί για την επίλυση του συνοριακού προβλήματος Αζερμπαϊτζάν-Τουρκμενιστάν στα ύδατα της Κασπίας θάλασσας, δεδομένου ότι, αν δεν προχωρήσει το σχέδιο αγωγού TCP, η Κίνα εποφθαλμιά μεγαλύτερο μερίδιο του τουρκμενικού φυσικού αερίου.

Πάντως, η Ρωσία, τελικώς, απέσυρε τις επιφυλάξεις της για την κατασκευή του αγωγού TPC, υπό τον ρητό όρο αποκλεισμού δυνάμεων μη παρακάσπιων κρατών για την ασφάλεια της Κασπίας, θέτοντας δι’ αυτού του τρόπου τέλος στις βλέψεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για την δημιουργία στρατιωτικών βάσεων ή κοινών ασκήσεων μέσω της στενής συνεργασίας με το Αζερμπαϊτζάν. Σημειωτέον ότι, όπως υποστήριξε η ρωσική εφημερίδα Pravda (www.pravda.ru, 21.02.2018), και δεδομένου του ισχυρού ενδιαφέροντος της Γερμανίας να εξασφαλίσει η Ευρώπη εναλλακτικούς της Ρωσίας παρόχους φυσικού αερίου, η ΕΕ και η Ρωσία προέβησαν σε μια αμοιβαία επωφελή συναλλαγή: Η ΕΕ απέσυρε την ανοικτή αντίθεσή της στην κατασκευή του δεύτερου αγωγού «Βόρειο Ρεύμα» (NordStream 2), και η Ρωσία απέσυρε αντιστοίχως τις επιφυλάξεις της έναντι του Διακασπιακού αγωγού (TCP).

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ

Ο παρών σοβαρός ανταγωνισμός ΗΠΑ-Ρωσίας για τον έλεγχο της Κεντρικής/Ανατολικής Ευρώπης, ανάγεται ήδη στην περίοδο του Μεσοπολέμου, όταν ο Πολωνός Jozef Pilsudski οραματίσθηκε την έννοια του Intermarium, δηλαδή την συγκρότηση ομάδας κρατών μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας προορισμένων να λειτουργούν ως «cordon sanitaire» μεταξύ των δύο δυνάμεων. Η σημερινή απόδοση αυτής της ιδέας συντελείται με την οργάνωση The Three Seas Initiative (TSI), την βάση μιας από τις σοβαρότερες στρατηγικές απειλές που η Ρωσία θα αντιμετωπίσει στον δυτικό της βραχίονα κατά τα προσεχή έτη, εφόσον τα συμμετέχοντα 12 κράτη εμβαθύνουν την ενσωμάτωσή τους και συνεργασθούν με τις ΗΠΑ κατά της προσέγγισης Ρωσίας-Γερμανίας. Η αμερικανική υπό τον πρόεδρο Trump κυβέρνηση, υποστηρίζει την αντικατάσταση της «Παλαιάς Ευρώπης» στον οικονομικό, ενεργειακό, στρατιωτικό, πολιτικό και στρατηγικό τομέα με εφαρμογή της πολιτικής των ΗΠΑ, δηλαδή να δοκιμασθεί η ηγεμονία της Γερμανίας και να μετατραπεί η Ενωμένη Ευρώπη σε ένα σύνολο εθνών-κρατών προσηλωμένων στην έννοια της κρατικής κυριαρχίας.

12062019-9.jpg

Χάρτης 9. Πρωτοβουλία Τριών Θαλασσών (TSI).
—————————————————————————————

Η οργάνωση TSI είναι στην πραγματικότητα μια ενσωμάτωση περισσότερων ιστορικών υπο-ομάδων της Κεντρικής/Ανατολικής Ευρώπης, προκειμένου να ασκήσουν με καλύτερες προοπτικές πίεση προς τους ισχυρούς θεσμικούς ηγέτες της ΕΕ, ώστε να προωθήσουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα σε «εσωτερικά» ζητήματα της Ένωσης, όπως η μεταναστευτική κρίση και η ενδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας γενικώς. Όμως, στα «εξωτερικά» ζητήματα της ΕΕ, όπως η ενεργειακή ασφάλεια και στρατιωτικά ζητήματα, τα μέλη του TSI διαφέρουν, γεγονός που επιτρέπει στις ΗΠΑ και στην Ρωσία να οικοδομούν τις δικές τους σφαίρες επιρροής μέσα στην οργάνωση.

Επί παραδείγματι, η Πολωνία και οι Βαλτικές δημοκρατίες, καθώς για ιστορικούς λόγους αντιπαθούν την Ρωσία, τίθενται υπέρ της διευρυμένης παρουσίας του ΝΑΤΟ στα ανατολικά σύνορά τους. Επιπλέον, ακολουθούν τον αμερικανικής έμπνευσης πόλεμο πληροφοριών ότι οι αγωγοί φυσικού αερίου NordStream συνιστούν σύγχρονη εκδοχή του «Συμφώνου Ribbentrop-Molotov», οδηγούμενες σε προτίμηση του ακριβότερου υγροποιημένου φυσικού αερίου από την εξάρτησή τους από το εγγύς ευρισκόμενο ρωσικό αέριο. Η υπο-ομάδα της Κεντρικής Ευρώπης (Αυστρία, Ουγγαρία, Κροατία, Σλοβενία) ακολουθεί πραγματιστική στάση έναντι της Ρωσίας, ενώ από αυτή της Μαύρης θάλασσας, η Ρουμανία είναι επιφυλακτική για τις ρωσικές προθέσεις και φιλο-αμερικανική, και η Βουλγαρία επιθυμεί την αναβίωση του ρωσικού σχεδίου αγωγού South Stream ως «Bulgarian Stream». Η διάσπαση αυτή της ενδο-ευρωπαϊκής οργάνωσης λειτουργεί σαφώς υπέρ των συμφερόντων της Ρωσίας.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η Ρωσία χρησιμοποίησε το κουρδικό και αρμενικό «χαρτί» εναντίον της Τουρκίας από το 1890, αν όχι και πιο πριν. Παρ’ όλα αυτά, χάρις στην ικανότητά της να είναι ταυτοχρόνως χορηγός του κουρδικού αναθεωρητισμού και βασικός προμηθευτής ενέργειας για την Τουρκία -γεγονός που της χαρίζει εξαιρετική δημοφιλία στα κουρδικά κινήματα στο Ιράκ και στην ίδια την Τουρκία, όπως και λόγω της επέμβασής της στην Συρία-, υποχρεώνει την Άγκυρα σε συνεργασία [18]. Και καθ’ όσον ο πόλεμος στην Συρία, για τα τουρκικά όμματα, συνιστά δοκιμασία υποστήριξης της Δύσης προς την ασφάλεια και διεθνή υπόσταση της Τουρκίας, και η Δύση -κατά την άποψή της- επανειλημμένως την απογοήτευσε στον τομέα αυτό, η Άγκυρα ρέπει προς την Ρωσία λόγω κάμψης των σχέσεων με τις ΗΠΑ.

Με τον τρόπο αυτό, η Ρωσία αποκτά την ιστορικών διαστάσεων στρατηγική ευκαιρία διάσπασης του «Αναχωματικού Δακτυλίου» (Rimland), ύστατο γεωστρατηγικό στόχο των Ηνωμένων Πολιτειών και του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ). Η Τουρκία, με την σειρά της, εκβιάζει το ΝΑΤΟ, δελεάζοντας τις μουσουλμανικές κοινωνίες των κεντρο-δυτικών Βαλκανίων, δοκιμάζοντας την ασφάλεια και οικονομία της περιοχής Θράκη-Αιγαίο-Δωδεκάνησα-Κύπρος (εκμεταλλευόμενη την μεταναστευτική κρίση και αμφισβητώντας τις θαλάσσιες ζώνες) -όλα σημεία ζωτικής σημασίας για τις ΗΠΑ-, ώστε να πλήξει το βαλκανικό μέρος του Rimland που στρέφεται εναντίον της [19].

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1]. A. Stergiou, ‘Russia’s Energy and Defense Strategy in the Eastern Mediterranean’, Economics World, Mar.-Apr. 2017, Vol. 5, No. 2, σελ. 102
[2]. E.C. Spykman, The Geography of Peace’, 1944
[3]. Alexander Sotnichenko, Ρώσος πρώην διπλωμάτης στο Ισραήλ και νυν αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, Σχολή Διεθνών Σχέσεων, προσωπική επικοινωνία με τον Ανδρέα Στεργίου, Ιερουσαλήμ, Ιούλιος 2013.
[4]. Stephen Blank, ‘Russia in the Middle East’, Th. Karsik-St. Blank (Ed.), Russia’s Middle Eastern Position in 2025, The Jamestown Foundation, 2018, σελ. 2
[5]. Pavel K. Baev και Kemal Kirisci, ‘An Ambiguous Partnership: The Serpentine Trajectory of Turkish-Russian Relations in the era of Erdogan and Putin’, Turkish Policy Project Paper No. 13, https://www.brookings.edu/wp-content/uploads/2017/09/pavel-and-kirisci-t…, 2017.
[6]. Stephen Blank, ibid, σελ. 12
[7]. ibid, σελ. 12
[8]. ibid, σελ. 13
[9]. Stephen Blank, ‘The Black Sea and Beyond’, Proceedings of the US Naval Institute,
Οκτώβριος 2015, σελ. 36-41
[10]. Stephen Blank, ‘Russia in the Middle East’, σελ. 12
[11]. Francesco Angelone, ‘Putin’s Geopolitical Strategy in the Mediterranean’, 04.05.2016
[12]. I. Mazis-I. Sotiropoulos, ‘The role of Energy as a Geopolitical Factor for the Consolidation of Greek-Israel Relations’, Regional Science Inquiry, Vol VIII, (2), Special Issue 2016, σελ. 28
[13]. A. Stergiou, ibid, σελ. 105
[14]. ibid, σελ. 112
[15]. Ιωάννης Μάζης, «Το αθέατο γεωπολιτικό παίγνιο σε Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο»,
https://slpress.gr , February 2018
[16]. John Roberts (Senior Fellow, ‘Atlantic Council’), ‘The Turkish Factor’, Conference: ‘The Future of Eastern Mediterranean Gas’, PRIO Cyprus Center, 21.11.2016.
[17]. ‘Role of the US and Caspian Natural Gas Exports for European Energy Security and Diversion’, CPC Special Brief, Caspian Policy Center (www.caspianpolicy.org), Washington DC, 25.10.2017, σελ. 6.
[18]. Stephen Blank, ‘Russia in the Middle East’, σελ. 10
[19]. ‘Overview of oil and natural gas in the Eastern Mediterranean region’, Energy International Organization, August 2013.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το «κάτι τις» του Σημίτη στον Ταγίπ, το «Θεός φυλάξει» και η ύποπτη σιωπή των πολιτικών

Από
anixneuseis
-
1
File Photo: Ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος του ΠαΣοΚ, Κωνσταντίνος Σημίτης, απευθύνει ομιλία στο συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Το μεγάλο ερώτημα που τέθηκε από αρκετούς σοβαρούς ανθρώπους είναι και το πιο απλό: Γατί επέλεξε τώρα να γράψει τις ανοησίες που έγραψε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης;

Γιατί επέλεξε να καλλιεργήσει μία άνευ προηγουμένου ηττοπάθεια στο λαό, ο οποίος βεβαίως τον αγνόησε επιδεικτικά και του την «έπεσε» άγρια; Και γιατί, ενώ έχει στην πλάτη του το βάρος της ευθύνης για το γκριζάρισμα του Αιγαίου, δεν σιωπά;

  • Κάποιοι συνέδεσαν τις δηλώσεις της πρώην υπουργού Εξωτερικών, κ. Ντόρας Μπακογιάννη με την κινδυνολογία του κ. Σημίτη, αλλά εγώ ΔΕΝ πιστεύω ότι ήταν προπομπός του. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η κ. Μπακογιάννη έχει μπέσα και ό,τι είναι να κάνει και να πει, δεν θα φοβηθεί. Το «Θεός φυλάξοι» που είπε σε συνέντευξή της στον Σκάι παρεξηγήθηκε, είναι η αλήθεια, και ενόχλησε. Αλλά δεν έχει καμία σχέση με την μη ευχάριστη λύση που μας πρότεινε ο κ. Σημίτης. Μα δεν έχει συμβούλους αυτός ο άνθρωπος να του επιβάλουν τη σιωπή;

Διευκρινίζω από την αρχή -για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις- ότι θα δημοσίευα και εγώ το κείμενο του κ. Σημίτη, αν μου το …έστελνε, απλά για να καταλάβει ο κόσμος ποιοι μας κυβερνούσαν. Οπότε, καλώς έπραξε η “Καθημερινή” που το δημοσίευσε και το πρόβαλε. Διαφορετικά θα ομιλούσαμε για λογοκρισία.

Ο πρώην πρωθυπουργός εκτέθηκε και ξύπνησε άσχημες και άγριες μνήμες, αλλά έστειλε και ένα απαράδεκτο μήνυμα: ότι για να μην μας απειλεί ο Ταγίπ Ερντογάν και η ισλαμική Τουρκία, να πάμε μόνοι μας και να ζητήσουμε μία μη ευχάριστη λύση. «Πάρε Ταγίπ» είναι το σύνθημα… Νησιά και βραχονησίδες έχουμε χιλιάδες. Θα πάρει και λίγη από την εθνική κυριαρχία, αλλά και τι έγινε; Θα έχουμε το κεφάλι μας …ήσυχο!!!

Κινδυνολογεί και σπέρνει το φόβο ο Σημίτης: Καλεί για “λύσεις” ακόμα και αν δεν είναι ευχάριστες! Είναι απλά τα πράγματα και ο άνθρωπος δεν κρύφθηκε. Άστε που μας αράδιασε χωρίς καν εισαγωγικά την παράνομη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» για να εμπεδώσουμε προφανώς ότι τον χάσαμε τον κατεχόμενο κυπριακό βορρά, που δεν αναγνωρίζει καμία χώρα, εκτός της Τουρκίας, ως «κράτος».

  • Ο κ. Σημίτης, αν και διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας, και είχε επιλέξει τους πιο διεφθαρμένους υπουργούς, σκέφτεται …ελβετικά ή κατ’ άλλους γερμανικά. Δεν νοείται ένας πρώην πρωθυπουργός να μας καλεί να δώσουμε όσο-όσο μέρος της Πατρίδας για να ησυχάσουμε από τους Τούρκους.

Διότι έπρεπε να γνωρίζει ότι η Τουρκία, και ειδικά η σημερινή ηγεσία της, εποφθαλμιούν το μισό Αιγαίο -όπως έκαναν με τη μισή κατεχόμενη Κύπρο- και τη Θράκη. Και όλα να του τα χαρίσει ο κ. Σημίτης, η τουρκική επιθετικότητα δεν θα μειωθεί ούτε στο ελάχιστο. Και εδώ έγκειται το πραγματικό πρόβλημα με αρκετούς Έλληνες πολιτικούς.

Δεν έχουν μελετήσει ποτέ τον Ταγίπ Ερντογάν και τους ακούς και λένε πως σε αντίθεση με τους Κεμαλιστές φέρθηκε πιο καλά στην Ελλάδα. Σε άλλες χώρες τους «τρώει» το περιθώριο και η απαξίωση. Εμείς καθόμαστε και τους ακούμε και τους διαβάζουμε…

Οι πολίτες αντέδρασαν αλλά τα κόμματα σιώπησαν: Συμφωνεί η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ με τον κ. Σημίτη; Να δώσουμε «κάτι τις» κ. Γεννηματά στους Τούρκους.

  • Ο πρωθυπουργός της χώρας, που μάζεψε στον «πολύχρωμο» ΣΥΡΙΖΑ όλα τα ορφανά του κ. Σημίτη. Τι λέει για τις μπούρδες του πρώην πρωθυπουργού; Αν διαφωνεί γιατί δεν το ανακοινώνει; Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και μελλοντικός -σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- πρωθυπουργός τι γνώμη έχει; Αν διαφωνεί με τις επικίνδυνες δηλώσεις του κ. Σημίτη γιατί δεν βγάζει κραυγή μεγάλη. Και έπρεπε να το κάνει, διότι ο βασικός στόχος του κειμένου είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Επειδή δεν αντιδράτε κ. Γεννηματά, κ. Τσίπρα και κ. Μητσοτάκη, οι πολίτες πιστεύουν αυτά που διαδίδουν οι ψεκασμένοι εθνικιστές, ότι πρόκειται για σχέδιο των …Γερμανών και ο κ. Σημίτης είναι ο λαγός τους και κάνει τη δική σας δουλειά. Μα έτσι δεν μπορεί να πάει μπροστά μία χώρα. Έχουμε ενώπιον μας κρίσιμες εκλογές και πρέπει να ξέρουμε εάν οι πολιτικοί αρχηγοί συμφωνούν να δώσουμε το «κάτι τις» στον Ερντογάν για να …ησυχάσουμε.

Είναι ένα υποθετικό αλλά σημαντικό για τους πολίτες, ερώτημα. Και πρέπει να γνωρίζουν. Αν θεωρήσουμε ότι ο κ. Σημίτης έχει δίκιο και μετά τις εκλογές η Τουρκία θα προκαλέσει «θερμό επεισόδιο» τι θα πράξουν οι επίδοξοι πρωθυπουργοί;

Ότι και ο κ. Σημίτης στα Ίμια και τη Μαδρίτη; Που δέχθηκε να γκριζαριστεί το Αιγαίο και να απαιτεί η Τουρκία και την …Εύβοια; ‘Η θα απαντήσει η Ελλάδα, όπως ενημέρωσε τους Αμερικανούς συνομιλητές του, μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο αρμόδιος υπουργός Εθνικής Άμυνας της χώρας;

Περιμένουμε τις δηλώσεις της κ. Γεννηματά, του σημερινού Πρωθυπουργού και του κ. Μητσοτάκη. Με την ελπίδα  ότι θα ξεκαθαρίσουν τη θέση τους και δεν θα αναγκαστούμε να επανέλθουμε…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Είμαι πολύ υπερήφανος για τη δημοσιογραφική έρευνα που κάναμε με τον Αθανάσιο Έλλις για τα Ίμια. Αν δεν είχαμε βρει τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών, δεν θα γνώριζε ο ελληνικός λαός το πολιτικό έγκλημα τη νύχτα των Ιμίων. Και είμαι επίσης πολύ υπερήφανος για το αποτέλεσμα της έρευνας που κάναμε με το Νίκο Μελέτη για την κατάπτυστη Συμφωνία της Μαδρίτης, που θα κυκλοφορήσει σύντομα σε βιβλίο…

https://www.apopseis.com/to-kati-tis-toy-simiti-ston-tagip-to-theos-fylaxei-kai-i-ypopti-siopi-ton-politikon/

Επέρχεται ρήξη στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, προβλέπει ο Ζεμενίδης: Στήριξη σε Ελλάδα-Κύπρο

Από
anixneuseis
-
0

Ο αρχηγός του HALC Έντι Ζεμενίδης. Φωτογραφία Greek News

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Πρωτοβουλία για το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ αναλαμβάνει το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) ενόψει του επικείμενου ψηφίσματος από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τον Ιούλιο. Ο εκτελεστικός διευθυντής του HALC, Έντι Ζεμενίδης, δήλωσε στον «Φιλελεύθερο» ότι ξεκινάνε εκστρατεία ενημέρωσης στην Ουάσινγκτον.

Αναφερόμενος στις προκλήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, είπε ότι οι ΗΠΑ «κούνησαν το δαχτυλάκι τους», ενώ για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις ανέφερε ότι «επέρχεται ρήξη», θεωρώντας ότι αλλάζουν τα δεδομένα στην περιοχή.

  • «Χρειάζεται όμως σοβαρή και μεθοδευμένη προσπάθεια από πλευράς Αθήνας και Λευκωσίας», όπως επεσήμανε.

Όσον αφορά το Κυπριακό, ο κ. Ζεμενίδης διατύπωσε την άποψη ότι η πολιτική Ερντογάν δεν αφήνει περιθώρια για «καμία εξέλιξη» προς την κατεύθυνση μιας σωστής λύσης. Σχετικά με την πρόσφατη κατάθεση στην αμερικανική Βουλή του «Πρωτοκόλλου για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο του 2019», με το οποίο εκφράζεται η υποστήριξη των ΗΠΑ στην αυξανόμενη εταιρική σχέση στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ (σ.σ. είχε προηγηθεί η κατάθεση παρόμοιου νομοσχεδίου στη Γερουσία), ο κ. Ζεμενίδης επεσήμανε ότι «το επόμενο βήμα είναι να βρούμε και άλλους υποστηρικτές στα δυο νομοθετικά σώματα. Ήδη», όπως τόνισε, «αυξάνεται ο αριθμός αυτών που στηρίζουν τα δυο νομοσχέδια.

Στη συνέχεια, το θέμα θα συζητηθεί στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας και στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής. Έχουμε όμως την ευκαιρία, επειδή συζητείται το νομοσχέδιο για το Πεντάγωνο, να εντάξουμε τα θέματα άμυνας (δηλαδή την άρση του εμπάργκο) στο εν λόγω νομοσχέδιο».

Όσον αφορά το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί, ο συμπατριώτης μας εκτελεστικός διευθυντής του HALC σημείωσε ότι «το πιο σύντομο θα είναι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού για το ζήτημα της άρσης του εμπάργκο (αν συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο για το Πεντάγωνο) και το αργότερο έως το τέλος του 2020».

  • Κυπριακή ΑΟΖ

Στο ερώτημά μας τι αποκόμισε από τις συναντήσεις που είχε τον τελευταίο καιρό με αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης, μέλη του Κογκρέσου και στελέχη δεξαμενών σκέψης, σε σχέση με τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ και πώς σχολιάζει την άποψη πολιτικών σε Ελλάδα και Κύπρο ότι «η Αμερική δεν πρόκειται να κουνήσει το δαχτυλάκι της», ο κ. Ζεμενίδης υποστήριξε τα εξής:

  • «Δεν ξέρω τι εννοούν ακριβώς “δεν θα κουνήσει το δαχτυλάκι της” επειδή νομίζω ότι το έχει ήδη κουνήσει. Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι έγινε σαφές και πάλι από την αμερικανική κυβέρνηση ότι αναγνωρίζει τα δικαιώματα της Κύπρου στη δική της ΑΟΖ είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι Τούρκοι είναι να αμφισβητήσουν και να υποσκάψουν τα νόμιμα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πρώτο, με την σταθερή και ξεκάθαρη θέση της Ουάσινγκτον ουσιαστικά απορρίπτονται, εμμέσως πλην σαφώς, οι παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας.

Δεύτερο, γνωρίζοντας τη γενικότερη αμερικανική στρατηγική για την προάσπιση των συμφερόντων των ΗΠΑ, η Ουάσινγκτον δεν πρόκειται να αφήσει απροστάτευτες αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται ή θα δραστηριοποιηθούν σε τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ.

Και τρίτο, η συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών στην κυπριακή ΑΟΖ και οι τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες στην περιοχή έχουν οδηγήσει την Τουρκία σε ένα είδος απομόνωσης, με δική της φυσικά υπαιτιότητα».

Καταλήγοντας, ανέφερε ότι «αν εννοούν ότι η Αμερική δεν θα κουνήσει το δαχτυλάκι της επειδή δεν θα στείλει το ΝΑΤΟ να κάνει πόλεμο με την Τουρκία, ούτε εγώ βλέπω μια τέτοια πιθανότητα. Αλλά, την ίδια στιγμή, δεν βλέπω να αφήνει και τους Τούρκους να αλωνίζουν και δεν αποκλείω και το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να γίνει και άσκηση στην περιοχή από πλευράς ΗΠΑ (ίσως με τη συμμετοχή και της Ελλάδας) ή να γίνει μια επίσκεψη ανώτατου αξιωματούχου, στέλνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο μήνυμα προς την Άγκυρα».

  • Αμερικανοτουρκικές σχέσεις

Για την κρίση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις εξαιτίας των ρωσικών πυραύλων S-400 και τις προοπτικές που διαγράφονται, ο εκτελεστικός διευθυντής του HALC εξέφρασε την άποψη ότι «φαίνεται ότι η Αμερική ετοιμάζεται πλέον για ρήξη στις σχέσεις της με την Τουρκία. Ένας πολύ υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος στην αμερικανική κυβέρνηση ανέφερε ενδεικτικά «νομίζω ότι στα υπόλοιπά μου χρόνια σ’ αυτή την υπηρεσία θα ασχολούμαι με το θέμα πώς θα ξαναφτιάξουμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Δεν πιστεύω να φτάσουν ποτέ στο ίδιο επίπεδο, αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε και οριστικό διαζύγιο». Η άποψή του είναι ενδεικτική για το πού οδηγούνται τα πράγματα.

Ακόμα και αρκετοί αναλυτές που παραδοσιακά υποστήριζαν την Τουρκία, σήμερα έχουν εντελώς διαφορετικές θέσεις. Για παράδειγμα, πριν μια εβδομάδα, ήμουν στο γραφείο του προέδρου ενός γνωστού think tank (δεξαμενή σκέψης), ο οποίος είχε πάντα μια μεγάλη φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ. Μού είπε λοιπόν ξεκάθαρα ότι όσο υπάρχει ο Ερντογάν δεν πρόκειται να βελτιωθούν οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία, τονίζοντας επίσης ότι είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για όλη την περιοχή. Αξίζει να επισημανθεί ότι το συγκεκριμένο think tank υποστηρίζει τώρα την άρση του εμπάργκο σε βάρος της Κύπρου και τη νέα στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο».

Απαντώντας στο ερώτημά μας αν αυτή η «νέα στρατηγική» σηματοδοτεί ουσιαστικές αλλαγές σε σχέση με την αμερικανική πολιτική στα ελληνικά ζητήματα, ο κ. Ζεμενίδης τόνισε ότι «οι προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού και η ανάγκη συνεργασίας με τις δυο κοινότητες στο νησί, δεν πρέπει να υποβαθμίζουν το γεγονός ότι η Κύπρος είναι κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος, αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ.

Επομένως και η αμερικανική πρεσβεία στη Λευκωσία είναι υποχρεωμένη να εργάζεται για την ανάπτυξη και τη διεύρυνση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Κυπριακή Δημοκρατία, ειδικά με βάση τα νέα δεδομένα στην περιοχή και με το αμερικανικό αναβαθμισμένο ενδιαφέρον για τη στρατηγική σχέση των ΗΠΑ με την Κύπρο. Κι αυτό το ενδιαφέρον το βλέπουμε πλέον σχεδόν καθημερινά όχι μόνο από πλευράς αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά από φορείς και παράγοντες που έχουν σημαντικό ρόλο και επιρροή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Βρισκόμαστε σ’ ένα στάδιο που πρέπει τόσο από πλευράς Ουάσινγκτον, όσο και από πλευράς Λευκωσίας και Αθήνας, να επενδύσουμε με σοβαρότητα, μεθοδικότητα στις σχέσεις των χωρών μας, σε όλα τα επίπεδα. Και δεν γίνεται αυτή η προσπάθεια να περιορίζεται μόνο στο επίπεδο της Ομογένειας.

Έχω εμπιστοσύνη στον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Χριστοδουλίδη και πιστεύω ότι εργάζεται σκληρά προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά χρειάζεται όλο το σύστημα να κατανοήσει αυτή την πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν ακόμα υπάρχουν φωνές για τις τράπεζες και την εμπλοκή των Ρώσων στην Κύπρο θα πρέπει άλλα υπουργεία και άλλοι αρμόδιοι φορείς να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Είναι ένα θέμα που δεν αφορά μόνο τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλά κυρίως την αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας».

  • Κυπριακό – ΟΥΝΦΙΚΥΠ

Για το Κυπριακό, ο κ. Ζεμενίδης τόνισε ότι η πολιτική Ερντογάν δεν αφήνει περιθώρια για «καμία εξέλιξη» προς την κατεύθυνση μιας σωστής λύσης, προσθέτοντας ότι «μας λένε στην Ουάσινγκτον ότι “αν δεν δούμε πραγματικό ενδιαφέρον για λύση απ’ όλα τα εμπλεκόμενα μέρη είναι δύσκολο να βοηθήσουμε”. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πείσουν τον Ερντογάν για τους ρωσικούς πυραύλους και για τους Κούρδους της Συρίας, θα τον επηρεάσουν για το Κυπριακό; Επομένως, όπως είναι η κατάσταση σήμερα, δεν βλέπω κάποια εξέλιξη στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος».

Για το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, ενόψει της επικείμενης έκθεσης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου και του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας στο τέλος του ίδιου μήνα, ο κ. Ζεμενίδης δήλωσε στην εφημερίδα μας ότι το HALC ξεκινά «μεγάλη πρωτοβουλία», υπογραμμίζοντας συγκεκριμένα ότι «προγραμματίζουμε συναντήσεις με Αμερικανούς, αλλά και με Ευρωπαίους διπλωμάτες, καθώς και με σημαντικά μέλη του Κογκρέσου, ώστε να ασκήσουν επιρροή προς τον Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Κύρια επιδίωξή μας είναι να γίνει κατανοητό, πέρα από την αμερικανική πολιτική για τις Ειρηνευτικές Επιχειρήσεις του ΟΗΕ σε όλο τον κόσμο, ότι όσο υπάρχει τουρκική κατοχή στην Κύπρο και το Κυπριακό είναι άλυτο, επιβάλλεται για λόγους ασφάλειας και σταθερότητας να παραμείνει η Ειρηνευτική Δύναμη στο νησί».

  • Ποντιακή Γενοκτονία

Ως κατακλείδα, αξίζει να επισημανθεί ότι πριν λίγες μέρες, με πρωτοβουλία του HALC, πραγματοποιήθηκαν στην Ουάσινγκτον αρκετές συναντήσεις, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. «Για πρώτη φορά, με έναν επίσημο τρόπο, έγινε συζήτηση με Αμερικανούς αξιωματούχους, με μέλη του Κογκρέσου και με στελέχη εβραϊκών και αρμενικών οργανώσεων για την ανάγκη αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων», ανέφερε ο κ. Ζεμενίδης, προσθέτοντας ότι «ήδη, ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Γκας Μπιλιράκης ανακοίνωσε ότι θα παρουσιάσει νομοσχέδιο στη Βουλή για την αναγνώριση της Γενοκτονίας».

https://www.apopseis.com/eperchetai-rixi-stis-amerikanotoyrkikes-scheseis-provlepei-o-zemenidis-stirixi-se-ellada-kypro/

Τουρκία: Ο Ερντογάν περιγράφει τη Γενοκτονία των Αρμενίων ως ‘εύλογη μετεγκατάσταση’

Από
anixneuseis
-
0
 

του Uzay Bulut

  • «Αυτό στο οποίο ο Ερντογάν αναφέρεται ως «μετεγκατάσταση» ήταν στη πραγματικότητα η απέλαση απλών πολιτών – κυρίως γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων – προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Αυτοί οι πληθυσμοί δεν μετεγκαταστάθηκαν απλά σε άλλη περιοχή, παρά τα λεγόμενα του τουρκικού κράτους. Στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή σε απομακρυσμένες περιοχές στο εσωτερικό της χώρας όπου είτε δολοφονήθηκαν είτε τους άφησαν να πεθάνουν από τις κακουχίες, την εξάντληση, την πείνα και τις επιδημίες – κατά τη διαδρομή, ή φτάνοντας στον προορισμό τους.» — Βασίλειος Μειχανετσίδης, μελετητής γενοκτονιών με έδρα την Αθήνα και συντάκτης του βιβλίου του 2012, Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε συνέντευξη του με το Ινστιτούτο Gatestone.
Εικόνα: Αρμένιοι πολίτες, συνοδευμένοι από Οθωμανούς στρατιώτες, πέρασαν από το Harput σε φυλακή στο κοντινό Mezireh (σημερινό Elazig), Απρίλιος 1915. (Πηγή εικόνας: American Red Cross / Wikimedia Commons)

Σε συμπόσιο στην Άγκυρα στις 24 Απριλίου – την 104η επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων – Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αρνήθηκε για ακόμη μία φορά την μαζική δολοφονία των Χριστιανών το 1915 από τα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. «Η μετεγκατάσταση των συμμοριών Αρμένιων και των υποστηρικτών τους που σφαγίασαν τον μουσουλμανικό λαό, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, στην ανατολική Ανατολία, ήταν η πιο λογική ενέργεια που θα μπορούσε να ληφθεί σε μια τέτοια περίοδο,» είπε ο Ερντογάν. Αυτό το απόσπασμα δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα «Τουρκική Προεδρία» στο Twitter.

«Η δήλωση του Ερντογάν ήταν αποδεδειγμένα λανθασμένη, παραπλανητική και προσβλητική,» είπε ο Vicken Babkenian, ανεξάρτητος ερευνητής για το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Ολοκαυτώματος και Μελετών Γενοκτονίας, στο Gatestone σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Ο Babkenian, απόγονος επιζώντων γενοκτονίας και από τις δύο πλευρές της οικογένειάς του, εξήγησε:

«Η εκτεταμένη και συστηματική δίωξη εις βάρος των γηγενών Αρμένιων από την οθωμανική κυβέρνηση το 1915-23 είναι καλά τεκμηριωμένη και ήταν ένα από τα κυριότερα παραδείγματα εγκλημάτων τέτοιου είδους που οδήγησαν τον νομικό Εβραιο-Πολωνικής καταγωγής, Ραφαέλ Λέμκιν, να δημιουργήσει τη λέξη «γενοκτονία» το 1944. Το tweet του Ερντογάν –την ημέρα που ήταν αφιερωμένη στην Γενοκτονία των Αρμενίων – είχε σαφώς ως στόχο να κατευνάσει το υπερεθνικιστικό στοιχείο στην Τουρκία εις βάρος της ιστορικής αλήθειας.

«Δεν πιστεύω ότι υπάρχει σήμερα άλλος αρχηγός κυβέρνησης στον κόσμο που να έχει εκφράσει μια τόσο απαξιωτική άποψη για την τεκμηριωμένη εξολόθρευση των αυτόχθονων πληθυσμών του έθνους του. Είναι η χειρότερη μορφή άρνησης μιας γενοκτονίας. Το μήνυμα του Ερντογάν μπορεί να ερμηνευθεί ως εξής: Η Τουρκία δεν δείχνει μεταμέλεια για αυτό που συνέβη στους Αρμένιους το 1915. Τους άξιζε αυτό που έπαθαν και δεν έχουμε καμία πρόθεση να αναγνωρίσουμε το παρελθόν μας ή να ακολουθήσουμε μια πολιτική μεταβατικής δικαιοσύνης.»

Ο Βασίλειος Μειχανετσίδης, μελετητής γενοκτονιών με έδρα την Αθήνα και συντάκτης του βιβλίου του 2012, Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επίσης επέκρινε την ψευδή απεικόνιση που παρουσιάζει ο Ερντογάν για τη μαζική δολοφονία των χριστιανών από τους Τούρκους. Είπε στο Gatestone:

«Αυτό στο οποίο ο Ερντογάν αναφέρεται ως «μετεγκατάσταση» ήταν στη πραγματικότητα η απέλαση απλών πολιτών – κυρίως γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων – προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Αυτοί οι πληθυσμοί δεν μετεγκαταστάθηκαν απλά σε άλλη περιοχή, παρά τα λεγόμενα του τουρκικού κράτους. Στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή σε απομακρυσμένες περιοχές στο εσωτερικό της χώρας όπου είτε δολοφονήθηκαν είτε τους άφησαν να πεθάνουν από τις κακουχίες, την εξάντληση, την πείνα και τις επιδημίες – κατά τη διαδρομή, ή φτάνοντας στον προορισμό τους.»

«Αυτές οι ‘μετεγκαταστάσεις’ οδήγησαν στη μερική ή ολική καταστροφή πολλών ελληνορθόδοξων κοινοτήτων που είχαν ζήσει στην Ανατολία για σχεδόν 3.000 χρόνια.

«Η συνεχής τουρκική κρατική πολιτική όσον αφορά την άρνηση της γενοκτονίας δείχνει πόσο επιρρεπής είναι η Τουρκία στο να διαπράξει μια ακόμη γενοκτονία, αλλά και πόσο σημαντικό και απαραίτητο είναι για τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει τη γενοκτονία ως μέσο για να αποτρέψει την επανάληψή της από έναν αρνητικό και επιθετικό δράστη.»

Η Anahit Khosroeva, απόγονος επιζώντων της γενοκτονίας των Ασσυρίων, ακαδημαϊκός και λέκτορας στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών που εδρεύει στην Αρμενία, είπε στο Gatestone:

«Αυτό που ο Ερντογάν αποκαλεί ψευδώς ως «μετεγκατάσταση» ήταν για εμάς – τους απόγονους των επιζώντων των γενοκτονιών των Αρμενίων και των Ασσυρίων – εκπατρισμός. Οι αυτόχθονες Αρμένιοι και Ασσύριοι αφανίστηκαν από την αρχαία πατρίδα τους.

«Ο ισχυρισμός [από τον Ερντογάν και άλλους] ότι τα τουρκικά αρχεία είναι ανοιχτά στο κοινό δεν αληθεύει – ειδικότερα όσον αφορά τη πρόσβαση σε υλικό για τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ασσυρίων από αμερόληπτους μελετητές. Τα αρχεία είναι ανοιχτά αλλά μόνο για ερευνητές που δουλεύουν για τα συμφέροντα του τουρκικού κράτους.»

«Δεν έχει σημασία τι λέει η Τουρκία, η γενοκτονία των Αρμενίων ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας έχει αναγνωριστεί και καταδικαστεί από 27 χώρες σε όλο τον κόσμο.»

Αυτό δεν εμπόδισε τον Ερντογάν και τους υποστηρικτές του να αρνούνται τη γενοκτονία και ταυτόχρονα να είναι περήφανοι γι ‘αυτό. Αυτός είναι ο μηχανισμός προπαγάνδας που έχει μετατρέψει τα θύματα σε δράστες και έχει διαμορφώσει την επίσημη ιστοριογραφία της Τουρκίας από την ίδρυση της Δημοκρατίας το 1923. Τα τουρκικά σχολικά βιβλία εξακολουθούν να διδάσκουν ότι οι «υποχθόνιοι» Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι ανάγκασαν τους Οθωμανούς Τούρκους να ενεργήσουν σε αυτοάμυνα.

Εν τω μεταξύ, την ημέρα που ο Ερντογάν έκανε την ομιλία στην οποία ανέφερε πως τα θύματα της γενοκτονίας ήταν υπεύθυνα για την κακομεταχείριση τους, η τουρκική αστυνομία εμπόδισε την Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRA) να πραγματοποιήσει προγραμματισμένη τελετή εις μνήμη των θυμάτων στην Κωνσταντινούπολη.

Η Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκανε την τελετή στα γραφεία της, ο πρόεδρος από κοινού, Eren Keskin είπε:

«Ζούμε ξανά υπό τον έλεγχο της παρανομίας. Διανύουμε πάλι μια περίοδο σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η καταραμένη κληρονομιά συνεχίζεται σε νέες μορφές

«Σήμερα είναι η 24η Απριλίου – η επέτειος της γενοκτονίας των Αρμένιων. Αλλά η αντίδραση στη μνήμη της γενοκτονίας είναι ισχυρή. Ακόμη και η κήρυξη μίας ημέρας εορτασμού δεν είναι ανεκτή.»

Ο μελετητής γενοκτονιών Βασίλειος Μειχανετσίδης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για να είναι η Τουρκία μια πραγματικά δημοκρατική χώρα, πρέπει να αναγνωρίσει τα προηγούμενα εγκλήματά της. Είπε στο Gatestone:

«Η Τουρκία δεν θα μπορέσει να απελευθερωθεί από το δολοφονικό της παρελθόν και το μελανό σημείο όσον αφορά τη γένεσή της ως κράτος, αν δεν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των εγγενών χριστιανών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επιτρέποντας έτσι στους απογόνους των θυμάτων το σθένος που απαιτείται για να ξεπεράσουν τα τραύματα, που προκύπτουν από τα απερίγραπτα σωματικά και συναισθηματικά δεινά των προγόνων τους.

«Η αναγνώριση θα μπορούσε επίσης να απελευθερώσει τον Τουρκικό λαό από την ενοχή και τη ντροπή, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη μιας νέας διαδικασίας συμφιλίωσης μεταξύ της Τουρκίας και των απογόνων των θυμάτων γενοκτονίας καθώς και μεταξύ της Τουρκίας και των γειτόνων της, ιδιαίτερα της Ελλάδας, της Αρμενίας και της Κύπρου.»

Η Uzay Bulut, δημοσιογράφος από την Τουρκία, είναι Distinguished Senior Fellow στο Gatestone Institute.

https://el.gatestoneinstitute.org/14370/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD

1...2,6522,6532,654...3,033Σελίδα 2,653 από 3,033