του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η πορεία του συριακού προβλήματος από την έναρξή του μέχρι τη νέα τουρκική εισβολή για τη δημιουργία ασφαλούς ζώνης, η αδυναμία δηλαδή επίλυσης ενός φαινομενικά τοπικού προβλήματος που εμπλέκει όμως σωρεία δυνάμεων και διαχέει τις επιπτώσεις του με τις προσφυγικές ροές και στην Ευρώπη, απέδειξε ότι η διάλυση της ΕΣΣΔ απελευθέρωσε τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις οι οποίες επί μισό αιώνα ευρίσκοντο σε λανθάνουσα κατάσταση λόγω της συσπείρωσης της Δύσης προ της κομμουνιστικής απειλής.  Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι είχαν ως αιτία τις ενδοϊμπεριαλιστικές διαφορές των δυνάμεων της Δύσης και όχι τις ιδεολογικές διαφορές τους με την ΕΣΣΔ.  Ούτε πρέπει  να  λησμονούμε  ότι πεδίον των πολεμικών συγκρούσεων υπήρξε το έδαφος της ίδιας της Ευρώπης, παρ’ όλο  που τα συμφέροντα των πρωταγωνιστών των δύο παγκόσμιων πολέμων συγκρούονταν στην περιφέρεια για την αναδιανομή του αποικιακού πλούτου.  Επομένως είναι λανθασμένη η άποψη που θεωρεί ότι ο εμφύλιος που διεξάγεται στη Συρία είναι μακριά και η σύγκρουση των συμφερόντων στην Μ. Ανατολή, που ήδη δίχασε την Ευρώπη, δεν αφορά τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου και ειδικότερα τη χώρα μας, λόγω γειτνίασης.

Η επαναχάραξη των συνόρων στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή θα πρέπει να θεωρείται ως αναπότρεπτη. Όχι μόνον λόγω της ασφαλούς ζώνης που επιδιώκει η Τουρκία, αν τελικά επιτευχθεί, ή λόγω του μίσους μεταξύ των επί οκταετία αντιμαχομένων εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων που αποκλείει τη συμβίωσή τους σε ενιαίο κράτος μεταπολεμικά. Κυρίως διότι η περιοχή εμπεριέχει το σπέρμα της διάλυσής της. Διότι μετά τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου,  κατακερματίστηκε σε κράτη με μοναδικό κριτήριο την εξισορρόπηση των συμφερόντων μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας χωρίς να ληφθούν υπόψη εθνικές και κυρίως οι θρησκευτικές ιδιαιτερότητες που αφθονούν. Όμως, επειδή οι θρησκείες προηγήθηκαν αιώνες της δημιουργίας του έθνους – κράτους μπορούν να συνενώνουν δυνάμεις πανταχόθεν υπερβαίνοντας τα σύνορα που δεν έλαβαν υπόψη τη θρησκευτική ιδιαιτερότητα των λαών.. Γιαυτό, το αποτέλεσμα, μετά την κατάρρευση των κοσμικών δικτατορικών καθεστώτων που κρατούσαν βίαια την ενότητα των κρατών (Ιράκ, Συρία), ήταν να προβάλλει η θρησκεία ως ενοποιητική δύναμη γκρεμίζοντας τα τεχνητά σύνορα.

Τα σενάρια της επαναχάραξης των συνόρων δεν έχουν χαρακτήρα επιστημονικής φαντασίας. Ήδη από το 2006 ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και σημερινός υποψήφιος των Δημοκρατικών για το προεδρικό χρίσμα Τζο Μπάιντεν ήταν υπέρμαχος της τριχοτόμησης του Ιράκ. Μάλιστα με δική του πρωτοβουλία η αμερικανική Γερουσία είχε ψηφίσει υπέρ της διάσπασης του Ιράκ με 75 ψήφους υπέρ και μόλις 23 κατά, απόφαση που προσέκρουσε στο βέτο του τότε προέδρου Μπους. Το γεγονός ότι ακολούθησε πλήθος πανεπιστημιακών μελετών που υποστήριζαν  ότι «η μοναδική ελπίδα για την ύπαρξη ενός σταθερού Ιράκ είναι η διάσπασή του» (Παν/μιο Τζον Χόπκινς, Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, κ.α.) αποδεικνύει ότι η ιδέα της επαναχάραξης των συνόρων έχει ωριμάσει στις ΗΠΑ. Ήδη λειτουργικά το Ιράκ έχει τριχοτομηθεί.

Θα κατορθώσει τελικά η Τουρκία, παρά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της στη Συρία, να βγει αλώβητη μέσα από τη δίνη που σαρώνει την ευρύτερη περιοχή και απειλεί την ακεραιότητά της με αιχμή του δόρατος το κουρδικό; Τα εθνικά μας συμφέροντα ταυτίζονται με την εδαφική ακεραιότητα της γείτονος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα μόνο κράτος μας χωρίζει από την ευρύτερη περιοχή των εξελίξεων: Η Τουρκία. Αν λοιπόν ασκηθούν στην Άγκυρα πιέσεις προκειμένου να επιτευχθούν οι επιθυμητές εδαφικές διευθετήσεις στην Εγγύς και τη Μ. Ανατολή στα πλαίσια μιας επαναχάραξης των συνόρων και της διευθέτησης του Κουρδικού προβλήματος, θα πρέπει να περιμένουμε ότι αυτές οι πιέσεις θα μεταφερθούν μέσω της Τουρκίας στη χώρα μας και συγκεκριμένα στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Με αυτά τα δεδομένα δε θα πρέπει να λανθάνει της προσοχής μας το γεγονός ότι ο πρόεδρος Ερντογάν ανέμενε καιρό και μέσα από συνεχείς διαπραγματεύσεις με αξιωματούχους των ΗΠΑ το νεύμα του προέδρου Τραμπ για να εισβάλλει στη Συρία. Η Ευρώπη, στην οποία στηρίζεται εν πολλοίς η Αθήνα για να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα, ήταν παντελώς απούσα από τις διαγραφόμενες εξελίξεις. Πρόσθετα θα πρέπει να αξιολογήσουμε και το γεγονός της ανάθεσης του οικοπέδου 7 της κυπριακής ΑΟΖ από τον πρόεδρο Αναστασιάδη στη γαλλοιταλική κοινοπραξία Total/ENI με τη λογική της υπεράσπισης από το Παρίσι των γαλλικών συμφερόντων. Ήδη η Άγκυρα αδιαφορώντας για τα γαλλικά και τα ιταλικά συμφέροντα έχει αποστείλει το «Γιαβούζ» στο οικόπεδο 7 χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όπως είχε δηλώσει σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις ως υπουργός Άμυνας ο κ. Αποστολάκης, «σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, είμαστε μόνοι μας», ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις επ’ αυτού. Γιαυτό, οι εξελίξεις στη Συρία, πριν αποτυπωθούν στον χάρτη της περιοχής, επισείουν την ανάγκη της ελληνοτουρκικής προσέγγισης για την επίλυση των διαφορών.

Μακροδημόπουλος  Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

11-10-2019

euro2day.gr/Stratfor

Η προσπάθεια των τουρκικών δυνάμεων να κόψει στα δυο τις δυνάμεις του SDF και σημασία της ταχύτητας τις πρώτες ημέρες της επιχείρησης. Πονοκέφαλος για τους Κούρδους το εδαφικό ανάγλυφο και η έλλειψη εξοπλισμού. Που μπορεί να στραφεί για βοήθεια.

Γράφει ο τρυποκάρυδος

Όχι, ο ασθενής θα υποχωρήσει όσο του επιβάλλει η αδυναμία του και ο ισχυρός θα πάρει ότι του επιτρέπει η ισχύς του. Σε αντίθεση με την τουρκική επέμβαση στην πόλη Αφρίν, όπου οι περισσότεροι αναλυτές προέβλεπαν τουρκικό Βιετνάμ, τώρα με εξαίρεση τον κ Ντόκο στον ΑΝΤ1, απέφυγαν αυτήν την εκτίμηση.

Η είσοδος των τουρκικών στρατευμάτων θα είναι εύκολη, ενώ η έξοδος τους θα είναι δύσκολη;

Όχι, η Τουρκία δεν πάει στην περιοχή για να φύγει, θα παραγάγει την κρατογένεση της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Συρίας, στα πρότυπα της κρατογένεσης της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Ένα de facto κράτος, χωρίς διεθνή αναγνώριση. Όπως παραμένουν τα τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, το πιθανότερο είναι να παραμείνουν και στη Συρία.

Οι κούρδοι ενισχυμένοι από των Άσαντ, θα πολεμήσουν τον τουρκικό στρατό, αλλάζοντας τον σε βάρος τους συσχετισμό ισχύος;

Όχι, ο πρόεδρος Άσαντ, δεν πρόκειται να στείλει τεθωρακισμένες ταξιαρχίες για να βοηθήσει τους Κούρδους. Η Δαμασκός, δεν έχει καμία ελπίδα, απέναντι στον τουρκικό στρατό, χωρίς αεροπορική κάλυψη. Εάν κινηθούν προς το συριακό βορρά τα συριακά τεθωρακισμένα, θα βληθούν από την τουρκική αεροπορία, πριν συναντήσουν τα αντίστοιχα τουρκικά. Αρματομαχία Τούρκων-Σύρων δεν προβλέπεται. Μία τέτοια κίνηση, θα ήταν αυτοκτονική για το καθεστώς Άσαντ, καθώς η απώλεια των ταξιαρχιών, θα έθετε σε κίνδυνο την υπόλοιπη επικράτεια, σε περίπτωση παλινόρθωσης του ISIS.

Θα παράσχει αεροπορική κάλυψη η Ρωσία, στο συριακό στρατό;

Όχι, γιατί οι Κούρδοι, στο πρόσφατο παρελθόν, αρνήθηκαν την κυριαρχία της Δαμασκού και προώθησαν την ιδέα της de facto ανεξαρτησίας για αρχή και την de jure για τη συνέχεια. Για τη Δαμασκό και τη Ρωσία, η τουρκική εισβολή, αντιμετωπίσθηκε ως μοχλός πίεσης, για την εκ νέου υπαγωγή των Κούρδων στη δικαιοδοσία της συριακής κυβέρνησης, καθώς τα τελευταία χρόνια, είχαν εργαλοιοποιηθεί από τις ΗΠΑ.
Επίσης, οι Ρώσοι επένδυσαν μεγάλο διπλωματικό κεφάλαιο, για να απομακρύνουν την Τουρκία από την Ουάσιγκτον, μία άστοχη κίνηση, θα είχε τα αντίθετα αποτελέσματα. Το συριακό καθεστώς, δεν μπορεί να πιέσει τη Ρωσία, για την παροχή αεροπορικής κάλυψης, καθώς χρωστάει σε αυτήν, την επιβίωση του.

Θα πιέσουν οι Αμερικανοί στρατιωτικά ή οικονομικά την Τουρκία;

Όχι, το πιθανότερο είναι να αποφύγουν κάποια αντίδραση, για να μην χαθεί ένας σημαντικός κρίκος του δακτυλίου του Σπάικμαν, προς τη Ρωσία. Περίπτωση κάποιας αντίδρασης, υπάρχει από το Κογκρέσο, αλλά δεν θα επηρεάσει την τουρκική στρατηγική, καθώς η δημιουργία κουρδικού κράτους, είναι υπαρξιακό θέμα για την Τουρκία.

Θα συνδράμουν του Κούρδους, οι ιρανικές δυνάμεις που βρίσκονται στη Συρία;

Όχι, καθώς η δημιουργία κουρδικού κράτους, είναι υπαρξιακό θέμα, όχι μόνο για την Τουρκία αλλά και για την Συρία, το Ιράκ και το Ιράν.

Θα διατηρήσουν στο μέλλον, οι Κούρδοι του βόρειου Ιράκ, την αυτονομία τους;

Όχι, καθώς η επανάσταση της ηλεκτροκίνησης, θα ολοκληρωθεί τις επόμενες δύο δεκαετίες. Το ενδιαφέρον των Αμερικανών για την περιοχή θα μειωθεί, ενώ η οικονομική και στρατιωτική άνοδος της Βαγδάτης, θα της επιτρέψει να αναθεωρήσει τις ελευθερίες, που υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στους Κούρδους, κάτω από την πίεση των Αμερικανών, μετά την ήττα του Ιράκ, στον πόλεμο. Η Βαγδάτη, θα προσπαθήσει να ξαναελέγξει, τις βόρειες επαρχίες της, μετά την μελλοντική αποχώρηση, των Αμερικανών από την περιοχή.

Είναι ο πρόεδρος Τραμπ, για ψυχιατρικό ίδρυμα, από τη στιγμή που επικαλείται την ασύγκριτη σοφία του;

Όχι, ασφαλώς ως πολιτικός, είναι νάρκισσος και κάνει κατάχρηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το πρόβλημα όμως στη Συρία, δημιουργήθηκε όταν ένας άλλος νάρκισσος, ο πρόεδρος Ομπάμα, «φύτεψε» έναν εμφύλιο πόλεμο. Ο πρόεδρος Ομπάμα, χρησιμοποίησε τις μυστικές υπηρεσίες, για την διεξαγωγή του πετρελαϊκού πολέμου στη Συρία, για να αποφύγει τις απώλειες των στρατιωτών, σε αντίθεση με τον πρόεδρο Μπους, που χρησιμοποίησε το πεντάγωνο, για την υλοποίηση του πετρελαϊκού πολέμου του, στο Ιράκ. Η συριακή κρίση είναι παραπροϊόν της προεδρίας Ομπάμα, με στόχο τη ροή των υδρογονανθράκων και την ασφάλεια του Ισραήλ. Είναι ο πρόεδρος Ομπάμα, άξιος του Νόμπελ ειρήνης ή μήπως ενίσχυση των τζιχαντιστών είναι μία παρανοϊκή πολιτική;

Φταίνε κυρίως οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί, για την κουρδική τραγωδία;

Όχι, την κύρια ευθύνη την έχουν οι ριζοσπάστες Κούρδοι του PYD, που με το μαξιμαλισμό τους, πήραν τον κουρδικό λαό, στο λαιμό τους. Η ηγεσία του PYD εργαλειοποιήθηκε από τις ΗΠΑ και συντάχθηκε με τη λάθος πλευρά της ιστορίας.

Θα παραχθεί κουρδική κρατογένεση;

Όχι, γιατί δεν ευνοεί τόσο η γεωγραφία, όσο και η ανθρωπογεωγραφία.

Είναι οι παραπάνω εκτιμήσεις, γραμμένες σε πέτρα;

Όχι, γιατί ο πόλεμος έχει τη δική του δυναμική.