Η… Γκρέτα του ΣΥΡΙΖΑ

Από

October 15, 2019

Του Γιάννη Σιδέρη liberal.gr

Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2019, 00:02

Ή μήπως Μαρία Αντουανέτα; Ο πλούσιος πρώην υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, που ποτέ δεν του έλειψε το παντεσπάνι, ζήλωσε δόξαν… Γκρέτας. Δικαιολογώντας τον επί των ημερών του υψηλό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, που καθιστούσε ακριβή την τιμή και απαγορευτική την χρήση του για δεκάδες χιλιάδες οικογένειες, ισχυρίστηκε ότι το ακριβό πετρέλαιο βοηθά στη μείωση τη χρήσης του, συμβάλλοντας έτσι στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής!

Ένας ακόμη από την κυβέρνηση που ζούσε σε ένα φαντασιακό κόσμο, μη έχοντας επαφή με την πραγματικότητα της χώρας της οποίας διατελούσε υπουργός. Η δικαιολογία μπορεί στην ουσία της να έχει βάση, όμως αφορά άλλες κοινωνίες. Τις υπερκαταναλωτικές κοινωνίες του ύστερου καπιταλισμού, που θα έλεγε και ο ίδιος, όπου η υψηλή τιμή του πετρελαίου μετριάζει μεν την υπερκατανάλωσή του, αλλά δεν αναγκάζει τον κόσμο να ξεπαγιάζει στα κρύα διαμερίσματά του το καταχείμωνο.

Η χώρα που ήταν υπουργός ο Ευκλείδης, ήταν η Ελλάδα της κρίσης και της οικονομικής δυσπραγίας, και σε συνδυασμό με την ακριβή τιμή του πετρελαίου, ο κόσμος έκαιγε στα τζάκια ό,τι πρόσφορο σκουπίδι έβρισκε μπροστά του. Για τότε λέμε – κατά τη θητεία του – που η αιθαλομίχλη έπνιγε την Αθήνα, το υπουργείο Περιβάλλοντος παρακολουθούσε σε 24ωρη βάση τις τιμές των αιωρούμενων σωματιδίων, και κάθε τόσο χτυπούσε καμπανάκι συναγερμού, συνιστώντας στους πολίτες «να αποφεύγουν τη χρήση τζακιών, θερμαστρών, στερεών καυσίμων και θερμαστών βιομάζας».

Αυτές οι καύσεις επιβάρυναν πολύ περισσότερο το περιβάλλον, και κυρίως την υγεία των κατοίκων, αλλά ο Ευκλείδης ανέσυρε το «προοδευτικό» manual της ευκολίας, προκειμένου να δικαιολογήσει εαυτόν για τον υψηλό ειδικό φόρο κατανάλωσης, ο οποίος ανάγκαζε πολύ κόσμο να κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι του σα να βρισκόταν σε χιονοδρομικό.

Ο πρώην υπουργός είπε και ένα ακόμη επιχείρημα που και αυτό ταιριάζει στις άνετες κοινωνίες όπου ζούσε, αλλά είναι τουλάχιστον αφελές για χώρα βυθισμένη σε κρίση (και ειδικά για την Ελλάδα είναι και ψευδές). Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στα καύσιμα κατά Ευκλείδη, «είναι σημαντικός για την πάταξη του λαθρεμπορίου»!

Μα το λαθρεμπόριο στα καύσιμα (και εδώ εντοπίζεται το ψέμα) υποτίθεται ότι θα εντοπιζόταν με την προσθήκη GPS στα βυτιοφόρα, από όπου κατά προκυβερνητικό Τσίπρα, το δημόσιο θα μπορούσε να αντλήσει έσοδα ενός δις τον χρόνο. Η πάταξή του ήταν από τις σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά. Φευ κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας το «ξέχασε». Ποια άραγε «εγκατεστημένα συμφέροντα» (όπως κατήγγειλε τρεις μήνες πριν τις εκλογές του ‘15 ο Σταθάκης), δεν θέλησε να στενοχωρήσει και δεν έλαβε ποτέ το μέτρο; (Η πρόσκληση – πρόκληση ισχύει βέβαια και για την παρούσα κυβέρνηση).

Φυσικά μην τον αδικήσουμε, ο Ευκλείδης δεν ήταν η μοναδική «Γκρέτα» των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ. Να θυμίσουμε ότι ο οικολόγος πρώην αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης Γιάννης Τσιρώνης, όταν είχε μαυρίσει από την πίσσα ο Σαρωνικός λόγω του πετρελαίου που χύθηκε από το ναυάγιο του «Αγία Ζώνη ΙΙ» στην Σαλαμίνα, βρήκε αμέσως τον υπεύθυνο και του ναυαγίου και της ρύπανσης: Ελεγε στην τηλοψία με σοβαρότατο ύφος: «Την ευθύνη την έχει μια κοινωνία ολόκληρη. Και μια παγκόσμια οικονομία εξαρτημένη από το πετρέλαιο»! Όχι δηλαδή ο πλοιοκτήτης, ο καπετάνιος, τα κρατικά όργανα, το αρμόδιο υπουργείο!

Τα ανωτέρω είναι η… οικολογική πτυχή των αυταπατών που είχε το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αυταπάτες που παραδέχτηκε από βήματος Βουλής και ο Τσίπρας, αλλά χθες ο Γιάννης Δραγασάκης χαρακτήρισε ως «παρεξηγημένο» το θέμα. Μόνο που με όσα είπε τις επιβεβαίωσε!

Φωτογραφίζοντας τον Βαρουφάκη δήλωσε ότι «ήταν λάθος που του ανατέθηκε η υλοποίηση του σχεδίου στην πιο κρίσιμη φάση», ενώ αναφερόμενος στο σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ να μπει τέλος στη λιτότητα, κατανόησε εκ των υστέρων ότι αυτό «απαιτούσε αλλαγές ή νέες ερμηνείες των κανόνων την κλίμακα της Ευρώπης. Δεν ήταν δυνατό να αντιστραφεί η πολιτική της λιτότητας μόνο στη Ελλάδα» είπε.

Καλωσορίζουμε τον πρώην αντιπρόεδρο στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Αλλά ακόμη κανείς τους δεν έχει ζητήσει συγνώμη από τον κόσμο που παραπλάνησαν, όντας συνεπαρμένοι στον δικό τους κόσμο, φτιαγμένο από ένα «μείγμα αλαζονείας, αναποφασιστικότητας και επίμονης τυφλότητας», όπως έγραψε χθες ο διευθυντής σύναξης των Financial Times, Πίτερ Σπίγκελ.

https://www.liberal.gr/politics/ii-gkreta-tou-syriza/270356

O εκατονταετής αγώνας των Κούρδων για γη και ταυτότητα

Από

anixneuseis

October 15, 2019

Των Chloe Cornish και Laura Pitel euro2day.gr/Financial Times

Από την εποχή του Ατατούρκ μέχρι και αυτή του Τραμπ, οι Κούρδοι μάχονται για ανεξαρτησία. Οι «προδοσίες» των μεγάλων δυνάμεων και η γενοκτονία στο Ιράκ. Ο αγώνας κατά του ISIS και οι ελπίδες για αυτόνομη κρατική οντότητα στη Συρία.

Δημοσιεύθηκε: 14 Οκτωβρίου 2019 – 08:10

H απόφαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να ανοίξει τον δρόμο για μια στρατιωτική τουρκική επιχείρηση στη βορειοανατολική Συρία αντιμετωπίζεται από τους Κούρδους μαχητές ως «πισώπλατη μαχαιριά».Για περισσότερα από τρία χρόνια, οι κατά κύριο λόγο κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχουν αγωνιστεί στο πλευρό Αμερικανών στρατιωτών στη μάχη κατά του ISIS. Τώρα, η τελευταία αλλαγή πολιτικής από τον Τραμπ τούς αφήνει εκτεθειμένους σε επίθεση της Τουρκίας.

Οι Κούρδοι λένε συχνά ότι «δεν έχουν άλλους φίλους πέρα από τα βουνά», αναφερόμενοι στη μακρά ιστορία προδοσιών. Περίπου 30 εκατομμύρια Κούρδοι είναι διασκορπισμένοι κυρίως στη νότια Τουρκία, το βόρειο Ιράκ, τη βόρεια και ανατολική Συρία και το Ιράν. Οι νομάδες Κούρδοι, οι οποίοι περιγράφονται συχνά ως το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος, έχουν υποστεί βίαιη καταπίεση από απολυταρχικούς ηγέτες κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, κάτι που ενθάρρυνε εξτρεμιστικά κινήματα να υπερασπιστούν τα κουρδικά δικαιώματα και να διεκδικήσουν την αυτοδιάθεση.

Ο μακρύς αιώνας των Κούρδων

1920

Οι Κούρδοι λαμβάνουν την υπόσχεση ότι θα αποκτήσουν τη δική τους γη με τη Συνθήκη των Σεβρών, μια από τις συνθήκες που έβαλαν τέλος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και διέλυσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αλλά η υπόσχεση που έδωσαν η Βρετανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ στους Κούρδους δεν τηρείται και η περιοχή του Μεγάλου Κουρδιστάν μοιράζεται σε διάφορα νέα κράτη.

Τούτο δεν σκότωσε το όνειρο του κουρδικού εθνικισμού και ο υπόλοιπος αιώνας θα στιγματιστεί από εξεγέρσεις και ξεσηκωμούς Κούρδων φυλάρχων ενάντια στα έθνη κράτη που αντιμάχονται το αίτημά τους για αυτοδιάθεση και προσπαθούν να καταπιέσουν την κουρδική ταυτότητα.

1923

Μετά από έναν πόλεμο ανεξαρτησίας ιδρύεται η τουρκική δημοκρατία από τον Κεμάλ Ατατούρκ , με ένα τουρκοκεντρικό, συγκεντρωτικό κράτος το οποίο αντιμετωπίζει εξεγέρσεις από κουρδικές φυλές. Στρατιωτικές δυνάμεις καταπνίγουν τις εξεγέρσεις αυτές. Αργότερα, θα θεσπιστούν μέτρα που καταπατούν τα κουρδικά δικαιώματα και την κουρδική ταυτότητα, με την κουρδική γλώσσα να απαγορεύεται και τους Κούρδους να αναγκάζονται να «τουρκοποιήσουν» τα ονόματά τους, καθώς και τα ονόματα πόλεων και χωριών.

1946

H Σοβιετική Ένωση, η οποία κατέλαβε το Ιράν μαζί με τους συμμάχους και προσπάθησε να προσαρτήσει το βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, ενθαρρύνει τον κουρδικό εθνικισμό και την εγκαθίδρυση ενός μικρού αυτοδιοικούμενου κράτους με αυτονομία από το Ιράν με το όνομα Δημοκρατία του Μαχαμπάτ. Η βραχύβια δημοκρατία καταστρέφεται μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών.

1958

Ο φύλαρχος Μουσταφά Μπαραζανί, ο οποίος είχε αγωνιστεί για τη Δημοκρατία του Μαχαμπάτ, επιστρέφει στην πατρίδα του στο βόρειο Ιράκ για να ηγηθεί εξέγερσης για ένα αυτόνομο κουρδικό έθνος. Η εξέγερση οδηγεί σε πόλεμο κατά του ιρακινού κράτους, ο οποίος θα διαρκέσει ως το 1970.

1962

Το ένα πέμπτο των Κούρδων της Συρίας στην ως επί το πλείστον κουρδική βορειοανατολική περιοχή της χώρας χάνουν τη συριακή υπηκοότητα, κάτι το οποίο τους εμποδίζει να εργαστούν και να σπουδάσουν και τους αφαιρεί τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και πολιτικής εκπροσώπησης. Πολλοί χάνουν τη γη τους, την οποία το κράτος έδωσε σε Αραβες και Ασσύριους εποικιστές.

1972

O σάχης του Ιράν ζητάει από τον Ρίτσαρντ Νίξον, πρόεδρο των ΗΠΑ, να τον βοηθήσει να στηρίξει την εξέγερση του κ. Μπαρζανί κατά του ιρακινού κράτους. Το Ιράκ είναι φιλοσοβιετικό και ο κ. Νίξον συμφωνεί να αρχίσει την προμήθεια όπλων σε Κούρδους. Ωστόσο, το 1975 ο σάχης καταλήγει σε συμφωνία με το Ιράκ, αδειάζοντας τους Κούρδους και οδηγώντας στην εγκατάλειψή τους από τους Αμερικανούς.

1978

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), μια ριζοσπαστική εξτρεμιστική οργάνωση, ιδρύεται από τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, Τούρκο Κούρδο, με στόχο τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με βίαια μέσα.

1984

To PKK χρησιμοποιεί το κουρδικό βόρειο Ιράκ ως βάση για αντάρτικο πόλεμο ενάντια στην Τουρκία, ο οποίος θα συνεχιστεί με διαλείμματα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. Το PKK διαπράττει τρομοκρατικές φρικαλεότητες, ενώ η Τουρκία συλλαμβάνει και φυλακίζει πολιτικά δραστήριους Κούρδους.

1987-88

Στις τελευταίες ημέρες του πολέμου ανάμεσα στο Ιράν και το Ιράκ, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο μπααθιστής δικτάτορας, ξεκινάει γενοκτονία ενάντια στους Κούρδους του Ιράκ, η οποία κλιμακώνεται με επίθεση με χημικά όπλα στην κουρδική πόλη Χαλάμπτζα. Μέσα σε μία ημέρα χάνουν τη ζωή τους 5.000 άνθρωποι.

1991

Η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους ενθαρρύνει κουρδική εξέγερση στο βόρειο Ιράκ, μετά την απώθηση του Σαντάμ από το Κουβέιτ στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Η εξέγερση καταπνίγεται από τον Ιρακινό δικτάτορα. Εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι διαφεύγουν στις ορεινές περιοχές στα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ. Η καταστροφή παρακινεί τις ΗΠΑ και άλλους δυτικούς εταίρους να δημιουργήσουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων για να εμποδίσουν τον Σαντάμ να βομβαρδίσει τους Κούρδους. Η ζώνη θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι την αμερικανοκίνητη επέμβαση του 2003.

2003

Oι ΗΠΑ συνεργάζονται με τους Κούρδους του Ιράκ και την περιοχή του Κουρδιστάν κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ. Μετά την πτώση του Σαντάμ, η περιοχή του Κουρδιστάν του Ιράκ κερδίζει την αυτονομία της και απολαμβάνει εκρηκτική οικονομική ανάπτυξη.

2011

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία παρουσιάζει μια ευκαιρία στους Κούρδους της χώρας να σχηματίσουν μια αυτόνομη διοίκηση στα βορειοανατολικά της χώρας. Οι ΗΠΑ επιλέγουν έμπειρους Κούρδους μαχητές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) που διατηρούν σχέσεις με το PKK για να ηγηθούν της μάχης στη βορειοανατολική Συρία κατά του ISIS, τους σουνίτες τζιχαντιστές οι οποίοι έχουν εκμεταλλευτεί το κενό εξουσίας για να καταλάβουν τον έλεγχο μιας μεγάλης εδαφικής περιοχής στο Ιράκ και στη Συρία.

2015

H κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας ανάμεσα στο PKK και στο τουρκικό κράτος οδηγεί σε έκρηξη βίας. Εχθροπραξίες σημειώνονται σε πόλεις της ως επί το πλείστον κουρδικής νοτιοανατολικής Τουρκίας και ένα κύμα επιθέσεων χτυπάει τις πόλεις στα δυτικά, μεταξύ των οποίων την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.

Τη διακοπή των συνομιλιών, τις οποίες είχε προωθήσει ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και οι οποίες είχαν συνοδευτεί από μεταρρυθμίσεις με στόχο τη βελτίωση των κουρδικών δικαιωμάτων, ακολούθησε ένα κύμα συλλήψεων Κούρδων ακτιβιστών και πολιτικών.

2018

Τον Δεκέμβριο ο κ. Τραμπ πραγματοποιεί την πρώτη απειλή για απόσυρση Αμερικανών στρατιωτών από τη μάχη κατά του ISIS, λέγοντας ότι οι τζιχαντιστές έχουν ηττηθεί. Μετριάζει τη θέση του σε μια μερική αποχώρηση μετά από έντονες αντιδράσεις στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό για την εγκατάλειψη των Κούρδων, οι οποίοι υπήρξαν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά των εξτρεμιστών στη βορειοανατολική Συρία.

2019

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) -οι οποίες απαρτίζονται από Κούρδους μαχητές αλλά και αραβικές ομάδες που αντιτίθενται στο καθεστώς του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ- καταφέρνουν να εξαλείψουν το ISIS από τη βορειοανατολική Συρία με τη στήριξη ενός διεθνούς συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

7 Οκτωβρίου

Ο κ. Τραμπ ανακοινώνει ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες αποχωρούν από τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία, όπου διενεργούν περιπολίες με την Τουρκία για να καθησυχάσουν την Άγκυρα ότι οι αυτονομιστές Κούρδοι μαχητές δεν θα χρησιμοποιήσουν την περιοχή για να επιτεθούν στην Τουρκία. Η κίνηση του κ. Τραμπ ερμηνεύεται ως «πράσινο φως» σε μια τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στα εδάφη αυτά, φέρνοντας τους Κούρδους σύμμαχους των ΗΠΑ αντιμέτωπους με έναν εχθρό που θεωρούν μεγαλύτερη απειλή από το ISIS.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.

https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1701606/o-ekatontaeths-agonas-ton-koyrdon-gia-gh-kai-tayto.html

ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΣΙΣΤΕΙ Η ΝΕΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

Από

anixneuseis

October 14, 2019

του George Friedman

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ” Ο Τζώρτζ Φρίντμαν είναι γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής. Εκφράζει κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι απόψεις που εκφράζει στην ανάλυση που ακολουθεί, λογικά, βρίσκονται κοντά στην πολιτική συμπεριφορά του Ντόναλντ Τράμπ. Κατά πόσο, όμως, το δια ταύτα είναι επιδίωξη του αμερικανού προέδρου απομένει να το δούμε.

Ο Φρίντμαν έχει συνεργαστεί στο παρελθόν και έχει υποστηρίξει τουρκικά αιτήματα.

Για αρκετά χρόνια, έχει σημειωθεί σημαντική μεταστροφή στη στρατηγική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, όπου η Ουάσινγκτον έχει προσπαθήσει με συνέπεια να αποφύγει τον πόλεμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλέον υποχρεωμένες να αναζητήσουν συμβιβασμό με την Τουρκία, μια περιφερειακή δύναμη, με όρους που είναι γεωπολιτικά αναγκαίοι και για τους δύο. Οι σχέσεις τους ήταν ταραγμένες και ενώ μπορεί να παραμείνουν έτσι για λίγο ακόμη, η ένταση θα μειωθεί.

Ο συμβιβασμός τους δεν έχει καμία σχέση με την αμοιβαία αγάπη, αλλά μάλλον με αμοιβαία συμφέροντα. Η Τουρκική εισβολή στη Συρία και η απάντηση των ΗΠΑ αποτελούν μέρος αυτής της προσαρμογής, η οποία έχει παγκόσμιες αφετηρίες και περιφερειακές συνέπειες.

Ομοίως, η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποχωρήσουν καθώς η Τουρκία άρχισε μια εισβολή στη βορειοανατολική Συρία έχει γεωπολιτικά και στρατηγικά αίτια.

Τα στρατηγικά είναι μια σύγκρουση μεταξύ στοιχείων του Υπουργείου Άμυνας και του προέδρου. Η κοινότητα του υπουργείου άμυνας έχει διαμορφωθεί από έναν πόλεμο που ξεκίνησε από το 2001. Κατά τη διάρκεια του Μακρού Πολέμου, οι Η.Π.Α. δημιούργησαν μια συμμαχική δομή διαφόρων εθνικών και υποεθνικών ομάδων. Ωστόσο, η περιοχή εξακολουθεί να βρίσκεται σε ανομοιογενή βάση. Οι Ιρανοί επέκτειναν μια σφαίρα επιρροής προς τα δυτικά. Το Ιράκ βρίσκεται σε χάος. Ο εμφύλιος πόλεμος της Υεμένης εξακολουθεί να μαίνεται και ο πρωταρχικός συριακός πόλεμος έχει τελειώσει χωρίς απόφαση, κατά τρόπο πολύ μεσανατολικό.

Μια γενιά στρατιωτικών και στοχαστών σε θέματα άμυνας, έχει ωριμάσει μαχόμενη στη Μέση Ανατολή. Ο Μακρύς Πόλεμος ήταν η καριέρα τους. Αρκετές γενιές πέρασαν τη σταδιοδρομία τους περιμένοντας σοβιετικά τάνκς να εισέλθουν στο Fulda Gap (σσ μια περιοχή μεταξύ των συνόρων Hesse-Thuringia, πρώην εσωτερικά γερμανικά σύνορα, και της Φρανκφούρτης. Γεωπολιτικά ενδιαφέρουσα κατά τον ψυχρό πόλεμο).

Οι ψυχροπολεμικοί πολεμιστές πίστευαν ότι ένας κόσμος χωρίς τον Ψυχρό Πόλεμο ήταν αδιανόητος.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για εκείνους που διαμορφώνονται από πολέμους της Μέσης Ανατολής.

Για τη γενιά του Ψυχρού Πολέμου, η συμμαχία του ΝΑΤΟ ήταν το θεμέλιο της σκέψης τους. Επίσης, και για τη γενιά της Sandbox, εκείνους που η σταδιοδρομία τους δαπανάται για να πάνε στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν ή σε κάποιο άλλο μέρος, οι συμμαχίες που σχηματίστηκαν και οι εχθροί που πολέμησαν μεταξύ τους, φαίνονται αιώνια.

Η ιδέα ότι ο κόσμος είχε προχωρήσει, και ότι η Fulda και το ΝΑΤΟ ήταν λιγότερο σημαντικά, ήταν συναισθηματικά αδιανόητη. Οποιαδήποτε μετατόπιση στην εστίαση και τη δομή της συμμαχίας θεωρήθηκε ως προδοσία.

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο George H.W. Μπους αποφάσισε να σταματήσει τις 24-ωρες εναέριες αναπτύξεις των Β-52 στο βορρά που περίμεναν μια σοβιετική επίθεση. Η πραγματικότητα άλλαξε και ο Μπους έλαβε την απόφαση ένα χρόνο μετά την έναρξη της κατάρρευσης της Ανατολικής Ευρώπης. Το έκανε νωρίς, στις 21 Σεπτεμβρίου 1991, μετά την κατάρρευση του τείχους, αλλά πριν καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση. Ήταν μια αμφιλεγόμενη απόφαση.

Ήξερα κάποιους σοβαρούς ανθρώπους που νόμιζαν ότι θα έπρεπε να είμαστε ανοιχτοί στο ενδεχόμενο ότι η κατάρρευση της Ανατολικής Ευρώπη ήταν απλώς μια κάλυψη για μια σοβιετική επίθεση και ήταν εξαιρετικά ανήσυχοι απο τη διακοπή των πτήσεων των B-52.

Είναι δύσκολο να δεχτούμε ότι μια εποχή έχει περάσει στην ιστορία. Εκείνοι που διαμορφώθηκαν από εκείνη την εποχή, προσκολλώνται, μέσα από ένα συνδυασμό εγρήγορσης και νοσταλγίας, στα πράγματα που αντηχούν μέσα στο μυαλό τους. Ορισμένοι (αν και όχι Ευρωπαίοι) μίλησαν για την προδοσία της Ευρώπης και άλλοι εξέφρασαν βαθιά λύπη για το γεγονός ότι τα όπλα στα οποία εργάστηκαν τόσο σκληρά για να τελειοποιηθούν και η στρατηγική και η τακτική που αναδύθηκαν επι δεκαετίες δεν δοκιμάστηκαν ποτέ.

Το ίδιο συνέβη με διάφορους τρόπους στη Μέση Ανατολή. Η σχεδόν 20ετής περίοδος έχει σφυρηλατήσει τα πρότυπα συμπεριφοράς, προσδοκιών και υποχρεώσεων όχι μόνο μεταξύ των ατόμων αλλά πιο θεσμικά σε όλες τις ένοπλες δυνάμεις.

Αλλά η αποστολή έχει αλλάξει.

Προς το παρόν, το Ισλαμικό Κράτος μειώνεται πολύ, όπως και η Αλ Κάιντα. Οι ηγέτες των Σουνιτών στο Ιράκ έχουν τελειώσει, και ακόμη και ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε.

Ένας πόλεμος εναντίον του Ιράν δεν έχει αρχίσει, ίσως να μην συμβεί καθόλου, και δεν θα μοιάζει με τους πολέμους που έχουν διεξαχθεί μέχρι τώρα στην περιοχή. Αυτό αναπόφευκτα δημιουργεί μια στρατηγική επαναξιολόγηση, η οποία αρχίζει με την αποδοχή ότι η προηγούμενη εποχή έχει τελειώσει.

Ήταν σπασμωδική η μετατόπιση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στον Ψυχρό Πόλεμο και από τον Ψυχρό Πόλεμο σε έναν κόσμο που πολλοί πίστευαν ότι τελείωσαν με τους πολέμους και στη συνέχεια ανακαλύπτουν ότι ο πόλεμος ανεστάλη και έχει ξαναρχίσει. Ο πόλεμος και η στρατηγική προσποιούνται ότι είναι ψυχρά απαγκιστρωμένοι, αλλά είναι παθιασμένες επιχειρήσεις που δεν αντιλαμβάνονται εύκολα τη θεμελιώδη αλλαγή.

Αλλά μετά από τα 18 χρόνια πολέμου, δύο πράγματα έχουν γίνει σαφή.

Το πρώτο είναι ότι ο μέτριος στόχος της διάσπασης της τρομοκρατίας έχει επιτευχθεί και ο δεύτερος είναι ότι ο απώτερος στόχος να δημιουργηθεί κάτι που να προσεγγίζει τις φιλελεύθερες δημοκρατίες ουδέποτε ήταν πραγματικά δυνατός.

Συνέπεια

Ο κόσμος έχει αλλάξει σημαντικά από το 2001. Η Κίνα έχει αναδειχθεί ως μεγάλη δύναμη και η Ρωσία έχει γίνει πιο ενεργή.

Το Ιράν, όχι οι τζιχαντιστές σουνίτες, έχει γίνει η κύρια πρόκληση στη Μέση Ανατολή και η δομή των συμμαχιών που απαιτούνται για την αντιμετώπισή του έχει αλλάξει ριζικά από την «Καταιγίδα της Ερήμου» και την «Ιρακινή Ελευθερία». Επιπλέον, οι συμμαχίες έχουν αλλάξει όσον αφορά τις δυνατότητές τους.

Οι μαζικές αναπτύξεις στη Μέση Ανατολή έχουν τελειώσει, αλλά κάποια στρατεύματα παραμένουν εκεί, και σε ένα τμήμα του αμερικανικού στρατού, ο πόλεμος κατά των τζιχαντιστών παραμένει στο επίκεντρο της σκέψης τους.

Σε αυτούς, οι συμμαχίες που δημιουργήθηκαν τα τελευταία 18 χρόνια παραμένουν τόσο κρίσιμες όσο και οι αεροπορικές δυνάμεις του Βελγίου κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Υπάρχει μια άλλη, ολοένα αυξανόμενη ομάδα στις ΗΠΑ που βλέπει τη Μέση Ανατολή να έχει δευτερεύον ενδιαφέρον. Σε πολλές περιπτώσεις, περιλαμβάνει και το Ιράν σε αυτό. Αυτή η ομάδα θεωρεί την Κίνα ή τη Ρωσία (ή και τις δύο) ως τον θεμελιώδη αμφισβητία των Η.Π.Α. Τα μέλη της βλέπουν τη Μέση Ανατολή ως μια άσκοπη εκτροπή και αποστράγγιση αμερικανικών πόρων.

Για αυτούς, ήταν κρίσιμο να φέρουν τις συγκρούσεις σε ένα τέλος. Όσοι έκαναν τη σταδιοδρομία τους στον πόλεμο και στις συμμαχίες του ήταν τρομαγμένοι.

Η άποψη του Προέδρου Donald Trump ήταν σταθερή. Σε γενικές γραμμές, σκέφτηκε ότι η χρήση στρατιωτικής δύναμης οπουδήποτε πρέπει να είναι η εξαίρεση παρά ο κανόνας. Αρνήθηκε να ξεκινήσει μάχη στη Βόρεια Κορέα. Δεν επιτέθηκε στο Ιράν μετά την κατάρριψη ενός drone ή την κατάληψη πετρελαιοφόρου στα Στενά του Ορμούζ. Μετά την επίθεση στις εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας, αύξησε την αεράμυνά της αλλά αρνήθηκε επιθετικές ενέργειες εναντίον των Ιρανών.

Δεδομένης της αλλαγής στην αμερικανική στρατηγική, αναδύονται τρεις αποστολές. Η πρώτη είναι η συγκράτηση της Κίνας. Η δεύτερη είναι η συγκράτηση της Ρωσίας. Η τρίτη είναι ο περιορισμός του Ιράν.

Στην περίπτωση της Κίνας, η δομή συμμαχίας που απαιτείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κατά κύριο λόγο το αρχιπέλαγος που εκτείνεται από την Ιαπωνία, στην Ινδονησία και τη Σιγκαπούρη – συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας.

Όσον αφορά τη Ρωσία, υπάρχουν δύο ενδιαφέροντα πεδία. Το ένα είναι το Βορειοευρωπαϊκό Πεδίο, το άλλο είναι η Μαύρη Θάλασσα.

Η Πολωνία είναι ο σύμμαχος των Αμερικανών στο βορρά, η Ρουμανία στο νότο. Αλλά η συμπερίληψη της Τουρκίας σε αυτό το πλαίσιο θα το ενίσχυε κατά της Ρωσίας. Επιπλέον, θα αποτελέσει σημαντικό ανταγωνιστή για την ανάπτυξη του Ιράν.

Η σημασία της Τουρκίας είναι σαφής. Ερωτοτροπεί τόσο με τη Ρωσία όσο και με το Ιράν. Η Τουρκία δεν είναι η χώρα που ήταν πριν από μια δεκαετία. Η οικονομία της επιταχύνθηκε και στη συνέχεια έπεσε σε κρίση. Έχει περάσει από μια απόπειρα πραξικοπήματος, και η εσωτερική πίεση ήταν τεράστια. Αλλά αυτές οι κρίσεις είναι κοινές στις αναδυόμενες δυνάμεις. Οι Η.Π.Α. είχαν εμφύλιο πόλεμο στη δεκαετία του 1860, αλλά το 1900 παρήγαγαν το ήμισυ των μεταποιημένων αγαθών στον κόσμο ενώ παράλληλα ήσαν η δεύτερη ναυτική δύναμη μετά τους Βρετανούς. Οι εσωτερικές κρίσεις δεν σημαίνουν αναγκαστικά εθνική παρακμή. Μπορούν να σημαίνουν στρατηγική ανάδυση.

Η ευθυγράμμιση της Τουρκίας με το Ιράν και τη Ρωσία έχει πάντα τις εντάσεις της. Το Ιράν και η Ρωσία έχουν πολλές φορές διεξάγει πόλεμο με την Τουρκία και έχουν συστηματικά δει το Ιράκ ως απειλή.

Προς το παρόν, και οι δύο έχουν άλλα συμφέροντα και η Τουρκία είναι έτοιμη να συνεργαστεί μαζί τους. Αλλά η Τουρκία γνωρίζει καλά την ιστορία. Γνωρίζει επίσης ότι οι Η.Π.Α εγγυήθηκαν την τουρκική κυριαρχία έναντι των σοβιετικών απειλών κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και ότι οι ΗΠΑ, σε αντίθεση με τη Ρωσία και το Ιράν, δεν έχουν εδαφικές φιλοδοξίες ή ανάγκες στην Τουρκία. Ήδη σύμμαχοι μέσω του ΝΑΤΟ και των ιστορικών διμερών δεσμών, μια σχέση με την Τουρκία είναι προς το αμερικανικό συμφέρον, επειδή δημιουργεί μια δομή που απειλεί τη γραμμή του Ιράν προς τη Μεσόγειο και ευνοεί τη ρουμανο-αμερικανική συμμαχία του Ευξείνου Πόντου.

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία είναι επίσης εχθρικές προς τη συριακή κυβέρνηση. Για την Τουρκία, μακροπρόθεσμα, η Ρωσία και το Ιράν είναι απρόβλεπτες και την απειλούν όταν οι δύο συνεργάζονται. Το αμερικανικό συμφέρον για μια ανεξάρτητη Τουρκία που εμποδίζει τη Ρωσία και το Ιράν συμπίπτει με τα μακροπρόθεσμα τουρκικά συμφέροντα.

Η είσοδος των Κούρδων

Είναι εδώ που οι Κούρδοι μπαίνουν στην εξίσωση. Η Ανατολική Τουρκία είναι Κουρδική και για να διατηρήσει τη σταθερότητα εκεί, υπάρχει μια γεωπολιτική επιταγή για την Άγκυρα. Στοιχεία των Κούρδων της Τουρκίας, συγκεντρωμένα γύρω από το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, ή το ΡΚΚ, έχουν πραγματοποιήσει ένοπλες επιθέσεις. Ως εκ τούτου, είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας να καθαρίσει τα άμεσα σύνορά της από μια κουρδική απειλή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν κανένα πρωταρχικό συμφέρον για κάτι τέτοιο και, πράγματι, συνεργάστηκαν με τους Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία.

Αλλά για τους Τούρκους, η κατοχή εδαφών από τους Κούρδους στα σύνορά τους είναι μια απρόβλεπτη απειλή. Η αμερικανική εξάρτηση από τους Κούρδους μειώνεται καθώς η εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή μειώνεται.

Η Τουρκία γίνεται πολύ πιο σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σχέση με το Ιράν από ό,τι οι Κούρδοι. Ο Trump αισθάνεται σαφώς ότι οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή πρέπει να σταματήσουν και ότι μια σχέση με την Τουρκία είναι κρίσιμη. Η ομάδα που εξακολουθεί να επικεντρώνεται στη Μέση Ανατολή το βλέπει αυτό ως θεμελιώδη προδοσία των Κούρδων. Η εξωτερική πολιτική είναι μια διαδικασία αδίστακτη και χωρίς συναίσθημα. Οι Κούρδοι θέλουν να ιδρύσουν ένα κουρδικό εθνικό κράτος. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να το υποστηρίξουν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ΗΠΑ θα συμμετάσχουν σε μια αμοιβαία επωφελή συμμαχία με τους Κούρδους για να επιτύχουν ορισμένους κοινούς στόχους. Όμως, εκτός από τα συναισθήματα, οι Η.Π.Α. έχουν γεωπολιτικά συμφέροντα που μερικές φορές περιλαμβάνουν τους Κούρδους και μερικές φορές όχι – και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τους Κούρδους. Προς το παρόν, το θέμα δεν είναι η Αλ Κάιντα, αλλά η Κίνα και η Ρωσία, και η Τουρκία είναι κρίσιμη για τις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της Ρωσίας.

Οι ΗΠΑ είναι επίσης κρίσιμες για την Τουρκία, αλλά δεν μπορεί [η Τουρκία] απλά να εξαρτηθεί από τα αμερικανικά όπλα. Έχουν αυξήσει την ισχύ τους στην περιοχή και είχαν το χρόνο να το κάνουν σωστά.

Συνεπώς, οι ενέργειες του Trump στα συριακά σύνορα θα οδηγήσουν στην επίσκεψη του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ουάσινγκτον και, εν ευθέτω χρόνω, στην αναδιάταξη της περιοχής μεταξύ παγκόσμιας ισχύος και περιφερειακής.

Μετάφραση: Παν Σαβ

The Origins of New US-Turkish Relations

Από

anixneuseis

October 14, 2019

By George Friedman – Oct. 14, 2019

For several years, there has been a significant shift underway in U.S. strategy toward the Middle East, where Washington has consistently sought to avoid combat. The United States is now compelled to seek accommodation with Turkey, a regional power in its own right, based on terms that are geopolitically necessary for both. Their relationship has been turbulent, and while it may continue to be so for a while, it will decline. Their accommodation has nothing to do with mutual affection but rather with mutual necessity. The Turkish incursion into Syria and the U.S. response are part of this adjustment, one that has global origins and regional consequences.

Similarly, the U.S. decision to step aside as Turkey undertook an incursion in northeastern Syria has a geopolitical and strategic origin. The strategic origin is a clash between elements of the Defense Department and the president. The defense community has been shaped by a war that has been underway since 2001. During what is called the Long War, the U.S. has created an alliance structure of various national and subnational groups. Yet the region is still on uneven footing. The Iranians have extended a sphere of influence westward. Iraq is in chaos. The Yemeni civil war still rages, and the original Syrian war has ended, in a very Middle Eastern fashion, indecisively.

A generation of military and defense thinkers have matured fighting wars in the Middle East. The Long War has been their career. Several generations spent their careers expecting Soviet tanks to surge into the Fulda Gap. Cold Warriors believed a world without the Cold War was unthinkable. The same can be said for those shaped by Middle Eastern wars. For the Cold War generation, the NATO alliance was the foundation of their thinking. So too for the Sandbox generation, those whose careers were spent rotating into Iraq or Afghanistan or some other place, the alliances formed and the enemies fought seemed eternal. The idea that the world had moved on, and that Fulda and NATO were less important, was emotionally inconceivable. Any shift in focus and alliance structure was seen as a betrayal.

After the Cold War ended, George H.W. Bush made the decision to stand down the 24-hour B-52 air deployments in the north that were waiting for a Soviet attack. The reality had changed, and Bush made the decision a year after the Eastern European collapse began. He made it early on Sept. 21, 1991, after the Wall came down but before the Soviet Union collapsed. It was a controversial decision. I knew some serious people who thought that we should be open to the possibility that the collapse in Eastern Europe was merely a cover for a Soviet attack and were extremely agitated over the B-52 stand-down.

It is difficult to accept that an era has passed into history. Those who were shaped by that era, cling, through a combination of alarm and nostalgia, to the things that reverberate through their minds. Some (though not Europeans) spoke of a betrayal of Europe, and others deeply regretted that the weapons they had worked so hard to perfect and the strategy and tactics that had emerged over decades would never be tried.

The same has happened in different ways in the Middle East. The almost 20-year deployment has forged patterns of behavior, expectations and obligations not only among individuals but more institutionally throughout the armed forces. But the mission has changed. For now, the Islamic State is vastly diminished, as is al-Qaida. The Sunni rising in Iraq has ended, and even the Syrian civil war is not what it once was. A war against Iran has not begun, may not happen at all, and would not resemble the wars that have been fought in the region hitherto.

This inevitably generates a strategic re-evaluation, which begins by accepting that the prior era is gone. It was wrenching to shift from World War II to the Cold War and from the Cold War to a world that many believed had transcended war, and then to discover that war was suspended and has now resumed. War and strategy pretend to be coolly disengaged, but they are passionate undertakings that don’t readily take to fundamental change. But after the 18 years of war, two things have become clear. The first is that the modest objective of disrupting terrorism has been achieved, and the second is that the ultimate goal of creating something approaching liberal democracies was never really possible.

Consistency

The world has changed greatly since 2001. China has emerged as a major power, and Russia has become more active. Iran, not Sunni jihadists, has become the main challenge in the Middle East and the structure of alliances needed to deal with this has changed radically since Desert Storm and Iraqi Freedom. In addition, the alliances have changed in terms of capability. The massive deployments in the Middle East have ended, but some troops remain there, and to a section of the American military, the jihadist war remains at the center of their thinking. To them, the alliances created over the past 18 years remain as critical as Belgium’s air force had been during the Cold War.

There is another, increasingly powerful faction in the United States that sees the Middle East as a secondary interest. In many instances, they include Iran in this. This faction sees China or Russia (or both) as the fundamental challenger to the U.S. Its members see the Middle East as a pointless diversion and a drain of American resources.

For them, bringing the conflict to a conclusion was critical. Those who made their careers in this war and in its alliances were appalled. The view of President Donald Trump has been consistent. In general, he thought that the use of military force anywhere must be the exception rather than the rule. He declined to begin combat in North Korea. He did not attack Iran after it shot down an American drone or after it seized oil tankers in the Strait of Hormuz. After the attack on the Saudi oil facility, he increased Saudi air defenses but refused offensive actions against the Iranians.

Given the shift in American strategy, three missions emerge. The first is the containment of China. The second is the containment of Russia. The third is the containment of Iran. In the case of China, the alliance structure required by the United States is primarily the archipelago stretching from Japan to Indonesia and Singapore – and including South Korea. In dealing with Russia, there are two interests. One is the North European Plain; the other is the Black Sea. Poland is the American ally in the north, Romania in the south. But the inclusion of Turkey in this framework would strengthen the anti-Russia framework. In addition, it would provide a significant counter to Iranian expansion.

Turkey’s importance is clear. It is courted by both Russia and Iran. Turkey is not the country it was a decade ago. Its economy surged and then went into crisis. It has passed through an attempted coup, and internal stress has been massive. But such crises are common in emerging powers. The U.S. had a civil war in the 1860s but by 1900 was producing half of the manufactured goods in the world while boasting a navy second only to the British. Internal crises do not necessarily mean national decline. They can mean strategic emergence.

Turkey’s alignment with Iran and Russia is always tense. Iran and Russia have at various times waged war with Turkey and have consistently seen Iraq as a threat. For the moment, both have other interests and Turkey is prepared to work with them. But Turkey is well aware of history. It is also aware that the U.S. guaranteed Turkish sovereignty in the face of Soviet threats in the Cold War, and that the U.S., unlike Russia and Iran, has no territorial ambitions or needs in Turkey. Already allied through NATO and historical bilateral ties, a relationship with Turkey is in the American interest because it creates a structure that threatens Iran’s line to the Mediterranean and compliments the Romanian-U.S. Black Sea alliance. The U.S. and Turkey are also hostile to the Syrian government. For Turkey, in the long term, Russia and Iran are unpredictable, and they can threaten Turkey when they work together. The American interest in an independent Turkey that blocks Russia and Iran coincides with long-term Turkish interests.

Enter the Kurds

This is where the Kurds come into the equation. Eastern Turkey is Kurdish, and maintaining stability there is a geopolitical imperative for Ankara. Elements of Turkey’s Kurds, grouped around the Kurdistan Workers’ Party, or PKK, have carried out militant attacks. Therefore it is in Turkey’s interest to clear its immediate frontiers from a Kurdish threat. The United States has no overriding interest in doing so and, indeed, has worked together with the Kurds in Iraq and Syria. But for the Turks, having Kurds on their border is an unpredictable threat. American dependency on the Kurds declines as U.S. involvement in the Middle East declines. Turkey becomes much more important to the United States in relation to Iran than the Kurds.

Trump clearly feels that the wars in the Middle East must be wound down and that a relationship with Turkey is critical. The faction that is still focused on the Middle East sees this as a fundamental betrayal of the Kurds. Foreign policy is a ruthless and unsentimental process. The Kurds want to establish a Kurdish nation. The U.S. can’t and doesn’t back that. On occasion, the U.S. will join in a mutually advantageous alliance with the Kurds to achieve certain common goals. But feelings aside, the U.S. has geopolitical interests that sometimes include the Kurds and sometimes don’t – and the same can be said of the Kurds.

At the moment, the issue is not al-Qaida but China and Russia, and Turkey is critical to the U.S. for Russia. The U.S. is critical for Turkey as well, but it cannot simply fall into American arms. It has grown too powerful in the region for that, and it has time to do it right. So Trump’s actions on the Syrian border will result in President Recep Tayyip Erdogan’s visit to Washington and, in due course, a realignment in the region between the global power and the regional power.

Ο Ερντογάν θα φάει πολύ «ξύλο» και από τον Πούτιν και από τον Τραμπ και από την Ε.Ε. – Ο αντι-ελιγμός του Τραμπ, φέρνει αντιμέτωπο τον Ερντογάν με τον Πούτιν στη Συρία

Από

anixneuseis

October 14, 2019

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το γράψαμε σε προηγούμενο άρθρο μας. Το πράσινο φως, σε πολιτικό και όχι επιχειρησιακό επίπεδο έδωσε ο Πούτιν στον Ερντογάν για να εισβάλει στη Συρία.

Να υπενθυμίσουμε ότι στις 14 Φεβρουαρίου, όπως μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα τόνιζε ότι η Άγκυρα χρειάζεται τη συγκατάθεση του Άσαντ προτού δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας μέσα στη Συρία. Η κ. Ζαχάροβα είχε πει συγκεκριμένα: «Το ζήτημα της παρουσίας στρατιωτών που θα ενεργούν υπό τις διαταγές μιας τρίτης χώρας στο έδαφος μιας κυρίαρχης χώρας, και κυρίως της Συρίας, θα πρέπει να αποφασιστεί από τη Δαμασκό».

Ενώ λοιπόν η πάγια θέση της Ρωσίας ήταν η παραπάνω, έτσι ξαφνικά, όπως λέει και το λαϊκό άσμα, άλλαξε άρδην και η Ρωσία άρχισε να κατανοεί «την ανάγκη της Τουρκίας να δημιουργήσει ζώνη ασφαλείας στη Συρία», ενώ οι Κούρδοι που διατηρούν μέχρι σήμερα γραφείο συνδέσμου στη Μόσχα, έγιναν ξαφνικά… τρομοκράτες.
Συγκεκριμένα, στις 3-10-2019, λίγες ημέρες πριν τη βάρβαρη εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωνε ότι «Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δηλώσει πολλές φορές ότι η Τουρκία έχει το νόμιμο δικαίωμα να προστατεύει τα εδάφη της από τα τρομοκρατικά στοιχεία», ο οποίος πρόσθεσε επίσης ότι αποτελεί προϋπόθεση η θέση όσον αφορά την εδαφική και πολιτική ακεραιότητα της Συρίας την οποία έχει δεχθεί και η τουρκική πλευρά.

Η δήλωση αυτή του εκπροσώπου του Πούτιν, μπορεί να θεωρηθεί ως ενθάρρυνση προς τον Ερντογάν να εισβάλει στη Συρία. Μάλιστα, για την κίνηση αυτή του Πούτιν, που μοιάζε με κίνηση σκάκι, γράψαμε στο προηγούμενο άρθρο μας:

…Η Ρωσία από την πλευρά της, ενώ στην αρχή ήταν αντίθετη, όταν ο Ερντογάν ανέβασε τους τόνους στη ΓΣ του ΟΗΕ, άρχισε να ενθαρρύνει την Τουρκία να εισβάλει στη Συρία, δουλεύοντας σε δύο σενάρια.

Το ένα σενάριο προέβλεπε τη σθεναρή άρνηση των ΗΠΑ. Αν συνέβαινε αυτό, ο Ερντογάν, ενθαρρυμένος από τον Πούτιν, θα εισέβαλε μονομερώς στη Συρία με κίνδυνο μιας αμερικανοτουρκικής σύγκρουσης, που αποτελεί πάγιο στρατηγικό στόχο του Κρεμλίνου.

Το δεύτερο σενάριο προέβλεπε την υποχώρηση των ΗΠΑ. Με βάση αυτό η Ρωσία προέβλεπε ότι τα στρατεύματα των ΗΠΑ θα αποχωρούσαν από την περιοχή που θα καταλάμβανε ο τουρκικός στρατός, που ούτως ή άλλως είναι πιο βολικός για τη Ρωσία από το στρατό των ΗΠΑ. Επιπλέον, εάν οι ΗΠΑ υποχωρούσαν και έδιναν την άδεια στην Τουρκία να εισβάλει, θα είχαν προδώσει τους Κούρδους και θα είχε αποδυναμωθεί η συνεργασία τους στο υπόλοιπο τμήμα της εκείθεν του Ευφράτη περιοχής, κάτι που διευκόλυνε την προέλαση και τον επανέλεγχο της περιοχής αυτής από τις δυνάμεις του Άσαντ, τη Ρωσία και το Ιράν.

Τελικά, όπως παρακολουθούμε όλοι μας, βγήκε το δεύτερο σενάριο, του οποίου την εξέλιξη αναμένουμε, κυρίως για να δούμε αν οι ΗΠΑ τελικά αποχωρήσουν από την περιοχή ή αν θα επιχειρήσουν να «επισκευάσουν» τη σχέση τους με τους Κούρδους, μια σχέση που έχει πληγεί σχεδόν ανεπανόρθωτα…

Αυτά λέγαμε στο προηγούμενο άρθρο μας.

Ενώ λοιπόν η Τουρκία προελαύνει στο έδαφος της Συρίας, βάζοντας μπροστά τους μισθοφόρους της Άγκυρας, του τζιχαντιστές του λεγόμενου Εθνικού Στρατού της Συρίας, ο Τραμπ κάνει έναν αντι-ελιγμό, που κι αυτός μοιάζει με μια παρακινδυνευμένη κίνηση σκάκι.

Ενώ μέχρι πριν λίγες εβδομάδες χρηματοδοτούσε τους Κούρδους της Συρίας με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, όπλα, πυρομαχικά και εξοπλισμό και ενώ έχτιζε αεροπορικές βάσεις στη ΒΑ Συρία, που σημαίνει ότι υπήρχε ένας στρατηγικός σχεδιασμός για παραμονή των ΗΠΑ στην περιοχή επί δεκαετίες, αποφασίζει ξαφνικά την πλήρη απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από την περιοχή, με εξαίρεση ορισμένους συνδέσμους των ειδικών δυνάμεων.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν όντως αυτό επεδίωκε με την απόφασή του ο Τραμπ, όμως εξ αντικειμένου με την κίνησή του αυτή, έφερε αντιμέτωπους τους Τούρκους με τον στρατό της Συρίας, δηλαδή τον Πούτιν με τον Ερντογάν.

Ήδη τα στρατεύματα της Συρίας, μαζί με παρατηρητές του ρωσικού στρατού, βρίσκονται στην Ιεράπολη/Μένπετζ, ενώ οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι να εισβάλουν στην περιοχή, αμέσως μετά την αποχώρηση των Αμερικανών στρατιωτών.

Το ίδιο συμβαίνει και στην ηρωική πόλη Κομπάνι.

Σημειώνεται ότι η Τουρκία μετακίνησε πλωτές γέφυρες για τη ζεύξη του ποταμού Σαχούρ και του Ευφράτη, για να περάσουν τουρκικά άρματα και να καταλάβουν την Ιεράπολη και το Κομπάνι, αλλά δεν… πρόκαμαν, όπως θα έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.

Επίσης, από προχθές ρωσικής κατασκευής μεταγωγικό αεροσκάφος Ιλιούσιν, μετέφερε στρατιώτες του στρατού της Συρίας στο Κάμισλι, ενώ δυνάμεις στου συριακού στρατού παρέλαβαν την αεροπορική βάση Τάμπκα και το ομώνυμο φράγμα στον Ευφράτη από τους Κούρδους, ενώ προσέγγισαν και στη Ράκα.

Το καλύτερο το αφήσαμε για το τέλος.

Ο Πούτιν κάλεσε όλες τις χώρες που έχουν στρατεύματα στη Συρία, χωρίς τη συγκατάθεση της Δαμασκού, να τα αποσύρουν, ενώ εξασφάλισε ως διαμεσολαβητής συμφωνία Άσαντ-Κούρδων, αυτούς δηλαδή που χαρακτήριζε στις 3 Οκτωβρίου «τρομοκραιτκά στοιχεία», η οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα, προβλέπει τα εξής:

Πρώτον, την ασφάλεια των συνόρων αναλαμβάνει ο στρατός της Συρίας.

Δεύτερον, η διοίκηση των πόλεων και των χωριών παραμένει στις δομές αυτοδιοίκησης που δημιούργησαν οι Κούρδοι και οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας.

Τρίτον, ο στρατός και η πολιτοφυλακή των Κούρδων και των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας δεν διαλύεται, παραμένει και μετονομάζεται σε 5^ο Σώμα Στρατού της Συρίας.

Τέταρτον, οι Κούρδοι έλαβαν υπόσχεση ότι θα τους παραχωρηθεί αυτονομία στο Σύνταγμα της Συρίας που θα εγκριθεί το επόμενο διάστημα.

Αυτά προς το παρόν κι εδώ είμαστε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να σας ενημερώνουμε αντικειμενικά.

Υστερόγραφο: Για να δικαιολογήσουμε τον τίτλο, θεωρώ δεδομένη την προστριβή αν όχι τη σύγκρουση Ερντογάν-Πούτιν, με αφορμή τη Συρία. Αν ο Τραμπ τελικά επιβάλει κυρώσεις και το ίδιο κάνει και η Ε.Ε., τότε θα επαληθευθεί ο τίλος.

infognomon.gr

Επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης” – Μια θνησιγενής εισβολή

Από

anixneuseis

October 14, 2019

slpress.gr

Ιωάννης Μπαλτζώης

13 Οκτωβρίου 2019

3084

Συνέχεια του πρώτου μέρους

Με την επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης” οι Τούρκοι θα συναντήσουν μπροστά τους έναν λιγότερο εξοπλισμένο αλλά δεινό αντίπαλο. Ο στρατός των Κούρδων, οι περίφημες Δυνάμεις Προστασίας του Λαού (YPG), αποτέλεσαν τους καλύτερους συμμάχους των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, μέλος και κυριότερος παράγων του SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις). Συγκεκριμένα, οι SDF είναι μια πολυ-εθνοθρησκευτική συμμαχία μεταξύ των Κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), Σουνιτών Αράβων, Ασσυρίων, Αρμενίων, Τουρκμένων και Καυκάσιων πολιτοφυλάκων.

Οι παραπάνω, μαζί με αραβικά μετριοπαθή στοιχεία της περιοχής, πολέμησαν γενναία και με αυταπάρνηση, κατορθώνοντας να νικήσουν και να εξαλείψουν το εξτρεμιστικό ισλαμιστικό μόρφωμα και απειλή κατά της ανθρωπότητας, το Ισλαμικό Κράτος, το ISIS. Οι ΗΠΑ τους διέθεσαν πολλά οπλικά συστήματα και γενναία επιμελητεία (Διοικητική Μέριμνα), καθώς και διοικητική, οικονομική υποστήριξη.

Οι Κούρδοι Πεσμεργκά (αυτοί που αντίκρισαν τον θάνατο) από την πλευρά τους, μαζί με τους συμμάχους τους στις SDF αξιοποίησαν το έπακρον την αμερικανική βοήθεια. Κατάφεραν, δηλαδή, να απελευθερώσουν ολόκληρη την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, καταβάλλοντας βαρύ τίμημα: 11.000 νεκρούς! Οι ΗΠΑ τους χορήγησαν οπλικά συστήματα σύγχρονα και αποτελεσματικά για την δημιουργία ενός ικανού και ετοιμοπόλεμου στρατού 30-35.000 ανδρών. Φυσικά, δεν διαθέτουν αντιαεροπορικά συστήματα, αλλά σίγουρα πολύ σύγχρονα αντιαρματικά όπλα.

Εκτιμάται ότι θα προβάλουν σθεναρή αντίσταση στην τουρκική επιθετικότητα. Δεν αναμένεται να κάνουν σταθερή άμυνα εδάφους. Αυτή είναι ξεπερασμένη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά θα καταφύγουν στον αγώνα που γνωρίζουν, αποσυρόμενοι από ασθενή αμυντικά εδάφη, σε άλλες ισχυρές περιοχές και από εκεί θα εξαπολύουν καταδρομικές επιδρομές, έναν ανηλεή ανταρτοπόλεμο, όπως πολύ καλά γνωρίζουν και εκτελούν με επιτυχία.

Γιατί εισέβαλαν οι Τούρκοι

Ο μόνιμος εφιάλτης της Τουρκίας, είναι η δημιουργία κουρδικού κράτους στο Ιράκ είτε στην Συρία, το οποίο θα αποτελούσε τη λυδία λίθο για τον ακρωτηριασμό της. Υπενθυμίζουμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των Κούρδων στην Μέση Ανατολή ευρίσκεται στην Τουρκία και συγκεκριμένα στη νοτιοανατολική Τουρκία. Η δημιουργία κράτους, λοιπόν, θα αποτελούσε το έναυσμα για εξεγέρσεις με σκοπό την αυτονομία τους και την ένωση με το κουρδικό κράτος.

Στην περίπτωση της Συρίας, η Άγκυρα θεωρεί ότι οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) καθοδηγούνται και ελέγχονται πλήρως από τις κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), που αποτελούν το παρακλάδι PKK, που η Τουρκία και άλλες χώρες χαρακτηρίζουν τρομοκρατική οργάνωση. Έτσι θεωρώντας ότι τα μέλη του ΡΚΚ είναι τρομοκράτες, θεωρεί ότι και οι Κούρδοι της Συρίας είναι τρομοκράτες και πρέπει να εξαλειφθούν.

Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι οι καλύτεροι σύμμαχοι των Αμερικανών, οι Κούρδοι της Συρίας είναι κατά την εκδοχή των Τούρκων, τρομοκράτες. Και εισβάλουν με τη δικαιολογία ότι θέλουν να εξαλείψουν την τρομοκρατία από την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη(!), να δημιουργήσουν μια “ζώνη ασφαλείας” σε όλη την περιοχή μήκους 450 χλμ. περίπου και βάθους 30 χλμ. Φυσικά οι αιτιάσεις των Τούρκων είναι ψευδείς και απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Οι πραγματικές επιδιώξεις των Τούρκων είναι ει δυνατόν να εξαφανίσουν τους τρομοκράτες, όπως ονομάζουν τους Κούρδους της Συρίας, να τους «θάψουν στα χαρακώματά τους», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. Αυτό θα το κάνουν, καταλαμβάνοντας τη βόρεια περιοχή της Συρίας, αποτρέποντας την δημιουργία κουρδικής κρατικής ή αυτόνομης οντότητας, της ήδη ανακηρυχθείσης Ροζάβα.

Σκοπός των Τούρκων είναι μέσω της “ζώνης ασφαλείας” να αποτρέψουν αφενός τη δημιουργία κουρδικής οντότητας, αφετέρου να διαπράξουν μια εκτεταμένη εθνοκάθαρση και πληθυσμιακή αλλοίωση της περιοχής αυτής. Εκεί θα εγκαταστήσουν πρόσφυγες και μετανάστες που ευρίσκονται στην Τουρκία, ώστε να αποσυμφορηθεί η κατάσταση και να μην έρχονται στην Ευρώπη, από την οποία ζητάνε να διαθέσει τα απαραίτητα κονδύλια για τα έργα υποδομής που απαιτούνται για την εγκατάσταση αυτών των ανθρώπων.

Μια θνησιγενής επιχείρηση

Έχοντας υπόψη τις διακηρύξεις του προέδρου της Τουρκίας, στη “ζώνη ασφαλείας” θα εγκατασταθούν 1-2 εκατομμύρια πρόσφυγες από το εσωτερικό της Τουρκίας, σε νέες δομές, πόλεις και χωριά που θα χτίσει η Τουρκία, με χρήματα των Ευρωπαίων, καθόσον αυτό θα αποτελέσει το χρηματικό τίμημα της Ευρώπης, για να μην πλημμυρίσει από τα 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες που υπάρχουν εκεί. Πιο καθαρός εκβιασμός και πιο ωμή απειλή με χρήση ανθρωπίνων ψυχών, ούτε την εποχή του δουλεμπορίου δεν συνέβη.

Εξετάζοντας την μορφολογία του εδάφους και τον συσχετισμό δυνάμεων, εκτιμούμε ότι για να επιτύχει η επιχείρηση θα πρέπει ο τουρκικός στρατός να εκτελέσει με επιτυχία και σε σύντομο χρονικό διάστημα την αποστολή του, εξαλείφοντας τον YPG, κάτι που θεωρείται αδύνατο. Το μεγάλο μήκος της ζώνης και το μικρό της πλάτος την καθιστά ευάλωτη και μη ασφαλή και λειτουργική. Για να καταστεί ακόμη ασφαλής θα πρέπει οι Τούρκοι να προελάσουν προς Νότο και να καταλάβουν τουλάχιστον την Ράκα και ακόμη την Ντέιρ Ελ Ζορ. Δηλαδή σχεδόν όλη την περιοχή της Συρίας, ανατολικά του Ευφράτη.

Προσωπικά εκτιμώ ότι οι Τούρκοι έχουν στο μυαλό τους την προς Νότο προέλαση και κατάληψη της εν λόγω περιοχής κι αυτό θα γίνει ακόμη και με μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, όπως έπραξαν στην Κύπρο το 1974. Ακόμη εκτιμάται ότι η επιχείρηση αυτή, για τους λόγους που αναφέρθηκαν, είναι θνησιγενής. Οι Τούρκοι έμπλεξαν και θα κολλήσουν στον βάλτο της Συρίας, προσφέροντας ανθρωποθυσίες στον θεό του πολέμου, όχι μόνο από τον κουρδικό λαό, αλλά και από τον ίδιο τον τουρκικό λαό.

Και ίσως τότε αυτό το τέλμα που θα περιπέσει η Τουρκία, να είναι το τέλος των νεοοθωμανικών ονειρώξεων και των μεγαλοϊδεατικών γεωστρατηγικών επιδιώξεων, του “σουλτάνου” Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ίσως και το τέλος του ιδίου, ο οποίος μας θυμίζει μέρες και έργα του Σαντάμ Χουσεΐν, λίγο πριν το τέλος του.

Επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης” – Μια θνησιγενής εισβολή

Αρχίζουν τα δύσκολα για τον Ερντογάν

Από

anixneuseis

October 14, 2019

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

“Καθημερινή”

Οι Κούρδοι συνηθίζουν να λένε ότι ο μόνος σταθερός τους σύμμαχος είναι τα βουνά τους. Τους το δίδαξε η Ιστορία, με σκληρό τρόπο. Η Αντάντ τους υποσχέθηκε κράτος με τη Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, για να τους αφήσει απροστάτευτους απέναντι στον στρατό του Κεμάλ. Ο Στάλιν τους ενθάρρυνε να ανακηρύξουν αυτόνομη Λαϊκή Δημοκρατία στο Ιράν, τον Δεκέμβριο του 1945, αλλά τους άφησε στα κρύα του λουτρού όταν απέσυρε τα στρατεύματά του, καθώς ο Τρούμαν κήρυξε τη ζώνη Ελλάδα -Τουρκία – Ιράν άβατο για τη σοβιετική επιρροή. Ο πατέρας Τζορτζ Μπους ενθάρρυνε με τη σειρά του κουρδική εξέγερση, αυτή τη φορά στο Ιράκ, το 1991, αλλά δεν έκανε τίποτα για να εμποδίσει τη συντριβή της από τον Σαντάμ Χουσεΐν.

Ετυχε στον Ντόναλντ Τραμπ ο κλήρος να ολοκληρώσει τον κύκλο της προδοσίας, στην τέταρτη χώρα που στεγάζει αυτό το ιστορικό έθνος χωρίς κράτος, τη Συρία. Η αλήθεια είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ξεπέρασε κατά πολύ τους προκατόχους του, συνδυάζοντας τον κυνισμό με την παράνοια. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει την πισώπλατη μαχαιριά στους Κούρδους, βασικούς συμμάχους της Αμερικής στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, δήλωσε ότι πολεμούν μόνο για την πάρτη τους, απόδειξη ότι δεν βοήθησαν την Αμερική στην απόβαση της Νορμανδίας. Ηταν άλλη μια εκδήλωση της «μεγάλης και απαράμιλλης σοφίας» του, όπως ο ίδιος έγραψε, σε μια δήλωση που δεν αφήνει περιθώριο για σχόλια.

Το τι έχει στο μυαλό του ο Τραμπ για τη Συρία είναι μάλλον απλό. Το μόνο που πραγματικά τον απασχολεί είναι οι προεδρικές εκλογές του 2020. Εκτιμά ότι η κοινή γνώμη έχει απαυδήσει με τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και θα χειροκροτήσει την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από την περιοχή, αδιάφορο για το ποιος θα πληρώσει τη νύφη. Επιπλέον, ήλπιζε ότι λίγος θόρυβος για τη Συρία θα μπορούσε να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας από την επώδυνη και απειλητική για τον ίδιο υπόθεση της παραπομπής του με το ερώτημα της καθαίρεσης.

Πολύ δυσκολότερο είναι το ερώτημα για το τι ακριβώς σχεδιάζει ο Ταγίπ Ερντογάν με την τρίτη κατά σειράν εισβολή του στη βόρεια Συρία (είχαν προηγηθεί εκείνες στην Τζαραμπλούς, τον Αύγουστο του 2016 και στο Αφρίν, τον Ιανουάριο του 2018). Ο διακηρυγμένος στόχος του είναι η δημιουργία «ασφαλούς ζώνης» σε βάθος τουλάχιστον 30 χιλιομέτρων από τα τουρκικά σύνορα και σε μήκος 480 χιλιομέτρων, από τον Ευφράτη μέχρι τα σύνορα Συρίας-Ιράκ. Αν το κατάφερνε, θα έβαζε ταφόπλακα στο όνειρο μιας αυτόνομης, ημικρατικής οντότητας των Κούρδων, σε γεωγραφική συνέχεια με το συριακό Κουρδιστάν, κάτι που θα έδινε φτερά στις αλυτρωτικές διαθέσεις των ομοεθνών τους στην Τουρκία.

Επιπλέον, ο Ερντογάν διακηρύσσει ότι θα εγκαταστήσει σε αυτές τις περιοχές μεγάλο μέρος από τα 3,7 εκατομμύρια Σύρων προσφύγων της Τουρκίας, εκτονώνοντας το εκρηκτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα του, σε καιρούς οικονομικής δυσπραγίας. Ωστόσο, ο δρόμος για την επίτευξη αυτών των στόχων είναι ναρκοθετημένος, τόσο στο καθαρά στρατιωτικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο.

Υστερα από τους από αέρος και ξηράς βομβαρδισμούς σειράς κουρδικών πόλεων και χωριών, ο τουρκικός στρατός ξεκίνησε την εισβολή χερσαίων δυνάμεων, βάζοντας μπροστά τους άνδρες (στην πραγματικότητα μισθοφόρους) του λεγόμενου «Εθνικού Συριακού Στρατού». Οι Κούρδοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται κυρίως για τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων ακραίων οργανώσεων που απλώς άλλαξαν στολή. Αλλωστε, η ιστορική εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» είχε αποκαλύψει ήδη από το 2015 ότι η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ έστελνε φορτηγά με όπλα στους ισλαμιστές που πολεμούσαν τον Ασαντ.

Οι δύο δρόμοι

Εκείνο που παραμένει ασαφές είναι μέχρι πού θα φτάσει ο Ερντογάν. Αν περιοριστεί στη ζώνη που ενώνει δύο μικρές κουρδικές πόλεις, το Ταλ Αμπιάντ και το Ρας αλ Αϊντ, θα μπορούσε ενδεχομένως να αποφύγει τα χειρότερα. Αλλά αν επιχειρήσει να καταλάβει ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων πόλεων, όπως το Καμισλί και το Κομπανί, το ρίσκο θα είναι τεράστιο. Θα χρεωθεί, πιθανότατα, τη σφαγή πολλών μαχητών και αμάχων, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις που θα ξεφεύγουν από τις πλατωνικές διαμαρτυρίες και θα πλήξουν καίρια την ευάλωτη τουρκική οικονομία. Επιπλέον, θα κινδυνεύσει να εγκλωβιστεί σε ένα είδος τουρκικού «Αφγανιστάν», αντιμέτωπος με ένα αξιόμαχο κουρδικό αντάρτικο, εξοπλισμένο με αμερικανικά όπλα και τροφοδοτούμενο από τα έσοδα των σημαντικών πετρελαιοπηγών που ελέγχει, πολύ μακριά από τη ζώνη των επιχειρήσεων. Σε αυτή την περίπτωση, είναι πολύ πιθανή η αναζωπύρωση του ένοπλου αγώνα του ΡΚΚ στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Εξίσου ακανθώδη είναι τα ερωτήματα γύρω από τη θρυλούμενη μεταφορά ενός τόσο μεγάλου αριθμού προσφύγων. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ξεγράψει από καιρό την προοπτική να γυρίσουν στη φλεγόμενη Συρία και το μόνο που επιθυμούν είναι να φύγουν από την Τουρκία για Γερμανία ή Σουηδία, επομένως το μόνο επιχείρημα που θα μπορούσε να τους μεταπείσει βρίσκεται στην άκρη της ξιφολόγχης. Η βίαιη, μαζική εγκατάσταση Αράβων και Τουρκμένων σε κουρδικές περιοχές θα μεταφραζόταν από τη διεθνή κοινότητα ως επιχείρηση δημογραφικής αλλοίωσης για τη συντριβή της κουρδικής ταυτότητας, ενώ θα έφερνε σε μόνιμη αντιπαλότητα τις διαφορετικές κοινότητες με τον κίνδυνο για νέες Σρεμπρένιτσα στην ημερήσια διάταξη.

Επιπλέον, η εγκατάσταση δύο εκατομμυρίων ανθρώπων σε μια έκταση όσο το μισό της Πελοποννήσου θα απαιτήσει τη δημιουργία ολόκληρων πόλεων και τεράστια κονδύλια, δεκάδων δισ. ευρώ. Ενδεχομένως, ο Ερντογάν ελπίζει ότι θα εκβιάσει τους Ευρωπαίους, που τρέμουν ένα νέο προσφυγικό κύμα, να χρηματοδοτήσουν μια ακήρυκτη εθνοκάθαρση εις βάρος των Κούρδων. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, όμως, ότι η πολιτική ζωή στη Γηραιά Ηπειρο έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο εκφυλισμού ώστε να επιτρέψει κάτι τέτοιο.

Τραύμα για ΗΠΑ, κέρδη για Ρωσία

Το πρώτο θύμα από την «Πηγή Ειρήνης», όπως με περίσσεια κυνισμού ονόμασε την επιχείρηση του τουρκικού στρατού ο Ερντογάν, είναι η διεθνής αξιοπιστία της Αμερικής. Ολοι οι σύμμαχοί της στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο θα αναρωτηθούν γιατί άραγε θα έχουν καλύτερη τύχη από τους Κούρδους στην πρώτη αναποδιά. Αντίθετα, η Ρωσία έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ισχυρότερη, καθώς οι Αμερικανοί δεν θα έχουν καμία θέση στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για την τελική λύση του Συριακού, ενώ οι Κούρδοι θα αναγκαστούν να στραφούν προς τον Ασαντ για να διασώσουν ό,τι μπορεί να διασωθεί. Ο μόνος παράγοντας που θα μπορούσε, αυτή τη στιγμή, να αλλάξει τα δεδομένα φαίνεται να είναι το αμερικανικό Κογκρέσο, όπου Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί προσπαθούν να ακυρώσουν τον ματωμένο γάμο Τραμπ – Ερντογάν με θύμα τους Κούρδους. Απομένει να αποδειχθεί ότι δεν έρχονται κατόπιν εορτής.

https://www.kathimerini.gr/1046888/article/epikairothta/kosmos/arxizoyn-ta-dyskola-gia-ton-erntogan

Μια προσωπική προσέγγιση για την τουρκική συμπεριφορά.

Από

anixneuseis

October 14, 2019

του Μιχαήλ Κωσταράκου, Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ.

Δεν είμαι ειδικός τουρκολόγος. Ούτε και πολιτικός αναλυτής ή ακαδημαϊκός γεωπολιτικός επιστήμων, και φυσικά δεν διαθέτω περισσότερες ή «ειδικές» πληροφορίες από τα αρμόδια και υπεύθυνα για αυτό, όργανα. Επειδή όμως στα 45 χρόνια της στρατιωτικής μου καριέρας ασχολήθηκα, ως όφειλα, με τον δυνητικό και διαχρονικό αντίπαλο της χώρας μας, την Τουρκία, θεωρώ ότι απέκτησα κάποια γνώση για τη χώρα, την οποία αυτή γνώση, είχα την τύχη και την τιμή, να την εμπλουτίσω με την εμπειρία μου στην κορυφή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Κατέληξα λοιπόν σε επτά σημεία που περιγράφουν κατά τη γνώμη μου σε ικανοποιητικό βαθμό την τουρκική συμπεριφορά, αντίληψη και νοοτροπία.

1. Η Τουρκία δεν μπλοφάρει. Οι προθέσεις και οι επιθυμίες της ανακοινώνονται ξεκάθαρα και καταβάλλεται διαχρονικά άοκνη, σταθερή και συνεχής προσπάθεια να υλοποιηθούν. Διαπραγματεύεται αλλά δεν μπλοφάρει. Αυτά που λέει θα τα πραγματοποιήσει.

2. Η Τουρκία δεν έφυγε ποτέ με την πέννα από εκεί όπου ο στρατός της μπήκε με τη ξιφολόγχη. Η τήρηση των διεθνών συνθηκών ή των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου ποτέ δεν εμπόδισε τη Τουρκία από το να προχωρήσει στην υλοποίηση των σχεδίων της για την επιδίωξη των στόχων της. Η διεθνής κατάσταση και οι διεθνείς σχέσεις για την Τουρκία δεν στηρίζονται σε αρχές και αξίες αλλά αποκλειστικά στην ισχύ και στην επιβολή της. Η εισβολή στη Βόρεια Συρία είναι μια κατάφωρη καταπάτηση της Συνθήκης της Λωζάνης που καθορίζει τα σύνορα της Τουρκίας. Οποίος καταπατά τόσο βάναυσα τα νότια σύνορα του, τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ή να ελπίζουμε, ότι θα σεβαστεί τα δυτικά θαλάσσια και χερσαία σύνορα του με την Ελλάδα;

3. Οι Τουρκικές ενέργειες είναι πάντα προβλέψιμες. Ακολουθούν και σέβονται τις διαδικασίες και τον βασικό και αρχικό σχεδιασμό. Η Άγκυρα εκτελεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και εμμένει στον αρχικό σκοπό και στους αρχικούς στόχους χωρίς να παρεκκλίνει από αυτούς, ανεξαρτήτως αντιδράσεων. Δεν επιδιώκονται και δεν ενθαρρύνονται εκπλήξεις ή αυτοσχεδιασμοί. Η πρόθεση δημιουργίας ζώνης ασφαλείας για τους πρόσφυγες στη Βόρειο Συρία ανακοινώθηκε στους Αμερικανούς από την Τουρκία ήδη από το 2014. Παρά τις αντιδράσεις των Αμερικανών και της διεθνούς κοινότητος υλοποιείται το 2019. Όλες οι πρόσφατες ενέργειες εντάσσονται στο πλαίσιο υλοποίησης του Εθνικού Όρκου του 1920 που πρόσφατα «ανανέωσε» η τουρκική ηγεσία. Αφορούσε στην επανάκτηση των εδαφών της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

4. Η Τουρκία στις σχέσεις της στην εσωτερική πολιτική σκηνή αλλά και στο διεθνή χώρο δεν είναι φιλική, ούτε διαλεκτική, συμφιλιωτική ή συναινετική. Είναι μόνιμα και αποκλειστικά συγκρουσιακή προς όλους όσους έχουν αντίθετη γνώμη ή αντίθετα συμφέροντα. Εφόσον είσαι αντίπαλος δεν επιθυμεί να σου δώσει το χέρι και να έρθετε σε συνεννόηση. Επιθυμεί να σε ρίξει από το βράχο για να τελειώσει η αντιπαράθεση μαζί σου. Σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία παρόλη την προσπάθεια της να φανεί ως τέτοια, δεν είναι και ενδεχομένως να μην μπορεί ποτέ να γίνει, μια δυτικού τύπου χώρα. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι δεν πέρασε από το αμόνι του ανθρωπισμού, της χριστιανικής ηθικής, της δημοκρατίας και των προβλέψεων του κράτους δικαίου και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που σφυρηλάτησαν τις δυτικές δημοκρατίες. Παρόλη τη δυτικόστροφη πορεία της όσο επικρατούσαν τα κεμαλικά ριζοσπαστικά ιδεώδη η Τουρκία είναι διαφορετική. Δεν ενδιαφέρεται -παρά τα όσα λέει – για λύσεις αμοιβαίου κέρδους (win – win). Επιδιώκει και αναγνωρίζει μόνο λύσεις μηδενικού αθροίσματος (zero sum) όπου αυτή θα είναι ο αποκλειστικός νικητής. Δεν συνδιαλέγεται παρά μόνο με τους όρους της. Προσπαθεί πάντα να περιορίζει τον αντίπαλο της, αφήνοντας του δυο μόνο βασικές επιλογές: συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ή κρίση και ενδεχομένως πόλεμο με τις πολυπληθείς και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις της.

5. Ο Ερντογάν επιδιώκει κάποιες μεγάλες επιτυχίες, κατά κύριο λόγο εδαφικές, αλλά και οικονομικές/επενδυτικές, οι οποίες κατά τον εορτασμό των 100 ετών της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2023, θα του προσδώσουν το ανάλογο κύρος αλλά και το προσωπικό «αφήγημα» που θα του εξασφαλίσει τη θέση του νέου Εθνάρχη – Πατέρα των Τούρκων σε διαδοχή και αντικατάσταση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ή τα έργα υποδομής δεν επαρκούν. Απαιτείται απόκτηση εδάφους. Οι εδαφικές φιλοδοξίες του δεν είναι καινούργιες. Ξαναήρθαν στο προσκήνιο με την αναβίωση του Εθνικού Όρκου. Το θέμα των υδρογονανθράκων, χωρίς να υποτιμάται η επενδυτική του αξία, είναι απλά η πρόφαση που βρήκε και εκμεταλλεύεται προκειμένου να διεκδικήσει παλαιά οθωμανικά εδάφη, δικαιώματα, αναβαθμισμένο ρόλο και χώρο ελιγμών και κυριαρχίας. Η ανάδυση της Τουρκίας σε μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη στις μέρες μας, ξεκίνησε από τον Τουργκούτ Οζάλ και συνεχίζεται από τον Ερντογάν.

6. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε ότι, η τουρκική κοινωνία είναι «εκπαιδευμένη» στον εθνικιστικό αναθεωρητισμό και τις μαξιμαλιστικές εθνικιστικές επιδιώξεις. Αυτό συνεπάγεται μια συνεχή ψυχολογική εξοικείωση με το ενδεχόμενο σύρραξης με τα γειτονικά κράτη. Αυτό εξυπηρετεί η κατά καιρούς αναβίωση των απαιτήσεων για τα ελληνικά νησιά. Παράλληλα εξ αιτίας του κουρδικού ανταρτοπόλεμου, η τουρκική κοινωνία έχει εξοικειωθεί και έχει συνηθίσει στις ανθρώπινες απώλειες των στρατιωτικών της κατά τη διεξαγωγή διαφόρων επιχειρήσεων. Καταλαβαίνει επίσης ότι θα υπάρξουν απώλειες μεταξύ των αμάχων – φίλιων και εχθρών, και είναι παντελώς αδιάφορη για τυχόν ωμότητες και εγκλήματα που θα διαπράξουν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις ή οι σύμμαχοι τους κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων. Οι τουρκικές επιχειρήσεις και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν πάντα την πλήρη υποστήριξη και αγάπη του τουρκικού λαού.

7. Οι Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν συσσωρεύσει μεγάλη ατομική αλλά και συλλογική τακτική και επιχειρησιακή εμπειρία και γνώση από την εκτέλεση πραγματικών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά των Κούρδων. Τα στελέχη τους έχουν εξοικειωθεί πλήρως με τη διοίκηση τον έλεγχο και την εκτέλεση πολεμικών επιχειρήσεων αλλά και με τις απώλειες προσωπικού και τις συναισθηματικές δυσχέρειες και τα ψυχολογικά τραύματα που αυτές συνεπάγονται. Έχουν ζήσει σε πραγματικές πολεμικές συνθήκες. Η εκπαίδευση και η εμπειρία αυτή αντισταθμίζει κατά τη γνώμη μου σε πολύ μεγάλο βαθμό διάφορους πραγματικούς ή φανταστικούς πολλαπλασιαστές ισχύος ή σημεία υπεροχής που θεωρείται ότι έχουν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, ως άλλοθι και αντιστάθμισμα υφισταμένων ελλείψεων σε οργάνωση επάνδρωση και εξοπλισμό.

Όσο για το σχόλιο που ακούγεται όλο και συχνότερα , ακόμη και στα ΜΜΕ, δηλαδή, για το πώς εμείς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη Τουρκία, αν παραστεί ανάγκη, με τις πολλαπλάσιες στρατιωτικές της δυνατότητες, τις εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες της και τα χιλιάδες άρματα και πυροβόλα, με δεδομένο ότι είμαστε μια πολύ μικρότερη χώρα με οικονομία σε κρίση και με πολύ μικρότερες στρατιωτικές δυνατότητες και υποπολλαπλάσιο πληθυσμό και ένοπλες δυνάμεις, θα ήθελα να πω το εξής:
Την απειλή και τον αντίπαλο δεν τους επιλέγεις, απλά τους αναγνωρίζεις, τους αξιολογείς και σχεδιάζεις ψύχραιμα πως θα τους αντιμετωπίσεις. Αυτός μας έτυχε, αυτόν θα αντιμετωπίσουμε. Η παγκόσμια εμπειρία αλλά και η ιστορική διαδρομή του ελληνισμού δείχνει ότι δεν υπάρχουν απειλές που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν. Αρκεί να είμαστε ψύχραιμοι, ενωμένοι και αποφασισμένοι να νικήσουμε.

Οι κρίσιμες συνολικότερες ανατροπές που σηματοδοτεί η Τουρκική εισβολή στην Συρία

Από

anixneuseis

October 14, 2019

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ωρών, επιβεβαιώνουν πως στα τεκταινόμενα στο θέατρο του Συριακού, δεν υπάρχει χώρος για επιφανειακές αναγνώσεις…

Κρατώντας αποστάσεις διακριτές από τον πόλεμο της επικοινωνίας που είναι η άλλη όψη των αυθεντικών πολεμικών επιχειρήσεων, φαίνεται πως είναι απαραίτητο να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στα παρακάτω κρίσιμα ζητήματα…

Πρώτον: Για την τουρκική αναθεωρητική στρατηγική, η ελεγχόμενη ζώνη “ασφαλείας» ήταν απλώς το πρόσχημα για την εισβολή στην Συρία. Οι πραγματικές στοχεύσεις είναι ευρύτερες, και σχετίζονται με την διακηρυγμένη πρόθεση Ερντογάν για την εκτεταμένη και ντε φάκτο ανατροπή των δεδομένων της Λωζάνης. Η Τουρκία ουσιαστικά επιχειρεί την βίαιη επαναφορά στην διεθνή ατζέντα του Ανατολικού ζητήματος, αρνούμενη να συμβιβαστεί με τα τετελεσμένα που δρομολόγησε η ήττα της στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1774.

Δεύτερον: Οι φτηνές και λιπόψυχες προσεγγίσεις που στο όνομα της διαχρονικής κουρδικής αφέλειας, επιστρατεύονται και επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την ένοπλη επέμβαση του γεωπολιτικού κατσαπλιά σε κυρίαρχο κράτος, είναι ανόητες, εμμονικές, άθλιες και απαράδεκτες προσεγγίσεις, φτηνών αβανταδόρων, και ως τέτοιες δεν είναι διόλου μα διόλου αθώες και αφελείς.

Τρίτον: Οι ανομολόγητες προθέσεις της Τουρκίας, φαίνεται πως είναι σε πλήρη γνώση των Αμερικανών, οι οποίοι φρόντισαν να της διασφαλίσουν τα απαραίτητα προσχήματα, ΚΑΙ με την ολιγωρία τους στο πλαίσιο της Αμερικανοτουρκικής συμφωνίας για την ζώνη ασφαλείας, αλλά ΚΑΙ με το σύνολο των παλινωδιών που ακολούθησαν με το φιάσκο των κυρώσεων. Πρόκειται για εξέλιξη που πιστοποιεί την απόλυτη αδυναμία των ΗΠΑ να παρέμβουν αποτρεπτικά στις εξελίξεις, και αποκαλύπτει την παρασιτική αντίληψη της υπερδύναμης, που φαίνεται να εναποθέτει πιθανότητες ανάκτησης μέρους του ελέγχου της περιοχής της Μέσης Ανατολής, στις σπόντες και στις αλλεπάλληλες γκέλες που προσδοκά να ενεργοποιήσει με την δράση της η βουλιμική Τουρκία.

Τέταρτον: Η πολιτική και θεσμική Ευρώπη, παραμένει καθηλωμένη στην νιρβάνα της γεωπολιτικής της ανεπάρκειας, και το μοναδικό που αρκείται να διακρίνει από τις εξελίξεις που τείνουν να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο, είναι οι ανθρωπιστικές συνέπειες μιας κρίσης και πέραν αυτού ουδέν. Η Ευρώπη αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι εισέρχεται σταδιακά στην περιδίνηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη, κι αυτή η πολιτική ανεπάρκεια της ευρωπαϊκής ελίτ, θα αποβεί μοιραία για εξελίξεις που ήδη δρομολογούνται.

Πέμπτον: Η κατάντια του ΟΗΕ, απλώς επιβεβαιώνει ότι το διεθνές σύστημα ασφαλείας με την μορφή που το γνωρίσαμε τελεί υπό κατάρρευση, και αλίμονο από αυτούς που δεν συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα της ετοιμότητάς τους, ΕΙΤΕ να αποτρέψουν αρνητικές εξελίξεις, ΕΙΤΕ να υποδεχτούν με συγκεκριμένες στοχεύσεις και προσεταιρισμούς το καινούριο που έρχεται.

Έκτον: Ελλάδα και Κύπρος, παραδομένες στις αυταπάτες από τα πολλά χτυπήματα στην πλάτη αλλά και στην δουλοπρέπεια, αρνούνται να συναισθανθούν πως έχουν εγκλωβιστεί στην γειτονιά μιας αναδυόμενης κόλασης, και παραμένουν αμήχανες να παρακολουθούν τις ανόητες αυταπάτες των δύο προέδρων τους, με τις δηλώσεις των οποίων γελούν και τα πόμολα.

Έβδομον: Η Ελλάδα και η Κύπρος, οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι η κλεψύδρα αδειάζει. Η αναγκαία δογματική και στρατηγική μεταστροφή, αν δεν συντελεστούν τώρα, και κυρίως αν δεν συνοδευτούν από πρωτοβουλίες και χειρισμούς πραγματικά πρωταγωνιστικούς, τότε οι εξελίξεις σύντομα θα καταστούν μη αναστρέψιμες.

Όγδοον: Η πέμπτη φάλαγγα των στρατευμένων “αναλυτών” διαχειρίζεται συνένοχα με την πολιτική ελίτ, μια απαράδεκτη ατζέντα μαζικού αποπροσανατολισμού της Ελληνικής κοινωνίας, σε μια εποχή που οι πολίτες θα έπρεπε να αφυπνίζονται για τα χειρότερα που είναι μπροστά.

Ελλάς- Βουλγαρία.- Ζήτημα κειμηλίων

Από

anixneuseis

October 14, 2019

του Δημοσθένη Στωίδη, Πρέσβη ε.τ.

Οι σχέσεις της χώρας μας με την όμορη Βουλγαρία εκτιμώνται επισήμως εξαιρετικές, η σταδιακή ανέλιξη των οποίων ακολούθησε ανοδική πορεία κυρίως μετά την προσχώρησή της στην Ε.Ε. το 2007.

Μάλιστα, μέχρι πρότινος ήταν το μόνο κράτος της Βαλκανικής με το οποίο η χώρα μας έχει θεσμοθετήσει Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (Α.Σ.Σ.). Επίσης η συναφής θέσπιση σχημάτων τριμερούς, τετραμερούς ή πολυμερούς συνεργασίας ενισχύεται με την ενεργό συμμετοχή και της Βουλγαρίας. Σε επίρρωση, σημειώνεται η πρόσφατα διακηρυχθείσα πρόθεση της κυβέρνησης, πολιτικά ορμώμενη, να συνεργασθεί με την Βουλγαρία (εκτός βεβαίως της Κύπρου) και στην αντιμετώπιση του μείζονος προβλήματος του μεταναστευτικού.

Πράγματι η συνειδητή επιλογή της επικέντρωσης της Αθήνας στην σύσφιξη της συνεργασίας με την Σόφια συνεκτίμησε πέραν του στοιχείου της ιδιότητας του εταίρου και συμμάχου, και το γεγονός ότι με την Βουλγαρία απολαμβάνει πλέον ανέφελες πολιτικές σχέσεις συγκριτικά με τις άλλες όμορες χώρες. Ειρήσθω εν παρόδω ότι κατά την συγκεκριμένη περίοδο υπήρχε έντονο ακόμη το ζήτημα του ονοματολογικού, επί του οποίου ως γνωστόν και η Βουλγαρία αντιμετώπιζε αντίστοιχα ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα, από διαφορετική αφετηρία όμως.

Το συνεπές μέλημά μας υπέρ της πολύπλευρης ανάπτυξης των διμερών σχέσεων συνεπάγεται ταυτόχρονα την διαμόρφωση της διμερούς agenda στην οποία συνειδητά και αυτοβούλως δεν περιλαμβάνουμε «σκιές» του ιστορικού παρελθόντος, προκειμένου να εστιάσουμε την ενέργειά μας αφενός στα μείζονα και αφετέρου να αποφύγουμε ζητήματα που θα μπορούσαν να «τρώσουν» την ομαλή πορεία της έμπρακτα θετικής συνεργασίας.

Ως τέτοια εκκρεμότητα του παρελθόντος αναφέρεται ως πλέον ουσιώδης η υπόθεση των ιερών κειμηλίων που… αφαιρέθηκαν (ευγενής διατύπωση) κυρίως από την Μονή της Εικοσιφοινίσης και την Μονή του Τιμίου Προδρόμου στους νομούς Δράμας και Σερρών αντιστοίχως, και μεταφέρθηκαν στην Βουλγαρία .

Η αντιμετώπιση του εν λόγω ζητήματος χρήζει λεπτών, συχνά διακριτικών, και οπωσδήποτε ορθολογικών χειρισμών λόγω α) του διανυθέντος χρόνου από το 1917, β) της δυστοκίας εν προκειμένω της βουλγαρικής στάσης, γ) της ανάγκης συναντίληψης για την σκοπιμότητα επιδίωξης λειτουργικής και αμοιβαία συμφωνημένης λύσης, στο πνεύμα της σύγχρονης προσέγγισης. Συμφωνημένης, διότι είναι προφανές ότι η ανακίνηση ενός όντως ευαίσθητου θέματος, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι το δίκαιο είναι αποκλειστικά με το μέρος μας, φαίνεται να προσκρούει σε συναισθηματικές φορτίσεις σημαντικής μερίδας πολιτών, ειδικότερα της πανεπιστημιακής και ακαδημαικής κοινότητας της άλλης πλευράς. Ορθώς ή αδίκως οι Βορειό-ανατολικοί γείτονες ερμηνεύουν τα γεγονότα της εποχής με την δική τους οπτική παρέχοντας εαυτούς την πρόσφορη αιτιολόγηση για την τουλάχιστον αμφιλεγόμενη δράση τους, ιστορικά στοιχειοθετημένη, στα τραυματικά εκείνα συμβάντα. Ενδεικτικά σημειώνεται ότι κατά καιρούς προβάλλουν ισχυρισμούς όπως α) μεταφέρθηκαν στην χώρα τους προκειμένου να τα σώσουν από τους… Οθωμανούς, β) σε επιγραφές/λεζάντες κ.λ.π. η αναγραφόμενη ελληνική γλώσσα δεν σημαίνει ότι το κειμήλιο έχει απαραίτητα ελληνική προέλευση, διότι πάρα πολλοί Βούλγαροι διαλέγονταν στην ευρέως διαδεδομένη ελληνική γλώσσα…

Πάντως παραμένει γεγονός ότι ικανός αριθμός ιερών κειμηλίων ευρίσκεται σε μουσεία, Ιδρύματα στην Σόφια και δεν αποκλείεται και σε άλλες τοποθεσίες. Στο σημείο αυτό εστιάζω τον προβληματισμό ως προς την δυνατότητα , αν μη την ανάγκη, έγκυρης γνώσης για τυχόν ύπαρξη περισσοτέρων ιερών κειμηλίων στην κατοχή τους, τα οποία προφανώς δεν θα εκτίθενται σε κοινή θέα. Από την άλλη πλευρά έχω την αίσθηση ότι η χώρα μας ευρίσκεται σε διαδικασία στοιχειοθέτησης συγκεκριμένης εν προκειμένω θέσης, δεδομένου ότι μέρος της σχετικής βιβλιογραφίας επιτρέπει την διασταλτική ερμηνεία του περιεχομένου των υφισταμένων καταλόγων επί των αφαιρεθέντων ιερών κειμηλίων.

Περαιτέρω, για το υπό κρίση θέμα φαίνεται ότι στην χώρα μας υπάρχουν διαφορετικές θέσεις ως προς τον ενδεικνυόμενο χειρισμό επί της αρχής, αλλά και ως προς την σκοπιμότητα εκδήλωσης του ενδιαφέροντός μας. Σίγουρα οι αρμοδιότεροι ημών γνωρίζουν κάλλιστα τα υπέρ και τα κατά μιας ενδεχόμενης ανάλογης κίνησης.

Η σκέψη του γράφοντος επιδιώκει να αναφερθεί σε ένα ζήτημα, για το οποίο υπάρχει ήδη ενδελεχής και ενδιαφέρουσα αρθρογραφία, που αφορά στην Ιστορία των δύο όμορων χωρών στην προκειμένη περίπτωση. Στο κάτω -κάτω για το υπό κρίση θέμα έχουν διεξαχθεί και τυπικές καθώς και ανεπίσημες συζητήσεις. Ενώ έχει εγερθεί με παρρησία και από πολιτειακούς, πολιτικούς παράγοντες και θρησκευτικούς ηγέτες. Νομίζω λοιπόν ότι δεν θα πρέπει να υπάρχουν ταμπού ζητήματα που να μην τίθενται εφόσον εντάσσονται στο πλαίσιο, όπως διακηρύττεται, ειλικρινών και εποικοδομητικών διμερών σχέσεων. Ουσιαστική προυπόθεση βέβαια είναι η κατάλληλη, σοβαρή, εμπεριστατωμένη, ενδεχομένως και τολμηρή προσέγγιση στην προοπτική προετοιμασίας από την δική μας πλευρά.

3 Οκτωβρίου 2019

Οικονομική Εξάρτηση και Εθνική Κυριαρχία

Από

anixneuseis

October 14, 2019

Νίκος Χ. Βαρσακέλης

Καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ

(barsak@econ.auth.gr)

Στα χρόνια της κρίσης ήταν, και ενδεχομένως ακόμη να είναι, διάχυτη η άποψη ότι η χώρα μας έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία λόγω των μνημονίων, ενώ σύμφωνα με ορισμένους έχει μετατραπεί σε αποικία (χρέους). Θα προσπαθήσω λοιπόν να διαπραγματευτώ το θέμα του τίτλου στηριζόμενος σε δύο επιστημονικά πεδία: των διεθνών σχέσεων, για το θέμα της κυριαρχίας, και των οικονομικών, για την οικονομική εξάρτηση.

Το άρθρο απαρτίζεται από δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος ορίζονται οι δυο έννοιες και αναλύεται συνοπτικά η μεταξύ τους συσχέτιση, σύμφωνα με τους οικονομολόγους. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται η εφαρμογή στην περίπτωση της Ελλάδας.

Εθνική κυριαρχία.

Ο όρος εθνική κυριαρχία ή απλώς κυριαρχία (sovereignty) θεωρείται από την βιβλιογραφία αρκετά προβληματικός και έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, με τον όρο κυριαρχία (sovereignty) ορίζουμε «την υπέρτατη εξουσία μέσα σε μια περιοχή-χώρο».

Ο ορισμός αυτός περιέχει τρία σημαντικά στοιχεία:

Πρώτο, κυριαρχία σημαίνει εξουσία. Σύμφωνα με τον Wolf (1990) «εξουσία είναι το δικαίωμα να διατάζεις σε συσχέτιση το δικαίωμα να υπακούγεσαι». Στην λέξη δικαίωμα (right) φωλιάζει η έννοια της νομιμότητας (legitimacy).
Δεύτερο, ο όρος κυριαρχία αναφέρεται στην υπέρτατη εξουσία και όχι απλά σε μια οιαδήποτε εξουσία, όπως, πχ τοπική αυτοδιοίκηση. Ο κάτοχος της κυριαρχίας είναι ανώτερος από όλες τις υπόλοιπες εξουσίες οι οποίες βρίσκονται υπ’ αυτόν.
Τρίτο, η κυριαρχία ασκείται στον χώρο. Με τον όρο χώρο στις μέρες μας εννοούμε τα φυσικά σύνορα ενός κράτους.

Η εξουσία μπορεί να ειδωθεί μέσα από τρεις διαστάσεις:

Ποιος είναι ο κάτοχος της εξουσίας, πχ. μονάρχης, κυβέρνηση, ανώτατο δικαστήριο.
Η απολυτότητα της κυριαρχίας. Η κυριαρχία μπορεί να είναι απόλυτη ή μη απόλυτη. Απόλυτη είναι η κυριαρχία που εκτείνεται σε ΟΛΑ τα θέματα που ανακύπτουν μέσα στον χώρο, χωρίς καμία προϋπόθεση. Όμως μπορεί μια εξουσία να ασκεί κυριαρχία σε ορισμένα θέματα που ανακύπτουν σε έναν χώρο, αλλά όχι σε όλα.
Οι εξωτερικές και εσωτερικές διαστάσεις της κυριαρχίας. Εσωτερική κυριαρχία ορίζεται ως η σχέση μεταξύ της δύναμης της κυριαρχίας (sovereign power) και των υποκειμένων αυτής. Εξωτερική κυριαρχία είναι η αναγνώριση από όλα τα υπόλοιπα κράτη ότι το κράτος ισότιμα διαθέτει την εσωτερική κυριαρχία. Δηλαδή, όλα τα κράτη είναι ισότιμα. Η εξωτερική κυριαρχία έχει τις ρίζες της στην Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648. Μεταπολεμικά, και κυρίως λόγω του ναζιστικού καθεστώτος, ξεκίνησε μια συζήτηση, τόσο στην ακαδημαϊκή όσο και στην πολιτική κοινότητα, ως προς το κατά πόσο η κυβέρνηση ενός κράτους έχει απεριόριστη εξουσία πάνω στους πολίτες του (εσωτερική κυριαρχία) όταν ασκώντας την εξουσία της επιβαρύνει τους πολίτες της. Παράδειγμα, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ορισμένες χώρες.

Τέλος, με τον όρο de jure κυριαρχία ορίζεται το θεωρητικό δικαίωμα να ασκείται ο έλεγχος πάνω στα υποκείμενα του κράτους ενώ ο όρος de facto κυριαρχία αναφέρεται στο κατά πόσο ο έλεγχος αυτός πραγματικά μπορεί να επιβληθεί. Δηλαδή:

Η κυβερνητική εξουσία διαθέτει την απαραίτητη δύναμη να κάνει τους πολίτες να υπακούσουν σε αυτήν;
Τα υποκείμενα της κυβερνητικής δύναμης έχουν την συνήθεια να υπακούν σε αυτήν;

Οικονομική εξάρτηση

Μια εθνική οικονομία έχει δύο επιλογές:

είτε να μείνει κλειστή χωρίς οικονομικές επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο, όπως, για παράδειγμα, η Αλβανία επί καθεστώτος Εμβερ Χότζα ή η Βόρεια Κορέα επί δυναστείας Κιμ.
είτε να ανοίξει τα οικονομικά της σύνορα προς τον υπόλοιπο κόσμο

Το άνοιγμα των οικονομικών συνόρων αφορά:

Το διεθνές εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών και
Τις κινήσεις βραχυπροθέσμων και μακροπροθέσμων κεφαλαίων.

Η ένταξη μιας χώρας στο διεθνές εμπόριο, όπως μας λέει η οικονομική θεωρία και εμπειρία, θα οδηγήσει αναγκαστικά στην ανακατανομή των παραγωγικών δραστηριοτήτων. Έτσι, προϊόντα και υπηρεσίες χαμηλής ποιότητας και υψηλού κόστους θα σταματήσουν να παράγονται και θα εισάγονται, ενώ θα γίνει ανακατανομή των παραγωγικών πόρων προς προϊόντα και υπηρεσίες που παράγει καλύτερα σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή, εκεί που διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα.

Με την έναρξη λοιπόν του διεθνούς εμπορίου, ξεκινά και η οικονομική εξάρτηση από τον υπόλοιπο κόσμο. Ορισμένα προϊόντα και υπηρεσίες που είναι απαραίτητα στους πολίτες της χώρας εισάγονται, ενώ οι εξαγωγές της χώρας, που συνεισφέρουν εισόδημα, εξαρτώνται από την διάθεση των πολιτών άλλων χωρών να τα αγοράσουν.

Δύο επισημάνσεις: α) Ο όρος «οικονομική εξάρτηση» στην οικονομική επιστήμη αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη θεωρία της δεκαετίας του 1960 και 1970, που στηρίχθηκε στην θέση των Prebish and Singer ότι οι φτωχές υποανάπτυκτες οικονομίες είναι καταδικασμένες να εξάγουν πρώτες ύλες και αγροτικά προϊόντα στις βιομηχανίες χώρες της δύσης και να εισάγουν από αυτές βιομηχανικά προϊόντα και προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η θέση αυτή, η οποία στηρίζεται στην θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος, που ανάφερα παραπάνω, θεωρεί το συγκριτικό πλεονέκτημα στατικό. Όμως το συγκριτικό πλεονέκτημα μπορεί να προκύψει είτε από την ιδία την φύση και συνεπώς είναι στατικό, άλλα μπορεί να πηγάζει και από την ανθρώπινη δημιουργία, δηλαδή, να είναι ανθρωπογενές, πχ η τεχνολογία, γνώση. Βλέπουμε, λοιπόν, χώρες οι οποίες, σύμφωνα με την θεωρία της οικονομικής εξάρτησης, θα έπρεπε σήμερα να εξάγουν μόνο πρώτες ύλες και γεωργικά προϊόντα να βρίσκονται στην πρωτοπορία της καινοτομίας και της τεχνολογίας, όπως, για παράδειγμα, η Ν. Κορέα. β) Η οικονομική θεωρία και η εμπειρική έρευνα θεωρούν ότι η διεθνοποίηση της οικονομίας συνεισφέρει σημαντικά στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών μιας χώρας και στην σύγκλιση των υπό ανάπτυξη οικονομιών με τις αναπτυγμένες. Μέσω του διεθνούς εμπορίου η χώρα κάνει καλύτερη χρήση των παραγωγικών της πόρων διότι παράγει προϊόντα και υπηρεσίες στην παραγωγή των οποίων έχει συγκριτικό πλεονέκτημα και σταματά την παραγωγή των αγαθών και υπηρεσιών στα οποία μειονεκτεί, δηλαδή, την παραγωγή προϊόντων στα οποία γίνεται σπάταλη πόρων. Συνεπώς, η αποδοτικότητα των πόρων αυξάνει και κατά συνέπεια αυξάνει το εισόδημα και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της χώρας.

Παράλληλα, η χώρα έχει πρόσβαση στους διεθνείς χρηματοοικονομικούς πόρους, συμπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την εθνική αποταμίευση και βοηθώντας στην δημιουργία επενδύσεων και μελλοντικού εισοδήματος.

Όταν, λοιπόν, αναφερόμαστε στον όρο οικονομική εξάρτηση θα πρέπει να τον χρησιμοποιούμε με την έννοια της αλληλεξάρτησης από τον υπόλοιπο κόσμο μέσω του διεθνούς εμπορίου και αγορών κεφαλαίου. Όχι με την έννοια της οικονομικής εξάρτησης όπως την εννοεί η συγκεκριμένη προσέγγιση της οικονομικής θεωρίας που αναφέρθηκε παραπάνω.

Οικονομική αλληλεξάρτηση και κυριαρχία

Από την στιγμή που μια χώρα αποφασίζει να ενταχθεί στο διεθνές οικονομικό σύστημα και να ανοίξει τα οικονομικά σύνορά της, υφίσταται περιορισμό στην άσκηση της κυριαρχίας. Ο περιορισμός αυτός αναφέρεται στην εξουσία που διαθέτει μια κυβέρνηση να ασκεί οικονομική, κοινωνική, εισοδηματική πολιτική. Ειδικότερα:

Το συγκριτικό πλεονέκτημα καθορίζει τι θα παραχθεί στην χώρα και όχι η εξουσία, ασκώντας το δικαίωμα της κυριαρχίας, όπως είδαμε παραπάνω.
Η άσκηση της εξουσίας ως προς την διαχείριση των πόρων, πλουτοπαραγωγικών και χρηματοοικονομικών, πρέπει πλέον να ακολουθεί τους κανόνες του διεθνούς παιχνιδιού. Σε αντίθετη περίπτωση, λόγω της κινητικότητας των κεφαλαίων, θα υπάρξει φυγή μακροπρόθεσμων κεφαλαίων, μείωση της παραγωγικής ικανότητας της χώρας και χειροτέρευση του βιοτικού επίπεδου των πολιτών.
Για την διευκόλυνση της διεθνοποίησης των οικονομιών και την επιβολή κοινών κανόνων, έχουν δημιουργεί υπερεθνικοί οργανισμοί, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός, το Διεθνές Γραφείο Εργασίας κ.α., στους οποίους τα κράτη έχουν εκχωρήσει μέρος της κυριαρχίας τους, δηλαδή, το δικαίωμα άσκησης εξουσίας μέσω της οικονομικής πολιτικής και της νομοθεσίας. Όμως οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι κανόνες αυτοί δεν ασκούνται αυτοδικαίως αλλά εντάσσονται στο εθνικό δίκαιο. Όσον αφορά τον σημαντικότερο θεσμό μεταβίβασης κυριαρχίας, την ΕΕ, δεν χρειάζεται να αναφερθούμε αναλυτικότερα.

Συνεπώς, στις μέρες μας, οι κυβερνήσεις των κρατών, λόγω της ένταξης στο διεθνές οικονομικό σύστημα και στους διεθνείς οργανισμούς, ασκούν όχι απόλυτη κυριαρχία αλλά μερική. Άρα στο άρρητα διατυπωμένο ερώτημα του τίτλου φαίνεται η συσχέτιση να είναι μονοσήμαντη: η οικονομική εξάρτηση οδηγεί σε μείωση της κυριαρχίας. Βεβαίως το ερώτημα που εξακολουθεί να παραμένει είναι το κατά πόσον συνεισφέρει περισσότερο στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών της χώρας η απόλυτη κυριαρχία με ταυτόχρονη αποκοπή από το διεθνές οικονομικό σύστημα σε σχέση με την διεθνοποίηση της οικονομίας και την μη απόλυτη κυριαρχία των κυβερνήσεων.

Η οικονομική επιστήμη είναι κοινωνική επιστήμη και συνεπώς δεν διαθέτει το πλεονέκτημα του πειράματος για τον έλεγχο μιας θεωρίας. Όμως, η ιστορία μάς βοηθά διότι σε ορισμένες περιόδους κάνει η ίδια «κοινωνικά πειράματα». Για τους οικονομολόγους το σημαντικότερο σύγχρονο κοινωνικό πείραμα, με την έννοια ότι όλοι οι άλλοι παράγοντες είναι ελεγχόμενοι, αποτελεί η περίπτωση της Β. Κορέας και της Ν. Κορέας.

Η Ελληνική περίπτωση

Συνήθως, τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χώρα οφείλονται στην λανθασμένη άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους των κυβερνήσεων της. Οι κυβερνήσεις, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα εξουσίας, νομοθετούν και επιβάλλουν πολιτικές που αντιβαίνουν στους κανόνες του παιχνιδιού και συγκεκριμένα του καπιταλισμού. Σημειώνω ό,τι από την στιγμή που μια χώρα εντάσσεται στο καπιταλιστικό σύστημα, θα πρέπει να ακολουθεί τους βασικούς τουλάχιστον κανόνες, όπως αυτοί περιγράφονται από την οικονομική επιστήμη.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις ασκώντας την εσωτερική κυριαρχία, κυρίως από την χούντα και μετά, εφάρμοσαν οικονομικές πολιτικές που σε ορισμένες περιπτώσεις αντέβαιναν προς την αρχή του συγκριτικού πλεονεκτήματος, είτε στατικού είτε δυναμικού. Η επιλογή αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι οι κυβερνήσεις της χώρας εκχώρησαν, εθελοντικά ή όχι δεν έχει σημασία, μέρος της de facto εξουσίας τους σε οργανωμένες, και μη, ομάδες συμφερόντων όπως συνδικάτα, επιχειρηματικοί όμιλοι, κλπ. Αυτές οι καταστροφικές πολιτικές οδήγησαν από νωρίς σε μείωση της παραγωγικής ικανότητας της χώρας, η οποία θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Προκειμένου όμως να μην υποστούν οι πολίτες, βραχυχρόνια – άμεσα, τις συνέπειες των επιλογών αυτών, και υπό την πίεση των ομάδων συμφερόντων, οι κυβερνήσεις επέλεξαν την στήριξη του βιοτικού επιπέδου μέσω δανεισμού.

Η συνεχής όμως διόγκωση του δημοσίου χρέους δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της χώρας, ενώ ασκούσαν εξουσία – κυριαρχία, οδήγησαν την χώρα σε μια άλλου είδους οικονομική εξάρτηση. Ex post, διαπιστώνουμε ότι η άσκηση της κυριαρχίας από τις ελληνικές κυβερνήσεις οδήγησε σε μεγαλύτερη από την φυσιολογική οικονομική εξάρτηση από τις αγορές κεφαλαίου. Η διαρκώς αυξανομένη εξάρτηση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων από τις διαθέσεις της διεθνούς κεφαλαιαγοράς αναπόφευκτα θα οδηγούσε στο όριο, δηλαδή, στο σημείο πάνω από το οποίο το κόστος διατήρησης της οικονομικής εξάρτησης ξεπερνά τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας.

Η ένταξη στον μηχανισμό των μνημονίων με την συνεχή παρακολούθηση εκ μέρους της τρόικας σημαίνει ότι η Ελλάδα είχε πρόβλημα εξωτερικής κυριαρχίας (external sovereignty). Η τρόικα θεώρησε ότι οι κυβερνήσεις της χώρας, ενώ τυπικά διέθεταν την de jure εξουσία, είχαν υποστεί μείωση της δυνατότητας άσκησης της de facto κυριαρχίας από ομάδες συμφερόντων. Επομένως, σύμφωνα με την τρόικα, η ελληνική εξουσία δεν μπορούσε να διεκπεραιώσει ορθά τα δικαιώματα που πηγάζουν από την κυριαρχία, ασκώντας την καλύτερη οικονομική πολιτική για την αποτροπή της οικονομικής κατάρρευσης, δεν διέθετε την δύναμη να επιβάλλει τις αναγκαίες πολιτικές για την αποφυγή της χρεοκοπίας πέραν αυτών που καθορίζονται από την συμμετοχής της χώρας στους υπερεθνικούς οργανισμούς. Η τρόικα λοιπόν καθόρισε εξωγενώς την πολιτική και την νομοθεσία.

Συνεπώς στο ερώτημα του τίτλου είναι ο περιορισμός της de facto εσωτερικής κυριαρχίας από ομάδες συμφερόντων που οδήγησε στην ακραία οικονομική εξάρτηση της χώρας από τις κεφαλαιαγορές. Αυτή η ακραία οικονομική εξάρτηση από τις κεφαλαιαγορές είχε ως τελική συνέπεια την μείωση της εξωτερικής κυριαρχίας στην περίοδο των μνημονίων. Είναι όμως μόνιμη αυτή μείωση; Η απάντηση είναι ασφαλώς όχι. Όπως είδαμε παραπάνω, ένα κράτος έχει πλήρη εξωτερική κυριαρχία όταν είναι ο μοναδικός νομοθέτης των νόμων που εφαρμόζονται στην χώρα. Καθώς η εξωτερική κυριαρχία είναι διαιρετή, μπορεί ένα κράτος να διαθέτει την δύναμη να νομοθετεί για ορισμένα θέματα και όχι για άλλα, αναγνωρίζοντας, όμως, ταυτόχρονα, ότι η υπέρτατη κυριαρχία (ultimate) εξαρτάται από το εάν το θελήσουν μπορούν να αξιώσουν την εξουσία να νομοθετήσουν για θέματα που προς στιγμήν ασκείται από άλλους.

Από όσα ανέφερα παραπάνω προκύπτει ότι για να μειωθεί η σημερινή «κακή» οικονομική εξάρτηση (που μάλλον μοιάζει με την εξάρτηση των εξαρτημένων ατόμων-addicted) θα πρέπει η κυβέρνηση της χώρας να ανακτήσει την de facto και de jure κυριαρχία της χώρας ώστε σταδιακά να ανακτήσει και την πλήρη εξωτερική κυριαρχία. Μπορεί;

Forecast: The Consequences of the U.S. Withdrawal from Syria

Από

anixneuseis

October 14, 2019

Sunday, October 13, 2019

By: Ketti Davison (US Army, Retired)

ISW Director of Tradecraft and Innovation

The United States made a deliberate choice to depart from Syria. America will pay a heavy price for this unforced error.

The United States has lost its defeat mechanism against the Islamic State. The Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF) were not the original counter-terrorism partner of choice. It took years for the U.S. to realize that the SDF were the only capable partners. They will not partner with us again. This betrayal has burned that bridge to ashes. It also serves as a warning for any future counterterrorism partner to contemplate – the U.S. will not have your back in the end.

The United States will face a pan-Kurdish uprising that will further fragment an already unstable region. The Kurdish component of the SDF is part of a regional network that stretches from Syria into Turkey, Iraq, and Iran. We must expect this network to mobilize. Kurds across the region have started to protest against the atrocities taking place. Few Kurdish groups will stand by and watch genocide occur. Once the Kurds mobilize as a people, the region will never be the same. The Kurds may not have a nation, but they can stand up an armed force to be reckoned with.

The United States’ decision to withdraw from Syria has emboldened jihadists worldwide. The return of the Islamic State is now a given. The sole remaining superpower has demonstrated its lack of will to ensure their continued defeat. There is no obstacle remaining in the jihadists’ path. There will be a spike in jihadist activity, from lone wolf attacks to previously unknown groups emerging from the darkness. The global war of terror has just begun.

The United States has ceded the moral high ground. Turkish planes are bombing hospitals, refugee camps, and villages using airspace the U.S. controlled just days ago. Turkish-backed forces are executing politicians and civil activists that the U.S. encouraged. Civilians are not just caught up in the Turkish offensive, they are the targets. The U.S. is not confronting the challenges posed by those who seek to destabilize the world; the U.S. has chosen to sit on the sidelines.

The U.S. decision to leave Syria has allowed a neo-Ottoman armed force to march on the Arab world. Turkish President Erdogan is cleansing Kurdish areas to resettle millions of Syrian Arab refugees. They will oppose him for bringing neo-Ottoman invaders into Arab-ruled lands. Many Arabs blame Ottoman rule for the backwardness of their countries. Few will welcome its return.

The United States has decided not to be an indispensable world leader. The U.S. had maintained a security buffer between our NATO ally and our counterterrorism partner, and we walked away from it. These actions facilitate the re-emergence of ISIS, as we claim to lead the counter-ISIS coalition. The U.S. has pursued a maximum pressure campaign against Iran, but this decision just opened the door for them in Eastern Syria. Despite what our National Security Strategy claims, with this decision, America is no longer leading on the world stage.

Posted by Institute for the Study of War at 2:29 PM

1...2,5992,6002,601...3,034 Σελίδα 2,600 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η… Γκρέτα του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιάννη Σιδέρη liberal.gr

O εκατονταετής αγώνας των Κούρδων για γη και ταυτότητα

Ο μακρύς αιώνας των Κούρδων

ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΣΙΣΤΕΙ Η ΝΕΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

The Origins of New US-Turkish Relations

Ο Ερντογάν θα φάει πολύ «ξύλο» και από τον Πούτιν και από τον Τραμπ και από την Ε.Ε. – Ο αντι-ελιγμός του Τραμπ, φέρνει αντιμέτωπο τον Ερντογάν με τον Πούτιν στη Συρία

Επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης” – Μια θνησιγενής εισβολή

slpress.gr

Γιατί εισέβαλαν οι Τούρκοι

Μια θνησιγενής επιχείρηση

Αρχίζουν τα δύσκολα για τον Ερντογάν

Μια προσωπική προσέγγιση για την τουρκική συμπεριφορά.

Οι κρίσιμες συνολικότερες ανατροπές που σηματοδοτεί η Τουρκική εισβολή στην Συρία

Ελλάς- Βουλγαρία.- Ζήτημα κειμηλίων

Οικονομική Εξάρτηση και Εθνική Κυριαρχία

Forecast: The Consequences of the U.S. Withdrawal from Syria

Sunday, October 13, 2019