Αρχική Blog Σελίδα 2599

Politico: Γιατί εισέβαλε η Τουρκία στη Συρία, τι θέλει να πετύχει ο Ερντογάν -Μια πλήρης ανάλυση

1

ΠΩΣ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ

ΚΟΣΜΟΣ16|10|2019 | 21:43


8 απαντήσεις για την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία/ Φωτογραφία: AP/ Lefteris Pitarakis
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR
Γιατί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφάσισε να εισβάλει στη Συρία, τι θέλει να πετύχει και ποιοι είναι οι κίνδυνοι από αυτή τη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας;

Το Politico επιχειρεί να εξηγήσει συνοπτικά την κατάσταση που επικρατεί στη Συρία, απαντώντας σε 8 κρίσιμα ερωτήματα, από το γιατί υπάρχει η εχθρότητα μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων, μέχρι ποιος θα είναι ο αντίκτυπος από το εμπάργκο όπλων των Ευρωπαίων στην Τουρκία και αν εξαιτίας της στρατιωτικής επιχείρησης υπάρχει ο κίνδυνος νέας προσφυγικής κρίσης.

8 απαντήσεις σε ερωτήσεις-κλειδιά για την επιχείρηση της Τουρκίας και τις συνέπειές της

Γιατί υπάρχει εχθρότητα μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων;  

Επειτα από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Κούρδοι έμειναν χωρίς πατρίδα και κατέληξαν να διασκορπιστούν στην Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν. Ως εθνικές μειονότητες σε αυτές τις χώρες, συχνά υπέστησαν καταπίεση. Σε αυτό το υπόβαθρο, μια ένοπλη ομάδα, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) αναδύθηκε, αναζητώντας ένα κουρδικό κράτος, εντός της Τουρκίας. Τώρα ζητά μεγαλύτερη αυτονομία στη χώρα. Τη δεκαετία του ‘80, υπήρξαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ του τουρκικού κράτους και του PKK, με χιλιάδες νεκρούς. Ακόμη το PKK τακτικά επιτίθεται στις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας. Η Αγκυρα, όπως η ΕΕ και οι ΗΠΑ θεωρούν το PKK τρομοκρατική οργάνωση.
Μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου στη Συρία, ένα συριακό παρακλάδι του PKK, οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) πήραν τον έλεγχο περιοχής στη βορειοανατολική Συρία, δημιουργώντας ένα ημιαυτόνομο κρατίδιο που συνοδεύει με την Τουρκία. Το YPG πήρε στη συνέχεια την ηγεσία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), μιας στρατιωτικής συμμαχίας που υποστηρίζει ο υπό τις ΗΠΑ συνασπισμός ενάντια στο ISIS. Το SDF έχασε περίπου 11.000 μαχητές στη μάχη με το Ισλαμικό Κράτος.

Το YPG ισχυρίζεται ότι δεν συνδέεται απευθείας με το PKK, αλλά η Τουρκία- όπως και οι περισσότεροι ειδικοί για την περιοχή- λένε ότι έχουν στενούς δεσμούς. Για αυτό η Αγκυρα είδε μια απειλή στην ασφάλειά της, στη δημιουργία ενός ημιαυτόνομου κουρδικού κράτους στην πόρτα της, χαρακτηρίζοντάς το «τρομοκρατικό διάδρομο», όπου το PKK θα μπορούσε εύκολα να κρυφτεί ή να εξαπολύσει επίθεση από εκεί.

Τι προκάλεσε την εισβολή της Τουρκίας και τι θέλει να πετύχει ο Ερντογάν;

Ο στόχος της Τουρκίας είναι διπλός: να απωθήσει τουλάχιστον 30 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της τους μαχητές του YPG και να δημιουργήσει μια λεγόμενη ζώνη ασφαλείας σε τμήμα της Συρίας που θα καταλάβει, όπου σχεδιάζει να επανεγκαταστήσει πρόσφυγες. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή φιλοξενεί περίπου 3,5 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες, περισσότερους από κάθε άλλη χώρα και είναι σε άνοδο το εχθρικό αίσθημα απέναντί τους, μεταξύ του τουρκικού λαού. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι κάποιοι από την αντιπολίτευση αλλά και πολλοί Τούρκοι, όχι μόνο υποστηρικτές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υποστηρίζουν τη στρατιωτική επιχείρηση.

Η εισβολή, που τροφοδοτήθηκε από τους φόβους για την ασφάλεια αλλά και το εθνικιστικό αίσθημα, είναι η τρίτη επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία. Ο Ερντογάν εδώ και καιρό μιλούσε για τα σχέδιά του για τη ζώνη ασφαλείας και την απώθηση του YPG. Ομως, ήταν οι ΗΠΑ που πυροδότησαν αυτή την επίθεση, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι τα αμερικανικά στρατεύματα αποσύρονται από τη βορειοανατολική Συρία, ανάβοντας ουσιαστικά το πράσινο φως για τη σχεδιαζόμενη εισβολή της Τουρκίας. Η Αγκυρα ξεκίνησε την επιχείρηση στις 9 Οκτωβρίου, όταν στρατεύματά της μπήκαν σε περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχο Κούρδων, μαζί με τους Σύρους αντάρτες που στηρίζει η Τουρκία.

Η ΕΕ καταδίκασε την εισβολή. Σε μια κοινή δήλωση τη Δευτέρα, η Ενωση κάλεσε τις χώρες- μέλη να σταματήσουν τις εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία.

Τι έχει συμβεί στη Συρία;

Η βορειοανατολική Συρία, που ως τώρα ήταν μια από τις πιο σταθερές περιοχές στη διαλυμένη από τον πόλεμο χώρα, μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Καθώς η Τουρκία ξεκίνησε να καταλαμβάνει την περιοχή, οι Κούρδοι της Συρίας δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να κάνουν συμφωνία με το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ- το οποίο στηρίζει η Μόσχα- για να σταματήσουν την τουρκική προέλαση, πιθανότατα βάζοντας τέλος στην πολύτιμη ημιαυτονομία τους

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, περισσότεροι από 130.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από την έναρξη της επιχείρησης. Η Τουρκία λέει ότι έχει σκοτώσει σχεδόν 600 τρομοκράτες, μέχρι την Τρίτη. Το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναφέρει ότι δεκάδες πολίτες έχουν σκοτωθεί. Την ίδια ώρα, εκατοντάδες υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους έχουν αποδράσει από τους χώρους που τους κρατούσαν οι Κούρδοι, εν μέσω της προέλασης της Τουρκίας.

Ερχεται νέο κύμα προσφύγων στην Ευρώπη;

Πιθανότατα όχι. Δεκάδες χιλιάδες προσπαθούν να ξεφύγουν από τις μάχες, αλλά δύο παράγοντες καθιστούν απίθανο να καταλήξει ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων στην Ευρώπη, αντί να εκτοπιστεί εντός της χώρας. Ο πρώτος λόγος είναι γεωγραφικός. Η Τουρκία προελαύνει στη Συρία από τον βορρά, κάτι που σημαίνει ότι οι περισσότεροι θα διαφύγουν στα νότια, αντί για τα βόρεια για να περάσουν στην Τουρκία και από εκεί στην Ελλάδα.

Δεύτερον, έχει γίνει πιο δύσκολο να περάσουν οι πρόσφυγες τα σύνορα Τουρκίας- Συρίας, ακόμη και με τη βοήθεια λαθροδιακινητών, καθώς η Τουρκία έχει αυξήσει την ασφάλεια. Προηγούμενα κύματα εκτοπισμένων- την άνοιξη όταν εξαιτίας μαχών στη βορειοανατολική Συρία έφυγαν από εκεί 400.000 άνθρωποι- δεν προκάλεσαν προσφυγική κρίση σαν εκείνη του 2015.

Η Ευρώπη βασίζεται στη συνεργασία της Τουρκίας για τη διαχείριση του μεταναστευτικού, μεταξύ άλλων με περιπολίες στο Αιγαίο, οπότε η απειλή του Ερντογάν να στείλει στην Ευρώπη όλους τους πρόσφυγες που φιλοξενούνται στη χώρα του, αν συνεχιστούν οι ευρωπαϊκές επικρίσεις για την επιχείρηση, έχουν προκαλέσει κάποιες ανησυχίες. Είναι αμφίβολο όμως το αν ο Ερντογάν θα το κάνει αυτό. Εχει διατυπώσει αυτή την απειλή πολλές φορές στο παρελθόν.

Η ΕΕ έχει καταδικάσει την εισβολή.

Στην κοινή δήλωση της Δευτέρας, η ΕΕ κάλεσε όλα τα μέλη της να σταματήσουν τις εξαγωγές όπλων στην Τουρκία. Μέχρι την Τρίτη, οι χώρες που είχαν ανακοινώσει το εμπάργκο ήταν μεταξύ άλλων οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία, Ολλανδία, Φινλανδία και Σουηδία. Την ίδια ημέρα συμφωνήθηκε να προετοιμαστεί λίστα πιθανών κυρώσεων- που θα επιβληθούν όταν και αν το αποφασίσει η ΕΕ- σε βάρος ατόμων και εταιρειών για τις γεωτρήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο.

Η Τουρκία δεν πήρε καλά την ανακοίνωση και κατηγόρησε την ΕΕ ότι υιοθετεί μια προστατευτική προσέγγιση απέναντι σε τρομοκρατικά στοιχεία στη Συρία, ενώ ανέφερε ότι «θα εξετάσουμε σοβαρά τη συνεργασία μας με την ΕΕ σε συγκεκριμένους τομείς εξαιτίας της παράνομης και μεροληπτικής στάσης της».

Στο μεταξύ, η Ουγγαγία φάνηκε να υποστηρίζει την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, σε αντίθεση με την ομόφωνη απόφαση των χωρών- μελών της ΕΕ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το σχέδιο για τη μετεγκατάσταση προσφύγων. Ανθρωπιστικοί οργανισμοί έχουν προειδοποιήσει ενάντια στη λεγόμενη ζώνη ασφαλείας, ενώ ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έχει ήδη πει στην Τουρκία να μην περιμένει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για αυτό το σχέδιο.

Ποιος θα είναι ο αντίκτυπος από το εμπάργκο όπλων;

Πιθανότατα θα είναι πολύ περιορισμένος. Η Τουρκία, που έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ σε όρους προσωπικού, αύξησε τις αμυντικές δαπάνες της κατά 65% την τελευταία δεκαετία. Η Αγκυρα καλύπτει αυτή τη στιγμή το 70% των αμυντικών αναγκών της με εγχώρια παραγωγή, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που συμπλήρωσε: «Ακόμη κι αν επιβληθεί ένα εμπάργκο, η μάχη μας είναι ενάντια σε μια τρομοκρατική οργάνωση και δεν θα κάνουμε πίσω σε αυτή τη μάχη για κανέναν λόγο».

Σύμφωνα με την Κομισιόν, η αξία των εξαγωγών όπλων και πυρομαχικών στην Τουρκία ήταν 45 εκατ. ευρώ το 2018, αν και αυτός ο αριθμός φαίνεται πολύ χαμηλός τώρα. Η Γερμανία μόνο εξήγαγε όπλα αξίας 243 εκατ. ευρώ στην Τουρκία πέρυσι, σύμφωνα με τα γερμανικά ΜΜΕ. Σύμφωνα με το SIPRI, το 60% των εισαγωγών όπλων της Τουρκίας το διάστημα 2014-2018 ήταν από τις ΗΠΑ, ενώ η Ισπανία και η Ιταλία ακολουθούν με 17% και 15% αντίστοιχα.

Ποια ήταν η απάντηση των ΗΠΑ στην εισβολή της Τουρκίας;

Αντιφατική. Ο Ντόναλντ Τραμπ αρχικά φάνηκε να ανάβει το πράσινο φως για τις ενέργειες της Τουρκίας και μετά απείλησε να καταστρέψει την οικονομία της χώρας αν δεν έδειχνε αυτοσυγκράτηση. Μετά είπε «αφήστε τους» να πολεμήσουν στη βορειοανατολική Συρία, προτού τελικά δώσει εντολή για κυρώσεις σε βάρος της Αγκυρας. Τα μέτρα που ανακοίνωσε περιλαμβάνουν διπλασιασμό των δασμών του χάλυβα και πάγωμα των διαπραγματεύσεων για μια εμπορική συμφωνία με την Τουρκία, όπως και κυρώσεις στους υπουργούς Αμυνας και Ενέργειες και τα υπουργεία Αμυνας, Ενέργειας και Εσωτερικών.

Δεν είναι ξεκάθαρο αν η προγραμματισμένη για τον Νοέμβριο επίσκεψη του Ερντογάν στον Λευκό Οίκο θα γίνει κανονικά.

Μπορεί να συρθεί το ΝΑΤΟ σε όλο αυτό;

Εν συντομία: Είναι εξαιρετικά απίθανο. Αλλά αυτό δεν έχει εμποδίσει κάποιους να υποθέτουν ότι η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, μπορεί να εμπλέξει τη Συμμαχία και να επικαλεστεί το Αρθρο 5-για συλλογική άμυνα- αν δεχθεί επίθεση εξαιτίας της εισβολής της στη Συρία. Για παράδειγμα, ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Ασελμπορν, είπε: «Φανταστείτε αν η Συρία ή οι σύμμαχοι της Συρίας ανταποδώσουν και επιτεθούν στην Τουρκία. Εξαιτίας του άρθρου 5, αν η Τουρκία δεχθεί επίθεση, όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ θα πρέπει να τη βοηθήσουν».

Ειδικοί επί των αμυντικών ζητημάτων διαφωνούν. Ο Ούρλικε Φράνκε, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, δήλωσε ότι είναι εξαιρετικά απίθανο να επικαλεστεί η Τουρκία το άρθρο 5 σε αυτή την κατάσταση. Το να ζητήσει βοήθεια θα ήταν μια ντροπιαστική παραδοχή αποτυχίας από πλευράς της Αγκυρας. Και ακόμη κι αν το έκανε η Τουρκία, το άρθρο 5 δεν εξουσιοδοτεί τα μέλη του ΝΑΤΟ να μπουν στον πόλεμο στη Συρία, στο πλευρό της Τουρκίας. «Απλά απαιτεί από όλους τους συμμάχους να βοηθήσουν με τις ενέργειες που κρίνονται απαραίτητες». «Είναι μια θεμελιώδης παρανόηση ότι αν ένα μέλος του ΝΑΤΟ κηρύξει ότι είναι υπό επίθεση, τότε όλα τα μέλη πρέπει να βοηθήσουν με τανκς και τάγματα. Είναι ακατανόητος αυτός ο φόβος που υποδαυλίζεται, ιδιαίτερα στη Γερμανία, ότι θα συρθεί στον πόλεμο της Συρίας αν η Τουρκία επικαλεστεί το άρθρο 5», τόνισε ο Φράνκε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ δεν παρακολουθεί με ανησυχία την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία. Ο γ.γ. της Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ έχει καλέσει την Αγκυρα να ενεργήσει με αυτοσυγκράτηση.
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/kosmos/politico-giati-eisebale-i-toyrkia-sti-syria

«Μεταξύ οδυνηρών συμβιβασμών και γενοκτονίας του λαού μας, επιλέγουμε τη ζωή»: O στρατηγός των Κούρδων εξηγεί τη συμμαχία με τον Άσαντ

0

LIFOTEAM14.10.2019 | 08:33

Το άρθρο του στρατηγού των Κούρδων στο Foreign Policy

O στρατηγός των Κούρδων Μαζλούμ Κομπανί Αμπντί

Λίγο πριν γίνει γνωστό πως οι Κούρδοι συμφώνησαν με την Δαμασκό και τις δυνάμεις του Μπασάρ αλ Άσαντ για την ανάπτυξη του συριακού στρατού κατά μήκος της τουρκοσυριακής μεθορίου, σε άρθρο του Foreign Policy, o στρατηγός των Κούρδων, Μαζλούμ Κομπανί Αμπντί δηλώνει: «Γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να κάνουμε οδυνηρούς συμβιβασμούς με τη Μόσχα και τον Άσαντ εάν επιλέξουμε συνεργασία μαζί τους. Αλλά αν πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ συμβιβασμών και γενοκτονίας του λαού μας, σίγουρα θα επιλέξουμε τη ζωή για τους ανθρώπους μας».

Ο στρατηγός Μαζλούμ, κεντρική φιγούρα της συμμαχίας ΗΠΑ και Κούρδων, εξήγησε στο άρθρο που υπογράφει, πώς οι μαχητές του οδηγήθηκαν στη συμφωνία που εδώ και λίγες ώρες αλλάζει ριζικά το σκηνικό του πολέμου στη Συρία και θέτει νέα δεδομένα για την Τουρκία, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Το άρθρο του στρατηγού Μαζλούμ στο Foreign Policy  

Ο κόσμος για πρώτη φορά άκουσε για εμάς, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), εν μέσω του χάους του εμφυλίου πολέμου της χώρας μας. Είμαι ο επικεφαλής διοικητής. Το SDF έχει 70.000 στρατιώτες που έχουν αγωνιστεί κατά του εξτρεμισμού της τζιχάντ, του εθνικού μίσους και της καταπίεσης των γυναικών από το 2015. Έχει γίνει μια πολύ πειθαρχημένη, επαγγελματική δύναμη μάχης. Ποτέ δεν έριξαν μια σφαίρα προς την Τουρκία.

Οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί των Η.Π.Α. μας γνωρίζουν καλά και πάντα επαίνεσαν την αποτελεσματικότητα και την επιδεξιότητά μας.   Πάντα έλεγα στις δυνάμεις μας, πως αυτός ο πόλεμος είναι δικός μας! Οι τρομοκράτες του ισλαμικού κράτους της Τζιχάντ ήρθαν στη Συρία από όλο τον κόσμο. Ήμασταν αυτοί που έπρεπε να πολεμήσουμε, γιατί είχαν καταλάβει τα εδάφη μας, λεηλατούσαν τα χωριά μας, σκότωναν τα παιδιά μας και σκλάβωναν τις γυναίκες μας.

Έχουμε χάσει 11.000 στρατιώτες, μερικούς από τους καλύτερους μαχητές και διοικητές μας, για να διασώσουμε τους ανθρώπους μας από αυτόν τον σοβαρό κίνδυνο. Επίσης ανέκαθεν έδινα οδηγίες στις δυνάμεις μας ότι οι Αμερικανοί και οι άλλες συμμαχικές δυνάμεις είναι οι εταίροι μας και γι ‘αυτό πρέπει πάντα να διασφαλίσουμε ότι δεν θα τους βλάψουν.

Μέσα από την ανομία του πολέμου, εμείς πάντα μείναμε πιστοί στην ηθική και την πειθαρχία μας, σε αντίθεση με πολλούς άλλους μη κρατικούς φορείς. Καταφέραμε να νικήσουμε την Αλ Κάιντα, εξαλείψαμε το Ισλαμικό Κράτος και παράλληλα δημιουργήσαμε ένα σύστημα  διακυβέρνησης βασισμένο στον πλουραλισμό και την ποικιλομορφία. Παρέχουμε υπηρεσίες μέσω των τοπικών κυβερνητικών αρχών για τους Άραβες, τους Κούρδους και τους Χριστιανούς της Συρίας. Μια πλουραλιστική εθνική ταυτότητα της Συρίας που είναι για όλους. Αυτό είναι το όραμά μας για το πολιτικό μέλλον της Συρίας: αποκεντρωμένη ομοσπονδία, με θρησκευτική ελευθερία και σεβασμό στις αμοιβαίες διαφορές.

Οι Ρώσοι και το καθεστώς της Συρίας έχουν κάνει προτάσεις που θα μπορούσαν να σώσουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν υπό την προστασία μας. Δεν εμπιστευόμαστε τις υποσχέσεις τους. Για να είμαι ειλικρινής, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ποιον να εμπιστευτούμε.

Οι δυνάμεις που διοικώ τώρα είναι αφιερωμένες στην προστασία του ενός τρίτου της Συρίας από την εισβολή της Τουρκίας και των μισθοφόρων της τζιχάντ. Η περιοχή της Συρίας την οποία υπερασπιζόμαστε υπήρξε ασφαλές καταφύγιο για τους ανθρώπους που επέζησαν τις γενοκτονίες και τις εθνικές εκκαθαρίσεις που διέπραξε η Τουρκία κατά των Κούρδων, των Σύριων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων κατά τους τελευταίους δύο αιώνες.

Φυλάμε περισσότερους από 12.000 κρατούμενους τρομοκράτες Ισλαμικού Κράτους και φέρνουμε το βάρος των ριζοσπαστικοποιημένων  συζύγων και των παιδιών τους. Προστατεύουμε επίσης αυτό το τμήμα της Συρίας από τις ιρανικές πολιτοφυλακές.   Όταν όλος ο κόσμος απέτυχε να μας στηρίξει, οι Ηνωμένες Πολιτείες μας έτειναν τη χείρα τους.

Δώσαμε τα χέρια και εκτιμήσαμε τη γενναιόδωρη υποστήριξή τους. Κατόπιν αιτήματος της Ουάσιγκτον, συμφωνήσαμε να αποσύρουμε τα βαριά όπλα μας από τη συνοριακή περιοχή με την Τουρκία, να καταστρέψουμε τις αμυντικές οχυρώσεις μας και να αποσύρουμε τους πιο έμπειρους μαχητές μας. Η Τουρκία δεν επρόκειτο να μας επιτεθεί ποτέ, όσο η κυβέρνηση των ΗΠΑ κρατούσε το λόγο της.   Τώρα στεκόμαστε μόνοι με τα στήθη μας γυμνά για να αντιμετωπίσουμε τα τουρκικά μαχαίρια.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπόσχονταν για πολύ καιρό να αποσύρει τα στρατεύματα των ΗΠΑ. Το κατανοούμε. Οι πατέρες θέλουν να δουν τα παιδιά τους να γελούν στην αγκαλιά τους, οι σύντροφοι θέλουν να ακούσουν τις φωνές των συντρόφων τους να τους ψιθυρίζουν, όλοι θέλουν να πάνε πίσω στα σπίτια τους.     Εμείς, ωστόσο, δεν ζητούμε να υπάρχουν αμερικανοί στρατιώτες στη μάχη. Γνωρίζουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η παγκόσμια αστυνομία. Θέλουμε όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες να αναγνωρίσουν τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν για την επίτευξη πολιτικής λύσης για τη Συρία. Είμαστε βέβαιοι ότι η Ουάσιγκτον έχει επαρκή επιρροή για τη διαμεσολάβηση μιας βιώσιμης ειρήνης με  την Τουρκία.   Πιστεύουμε στη δημοκρατία ως βασική ιδέα, αλλά υπό το πρίσμα της εισβολής της Τουρκίας και της υπαρκτής απειλής που θέτει η επίθεσή της για τον λαό μας, ίσως χρειαστεί να επανεξετάσουμε τις συμμαχίες μας.

Οι Ρώσοι και το καθεστώς της Συρίας έχουν κάνει προτάσεις που θα μπορούσαν να σώσουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν υπό την προστασία μας. Δεν εμπιστευόμαστε τις υποσχέσεις τους. Για να είμαι ειλικρινής, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ποιον να εμπιστευτούμε.   Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η απειλή του Ισλαμικού Κράτους εξακολουθεί να υπάρχει σε ένα δίκτυο  που μπορεί να δημιουργήσει μια εξέγερση. Ο μεγάλος αριθμός κρατουμένων του Ισλαμικού Κράτους είναι σαν μια ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να κάνουμε οδυνηρούς συμβιβασμούς με τη Μόσχα και τον Άσαντ επιλέγοντας της συνεργασίας μαζί τους. Αλλά, αν πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ συμβιβασμών και γενοκτονίας του λαού μας, σίγουρα θα επιλέξουμε τη ζωή για τους ανθρώπους μας.   Η Συρία έχει δύο επιλογές: έναν θρησκευτικό και αιματηρό πόλεμο εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείψουν χωρίς να φθάσουν σε μια πολιτική λύση ή ένα ασφαλές και σταθερό μέλλον, αλλά μόνο εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιήσουν τη δύναμη τους για να καταλήξουν σε συμφωνία πριν αποσυρθούν.

Ο λόγος για τον οποίο συμμαχήσαμε με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η βασική μας πεποίθηση στη δημοκρατία. Είμαστε απογοητευμένοι  και αναστατωμένοι από την τρέχουσα κρίση. Οι άνθρωποι μας δέχονται επίθεση και η ασφάλειά τους είναι πρωταρχική μας ανησυχία. Δύο ερωτήσεις παραμένουν: Πώς μπορούμε να προστατέψουμε καλύτερα τους ανθρώπους μας; Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι σύμμαχός μας; Πηγή: www.lifo.gr

“Το Woodstock και ο μύθος του”. Ή, τότε που το Rock ήταν επικίνδυνο. Η ιστορία ενός εμβληματικού φεστιβάλ σε βιβλίο.

0

«Τον Αύγουστο του 1969, 400.000 νέοι άνθρωποι μαζεύτηκαν σε ένα λασπωμένο χωράφι στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, σ’ ένα φεστιβάλ για την ειρήνη, την αγάπη και τη μουσική, που άλλαξε την πορεία του ροκ κι έμεινε μέχρι τις μέρες μας ανεξίτηλο σύμβολο του ιδεαλισμού της δεκαετίας του εξήντα. Οι Σαντάνα, η Τζάνις Τζόπλιν, ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζόαν Μπαέζ, ο Τζο Κόκερ, ο Ρίτσι Χέιβενς και πολλοί άλλοι ήταν οι πρωταγωνιστές της απογείωσης. Πώς μπορείς όμως να κατανοήσεις και να εξηγήσεις τον μύθο του Woodstock (Γούντστοκ) όταν δεν ήσουν εκεί;».
Απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, που οι ίδιοι θέτουν στο οπισθόφυλλο του βιβλίου τους «Το Woodstock και ο μύθος του» (εκδ. Επίκεντρο), δίνουν με γλαφυρό τρόπο, μέσα από τις 221 σελίδες μιας καλαίσθητης έκδοσης με ένα ολοκληρωμένο χρονικό του φεστιβάλ και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, οι Κώστας Μπλιάτκας και Στέφανος Σακελλαρίδης, με τον Διονύση Σαββόπουλο να βάζει τη δική του ξεχωριστή πινελιά με το δικό του σχόλιο. Παράλληλα με τη σύνδεση που επιδιώκουν οι συγγραφείς του βιβλίου, με το γενικότερο μουσικό και πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο της εποχής, επιχειρείται μια εξερεύνηση της επίδρασης που είχε ο απόηχος του φεστιβάλ και στην Ελλάδα των αρχών του ’70 πάνω στα μουσικά και πολιτικά πράγματα, αλλά και στον τρόπο ζωής.


Εκείνο το …ατελείωτο καλοκαίρι του ’69, ο Κώστας Μπλιάτκας και ο Στέφανος Σακελλαρίδης ήταν μόλις 12 χρόνων και, όπως συμβαίνει πολύ συχνά με τα παιδιά …βιάζονταν να μεγαλώσουν και να ανακαλύψουν τους καινούργιους ήχους και τρόπους ζωής που έρχονταν από την Ευρώπη και την Αμερική. «Βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε ζηλεύοντας γύρω τους μεγαλύτερους για τα πάρτυ και τα φλερτ, τις περίπλοκες συζητήσεις των πιο “ψαγμένων” από αυτούς, για την κοσμογονία που γινόταν έξω, αλλά και πιο πολύ για τα δισκάκια του βινυλίου και του τζουκ-μποξ. Δύσκολο να εξηγηθούν όλα τα θαύματα του τότε. Ήταν μια εποχή που η ουτοπική αριστερά “έκανε παιχνίδι”. Είχε προηγηθεί ο Γαλλικός Μάης και η Άνοιξη της Πράγας όπως και τα κινήματα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Έβραζε ο κόσμος… Το βιβλίο αυτό τελικά είναι προϊόν μιας ουτοπικής νοσταλγίας δύο δωδεκάχρονων του 1969 για εκείνο το καλοκαίρι, που ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι και το ροκ ήταν ακόμα επικίνδυνο, δείχνοντας απατηλά πως μπορεί να κληρονομήσει τον κόσμο…», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κώστας Μπλιάτκας, εξηγώντας πώς «γεννήθηκε» η ιδέα για ένα βιβλίο για το Woodstock στα ελληνικά.
Από τη σκηνή του φεστιβάλ στο «πανί» της μεγάλης οθόνης
Η ελληνικής καταγωγής Eva Varelas ήταν μία απ’ αυτούς που ανατρέχοντας στην ιστορία του Γούντστοκ μπορεί να πει πως «…ήμουν κι εγώ εκεί». Μιλώντας με τον Κώστα Μπλιάτκα για τις ανάγκες του βιβλίου περιγράφει το κλίμα στο φεστιβάλ, δείχνει με νοσταλγία το φόρεμα που φορούσε εκείνη την ημέρα και που το κράτησε πάνω από μισό αιώνα για να της θυμίζει πάντα τη στιγμή και στην ερώτηση αν αισθάνθηκε μέσα στο πνεύμα των χίπις ή μια απλή περιέργεια, απαντά δίχως δισταγμό: «Και βέβαια αισθάνθηκα το “κάτι στον αέρα” γιατί αυτή ήταν η ζωή μου, αφού ήδη εργαζόμουν για τα κοινωνικά δικαιώματα μειονοτήτων. Αγάπη, ειρήνη, αδελφοσύνη, εναντίωση στον πόλεμο του Βιετνάμ».
Την Κυριακή 29 Νοεμβρίου του 1970, προβλήθηκε στην Αθήνα, στον κινηματογράφο η ταινία από το φεστιβάλ του Γούντστοκ. «Η Χούντα διαισθάνθηκε την απειλή και εκτός από τη λογοκρισία έβαλε και μέτρα αυστηρά μέσα κι έξω από το σινεμά. Έγιναν επεισόδια, για τα οποία θα διαβάσετε στο βιβλίο αλλά εμείς δεν μάθαμε τίποτα» λέει ο Κώστας Μπλιάτκας, ο οποίος είδε την ταινία την άνοιξη του 1971 και οι εικόνες παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες μέσα του ως σήμερα. «Πάθαμε την πλάκα μας. Ένας άλλος κόσμος ξεδιπλώθηκε μπροστά μας -πολύχρωμος και συμβολικά και εικαστικά- μες στην ασπρόμαυρη μουντή ατμόσφαιρα εδώ. Εντυπωσιαστήκαμε από το πλήθος, από τα εφέ του σκηνοθέτη από τρία – τέσσερα στιγμιότυπα (του Κόκερ, των Σαντάνα, του Χέντρξ, της βροχής και της λάσπης, της ατμόσφαιρας ελευθερίας και έρωτα…)» σημειώνει.
«Το κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των μεγαλυτέρων έδειχνε ότι αυτή η ταινία θα αγγίξει και θα επηρεάσει τη νεολαία και κυρίως αυτούς που αγαπούσαν το “μοντέρνο” τραγούδι. Τότε και πριν το Γούντστοκ, η ξένη μουσική στην Ελλάδα ένοιωθες ότι σε έκανε σύγχρονο άνθρωπο. Είτε αυτή ήταν από τους Στόουνς και τους Ντόρς είτε από τον Ανταμό και τον Αντριάνο Τσελεντάνο» προσθέτει.
Ξεφυλλίζοντας κανείς τις εφημερίδες της εποχής διαπιστώνει τη διαφορετική «ανάγνωση» των όσων συνέβησαν στο Γούντστοκ από τον Τύπο αλλά και να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα. «Οι Times της Νέας Υόρκης κούνησαν το δάχτυλο σαν αυστηροί ενήλικες στους διοργανωτές κατηγορώντας τους για πρόχειρη οργάνωση και ελλείψεις και αναγνωρίζοντας τη βοήθεια που προσέφεραν οι κάτοικοι των γειτονικών κοινοτήτων, διαθέτοντας στους θεατές νερό και τροφιμα. Το Newsweek, αντίθετα, είχε πιο θετική στάση, βλέποντας το φεστιβάλ τοποθετημένο στο γενικό πλαίσιο της αντικουλτούρας σαν μια γνήσια ριζοσπαστική φωνή στην κοινωνία της Αμερικής […] Το Life κράτησε αντικειμενική στάση με ένα οχτασέλιδο γεμάτο φωτογραφίες», επισημαίνει -μεταξύ άλλων- ο κ. Μπλιάτκας.
Τα …αγέραστα sixties 
Τελικά τι ήταν αυτά τα περίφημα sixties; «Είναι πολλά. Και θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα. Η διάδοση των αιτημάτων της ουτοπικής αριστεράς, οι πολιτικές δολοφονίες, ο απόηχος του Μάη του ’68, οι διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, η μίνι φούστα, το χάπι, τα σαρανταπεντάρια. Στη ζωή των ανθρώπων κατά τη δεκαετία του εξήντα μπήκαν διαδοχικά το κασετόφωνο – μαγνητόφωνο (1963-λες κι ήταν …παραγγελία καθώς την ίδια χρονιά ξεκινούσαν τη μεγάλη επιτυχία οι Μπητλς και οι Στόουνς), το μίνι-κομπιούτερ (1963 επίσης, όπως και το άνοιγμα κονσέρβας τραβώντας το “δαχτυλίδι”. Όλα, λοιπόν, τέλειωσαν το 1969. Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι. Το μακελειό του Μάνσον, ο μελαγχολικός επίλογος του Γούντστοκ, το έγκλημα στο Άλταμοντ μπροστά στους Στόουνς, οι πρόωροι θάνατοι μουσικών της ποπ-ροκ και ηθοποιών, η είσοδος της κοινωνίας στην εποχή της τηλεόρασης, ήταν τα …πρωτοβρόχια. Τα “sixties” έζησαν και πέθαναν γρήγορα. Κι όμως επανέρχονται συνεχώς στα βιβλία, στις ταινίες, στη μουσική, στα κοινοβούλια, στις ιδεολογικές αναζητήσεις. Και αυτό δεν πρόκειται μάλλον να αλλάξει πια…», απαντά ο Κώστας Μπλιάτκας, συνοψίζοντας σε λίγες μόνο φράσεις μια ολόκληρη εποχή που άφησε το δικό της ανεξίτηλο στίγμα.
Κι αν αναρωτιέται κανείς γιατί συμβαίνει αυτό, την απάντηση τη δίνει ο φημισμένος τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος -«ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του κύματος του Γούντστοκ στην Ελλάδα του ’69 μέσα από τον δίσκο το “Περιβόλι του Τρελού”», όπως λέει ο κ. Μπλιάτκας -μ’ ένα σχόλιό του, που δημοσιεύεται στο βιβλίο: «Ύστερα από χρόνια που πέρασαν, σκέφτομαι ότι το Γούντστοκ ήταν κάτι πολύ δυνατό από κάθε άποψη. Δικαιολογημένα έγινε σημείο αναφοράς. Δικαιολογημένα θεωρήθηκε μια μικρή Αναγέννηση. Ήταν ένας χείμαρρος. Τα νερά βέβαια μετά τραβήχτηκαν, αλλά το σημάδι που έφτασε η στάθμη τους, ψηλά στον βράχο, υπάρχει πάντοτε για να μας θυμίζει ότι η αληθινή τέχνη οφείλει να εκφράζει πάντα την αξεδίψαστη δίψα μας».
Σ.Παπ.
*Ο Κώστας Μπλιάτκας είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και σεναριογράφος. Έχει γράψει βιογραφίες και δοκιμία καθώς και κείμενα για παραστάσεις. Ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Ο Στέφανος Σακελλαρίδης ζει στην Αμερική, όπου εργάστηκε για πάνω από 30 χρόνια στη Χημική Βιομηχανία και τη Βιομηχανία. Με πλήθος επιστημονικών και τεχνικών άρθρων στο ενεργητικό του, αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο μη τεχνικού περιεχομένου.

Οι ακόρεστες ορέξεις Ερντογάν, η ελληνική ανησυχία και η δυσαρέσκεια σε επίπεδο ΝΑΤΟ

1

ΡΕΠΟΡΤΑΖ HELLAS JOURNAL, Γ.Σ.

Ο αρχηγός του τουρκικού ναυτικού Adnan Özbal, από το πολεμικό TCG SANCAKTAR, επιθεωρεί στη διάρκεια άσκησης. Φωτογραφία Τουρκικό Ναυτικό

OCTOBER 16, 2019

Δεν κρύβουν την ανησυχία τους ανώτατοι Αξιωματικοί, παρατηρώντας τις εξελίξεις με την Τουρκική εισβολή στην Συρία, καθώς όπως σημειώνουν «οι ορέξεις του Ισλαμιστή προέδρου, ίσως επεκταθούν, εφόσον δει πως του βγαίνει το γινάτι».

Υποτεθείσθω ότι όλα τα σχέδια και οι εκβιασμοί της Τουρκίας βαίνουν όπως επιθυμεί. Αυτό αυτομάτως αναδεικνύει την Άγκυρα, με αναβαθμισμένο προφίλ στην ευρύτερη περιοχή. Οι ακόρεστες ορέξεις, ανοίγουν και ποιος μπορεί ν’ αποκλείσει ότι δεν θα διευρυνθεί ο κύκλος των διεκδικήσεων-«απαιτήσεων» της;

Εφόσον καταφέρει η Τουρκία να δημιουργήσει την ζώνη στη Βόρεια Συρία που έχει αναγγείλει, πράγμα που σημαίνει και τον αφανισμό των Κούρδων, τότε θα έχει πάρει την πύρρειο νίκη. Η εμπλοκή Άσαντ βέβαια «χαλάει» τα σχέδια που είχαν αναπτύξει οι Τούρκοι επιτελείς, καθώς αυτό μπλοκάρει το σχέδιο σε όλη του την έκταση. Όμως εδώ έχουμε ένα δίκοπο μαχαίρι σημείωσε αργά χθες βράδυ ανώτατη πηγή.

Αν σκορπίσουν τα Τουρκικά σχέδια, ο πιθανότατος αποπροσανατολισμός είναι μια γνώριμη λύση για την κυβέρνηση Ερντογάν. Επιπλέον παράνομες κινήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ και αναβάθμιση της παραβατικής συμπεριφοράς στο Αιγαίο- κυρίως γύρω από το Καστελόριζο.

Η πρακτική του μόνιμου «κακού Έλληνα» και των διεκδικήσεων, είναι γνωστές λύσεις που έχει θέσει σε εφαρμογή και στο παρελθόν το περιβάλλον του Τούρκου προέδρου, φυσικά με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Αυτή η κατάσταση απαιτεί την προσοχή από τις Ένοπλες Δυνάμεις, ώστε να φιλτράρουν και ν’ αναλύουν όλες τις παραμέτρους που δημιουργούνται καθώς η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ρευστή με τα όσα πράττει η γείτονα…

Η τεχνική της έντασης που γεννά δυσαρέσκεια ακόμη και στο ΝΑΤΟ

Την ίδια στιγμή στο Αρχιπέλαγος, σε θάλασσα και αέρα, οι Τούρκοι, θέλουν να διατηρούν την τεχνητή ένταση και την προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων, μια πρακτική που φροντίζει να δίνει το παρόν. Μπορεί πάντως σε επίσημες θέσεις του, ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτεμπερκ, να επανέλαβε προ ημερών τα της πολιτικής των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες της Συμμαχίας, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν κρύβεται σε αρκετές περιπτώσεις η δυσαρέσκεια κυρίως για τους συνεχιζόμενους και επαναλαμβανόμενους αποκλεισμούς θαλάσσιων περιοχών επί μακρόν από την Τουρκία. Αυτές οι δεσμεύσεις περιοχών έχουν να κάνουν ή με navtex ή με sub notes που αφορούν τις κινήσεις υποβρυχίων.

Τα γεωγραφικά σημεία «ενδιαφέροντος» που σπεύδει μονίμως να διεκδικεί αποκλείοντάς τα η Άγκυρα, βρίσκονται νότια από την Ρόδο, το Καστελόριζο και φτάνουν μέχρι την ανοιχτή θάλασσα της Αν. Μεσογείου στην Κύπρο. Μια πρακτική που δεν είναι καινούρια, αλλά επαναλαμβάνεται, όπως και οι διαμαρτυρίες από μέλη της Συμμαχίας, που κατηγορούν την Τουρκία για μη συμμαχική συμπεριφορά.

Σ’ αυτές τις θαλάσσιες περιοχές γίνονται αιτήματα κι από άλλες χώρες είτε για ασκήσεις επιφανείας είτε για παρουσία υποβρυχίου, όμως η Άγκυρα διατηρεί τεράστιες θαλάσσιες έκτασης δεσμευμένες, εκδίδοντας σχεδόν πάντα νέα παράνομη οδηγία για διατήρηση της δικής της παρουσίας είτε στην επιφάνεια είτε υποβρυχίως. Πάντως πληροφορίες από ανώτατα χείλη έλεγαν πως λειτουργώντας στο πρότυπο της Συμμαχίας, όταν δεσμεύει μια χώρα περιοχή, κυρίως για παρουσία υποβρυχίου, το κάνει για ένα διάστημα από μια εβδομάδα μέχρι δέκα το πολύ δεκαπέντε ημέρες.

Με την Τουρκία έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα να δεσμεύει θαλάσσιες περιοχές για έναν έως και έξι συνεχόμενους μήνες κι εκεί ακριβώς έγκειται η δυσαρέσκεια, όχι της Ελλάδας μόνον, αλλά πολλών άλλων χωρών.

Στον αντίποδα η Ελληνική συμπεριφορά αναγκαστικά σε πολλές περιπτώσεις επικεντρώνεται στο να ν’ ακολουθεί ή κυρίως να προηγείται των Τουρκικών κινήσεων. Ταυτόχρονα όμως επιδίωξη του Ελληνικού επιτελείου αποτελεί οι Ένοπλες Δυνάμεις να είναι αξιόπιστες (και ως σύμμαχοι) προς όλες τις πλευρές και υπό αυτό το πρίσμα «διευκολύνει» συμμαχικές χώρες για τις εκπαιδευτικές ανάγκες που υπάρχουν, αναδεικνύοντας και με αυτό τον τρόπο το ποιος είναι το ουσιαστικό μέλος της Συμμαχίας.

Πηγή: Οι ακόρεστες ορέξεις Ερντογάν, η ελληνική ανησυχία και η δυσαρέσκεια σε επίπεδο ΝΑΤΟ https://hellasjournal.com/2019/10/oi-akorestes-orexeis-erntogan-i-elliniki-anisychia-kai-i-dysareskeia-se-epipedo-nato/

Η ΕΡΤ έγινε το χωνί του ΕΑΜ

1

Του Σάκη Μουμτζή liberal.gr

Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2019, 00:02

Κατανοώ πως η νέα διοίκηση μέσα σε δύο μήνες δεν μπορεί να τα αλλάξει όλα.

Κατανοώ πως υπάρχει ένας κληρονομημένος προγραμματισμός που δύσκολα ανατρέπεται ή αναθεωρείται.

Αυτό όμως που έγινε προχθές το βράδυ και στην ΕΡΤ1 και στην ΕΡΤ2, με τις επετειακές εκπομπές για την αποχώρηση των Ναζί από την Αθήνα το 1944, είναι ακατανόητο.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στην ΕΡΤ2 προβλήθηκε μια εκπομπή με τίτλο «οι παρτιζάνοι των Αθηνών». Ήταν παραγωγή της ομάδος «συλλογική μνήμη». Όλοι αυτοί που κατέθεταν τις αναμνήσεις τους, δεν ανήκαν απλώς στην Εαμική παράταξη. Από αυτά που υποστήριζαν, φαίνεται πως ανήκαν στην πιο ακραία έκφρασή της. Εννοείται, πως δεν υπήρχε διαφορετική φωνή στην εκπομπή.

Ένας εκ των πρωταγωνιστών, μιλούσε μπροστά από την φωτογραφία του Ν.Ζαχαριάδη, ένας άλλος υποστήριζε πως «δεν ηττηθήκαμε πολιτικά ποτέ», ενώ μια κυρία στον οίστρο της επάνω παραδέχθηκε με υπερηφάνεια πως «με το ΕΑΜ, το ΚΚΕ έκανε το θαύμα».

Ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα δεν τήρησαν.

Σύμφωνα πάντα με τα όσα ελέχθησαν σε αυτήν την εκπομπή της ΕΡΤ2, τα Δεκεμβριανά ήταν μια σύγκρουση μεταξύ του λαού των Αθηνών και των βρετανικών δυνάμεων.

Θα πρότεινα, με πολύ σεβασμό, στον κ.Ζούλα να παρακολουθήσει την εκπομπή «οι παρτιζάνοι των Αθηνών».

Στην ΕΡΤ1 η κατάσταση ήταν κάπως καλύτερη, καθώς στο στούντιο ήταν καλεσμένοι και οι κ.κ. Βερέμης και Χατζηβασιλείου. Ενδιαμέσως των σχολίων των προσκεκλημένων, προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με το οποίο, ακόμα και ένας μετριοπαθής αριστερός, θα αγανακτούσε.

Σε αυτό η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλείτο «δωσιλογική», ενώ όλοι όσοι δεν ήταν ενταγμένοι στο ΕΑΜ ήταν «ταγματασφαλίτες». Ήταν τόσο προκλητικό το ντοκιμαντέρ που ο κ.Χατζηβασιλείου, ένας λαμπρός επιστήμονας και ένας μειλίχιος άνθρωπος, εξοργίσθηκε.

Και την οργή του την έδειξε δύο φορές.

Όμως ο αγώνας των κ.κ. Βερέμη και Χατζηβασιλείου ήταν άνισος. Απέναντι στον μετριοπαθή λόγο τους βρισκόταν η εικόνα και ο μαχητικός και στρατευμένος λόγος των αφηγητών, που όλοι βέβαια, μηδενός εξαιρουμένου, ανήκαν στην Εαμική παράταξη.

Ποιο ήταν το πολιτικό συμπέρασμα του τηλεθεατή;

Πως και χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει στην Δημόσια Τηλεόραση το κλίμα ΣΥΡΙΖΑ. Εξακολουθεί και επικρατεί το κλίμα που, επί σχεδόν σαράντα χρόνια, δηλητηριάζει το μυαλό και την ψυχή των πολιτών.

«Πας μη Εαμίτης, γκεσταπίτης».

Δεν γνωρίζω αν οι δύο εκπομπές προβλήθηκαν εν γνώσει της νέας διοίκησης της ΕΡΤ ή «ξέφυγαν». Ελπίζω και εύχομαι να συνέβη το δεύτερο.

Ανθρώπινο είναι…

Αν όμως προβλήθηκαν, ενώ η διοίκηση γνώριζε το περιεχόμενο των δύο εκπομπών, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Προφανώς κάποιοι δεν κατάλαβαν τι έγινε στις 7 Ιουλίου. Πιστεύουν πως μετά την λαίλαπα ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθούν και θα χαϊδεύουν την Αριστερά, χωρίς να υφίστανται αυστηρή κριτική γι΄αυτό.

Οι πρώτοι που το αντιλήφθηκαν ήταν οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, πλην της κυρίας Μισέλ Ασημακοπούλου.

Ας γίνει κατανοητό πως στον ιδεολογικό αγώνα δεν συγχωρούνται δημόσιες σχέσεις και παραχωρήσεις θέσεων και αρχών. Και ένα πεδίο της ιδεολογικής πάλης είναι και η ιστορία της περιόδου 1943-1950.

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η Αριστερά και γι΄αυτό θριαμβεύει στην μάχη των ιδεών. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η Δημόσια Τηλεόραση είναι, χωρίς συμπλέγματα, να προβάλλει ισότιμα και την άλλη άποψη.

Την άποψη που κράτησε την Ελλάδα, τότε, στον ελεύθερο κόσμο.

liberal.gr

Οι τρεις νέες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ

1

Αλέκος Παπαναστασίου 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019, 23:00  protagon.gr

Εκατό ημέρες μετά την ήττα στις εκλογές, στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έχουν δημιουργηθεί τρεις νέες τάσεις. Ολες έχουν μια διαφορετική αντίληψη για το τι φταίει για την απώλεια της εξουσίας – εφόσον υποθέτουμε ότι όλοι πια αποδέχονται ότι έχασαν.

Λέγεται μια ιστορία για τον Αλέξη Τσίπρα. Οτι το βράδυ της 6ης Μαΐου 2012 γύρισε σε έναν συνεργάτη του και του είπε: «Δεν πιστεύω ότι είμαστε δεύτερο κόμμα». Πού να το πιστεύει, μόλις δυόμισι χρόνια πριν ο κ. Τσίπρας είχε πάρει 4,60%, ήταν πίσω και από τον Καρατζαφέρη.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι τι είπε ο Αλέξης σε έναν φίλο του εκείνη την τόσο μακρινή πια άνοιξη του 2012. Είναι ότι επτά χρόνια μετά, πάλι δεν πίστευε ότι είναι το δεύτερο κόμμα. Και έτσι έχει ξεκινήσει στον ΣΥΡΙΖΑ ένα πρόβλημα μέσα στο πρόβλημα. Διότι το υπαρξιακό ζήτημα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι ότι έχασε μετά από κάποια χρόνια την εξουσία –άλλωστε σύμφωνα με την πρώτη κυρία της Κουμουνδούρου, ποτέ δεν την είχε πάρει την εξουσία, της είχε δοθεί μόνο η κυβέρνηση.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουν τι να κάνουν με την απώλεια, την ήττα, πώς να τη διαχειριστούν ως γεγονός.

Υπάρχουν, για παράδειγμα, κάποιοι που δεν πιστεύουν καν ότι έχασαν. Και δεν είναι και λίγοι. Θεωρούν «νίκη» το 31,53% και λένε ότι η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη πήρε αυτοδυναμία με 8,3% διαφορά επειδή τους «πολέμησαν» τα ΜΜΕ και οι ψηφοφόροι «δεν κατάλαβαν» –γενικώς ότι οι εκλογές της 7ης Ιουλίου είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο σύντομα θα ξυπνήσουν.

Αλλά παρεκτός κι αν ζούμε σε ένα πολιτικό Matrix και εμείς είμαστε μπαταρίες σε ύπνωση, η πραγματικότητα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε. Εχασε τον Μάιο στις ευρωεκλογές, έχασε τον Ιούνιο στις επαναληπτικές της αυτοδιοίκησης, έχασε και τον Ιούλιο στις εθνικές εκλογές.

Ετσι, 100 ημέρες μετά, στο κόμμα που σημάδεψε την πολιτική ζωή της χώρας για μια επταετία –τρία χρόνια στην έξαλλη αντιπολίτευση και άλλα τέσσερα (ίσως επίσης έξαλλα) στην κυβέρνηση– αρχίζει και αναπτύσσεται η συζήτηση που όλοι ήθελαν να αποφύγουν.

Γιώργο χάσαμε, που έλεγε και μια ψυχή. Και εδώ είναι το ωραίο. Στον ΣΥΡΙΖΑ που τόσο παλεύει να γίνει ενιαίο κόμμα και να ξεχάσει την εποχή του Ρούντι Ρινάλντι και των άλλων συνιστωσών, έχουν δημιουργηθεί τρεις νέες ιδεολογικές συνιστώσες πίσω από το συμβάν της απώλειας της εξουσίας.

Η πρώτη είναι η θεσμική. Τη διατύπωσε ο Αλέκος Φλαμπουράρης όταν είπε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να συζητηθούν τα αίτια της ήττας (εδώ) επειδή δεν έχει νόημα, ή τέλος πάντων είναι δύσκολα αυτά τα πράγματα. Φαίνεται ότι την ασπάζεται ο μαθητευόμενός του, ο πρόεδρος του κόμματος, ο οποίος έστειλε το όποιο συνέδριο για την ερχόμενη άνοιξη και τώρα κάνει περιοδεία στην Ακράτα –άνω ή κάτω Ακράτα, θα σας γελάσω.

Μάλιστα ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε την Αχαΐα, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτευσε στις εκλογές, «δημοκρατικό κάστρο», λες και η Φθιώτιδα ή η Μαγνησία είναι μη δημοκρατικές περιφέρειες. Γενικά, φαίνεται ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα δεν πιστεύει ότι ο λαός του γύρισε την πλάτη και έτσι θα πορεύεται μέχρι να το καταλάβει.

Η δεύτερη συνιστώσα είναι η «προεδρική». Την εξέφρασαν ο Γιάννης Δραγασάκης και ο Δημήτρης Παπαδημούλης που πρωταγωνιστούν σε μια ακροβασία λέγοντας ότι το κόμμα έχει αδιαμφισβήτητο ηγέτη και ότι το μόνο λάθος ήταν ότι είχαμε τον Γιάνη Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών το κρίσιμο πρώτο εξάμηνο του 2015. Οταν τους ρωτάς ποιος επέλεξε τον κ. Βαρουφάκη για υπουργό Οικονομικών αρχίζουν να λένε ότι ο Πρωθυπουργός είναι υπεύθυνος για τα καλά και για τα κακά, αλλά ας πούμε ξεχνούν ότι στα κακά είναι και το Μάτι, η ΔΕΗ, ένα αχρείαστο τρίτο μνημόνιο, ο εθνικός διχασμός με το δημοψήφισμα, τα capital controls και μερικά άλλα —α, κι ο Καμμένος.

Τέλος πάντων, είναι μια βολική λύση ο κ. Βαρουφάκης. Τώρα είναι στο ΜέΡΑ25 και είναι μια λυτρωτική εξήγηση να φταίει αυτός για όλα. Μολονότι ο ίδιος ο —λατρεμένος του κ. Παπαδημούλη— Αλέξης, χαρακτήριζε δημοσίως τον Απρίλιο του ’15 «σημαντικό asset για την κυβέρνηση και για τη χώρα» τον κ. Βαρουφάκη.

Η τρίτη συνιστώσα έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Είναι αυτή που εκφράζεται από τον Νίκο Βούτση και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Οι οποίοι τόλμησαν να διατυπώσουν αυτό που μεταξύ μας ξέραμε όλοι. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εντελώς ανέτοιμος να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας το 2015. «Και τι θέλατε να λέγαμε; Οτι δεν είμαστε έτοιμοι;» αναρωτήθηκε ο Ευκλείδης με το χαρακτηριστικό του ύφος, κάνοντας τα πράγματα εντελώς σαφή ακόμα και για όσους είναι αθεράπευτα αριστεροί ρομαντικοί.

Μιλάμε για κοινούς τυχοδιώκτες, που ήξεραν πολύ καλά ότι δεν ξέρουν την τύφλα τους, αλλά ήθελαν να πάρουν το πηδάλιο ενός καραβιού που ούτως ή άλλως πήγαινε στα βράχια, τάχα για να μην πεθαίνουν παιδιά από μαγκάλια. Ολοι όμως αυτοί που λένε τώρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέτοιμος το ’15, προκαλούν επιπλέον προβλήματα στον μεγάλο τιμονιέρη. Τι θα πει «ήμασταν ανέτοιμοι»; Ο άνθρωπος ανέβαινε στο βήμα της Βουλής τον Φεβρουάριο του ’15 και στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του δήλωνε ότι «έχω πλήρη συναίσθηση των δυσκολιών και της ευθύνης» και πως «έχουμε σχέδιο ρεαλιστικό, έχουμε στρατηγική διαπραγματευτική». Α, και ότι «το 2015 δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ και αυτό είναι δέσμευση».

Οι προγραμματικές δηλώσεις του κ. Τσίπρα τον Φεβρουάριο του 2015 είναι ένα μνημείο και αξίζει να ξαναδιαβαστούν. Το αν θα γελάσει κανείς ή θα κλάψει είναι δικό του θέμα. Το πρόβλημα όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο Αλέκος και ο Αλέξης, ο Ευκλείδης και ο Δημήτρης, ο Νίκος και ο Γιάννης θα αντιδράσουν ο καθένας τους διαφορετικά.

Πηγή: Protagon.gr

Trump’s Syria Policy Is a Strategic and Political Disaster

0

The Turkish invasion of northern Syria, which Donald Trump green-lighted last week, has already turned into a humanitarian disaster for the Kurds, at least a hundred thousand of whom have been displaced. It is now mushrooming into a strategic disaster for the United States, which appears weak, powerless, and isolated. It also risks turning into a political disaster for Trump, whose bungling incompetence and boundless arrogance may finally be catching up with him. If the analysis of James Mattis, his own former Secretary of Defense, proves accurate, Trump could well go into the 2020 election as the President who allowed isis to make a comeback. Arguably, that would be a bigger threat to his prospects of reëlection than the Democrats’ efforts to impeach him.

This was the context for Monday evening’s announcement from the White House that the United States was demanding a ceasefire and imposing economic sanctions on Turkey. In a phone call with the Turkish President, Recep Tayyip Erdoğan, Trump “communicated to him very clearly that the United States of America wants Turkey to stop the invasion, to implement an immediate ceasefire, and to begin to negotiate with Kurdish forces in Syria to bring an end to the violence,” Vice-President Mike Pence told reporters. Pence also said that he and Robert O’Brien, the new national-security adviser, would travel to Turkey for talks.

Trump himself was vague about exactly what he said to Erdoğan. On Twitter, he posted a statement, saying, “I have been perfectly clear with President Erdogan: Turkey’s action is precipitating a humanitarian crisis and setting conditions for possible war crimes.” But the statement didn’t say anything about demanding a ceasefire, and in other tweets Trump continued to defend his decision to pull U.S. troops out of the area near the Syria-Turkey border. “Anyone who wants to assist Syria in protecting the Kurds is good with me, whether it is Russia, China, or Napoleon Bonaparte,” he wrote. “I hope they all do great, we are 7,000 miles away!”

But, despite Trump’s bluster, it was clear that his hands-off approach had backfired so spectacularly that it was no longer sustainable. In recent days, senior Republicans such as Senator Mitch McConnell and Senator Lindsey Graham joined those criticizing the decision to abandon the Kurds. Even inside the White House, the President was dangerously isolated. “Trump was told on Monday afternoon by advisers that it would be costly not to do anything, that the absence of the United States from the region could strengthen Iran, and that the deteriorating situation could hurt him politically,” the Washington Post’s Seung Min Kim and Karen DeYoung reported on Monday night.

The Administration’s about-turn came after days of alarming news from Syria. Over the weekend, Turkish-backed militias summarily executed Kurds, including a female human-rights activist, and Turkish troops swept deep into Syria to cut off major highways. Even more disturbing, from the perspective of Trump’s political advisers, was a report that hundreds of isis fighters had escaped from a prison camp run by the Kurds. Since the U.S.-backed rout of the isis caliphate in eastern Syria, about ten thousand Islamic State prisoners have been confined to camps. Last week, a commander of the Syrian Democratic Forces, which includes the Kurdish fighters, told NBC News that guarding the isis camps, for many Kurds, is now a second priority.

Trump may well be correct that most of his supporters, and perhaps even a majority of Americans, are sympathetic to the argument that it is time to withdraw U.S. troops from Syria. (The polling on this is a bit ambiguous; a lot depends on how the question is framed.) But there is certainly very little support, particularly among Republicans, for abandoning the U.S. military fight against isis. And a resurgence of the terrorist group—a possibility that Mattis warned about over the weekend—could well be disastrous for the President.

Some Democratic Presidential candidates are already seizing on the reports about the isis prisoners. “President Trump betrayed our partners, the Syrian Democratic Forces, and endangered our hard-won gains against ISIS. . . . He has failed as Commander-in-Chief to safeguard our country & protect our troops,” Joe Biden tweeted, on Sunday night. On Monday, Pete Buttigieg tweeted, “One week later, we see ISIS fighters escaping and Assad and Russia advancing. This president is not ‘ending an endless war,’ he’s fueling one.”

But it wasn’t just the Democrats who were issuing warnings about the folly of Trump’s policy. “For years, the United States and our Syrian Kurdish partners have fought heroically to corner ISIS and destroy its physical caliphate,” McConnell said in a statement, on Monday. “Abandoning this fight now and withdrawing U.S. forces from Syria would re-create the very conditions that we have worked hard to destroy and invite the resurgence of ISIS.”

Trump never admits fault, of course, but some of his tweets suggest that he feels vulnerable. “The U.S. has the worst of the ISIS prisoners,” he wrote in a tweet, on Sunday night. “Turkey and the Kurds must not let them escape. Europe should have taken them back after numerous requests. They should do it now. They will never come to, or be allowed in, the United States!” Trump was referring to reports that, in the hours before the Turkish invasion, members of the U.S. Special Forces had detained some of the most notorious isis members, including two dubbed “the Beatles,” who are believed to be responsible for the torture and murder of U.S. journalists and British aid workers. But these detentions did nothing to secure the bulk of the isis prisoners, and neither did Trump’s tweet. On Monday morning, he tried to shift the blame. In another pair of tweets, he wrote, “Europe had a chance to get their ISIS prisoners, but didn’t want the cost. ‘Let the USA pay,’ they said. . . . Kurds may be releasing some to get us involved. Easily recaptured by Turkey or European Nations from where many came, but they should move quickly. Big sanctions on Turkey coming!”

You can tell when Trump is cornered: he lashes out at everyone. In this case, the Europeans, the Turks, and even the Kurds are to blame. Pretty soon, he’ll find a way to blame Biden, and perhaps Hillary Clinton, too. But this time Trump’s blame-shifting isn’t working—and Monday evening’s U-turn indicated that many of the people around him realize it, even if he doesn’t.” Here’s the Washington Post report again: “It ‘has been a days-long effort to get him in a better place,’ one official said of Trump, adding that Pence and Secretary of State Mike Pompeo have been key in that effort.”

But is Trump really in a better place? Erdoğan may well ignore Trump’s pleas for a ceasefire. And, in any case, the situation on the ground has already changed utterly. Turkish forces now occupy key border towns. The Kurds, abandoned by Trump, have made a defense pact with Syrian President Bashar al-Assad’s government, whose troops have swept into areas they haven’t controlled for years. As for isis: “On the messaging app Telegram, they have declared a new campaign of violence across Syria,” Jeremy Bowen, the BBC’s Middle East editor, reports. “They lost their territory, the ‘caliphate’, but those who stayed out of jail—or a grave—have reconstituted themselves in sleeper cells to carry out guerrilla attacks.”

Trump can’t turn back the clock. His only hope is that his envoys to Turkey, Pence and O’Brien, can somehow extricate him from the disgraceful mess he’s created.

ΠΕΡΙ ΑΓΓΑΡΕΙΑΣ

1

Δεν ξέρω ποια είναι η άποψή σας για το καθεστώς του Ιράν αλλά, αν δεν είχαν τη δικτατορία των μουλάδων η χώρα θα μπορούσε να διαδραματίσει έναν εξισορροπητικό ρόλο στην περιοχή. Και για την ίδια θα ήταν καλύτερα.
Θα μπορούσε να συνδιαλαγεί με τις Δυτικές δυνάμεις, χωρίς να διακόψει τις επαφές της με την Ανατολή, τη Ρωσία ή την Κίνα και δεν θα διακατείχετο απο μια ακραία εχθρική διάθεση προς το Ισραήλ, της οποίας την πηγή δεν μπορώ να αντιληφθώ.
Οι Άραβες έχουν το δίκαιό τους να μην θέλουν τους Εβραίους αλλά το Ιράν; γιατί;
Εν πάση περιπτώσει εκείνο που με ενδιαφέρει είναι πώς θα εξισορροπήσει η τουρκική απειλή. Το Ιράν, θα τα κατάφερνε.
Δεν πιστεύω πως η Τουρκία μπορεί να συγκλίνει στρατηγικά με τη Ρωσία ή το Ιράν. Η σύγκλισή τους είναι τακτική. Αλλά, έχει, πά ντα την αμερικανική επιλογή. Οι Αμερικανοί κάνουν σαν απατημένοι σύζυγοι που περιμένουν με ανοικτές αγκάλες την κυρία που τους έφυγε. Τέτοια αδυναμία διαμόρφωσης πολιτικής μου είναι αδιανόητη για υπερδύναμη.
Το Ιράν με τους μουλάδες του στερεί, ακόμη, τη δυνατότητα στη διεθνή κοινότητα να επισκεφθεί και έναν απο τους αρχαιότερους και σημαντικότερους πολιτισμούς με τον οποίο οι Έλληνες ήρθαν νωρίς σε επαφή και αντιπαράθεση και έσωσαν την Ευρώπη απο την Περσική δεσποτεία. (Μαραθώνας 490, Σαλαμίνα 480, Πλαταιές 479).
Το όνομα Περσία το έδωσαν οι Έλληνες στους κατοίκους της περιοχής Παρς όπου εγκαταστάθηκε ένας λαός που ονομάστηκε Πέρσες.
Ανέπτυξαν αρκετά για πρώτη φορά.
Εξέφρασαν ως πολιτισμός τον “άλλο”. Κάτι διαφορετικό απο τον ελληνικό ο οποίος έδωσε τα χαρακτηριστικά του στην Ευρώπη.
Δημιούργησαν με τις Σατραπείες την πρώτη Ομοσπονδία αλλά και την πρώτη, ίσως, ανοικτή αγορά.
Διαμόρφωσαν ένα εξαιρετικό οδικό σύστημα όχι, μόνο, για την επικοινωνία αλλά και για τους αγγελιοφόρους.
Και εδώ ερχόμαστε στο σημερινό ζητούμενο:
Ο Ηρόδοτος εντυπωσιασμένος από την ταχύτητα των μετακινήσεων σε τούτους τους δρόμους, έγραψε:
“Από τους ταχυδρόμους αυτούς δεν υπάρχει τίποτε πιο γρήγορο στον κόσμο. Να πως ήταν οργανωμένη η υπηρεσία τους: Ανάλογα με τις μέρες πορείας ήταν τοποθετημένοι άνθρωποι με άλογα κατά διαστήματα μιας ημέρας. Ούτε χιόνι, ούτε βροχή, ούτε ζέστη ούτε νύχτα τους εμποδίζει να διανύσουν τρέχοντας το ορισμένο διάστημα.
Αφού ο πρώτο διανύσει την απόσταση, δίνει εντολή στο δεύτερο, ο δεύτερος στον τρίτο και έτσι η εντολή περνά από χέρι σε χέρι…
Το τρέξιμο αυτό των ίππων οι Πέρσες το ονομάζουν αγγαρεία”
Ηρόδοτος Ιστορία Η! (Ουρανία).

Η γεωπολιτική διάσταση του πολέμου στην Συρία.

0

 

 

 

 

 

 

του Νίκου Καρατουλιώτη Υποστρατήγου ε.α.

Με την φράση παγκόσμια νήσο οι σύγχρονοι γεωπολιτικοί αντιμετωπίζουν ολόκληρη την γη ως μια παγκόσμια νήσο και όλες τις θάλασσες ως έναν παγκόσμιο ωκεανό.

Έτσι λοιπόν και σύμφωνα με την θεωρία του Μακίντερ «όποιος κυβερνά την καρδιά της γης “Heartland”, εξουσιάζει την Παγκόσμια Νήσο. Όποιος εξουσιάζει την Παγκόσμια Νήσο, κυβερνά τον κόσμο» και καθ’ επέκταση όποιος κυβερνάει την Ευρασία, ελέγχει τα πεπρωμένα του κόσμου.

Ευρασία

Η Ευρασία είναι η μεγαλύτερη ήπειρος της υδρογείου και αποτελεί άξονα από γεωπολιτική άποψη. Κύρια χαρακτηριστικά της γεωστρατηγικής ταυτότητας της Ευρασίας είναι :

  • Ο πληθυσμός της, που αποτελεί τα 4/6 του παγκοσμίου πληθυσμού.
  • Ο ορυκτός πλούτος της, που αποτελεί το 85% των πηγών ενεργείας (φυσικό αέριο και πετρέλαιο).

Η Ευρασία αντιπροσωπεύει περίπου το 60% του παγκοσμίου ΑΕΠ. Εδώ βρίσκονται οι ισχυρότεροι γεωπολιτικοί παίκτες οι οποίοι θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ.

Μετά από τις Ηνωμένες Πολιτείες (Ηνωμένων Πολιτειών) οι επόμενες έξι μεγαλύτεροι μεγαλύτερες οικονομίες και οι επόμενοι έξι καταναλωτές στρατιωτικών όπλων βρίσκονται στην Ευρασία.

Οι δύο πιο πολυπληθείς διεκδικητές  της περιφερειακής ηγεμονίας και της παγκόσμιας επιρροής  είναι ευρασιατικές δυνάμεις. Όλες οι δυνάμεις που θα μπορούσαν δυνητικά να αμφισβητήσουν την πολιτική και οικονομική πρωτοκαθεδρία της Ηνωμένες Πολιτείες είναι ευρασιατικές. Αθροιστικά, η δύναμη της Ευρασίας υπερβαίνει  κατά πολύ εκείνη της Ηνωμένες Πολιτείες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έτσι λοιπόν η Δύση δηλαδή οι ναυτικές δυνάμεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επικυριαρχία τους στην παγκόσμια νήσο, δημιούργησαν ένα δακτύλιο στραγγαλισμού,  γύρω από την Heartland τον οποίo ονόμασαν Rimland.

Η Ρωσία δυνητικά θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να υλοποιήσει την Hertland και ως εκ τούτου παρέμεινε ο αιώνιος αντίπαλος των ναυτικών δυνάμεων και θα έπρεπε να απομονωθεί στο εσωτερικό της  και να στραγγαλισθεί γεωπολιτικά.

Με την λήξη του ψυχρού πολέμου και την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης, το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν έπαψε να υπάρχει αλλά αντίθετα έγινε ποιο επιθετικό.   Η υπερδύναμη ζαλισμένη από την απρόσμενη νίκη της, έβλεπε την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης.

Έτσι μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αμηχανίας και ομφαλοσκόπησης, τον Μάιο του 1997 ανακοινώνεται το νέο «γεωπολιτικό μανιφέστο» των Ηνωμένων Πολιτειών, με το οποίο χαράσσεται η νέα Εθνική Στρατηγική. Στόχος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους μέσα στο νέο μεταψυχροπολεμικό Διεθνές Σύστημα, όπου μέσα από ιστορικές συγκυρίες αναδείχθηκε σε ηγεμονική δύναμη παγκόσμιας κλίμακας.

Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι:

α. αποδυνάμωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο

β. αποτροπή «οιασδήποτε μορφής συμμαχίας» Ρωσίας-Ευρώπης

γ. αποτροπή μετεξέλιξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ανεξάρτητη δύναμη

Βασικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών είναι το ΝΑΤΟ, το οποίο από αμυντικός οργανισμός, μεταλλάσσεται σε έτι επιθετικότερο  εργαλείο. Το ΝΑΤΟ, είναι το εργαλείο εκείνο που επιτρέπει στους Αμερικανούς να κρατούν τη Γερμανία «κάτω», τη Ρωσία «έξω» και τους εαυτούς τους «μέσα» στην Ευρώπη.

Η Ευρωατλαντική συμμαχία σφίγγει και άλλο την γεωπολιτική θηλιά (Rimland) γύρω από την Ρωσία ενσωματώνοντας συνεχώς νέα μέλη. Το 1999 Πολωνία, Ουγγαρία και Τσεχία για να συνεχίσει το 2002 με τις χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία), τη Σλοβενία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Επαληθεύοντας το ρητό στις διεθνείς σχέσεις «οι χθεσινοί εχθροί, σημερινοί φίλοι».

Στα υπόλοιπα σύνορα της Ρωσίας όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν κάποια αντίστοιχη στρατιωτική συμμαχία, ανέτρεψαν τις υπάρχουσες κυβερνήσεις και επέβαλαν νέες της αρεσκείας τους, με την βοήθεια κάποιων Μ.Κ.Ο. (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων). Χαρακτηριστικό των νέων κυβερνήσεων είναι ότι οι επικεφαλείς τους είναι κατά κανόνα αμερικανοσπούδαστοι  και βρίσκονται σε ευθεία γραμμή με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον ακόμη και εάν αυτό είναι σε βάρος της πατρίδας τους.

Έτσι έλαβαν χώρα μια σειρά από «έγχρωμες επαναστάσεις» όπως ονομάσθηκαν.

Α.   Στην Ουκρανία (πορτοκαλί επανάσταση)

Β.   Στην Κιργισία (επανάσταση του λεμονιού)

Γ.    Στην Μολδαβία (επανάσταση του αμπελιού)

Δ.   Στην Αρμενία (επανάσταση του βερίκοκου)

Ε.    Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Γεωργία όπου με την επανάσταση των ρόδων και την ανατροπή του Έντουαρντ Σεβαρνάτζε μετά από εξέγερση της φοιτητικής οργάνωσης Kmera (“Aρκετά”), που χρηματοδοτείτο από το ίδρυμα Liberty Institute, θυγατρικό του γνωστού USAID ανήλθε στην εξουσία ο Σαακασβίλι.

ΣΤ. Παρόμοιες προσπάθειες ανατροπής κυβερνήσεων σημειώθηκαν με τη βοήθεια διαφόρων ΜΚΟ στην Λευκορωσία από το νεοσυντηρητικό International Republican Institute, στο Αζερμπαϊτζάν από τη νεολαιίστικη οργάνωση “Νέα Σκέψη” με την υποστήριξη του National Democratic Institute, στη Κιργισία (“επανάσταση του λεμονιού”), και στο Καζακστάν (“εξέγερση της τουλίπας).

Ταυτόχρονα ίδρυσαν την  GUAM  η οποία αποτελεί μια στρατιωτική συμφωνία μεταξύ Γεωργίας, Ουκρανίας, Αζερμπαϊτζάν και Μολδαβίας. Σκοπός της παραπάνω συμμαχίας είναι να δημιουργήσουν πρόβλημα στο μαλακό υπογάστριο του Καυκάσου, μπήγοντας ποιο βαθειά το μαχαίρι στα πλευρά της Ρωσίας.

Στην ίδια λογική του ρωσικού απομονωτισμού εντάσσεται και ο πόλεμος στο Ιράκ και Αφγανιστάν.

Η διάλυση την Γιουγκοσλαβίας, του τελευταίου εναπομείναντα συμμάχου της Ρωσίας στα Βαλκάνια, ήταν αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ  για την πλήρη απομόνωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο.

Ο εμφύλιος στην Ουκρανία, μία από τα ίδια…. Ο απομονωτισμός της Ρωσίας.

Συρία

Η Ρωσία διαθέτει ένα αξιόλογο σύστημα βάσεων στην Συρία το οποίο πρόσφατα σε συμφωνία με τον Άσαντ ανακατασκευάζει και επεκτείνει

Ναυτική Βάση Ταρτούς, Βάση Ακροάσεων στη Λαττάκεια και Αεροπορική Βάση Χμεϊμίμ.

Οι παραπάνω βάσεις προσφέρουν τις δυνατότητες να ενεργεί ο Ρωσικός στόλος στη Μεσόγειο και ως εκ τούτου να υλοποιηθεί η διαθήκη  του Μεγάλου Πέτρου για έξοδο σε θερμές θάλασσες, αλλά και να σπάει ο δακτύλιος  απομονωτισμού «Rimland»

Η Ρωσία από την μεριά της στραγγαλίζεται γεωπολιτικά και στηρίζει τον Άσαντ με κάθε τρόπο, προκειμένου να ανασάνει γεωπολιτικά.

Κοζάνη 15/10/19

Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος Ε.Α.

 

 

 

 

 

 

 

«Πώς η Ισπανία προσεγγίζει το μεταναστευτικό-προσφυγικό»;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

 Ως ανάγκη για μια κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική που θα βασίζεται στις αρχές της ευθύνης και της αλληλεγγύης και θα θέτει βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.

Στις 11-10-2019 στις Ανιχνεύσεις ασχολήθηκα με την μίνι σύνοδο στο Λουξεμβούργο στις 8-10-2019  για το μεταναστευτικό-προσφυγικό, όπως το προωθούν η Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Μάλτα :

http://www.anixneuseis.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%af-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%87%cf%81%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b3%ce%b1%ce%bd%ce%b5-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1/

Σήμερα αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ με το πώς προσεγγίζει επισήμως το ίδιο θέμα η Ισπανία (για να μπορεί να συγκριθεί η ελληνο-κυπριακή αντίστοιχη προσέγγιση) που βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Μεσογείου, όπως το εξέφρασε ο αρμόδιος υπουργός Fernando Grande-Marlaska στη δημοσιογράφο Sandrine Morel στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 7-10-2019. Σύμφωνα με τον εν λόγω ισπανό υπουργό, προκειμένου να ενισχυθεί η κοινή μεταναστευτική πολιτική (είμαστε τόσο μακριά από αυτήν σήμερα), οι ευρωπαϊκές χώρες δεν θα πρέπει να ικανοποιούνται από «έναν μηχανισμό αυτόματης κατανομής στα κράτη-μέλη των μεταναστών» (γαλλο-γερμανική πρόταση που ικανοποιεί Ιταλία και Μάλτα) που σώζονται στη θάλασσα της Μεσογείου.

Ο ισπανός υπουργός Εσωτερικών, Fernando Grande-Marlaska, δήλωσε στην Sandrine Morel : «Δεν ζητάμε βοήθεια. Δεν είναι αυτό που ζητάμε. Ζητάμε  από την Ευρωπαϊκή Ένωση να καταλάβει ότι το θέμα των μεταναστών, ανεξάρτητα από το σημείο από το οποίο εισέρχονται στην Ευρώπη, είναι ευθύνη όλων των χωρών και ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει μια πραγματική κοινή μεταναστευτική πολιτική».

Όπως και η Ελλάδα, δεν συμμετείχε η Ισπανία στην 1η συνάντηση στη Μάλτα, με αρχικό στόχο την εξεύρεση λύσης για το κλείσιμο των ιταλικών λιμένων από τον πρώην υπουργό εσωτερικών, Ματέο Σαλβίνι. Τούτο δεν σημαίνει ότι η Ισπανία είναι αντίθετη σε αυτό ή ότι είναι ικανοποιημένη με αυτό, σύμφωνα με τον Grande-Marlaska : «Δεν έχουμε τίποτε εναντίον οποιασδήποτε συμφωνίας που θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Ωστόσο πιστεύουμε ότι ολόκληρη η Μεσόγειος και οι μετανάστες πρέπει να αντιμετωπίζονται με έναν και μοναδικό τρόπο. Είτε πρόκειται για διασώσεις στη δυτική, κεντρική ή ανατολική Μεσόγειο, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα, από ΜΚΟ ή δημόσιες υπηρεσίες διάσωσης, είναι οι ίδιοι μετανάστες που προέρχονται από τις ίδιες χώρες και έχουν υποβληθεί στα ίδια βάσανα από τις μαφίες των διακινητών. Και τα σύνορα που διασχίζουν δεν είναι ούτε της Ισπανίας, ούτε της Ιταλίας, ούτε της Ελλάδας, αλλά είναι της Ευρώπης».

Πολύ επικριτική η Ισπανία με την ομάδα χωρών του Visegrad

Από το 2018, η Ισπανία έγινε χώρα άφιξης μεταναστών μέσω θαλάσσης. Περίπου 60.000 άνθρωποι διασώθηκαν στην ακτή της Ανδαλουσίας το 2018. Και από τις αρχές του 2019, 23.000 μετανάστες αποβιβάστηκαν στις ακτές της. Ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά 45% σε σύγκριση με τους πρώτους εννέα μήνες του 2018, κυρίως λόγω της έντονης συνεργασίας με το Μαρόκο. Η Ισπανία υποδέχθηκε ακόμα περίπου 1.000 μετανάστες που διασώθηκαν στην κεντρική Μεσόγειο και που η Ιταλία αρνήθηκε να αναλάβει. Με άλλα λόγια, η Ισπανία θεωρεί ότι είναι άψογη, ως προς τη διαχείριση της μεταναστευτικής πρόκλησης και ελπίζει έτσι να εισακουστεί η θέση της. «Κανείς δεν σώζει περισσότερες ζωές στη θάλασσα από την Ισπανία τώρα», συνοψίζει ο υπουργός Grande-Marlaska : «Η Ισπανία δεν είναι μια χώρα που διαμαρτύρεται συνεχώς : είμαστε μια σοβαρή χώρα που σέβεται τις διεθνείς της υποχρεώσεις, όσον αφορά τη διάσωση στη θάλασσα και δεν έχει κλείσει τα λιμάνια της. Ωστόσο, έχουμε επανειλημμένα δηλώσει την ανάγκη για μια κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική που θα βασίζεται στις αρχές της ευθύνης και της αλληλεγγύης και θα θέτει βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους».

Έχουν περάσει 3 χρόνια από τότε που η Ισπανία προσπαθεί να μεταρρυθμίσει και να τροποποιήσει τον κανονισμό του Δουβλίνου, σύμφωνα με τον οποίο οι αιτήσεις ασύλου πρέπει να υποβάλλονται για επεξεργασία στην πρώτη χώρα υποδοχής  μεταναστών και προσφύγων. «Πιστεύουμε ότι ο εν λόγω κανονισμός δεν πρέπει να θέτει απόλυτα όρια στις δευτερογενείς μετακινήσεις, καθώς στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι η Ισπανία, η Ιταλία και η Ελλάδα αναμφισβήτητα θα αναλάβουν σχεδόν όλους τους μετανάστες που εισέρχονται στην Ευρώπη και ότι αν πηγαίνουν στη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία ή αλλού, θα στέλνονται πίσω σε εμάς. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Χρειαζόμαστε ανακατανομή, έτσι ώστε όλοι όσοι φτάνουν, να αποτελούν μέρος ενός συνόλου αλληλεγγύης που είναι η Ευρώπη», λέει ο ισπανός υπουργός, που είναι πολύ επικριτικός με την στάση των χωρών της ομάδας του Visegrad (δηλαδή την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Τσεχική Δημοκρατία και τη Σλοβακία), οι οποίες «αρνούνται κάθε ευθύνη και αλληλεγγύη, όπως και μερικές χώρες της Βόρειας Ευρώπης». Αλλά διαφωνεί επίσης και «με τις χώρες που επιθυμούν να αποφύγουν τις δευτερογενείς μετακινήσεις, δηλαδή τους μετανάστες που διασχίζουν τα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ».

Δημιουργήθηκαν εξάλλου εντάσεις το 2018 στα βασκικά σύνορα μεταξύ Ισπανίας και Γαλλίας, όταν η γαλλική αστυνομία επαναπροωθούσε, μερικές φορές τους παράνομους μετανάστες που διέσχιζαν τα σύνορα  από την ισπανική πλευρά, χωρίς καμία διατύπωση ή νομική εγγύηση. «Το θέμα έχει διευθετηθεί»,  λέει ο υπουργός. Τον Μάρτιο του 2019, το  Ευρωπαϊκό Δικαστήριο συμφώνησε με την ισπανική θέση ότι οι μεθοριακοί έλεγχοι επανα-προώθησης,  για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την απώθηση των παράνομων μεταναστών στα σύνορα. «Η Γαλλία και το Βέλγιο ανησυχούν για τις δευτερογενείς μετακινήσεις, επειδή πολλοί μετανάστες που φτάνουν με πλοίο είναι γαλλόφωνοι», λέει ο Marlaska. Ωστόσο, μπαίνουν στην Ισπανία περισσότεροι παράνομοι μετανάστες από την Λατινική Αμερική μέσω γαλλικών, βελγικών ή ολλανδικών αεροδρομίων».

Μακροχρόνια συνεργασία Ισπανίας-Μαρόκου

Η Ισπανία κατέστη η δεύτερη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα, όσον αφορά τους αιτούντες άσυλο, με περισσότερες από 70.000 αιτήσεις που υποβλήθηκαν από την 1η Ιανουαρίου του 2019. Η πλειοψηφία αυτών έφτασε με αεροπλάνο και προήλθε από τη Βενεζουέλα, το Ελ Σαλβαδόρ και την Ονδούρα. Και ένα μεγάλο μέρος από αυτούς εισήλθε μέσω της Γαλλίας, του Βελγίου ή της Ολλανδίας για να αποφύγουν τους ελέγχους στα ισπανικά αεροδρόμια, που είναι πιο αυστηρά απέναντι σε ενδεχόμενους παράνομους μετανάστες της Λατινικής Αμερικής.

Για την Ισπανία, η κοινή πολιτική μετανάστευσης πρέπει να περιλαμβάνει την αύξηση της αναπτυξιακής βοήθειας στις χώρες προέλευσης των μεταναστών και τη δημιουργία διαρθρωτικής και διαρκούς στήριξης στις χώρες διέλευσης, όπως είναι το Μαρόκο. «Η Αφρική θα διπλασιάσει τον πληθυσμό της μέχρι το 2050, λέει ο παραπάνω υπουργός, και πρέπει να ξεμπλοκάρουμε στο επόμενο πολυετές οικονομικό σχέδιο 2021-2027, μια πραγματική αναπτυξιακή βοήθεια και  συνεργασία στην Αφρική». Διμερώς, η Ισπανία διατηρεί ουσιαστική συνεργασία με το Μαρόκο, τη Σενεγάλη και τη Μαυριτανία, και στο πλαίσιο της ΕΕ με την Νιγηρία και το Μάλι. «Με το Μαρόκο, για παράδειγμα, εκτός από τη βοήθεια της ΕΕ, εργαζόμαστε μαζί ενάντια στις μαφίες διακινητών με κοινές ομάδες έρευνας, με ανταλλαγές πληροφοριών, με κοινές περιπολίες με αστυνομικούς και φύλακες», δήλωσε ο υπουργός. Η συνεργασία αυτή με τις χώρες προέλευσης και διέλευσης είναι σημαντική για τον επιτυχή επαναπατρισμό των παράνομων μεταναστών. «Εάν δεν υπάρχει διακρατική συνεργασία, οι επιστροφές μεταναστών είναι αδύνατες. Ωστόσο, για κάποιες χώρες δεν είναι εύκολο να συνεργαστούμε, μεταξύ άλλων και για λόγους Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους», λέει ο Marlaska. Στη Σενεγάλη ή τη Γκάμπια π.χ., τα εμβάσματα που στέλνουν οι μετανάστες αντιπροσωπεύουν έως και το 10% του ΑΕΠ των χωρών αυτών. Η αποδοχή του επαναπατρισμού μεταναστών σημαίνει ότι οι εν λόγω χώρες μπορούν να παρέχουν αναπτυξιακές ευκαιρίες και απασχόληση για τους νέους στον τόπο τους».

Συμπερασματικά

Οι εν Ελλάδι αρμόδιοι οφείλουν να συνεργαστούν στενά με τους Ισπανούς εταίρους μας, διότι η προσέγγιση που κάνουν στο μεταναστευτικό-προσφυγικό περιέχει αρχές και αλληλεγγύη, περιέχει μεθοδολογικό Σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος. Εμείς δεν διαθέτουμε από αυτό. Κι ας είχαμε αρμόδιο Επίτροπο. Είναι καιρός να το αποκτήσουμε. Γιατί εμείς δεν έχουμε ως συνεργάσιμο γείτονα το Μαρόκο, αλλά μια ιμπεριαλιστή Τουρκία η οποία ονειρεύεται να μας επανα-σκλαβώσει με ορδές μεταναστών και σύγχρονα όπλα του ορθόδοξου χριστιανού Πούτιν.

Τι κατάφερε τελικά ο κ. Τραμπ αφού ο Ταγίπ συνεχίζει να σκοτώνει;

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Hellas Journal

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ ομιλεί σε παρεβρισκομένους στο Roosevelt Room του Λευκού Οίκου. Official White House Photo by Tia Dufour Μία τρύπα μέσα στο νερό…

OCTOBER 15, 2019

Η ανάρμοστη σχέση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν άρχισε σιγά-σιγά να αποκαλύπτεται σε σημείο που αρκετοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο σοβαρή από τα σκάνδαλα για την Ουκρανία.

Η ανακοίνωση των κυρώσεων του Λευκού Οίκου απογοήτευσε την συντριπτική πλειοψηφία των νομοθετών, των διπλωματών και όσων ασχολούνται με την απαράδεκτη εισβολή της Τουρκίας εναντίον της Συρίας με στόχο την εξολόθρευση των Κούρδων.

Περίμεναν πολύ πιο αυστηρές κυρώσεις, όπως αρμόζουν σε μία χώρα που εισβάλλει σε ξένες χώρες και ασκεί κατοχή. Ο κ. Τραμπ και οι συνεργάτες του προετοίμασαν την Αμερική για κυρώσεις που θα γονάτιζαν τον Ερντογάν. Αυτές που επέβαλε είναι της …πλάκας.

Ας ελπίσουμε ότι το Κογκρέσο θα πράξει το καθήκον του. Οι κυρώσεις πρέπει να είναι στη βάση του νόμου CAATSA. Τίποτα λιγότερο…

Οι πληροφορίες που εκπορεύθηκαν από τον Λευκό Οίκο, ότι στις κυρώσεις θα περιλαμβανόταν και ο Ταγίπ Ερντογάν δεν επιβεβαιώθηκαν. Είπαν ότι από τη στιγμή που αποφασίστηκε η αποστολή του αντιπροέδρου Μαικ Πενς στην Τουρκία, δεν μπορούσε να είναι το όνομα του Τούρκου προέδρου στον κατάλογο. Μέγα λάθος. Διότι έχει όλη την ευθύνη για την εισβολή και τις δολοφονίες. Αυτός τις αποφάσισε. Αυτός έδωσε την εντολή. Και αυτός χρηματοδοτεί χιλιάδες τρομοκράτες που εισέβαλαν στη Συρία και δολοφονούν τους Κούρδους.

Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας διεθνής εγκληματίας. Η απελευθέρωση πολλών τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους αποτελεί έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας. Ο υπουργός Άμυνας Μαρκ Έσπερ ορθά μίλησε για εγκλήματα πολέμου, που διέπραξε ο τουρκικός στρατός. Και γι’ αυτά έχει την ευθύνη ο πρόεδρος της Τουρκίας. Ο Αμερικανός πρόεδρος απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι βρίσκεται υπό ομηρία. Ο Ταγίπ Ερντογάν προφανώς τον κρατά στο χέρι… Έπρεπε ήδη να έχει ακυρώσει την πρόσκληση για επίσκεψη του Τούρκου Σουλτάνου στην Ουάσιγκτον. Τα χέρια του είναι βαμμένα με το αίμα των Κούρδων.

Ο κ. Τραμπ διατηρεί μία επιχειρηματική σχέση με Τούρκο επιχειρηματία, που έχει τα δικαιώματα χρήσης του Trump Tower στην Κωνσταντινούπολη. Από αυτή την επιχειρηματική σχέση, η εταιρεία του, την οποία όταν νίκησε στις προεδρικές εκλογές μεταβίβασε στα παιδιά του, κερδίζει κάποια χρήματα.

Την ίδια στιγμή γίνεται και μία άλλη υπόθεση ότι οι προεδρικές επιχειρηματικές δραστηριότητές του δεν εξαντλούνται στον δίδυμο πύργο της Πόλης. Σημειώνω για χάριν της συζήτησης ότι ο κ. Τραμπ, ενώ βρισκόταν στο μέσο της προεκλογικής εκστρατείας έδειξε ενδιαφέρον για να αγοράσει το πρώτο καζίνο της Κύπρου συνεργαζόμενος με μία ελληνικών συμφερόντων εταιρεία. Δεν μπόρεσε να το αποκτήσει και -υπόθεση κάνω- ίσως και αυτό να επηρεάζει κάποιες αποφάσεις του. Δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του κ. Τραμπ, ο Μάικλ Φλιν που αργότερα ανέλαβε σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου έκλεισε συμβόλαιο με Τούρκο επιχειρηματία, ο οποίος είχε απευθείας σχέση με τον Ταγίπ Ερντογάν. Σκοπός της συνεργασίας ήταν ο κ. Φλιν να βοηθήσει την Τουρκία να εξασφαλίσει την απέλαση του Ιμάμη Γκιουλέν και να αντιμετωπίσει τους Αρμένιους, τους Έλληνες και τους Κούρδους.

Στη συνέχεια ο εν λόγω κύριος συζήτησε με τον γαμπρό του Ερντογάν και τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου τρόπους απαγωγής του Ιμάμη, έναντι αμοιβής ύψους 15 εκατ. δολαρίων. Μιλάμε για μεγάλα ποινικά αδικήματα. Ο κ. Τραμπ δεν έκανε τίποτα για να τιμωρηθεί ο συνεργάτης του, ούτε επέβαλε κυρώσεις στον Αλμπαϊράκ και τον Τσαβούσογλου, που συνωμοτούσαν να απαγάγουν ένα Τούρκο πολίτη, ο οποίος είναι μόνιμος κάτοικος της Αμερικής. Έχει “πράσινη κάρτα”.

Για να ακολουθήσει ο Ρούντι Τζουλιάνι, ο προσωπικός δικηγόρος του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος έκλεισε «χρυσό» συμβόλαιο με τον Ερντογάν για να διασώσει τον ταμία του, ο οποίος κινδύνευε με πολυετή φυλάκιση όταν συνελήφθη στη Νέα Υόρκη για παραβίαση του αμερικανικού εμπάργκο εναντίον του Ιράν.

Ο κ. Τζουλιάνι έπεισε τον πρόεδρο Τραμπ να απαιτήσει από τον τότε υπουργό Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον, να “διευθετήσει” το θέμα. Ο κ. Τίλερσον αρνήθηκε και μετά από λίγο καιρό απολύθηκε. Επαναλαμβάνω διότι πρόκειται για αξιόποινη πράξη: Ο Τζουλιάνι, που είναι αναμεμειγμένος και στην υπόθεση της Ουκρανίας, ζήτησε από τον Τραμπ να βοηθήσει να κλείσει η υπόθεση, για να αντισταθεί ευτυχώς ο τότε υπουργός Εξωτερικών και να σώσει την αμερικανική αξιοπρέπεια.

Δεν είναι αυτοί οι μόνοι συνεργάτες του Αμερικανού προέδρου, που διατηρούσαν σχέσεις με τους ανθρώπους του Ερντογάν. Ακόμα και ο γαμπρός του κ. Τραμπ, ο ψυχρός Κούσνερ, επισκέφθηκε επίσημα την Άγκυρα και συναντήθηκε με τον Τούρκο πρόεδρο. Ήταν και αυτός που βελτίωσε τις σχέσεις μεταξύ του Τραμπ και του Ερντογάν. Ήταν αυτός που πήρε από το χέρι τον γαμπρό του Ερντογάν και τον οδήγησε στο Όβαλ Όφις για να συναντήσει τον Αμερικανό πρόεδρο. Δεν πρόκειται για παρανοϊκές καταστάσεις. Πρόκειται για αξιόποινες πράξεις.

Τα παραπάνω και άλλα στοιχεία δείχνουν και αποδεικνύουν ότι η τουρκική κυβέρνηση «μπλόκαρε» τον Ντόναλντ Τραμπ με διάφορους τρόπους για να φτάσουμε στο σημείο όπου ο κ. Ερντογάν ανακοινώνει εισβολή εναντίον των Κούρδων της Συρίας και συμμάχων της Αμερικής, και ο Αμερικανός πρόεδρος να του λέει λίγο-πολύ: Κάνε ό,τι θέλεις αλλά δώσε μου ένα χρονικό διάστημα για να αποσύρω τους στρατιώτες μου, αντί να μείνει και να πολεμήσει για την αξιοπρέπεια των ΗΠΑ.

Η πράξη του, να εγκαταλείψει τους Κούρδους και να τους αφήσει αβοήθητους να τους δολοφονήσει ο Ερντογάν, είναι απαράδεκτη. Το θέμα πρέπει να ερευνηθεί από τις επιτροπές του Κογκρέσου που ασχολούνται με την υπόθεση της Ουκρανίας. Το σκάνδαλο “Τουρκία” είναι μεγαλύτερο από την επίμαχη συνομιλία του Αμερικανού προέδρου με τον Ουκρανό πρωθυπουργό. Ο Ερντογάν είναι ο μόνος ξένος ηγέτης που επηρεάζει τον Τραμπ. Και αυτό δεν οφείλεται στις ικανότητες του Τούρκου προέδρου. Ο εκβιασμός έχει αναδειχθεί σε επιστήμη στην Τουρκία… Απλά ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να κοιτάζει περισσότερο τα δικά του συμφέροντα, από τα στρατηγικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πηγή: Τι κατάφερε τελικά ο κ. Τραμπ αφού ο Ταγίπ συνεχίζει να σκοτώνει; Μία τρύπα μέσα στο νερό… https://hellasjournal.com/2019/10/ti-katafere-telika-o-k-tramp-afoy-o-tagip-synechizei-na-skotonei-mia-trypa-mesa-sto-nero/

The Trump doctrine: Principled realism or endemic confusion?

0
© Getty Images

American foreign policy is increasingly falling into disarray and incoherence. President Trump’s doctrine of principled realism, in my opinion, is the correct approach. Principled realism in international politics where nations go to war, however, requires disciplined leadership and decision-making to ensure the world does not resort to unnecessary violence. Any willingness to forego a sense of global responsibility should give pause to American citizens, allies and partners. The question here is whether this doctrine of principled realism has devolved to unprincipled realism to endemic confusion.

The National Security Strategy (NSS), signed by President Trump, provides the whole of U.S. government with national security interests and priorities, and details country and other threats to domestic and international well-being. American foreign policy actions and decisions, however, continue to have the opposite effect. The administration’s inability to follow national security decision-making processes to align U.S. words and actions within the NSS prevent America’s ability to effectively deter, deny and defeat, if necessary, adversaries of the United States.  Deterrence is failing not because of talent and equipment, but because of leadership and responsibility.

In Asia, Trump spurred North Korea’s nuclear weapons program by cozying up to Kim Jong Un. In turn, the region is experiencing an increasingly aggressive forward posture and presence of Russian and Chinese activities. In July, a Russian bomber entered South Korean airspace in joint operations with China. And in the past couple years, China threatened economic sanctions against South Korea if they deployed a U.S. ballistic missile defense system.

South Korea’s desire to maintain peace and stability on the peninsula with North Korea has contributed to a deterioration in Seoul-Tokyo relations. Seoul abandoned an important military intelligence-sharing agreement with Tokyo that was aimed at deterring North Korean actions. In July, a South Korean court determined that Japan must compensate South Korean workers for forced labor during the war. Japan, in response, took steps to remove South Korea from its list of trading partners.

These developments have tremendous impacts on the regional security in Northeast Asia. The United States has formal mutual defense treaties with South Korea and Japan. Many factors contributed to this devolvement in stability and security in this region. But, candidly, the Trump administration veered from principled realism. He appears unwilling to lead and adhere to its responsibility embedded in mutual defense treaties that provide the U.S. regional power and influence.

In Europe, Trump is disavowing the transatlantic alliance in favor of maintaining positive relations with Russia’s Vladimir Putin, while furthering American isolation and criticism of NATO and the European Union. NATO and the EU already are experiencing fractures in their ability to defend the European landmass from Russian aggression — whether in the form of disinformation or annexation of Crimea and parts of Ukraine. European fecklessness — such as dealing with Iran, poor military readiness and the EU’s inability to build consensus into action — has contributed to the problem.

The lack of principled diplomacy in Europe creates a few serious concerns for the future. First, any separation between NATO and the EU creates opportunities for Chinese influence in the region. Second, European governments face anemic growth and some governments, such as Italy, are shifting towards nationalistic forms of governance. Third, Russian actions in Ukraine still present a threat; simmering tensions in Eastern European states provide Russia with opportunities; and — most dangerous — Russia’s adventurism into Syria and developing relations with Turkey create a volatile situation in the Middle East. Trump’s questioning of NATO’s existence and siding with Putin on various issues is unconscionable.

In the Middle East, the president’s decision to withdraw from Syria and allow Turkey to execute its offensive against the Kurds may be the final catalyst for a regional war. A war across the Middle East with modern-day weaponry would be catastrophic on a global scale. There is no other characterization in this foreign policy decision but to call it “stupid.” Sen. Lindsey Graham (R-S.C.) has called it “short-sighted and irresponsible” and “a disaster in the making.” In fact, Turkey and Russia increasingly have partnered with each other militarily, politically and economically, while sidelining the United States and NATO.

This haphazardly created crisis may be unprecedented by a U.S. president. To have a phone call with Turkish President Recep Tayyip Erdogan, and announce this decision via social media, creates a serious humanitarian crisis. And, the decision enables Iranian power and influence by connecting a logistics corridor from Iran through Iraq and Syria and into the territory and hands of Hezbollah. Everyone is listening — Russians, Iranians, Israelis, Saudi Arabia.

Most shocking and, in what may be considered a second thought, Trump tweeted, “If Turkey does anything that I, in my great and unmatched wisdom, consider to be off limits, I will totally destroy and obliterate the Economy of Turkey (as I’ve done before!).” This statement, as ridiculous as it sounds, does not create diplomatic conditions to prevent a massacre of the Kurds. Any “great and unmatched wisdom” would have recognized that this decision would lead to the deaths of U.S. Kurdish allies and innocent civilians, and stronger presence and influence for Russia, Iran, Turkey and Syria vis-à-vis Saudi Arabia and Israel.

The Trump administration has failed to accomplish any significant or lasting value in its execution of foreign affairs. Most decisions and actions have been misguided initiatives. Although principled realism is a good foreign policy approach to stabilize effects of globalization while protecting American interests, it requires discipline in national security processes and willingness to understand consequences beyond a few weeks. Now, the world faces endemic confusion with leaders who are seizing more power and influence across varying regions at the expense of a failed U.S. foreign policy.
Daniel S. Morgan is a retired U.S. Army infantry colonel with multiple combat deployments in the Middle East and Afghanistan. Now a senior management consultant, he recently served as the senior fellow and is a life member of the Council on Foreign Relations. He is a co-author of “Chasing the White Rabbit: A Discovery of Leadership in the 21st Century.”
https://thehill.com/opinion/national-security/465329-the-trump-doctrine-principled-realism-or-endemic-confusion