Αρχική Blog Σελίδα 2598

Ο ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΠΕΝΣ ΩΣ ΝΤΙΛΕΡΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Από
anixneuseis
-
1

Απόλυτος αμερικανικός εξευτελισμός.

Διάβασα προσεκτικά τη Συμφωνία.

Προσέξτε.

Η Τουρκία, πράγματι, ικανοποίησε τα περισσότερα, αν όχι όλα όσα επεδίωκε:

-Κατ αρχάς, όλο το πνεύμα και το γράμμα της Συμφωνίας (άρθρα 2,5,7,10,11) προβλέπουν την παραμονή της Τουρκίας στα εδάφη που εισέβαλε.

-Οι Κούρδοι θα αποσυρθούν σε βάθος 32 χιλιομέτρων απο τα σύνορα. (αρ 9. Τα 32 χιλ δεν αναφέρονται ρητά).

-Για να αποσυρθούν, οι επιχειρήσεις θα σταματήσουν 120 ώρες. (αρ.11)

-Η ασφαλής ζώνη θα επιβληθεί κατά κύριο λόγο από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. ( The safe zone will be primarily enforced by the Turkish Armed Forces). Τι, ακριβώς, σημαίνει αυτό; (αρ.10)

-Θα συλλεγούν τα βαρέα όπλα του YPG (κάτι που δήλωσε ο Τράμπ ότι θα έπρεπε να κάνουν οι Αμερικανοί) και θα καταστραφούν οι οχυρώσεις τους. (αρ.9).

-Την υπόθεση του Isis αναλαμβάνουν Τουρκία και ΗΠΑ. (αρ. 5)

-Η Τουρκία ανέλαβε ορισμένες ανθρωπιστικές υποχρεώσεις αλλά ανθρωπισμός και Τουρκία είναι έννοιες αντίθετες. (αρ 3,4,5,7,8)

Σε όλα όσα σας περιγράφω η Συμφωνία είναι σαφής. Τα μέρη, πάντα, δεσμεύονται απο το γραπτό μέρος των Συμφωνιών. Τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα.

Ο πόλεμος είναι τραγωδία. Το απόλυτο κακό. Καταλαβαίνω τους Κούρδους να θέλουν να σώσουν τις ζωές τους και όσα δημιούργησαν στη Βόρεια Συρία.

Αλλά αν επρόκειτο να αποδεχθούν όσα συμφωνήθηκαν χθες γιατί δεν αποσύρονταν απο τις περιοχές πριν εισβάλει η Τουρκία;

Θα είχαν σωθεί τόσοι άνθρωποι.

Γιατί όλοι θέλουν να ελέγξουν την Μανμπίτζ της Συρίας; Η στρατηγική σημασία για Ερντογάν, Άσαντ και Κούρδους

Από
anixneuseis
-
0

Huffington Post

Ίσως βέβαια να μην χρειάζεται κάποιος να την καταλάβει για να εξυπηρετηθούν οι επιδιώξεις του, όσο να την καταλάβει ένας…φίλος.

– VIA GETTY IMAGES
Είσοδος στην πόλη της Μανμπίτζ, 15 Οκτωβρίου 2019.

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην ΒΑ Συρία μετά την έναρξη της τουρκικής εισβολής με στόχο τις περιοχές που ελέγχουν οι Κούρδοι μαχητές, το όνομα μιας πόλης φαίνεται να ακούγεται περισσότερο από όλες τις άλλες σε αναλύσεις και κινήσεις στρατευμάτων. Είναι αυτό της Μανμπίτζ. Η Τουρκία ήθελε τον έλεγχο της πόλης τον οποίο είχαν τα τελευταία χρόνια οι Κούρδοι και οι Αμερκανοί ενώ τώρα, όπως μεταδίδουν οι ανταποκριτές ΜΜΕ, διεξάγονται σκληρές μάχες και οι δυνάμεις του Άσαντ υψώνουν σιγά-σιγά τη συριακή σημαία σε κρατικά κτήρια.

Όσοι βέβαια παρακολουθούν σε βάθος χρόνου τις εξελίξεις στην περιοχή, γνωρίζουν πως η Μανμπίτζ ήταν πάντα μια πόλη σημαντικής στρατηγικής συμμαχίας για όποια δύναμη ήθελε να ελέγξει τη Βόρεια Συρία. Και φυσικά γι′ αυτό παίζει ρόλο η γεωγραφική της θέση.

Οι φυλές της Μανμπίτζ

Η πόλη Μανμπίτζ βρίσκεται στη μέση της βόρειας ζώνης της Συρίας και αριθμεί περί τους 700.000 κατοίκους η πλειοψηφία των οποίων είναι Άραβες ο «κοινωνικό ιστός» της πόλης αποτελείται βέβαια από συνολικά 29 φυλές ενώ στην πόλη φιλοξενούνται και πολλοί εσωτερικά εκτοπισμένοι.

Ο έλεγχός της περιλαμβανόταν πάντα στα στρατηγικά σχέδια όλων των «παιχτών» με σημαίνοντα ρόλο κατά τη διάρκεια του πολυετούς πολέμου που εκτυλίσσεται στη χώρα. Ως εκ τούτου η πόλη έχει αλλάξει χέρια πολλές φορές την τελευταία οκταετία.

Το 2012 κατά την έναρξη του εμφυλίου στη Συρία, οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις κατάφεραν να την θέσουν υπό τον έλεγχό τους για να την χάσουν το 2014 κατά την προέλαση των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους. Οι τζιχαντιστές του αυτο-ανακηρυσσόμενου Χαλιφάτου διατήρησαν τον έλεγχο έως το 2016 οπότε απωθήθηκαν απο τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) η ραχοκοκαλιά των οποίων είναι οι Κούρδοι (δυνάμεις πολιτοφυλακής και άμυνας –YPG και YPJ), συμμάχους των ΗΠΑ.

Όπως είπε ο Χασάν αλ Χουσεϊν, μέλος του Συμβουλίου των Φυλών της Μανμπίτζ στο Al Jazeera, οι τελευταίες εξελίξεις είναι μια ευκαιρία για την απομάκρυνση του SDF, των οποίων οι μαχητές, όπως ισχυρίζεται, συχνά παραβιάζουν τα δικαιώματα των κατοίκων. «Όποιος μας βοηθήσει να επιστρέψουμε με ασφάλεια στην Μανμπίτζ είναι σύμμαχός μας»λέει χαρακτηριστικά καθώς ο ίδιος ζει από το 2015 στην τουρκική πόλη Σανλιούρφα. Σύμφωνα δε με τον Αλ-Χουσεΐν, το συμβούλιο είχε επανειλημμένα επιχειρήσει να «προσεγγίσει τις ΗΠΑ για βοήθεια» αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Δηλώνει όμως πως οι Κούρδοι πολίτες είναι «αδέρφια» τους, όπως ήταν πάντα και πως τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο του SDF και των ΗΠΑ ενώ ένας συμπατριώτης του, ο Μαχμούντ Ασάντ πιστεύει πως «η εν εξελίξει επιχείρηση της Τουρκίας θα τους βοηθήσει να επιστρέψουν» στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.

 

OMAR SANADIKI / REUTERS
Ένας άνδρας στην Μανμπίτζ, τυλιγμένος με την σημαία της Συρίας φαίνεται να βγάζει μια selfie πλάι στις αφίσες με τα πρόσωπα Κούρδων, ανδρών και γυναικών, που σκοτώθηκαν στις μάχες. Σημειώνεται πως οι Κούρδοι απελευθέρωσαν την πόλη από τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους. 

AP PHOTO/LEFTERIS PITARAKIS
Χάρτης της τουρκικής προεδρίας 

Γιατί είναι τόσο μεγάλης στρατηγικής σημασίας;

Η πόλη αποτελεί έναν οικονομικό κόμβο καθώς βρίσκεται δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Μ4, μια σημαντική εμπορική οδό που συνδέει τη δυτική πόλη -λιμάνι της Λατάκιας με το Χαλέπι, τη Ράκκα και την πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή Ντεϊρ Αζ Ζορ στα ανατολικά.

Για τον πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ ο έλεγχος της εθνικής οδού έχει μείζονα σημασία για κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της κατεστραμμένης οικονομία της χώρας.

«Η κυβέρνηση της Συρίας θέλει τον έλεγχο της Μανμπίτζ εδώ και χρόνια» σχολιάζει ο Άρον Λουντ συνεργάτης του think tank Century Foundation και όπως εξηγεί «Τώρα είδε την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων και τη ρωσική στήριξη ως ευκαιρία να επιτύχει τον στόχο της».

Για την Άγκυρα, από την άλλη πλευρά, η απόκτηση μιας βάσης στην περιοχή θα έδινε στις τουρκικές δυνάμεις τη δυνατότητα να εμποδίσουν την μετακίνηση των δυνάμεων των Κούρδων από την μία στην άλλη πλευρά του Ευφράτη και ταυτόχρονα θα απομόνωνε τις επίσης υπό κουρδικό έλεγχο Χασακέ και Γκαμiσλί από το υπό κυβερνητικό έλεγχο, Χαλέπι.

Η Μανμπίτζ έχει επίσης κρίσιμη σημασία για τα σχέδια του Ερντογάν για τη δημιουργία της «ασφαλούς ζώνης», όπως την αποκαλεί, όπου μετά την απομάκρυνση τον Κούρδων μαχητών σκοπεύει να μεταφέρει τουλάχιστον 2εκατ πρόσφυγες από τη Συρία εκ των 3,6 εκατ. που σήμερα έχουν βρει καταφύγιο στην Τουρκία.

– VIA GETTY IMAGES
Στρατιώτες του στρατού του Μπασάρ αλ Άσαντ με σημαίες της Συρίας και φωτογραφίες του προέδρου της χώρας σε περίχωρα της Μανμπίτζ, 15 Οκτωβρίου 2019. 

ASSOCIATED PRESS
Τουρκικά στρατεύματα έξω από την Μανμπίτζ  

Με λίγη βοήθεια από φίλους

Την Τρίτη βέβαια οι δυνάμεις του Άσαντ μπήκαν στην Μανμπίτζ αλλά όπως υποστηρίζει ο Ερντογάν αυτό «…δεν είναι μία τόσο πολύ αρνητική [εξέλιξη]. Γιατί; Επειδή είναι δικό τους έδαφος» ενώ νωρίτερα είχε επισημάνει ότι η ρωσική εμπλοκή (σημειώνεται πως ο ισχυρότερος σύμμαχος του Άσαντ είναι ο Πούτιν) δεν μεταφράζεται σε σύγκρουση Άγκυρας-Μόσχας αφού τόνισε την «θετική προσέγγιση» του Κρεμλίνου στις τουρκικές επιδιώξεις. Πούτιν και Ερντογάν είχαν τηλεφωνική επικοινωνία ενώ προγραμματίζεται επίσκεψη του πρώτου στη Μόσχα το αργότερο μέχρι τα τέλη του μήνα.

Ο Μαργουάν Καμαπλάν, διευθυντής του Αραβικού Κέντρου Έρευνας και Πολιτικής σχολίασε ότι η Μόσχα θα μπορούσε να καταλήξει σε μια επί της αρχής συμφωνία με την Άγκυρα η οποία ενδεχομένως θα συνεπάγεται την παράδοση του ελέγχου σε ρωσικές δυνάμεις ή δυνάμεις του Άσαντ όπως φαίνεται να συμβαίνει το τελευταίο 24ωρο. Με μόνη προϋπόθεση να εκδιωχθούν οι δυνάμεις των Κούρδων.

Για τον Ερντογάν η επίτευξη μια τέτοιας συμφωνίας εκτιμάται πως θα αποδειχθεί αποτελεσματικότερη σε ό,τι αφορά την εξυπηρέτηση του στόχου του για την δημιουργία «ασφαλούς ζώνης» σε βάθος 30χλμ μέσα στη Συρία αφού οι προηγούμενες εξάλλου προσπάθειες να κλείσει μια τέτοια συμφωνία με τις ΗΠΑ, είχαν αποτύχει.

Η πρόσβαση της Τουρκίας στην Μανμπίτζ είναι ένα από τα κρισιμότερα σημεία στους στρατηγικούς της σχεδιασμούς και γιατί μέσω της συγκεκριμένης πόλης εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη σύνδεση με άλλες περιοχές της Συρίας που η Άγκυρα έχει θέσει υπό τον έλεγχό της κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων που είχε εκπονήσει στην περιοχή.

Εάν δε «ο Ερντογάν βρει έναν τρόπο να πάρει και το Κομπάνι (Αϊν αλ Αραβ) θα μπορέσει να συνδέσει όλες τις περιοχές που ελέγχει στη βόρεια Συρία μεταξύ τους» δημιουργώντας μια συμπαγή «ασφαλή ζώνη», εξηγεί ο Λουντ.

Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να έχει εκείνος υπό στρατιωτικό έλεγχο την Μανμπίτζ και το Κομπάνι. Αρκεί να το έχουν δυνάμεις φίλιες προς αυτόν όπως πχ η Ρωσία, ακόμη και δια των δυνάμεων του Άσαντ.

ASSOCIATED PRESS
Τουρκικά τανκ και στρατιώτες κοντά στην Μανμπίτζ, 15 Οκτωβρίου 2019.

ASSOCIATED PRESS
Μέλη της τουρκικής εμπροσθοφυλακής, κυρίως αντικαθεστωτικοί αντάρτες του «Συριακού Δημοκρατικού Στρατού» είχαν ανοίξει πυρ κατά Κούρδων βόρεια της Μανμπίτζ.

ASSOCIATED PRESS
Ανάπτυξη τουρκικών στρατιωτών βόρεια της Μανμπίτζ.

ASSOCIATED PRESS
Τουρκικά τεθωρακισμένα και στρατιώτες κινούνταν στις 15 Οκτωβρίου προς την Μανμπίτζ.

Η συμφωνία και οι Κούρδοι

Από
anixneuseis
-
1

Ο πόλεμος είναι τραγωδία. Το απόλυτο κακό. Καταλαβαίνω τους Κούρδους να θέλουν να σώσουν τις ζωές τους και όσα δημιούργησαν στη Βόρεια Συρία.
Αλλά αν επρόκειτο να αποδεχθούν όσα συμφωνήθηκαν χθες γιατί δεν αποσύρονταν απο τις περιοχές πριν εισβάλει η Τουρκία;
Θα είχαν σωθεί τόσοι άνθρωποι.

Κωνσταντίνος Γκίνης: Ο Τραμπ έκανε δώρο τη «ζώνη ασφαλείας» στον Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

liberal

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019, 00:02

Κωνσταντίνος Γκίνης: Ο Τραμπ έκανε δώρο τη «ζώνη ασφαλείας» στον Ερντογάν

Ένα σαφές δώρο στον Ερντογάν έκανε χθες ο πρόεδρος Τραμπ, προκειμένου να τον κρατήσει στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, δηλώνει στο liberal.gr ο στρατηγός εν αποστρατεία Κωσταντίνος Γκίνης, καθώς η ζώνη που προβλέπεται στην συμφωνία, περιλαμβάνει ολόκληρη την περιοχή των συροτουρκικών συνόρων, την ασφάλεια μάλιστα της οποίας αναλαμβάνει να εγγυηθεί ο ίδιος ο τουρκικός στρατός.

Σχολιάζοντας την συμφωνία, ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ τονίζει ότι η Τουρκία είναι ο απόλυτα κερδισμένος, καθώς την διευκολύνει να πετύχει το μάξιμουμ των επιδιώξεων της, και να πάρει χωρίς μάχη, ακόμη και εκείνα που επεδίωκε με στρατιωτικά μέσα.

Χαρακτηρίζει την κίνηση Τραμπ ως ένα μήνυμα προς την Ρωσία και μια προσπάθεια να κρατήσει την Τουρκία στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, προσθέτοντας ωστόσο ότι Μόσχα και Δαμασκός είναι οι επίσης μεγάλοι κερδισμένοι από τις κινήσεις της αμερικανικής πολιτικής στο συριακό.

Εκτιμά ότι ο Ερντογάν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει όλα όσα έχει πετύχει μέχρι σήμερα στο πεδίο της μάχης, ενώ όσο για τον απώτερο στόχο του, δηλαδή την εποίκηση με σύρους πρόσφυγες σε μια ασφαλή ζώνη βάθους 30 χλμ στα σύνορα με την Συρία, απαντά ότι ούτως ή άλλως επρόκειτο για ένα πολύ δύσκολο και φιλόδοξο στοίχημα, καθώς η περιοχή οδεν προσφέρεται για μετεγκατάσταση τέτοιου όγκου προσφύγων.

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη:

– Σχολιάστε μας τη συμφωνία παύσης της τουρκικής επιχείρησης στη Συρία. Πώς να την εκλάβουμε;

Δίχως να έχουμε σε βάθος εικόνα για την συμφωνία, παρά μόνο το κείμενο που δόθηκε στην δημοσιότητα, θα προχωρήσω σε κάποιες πρώτες παρατηρήσεις,

Καταρχήν, η ανακοίνωση της συμφωνίας δεν έγινε μέσω κοινών δηλώσεων, ώστε να ακούσουμε και την τουρκική ερμηνεία, παρά μόνο με συνέντευξη τύπου που έδωσε η αμερικανική πλευρά στην Άγκυρα.

Έπειτα, δεν είναι σαφές πότε ακριβώς ξεκινά η κατάπαυση του πυρός. Ούτε ποιος είναι αυτός που θα διευκολύνει την απεμπλοκή και την ασφαλή αποχώρηση των δυνάμεων των Κούρδων.

Έτερο ερώτημα είναι αν οι δυνάμεις της Τουρκίας και οι ελεγχόμενες από αυτήν, θα παραμείνουν στις θέσεις που βρίσκονται αυτή την στιγμή ή θα προωθηθούν ακόμη πιο πέρα μέσα στη ζώνη ασφαλείας; Όταν δηλαδή ολοκληρωθεί η αποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων, οι τουρκικές δυνάμεις θα παραμείνουν στις θέσεις τους, θα προωθηθούν στη γραμμή των 30 χιλιομέτρων ή θα παρεμβληθεί κάποιος άλλος;

Επίσης, η αποχώρηση των Κούρδων μαχητών θα γίνει από ολόκληρη την ζώνη ασφαλείας που μνημόνευσε προχθες ο Ερντογάν, δηλαδή από την Μανμπίτζ μέχρι τα ιρακινά σύνορα ή μόνο από τις περιοχές όπου γίνονται επιχειρήσεις;

– Σύμφωνα πάντως με την αμερικανική πλευρά, η αποχώρηση των Κούρδων θα αφορά μόνο τις ζώνες όπου γίνονται επιχειρήσεις, σωστά;

Ναι, αυτή είναι η αμερικανική ερμηνεία. Είναι πολύ νωρίς για να καταλάβουμε ακριβώς τι συνέβη, χρειάζεται πρώτα να μάθουμε τις λεπτομέρειες της συμφωνίας τις οποίες δεν ξέρουμε. Κρατώ πάντως επιφυλάξεις ως προς την δήλωση του αντιπροέδρου Πενς ότι ξεκίνησε η αποχώρηση των δυνάμεων των Κούρδων (YPG).

– Το είπε πάντως ξεκάθαρα ο Τούρκος υπ. Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου, δηλώνοντας χθες ότι “δεν πρόκειται για κατάπαυση του πυρός καθώς εκεχειρίες γίνονται μόνο μεταξύ δύο νόμιμων πλευρών”, προσθέτοντας ότι η Τουρκία πήρε αυτό που ήθελε…

Είναι αυτό που σας είπα νωρίτερα. Εδώ ακούμε κάτι διαφορετικό από τον Τσαβούσογλου. Εννοεί άραγε ότι δεν θα διακοπούν τα πυρά και η προώθηση των τουρκικών δυνάμεων ; Μάλλον αυτό σημαίνει η παραπάνω δήλωση.

– Σε κάθε περίπτωση, και με βάση τις λιγοστές πληροφορίες που έχουμε μέχρι αυτή την στιγμή, αν τολμούσαμε να κάνουμε μια αποτίμηση, ποιος θα λέγατε ότι είναι κερδισμένος;

Προφανώς και οι Τούρκοι είναι κερδισμένοι. Διότι ενδεχομένως να πάρουν χωρίς μάχη, ακόμη και εκείνα που επιδιώκουν, ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει ο καθένας στη συμφωνία. Αλλά ακόμη και αν δεχθούμε την αμερικανική ερμηνεία, δηλαδή ότι η αποχώρηση του YPG θα αφορά μόνο τις περιοχές όπου βρίσκεται τουρκικός στρατός, και πάλι ο Ερντογάν είναι κερδισμένος. Διότι τότε η όλη συμφωνία διευκολύνει την Άγκυρα να κερδίσει τις παραπάνω περιοχές, χωρίς μάχη. Προφανώς και ο Ερντογάν δεν πέτυχε το μάξιμουμ των αρχικών του επιδιώξεων, ωστόσο πήρε κάτι σημαντικό.

– Συμφωνείτε με την εκτίμηση ότι η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων και η επέμβαση του Ερντογάν έριξαν στην αγκαλιά του Άσαντ και των Ρώσων σχεδόν όλη τη Συρία;

Προφανώς είναι έτσι. Αν οι ΗΠΑ συνέχιζαν να παρέχουν προστασία στους Κούρδους μαχητές οι οποίοι συνεργάστηκαν για την ήττα του ISIS, προφανώς και θα ήταν διαφορετική η κατάσταση.

Κοιτάξτε, η λέξη κλειδί είναι η στρατηγική. Δηλαδή πως θα κινήσει κάποιος τα πιόνια του στη σκακιέρα. Τελικά φάνηκε ότι οι Ρώσοι με τον Άσαντ κίνησαν καλύτερα τα πιόνια τους και πέτυχαν καλύτερα αποτελέσματα. Δεν υπάρχουν προσυμφωνημένα αποτελέσματα, παρά μόνο κινήσεις.

Η αντίδραση λοιπόν της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, σε συνδυασμό με την εγκατάλειψη των Κούρδων από τους Αμερικανούς, τους ώθησε στην αγκαλιά του Άσαντ.

Η ταχύτατη ενέργεια του συριακού στρατού και των Ρώσων προς την Μανμπίτζ και προς το Κομπάνι, περιόρισε πλέον την δυνατότητα των Τούρκων να ενεργήσουν προς τους συγκεκριμένους χώρους, και έθεσε εντελώς εκτός παιχνιδιού τους Αμερικανούς. Αυτό που κάνουν πλέον οι Αμερικανοί είναι απλά ένας αγώνας οπισθοφυλακών για την τιμή των όπλων.

Όσο για τα τουίτς του Τραμπ, όπως το χθεσινό που ευχαρίστησε τον Ερντογάν, λέγοντας ότι με την συμφωνία “εκατομμύρια ζωές θα σωθούν”, εκπέμπουν ελάχιστη αξιοπιστία. Με όλα όσα έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες με τα τουίτς του Τραμπ, μόνο επιφυλακτικός μπορώ να είμαι. Σίγουρα επιχειρεί να κατευνάσει τις αντιδράσεις εντός ΗΠΑ για τους μέχρι τώρα χειρισμούς του.

– Επομένως, με βάση όσα μπορούμε να ξέρουμε έως αυτή την στιγμή, τι κέρδισε και τι έχασε ο Ερντογάν στη Συρία;

Κέρδισε αυτά που έχει πετύχει έως τώρα, δηλαδή φαίνεται να κεφαλαιοποιεί όσα έχει πετύχει μέχρι σήμερα στο πεδίο της μάχης, τα οποία ωστόσο είναι λιγότερα από εκείνα που θα επιθυμούσε σε στρατιωτικό επίπεδο. Τώρα μένει να δούμε πως όλα αυτά θα μετατραπούν σε πολιτικά αποτελέσματα στο τραπέζι της διπλωματίας.

– Επίσης δεν κέρδισε, μέσω της προώθησης των δυνάμεων του Άσαντ σε Κομπανί και Μανμπίτζ, έναν από τους αρχικούς του στόχους, δηλαδή να πάψουν να υφίστανται αυτόνομες κουρδικές περιοχές;

Σύμφωνοι, αλλά αυτό θα σήμαινε μια πολιτική διευθέτηση του ζητήματος μεταξύ των Κούρδων και του Άσαντ.

Τα συριακά στρατεύματα μαζί με τους Ρώσους προωθήθηκαν στις παραπάνω περιοχές, δίχως προϋποθέσεις, τώρα επομένως χρειάζεται να υπάρξει μια πολιτική διευθέτηση του θέματος, που ακόμη δεν έχουμε δει, και θα πάρει χρόνο μέχρι αυτό να συμβεί.

Εκεί θέλει η Τουρκία να έχει ρόλο και λόγο, δηλαδή στο πως θα χειρισθεί ο Άσαντ το “κουρδικό” ζήτημα μέσα στη Συρία.

– Επίσης ο Ερντογάν δεν έχασε και τον απώτερο στόχο του, της εποίκησης με Σύρους πρόσφυγες σε μια ασφαλή ζώνη βάθους 30 χλμ στα σύνορα με την Συρία;

Δεν το πέτυχε, αλλά να έχουμε κατά νου, ότι ούτως ή άλλως επρόκειτο για ένα πολύ δύσκολο και φιλόδοξο στοίχημα, καθώς η περιοχή ούτως ή άλλως δεν προσφέρεται για μετεγκατάσταση τέτοιου όγκου προσφύγων. Τόσο οι πόλεις, όσο και τα χωριά είναι πολύ περιορισμένα, προκειμένου να κτισθούν τόσο μεγάλοι καταυλισμοί.

* Ο Κωσταντίνος Γκίνης είναι στρατηγός εν αποστρατεία, επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ.

liberal

 

In Syria, Global Spotlight Should Be on Turkey, Not Trump

Από
anixneuseis
-
0
Oct 15th, 2019 3 min read
COMMENTARY BY

James Jay Carafano

Vice President, Kathryn and Shelby Cullom Davis Institute

James Jay Carafano is a leading expert in national security and foreign policy challenges. The Heritage Fountation
Smoke rises from the Syrian town of Tal Abyad, in a picture taken from the Turkish side of the border where the Turkish flag is seen in Akcakale on October 10, 2019.In Syria, Global Spotlight Should Be on Turkey, Not Tru

KEY TAKEAWAYS

The U.S. should, first and foremost, serve U.S. interests.

The U.S. has limited interests, capabilities and influence in the Syrian conflict. We should use those wisely.

The U.S., all of Turkey’s NATO allies, indeed, all of the free world should demand that Ankara be a responsible international actor.

Syria is lit as Turkey goes after the Kurds. As always, President Trump seems to be the center of attention. But in this case, all eyes really ought to be on Turkey.

As the Syrian Civil War spun out of control, the Turkish government had some quite legitimate concerns over its increasingly unsecured and uncontrolled border with Syria.

One worry was the Kurdistan Workers’ Party or PKK, an avowed terrorist group that has warring with Turkey for more than three decades.

Get exclusive insider information from Heritage experts delivered straight to your inbox each week. Subscribe to The Agenda >>

Compounding this chronic problem was an influx into Turkey of more than three million refugees fleeing from Syrian President Assad’s brutality and the murderous ISIS Caliphate that had sprung up in the middle of the country.

Turkey has long wanted to take control of the border area, sealing off the terrorist threat and creating a “safe zone” that would allow at least some of the refugees to return to their homeland.

For its part, the U.S. has long opposed, and still does not endorse, a Turkish incursion to secure the border area. During the Syrian Civil War, Turkey conducted several incursions into Syrian territory — at least two of them being major operations. This latest operation, however, is different.

Turkey is moving into territory not controlled by the Assad regime or ISIS. It is controlled by a primarily Kurdish political group (the Syrian Democratic Forces or SDF) and the military wing that safeguards it — the YPG.

The U.S. has supported the YPG in its battle against ISIS.Indeed, one of the decisive moves Trump made after becoming president was to ramp up support for the YPG — a move that accelerated the defeat of the Caliphate. Today, the YPG still detains thousands of ISIS fighters and their families.

The U.S. did not “green light” the Turkish incursion. In practical terms, there was little the U.S. could do to prevent Turkish action without becoming more directly embroiled in the Syrian conflict. The irony was that, by helping crush ISIS, the U.S. has created conditions for Turkey to act more boldly.

This latest movement of Turkish troops into Kurdish territory has already produced reports of combat with the YPG and of civilian deaths, injuries and displacements.

If Turkey holds to the 30-mile limit it set for the incursion, the SDF will still control significant territory, which includes the facilities detaining the bulk of the ISIS fighters.

The U.S. should, first and foremost, serve U.S. interests. We don’t want another Caliphate; that would only create a sanctuary and base for transnational terrorism. We don’t want Iran to gain a foothold in Syria to threaten our most important ally in the region: Israel. And we don’t want another humanitarian and refugee crisis that would further destabilize the region or spill over into our European allies.

So what should U.S. do?

For starters, we should continue to support the YPG as long as they continue to partner with us in fighting ISIS and detaining ISIS fighters. We should also try be a broker between the SDF and Turkey, with the aim of limiting direct armed confrontation between them.

As for U.S. forces, we have a small military footprint there now. Their mission is to facilitate the fight against ISIS. If they continue to serve an effective role, they should remain.

Throughout it all, the U.S, should focus on holding Turkey accountable for its activities. An accountable Turkey should:

  • properly safeguard any ISIS fighters that come into their custody;
  • ensure that the territory is not used as a terrorist platform;
  • should safeguard the lives of innocents and provide humanitarian assistance for those in need;
  • create conditions to allow refugees to return safely to their homeland, and
  • keep the Iranians and their surrogates out.

In short, the U.S., all of Turkey’s NATO allies, indeed, all of the free world should demand that Ankara be a responsible international actor.

While the Turkish action may have been ill-advised, there are no do-overs. We are where we are.

The U.S. has limited interests, capabilities and influence in the Syrian conflict. We should use those wisely, to best protect our interests and best contribute to bringing peace and stability to the region.

This piece originally appeared in The Detroit News on 10/11/19 & updated on 10/14/19

Heritage

Financial Times: Tα λάθη των ΗΠΑ στη διαχείριση του Μεσανατολικού

Από
anixneuseis
-
0
 

Οι αστοχίες Ομπάμα και Τραμπ έχουν προκαλέσει ένα κενό εξουσίας στη Μέση Ανατολή και ειδικά στη Συρία

ΤοΒΗΜΑ Team

Άρθρο γνώμης για την κατάσταση στη Συρία και τα λάθη των ΗΠΑ στη διαχείριση του Μεσανατολικού δημοσιεύουν οι Financial Times.

Η δημοσιογράφος των FT, Roula Khalaf, περιγράφει πώς ο Ντόναλντ Τραμπ άλλαξε τη στάση του απέναντι στο Μεσανατολικό μετά την αποτρόπαια χημική επίθεση στην πόλη Χαν Σεϊχούν τον Απρίλιο του 2017.

Τότε, ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε πει παρά την αντίθεσή του στην αμερικανική εμπλοκή στους πολέμους της Μέσης Ανατολής, είναι ένα ευέλικτο άτομο.

«Αυτές οι ειδεχθείς ενέργειες από το καθεστώς Άσαντ δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές», ανέφερε. «Οι ΗΠΑ στέκονται στο πλευρό των συμμάχων μας από όλο τον κόσμο και καταδικάζουν αυτή την φρικιαστική πράξη». 

Οι ενστικτώδεις, σπασμωδικές αποφάσεις του Τραμπ ενδυναμώνουν τον Άσαντ

Εντός ολίγων ημερών, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση σε συριακή στρατιωτική βάση. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο Σύρος ηγέτης που θεωρήθηκε υπεύθυνος, ήταν ένα «τέρας», κατέληξε ο Αμερικανός πρόεδρος.

To ίδιο τέρας είναι τώρα ο βασικός ωφελούμενος μιας άλλης επίδειξης ευελιξίας από τον Τραμπ, σύμφωνα με τους Finacial Times. 

Την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος κατέφυγε στο ένστικτό του. Χωρίς να συμβουλευτεί κανέναν, αποφάσισε να αποσύρει τη μικρή αμερικανική δύναμη στη Συρία, ανάβοντας ουσιαστικά το «πράσινο φως» στην Τουρκία να ξεκινήσει επίθεση στους Κούρδους συμμάχους των ΗΠΑ.

Εγκαταλελειμμένοι από τις ΗΠΑ, με τις οποίες είχαν πολεμήσει για να ξεριζώσουν το Ισλαμικό Κράτος από τη βορειοανατολική Συρία, η επιλογή των Κούρδων ήταν καταστροφή ή επιβίωση.

Την Κυριακή, επιλέγοντας το τελευταίο, στράφηκαν στο καθεστώς της Δαμασκού, προσκαλώντας τις δυνάμεις του Άσαντ στον Βορρά για να τις βοηθήσουν στον πόλεμο με την Τουρκία.

Με την ενστικτώδη του αυτή κίνηση – ήταν υπό την πίεση μιας παρόμοιας αποχώρησης που ο τότε υπουργός Άμυνας του, Τζιμ Μάτις, είχε παραιτηθεί τον Δεκέμβριο – ο Αμερικανός πρόεδρος προέβη στην τελευταία κακοδιαχείριση της συριακής κρίσης.

Η διστακτικότητα του Ομπάμα και ο ζήλος του Τραμπ

Η προδοσία των Κούρδων μαχητών, τους οποίους η Τουρκία αντιμάχεται γιατί συνδέονται με μια οργάνωση που πολεμάει εδώ και δεκαετίες, είναι εφάμιλλη με το φιάσκο της «κόκκινης γραμμής» του Μπαράκ Ομπάμα.

Ήταν η απόφαση του 2013 να μην τιμωρήσει τον Άσαντ που χρησιμοποίησε χημικά όπλα, η «κόκκινη γραμμή» που είχαν θέση προηγουμένως οι ΗΠΑ. 

Η ειρωνεία είναι πως ο Τραμπ χτύπησε τη Συρία τέσσερα χρόνια αργότερα εν μέρει για να αποδείξει ότι ήταν πιο τολμηρός από τον προκάτοχό του.

O Τραμπ δεν κάνει πάντα λάθος στις εκτιμήσεις του, όπως δεν έκανε και ο Ομπάμα. Οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί από τους ατελείωτους πολέμους στη Μέση Ανατολή και πιθανότατα δεν υπάρχει εύλογη πιθανότητα συμφιλίωσης με τη Συρία.

Αλλά δεν αποτελεί λύση να επιτρέπεται στις συγκρούσεις να κρυφοκαίουν. Oι υποχωρήσεις, όταν είναι απαραίτητες, μπορούν να πραγματοποιηθούν με τρόπο που προστατεύει τους συμμάχους και αποτρέπει το χάος.

Ο Τραμπ, ωστόσο, κάνει το ίδιο λάθος με τον Ομπάμα, δημιουργώντας ένα κενό που θα καλυφθεί από τους εχθρούς των ΗΠΑ.

Στην περίπτωση του Ομπάμα, ο δισταγμός των ΗΠΑ στη Συρία συνέβαλε στην ανάδυση του ISIS. Τώρα ο Τραμπ απειλεί την επιτυχημένη εκστρατεία κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης, δημιουργώντας τον κίνδυνο να δραπετεύσουν μαχητές και συνεργάτες του ISIS από κουρδικά στρατόπεδα.

Και άνοιξε τον δρόμο για την ανάκτηση του ελέγχου των κουρδικών περιοχών από το βάναυσο συριακό καθεστώς.

Γιατί η απόφαση του Τραμπ ενισχύει τους αντιπάλους των ΗΠΑ

Υπάρχουν και άλλες συνέπειες τις οποίες ο Τραμπ δεν φαίνεται να έχει εξετάσει.

Όταν κερδίζει ο  Άσαντ, το ίδιο κάνει και το Ιράν, ο πιο κοντινός σύμμαχος της Συρίας που έχει συμβάλει στη στήριξη του καθεστώτος της Δαμασκού. Το Ιράν είναι το μόνο κράτος που ο Αμερικανός πρόεδρος έχει επιχειρήσει συστηματικά να υπονομεύσει.

Ωστόσο, η πολιτική της «μέγιστης πίεσης» που εφαρμόζει ο Τραμπ φαίνεται πως σταματάει στη συριακή μεθόριο.

Η Ρωσία κερδίζει και αυτή από το χάος που έχει προκαλέσει ο Τραμπ. Η Μόσχα έχει ενισχύσει τη θέση της ως ρυθμιστής της κατάστασης στη Συρία, διαπραγματευόμενη τη συμφωνία ανάμεσα στο καθεστώς Άσαντ και τους Κούρδους. Ο Τραμπ μπορεί να είναι θαυμαστής του Βλαντιμίρ Πούτιν, του Ρώσου προέδρου, αλλά η επίσημη αμερικανική πολιτική δεν περιλαμβάνει την τόνωση της ρωσικής επιρροής στη Μέση Ανατολή. 

Ο πρόεδρος δεν διέβλεψε επίσης τη νέα κρίση που ανέκυψε ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία. Αφότου έδωσε στον Ταγίπ Ερντογάν το «πράσινο φως» για μία στρατιωτική επιχείρηση ενάντια στους Κούρδους, ο Τραμπ ήρθε αντιμέτωπος με την οργή των Ρεπουμπλικανών συμμάχων στο Κογκρέσο. Η απάντηση του τη Δευτέρα ήταν να επιβάλει κυρώσεις σε Τούρκους αξιωματούχους και να απειλήσει να διπλασιάσει τους δασμούς στις εξαγωγές χάλυβα.

Καθώς εξελίσσεται η καταστροφή που προκάλεσε ο Τραμπ, ο πρόεδρος ανακαλύπτει, με μεγάλη καθυστέρηση, την αξία της αμερικανικής ισχύος: μια μικρή δύναμη 1.000 Αμερικανών στρατιωτών είχε ένα σημαντικό αντίκτυπο, διατηρώντας την ειρήνη στη βορειοανατολική Συρία και προστατεύοντας τους Κούρδους μαχητές οι οποίοι είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο στην νίκη κατά του ISIS.

Τόσο μεγάλη είναι η εξουσία των ΗΠΑ, όταν αποφασίζουν να την ασκήσουν. Και τόσο μεγάλος είναι ο όλεθρος, όταν αποφασίζουν να τη συγκρατήσουν.

“Το Βήμα”

ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΜΕΡΙΚΝΙΚΗ ΕΚΔΟΥΛΕΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΜΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΤΟΝΟ;ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΝΕΟ ΠΟΥΛΗΜΑ;

Από
anixneuseis
-
2

Σχετικά με τη Συμφωνία του Αμερικανού αντιπροέδρου Πένς με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν.
Συμφώνησαν, λέει, να υπάρξει κατάπαυση του πυρός για πέντε μέρες και στο διάστημα αυτό οι Κούρδοι της Συρίας να αποσυρθούν σε βάθος 32 χιλομέτρων στο εσωτερικό της χώρας.
Μα αν ήθελαν οι Κούρδοι να αποσυρθούν θα το έκαναν εξ αρχής. Θα εγκατέλειπαν τα εδάφη τους και δεν θα εισέβαλε η Τουρκία.
Καλά με τους Τούρκους συμφώνησαν οι Αμερικανοί. Με τους Κούρδους; Θέλουν οι Κούρδοι να αποσυρθούν;
Δηλαδή, με δύο λόγια, η συμφωνία προβλέπει κουρδική απόσυρση πέραν των 32 χιλιομέτρων και, στη συνέχεια, αποχώρηση της Τουρκίας απο τη Συρία.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως το θέλουν αυτό οι Κούρδοι.
Πέραν του ότι οι Τούρκοι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τηρήσουν το λόγο τους.

Η παράλυση ως στρατηγική επιλογή για την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0
Η φωτογραφία είναι επιλογή των “Ανιχνεύσεων”

Καθώς οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή καθορίζονται σχεδόν αποκλειστικά από τις ενέργειες της “αφηνιασμένης” Τουρκίας και οι διάφοροι διεθνείς παράγοντες… απλώς παρακολουθούν, η Ελλάδα οφείλει να επανεξετάσει εκ βάθρων τη στρατηγική της, καθώς όλες οι ενδείξεις συντείνουν στο ότι αργότερα ή γρηγορότερα θα αναγκαστεί να το πράξει, υπό το βάρος ενός αιφνιδιασμού σε τακτικό, επιχειρησιακό και στρατηγικό επίπεδο.

Η ελληνική στρατηγική παράλυση (κατ’ ευφημισμό “στρατηγική ψυχραιμία”) που κυριάρχησε μετά το φιάσκο των Ιμίων, όχι απλώς υπονομεύει τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας αλλά υπονομεύει εκ των έσω την όποια αποτρεπτική ικανότητα της. Δηλαδή, στην ουσία «προ(σ)καλεί» την τουρκική επιθετικότητα.

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων, η πολλαπλά επαναλαμβανόμενη διακήρυξη περί διεθνούς δικαίου ως σημείου αναφοράς του γίγνεσθαι της χώρας στο παγκόσμιο στερέωμα, σε πρακτικό επίπεδο δεν αποτελεί παρά μια θεωρητική / ακαδημαϊκή προσέγγιση, στην οποία όμως κατέληξε να πέφτει θύμα η απαραίτητη από καταβολής κόσμου αμυντική προετοιμασία προς αντιμετώπιση όλων όσοι δεν εμφορούνται από τα ίδια ιδανικά με εμάς.

Ίσως επειδή μας βολεύει, φροντίζουμε να λησμονούμε ότι το διεθνές σύστημα είναι “άναρχο”, υπό την έννοια απουσίας κάποιας αρχής επιβολής του υπάρχοντος δικαίου. Αυτό επ’ ουδενί δε σημαίνει υποβάθμιση της αξίας, ακόμα και της αποτρεπτικής, του διεθνούς δικαίου τη σημερινή εποχή. Σημαίνει αποκλειστικά καταδίκη της μονοσήμαντης ανάλυσης της διεθνούς και περιφερειακής κατάστασης που επηρεάζει την ασφάλεια της χώρας μας, υπό αυτό το πρίσμα.

Η κατ’ ουσία νέα τουρκική εισβολή στην Κύπρο και στο “οικόπεδο 7” της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης (ΑΟΖ), η επίσης τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία, η ευκολία με την οποία οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους Κούρδους που απετέλεσαν τον κύριο φορέα πολέμου δι’ αντιπροσώπου (proxy war) που αυτές διεξήγαγαν κατά του αυτοαποκαλούμενου ως “Ισλαμικού Κράτους”, η ακόμη περισσότερο ανησυχητική επιβολή αστείων κυρώσεων από τον Λευκό Οίκο και η εξίσου φαιδρή αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να εκληφθούν από την Αθήνα ως ισχυρά μηνύματα που πρέπει να τη θέσουν άμεσα σε κατάσταση συναγερμού.

Κατά συνέπεια, στην εξέταση των δεδομένων θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά κυνικοί. Για παράδειγμα, πόση έμπρακτη αξία έχει η πρόσφατα κυρωθείσα ελληνοαμερικανική συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας (MDCA) σε ό,τι αφορά την τουρκική επιθετικότητα;

Όπως αποδείχθηκε, αρκεί μία εν θερμώ (;) απόφαση κάποιου προέδρου των ΗΠΑ ώστε η Τουρκία να αποσπάσει το “πράσινο φως” για την απόπειρα επιβολής της θέλησης της μέσω στρατιωτικής ισχύος. Ακόμη κι αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναγκαστεί τελικά να επιβάλλει πρακτικά αποτελεσματικές κυρώσεις, αυτό θα συμβεί σε ύστερο χρόνο, παρέχοντας εκ των πραγμάτων τον αναγκαίο χρόνο στην Τουρκία να υλοποιήσει, μερικώς ή ολικώς, τους όποιους στρατηγικούς σκοπούς της.

Το ίδιο ερώτημα εγείρεται και αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προς το παρόν εμφανίζεται να παρακολουθεί την ολομέτωπη προσβολή της Κυπριακής Δημοκρατίας μάλλον αμήχανα, πιθανώς ευχόμενη τον αυτοχειριασμό της μέσω μίας… “λύσης” όπως αυτή που προέβλεπε το περιβόητο “σχέδιο Ανάν” και όχι την υιοθέτηση άμεσης και ουσιαστικής αντίδρασης.

Στην στρατηγική σύγχυση της Αθήνας συντείνουν και οι εκ των απώτερου, και όχι μόνο, παρελθόντος ψευδαισθήσεις μας. Μόλις μας τέλειωσε το «ξανθό γένος» (γιατί πολύ απλά η Ρωσική Ομοσπονδία εκμεταλλεύεται τις οθωμανικές φιλοδοξίες ώστε να επιφέρει καίριο πλήγμα σε αυτούς που θεωρεί βασικές απειλές εθνικής ασφαλείας, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αλλά και να παγιώσει – επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της στη Μέση Ανατολή), εμφανίστηκε αίφνης το “Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία”.

Πέρα από το επίπεδο των γαλλικών διακηρύξεων και προθέσεων πόσο πιθανό (αλλά και λογικό) είναι η Γαλλία να συμμετέχει ενεργά σε μία ελληνοτουρκική σύγκρουση; Καθόλου. Όσο πιθανό -και λογικό- είναι η Ελλάδα να εμπλακεί σε μία σύρραξη υλοποιώντας τις εγγυήσεις που έχει αναλάβει έναντι άλλης χώρας.

Πικρόχολα σημειώνουμε, ότι ακόμη και στην περίπτωση της Κύπρου όπου η Ελλάδα αποτελεί εγγυήτρια δύναμη, με βάση τα ισχύοντα, δρα περισσότερο ως θεατής. Έχουμε διασφαλίσει τουλάχιστον ότι αυτό δεν θα συμβεί εκεί που τα ζωτικά συμφέροντα Ελλάδας, Κύπρου και Γαλλικής Δημοκρατίας ταυτίζονται, δηλαδή στον τομέα της εξόρυξης υδρογονανθράκων όπου εμπλέκεται ο γαλλικός ενεργειακός κολοσσός Total;

Και στις δύο περιπτώσεις (ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης) κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι στην πράξη, η μη αποφασιστική αντίδραση προσφέρει στην Τουρκία χρόνο για να υλοποιήσει ανεμπόδιστα τους σχεδιασμούς της και άρα να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Προσοχή, δεν ισχυριζόμαστε ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να συνάπτει συμμαχίες ή να μην αναβαθμίζει τις διμερείς σχέσεις της σε στρατηγικό επίπεδο. Κάθε άλλο. Ούτε ότι στους δικούς μας κυνικούς υπολογισμούς δεν θα πρέπει να λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψιν τα συμφέροντα άλλων χωρών, τα οποία μπορεί να συγκλίνουν ή να κινούνται παράλληλα με τα δικά μας, αν και είναι μάλλον απίθανο να ταυτίζονται.

Πιστεύουμε όμως απόλυτα, ότι θα πρέπει να οικοδομήσουμε το απαραίτητο επίπεδο αποτροπής, όχι μόνο σε επίπεδο δυνατοτήτων, αλλά πρωτίστως εθνικής βούλησης, για την ανάληψη όποιων ενεργειών απαιτούνται για την υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων μας.

Διότι τείνουμε να λησμονήσουμε και ένα άλλο απλό μάθημα στρατηγικής. Ότι η σύμπηξη μιας αποτελεσματικής συμμαχίας εδράζεται στην ανάληψη συγκεκριμένου ρόλου από κάθε μέρος, ώστε η συνδυασμένη χρήση της ισχύος των δυο ή περισσοτέρων μερών να αποδίδει άθροισμα μεγαλύτερο του μαθηματικού… να έχει δηλαδή “προστιθέμενη αξία”…

Φυσικά, αυτό συνεπάγεται κόστος σε ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, καθώς επίσης και ανάληψη ρίσκου, την αντιμετώπιση κινδύνου, τον οποίο βέβαια ούτως ή άλλως αντιμετωπίζει η χώρα. Άρα το βασικό ζητούμενο είναι, να μην τον αντιμετωπίσει μόνη της.

Όμως σε αντιδιαστολή με την παρούσα “στρατηγική παράλυση” που πολλοί διαπιστώνουν και την εγκατάλειψη κάθε πρωτοβουλίας “εις χείρας τρίτων” που εξ ορισμού θα εξυπηρετήσουν κατά προτεραιότητα τα δικά τους συμφέροντα, οι ανωτέρω παρατηρήσεις περί εθνικής βούλησης, αποτελούν την επιλογή που επαναφέρει την πρωτοβουλία, στο πλαίσιο της προσπάθειας διαμόρφωσης των μελλοντικών εξελίξεων και όχι αντίδρασης σε ένα περιβάλλον που διαμορφώνεται από όλους τους άλλους. 

DEFENCE-POINT.GR

Σαλέχ Μουσλίμ: Θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους

Από
anixneuseis
-
0

Αποκλειστική συνέντευξη στη HuffPost Greece από τον άνθρωπο που εκπροσωπεί τους Κούρδους της Συρίας στα διεθνή φόρα.

ASSOCIATED PRESS

Huffington Post

«Θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους, άλλωστε δεν έχουμε που να πάμε»  δηλώνει στη HuffPost Greece ο άνθρωπος που μισεί και έχει επικηρύξει για ένα εκατομμύριο δολάρια ο Ερντογάν. O Salih Muslim (Σαλέχ Μουσλίμ) η ηγετική φυσιογνωμία των Κούρδων της Συρίας επέστρεψε από τις Βρυξέλλες στην πατρίδα του και στους ανθρώπους του που δίνουν ηρωική μάχη ενάντια στην τουρκική εισβολή.

O πρώην συμπρόεδρος του PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας), υπεύθυνος των Εξωτερικών υποθέσεων του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Κινήματος της Δημοκρατικής Κοινωνίας (TEV-DEM) το 2013 έχασε το γιό του κατά τη διάρκεια μαχών κατά της Αλ Νούσρα. παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Ο Μουσλίμ έχει επανειλημμένα καταγγείλλει τον Ερντογάν ότι αυτός είναι που χρησιμοποιεί τρομοκράτες και το Ισλαμικό Κράτος για να επιτύχει γενοκτονία εναντίον των Κούρδων της Συρίας. Σε παλαιότερη συνομιλία μαζί του, όταν ο Ερντογάν είχε επιτεθεί στο Αφρίν υποστήριζε κάτι που πιστεύει και σήμερα ότι ένας από τους στόχους του είναι η αλλαγή του δημογραφικού στην περιοχή και η αραβοποίησή της. Η δημοκρατική Ροτζάβα (το ντε φάκτο αυτόνομο κράτος που ίδρυσαν οι Κούρδοι της Βόρειας Συρίας) είναι απειλή για τον Ερντογάν.

«Η τουρκική επίθεση συνεχίζεται, χτυπάνε χωριά, πόλεις, αμάχους» λέει ο Μουσλίμ και προσθέτει πως ακόμη ο τουρκικός στρατός και αυτοί που τον συνδράμουν δεν ελέγχουν τίποτα ακόμη.

Ποιοι πολεμούν μαζί σας;

«Μόνο οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (Syrian Democratic Forces), οι δυνάμεις του Άσαντ μόνο παρατηρούν δεν εμπλέκονται στις μάχες».  

Δεν θα επέμβουν;

«Όχι, όχι, στέκονται σε απόσταση».

Τότε ποια είναι η συμφωνία που κάνατε με τον Άσαντ

«Η συμφωνία είναι να προστατέψει τα εξωτερικά σύνορα της Συρίας αλλά δεν θα συγκρουστεί με τον τουρκικό στρατό».

Όσον αφορά τη αυτονομία που ζητάτε στη Ροτζάβα;

«Δεν πρόκειται για τέτοιου είδους συμφωνία. Είναι μια πολιτική συμφωνία. Να προστατέψουν τα σύνορα και τους πολίτες, για τώρα τίποτα περισσότερο. Στο μέλλον όμως θα διαπραγματευτούμε τα ζητήματά μας».

Ο Μουσλίμ δεν έχει αυταπάτες ήδη από την εισβολή των Τούρκων στο Αφρίν είχε εκφραστεί. «Δεν περιμέναμε ότι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεν θα σεβόντουσαν τους κανόνες, ότι τα όπλα του ΝΑΤΟ θα χρησιμοποιούνταν εναντίον μας και ότι ένα μέλος του ΝΑΤΟ θα καταλάμβανε κομμάτι της συριακής επικράτειας και η Συρία θα έμενε άπρακτη και σιωπηλή» είχε πει τότε, ενώ για τους ρώσους δεν είχε καλύτερη άποψη: «Κοιτάξτε, λένε κάτι και μετά κάνουν κάτι άλλο. Δεν τους ενδιαφέρουν οι Κούρδοι και το πολιτικό τους δημοκρατικό σύστημα είναι εκεί για τα δικά τους συμφέροντα και την προστασία του καθεστώτος.» .

Του ζητούμε στον περιορισμένο τηλεφωνικό χρόνο που έχουμε μαζί του από την εμπόλεμη Βόρεια Συρία να μας πει όχι για το πως αισθάνεται για τη στάση των ΗΠΑ, άλλωστε αυτό πλέον δεν έχει νόημα για τους ίδιους, αλλά για το ρόλο της Ρωσίας, η οποία είναι σύμμαχος του Άσαντ, αλλά παράλληλα και σύμμαχος της Τουρκίας.

«Δεν ξέρω τι ακριβώς κάνει με την Τουρκία, αλλά η Ρωσία ήταν αυτή που προώθησε και εγγυήθηκε τη συμφωνία με τη συριακή κυβέρνηση».

Δεν καταλαβαίνω τι συμφωνία είναι αυτή, ενώ οι σκοτωμοί συνεχίζονται;

«Σκοτώνουν οι Τούρκοι αλλά σκοτώνουμε και εμείς. Η μάχη είναι δικό μας πρόβλημα και εάν απελευθερώσουμε την περιοχή οι δυνάμεις του Ασαντ θα φυλάνε τα σύνορα».

Υπάρχουν χριστιανοί στη Ροζάβα;

«Ναι και μάχονται μαζί μας, Σύριοι χριστιανοί, Αρμένιοι, Αραβες όλοι μαζί, δίπλα – δίπλα πολεμούμε τους Τούρκους Είμαστε ενωμένοι ενάντια στην τουρκική εισβολή».

Τι είναι αυτό που φοβάστε;

«Δεν υπάρχει φόβος με την έννοια δεν υπάρχει φόβος όσο πολεμάμε. Μέχρι στιγμής έχουν δυσκολία να προωθηθούν, βέβαια δεν ξέρουμε τι θα γίνει το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Όμως αυτός ο πόλεμος είναι δύσκολος. Όπως με ενημερώνουν διάφοροι γιατροί, οι Τούρκοι κάνουν χρήση βομβών φωσφόρου ενάντια στον άμαχο πληθυσμό. Είναι μια πληροφορία που δεν την επιβεβαιώνω, σας τη λέω όμως όπως μου την μεταφέρουν ορισμένοι γιατροί. Φοβόμαστε όμως μήπως η Τουρκία προβεί σε χρήση χημικών όπλων».

Στο χειρότερο σενάριο, εάν οι Τούρκοι κυριαρχήσουν που θα καταφύγει ο λαός σας;

«Όπως σας είπα σε αυτόν τον αγώνα, σε αυτή τη μάχη είμαστε όλοι μαζί. Δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους, άλλωστε δεν έχουμε που να πάμε».

Θα καλέσετε σε ιντιφάντα, εάν μου επιτραπεί να το πω έτσι, σε εξέγερση, τους Κούρδους που ζουν στην Τουρκία, στην Ευρώπη και αλλού;

«Εχουμε καλέσει τους πάντες να σταθούν δίπλα μας, δεν θα έλεγα για ιντιφάντα, αλλά έχουμε ζητήσει την συνδρομή απ΄όλους και όταν λέω όλους εννοώ την ΕΕ και την Ελλάδα.»

Ναι, από την Ελλάδα έχετε μια ηθική υποστήριξη…

«Τι είδους υποστήριξη; Στα λόγια; Ποιες είναι οι πολιτικές κινήσεις που έκανε; Θα μπορούσε να ζητήσει από τον Τούρκο πρέσβη να φύγει από τη χώρα, διπλωματικά θα μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα. Η αντίδραση της ΕΕ ήταν πολλή ισχνή. Τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα» λέει με απογοήτευση που διαγράφεται στη χροιά και τον τόνο της φωνής του και προσθέτει: «Ο Ερντογάν είναι απειλή, όχι μόνο για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρώπη, αλλά και για τη Μέση Ανατολή. Είναι πρόβλημα για την Αίγυπτο, τη Λιβύη, το Σουδάν, για το Ιράν, είναι απειλή για όλο τον κόσμο και η Ευρώπη πρέπει να το λάβει σοβαρά αυτό υπόψιν της. Ενα από τα προβλήματα που θα πρέπει να εξετάσει είναι και αυτό με το Ισλαμικό Κράτος. Έχει στείλει ορισμένα μέλη του στη Λιβύη και κάποιοι από αυτούς έχουν περάσει και στην Ευρώπη».

Κάποτε ο Σαλίχ Μουσλίμ είχε μιλήσει για τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας λαός ενάντια στα σχέδια των ισχυρών, σήμερα η μοίρα αποφάσισε να θέσει τα πιστεύω του σε δοκιμασία και το τίμημα θα είναι μεγάλο όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια που κινδυνεύει να χαθεί στη σιωπή όσων απλά παρατηρούν και περιμένουν απλά να δούν την έκβαση αυτής της τραγωδίας.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/salech-moeslim-tha-polemesoeme-mechri-teloes_gr_5da73ebde4b02253a2fc474d

Το δυνατό μήνυμα της Κατερίνας Μάρκου

Από
anixneuseis
-
0

Λίλα Σταμπούλογλου 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019, 22:01 protagon.gr

Ο τρόπος που περιγράφει η πρώην βουλευτής το βίωμά της, οι αλήθειες και η αυτοκριτική που κάνει για το μέτρο που έχασε και την εμμονή την οποία κατέληξε να έχει στην πορεία αυτής της προσπάθειας, είναι ένα μήνυμα για κάθε γυναίκα που βρίσκεται ή που θα βρεθεί στο μονοπάτι της εξωσωματικής.

– Η πρώην βουλευτής Κατερίνα Μάρκου έχει μιλήσει ξανά για την προσπάθειά της ν’ αποκτήσει παιδί, μέσω εξωσωματικών. Μια επίπονη και πολυέξοδη προσπάθεια, που τελικά, και δυστυχώς, δεν απέδωσε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Για ακόμη μια φορά μίλησε για το συγκεκριμένο θέμα, στην εκπομπή της Ελεονόρας Μελέτη, «Μεσάνυχτα». Μόνο που αυτή τη φορά, έδωσε ένα δυνατό μήνυμα σε όσους την είδαν και που πιθανόν, βιώνουν ή έχουν βιώσει, μια παρόμοια κατάσταση στη ζωή τους. Είναι αρκετοί αυτοί οι άνθρωποι. Είναι φίλοι μας, γνωστοί μας, μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι.

Η δυσκολία του να κάνεις παιδί χτυπάει την πόρτα πολλών ζευγαριών πλέον, και οι ιστορίες με συνεχόμενες εξωσωματικές είναι κάτι που ακούς πολύ συχνά. Ιστορίες που άλλες φορές έχουν αίσιο τέλος, άλλες φορές όμως πλαισιώνονται από μεγάλο άγχος, πόνο, απογοήτευση και απόγνωση.

Δίχως αμφιβολία, η διαδικασία της εξωσωματικής έχει βοηθήσει πολλές γυναίκες να ζήσουν το θαύμα της μητρότητας. Σε αρκετές περιπτώσεις, ωστόσο, εξελίσσεται σταδιακά σε φαύλο κύκλο. Ο χρόνος περνάει, οι αποτυχημένες προσπάθειες διαδέχονται η μια την άλλη, και κάπου χάνεται το μέτρο, μαζί με την ψυχή σου και το μυαλό σου.

Το ψυχοφθόρο είναι λίγο σαν λέξη, για να περιγράψει τι περνάει μια γυναίκα η οποία βαδίζει στο τούνελ της εξωσωματικής για χρόνια, χωρίς να βρίσκει την άκρη του. Αυτό ακριβώς περνούσε και η Κατερίνα Μάρκου. Μια ατέρμονη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα, με την οποία, όπως ομολογεί, είχε γίνει εμμονική.

Την περασμένη άνοιξη, ωστόσο, μετά από μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια, υιοθέτησε ένα αγόρι 2,5 ετών, το οποίο είχε εγκαταλειφθεί απ’ τους γονείς του. Και δηλώνει μετανιωμένη, που δεν είχε σκεφτεί το ενδεχόμενο της υιοθεσίας πιο νωρίς.

Για μένα, ο τρόπος που περιγράφει η Κατερίνα Μάρκου το βίωμά της, οι αλήθειες που λέει και η αυτοκριτική που κάνει για το μέτρο που έχασε και την εμμονή, την οποία κατέληξε να έχει στην πορεία αυτής της προσπάθειας, είναι ένα μήνυμα για κάθε γυναίκα που βρίσκεται ή που θα βρεθεί στο μονοπάτι της εξωσωματικής.

Η κυρία Μάρκου έδωσε ένα ερέθισμα, ώστε η γυναίκα που βιώνει μια ανάλογη κατάσταση να σκεφτεί ότι κάπου πρέπει να βάλει ένα τέλος, όσο οδυνηρό κι αν της είναι σα σκέψη. Να βάλει ένα τέλος σε μια εξοντωτική προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα, και να στρέψει τον εαυτό της σε άλλες λύσεις, που θα φέρουν αποτέλεσμα. «Μετάνιωσα για τις τόσες εξωσωματικές, έπρεπε να ξεκινήσω τη διαδικασία υιοθεσίας από τα 25 μου. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να γίνουμε γονείς και να νιώσουμε πλήρεις. Το πρώτο Σαββατοκύριακο που φιλοξένησα το παιδί, είχα την ελπίδα ότι θα γίνει δικό μου», είπε μεταξύ άλλων η Κατερίνα Μάρκου.

Υιοθεσία! Μια τεράστια πράξη αγάπης. Δεν είναι μόνο διέξοδος για όσους δεν μπορούν να αποκτήσουν βιολογικά παιδιά, είναι μια πράξη με υψηλό νόημα. Υπάρχουν τόσα παιδιά που χρειάζονται ένα σπίτι, έναν γονιό, μια αγκαλιά. Και θα έπρεπε να σκεφτόμαστε αμέσως, ή έστω πιο σύντομα, το ενδεχόμενο να τους παρέχουμε το δικό μας σπίτι και τη δική μας αγκαλιά.

Η Πολιτεία πρέπει να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση, όχι μόνο διευκολύνοντας τις διαδικασίες και περιορίζοντας τη γραφειοκρατία. Πρέπει να βοηθήσει και σε επίπεδο ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, περνώντας στους ανθρώπους ένα μήνυμα ανάλογο μ’ αυτό που πέρασε η Κατερίνα Μάρκου, μέσα απ’ την τηλεοπτική της συνέντευξη.

ΥΓ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ναι, αλλά τι νόημα έχει αν εσύ πεθάνεις πριν απ’ αυτήν; Τι νόημα έχει αν χάσεις τον εαυτό σου σε κάτι που μοιάζει να μην επιτυγχάνεται;

Πηγή: Protagon.gr

Το καθεστώς Ασαντ μεγάλος νικητής της τουρκικής επίθεσης

Από
anixneuseis
-
0

Chloe Cornish (Βηρυτός) Beirut, Laura Pitel (Αγκυρα) και Henry Foy (Μόσχα) euro2day.gr/Financial Times

Την ευκαιρία να επιστρέψει σε περιοχές από τις οποίες είχε εκδιωχθεί εδώ και επτά χρόνια απέκτησε η Δαμασκός. Γιατί η εξέλιξη αποτελεί πονοκέφαλο για την Αγκυρα και πώς διαμορφώνει τις ισορροπίες. Πώς κινείται η Μόσχα.

Δημοσιεύθηκε: 16 Οκτωβρίου 2019 – 08:08

Μια εβδομάδα αφότου η Τουρκία εξαπέλυσε σκληρή στρατιωτική επίθεση στη βορειοανατολική Συρία, το καθεστώς Ασαντ, που η Αγκυρα προσπάθησε να βοηθήσει να ανατραπεί, αναδύεται ως ένας από τους μεγαλύτερους κερδισμένους.

Τη Δευτέρα στρατιώτες του προέδρου Μπασάρ Αλ Ασαντ επέστρεψαν στην περιοχή που το καθεστώς εγκατέλειψε πριν από επτά χρόνια, καθώς προηγουμένως, η στοχοποίηση των Κούρδων μαχητών από την επίθεση της Τουρκίας τούς ανάγκασε να κλείσουν συμφωνία με τη Δαμασκό. Αυτό σημαίνει ότι άνοιξε η πόρτα ώστε η κυβέρνηση δυνητικά να ανακτήσει τον έλεγχο μιας ακόμα πλούσιας σε πετρέλαιο περιοχής της χώρας και να συνεταιριστεί με την, κατά κύριο λόγο κουρδική, SDF που οπλίστηκε και εκπαιδεύτηκε από την Ουάσιγκτον.

Η ταχεία εξέλιξη των γεγονότων αίφνης επαναχάραξε τις γραμμές ελέγχου στα στρατηγικής σημασίας σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Η συμφωνία του SDF με το καθεστώς Ασαντ ανακοινώθηκε την Κυριακή, ώρες αφότου οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι αποσύρουν τις εναπομείνασες δυνάμεις τους από τη Συρία, σε μια κίνηση που οι αναλυτές λένε ότι θα ικανοποιήσει τη Ρωσία και το Ιράν, οι οποίες στηρίζουν τη Δαμασκό, αλλά θα αναστατώσει την Αγκυρα που επί μακρόν στήριξε μαχητές που αντιμάχονται τον Ασαντ.

«Οι άνθρωποι στη Δαμασκό πανηγυρίζουν», δήλωσε ο Εμίλ Χοκαϊέμ του think tank «International Institute for Strategic Studies».

«Δεν είναι απλά μια καθαρή νίκη για το καθεστώς, είναι μια τεράστια νίκη».

Το SDF, του οποίου στυλοβάτης είναι οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), θεωρείται από την Τουρκία «τρομοκρατική οργάνωση» και έως τώρα προστατευόταν από Αμερικανούς στρατιώτες έναντι της απειλής τουρκικής επίθεσης. Χωρίς, όμως, την κάλυψη της Ουάσιγκτον, οι κουρδικές δυνάμεις στράφηκαν στη Μόσχα προκειμένου η τελευταία να βοηθήσει να υπάρξει συμφωνία με το καθεστώς. «Η επιλογή μεταξύ του να αμυνθούν μόνοι και να εξολοθρευτούν ή να συμβιβαστούν με το καθεστώς και τη Ρωσία ήταν ξεκάθαρη», είπε ο Ν. Χελίλ, διευθυντής του think tank «Κουρδικών Σπουδών» της Γερμανίας.

«Η χειρότερη συμφωνία είναι καλύτερη από το να καταστραφούν οι περιοχές μας -τις οποίες προστατεύουμε για χρόνια και όπου υπάρχει ένα εκατομμύριο εκτοπισμένων Σύρων».

Η αποχώρηση των ΗΠΑ και η συμφωνία με τη Δαμασκό αλλάζει τα δεδομένα για τις ξένες δυνάμεις στο θέατρο του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, που βρίσκεται στον ένατο χρόνο.

Για τους συμμάχους των οποίων ηγούνται οι ΗΠΑ, οι οποίοι συνασπίστηκαν με τις κουρδικές δυνάμεις το 2016 για να πολεμήσουν τον ISIS που προωθούνταν στη βορειοανατολική Συρία, το χειρότερο σενάριο είναι μια αναγέννηση του ISIS. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση έχει ήδη αυξήσει τις επιθέσεις, επωφελούμενη από το χάος.

Ο Σαμ Χέλερ, αναλυτής στο International Crisis Group, υποστηρίζει ότι ο κίνδυνος τώρα είναι «μια άτακτη αλλαγή ελέγχου» στην περιοχή «από το SDF στο καθεστώς». Αν η παράδοση είναι ομαλή, οι κοιμώμενοι πυρήνες του ISIS ίσως δεν είναι σε θέση να κλιμακώσουν το αντάρτικο. Ωστόσο δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο το εάν η Δαμασκός μπορεί να χειριστεί φυλακές γεμάτες με ύποπτους για υποστήριξη του ISIS και τεράστια στρατόπεδα που στεγάζουν τις οικογένειές τους, εκατοντάδες εκ των οποίων είναι ξένοι.

Η ανάπτυξη του συριακού στρατού στα σύνορα δημιουργεί τεράστια αβεβαιότητα για την Τουρκία. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν εμφανίζεται να έχει πετύχει τον στόχο του να ανακόψει τις προσπάθειες των κουρδικών δυνάμεων να εγκαταστήσουν ένα ημιαυτόνομο κράτος στην αυλή του.

Το σχέδιό του, όμως, να μετεγκαταστήσει εκατομμύρια πρόσφυγες στην περιοχή, για να κατευνάσει την τεράστια εσωτερική δυσαρέσκεια για τα 3,6 εκατομμύρια Σύρους που έχουν φτάσει στην Τουρκία, μέσω της δημιουργίας μιας ζώνης ασφαλείας μήκους 480 χιλιομέτρων, φαίνεται τώρα πως βρίσκεται σε κίνδυνο.

Ο Μ. Γιεσιλτάς, διευθυντής μελετών ασφαλείας στο Seta, ένα think tank που συνδέεται στενά με την τουρκική κυβέρνηση, δήλωσε πως είναι απίθανο η Τουρκία να ευνοεί τον εκ νέου έλεγχο της περιοχής από το συριακό καθεστώς, κάτι που θα ενισχύσει τα χαρτιά της Δαμασκού. Προβλέπει, όμως, ότι αυτό δεν θα ανακόψει τελείως την επίθεση του Ερντογάν, δεδομένης της «αποφασιστικότητας» του Τούρκου προέδρου και των περιορισμένων δυνατοτήτων των δυνάμεων του καθεστώτος.

Ο κος Ερντογάν τη Δευτέρα υποσχέθηκε να «συνεχίσει ό,τι ξεκίνησε» στην περιοχή.

Με βάση τη συμφωνία, δυνάμεις του καθεστώτος μόνο θα αμυνθούν κατά της περαιτέρω τουρκικής προέλασης στη Συρία, αντί να τερματίσουν τον έλεγχο που έχουν οι Κούρδοι, είπαν αξιωματούχοι του SDF. Προσέθεσαν ότι θα παραμείνουν οι κουρδικοί θεσμοί.

Μια πραγματική συνεννόηση μεταξύ των Κούρδων και του συριακού κράτους θα ανησυχήσει την Αγκυρα. Αξιωματούχοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο να αντιγράψει ο Ασαντ τον πατέρα του, πρώην πρόεδρο Χαφέζ αλ Ασαντ, εξοπλίζοντας τους Κούρδους μαχητές κατά της Τουρκίας.

«Το συριακό καθεστώς θεωρεί την Τουρκία τον μεγαλύτερο υποστηρικτή της ένοπλης αντιπολίτευσης», είπε ο Β. Οζκάν, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά. «Τα επόμενα χρόνια, Δαμασκός και Ασαντ ίσως τους χρησιμοποιήσουν [τους Κούρδους αντάρτες] ως εργαλείο κατά της Τουρκίας».

Ο Ασαντ, όμως, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα δεν θα τελειώσει μέχρι να επανακαταλάβει η Δαμασκός «κάθε χιλιοστό» της Συρίας. Και ενώ το SDF θα μπορούσε να παζαρέψει με περιοχές που περιλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος από τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας, οι αναλυτές λένε ότι το καθεστώς έχει το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις με τις κουρδικές δυνάμεις, δεδομένης της υφιστάμενης απειλής από την Αγκυρα.

Η Ρωσία βλέπει την τουρκική επίθεση ως μια ευκαιρία να επανατιμολογήσει τον ρόλο της ως διαμεσολαβητή ανάμεσα στο καθεστώτος του Ασαντ, το οποίο το Κρεμλίνο απλόχερα στήριξε μετά το 2016, και ομάδες που θέλει να καταστείλει η Δαμασκός.

Ενώ το Κρεμλίνο πρέπει να καλμάρει τον στρατηγικό σύμμαχό του, την Αγκυρα, και τη Δευτέρα απέρριψε ρητά υπονοούμενα ότι θα μπορούσε να μπει σε σύγκρουση με την Τουρκία, η συμφωνία Κούρδων – Δαμασκού αυξάνει την επιρροή της Μόσχας, καθώς η τελευταία πιέζει για μια μεταπολεμική πολιτική διευθέτηση.

Ο πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν επισκέφθηκε το Ριάντ τη Δευτέρα και το Αμπου Ντάμπι την Τρίτη και το Σάββατο ζήτησε να κληθεί εκ νέου η Συρία στο Αραβικό Συμβούλιο, μετά την αναστολή της συμμετοχής της το 2011.

Για πολλούς Σύρους στην περιοχή, που έχουν επιβιώσει από τον πολυετή εμφύλιο πόλεμο, η επιστροφή του Ασαντ δημιουργεί ανησυχία. Πολλοί απ’ όσους ζουν σε περιοχές που ελέγχει το SDF έχουν ανοικτά αντιταχθεί στο καθεστώς και κινδυνεύουν από το τρομακτικό σύστημα ασφαλείας του, ενώ οι άνδρες σε ηλικία στράτευσης θα μπορούσαν να επιστρατευτούν.

«Οι άνθρωποι ζουν σε κατάσταση στρες και με τον φόβο του τι θα επακολουθήσει», δήλωσε ένας δάσκαλος στην κατοικούμενη κατά πλειοψηφία από Αραβες Μανμπίτζ, εδώ και καιρό ένα κομβικό σημείο στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο στα βορειοανατολικά. «Νομίζω ότι οι περισσότεροι τούς προτιμούν [υποστηριζόμενους από την Τουρκία αντάρτες που αντιτίθενται στον Ασαντ] έναντι του καθεστώτος».

Επιπλέον ρεπορτάζ από τον Asmaa al-Omar

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.

Τα Οκτωβριανά της Μ. Βρετανίας και η ομίχλη του Brexit

Από
anixneuseis
-
0

Του Επαμεινώνδα Κορώνη* liberal.gr

Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2019, 00:02
Τι να πεις πλέον για την ομίχλη του Brexit. Αυτό που συμβαίνει με το Brexit σε Λονδίνο και Βρυξέλλες δεν έχει προηγούμενο με τις ειδήσεις και τις εκτιμήσεις να θυμίζουν αμφίρροπο ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Το πιο κοντινό στην καταστροφική ασάφεια που μας χωρίζει μέχρι την ημερομηνία εξόδου της Βρετανίας, ήταν ο Ιούλιος του 2015, όταν μια γραφική ελληνική κυβέρνηση με ουτοπικά όνειρα ξύπνησε απότομα μέσα στην ευρωπαϊκή εφιαλτική πραγματικότητα.

Κατ’ αρχήν είναι πλέον δύσκολο να κατανοήσει κανείς τους χειρισμούς που κάνει η κυβέρνηση Τζόνσον στην ομίχλη, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Θεωρητικά δεν τίθεται θέμα εξόδου της χώρας από την Ε.Ε. στο τέλος του μήνα αφού ο πρωθυπουργός δεσμεύεται, από την Βουλή και την Τροπολογία Benn, να ζητήσει παράταση από τις 27 χώρες για τις 31 Ιανουαρίου του 2020. Όπως υπενθυμίζουν οι κοινοβουλευτικοί δημοσιογράφοι, το Κοινοβούλιο έχει ψηφίσει ακόμα και το ακριβές κείμενο της επιστολής που οφείλει να υπογράψει. Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, διαβάζουμε ότι ο Steve Barclay, Υπουργός του Brexit, δήλωσε ότι τελικά ο Τζόνσον σκοπεύει να στείλει την επιστολή παράτασης που του επιβάλλει το Κοινοβούλιο. Γιατί λοιπόν τα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας έχουν αναρτήσει εδώ και εβδομάδες στις οθόνες μας την αντίστροφή μέτρηση μέχρι την 31η Οκτωβρίου;

Πρώτον, επειδή η Μ. Βρετανία, μια χώρα με βαθιά θεσμική παράδοση και γνωστή για τις αργές αλλά και προσεκτικές πολιτικές της, έχει πλέον καταντήσει έρμαιο τυχοδιωκτικών τακτικών. Τα ενδεχόμενα να προκαλέσει ο ίδιος ο Τζόνσον βέτο στην αίτηση παράτασης -αρκεί να διαφωνήσει μια χώρα- ή η προσπάθεια να μετατρέψει το αίτημα παράτασης σε άτακτη αποχώρηση το αναφέρουν έγκριτοι δημοσιογράφοι. Το ότι διαμορφώθηκε μια νέα πρόταση προς τον Μπαρνιέ από το Westminster (λες και αποφασίζουν μόνοι τους) μας θύμισε εποχές Βαρουφάκη. Κανείς δεν έχει αποκλείσει τον οποιοδήποτε χειρισμό της τελευταίας στιγμής.

Δεύτερον, το αδόμητο Brexit είναι ακόμα ένα σοβαρό ενδεχόμενο επειδή ο ίδιος ο Τζόνσον φαίνεται να έχει αποφασίσει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Το γεγονός ότι έχει ορίσει υπεύθυνο Υπουργό για το Άτακτο Brexit αλλά και οι συνεχείς συζητήσεις για τα τεχνικά ζητήματα, δείχνουν ότι η παρούσα κυβέρνηση και μια σεβαστή μειοψηφία στο κόμμα των συντηρητικών θέλει την άνευ όρων αποχώρηση. Το θέμα έχει αποκτήσει συμβολικό χαρακτήρα απεικονίζοντας το όραμα μιας νέο-συντηρητικής κάστας για μια «καλύτερη Βρετανία» (όπως λέμε “Make America Great Again”).

Αλλά και εκεί που βάσει αυτών θεωρεί κανείς το άτακτο Brexit μια κεντρική και εκπεφρασμένη κατεύθυνση της κυβέρνησης, την Τρίτη μας προέκυψε μια αισιοδοξία μέσω διαρροών από τις Βρυξέλλες και δημοσιευμάτων από το Λονδίνο ότι μπορεί να επιτευχθεί μια συμφωνία. Φάνηκε προς στιγμήν ότι ο άτεγκτος Τζόνσον είχε ξαφνικά υποχωρήσει καίρια στο θέμα των ιρλανδικών συνόρων Ε.Ε. – Βρετανίας, ακόμα και σε θέσεις που η ίδια η προκάτοχός του Τερέζα Μέι δεν είχε τολμήσει να αναθεωρήσει. Εκτός αυτού, σήμερα στο Σίτυ συζητιέται έντονα το ενδεχόμενο ενός softer Brexit. Ή συζητιόταν μέχρι που οι δηλώσεις του Ιρλανδού Πρωθυπουργού το μεσημέρι έδωσαν το στίγμα ότι μια συμφωνία δεν θα είναι εύκολη μέχρι τις 19 Οκτωβρίου. Τότε λήγει και η προθεσμία της Βουλής των Κοινοτήτων αλλά και από εκεί και πέρα μια απόφαση σε Έκτακτη Σύνοδο και η εφαρμογή της θα απαιτεί μια υπέρβαση στις διαδικασίες.

Αλλά και η τρίτη διαδοχική παράταση δεν είναι λύση. Το Brexit και η κωλυσιεργία έχει δημιουργήσει σε ολόκληρη την χώρα μια αυξανόμενη απέχθεια για την βρετανική και ευρωπαϊκή πολιτική.Ένα παράδοξο είναι ότι η επιλογή της αποχώρησης εξακολουθεί να παραμένει δημοσκοπικά ισχυρή. Η συντηρητική Express δημοσίευσε σήμερα στοιχεία ότι οι Brexiteers αγγίζουν το 54%. Ο ίδιος ο Τζόνσον είπε κάποια στιγμή ότι πρέπει να «τελειώνουμε με το θέμα». Και ενδεικτικό της κούρασης είναι ότι ο βρετανικός τηλεοπτικός όμιλος SkyNews ξεκίνησε σήμερα έναν τηλεοπτικό και διαδικτυακό σταθμό ο οποίος δεν θα αναφέρεται καθόλου και δεν θα καλύπτει το θέμα του Brexit. Μια υπέροχη άσκηση άρνησης της πραγματικότητας για τους αγανακτισμένους πολίτες.

Η ελπίδα είναι ότι τα Οκτωβριανά δεν θα οδηγήσουν σε εμφύλια Δεκεμβριανά. Ότι μετά τις παλινωδίες της τελευταίας τριετίας θα επικρατήσει ο παραδοσιακός βρετανικός πραγματισμός και ότι η χώρα θα επιδιώξει μια ρεαλιστική και βιώσιμη σχέση στον φυσικό της χώρο. Την Ευρώπη. Ως τότε παρακολουθούμε αμήχανα τις συνεχείς εξελίξεις καθώς συνηθίζουμε επικίνδυνα την μετατροπή της πολιτικής σε τακτικισμούς και των αξιών μας σε συνθήματα.

* Ο κ. Επαμεινώνδας Κορώνης είναι Καθηγητής στο Hult International Business School και διδάσκει Θεωρία Ηγεσίας στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου.

liberal.gr

 

1...2,5972,5982,599...3,034Σελίδα 2,598 από 3,034