Αρχική Blog Σελίδα 2597

France Sinks EU Hopes of North Macedonia, Albania

0

After days of wrangling at the European Council, France refused to budge from its opposition to giving North Macedonia and Albania a start date for membership talks – leaving EU enlargement policy in a state of confusion.

EU leaders meeting in Brussels on Friday failed to persuade France to allow a hoped-for start to accession talks for North Macedonia and Albania – and also failed to agree on a written conclusion, which, in the absence of a date for EU talks, would have sent a positive message to Skopje and Tirana about their further engagement in the process.

“The European Council will revert to the issue of enlargement before the EU-Western Balkans summit in Zagreb in May 2020,” was the only official conclusion regarding the dashed hopes of the two countries.

“We have agreed that we will remain focused on the subject and will return to it before the Western Balkan summit at spring next year,” German Chancellor Angela Merkel said in Brussels on Friday, expressing her disappointment.

The deadlock on enlargement drew sharp criticism from other EU leaders. The outgoing Enlargement Commissioner, Johannes Hahn, tweeted that it was a matter of “extreme disappointment” and that the citizens of the two Balkan countries were now “rightly disappointed to the bone”.

“The responsibility for this failure is not with the countries [North Macedonia and Albania] who hoped rightly for a positive decision. They delivered! It was the EU which failed to deliver because of internal issues. This damages the EU’s credibility not only in Western Balkans but beyond,” Hahn added in a related tweet.

Austrian Chancellor Brigitte Bierlein on Friday called the failure to agree on accession talks “regrettable”.

“I have already exchanged views today with the prime ministers of both states and expressed my disappointment.” Both the Albanian and North Macedonian leaders were “very disappointed,” she said.

Italian Prime Minister Giuseppe Conte expressed hope that “this disappointment and anguish will not plunge [North Macedonia and Albania] into despair”, and added that Italy would remain close to both countries.

The failure to yield any breakthrough followed a reportedly a tense but ultimately fruitless debate on Thursday night between EU leaders that lasted well past midnight.

Belgian Prime Minister Charles Michel, who will soon become the new President of the European Council, said that the debate on enlargement had been “intense” but that the leaders had decided it was impossible to find agreement.

According to an unnamed diplomatic source present at the debate, cited by North Macedonia’s 360 degrees news portal, after it became clear that several compromise solutions – including one for a parallel decision on a start of accession talks along with a decision to back France’s demand for reforming and toughening the accession process – would not pass, a draft was prepared that would have postponed the decision for opening of accession talks to next spring.

But this was allegedly blocked by several countries seen as strong supporters of North Macedonia, led by Slovenia, Malta and Bulgaria, which argued that it was better to have no conclusions than harmful ones that offered no guarantees about the future.

“A new postponement, without a commitment that there will not be yet another postponement in April, is additionally harming EU credibility and discouraging the candidate countries, the anonymous diplomat was quoted as saying on Friday.

Bulgarian Prime Minister Boyko Borissov sounded more upbeat, saying the lack of a written conclusion at least “shows that the vast majority of countries opt ‘for’ the European perspective of both countries”.

Disappointment was clear in North Macedonia and in Albania. “The least that the European Union owes the region is to be straightforward with us. If there is no more consensus on the European future of the Western Balkans … the citizens deserve to know,” North Macedonia’s Foreign Minister, Nikola Dimitrov, tweeted on Friday. “While we wait for a renewed consensus, we must continue to defend true European values at home,” he added.

Amid opposition calls for a swift general election after the failure in Brussels, President Stevo Pendarovski called for national unity.  “Now is not the time for splits and apathy, or for negative feelings toward some countries. We need unity,” Pendarovski said in his public address on Friday, adding that he had called a meeting of top political leaders on Sunday.

Albanian Prime Minister Edi Rama told the media that he blamed the “no” from Brussels on Europe’s internal divisions. He also said he would rather continue working on reforms than accept opposition demands for snap general elections.

“If early elections would have solved the problem between Germany and France, I would have seriously considered that option,” he said.

Το κλειδί για την Τουρκική επιθετικότητα είναι τα συμμαχικά εθνικά συμφέροντα

0

Του Δημήτρη Τσαϊλά* liberal.gr
Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019, 00:03
Κανένας τομέας της αμυντικής συνεργασίας Ηνωμένων Πολιτειών-Ελλάδος δεν έχει περισσότερες προοπτικές από την αερο-ναυτική συνεργασία. Η Ελλάδα και η Κύπρος ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για την τουρκική ναυτική παρουσία στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα όταν τη βλέπουμε μέσω του πρίσματος της σταθερής κλιμάκωσης της έντασης που δημιουργεί με τις αποστολές γεωτρύπανων με συνοδεία πλοίων του τουρκικού στόλου σε οικόπεδα που ανήκουν στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και τις παρενοχλήσεις που ενεργούν προς τα γεωτρύπανα ξένων εταιριών, κυρίως ιταλικών και γαλλικών συμφερόντων. Και οι δύο Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα συνεργάζονται με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ενεργά σε πρωτοβουλίες ειρήνευσης και σταθερότητας στη Μεσόγειο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένας φυσικός συνεργάτης στην παροχή βοήθειας στην Ελλάδα για να επεκτείνει τις τεχνολογικές της ικανότητες και για να φέρει σε πέρας προγράμματα αμυντικά, όπως η αναβάθμιση των F-16. Και τα δύο έθνη είναι κρίσιμοι σύμμαχοι στην περιοχή σε επιχειρήσεις έρευνας διάσωσης και ανθρωπιστικών καταστροφών, όπως άλλωστε έχουμε ενεργήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Η εμβάθυνση αυτής της εταιρικής σχέσης μπορεί να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μοιραστεί το βάρος με την Ελλάδα, μειώνοντας την πίεση στις δυνάμεις των ΗΠΑ.

Παρά τα ιστορικά εμπόδια για την εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας που υπήρχαν και στα δύο κράτη, Ηνωμένες Πολιτείες και Ελλάδα, η πρόσφατη πρόοδος των τελευταίων ετών είναι εντυπωσιακή. Τα δύο έθνη δημιούργησαν ένα βασικό σύνολο κοινών αερο-ναυτικών αρχών ασφάλειας ιδιαίτερα με την τελευταία αμυντική συμφωνία. Παρόλα αυτά οι προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο μας καλούν σε εγρήγορση καθώς:

1. Αμφότεροι αντιμετωπίζουμε σοβαρές προκλήσεις ασφάλειας που περιλαμβάνουν επιχειρήσεις, ανθρωπιστικές με τα κύματα προσφύγων και μεταναστών, έρευνας διάσωσης, θαλασσίου ελέγχου αλλά κυρίως, την αντιμετώπιση απειλών που επηρεάζουν όλους στην περιοχή. Αυτές οι προκλήσεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν κατά μόνας και θα απαιτήσουν μια συνεργατική προσέγγιση που δεν θα είναι περιορισμένη σε μια αρχιτεκτονική ασφαλείας μόνο, αλλά θα πρέπει να περιλαμβάνει επίσης πολιτική, διπλωματική, στρατιωτική και οικονομική συνεργασία.

2. Οι κοινές ανησυχίες σχετικά με τη σταθερή κλιμάκωση της έντασης, που προκαλείται για την εξόρυξη και ασφάλεια των υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή της Μεσογείου απαιτεί να αποκτήσουμε κοινή δομή για να αντιμετωπίσουμε αυτήν την αναγκαστική πρόκληση. Πρέπει να υπάρχει μια νέα δομή που να ενσωματώνει τη δέσμευση στρατηγικής, πολιτικής και αμυντικών επιχειρήσεων σε αμφότερες τις χώρες.

Για να αντιμετωπιστούν οι περιγραφόμενες προκλήσεις ασφαλείας εκτιμάται ότι οι παρακάτω προϋποθέσεις είναι απαραίτητες:

1. Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας πρέπει να σχεδιάσουν μια ευρεία και ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική για τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο για να διαχειριστεί τις αναγκαστικές προκλήσεις που προκύπτουν από μια όλο και πιο επιθετική Τουρκία. Μια τέτοια δομή πρέπει να εξετάσει όλα τα ζητήματα θαλασσίου ελέγχου και ανθρωπιστικών επιχειρήσεων, εστιάζοντας σε προκλήσεις όπως η τρομοκρατία, οι επιχειρήσεις υποβρυχίων εναντίον υποβρυχίων, η προστασία στα υπόγεια καλώδια, τους αγωγούς, τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας, καθώς και να λαμβάνουν υπόψη τις απειλές για αποφυγή δημιουργίας γκρίζων ζωνών από την αυξανόμενη τουρκική παρουσία σε περιοχές που δεν τις ανήκουν.

2. Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας πρέπει να εμβαθύνουν τη συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών. Υπάρχει ανάγκη να ξεπεραστούν τα υπάρχοντα σημεία συμφόρησης και να αναπτυχθεί αποτελεσματικός μηχανισμός που να μπορεί να αξιοποιήσει τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε συνδυασμένες ναυτικές δυνάμεις ή το Δίκτυο Πληροφοριών να διευκολύνει την ανταλλαγή ολοκληρωμένων προϊόντων πληροφοριών και με τη χρήση των ιπταμένων Ραντάρ.

3. Το Πολεμικό Ναυτικό και το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να καταρτίσουν μνημόνιο κατανόησης δημιουργώντας μια θεσμική σχέση μεταξύ των δύο ναυτικών στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Μια τέτοια θεσμική σχέση θα πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω με τη δημιουργία μιας ομάδας εργασίας με κοινό σκοπό. Οι θεσμικές σχέσεις μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν την εκπαίδευση και την κατάρτιση, καθώς και την ανάπτυξη συστημάτων πληροφοριών-αντιπληροφοριών.

4. Αμφότερα τα Ναυτικά με συνεργασία των παρακτίων κρατών, Ισραήλ, Κύπρου, Αιγύπτου αλλά και Ιταλίας και Γαλλίας να ενισχύσουν την ικανότητα τους με επικέντρωση στην αναβάθμιση της συνεργασίας τους σε επίπεδο Μόνιμης Δύναμης Κρούσεως. Μια τέτοια δύναμη μπορεί να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη αποτελεσματικών μηχανισμών διακρατικής συνεργασίας για την επιβολή του θαλάσσιου ελέγχου.

Συμπεράσματα

Τα είκοσι έξι από τα 29 μέλη του ΝΑΤΟ έχουν ακτογραμμές, καθιστώντας τη συμμαχία μια εγγενώς αεροναυτική δύναμη που αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ότι η ναυτική ισχύς είναι κρίσιμη. Καθώς το ΝΑΤΟ εξετάζει πώς πρέπει να χειριστεί τα θέματα ασφαλείας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, πρέπει επίσης να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο οι δυνάμεις πρέπει να συμβάλλουν στην υπεράσπιση και την αποτροπή του πολέμου.

Μια Μόνιμη Δύναμη Κρούσεως, είναι μια εφικτή λύση που θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά την ικανότητα μας για αποτροπή και αντιμετώπιση κρίσεων. Αυτή θα μπορούσε να ενισχύσει ένα σύμμαχο που απειλείται ή να ανταποκριθεί αποφασιστικά και γρήγορα στην επιθετικότητα των αντιπάλων. Πράγματι, μια Μόνιμη Δύναμη Κρούσεως δεν χρειάζεται να είναι ικανή μόνο για βίαιες επιχειρήσεις αλλά μια τέτοια δύναμη θα μπορούσε επίσης να διεξάγει ευρείες κατανεμημένες εκστρατευτικές επιχειρήσεις για την υποστήριξη των γενικών θαλάσσιων απαιτήσεων ακόμη και του ΝΑΤΟ.

Πιστεύω ότι μια ευρείας κλίμακας πολυεθνική δύναμη που μπορεί να ανταποκριθεί με ταχύτητα και αποφασιστικότητα θα έδινε στον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή της Ευρώπης ένα εργαλείο δράσης που δεν θα έχει κανέναν αντίκτυπο στους αντιπάλους και τις συναφείς διαστάσεις του πολέμου.

Ευτυχώς, οι Ελληνικές αεροναυτικές δυνάμεις είναι ήδη παρούσες σε κατάσταση υψηλής ετοιμότητας και με τα ναυτικά των συμμάχων και των συνεργαζομένων δυνάμεων έχουν επιτύχει σημαντική διαλειτουργικότητα μέσω μακροχρόνιων διμερών σχέσεων. Αυτό που λείπει είναι η δομή και ο μηχανισμός που απαιτούνται για την ταυτόχρονη δράση σε αποστολές θαλάσσιας ασφάλειας.

Όλοι οι εμπλεκόμενοι στην ασφάλεια της πολύπαθης περιοχής της Μεσογείου με κοινά συμφέροντα δεν πρέπει απλά να φιλοδοξούμε σε μια πολυεθνική Μόνιμη Δύναμη Κρούσεως. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια.

Ο κ. Δημήτρη Τσαϊλάς είναι Υποναυάρχου ε.α. ΠΝ

https://www.liberal.gr/apopsi/to-kleidi-gia-tin-tourkiki-epithetikotita-einai-ta-summachika-ethnika-sumferonta/271076?fbclid=IwAR1ZMmNnjR62yl5qoldVsHzfBnFwhrZZFTPHHjO_Qx_RY4AP_rklrPslGpI

Γιατί το Brexit δεν αλλάζει τίποτα για κανέναν

0
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα, παρά τις ιστορικές σχέσεις της με τη Βρετανία, συντάχθηκε πλήρως με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και υποστήριξε τις γραμμές διαπραγμάτευσης που χάραξε ο Μισέλ Μπαρνιέ.

Ελληνίδα διπλωμάτις με μεγάλη εμπειρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στους διεθνείς οργανισμούς έλεγε ψύχραιμα στους συνομιλητές της την επαύριον του δημοψηφίσματος για το Brexit τον Ιούνιο του 2016: «Η Βρετανία ήταν πάντοτε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση με opt-outs. Τώρα θα είναι έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση με opt-ins. Δηλαδή, το Brexit θα γίνει, αλλά στην πράξη δεν θα αλλάξει τίποτα». Σαράντα μήνες μετά και ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχασε δύο πρωθυπουργούς, τον Ντέιβιντ Κάμερον και την Τερέζα Μέι μέσα στη «μαύρη τρύπα του Brexit» κι ενώ το αρχαιότερο Κοινοβούλιο, η Βουλή των Κοινοτήτων, έφτασε σε ιστορικό αδιέξοδο λόγω της αδυναμίας του να σχηματίσει πλειοψηφία υπέρ μιας οποιαδήποτε μορφής Brexit, η Ελληνίδα διπλωμάτις αποδεικνύεται εύστοχη.

Η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ενωση συμφώνησαν προχθές ότι δεν θα αλλάξει σχεδόν τίποτα στις μεταξύ τους σχέσεις κατά τη μεταβατική περίοδο που θα διαρκέσει ώς το τέλος του 2020. Από εκεί και πέρα θα ισχύσει η νέα συμφωνία Ε.Ε. – Βρετανίας που θα αρχίσει να συζητείται από την 1η Νοεμβρίου 2019 και η οποία θα ορίσει τη νέα σχέση, η οποία προφανώς από άποψη πρακτικού αποτελέσματος, θα είναι σχεδόν ίδια με τη συμμετοχή στην Ενωση. Δηλαδή, για παράδειγμα, μετά το Brexit ένας Ευρωπαίος δεν θα μπορεί να εργαστεί με την ίδια ευκολία στη Βρετανία, αλλά οι βρετανικοί κλάδοι που θα χρειάζονται εργαζομένους από την Ευρώπη θα συνάπτουν ειδικές συμφωνίες με την Ε.Ε. και θα «απορροφούν» τον αριθμό εργαζομένων που χρειάζονται. Τελικώς, ο αριθμός εργαζομένων που π.χ. θα μετακινούνται στη Βρετανία το 2025 δύσκολα θα είναι μικρότερος από εκείνον που θα ήταν, αν δεν γινόταν το Brexit.

Ασφαλώς, αν η νέα συμφωνία δεν θα έχει ολοκληρωθεί ώς το τέλος του 2020, τότε προφανώς θα επεκταθεί η «μεταβατική συμφωνία», η ισχύς της οποίας θα ξεκινήσει μετά τις 31 Οκτωβρίου. Ολα αυτά βέβαια τελούν υπό την αίρεση ότι η Βουλή των Κοινοτήτων θα υπερψηφίσει αυτή τη «μεταβατική συμφωνία» που ο Βρετανός πρωθυπουργός συμφώνησε προχθές στη Σύνοδο Κορυφής, αλλά αν αυτό δεν συμβεί, τότε όλοι προεξοφλούν ότι ο Μπόρις Τζόνσον θα ζητήσει νέα παράταση της παραμονής της Βρετανίας στην Ε.Ε. προκειμένου να οδηγήσει τη χώρα του σε πρόωρες εκλογές με την ελπίδα ότι θα προκύψει μια νέα κοινοβουλευτική σύνθεση και θα αρθεί το αδιέξοδο. Εν μέσω όλων αυτών των εναλλακτικών σεναρίων, πρακτικά, για τους πολίτες, ένα είναι σίγουρο: ότι δεν αλλάζει τίποτα.

Η Ελλάδα, παρά τις ιστορικές σχέσεις της με τη Βρετανία, συντάχθηκε πλήρως με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και υποστήριξε τις γραμμές διαπραγμάτευσης που χάραξε ο Μισέλ Μπαρνιέ. Η Αθήνα φρόντισε παράλληλα ώστε να μην αλλάξει τίποτα για τους Βρετανούς που κατοικούν στην Ελλάδα.

Οπως έχει επισημάνει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο νόμος 4604/2019 διασφαλίζει ότι όσοι Βρετανοί ζουν στην Ελλάδα, αλλά και όσοι αποφασίσουν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα ώς το τέλος της μεταβατικής περιόδου, θα έχουν ίσα δικαιώματα με τους Ευρωπαίους πολίτες. Το ίδιο ισχύει και για τους Ελληνες (και όλους τους Ευρωπαίους) που ζουν στη Βρετανία ή θα μετακινηθούν στη Βρετανία την ίδια περίοδο. Μετά το 2021 και εφόσον ψηφιστεί από τη Βρετανία η άρση της ελεύθερης μετακίνησης, τότε κάθε Ευρωπαίος θα έχει το δικαίωμα να ταξιδεύει και να ζει στη Βρετανία χωρίς βίζα για τρεις μήνες κάθε εξάμηνο.

Πρακτικά, βίζα θα χρειάζονται μετά το 2021 μόνο όσοι θα επιθυμούν να ζήσουν και να εργαστούν στη Βρετανία, κάτι που προφανώς θα ρυθμίζεται εύκολα εφόσον θα υπάρχει σχετική ζήτηση στην αγορά εργασίας. Σε ό,τι αφορά τις εμπορικές σχέσεις, με βάση τα στοιχεία του 2018, η Ελλάδα εξάγει στη Βρετανία αγαθά αξίας 1,21 δισ. ευρώ, ενώ οι εισαγωγές ανέρχονται σε 1,36 δισ. ευρώ. Με βάση τη συμφωνία για τη μεταβατική περίοδο δεν θα επιβληθούν δασμοί, ενώ η νέα συμφωνία θα είναι ένας τύπος συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου. Με άλλα λόγια, εκ των πραγμάτων, το Brexit δεν αλλάζει τίποτα για κανέναν…

“Καθημερινή”

ΣΥΡΙΑ: Η απομόνωση των ΗΠΑ και οι προοπτικές του πολέμου.

2

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το πολεμικό μέτωπο στη Συρία περιπλέκεται. Γίνεται πολυπαραγοντικό, οπότε, περισσότερο απρόβλεπτο.  Οι παράγοντες που το επηρεάζουν είναι:  ΗΠΑ, Ρωσία, Συρία, Τουρκία, Ιράν, Κούρδοι, Ισραήλ Ε.Ε.

Ας ασχοληθούμε σήμερα με τις ΗΠΑ.

Ο Τράμπ, έπαιξε. Αλλοπρόσαλλα αλλά έπαιξε και παίζει. Με βάση την επανεκλογή του και τα επιχειρηματικά του συμφέροντα.  Η συλλογιστική του ήταν: Ικανοποιώ την Τουρκία που θέλει να εισβάλει στη Συρία. Αποσύρομαι και φέρνω αντιμέτωπους την Τουρκία με τη Ρωσία. Διότι η Ρωσία θα αντιδράσει, όπως και αντέδρασε. Η Ρωσία ήταν αδιανόητο να αφήσει την Τουρκία να υλοποιήσει το σχέδιό της για έλεγχο και σταδιακό εκτουρκισμό της Βόρειας Συρίας, με την εγκατάσταση 2 εκ προσφύγων από διάφορες περιοχές.

Αλλά, ο Πούτιν είναι ικανότερος σκακιστής και εξισορροπιστής. Δεν άφησε τον Τράμπ να χαρεί από την προσωρινή, ας πούμε, ικανοποίηση του στόχου του.  Στις κινήσεις στη σκακιέρα ο Τράμπ  προς το παρόν χάνει.

Ενώ ο Τράμπ πέτυχε να φέρει, αρχικά, τη Ρωσία και την Τουρκία σε δύσκολη θέση, αντιμετωπίζει- και δικαίως- σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας του και στο εξωτερικό με τους συμμάχους του. (Αν υπάρχουν σύμμαχοι για τον Τράμπ).

Τα προβλήματα αυτά που του δημιουργούν δημοσκοπικό- κι όχι μόνο- πρόβλημα τον αναγκάζουν να κάνει επιδιορθωτικές κινήσεις αλλά είναι χωρίς ειρμό. Ζητά από τον Ερντογάν αυτό που έπρεπε να απαιτήσει από την αρχή και, πλέον, δύσκολα θα μπορούσε να κάνει ο τούρκος πρόεδρος. Κατάπαυση πυρός και συνομιλίες με τους Κούρδους.

Η εγκατάλειψη των Κούρδων στις ορέξεις της Τουρκίας απαξιοί τις Ηνωμένες Πολιτείες ως παγκόσμια δύναμη. Όσο και αν μια ωμή αντίληψη λέει πως οι υπερδυνάμεις δεν λειτουργούν με συναισθηματισμό, στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για συναισθήματα. Κανείς δεν θα έχει εμπιστοσύνη στην Αμερική. Όπου προτείνει συνεργασίες θα υπάρχει μια επιφύλαξη μήπως οι συνεργαζόμενοι έχουν την τύχη των Κούρδων. Αυτή η απαξίωση των ΗΠΑ θα έχει καταλυτικές επιπτώσεις στις συνεργασίες που θέλει να δημιουργήσει ενόψει της μεγάλης αντιπαράθεσης με Κίνα και Ρωσία για την παγκόσμια ηγεμονία.

Ο Τράμπ, σέρνει τις ΗΠΑ από τη μύτη για να ικανοποιήσει, απολύτως, προσωπικά του συμφέροντα. Εκεί είναι που βρίσκεται εύκολα εκβιάσιμος από τον Ερντογάν και τον Πούτιν.

Αν και ο Τράμπ δεν πολυκαταλαβαίνει από τέτοια, δεν μπορεί να μην πάρει υπόψη του και την  «Παγίδα του Θουκυδίδη». Ότι, δηλαδή, αν του ξεφύγει η Τουρκία, τώρα, μετά δεν ελέγχεται. Οπότε, μια μη ελεγχόμενη Τουρκία ποια σημασία θα έχει σε ένα μελλοντικό σύστημα συμμαχιών των ΗΠΑ;

Έτσι, άρχισε να αντιδρά, δήθεν για παραβίαση ανθρωπιστικών αξιών εκ μέρους της Τουρκίας. Αναζητά ένα πρόσχημα για να επαναφέρει στην αμερικανική τάξη την Τουρκία του Ερντογάν. Αλλά, αυτό είναι δύσκολο. Οι αμερικανοί φαίνεται να μην έχουν διαβάσει καλά την Τουρκία. Οι Τούρκοι καταλαβαίνουν, μόνο, από σκληρή ισχύ. Τίποτε άλλο. Και υλοποιούν τον Εθνικό όρκο του 1920. Επανακατάληψη των εδαφών που έχασε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τις κυρώσεις σαν και αυτές που τους επιβλήθηκαν, τις αντιμετωπίζουν ως χάδι. Από την άλλη, η σκληρή αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Τουρκία θα διαρρήξει, εντελώς, τις σχέσεις τους. Και εδώ βρίσκεται το αμερικανικό αδιέξοδο.

Οι Ρώσοι μπορεί να ανέλαβαν ρόλο αλλά, ουσιαστικά, παρεμβλήθησαν, απλώς, μεταξύ των δυνάμεων του Άσσαντ και των τουρκικών για να μην αναμετρηθούν μεταξύ τους.

Με τους Τούρκους, είχε και έχει, ωστόσο, καλές σχέσεις ο Αμερικανός γεωπολιτικός αναλυτής Τζώρτζ Φρίντμαν, που, αν και θωρείται κάπως ξεπερασμένος, θα έχει τις συνδέσεις του με αμερικανικά κέντρα.

Ο Φρίντμαν έγραψε ένα άρθρο που δεν είναι σίγουρο ότι εκφράζει κέντρα διαμόρφωσης πολιτικής κοντά στον Τράμπ. Πάντως, προσπαθεί να δώσει θεωρητικοπολιτικές διαστάσεις στην, αλλοπρόσαλλη  πολιτική του αμερικανού προέδρου. Αν θέλετε του λέει πώς να κάνει αποδεκτή την πολιτική του σε ένα μέρος της αμερικανικής κοινωνίας που, πράγματι, θα τον προσέξει.

Ο Φρίντμαν θεωρεί πως στις ΗΠΑ λειτουργούν αυτήν τη στιγμή δύο μεγάλα κέντρα. Το ένα έχει συνδέσει την καριέρα του με τον 18χρονο Μακρύ Πόλεμο, όπως τον ονομάζει, στη Μέση Ανατολή.  Οι άνθρωποι αυτοί- κατά τον Φρίντμαν- δεν μπορούν να εγκαταλείψουν όλα όσα τόσα χρόνια τους κρατούσαν δεμένους σ αυτό που έκαναν. Και αντιδρούν σε οτιδήποτε επιχειρεί να τα ανατρέψει, όπως, η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία.

Η άλλη ομάδα θεωρεί πως το κύριο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Αμερική είναι η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Και γι αυτήν θα έρθει αντιμέτωπη με την Κίνα και τη Ρωσία και, δευτερευόντως, το Ιράν.

Οι ΗΠΑ πρέπει να ετοιμαστούν γι αυτήν τη σύγκρουση στα πεδία που θα δοθεί και να αναζητήσουν τους συμμάχους τους. Η Τουρκία είναι ένας τέτοιος ισχυρός σύμμαχος και γι αυτό δεν πρέπει να τη χάσουν προς χάριν των Κούρδων. Οι μεγάλες δυνάμεις, για τύπους όπως ο Φρίντμαν, δεν έχουν συναισθηματισμούς στην εξωτερική τους πολιτική. Με τους Κούρδους η Αμερική συμμάχησε όταν χρειαζόταν, θα το κάνει και πάλι αν χρειαστεί αλλά αν πρέπει αν τους εγκαταλείψει  για ένα μεγαλύτερο συμφέρον της θα το κάνει.

Δεν ξέρω αν αυτή η αντίληψη καθοδηγεί τον Τράμπ που πολλές φορές εμφανίζεται αλλοπρόσαλλος, αλλά αν επικρατήσει θα οδηγήσει τις ΗΠΑ σε ισχυρή δύναμη μεν,αλλά όχι υπερδύναμη. Θα την κάνει περιφερειακή δύναμη. Διότι, οι υπερδυνάμεις βρίσκονται και ασκούν πολιτική παντού. Δεν μπορούν να απέχουν από έναν γεωπολιτικό χώρο όπως η Μέση Ανατολή.

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Διπλωματία», μια απεχθής, για τον ελληνισμό προσωπικότητα, ο Χένρυ Κίσσιγκερ, γράφει: «Λες και υπάρχει κάποιος φυσικός νόμος, σε κάθε αιώνα αναδύεται μια χώρα που διαθέτει τη δύναμη, τη θέληση και την πνευματική και ηθική ορμή για να διαμορφώσει ολόκληρο το διεθνές σύστημα σύμφωνα με τις δικές της αξίες.

Το 17ο αιώνα η Γαλλία του καρδινάλιου Ρισελιέ εισήγαγε τη σύγχρονη προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις, με βάση το κράτος έθνος και κίνητρο το εθνικό συμφέρον ως υπέρτατο σκοπό της.

Το 18ο αιώνα η Μεγάλη Βρετανία ανέπτυξε την ιδέα της ισορροπίας των δυνάμεων που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή διπλωματία για τα επόμενα 200 χρόνια.

Το 19ο αιώνα η Αυστρία του Μέτερνιχ αναδόμησε τη Συμφωνία της Ευρώπης και η Γερμανία του Μπίσμαρκ τη διέλυσε για να αναπλάσει την ευρωπαϊκή διπλωματία σε ένα ψυχρό παιχνίδι πολιτικής ισχύος.

Τον 20ο αιώνα καμιά χώρα δεν έχει επηρεάσει τις διεθνείς σχέσεις τόσο αποφασιστικά και ταυτόχρονα με τόσο διφορούμενο τρόπο όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Το καινούριο στη νεοεμφανιζόμενη παγκόσμια τάξη είναι ότι για πρώτη φορά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν ούτε να αποτραβηχτούν από τον κόσμο ούτε να τον εξουσιάσουν.

Μια από τις νέες αναγκαιότητες είναι ότι ένας κόσμος που απαρτίζεται από αρκετά κράτη εφάμιλλης δύναμης θα πρέπει να στηρίξει την τάξη του σε κάποια έννοια ισορροπίας, μια ιδέα που δεν έκανε ποτέ τις ΗΠΑ να νοιώθουν άνετα».

Αλλά ο Κίσσιγκερ είναι εύστοχος και στην περιγραφή δύο άλλων τάσεων.

«Οι ιδιοτυπίες της Αμερικής σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της έχουν προκαλέσει δύο αντιφατικές ιδιότητες στην εξωτερική της πολιτική.

Η πρώτη είναι η άποψη ότι η Αμερική υπηρετεί καλύτερα τις αξίες της με το να τελειοποιεί τη δημοκρατία στο εσωτερικό της, λειτουργώντας κατ αυτόν τον τρόπο σαν φάρος για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Η δεύτερη ότι οι αξίες της Αμερικής της επιβάλλουν την υποχρέωση να εκστρατεύει γι αυτές σαν σταυροφόρος σε όλο τον κόσμο.

…Ο αμερικανικός τρόπος σκέψης αμφιταλαντευόταν  μεταξύ απομονωτισμού και δέσμευσης, αν και από τέλος του Β! Παγκοσμίου Πολέμου έχει υπερισχύσει η πραγματικότητα της αλληλεξάρτησης».

Είναι λογικό να μην μπορούσε, ακόμη και ο Κίσσιγκερ να φανταστεί πως η Αμερική θα εξέλεγε πρόεδρο κάποιον σαν τον Τράμπ ο οποίος θα επέλεγε την πολιτική της απομόνωσης.

Αλλά η πολιτική αυτή θα είναι καταστροφική για τις ΗΠΑ σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει κάνει τον κόσμο ολόκληρο σαν ένα χωριό.

Όχι για κανέναν άλλο αλλά για τον εαυτό τους, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποχωρήσουν από καμιά περιοχή του κόσμου.

Με την πολιτική Τράμπ δεν μπορούν να διαχειριστούν αυτήν την διεθνή παρουσία.

Η συριακή σκακιέρα θα δείξει αν είναι σε θέση να διαμορφώσουν μια παγκόσμια πολιτική ή θα ακολουθήσουν το δρόμο της απομόνωσης που θα τις οδηγήσουν στην υποβάθμιση ως παγκόσμιας δύναμης.

Αλλά, αν αυτή θα είναι η επιλογή της Ουάσιγκτον, ο Δυτικός κόσμος θα πρέπει να αναζητήσει μια νέα ισορροπία.

Προς το παρόν, κανείς δεν είναι σε θέση να οδηγήσει σ αυτήν τη νέα ισορροπία. Και ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα γίνει με πόλεμο, όπως, δυστυχώς, έχει υπαγορεύσει η ιστορία.

 

 

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Στοχαστές στην υπηρεσία της βαρβαρότητας χθες, σήμερα και …

0

του Rafael Poch de Feliu.

Τα βραβεία Νόμπελ λογοτεχνίας – ας μην μιλήσουμε για αυτό της ειρήνης – ήταν πάντα αμφιλεγόμενα και πολιτικοποιημένα. Πριν λίγα χρόνια, το λογοτεχνικό βραβείο απονεμήθηκε στον Πατρίκ Μοντιανό, συγγραφέα ενός μοναδικού μυθιστορήματος που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά σε όλο το έργο του. Το 2010, απονεμήθηκε στον Mάριο Βάργκας Λιόσα, έναν σπουδαίο συγγραφέα ο οποίος, παραδόξως, έγινε μέτριος (και μάλιστα αντιγραφέας, βλέπε το άρθρο του Eνρίκε Σερμπέτο σχετικά με τη “Γιορτή του Τράγου“), και πιο αντιδραστικός. Το 2016, υπήρξε το αστείο με τον Μπομπ Ντύλαν ως μεγάλο συγγραφέα …

Γιούργκεν Χάμπερμπας, προσωποποίηση της «επίγειας, ψυχικής, δαιμονιώδους σοφίας» (Καθολική επιστολή Ιακώβου, Γ-15) : οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ ήταν το άλμα προς την «παγκόσμια κοινωνία των πολιτών»!!!

Πολιτικά, είναι αρκετά συνηθισμένο να επιβραβεύονται οι συγγραφείς που επικρίνουν τις κυβερνήσεις των αντιδραστικών χωρών, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι μη διαφωνούντες συγγραφείς από αυτές τις χώρες έχουν πρόσβαση στον τίτλο, όπως συνέβη με τον Mo Γιαν το 2012. Με βάση όλα αυτά είναι διπλό αξιοσημείωτο ότι το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε φέτος στον Αυστριακό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Πέτερ Χάντκε.

Όχι μόνο Χάντκε το υπεράξιζε αυτό το βραβείο, αλλά από τη δεκαετία του 90, περιλαμβάνεται στον κατάλογο των συγγραφέων-φορέων της πανούκλας, μια περίπτωση που είχε πείσει όλους, και πρώτα τον ίδιο το συγγραφέα, ότι δεν θα βραβευτεί ποτέ. Αυτό οφείλεται στο ότι ο Χάντκε δικαίως επέκρινε την επίθεση των Δυτικών ΜΜΕ κατά της Σερβίας, η οποία προετοίμασε τους πολέμους στη Βοσνία (1992-1995) και το Κοσσυφοπέδιο (1999). Χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε ότι οι βόμβες του Χαβιέ Σολάνα, όπως τις παρουσίαζε ο Τζέιμι Σί, ήταν απαραίτητες και ανθρωπιστικές, ότι η, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, επιθετικότητα του ΝΑΤΟ ήταν να αποτρέψει τη γενοκτονία.

Χθες…

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δημοσίευση, τον Ιανουάριο του 1999, του σημαντικού κειμένου Gerechtigkeit für Serbien («Δικαιοσύνη για τη Σερβία») ήταν το λογοτεχνικό σκάνδαλο του έτους στο γερμανόφωνο κόσμο. Κάτι παρόμοιο συνέβη με τον Ρεζί Ντεμπραί στη Γαλλία, με την “Επιστολή του ταξιδιώτη προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας” (1999). Μαύρα πρόβατα στο ολόασπρο κοπάδι. Φάλτσα  στην πειθαρχημένη και αγελαία ορχήστρα.

Παρόμοιοι αλλά διαφορετικοί. Επειδή τα Καινούρια Σκυλιά – φύλακες που επιτέθηκαν στον Ντεμπραί στη Γαλλία ήταν οι συνηθισμένοι κλόουν της παρισινής Δεξιάς, ο Aλαίν Φινκελκρότ, ο Αντρέ Γκλυξμάν, ο Μπερνάρ-Ανρύ Λεβύ και άλλοι, ενώ οι απολογητές του πολέμου στη Γερμανία, οι οποίοι δυσφήμησαν τον Χάντκε ήταν άνθρωποι μεγαλύτερης κατηγορίας, ο Γιούργκεν Χάμπερμπας, ο οποίος περιγράφεται συχνά ως “ο κορυφαίος Γερμανός φιλόσοφος εν ζωή”, ο Χανς Μάγνους Ενζενζμπέργκερ ή ο Πέτερ Σνάιντερ. Ο Χάμπερμας είδε την επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία ως “άλμα στο δρόμο που οδηγεί από το κλασικό διεθνές δίκαιο των κρατών στο κοσμοπολίτικο δίκαιο μιας παγκόσμιας κοινωνίας των πολιτών“. Ελλείψει οργάνων επιφορτισμένων με τη διατήρηση της παγκόσμιας τάξης, το ΝΑΤΟ έπρεπε να λειτουργήσει ως “εργαλείο ενός ανώτερου νόμου”.

Ο Πέτρε Χάντκε βαπτίστηκε Ορθόδοξος όταν σύσσωμη η Δύση κεραυνοβολούσε την ορθοδοξία ως «μήτρα του εθνικισμού και της βαρβαρότητας» των Σέρβων.

Το κείμενο του Χάντκε βασίζεται σε ένα ταξίδι που ο συγγραφέας έκανε με φίλους τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1995 σε όλη τη Σερβία. Ο στόχος του ήταν να πει την αλήθεια για τη Σερβία και τη σύγκρουση. “Όταν οι εγκληματίες του ΝΑΤΟ βομβαρδίζουν τη χώρα, η θέση μου είναι με τη Σερβία“, ανέφερε σε ένα πλαίσιο κυριαρχούμενο από τις μονομερείς κατηγορίες και τις πιο σοβαρές στρεβλώσεις των μέσων ενημέρωσης.

Ο Χάντκε επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία το 1999, όταν οι βόμβες έπεφταν κατά τον λεγόμενο  πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου και δημοσίευσε τις σημειώσεις του “Unter Tränen Fragend” (Ρωτώντας με δάκρυα). Πιστός καθολικός, ανακοίνωσε ότι εγκατέλειπε την «σημερινή Εκκλησία» σε ένδειξη διαμαρτυρίας, διότι στο Αναστάσιμο μήνυμά του ο Πάπας δεν καταδίκαζε «τη μαζική επίθεση του ΝΑΤΟ σε μια μικρή χώρα». Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Χάγη και έγραψε… απαράδεκτα κείμενα γι ‘αυτόν.

Για την κατανόησή του έναντι του Μιλόσεβιτς, ο Χάντκε παρομοιάστηκε με τον Eζρα Πάουντ για το εγκώμιό του στον Mουσολίνι και με τον Λουί-Φερντινάν Σελίν, αυτόν τον τεράστιο συγγραφέα που ήταν οπαδός του Χίτλερ, εξισώνοντας ανόμοιες στάσεις, καταστάσεις και χαρακτήρες. Όπως έγραψε πριν από λίγα χρόνια ο ιστορικός Kurt Gritsch στο περιοδικό Hintergrund, «το κίνητρο του Χάντκε ήταν ελάχιστα κατανοητό από την άλλη πλευρά: αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία και η ακεραιότητά του». Για να μη χρησιμοποιήσουμε βαρύτερους χαρακτηρισμούς.

Αυτό που συνέβη ήταν ένας λυντσάρισμα, ιδιαίτερα εξωφρενικό όταν οι δήμιοι του θύματος μιλούν γερμανικά, πράγμα που συνδέεται αναπόφευκτα με σκύλους και συρματοπλέγματα. Τον χαρακτήρισαν «αρνητιστή», «χρήσιμο ηλίθιο» κλπ. και όλα αυτά για να δικαιολογήσουν το εξωφρενικό: την πρώτη συμμετοχή της Γερμανίας σε πόλεμο μετά τον Χίτλερ [σ.τ.μ.: κατά παράβαση του γερμανικού Συντάγματος, που απαγορεύει την αποστολή στρατευμάτων εκτός συνόρων]. Η Γαλλία είναι διαφορετική περίπτωση.

Σήμερα…

Ο Χάμπερμας έλαβε το Βραβείο Ειρήνης από τους Γερμανούς βιβλιοπώλες το 2001. Στον Χάντκε απονεμήθηκε το 2006 το βραβείο Χάινριχ Χάινε, αλλά ο Δήμος του Ντίσελντορφ διαμαρτυρήθηκε, υπενθυμίζοντας την «φιλοσερβική στάση του συγγραφέα» και ο Πρόεδρος της Περιφέρειας Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Γιούργκεν Ρούτγκερς, δήλωσε ότι είναι ανάξιος αυτού του βραβείου “αυτός που σχετικοποίησε το Ολοκαύτωμα”.

Βόλφγκανγκ Ισινγκερ, εκπρόσωπος της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου το 2007, οι οποίες κατέληξαν στη δήλωση της ανεξαρτητοποίησής του, με την οποία καταργήθηκε το απαράβατο των εθνικών συνόρων!

Αυτές οι ανέντιμες κατηγορίες και μομφές συνεχίστηκαν μέχρι σήμερα και έχουν επανέλθει με την ευκαιρία της απονομής του βραβείου Νόμπελ της λογοτεχνίας.

“Κανείς δεν μετέτρεψε τις σφαγές, τον πόλεμο και τα δεινά στα Βαλκάνια σε τόσο ελεεινή μικροπρέπεια όσο ο Πέτερ Χάντκε· για τα θύματα, η απόφαση της Στοκχόλμης κρύβει ένα καταστροφικό μήνυμα“, έγραψε η Frankfurter Allgemeine Zeitung, πριν λίγες μέρες.

‘’Η Γερμανία βρισκόταν σε πόλεμο με τον Μιλόσεβιτς για πολύ καλούς ανθρωπιστικούς λόγους· ας μη τιμούμε σήμερα τους απολογητές του δικτάτορα“, ρωτά ο πρεσβευτής και εκπρόσωπος του γερμανικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος Wolfgang Ischinger στο Tagespiegel.

Οι ίδιοι άνθρωποι που χάλκευσαν την έκθεση για τη Γιουγκοσλαβία, για την οποία έχουμε τώρα πιο ολοκληρωμένη και πιο αντικειμενική εικόνα, συνεχίζουν να χειραγωγούν και να στρεβλώνουν. Για μία ακόμα φορά, το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας τους έκοψε το δρόμο.

Πηγή : El acoso a Peter Handke

Γενοκτονία στο Κοσσυφοπέδιο: Το μεγαλύτερο ψέμα!

(Αναδημοσίευση από Ανιχνεύσεις)

Αρθρο των Serge Halimi & Pierre Rimbert  στη Monde Diplomatique

Πριν από είκοσι χρόνια, στις 24 Μαρτίου 1999, δεκατρία κράτη μέλη του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας και της Γερμανίας [σσ. και της Ελλάδος, να μην το ξεχνούμε], βομβάρδιζαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Ο πόλεμος αυτός διήρκεσε εβδομήντα οκτώ ημέρες και τροφοδοτείται με ψεύδη των μέσων ενημέρωσης με στόχο την ευθυγράμμιση της κοινής γνώμης των δυτικών πληθυσμών με την άποψη των στρατιωτικών επιτελείων. Οι Σέρβοι διαπράττουν «γενοκτονία», «παίζουν ποδόσφαιρο με κομμένα κεφάλια, κομματιάζουν πτώματα, αποσπούν τα έμβρυα νεκρών εγκύων γυναικών και τα ψήνουν», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, ο Σοσιαλδημοκράτης Ρούντολφ Σάρπινγκ, του οποίου οι δηλώσεις αναπαράγονταν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης· δολοφόνησαν «100.000 έως 500.000 ανθρώπους» (TF1 [κανάλι], 20 Απριλίου 1999), αποτέφρωσαν τα θύματά τους σε «φούρνους, όμοιους με αυτούς του Άουσβιτς» (The Daily Mirror, 7 Ιουλίου). Μία προς μία, οι ψευδείς πληροφορίες θα καταρρεύσουν – αλλά μετά το τέλος της σύγκρουσης – κυρίως από την έρευνα του Αμερικανικού δημοσιογράφου Daniel Pearl (The Wall Street Journal, 31 Δεκεμβρίου 1999).

Ακριβώς όπως θα ξεφουσκώσει ένας από τους πιο εντυπωσιακούς χειρισμούς του τέλους του 20ου αιώνα: το σχέδιο Potkova («Πέταλο»), ένα έγγραφο που υποτίθεται ότι αποδεικνύει ότι οι Σέρβοι είχαν προγραμματίσει την «εθνοκάθαρση» του Κοσσυφοπεδίου. Η διάδοσή του από τη Γερμανία, τον Απρίλιο του 1999, χρησίμευσε ως πρόσχημα για την εντατικοποίηση των βομβιστικών επιθέσεων. Μακριά από το να είναι παρανοϊκοί χρήστες του Διαδικτύου, οι κύριοι παραπληροφοριοδότες ήταν οι δυτικές κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ και τα πιο σεβαστά μέσα ενημέρωσης.

Το …τσίγκινο «Πέταλο»

Μεταξύ αυτών, η Le Monde, μια εφημερίδα της οποίας οι θέσεις χρησιμεύουν ως αναφορά στον υπόλοιπο γαλλικό χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η σύνταξή της, υπό τον Edwy Plenel, παραδέχεται ότι “είναι υπέρ της επέμβασης”. Στην πρώτη σελίδα της έκδοσης της 8ης Απριλίου 1999, ένα άρθρο του Daniel Vernet αναγγέλλει: «Το σχέδιο “Πέταλο” που προβλέπει την απέλαση των Κοσοβάρων». Ο δημοσιογράφος επαναλαμβάνει τις πληροφορίες που ανακοινώθηκαν την προηγούμενη ημέρα από τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Joschka Fischer. Αυτό το “σχέδιο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου που περιγράφει λεπτομερώς την πολιτική εθνοκάθαρσης που εφαρμόζεται στο Κοσσυφοπέδιο (…) φέρει τον κωδικό “Πέταλο”, πιθανόν να συμβολίζει τη λαβή στον αλβανικό πληθυσμό”, γράφει ο Vernet, για τον οποίο η υπόθεση “φαίνεται να προκαλεί ελάχιστες αμφιβολίες”.

Δύο μέρες αργότερα, η καθημερινή εφημερίδα επανέρχεται φαρδιά-πλατειά στην πρώτη σελίδα: “Πώς ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ετοίμασε την εθνοκάθαρση”. “Το Σερβικό σχέδιο” Potkova” προέβλεπε την βίαιη έξοδο των Κοσοβάρων από τον Οκτώβριο του 1998. Συνέχισε να εφαρμόζεται και κατά τις διαπραγματεύσεις του Rambouillet.» Η Le Monde επικαλείται ένα “στρατιωτικό έγγραφο της Σερβίας” και επαναλαμβάνει και πάλι τους ισχυρισμούς των Γερμανών αξιωματούχων, σε βαθμό να αναπαράγει στην ολότητά της μια περίληψη – αυτό που ονομάζουμε σήμερα “γλωσσικά στοιχεία’’ – που διανεμήθηκε στους δημοσιογράφους από τον Γενικό Επιθεωρητή του Γερμανικού Στρατού. Το Βερολίνο έκτοτε προσπαθεί να δικαιολογήσει σε μια μάλλον ειρηνιστική κοινή γνώμη τον πρώτο πόλεμο που διεξήγαγε η Bundeswehr από το 1945, επιπλέον εναντίον μίας χώρας την οποία κατείχε πενήντα χρόνια νωρίτερα με τη Wehrmacht.

Αλλά αυτό το σχέδιο είναι πλαστό: δεν προέρχεται από τις σερβικές αρχές, αλλά κατασκευάστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας, η οποία το διοχέτευσε στους Γερμανούς με σκοπό να μπει στο ΝΑΤΟ. Το μυστικό θα αποκαλυφθεί στις 10 Ιανουαρίου 2000 από το εβδομαδιαίο Der Spiegel και θα επιβεβαιωθεί δώδεκα χρόνια αργότερα από τον πρώην Βούλγαρο Υπουργό Εξωτερικών. Εκ των υστέρων, το έγγραφο θα έπρεπε να είχε προκαλέσει ακόμα περισσότερη υποψία μιας και το “Πέταλο” λέγεται potkovica στα σερβικά, και όχι potkova, όπως επεσήμανε στις 15 Απριλίου 1999 ο Γερμανός βουλευτής Gregor Gysi στη Bundestag. Τον Μάρτιο του 2000, ο Γερμανός Ταξίαρχος Heinz Loquai εκφράζει σε ένα βιβλίο τις «αμφιβολίες του για την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου»· η έρευνά του υποχρεώνει τον κ. Scharping να παραδεχτεί ότι δεν διαθέτει αντίγραφο του πρωτότυπου “σχεδίου”. Ταυτόχρονα, ο εκπρόσωπος Τύπου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία περιγράφει τα στοιχεία του λεγόμενου σχεδίου ως “υλικό ελάχιστα αποδεικτικό” (Hamburger Abendblatt, 24 Μαρτίου 2000)· και η εισαγγελέας Κάρλα Ντελ Πόντε δεν θα το αναφέρει καν στο κατηγορητήριο του Μιλόσεβιτς το 1999 και πάλι το 2001.

“Ο πόλεμος,” εξήγησε ο Plenel λίγο μετά την έναρξη του βομβαρδισμού, “είναι η πιο τρελή πρόκληση για τη δημοσιογραφία. Εκεί αποδεικνύει την αξιοπιστία ή την εντιμότητά της. Ο ερευνητής δεν επανήλθε ποτέ σε αυτό το μεγάλο χάσμα με την «αγάπη των μικρών αληθινών γεγονότων» που διακηρύσσει στο βιβλίο του – λιβελογράφημα υπέρ της επέμβασης του ΝΑΤΟ. Η Le Monde θα θυμίσει ξανά το ψεύδος, αλλά σαν να το είχε αντιμετωπίσει πάντοτε με προσοχή: «Το «Πέταλο» παραμένει ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο έγγραφο, του οποίου η εγκυρότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ» (16 Φεβρουαρίου 2002). Ειδικοί των Βαλκανίων, οι δημοσιογράφοι  Jean- Arnault Dérens και Laurent Geslin χαρακτηρίζουν από την πλευρά τους το σχέδιο Potkova «αρχέτυπο ψευδών ειδήσεων που εξέδιδαν οι  δυτικοί στρατοί, αναπαραγόμενες από όλες τις  μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες».

Ο εορτασμός μιας επετείου δεν θα δικαιολογούσε την επιστροφή μας σε αυτό το θέμα. Αλλά μερικές από τις συνέπειές του εξακολουθούν να βαρύνουν τη διεθνή ζωή. Ηταν ο πρώτος πόλεμος που το ΝΑΤΟ, από τη δημιουργία του το 1949, επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κράτος που δεν απειλούσε κανένα από τα μέλη του. Επικαλέστηκε ένα ανθρωπιστικό κίνητρο και ενήργησε χωρίς εντολή των Ηνωμένων Εθνών. Ένα τέτοιο προηγούμενο εξυπηρέτησε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003 κατά τη στιγμή της εισβολής του στο Ιράκ, η οποία βοηθήθηκε και πάλι από μια εκστρατεία μαζικής παραπληροφόρησης. Λίγα χρόνια αργότερα, η διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, τον Φεβρουάριο του 2008, θα υπονόμευε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. Και η Ρωσία θα βασιζόταν σε αυτήν την ανεξαρτησία όταν, τον Αύγουστο του 2008, αναγνώρισε εκείνες της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, δύο εδάφη που αποσχίστηκαν από τη Γεωργία. Και στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 2014, όταν θα προσαρτούσε την Κριμαία.

Από τη στιγμή που ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο διεξήχθη από μια πλειοψηφία  «αριστερών» κυβερνήσεων [σσ.Πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Κώστας Σημίτης, υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου και υπουργός Εθνικής Αμυνας ο Ακης Τσοχατζόπουλος, να μη το ξεχνούμε] και υποστηρίχθηκε από τα περισσότερα συντηρητικά κόμματα, κανείς δεν είχε ενδιαφέρον να διερευνήσει τις επίσημες πλαστογραφίες. Και είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί οι δημοσιογράφοι που έχουν εμμονή με τις ψευδείς ειδήσεις προτιμούν να κοιτάζουν αλλού.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.monde-diplomatique.fr/2019/04/HALIMI/59723

 

Από τον Τραμπ και τον Ερντογάν στην κβαντική Ελλάδα

0

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Αν δεν υπήρχε η τραγωδία της απώλειας ανθρώπινων ζωών και της αποκάλυψης –για άλλη μια φορά– της τουρκικής βαρβαρότητας, θα παρακολουθούσαμε μια ενδιαφέρουσα επιθεώρηση με πολύ γέλιο. Θα τα είχε όλα: την κωμωδία των αλλοπρόσαλλων δηλώσεων Τραμπ και Ερντογάν που παραπέμπουν σε ανθρώπους που χρήζουν ιδιαίτερης παρακολούθησης, την τραγωδία μιας χώρας όπως η Ελλάδα που νομίζει πως παρακολουθεί πολεμική ταινία στον ελληνικό κινηματογράφο των χρόνων της δικτατορίας, αλλά και την ύβριν των ηγετών Τουρκίας και ΗΠΑ, πρωτίστως, αλλά και άλλων δυνάμεων που εμπλέκονται στο συριακό δράμα.

Για τις ΗΠΑ είναι ατύχημα να έχουν σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή πρόεδρο με τα χαρακτηριστικά του Τραμπ.

Την ώρα που στέλνει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησής του και τον υπουργό των Εξωτερικών στην Άγκυρα για συνομιλίες, δίνει στη δημοσιότητα επιστολή του στον Τούρκο πρόεδρο στην οποία τον αποκαλεί ανόητο. Η πληρωμένη απάντηση του Ερντογάν ήρθε αμέσως: «Πέταξα την επιστολή στο καλάθι των αχρήστων».

Αυτός είναι ένας διάλογος ηγετών από τους οποίους εξαρτάται η ειρήνη στην περιοχή. Πιο χαμηλά δεν γίνεται. Ή μάλλον γίνεται, αν ο Τραμπ επανεκλεγεί.

Η επίσκεψη Πενς και Πομπέο στην Άγκυρα κατέληξε σε συμφωνία. Όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν πως κερδισμένος από τη συμφωνία είναι ο Ερντογάν.

Η Τουρκία, πράγματι, ικανοποίησε τα περισσότερα, αν όχι όλα, από όσα επεδίωκε:

  • Καταρχάς, όλο το πνεύμα και το γράμμα της Συμφωνίας (άρθρα 2, 5, 7, 10, 11) προβλέπουν την παραμονή της Τουρκίας στα εδάφη όπου εισέβαλε.
  • Οι Κούρδοι θα αποσυρθούν σε βάθος 32 χιλιομέτρων από τα σύνορα (άρθρο 9. Τα 32 χλμ δεν αναφέρονται ρητά).
  • Για να αποσυρθούν, οι επιχειρήσεις θα σταματήσουν 120 ώρες (άρθρο 11).
  • Η ασφαλής ζώνη θα επιβληθεί κατά κύριο λόγο από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (The safe zone will be primarily enforced by the Turkish Armed Forces). Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; (άρθρο 10)
  • Θα συλλεγούν τα βαρέα όπλα του YPG (κάτι που δήλωσε ο Τραμπ ότι θα έπρεπε να κάνουν οι Αμερικανοί) και θα καταστραφούν οι οχυρώσεις τους. (άρθρο 9).
  • Την υπόθεση του ISIS αναλαμβάνουν Τουρκία και ΗΠΑ (άρθρο 5).
  • Η Τουρκία ανέλαβε ορισμένες ανθρωπιστικές υποχρεώσεις, αλλά ανθρωπισμός και Τουρκία είναι έννοιες αντίθετες (άρθρα 3, 4, 5, 7, 8).

Σε όλα όσα περιγράφονται παραπάνω, η Συμφωνία είναι σαφής. Τα μέρη, πάντα, δεσμεύονται από το γραπτό μέρος των Συμφωνιών. Τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα.

Ο πόλεμος είναι τραγωδία. Το απόλυτο κακό. Καταλαβαίνω τους Κούρδους να θέλουν να σώσουν τις ζωές τους και όσα δημιούργησαν στη Βόρεια Συρία. Αλλά αν επρόκειτο να αποδεχθούν όσα συμφωνήθηκαν γιατί δεν αποσύρονταν από τις περιοχές πριν εισβάλει η Τουρκία; Θα είχαν σωθεί τόσοι άνθρωποι.

Το βασικό ερώτημα είναι αν οι ΗΠΑ έχουν πολιτική ή ολόκληρο το σύστημα έχει αφεθεί στα χέρια ενός ιδιοτελούς προέδρου. Είναι αδύνατον να πιστέψει η ανθρωπότητα ότι οι τύχες της εξαρτώνται από τη βούληση ενός μόνο ανθρώπου, και την κατάσταση της υγείας του.

Οι Ρώσοι εδραιώνονται σε μια περιοχή σημαντικού ενδιαφέροντος ως η κυρίαρχη δύναμη. Και οι ΗΠΑ αποχωρούν με μια λογική που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα προσωπικά συμφέροντα του προέδρου τους και όχι τα εθνικά αμερικανικά συμφέροντα.

Τα όσα λέει ο Ερντογάν ότι στοχεύει με την εισβολή είναι προφάσεις που κρύβουν τον πραγματικό στόχο. Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος; Αμφισβήτηση της Λοζάνης και επέκταση του τουρκικού ελέγχου σε περιοχές που ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι ο γνωστός ως «Τουρκικός Εθνικός Όρκος» του 1920 για σταδιακή κατάκτηση απολεσθέντων περιοχών (Κιρκούκ, Χαλέπι, Μοσούλη, Θεσσαλονίκη), όπως απεικονίζονται στο χάρτη που βρίσκεται αναρτημένος στο γραφείο του υπουργού άμυνας της χώρας Χουλουσί Ακάρ.

Είναι τέτοια η παθιασμένη επιθυμία του Ερντογάν και της ομάδας που τον ακολουθεί να πετύχουν τους μαξιμαλιστικούς στόχους τους, τέτοια η υπέρμετρη φιλοδοξία τους που τους οδηγούν στην ύβριν. Και την ύβριν την τιμωρούν οι Θεοί.

Αδιαφορώντας για τους πάντες, ο Ερντογάν σπέρνει το θάνατο στη Συρία. Βρίσκεται σε παράκρουση. Η μακρόχρονη εξουσία τον έκανε να συμπεριφέρεται σαν μαινάδα σε έκσταση. Είναι αλαζόνας και το διακηρύττει. Θα έρθει η ώρα που θα πληρώσει το ακριβό τίμημα. Οι αρχαιοελληνικές τραγωδίες πέρασαν στην ιστορία της ανθρωπότητας για τη δικαίωσή τους.

Σε βακχική έκσταση βρίσκεται και ο Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος είναι αδύνατον να αντιληφθεί κανείς τι θέλει. Ασχολείται με σύνθετα ζητήματα τα οποία αγνοεί, έχει ευνουχίσει το όποιο επιτελείο του απέμεινε, και δείχνει άνθρωπο σε παράκρουση.

Την κατάστασή του επιδείνωσε η υπερψήφιση ψηφίσματος από την αμερικανική Βουλή που καταδικάζει την αποχώρηση των αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία, το οποίο ψήφισαν και 129 βουλευτές του κόμματός του. Οι Αμερικανοί βουλευτές δεν ψηφίζουν επειδή διάβασαν εφημερίδες. Κάποια λόμπι που ενοχλήθηκαν από την πολιτική του Τραμπ δραστηριοποιήθηκαν και φρόντισαν να του μεταφέρουν τη δυσαρέσκειά τους.

Όλα αυτά, όμως, μας ενδιαφέρουν και ως Ελλάδα, η οποία στο θέμα της ασφάλειάς της μοιάζει με καράβι αφημένο στο πέλαγος. Η βασική επωδός της είναι η στρατηγική ψυχραιμία, που μάλλον πρέπει να σημαίνει πως δεν κάνουμε τίποτε και περιμένουμε.

Η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας και δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται έτσι. Κάτι πολύ σοβαρό πρέπει να γίνει. Καλές οι συμμαχίες και οι συνεργασίες, αλλά την κρίσιμη ώρα θα πρέπει να μπορεί να προβάλλει μόνη της σκληρή αποτρεπτική ισχύ. Και στο παραδοσιακό στρατιωτικό μέτωπο και στα μέτωπα που διαμόρφωσαν οι νέες τεχνολογίες.

Και κάτι τελευταίο. Με ευθύνη βεβαίως της ηγεσίας του, ο τουρκικός λαός δείχνει ακραίως επιθετικά εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Κάποιο μήνυμα θα πρέπει να σταλεί από τη διεθνή κοινότητα.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΡΟΝ

2

Δεν συμφωνώ με τον Μακρόν και το βέτο του κατά της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. με Τίρανα και Σκόπια. Διότι:
-Ναι μεν οι χώρες είναι ανέτοιμες αλλά οι διαπραγματεύσεις μπορούν να κρατήσουν όσα χρόνια χρειάζεται για να ετοιμαστούν.
-Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις είναι η καλύτερη μέθοδος για να προσαρμοστούν οι χώρες αυτές στο κεκτημένο της Ε.Ε. και να αποκτήσουν ευρωπαϊκή νοοτροπία.
-Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις είναι ο καλύτερος τρόπος για να λυθούν γειτονικές εκκρεμότητες ή άλλα εκκρεμή ζητήματα των χωρών αυτών με τους γείτονές τους ή με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
-Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις δίνουν ελπίδα στους λαούς ότι κάτι καλύτερο θα υπάρξει στο τέλος και έτσι τους κρατούν δεσμευμένους σε μια ευρωπαϊκή αξιακή αντίληψη. Αυτό που τα αποδομητάκια λένε πως δεν υπάρχει.
-Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις καθιστούν την Ε.Ε. κυρίαρχη στο πολιτικογεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής. Και δυσκολεύουν να το ελέγχουν άλλες δυνάμεις, μηδέ της Τουρκίας εξαιρουμένης.
-Σε ότ αφορά τους δικούς μας Έλληνες που είναι κατά της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αυτές είναι που μπορεί να λύσουν προβλήματα της ελληνικής μειονότητας στη Αλβανία ή εκκρεμή ζητήματα με τα Σκόπια.

Kurdish group PKK pens open letter rebuking Trump’s comparison to ISIS

0
Kurdish group PKK pens open letter rebuking Trump's comparison to ISIS
© Reuters/NDN

The Kurdistan Workers’ Party (PKK), which is designated as a terrorist group by both the U.S. and Turkey, penned an open letter in English rebuking President Trump‘s comparison of the group to ISIS amid a fight between Kurds and Turkish forces in northern Syria.

The PKK said in Friday’s letter that it “refused comparisons” to ISIS after Trump said at a press conference on Wednesday that the Kurds were “no angels” and that the PKK is likely “more of a terrorist threat” than ISIS.

“We refuse comparisons being made between our movement and the inhumane thugs of ISIS,” the PKK’s Foreign Relations Committee wrote in the letter.

“We are not guilty of terrorism; we are victims of state terrorism. But we are guilty of defending our people. We believe that the American people will be able to judge for themselves who the dangerous terrorists of this world are,” the group added.

The PKK has been in armed conflict with Ankara for decades as part of an anti-Turkish insurgency to establish an independent Kurdish state. Turkey has accused the PKK and People’s Protection Units (YPG), which is fighting against Ankara in Syria and allied with the U.S. against ISIS, of being linked.

The letter comes amid a fragile five-day cease-fire in northeastern Syria that calls for Turkey to cease its military operations for 120 hours to allow Kurds in the area to withdraw from a designated safe zone along the Turkish and Syrian border.

The deal, brokered by Vice President Pence and Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, was panned by critics who said the ceasefire essentially allows Turkey to continue its offensive after five days while forcing Kurds to retreat.

Reports have already emerged of fighting in the border region of Syria.

Trump, who drew criticism that he greenlighted Turkey’s offensive by withdrawing U.S. troops from northeastern Syria, sparked rebukes for his comments about the PKK, with former Obama national security adviser Susan Rice on Wednesday calling him a “total sell-out.”

The PKK suggested it did not deserve the criticism, arguing it is committed to human rights.

“The PKK has never targeted the U.S. or any other country,” the group wrote. “We have never shied away from the negotiating table to solve this conflict peacefully and politically. As a matter of fact, we have declared no less than eight ceasefires since 1993 to pave the way for negotiations. The PKK’s political project is founded on basic human rights and liberties, gender liberation, religious pluralism and ecological rights.”

https://thehill.com/policy/international/middle-east-north-africa/466537-pkk-pens-open-letter-in-english-to-american

Brexit: το μη χείρον βέλτιστον

0
PETER THAL LARSEN / REUTERS BREAKINGVIEWS  

Με την κακή συμφωνία του Τζόνσον για το Brexit αποφεύγεται ένα χειρότερο αποτέλεσμα. Χθες ο Βρετανός πρωθυπουργός έκλεισε συμφωνία της τελευταίας στιγμής για την αποχώρηση από την Ε.Ε. Το να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική υποστήριξη για το ακριβό από οικονομικής απόψεως σχέδιό του θα είναι δύσκολο. Τουλάχιστον, απομακρύνεται προς το παρόν το ενδεχόμενο χαοτικής εξόδου που είχε απειλήσει ο Τζόνσον.

Οι σύμμαχοι του Τζόνσον χαιρέτισαν τη συμφωνία ως θρίαμβο. Η πραγματικότητα είναι πολύ λιγότερο ρόδινη. Πράγματι, τώρα ανοίγει και πάλι η συμφωνία αποχώρησης που είχε συμφωνήσει με την Ε.Ε. η τέως πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, ενώ αφαιρείται η πρόβλεψη που θα μπορούσε να διατηρήσει τη Βρετανία προσδεδεμένη στους τελωνειακούς κανόνες της Ε.Ε. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν αποκλείσει επανειλημμένως και τις δύο αλλαγές. Ομως, για να το επιτύχει αυτό ο Τζόνσον αναγκάστηκε να προβεί σε σημαντικές παραχωρήσεις. Η Βόρεια Ιρλανδία θα παραμείνει στη βρετανική κοινή αγορά αγαθών και αγροτικών προϊόντων. Για να μην εγερθεί φυσικό σύνορο με την Ιρλανδία, η Βρετανία θα εποπτεύει επίσης την εφαρμογή της τελωνειακής ένωσης της Ε.Ε. στα λιμάνια και στα αεροδρόμια της Βόρειας Ιρλανδίας.

Παρ’ όλα αυτά, οι παραχωρήσεις που ήταν αναγκαίες ώστε να πειστούν οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές και ακόμη περισσότερο ο Ιρλανδός πρωθυπουργός δυσκολεύουν την έγκριση της συμφωνίας στη Βρετανία. Το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας (DUP), το οποίο είχε καταψηφίσει επανειλημμένως τη συμφωνία της Μέι, ανακοίνωσε χθες ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτό το σύμφωνο. Πράγμα που σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός Τζόνσον θα χρειαστεί υποστήριξη από φράξιες του Εργατικού Κόμματος προκειμένου να επικυρωθεί η συμφωνία από το Κοινοβούλιο. Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τζόνσον όμως δύσκολα θα μπορέσουν να αποδεχθούν άλλες πτυχές της αναθεωρημένης συμφωνίας. Με τη συμφωνία αποδυναμώνεται η δέσμευση που είχε αναλάβει η Βρετανία να μην υπονομεύσει τους κανόνες της Ε.Ε. για τα εργασιακά και το περιβάλλον.

Αυτό θα περιπλέξει τις διαπραγματεύσεις για την εμπορική σχέση που θα έχουν στο μέλλον Ε.Ε. και Βρετανία, περιορίζοντας την πρόσβαση της Βρετανίας στις ευρωπαϊκές αγορές και αυξάνοντας το οικονομικό κόστος του Brexit. Αν απορρίψει τη συμφωνία το βρετανικό Κοινοβούλιο το Σάββατο, ο Τζόνσον είναι νομικά υποχρεωμένος να ζητήσει επέκταση της παραμονής της Βρετανίας στην Ε.Ε., κάτι που είναι σχεδόν βέβαιο πως θα παραχωρηθεί. Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός πιθανότατα θα πιέσει για τη διενέργεια εκλογών στην προσπάθεια να αποκτήσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ενα άλλο ενδεχόμενο είναι το Κοινοβούλιο να αποδεχθεί τη συμφωνία Τζόνσον, υπό την προϋπόθεση ότι θα τύχει της λαϊκής υποστήριξης σε δεύτερο δημοψήφισμα. Η πιθανότητα να εγκαταλείψει η Βρετανία την Ε.Ε. έως το τέλος Οκτωβρίου παραμένει μικρή. Τουλάχιστον έχει απομακρυνθεί το καταστροφικό Brexit χωρίς συμφωνία που απειλούσε ο Τζόνσον στο μεγαλύτερο μέρος της πρωθυπουργικής του θητείας.

“Καθημερινή”

Τελικά όντως «τρώει ξύλο» απ’ όλους ο Ερντογάν;

0

Φωτ.: EPA / STR)
Σάββας Καλεντερίδης

Σανίδα σωτηρίας για τον Ερντογάν, παρόλο που η Άγκυρα πανηγυρίζει, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η συμφωνία δεκατριών σημείων μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας, την οποία αποδέχτηκαν και οι Κούρδοι αλλά και οι Ρώσοι, για τη Συρία. Με τη συμφωνία προβλέπεται η κατάπαυση του πυρός για πέντε ημέρες και η απόσυρση των κουρδικών στρατευμάτων από τις περιοχές που κατέχουν οι Τούρκοι και ισλαμιστές τρομοκράτες σύμμαχοί τους.

Ο λόγος που… διασώζεται ο Τούρκος πρόεδρος είναι γιατί τα στρατεύματα της Συρίας μαζί με τους Κούρδους ήταν σε θέση να εκκαθαρίσουν εύκολα τις περιοχές που κατέλαβε η Τουρκία.
Όσον αφορά το επιχειρησιακό σκέλος, ο τουρκικός στρατός μαζί με τις ορδές των ισλαμιστών τρομοκρατών και των εγκληματιών πλιατσικολόγων έχει καταλάβει την πόλη Γκίρε Σπι (Τελ Αμπιάντ) και πολιορκούσε με σφοδρούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς και πυρά πυροβολικού την πόλη Σερεκάνιγιε (Ρας αλ Αΐν), η οποία ήταν εξαιρετικά δύσκολο να κρατηθεί. Οι Τούρκοι έδειχναν διατεθειμένοι να την ισοπεδώσουν, στην κυριολεξία, για να εκδικηθούν τους Κούρδους, τους Σύρους, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς που δεν της επέτρεψαν να καταλάβουν την Ιεράπολη/Μένπετζ, το Κομπάνι και το Κάμισλο, για να δημιουργήσουν τη διακηρυγμένη με απύθμενο θράσος από τον Ερντογάν «Ζώνη Γενοκτονίας» και όχι ασφαλείας, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Έτσι, το σχέδιο της Τουρκίας για την προσάρτηση εδαφών της Συρίας, τουλάχιστον στο βαθμό που είχε σχεδιαστεί και διακηρυχθεί από τον ίδιον τον Ερντογάν, δεν υλοποιούνταν.
Επίσης σε επιχειρησιακό επίπεδο, σημαντική εξέλιξη θα πρέπει να θεωρείται η αναχαίτηση τουρκικού F-16 που πετούσε στον εναέριο χώρο της Συρίας, με σκοπό το βομβαρδισμό του στρατηγείου των Κούρδων, στην Ιεράπολη/Μένπετζ, από αεροσκάφη Su-35 της ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας, γεγονός που δείχνει ότι η Ρωσία ενεπλάκη ενεργά στον πόλεμο, έστω και ως δύναμη αποτροπής.
Πάλι σε επιχειρησιακό επίπεδο, σημαντική εξέλιξη ήταν η προώθηση δυνάμεων του στρατού της Συρίας και τμημάτων της στρατονομίας του ρωσικού στρατού, στην πόλη και τα σύνορα της περιφέρειας Ιεράπολης/Μένπετζ, στο Κομπάνι, την Αΐν Ισά και σε σημεία ελέγχου επί του οδικού άξονα Χαλεπιού-Κάμισλο, του οποίου ο έλεγχος ήταν ένας από τους στρατηγικούς στόχους που είχε θέσει η Τουρκία.
Αφού σημειώσουμε ότι από όλη την περιοχή που προαναφέραμε έχουν αποχωρήσει τα τμήματα των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, με εξαίρεση ορισμένες ομάδες λίγων ανδρών που παρέμειναν σε κάποια σημεία, να συνοψίσουμε και να πούμε ότι η επιχείρηση για την Τουρκία δεν εξελισσόταν καλά, ή τουλάχιστον όπως είχε σχεδιαστεί και παρουσιαστεί από τον ίδιον τον Ερντογάν.
Πάμε τώρα σε πολιτικό και γεωπολιτικό επίπεδο.
Η κατάσταση στη Συρία ανετράπη μετά την απόφαση Τραμπ να αποσύρει στρατεύματα σε πρώτη φάση από δύο σημεία των συνόρων Συρίας-Τουρκίας, για να μην συγκρουστούν Αμερικανοί στρατιώτες με τον τουρκικό στρατό, δεδομένης της βούλησης του Ερντογάν να κάνει την επιχείρηση έστω και χωρίς την άδεια των ΗΠΑ.
Σημειωτέον ότι ο Ερντογάν εξ αντικειμένου ενθαρρύνθηκε από τη Ρωσία να εισβάλει, μετά τις δηλώσεις με τις οποίες ανώτατοι Ρώσοι αξιωματούχοι έδειχναν «κατανόηση» στους φόβους της Τουρκίας, που καθιστούσαν επιβεβλημένη τη δημιουργία της «Ζώνης Γενοκτονίας» στη ΒΑ Συρία. Η κατάσταση άλλαξε άρδην όταν σε δεύτερη φάση ο πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να ανακοινώσει ότι αποσύρει όλα τα στρατεύματά του από τη Συρία.
Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί ο Τραμπ έλαβε αυτήν την απόφαση τη συγκεκριμένη στιγμή. Όμως η απόφασή του αυτή υποχρέωσε τους Κούρδους, που ήταν πλέον απολύτως εκτεθειμένοι στην τουρκική απειλή, να ζητήσουν τη βοήθεια της Ρωσίας, η οποία, σύμφωνα με τη δήλωση του εκπροσώπου του Πούτιν, μεσολάβησε στην επίτευξη συμφωνίας των Κούρδων με την κυβέρνηση της Δαμασκού, με εγγυητή την ίδια τη Ρωσία.
Τα βασικά σημεία της συμφωνίας ήταν ότι οι Κούρδοι δέχονταν την ασφάλεια των συνόρων στην περιοχή που ελέγχουν να αναλάβει ο στρατός της Συρίας, ο διοικητικός έλεγχος των πόλεων και των χωριών να παραμείνει στην υφιστάμενη αυτοδιοίκηση, και τα φράγματα και οι πετρελαιοπηγές και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης. Όσον αφορά τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, αυτές θα παρέμεναν ως έχουν, αποτελώντας το 5ο Σώμα Στρατού της Συρίας.
Αυτά έχουν αναφερθεί στον κουρδικό Τύπο, αν και δεν έχουν επαληθευθεί από την κυβέρνηση της Συρίας.
Πάντως, σε επιχειρησιακό επίπεδο, Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας και στρατός της Συρίας επιχειρούσαν μαζί σε πολλά μέτωπα εναντίον των ισλαμιστών τρομοκρατών που υποστηρίζονται από την Τουρκία, αλλά και εναντίον των τμημάτων του τουρκικού στρατού που είχαν εισβάλει στο έδαφος της Συρίας.
Όσον αφορά τη Ρωσία, είχε στείλει στο έδαφος τμήματα στρατονομίας για να αποτρέψουν μια απευθείας σύγκρουση του στρατού της Συρίας με τον τουρκικό, ενώ όπως προαναφέραμε, η ρωσική πολεμική αεροπορία απέτρεπε τη δράση της αντίστοιχης τουρκικής στον εναέριο χώρο της Συρίας.
Τα παραπάνω τι σημαίνουν;
Ότι ο Πούτιν, μετά τη συμφωνία Κούρδων-Άσαντ, θα αναλάμβανε να γεφυρώσει τις διαφορές Άσαντ-Ερντογάν και Κούρδων-Ερντογάν, ένα όχι και τόσο εύκολο έργο. Όσον αφορά το μέτωπο ΗΠΑ-Τουρκίας, η κατάσταση ήταν τραγική, αφού εκτός από την προσβλητική επιστολή Τραμπ, που σύμφωνα με το CNN Türk οι αρμόδιοι Τούρκοι την διάβασαν και την πέταξαν στα σκουπίδια, εκτός από τις κυρώσεις που αφορούσαν τρεις υπουργούς της κυβέρνησης Ερντογάν και χαριστικά όχι τον ίδιο, οι… αρμόδιες αμερικανικές Αρχές ξανάνοιξαν το φάκελο της τράπεζας HalkBank, η οποία παραβίασε τα αμερικανικό εμπάργκο που είχε επιβληθεί στο Ιράν, βοηθώντας την τέλεση λαθρεμπορίου χρυσού αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με την πολιτική κάλυψη του ίδιου του Ερντογάν και υπουργών της κυβέρνησής του.
Σημειωτέον ότι ο γαμπρός του Ερντογάν και υπουργός Οικονομίας, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ακύρωσε προγραμματισμένο ταξίδι για τις ΗΠΑ μετά το άνοιγμα και πάλι τις υπόθεσης.
Συμπερασματικά, η Τουρκία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δεχόταν «πυρά» από ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ και από όλον τον πολιτισμένο κόσμο, ενώ εδραιωνόταν η εικόνα για μια κυβέρνηση και μια χώρα που διαπράττει εγκλήματα πολέμου, και αν δεν την εμπόδιζαν οι μεγάλες δυνάμεις ήταν έτοιμη και αποφασισμένη να διαπράξει την εθνοκάθαρση των Κούρδων και των άλλων λαών που κατοικούν στη σχεδιασμένη «Ζώνη Γενοκτονίας», σε συνέχεια των γενοκτονιών που διέπραξε πριν από έναν αιώνα εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Τέλος, αν πιστέψουμε ότι ο Πούτιν το εννοούσε όταν δήλωνε πρόσφατα σε αραβικά ΜΜΕ ότι πρέπει να εγκαταλείψουν το έδαφος της Συρίας όλα τα ξένα στρατεύματα που βρίσκονται εκεί παράνομα, δηλαδή χωρίς την άδεια της κυβέρνησης της Δαμασκού, θα πρέπει να περιμένουμε το πότε και πώς θα αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής από τη ΒΑ Συρία, το Ιντλίμπ, το Αφρίν και τη Αλ Μπαμπ.
Μακάρι κάποια μεγάλη δύναμη να πει και να πράξει το ίδιο κάποια στιγμή και για τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2019/10/blog-post_593.html#more

«Πώς Γαλλίδες μαντηλοφορούσες προκαλούν πολιτική θύελλα και πελατειακή εκμετάλλευση»;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

 Μια θλιβερή προβολή που οφείλουμε να κάνουμε για το άμεσο  μέλλον της Ελλάδας, αποδέκτη χιλιάδων Μουσουλμάνων, δίχως Σχέδιο κοινωνικής ένταξης των εγκλωβισμένων στην Ελλάδα μεταναστών.

Στις 11-10-2019 στις Ανιχνεύσεις ασχολήθηκα με την μίνι σύνοδο στο Λουξεμβούργο στις 8-10-2019  για να δω την πορεία του μεταναστευτικού-προσφυγικού, όπως το προωθούν η Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Μάλτα.

http://www.anixneuseis.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%af-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%87%cf%81%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b3%ce%b1%ce%bd%ce%b5-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1/

Στις 15-10-2019 πάλι στις Ανιχνεύσεις επιχείρησα να εξειδικεύσω πάνω στο ίδιο θέμα, αναφερόμενος στο πώς το προσεγγίζουν οι Ισπανοί εταίροι μας, για να έχουμε ένα θετικό συγκριτικό στοιχείο αρχών.

http://www.anixneuseis.gr/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83/

Το συμπέρασμα μου, όπως και πολλών άλλων ειδικών, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ποτέ δεν είχε, ούτε προβλέπεται (μακάρι να διαψευθώ), στο ορατό μέλλον, να αποκτήσει «κοινή μεταναστευτική πολιτική», καταναλογία με την ισχύουσα διαχρονικά «κοινή αγροτική πολιτική» (ΚΑΠ) της. Παραδέρνει μεταξύ του ευρωπαϊκού Νότου που υποφέρει από το πρόβλημα (π.χ. Μόρια) και του Βορρά που σηκώνει αδιάφορα τους ώμους του, αφού βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το πρόβλημα, δεν εμφορείται από την «αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης» και μας κουνάει και το δάχτυλο : «φυλάξτε καλύτερα τα σύνορά σας» τα οποία τυγχάνει να είναι και δικά του. Επί πλέον η Ε.Ε. έχει στους κόλπους της πεμπτοφαλαγγίτες άκριτους  φιλό-τουρκους ηγέτες, σαν τον Ούγγρο πρωθυπουργό Viktor Orban, που στηρίζει απερίφραστα την ιμπεριαλιστική Τουρκία, γενεσιουργό μετανάστευσης και προσφυγιάς στη Συρία και αλλού όπως στη Λιβύη. Η Ουγγαρία αποκλείει με διπλά συρματοπλέγματα τους πρόσφυγες με την ανοχή των αρμόδιων κοινοτικών οργάνων αλλά και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο ανήκει το κόμμα του Orban ! Τι στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι ακόμα γνωστά τα  αποτελέσματα της τελευταίας συνόδου κορυφής στις Βρυξέλλες στις 17 και 18 Οκτωβρίου 2019 για το μεταναστευτικό-προσφυγικό, κάτω και από τις ωμές απειλές του Ερντογάν πασά.

Σήμερα, για να συμπληρώσω τα δυο παραπάνω συναφή άρθρα μου ως τριλογία, αξίζει τον κόπο να σας ενημερώσω με κάτι άλλο σοβαρότατο το οποίο εντάσσεται στον μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο μεταναστευτικό σχεδιασμό (όταν και όπου υπάρχει βέβαια) κι έχει να κάνει με την επίπτωση του ιδιαίτερου τρόπο ένδυσης κάποιων αλλόθρησκων που εγκαθίστανται ή έχουν γεννηθεί σε μια κοινοτική χώρα υποδοχής, όπως η Ελλάδα ή η Γαλλία κι όχι μόνο. Δηλαδή να δούμε μαζί την κοινωνική επίπτωση της  ενδυματολογίας που θα μπορούσε να είναι ενοχλητική σε μη ομόδοξους Έλληνες ή Γάλλους. Οι Γάλλοι κατατρύχονται εδώ και πάρα πολλά χρόνια από αυτό το επιδεινούμενο και άλυτο πρόβλημα το οποίο το εκμεταλλεύεται κι ο γαλλικός πολιτικάντικος πελατειασμός, εν όψει μάλιστα επικείμενων εκλογών, όπως τις προσεχείς δημοτικές το 2020 στη Γαλλία. Οι Γάλλοι Μουσουλμάνοι το θρήσκευμα υπολογίζονται σε 6 με 7%.  Δηλαδή μια υπολογίσιμη εκλογική δύναμη.

Συγκεκριμένα από τις 11 Οκτωβρίου 2019 έχει ξεσπάσει νέα  πολιτική θύελλα και κοινωνική διαμάχη, αναφορικά με τις Γαλλίδες Μαντηλοφορούσες σε δημόσιους χώρους και ειδικότερα όταν συνοδεύουν μαθητές (η διπλανή αφίσα θεωρήθηκε προβοκατόρικη από σημαντική μερίδα Γάλλων, διότι αναγράφει : «Ναι, πηγαίνω σε σχολικές εκδρομές, και λοιπόν;»). Δηλαδή σε μια χώρα, όπου η κοσμικότητα, η ανεξιθρησκία και η ελευθερία του να πιστεύεις ό,τι θέλεις ή να μην πιστεύεις  καθόλου έχουν καθιερωθεί από το 1905 (!!!), δεν μπόρεσε ακόμα να επιλύσει ομαλά η Γαλλία την διαφορετικότητα των Καθολικών (με τον

σταυρό), των Μουσουλμάνων (με την μαντήλα όπως δείχνει η αφίσα) και των Εβραίων (με το kippa),  εξ ου και τα κατά καιρούς ξεσπάσματα στα ΜΜΕ, αναφορικά με την αμφίεσή τους ή τα θρησκευτικά τους σύμβολα.

 

 

Ποια ήταν η τελευταία αφορμή για το νέο ξέσπασμα ;

Ένας αιρετός περιφερειακός Σύμβουλος, ο Julien Odoul, του κόμματος «Εθνικός Συναγερμός» (RN) της Μαρίν Λεπέν, παίρνει το λόγο στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Bourgogne-Franche-Comté και ρωτάει, ενώπιον όλων των μελών του Συμβουλίου και των ακροατών, «γιατί κυρία μου ήρθατε σε ένα δημόσιο χώρο φορώντας τη Μαντήλα σας; Παρακαλώ να την βγάλετε». Το παιδί της διπλανής Μαντηλοφόρας βάζει τα κλάματα, γίνεται ένας κακός χαμός, τα παρόντα ΜΜΕ καταγράφουν τη σκηνή, την μεταδίδουν αστραπιαία, ο Julien Odoul  κερδίζει τη μέγιστη δημοσιότητα εν όψει των προσεχών αυτοδιοικητικών εκλογών και αρχίζει η θύελλα η οποία συνεχίζεται. Σήμερα το πρωϊ (18-10-2019) στην δημοφιλή εκπομπή «Οι 4 αλήθειες-Les 4V» του καναλιού France 2, παρακολούθησα εγώ ο ίδιος τον Nicolas Dupont-Aignan, αρχηγού του άλλου ακροδεξιού κόμματος «Debout La France» (Όρθια η Γαλλία), όταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο ποια είναι η γνώμη του για τις Μαντηλοφορούσες Γαλλίδες απάντησε : «δεν έχουν παρά να πάνε στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν όπου η Μαντήλα, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά είναι και υποχρεωτική διότι εκεί η θέση της γυναίκας είναι κατώτερη του ανδρός, ενώ στη Γαλλία έχουμε την ισότητα μεταξύ των δυο φύλλων». Στην πράξη βέβαια η ισότητα των γυναικών προς τους Γάλλους άνδρες είναι ζητούμενη ακόμα. Οι μισθοί των γυναικών είναι 40% κατώτεροι των μισθών των ανδρών.

Τι επιτρέπει και τι απαγορεύει ο γαλλικός νόμος για τα θρησκευτικά Σύμβολα ;

Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Η φωνή του Βορρά» (La voix du Nord) στις 14-10-2019 ο νόμος προβλέπει τα εξής :

Στο σχολείο

Σήμερα, κανένας νόμος δεν απαγορεύει σε μια Μαντηλοφορούσα  να συνοδεύει τα παιδιά κατά τη διάρκεια μιας σχολικής επίσκεψης, εκτός κι αν πρόκειται για περιπτώσεις καθαρής προπαγάνδας ή θρησκευτικού προσηλυτισμού. Πράγματι, η θρησκευτική ουδετερότητα και η απαγόρευση της χρήσης θρησκευτικών συμβόλων σε σχολεία, κολέγια ή γυμνάσια ισχύουν μόνο για τους εκπαιδευτικούς, τους δημόσιους υπαλλήλους και τους μαθητές. «Ο νόμος δεν αφορά τους γονείς των μαθητών», λέει η εγκύκλιος της 18ης Μαΐου 2004. Απεναντίας η ένδυση της Μαντήλας απαγορεύεται στους εθελοντές γονείς που «συμμετέχουν σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τις οποίες εκτελούν παρόμοιες λειτουργίες με εκείνες των εκπαιδευτικών. Αυτό συμβαίνει όταν οι δραστηριότητες αυτές πραγματοποιούνται μέσα στην τάξη. Σε αυτήν την περίπτωση, το κεφάλαιο «φορεσιά θρησκευτικών συμβόλων από τους γονείς των μαθητών», του εγχειριδίου του Σεπτεμβρίου 2019, διευκρινίζει ότι οι γονείς υπόκεινται σε «υποχρέωση ουδετερότητας».

Στο δημόσιο χώρο

Κανένας νόμος δεν απαγορεύει τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων (όπως kippa, σταυρό, μαντήλα …) στον δημόσιο χώρο. Ως Συνοδός του παιδιού της, η παραπάνω Μαντηλοφορούσα μητέρα δικαιούνταν να φοράει την Μαντήλα της και κανένας νόμος δεν απαίτησε να αφαιρέσει την Μαντήλα της στο παραπάνω Περιφερειακό Συμβούλιο. Το επιχείρημα του Julien Odoul για τον κοσμικό χαρακτήρα της Γαλλίας ήταν λοιπόν άστοχο και πολιτικάντικο δεδομένου ότι η Χάρτα του κοσμικού χαρακτήρα στις δημόσιες υπηρεσίες προβλέπει ότι «οι χρήστες έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις εντός των ορίων του σεβασμού της ουδετερότητας της δημόσιας υπηρεσίας, και επιταγές της δημόσιας τάξης, της ασφάλειας, της υγείας και της υγιεινής. Οι χρήστες δημόσιων υπηρεσιών πρέπει να απέχουν από οποιαδήποτε μορφή προσηλυτισμού». Μόνο ο νόμος της 11ης Οκτωβρίου 2010, που απαγορεύει την απόκρυψη του προσώπου στο δημόσιο χώρο (με π.χ. μπουρκά ή άλλα θρησκευτικά Σύμβολα απόκρυψης του προσώπου) θα μπορούσε να ισχύσει, αλλά όχι στην παραπάνω προκειμένη περίπτωση, αφού η Συνοδός μητέρα φορούσε μια Μαντήλα που δεν έκρυβε όμως το πρόσωπό της.

Στη δουλειά

Στις γαλλικές δημόσιες υπηρεσίες η Μαντήλα απαγορεύεται. Οι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να σέβονται αυστηρά την ουδετερότητα, είτε έρχονται σε επαφή με το κοινό είτε όχι.

Στον ιδιωτικό τομέα, ο εργοδότης μπορεί να απαγορεύσει την Μαντήλα. Ωστόσο, η απόφασή του δεν θα πρέπει να εμοφορείται από θρησκευτικά κριτήρια, αλλά από τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει αυτό το ρούχο από την άποψη της οργάνωσης, της υγιεινής ή της ασφάλειας στην εργασία. Στο άρθρο 2, το εργατικό δίκαιο του Αυγούστου του 2016 προβλέπει επίσης τη δυνατότητα να συμπεριληφθούν στον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας της επιχείρησης η αρχή της ουδετερότητας και ο περιορισμός της εκδήλωσης πεποιθήσεων (πολιτικών και θρησκευτικών) των υπαλλήλων. Αλλά ο εργοδότης δεν μπορεί να απαγορεύσει την Μαντήλα και να επιτρέψει το εβραϊκό kippa για παράδειγμα. Πρέπει να απαγορεύει όλα τα θρησκευτικά, πολιτικά και φιλοσοφικά Σύμβολα. Τέλος, ο κανόνας αυτός μπορεί να εφαρμοστεί μόνο στους υπαλλήλους που έρχονται σε επαφή με τους πελάτες.

Δεν έχω την εγωιστική απαίτηση να διαβάσετε την παραπάνω αρθρογραφική τριλογία μου για το ίδιο θέμα.

Αν το κάνετε όμως, νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η χώρα μας είναι μίλια πίσω, αναφορικά με ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό Σχέδιο μεταναστευτικής-προσφυγικής πολιτικής, όπως και σε δεκάδες άλλους τομείς άλλωστε. Καθεύδει.

Τρέχει μονίμως αγκομαχούσα πίσω από τα δυσάρεστα γεγονότα και με έναν γείτονα ιμπεριαλιστή ο οποίος σχεδιάζει να την πνίξει με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που της στέλνει καθημερινά και που ο ίδιος παράγει μέσα από την αρπακτική πολιτική του.

Ακούει κανείς από ολάκερο το πολιτικό σύστημα, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης ;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Turkey’s Victory Over Donald Trump

0

THE NEW YORK TIMES

By The Editorial Board

The Turkish president got what he wanted — as did Russia and Iran.

The editorial board represents the opinions of the board, its editor and the publisher. It is separate from the newsroom and the Op-Ed section.

  • Oct. 17, 2019

President Trump’s decision to withdraw 1,000 American troops from Syria without consulting any aides, experts or allies, and without any warning to America’s Kurdish comrades in arms, whom he placed in mortal danger, has provided chilling evidence of the danger posed by his chronic inability to appreciate a president’s responsibilities.

Mr. Trump, as he always does, claimed a huge victory — “an amazing outcome” that saved “millions and millions of lives.” That scores of Kurdish lives have already been lost, that thousands of people have fled their homes, that a swarm of Islamic State followers escaped from internment camps, that the Kurds themselves turned for help to the mass murderer Bashar al-Assad, that America’s dwindling credibility in the world was further undermined, meant nothing to the president. “It’s not our border,” he said on Wednesday.

Mr. Trump’s apologists, too, have been quick to marshal a defense — the Middle East is full of horrible dictatorships, conflicts and crimes against humanity, and presidents before had longed to pull America out of what Mr. Trump has called the region’s “endless, senseless wars.” In northern Syria, the Americans were trapped between two allies, the Kurds who fought with them on the ground and the Turks, whose country is a NATO ally and repository of American tactical nuclear weapons. Something eventually had to give. There was a serious case to be made for pulling out.

But not like this.

The acute shame of the moment was captured in two reports this week. The first was a video of a Russian-speaking reporter wandering through a hurriedly abandoned American base in northern Syria, rummaging among the Coca-Cola cans and footballs. The second arrived with news that two United States Air Force F-15 jets had destroyed an American munitions bunker in Syria to prevent munitions and other equipment from falling into the hands of other armed groups.

It is not unusual for the United States to demolish its own bases before departing a battlefield. It has done so in Afghanistan and Iraq. But that work is normally done by bulldozers or explosives in a calm, orderly way, not with last-minute airstrikes. And the Americans did not just leave behind munitions — in the heads of all those Kurdish fighters are the tactics, training and procedures of the American Special Forces personnel they fought alongside.

The betrayal was agonizing. The Kurds are the world’s lost nation, their lands divided among five Middle Eastern countries that treat them as dangerous interlopers. They thought they had found a protector in the United States — Kurds in Iraq had been America’s allies, and those in Syria carried the brunt of the fight against the Islamic State. But then, casually in an Oct. 6 call with President Recep Tayyip Erdogan of Turkey, Mr. Trump abruptly sold them out, while also making an unexpected and unwarranted gift not only to Mr. Erdogan, who regards the Syrian Kurds as mortal enemies, but also to Mr. Assad and his patrons, the Russians and Iranians.

If any more evidence is required, there’s that impossibly puerile follow-up letter to Mr. Erdogan, with the casual threat to destroy the Turkish economy and the chatty advice — “Don’t be a tough guy. Don’t be a fool!” — which the Turkish president’s office confirmed Mr. Erdogan promptly dumped in a trash can.

Senator Mark Warner, Democrat of Virginia, has proposed legislation to fast-track visas to the United States for the translators and other Syrian Kurds who served alongside American forces in the fight against the Islamic State. Congress should pass such a bill expediently.

It was heartening, at least, that many Republican lawmakers were sufficiently horrified by Mr. Trump’s betrayal of the Kurds to condemn it in the House of Representatives, in a resolution that passed 354 to 60. The Senate has been preparing its own legislation, although no vote has been scheduled. Senator Lindsey Graham, who had harshly criticized Mr. Trump for giving a green light to Turkey to invade Syria, backtracked on Thursday, saying he would work with the president “to build upon this breakthrough.”

It was left to Secretary of State Mike Pompeo and Vice President Mike Pence to do urgent damage control in Ankara, Turkey, and, after close to five hours of talks on Thursday, Mr. Pence solemnly announced that Mr. Erdogan had agreed to a five-day cease-fire in his offensive in northern Syria. But Turkey’s foreign minister, Mevlut Cavusoglu, immediately said that the deal was not a cease-fire at all, but merely a “pause for our operation.” He added, “we got what we wanted.” As did Russia and Iran.