Αρχική Blog Σελίδα 2602

Στην πόρτα μας ο πόλεμος

Από
anixneuseis
-
1

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Από

Σύνταξη

 –

«Εφθασε στην πόρτα μας ο πόλεμος. Είμαι 83 χρονών και δεν θα ήθελα να είμαι 25, με αυτά που βλέπω να έρχονται». Το σχόλιο που ακούσαμε, μέσα στην απλοϊκότητά του, εκφράζει αγωνία αλλά και μια συναίσθηση πολύ πιο πραγματική, πιο οξυδερκή, από αρκετές αναλύσεις και άρθρα που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες.

Μπαίνουμε σε μια νέα πραγματικότητα. Αυτή ορίζεται από την αποφασιστική δραστηριοποίηση μιας αντιδραστικής, φασιστικής στην ουσία της και επεκτατικής στις βλέψεις της, πολιτικής της Τουρκίας. Με τη συναίνεση και την ανοχή όλης της «διεθνούς κοινότητας».

Εισβάλει σε μια χώρα, τη Συρία, αφού το έχει αναγγείλει επίσημα στον ΟΗΕ χωρίς να συναντήσει καμία αντίδραση, ονομάζει όλους τους Κούρδους τρομοκράτες, και υιοθετεί τις τζιχαντιστικές συμμορίες. Προς το παρόν, από τις 100.000 που έχουν τεθεί στην μάχη, οι 20.000 αποτελούνται από τις φιλοτουρκικές συμμορίες των τζιχαντιστών και των αντικαθεστωτικών της Συρίας.

Η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθεί. Με δόλιο τρόπο είναι αναμιγμένη και προσπαθεί να τα έχει καλά με την Τουρκία.

Η συνθήκη της Λωζάνης, που ορίζει τα σύνορα στην περιοχή, έχει υποστεί μεγάλη ρωγμή. Η Τουρκία θέλει να την καταργήσει στην πράξη τελείως.

ΗΠΑ και Δύση γνωρίζουν πως χωρίς την Τουρκία έχουν χάσει όλη την Μέση Ανατολή. Επομένως, ο τουρκικός επεκτατισμός πρέπει να τροφοδοτηθεί, αν αυτός είναι όρος για τη «δυτικοφιλία» της Άγκυρας.

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επιβάλλουν ό,τι θέλουν στην περιοχή, ενώ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν γελοιοποιηθεί. Τρέμουν μήπως ο Ερντογάν πραγματοποιήσει την απειλή του για άνοιγμα της στρόφιγγας με τους πρόσφυγες.

Η Ρωσία προς το παρόν κρατά χαμηλούς τόνους, γιατί ενδιαφέρεται να επωφεληθεί από την αποδυνάμωση της αμερικάνικης πολιτικής στην περιοχή. Αλλά και από τις σχέσεις που μπορεί να αναπτύσσει με τον Ερντογάν, τον Άσαντ, το Ιράν. Γι αυτό και δεν είναι φιλοκουρδική η πολιτική της.

Το βασικό και κεντρικότερο σημείο σήμερα, είναι να καταγγελθεί απερίφραστα ο τούρκικος επεκτατισμός, να καταδικαστεί η εισβολή στη Συρία, να υποστηριχθούν οι λαοί που θα αντισταθούν. Να αφυπνιστούν όσοι τρέφουν αυταπάτες ότι κάπου θα σταματήσει η Τουρκία, ή ακόμα και ότι δικαίως μάχεται για να κατοχυρώσει την διεθνή της θέση στην περιοχή.

Συνάμα, να καταγγελθεί η συμπαιγνία και υποκρισία της Δύσης κι όλων των δυνάμεων που παίζουν σκάκι στις πλάτες των λαών και χωρών, αδιαφορώντας για την ειρήνη και τη ζωή.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν υπάρχει καμία πρόοδος χωρίς την αντιμετώπιση των απειλών της επεκτατικής Τουρκίας. Και, όπως αφέθηκε να πάρει φιλέτο από την Β. Συρία, έτσι θα απλώσει το χέρι της και προς δυσμάς: Αιγαίο, Κύπρος, Θράκη.

https://edromos.gr/stin-porta-mas-o-polemos/?fbclid=IwAR1BX3Dt7N48iJDwvryrXiU9cAJHgJq3n93aB8caZatId8bdjH81VD5KgjU

Top U.S. general warns Turkey: ‘We retain the right of self-defense’

Από
pcuser
-
0
By Ben Wolfgang 

Top U.S. military officials on Friday warned Turkey that U.S. forces in Syria “retain the right of self-defense” amid fears that American personnel is still in danger despite the withdrawal of special operations troops from the most dangerous areas along the Turkey–Syria border.

In a hastily arranged press conference at the Pentagon, Joint Chiefs of Staff Chairman Gen. Mark Milley told reporters that he has personally ensured Turkey has “explicit grid coordinate detail” of the location of all 1,000 U.S. troops stationed in Syria.

“We have been in coordination with them,” he said. “Everyone is fully aware that we are the United States military. We retain the right of self-defense. Our soldiers, sailors, airmen and Marines will defend themselves. That’s clear and it’s unambiguous with anybody.”

Mr. Milley’s sharp comments come just hours after Defense Secretary Mark Esper warned that American troops in Syria could still be in danger.

In a Thursday phone call with Turkish Defense Minister Hulusi Akar, Mr. Esper warned of “serious consequences” for Ankara if military action continues. The secretary also said that despite President Trump’s decision to pull American special forces from the area, U.S. personnel could still be in harm’s way.

“Secretary Esper made it clear that the United States opposes Turkey’s uncoordinated actions as they place at risk the progress made by the Defeat-ISIS Coalition,” Pentagon spokesman Jonathan R. Hoffman said in a statement detailing the call. “While the secretary reaffirmed we value our strategic bilateral relationship, this incursion risks serious consequences for Turkey. The secretary also reiterated his strong concern that, despite U.S. force protection measures, Turkey’s actions could harm U.S. personnel in Syria.”

Mr. Trump announced Sunday that about 50 American special forces would exit a key buffer zone along the Turkey–Syria border. Days later, Turkey launched a military assault against U.S.-backed Kurdish forces in northern Syria.

The Kurdish-led Syrian Democratic Forces are a key American ally in the fight against the Islamic State, but Turkey considers elements of the group to be terrorists.

U.S. military officials say they’re in close consultation with their Turkish counterparts but that so far there are no indications that Ankara is taking its foot off the gas

“I have no indication they are willing to stop,” Mr. Esper told reporters Friday.

photo: Chairman of the Joint Chiefs of Staff Gen. Mark Milley, participates in a briefing with President Donald Trump and senior military leaders in the Cabinet Room at the White House in Washington, Monday, Oct. 7, 2019. (AP Photo/Carolyn Kaster)

The Washington Times 

Erdogan’s friendship with Trump has extra benefits

Από
pcuser
-
0

Pinar Tremblay 

ARTICLE SUMMARY

The friendship between the Turkish and American presidents thrives despite all ideological differences, so much so that elites of Turkey’s ruling party view the impeachment inquiry as an act of the “deep state” or even a “coup” against Trump.

The Trump administration has extensively supported the Kurds in Syria — or at least it did until this month. Trump declared Jerusalem the capital of Israel, and he is not known for his embrace of Palestine or other Muslim communities.

Despite rough times between Washington and Ankara, Erdogan and Trump have referred to each other as “my friend” or “my close friend” repeatedly since Trump’s election in 2016. Now, as the possibility of an impeachment process looms in the background of the Trump administration, AKP’s bigwigs are worried.

A quick scan of the Turkish media since the impeachment inquiry began shows there are informational pieces from state-run TRT television explaining the procedure of the impeachment process. The other news in pro-government outlets is basically about Trump’s words and tweets. For example, CNN Turk introduced the issue with the headline “Neither the first nor the last” and detailed the impeachment histories of four other US presidents. The analysis concluded that given the Republican majority in the Senate, it was unlikely that Trump would be removed from office. Washington bureau chief for Anadolu Agency Hakan Copur’s tweet telling his readers that one needs to follow right-wing and conservative media outlets as well to understand the impeachment process sums up the focus of the Turkish media so far. The most common argument the AKP base supports is that Trump is now a victim and will win easily in 2020.

That is the underlying tone in most pro-government media. Their focus on Trump has shifted to the phone conversation he had with Erdogan Oct. 6 and the invitation he extended to the Turkish president to visit Washington in November. This conversation is seen as yet another personal success for Erdogan in Syria to start an operation tentatively named Operation Springs of Peace.

Burak Bilgehan Ozpek, associate professor of international relations at TOBB University of Economics and Technology in Ankara and leader of the Daktilo1984 movement — one of the most influential liberal movements in academia and politics over the last few years in Turkey — analyzed the dilemmas the AKP and its Islamist base face in regard to Trump. Ozpek said, “This dilemma stems from their own impasse about the values they support and administer. Trump isn’t running his foreign policy on the basis of global values. This is an advantage for the AKP because pressure regarding human rights or democratization is considerably less from the Trump administration than it was from the Obama administration. The AKP is happy to deal with a US president who focuses on interests rather than values.”

Indeed, Erdogan’s admiration for Trump can be seen in Erdogan’s statement in which he said he would like to “run the country like a corporation.” The self-propelled legacy of Trump as a successful businessman becoming a president is seen as a success story among the AKP elites as well.

On the other side, Ozpek said, was the AKP’s discontent with Trump’s views on political Islam. However, he added, “In the overall balance, as the AKP is concerned about its own regime survival rather than ideological romanticism, it is in their interests to [have] a smooth relationship with Trump.” He also entertained the idea that if the AKP were against Turkey’s secular establishments under the watchful eye of the military, then it could have openly criticized Trump and all that he symbolizes. “Since the AKP is in power, Trump becomes a savior” for Erdogan even though “he is a nightmare for political Islam,” he said. Ozpek concluded that the AKP’s priority is neither Islamism nor democratic reforms; rather, it is survival. For now, being friends with Trump definitely has benefits.

How AKP elites perceive the process is best explained in the words of a senior bureaucrat from military intelligence with close links to the presidential palace. Asking for anonymity, the bureaucrat told Al-Monitor, “First, we view this as an American version of the 28th of February [coup attempt in Turkey]. At that time, [Felicity Party leader Necmettin] Erbakan was forced to resign because he was against the political system. We viewed that as a [digital] coup, and this is quite similar. The deep state is at work to restrain a leader they could not beat at the ballot box.”

He argued that several conservative groups in Turkey perceive this impeachment inquiry as an attempt to silence anyone who speaks up against the liberal hegemony. Next was his explanation on a personal basis. “Trump and Erdogan have a one-on-one relationship that cuts through the red tape and Congress and all that. Neither one of them gets along with the establishment. But they speak the same language in politics and can promptly resolve their problems over a phone call,” he said.

An Islamist professor of history who works for a state-funded university in Ankara added, “It’s best to let the sleeping dogs lie. We adopted a presidential system, and bragging about legislative powers of oversight isn’t in Erdogan’s benefit.” Any questions about corruption or the potential abuse of power were irrelevant for the AKP elites, who are convinced they were all excuses to topple Trump. The historian joked, “It is not just the devil we know in the case of the Trump-Erdogan relationship, but the devil we love.”

Soli Ozel, professor of political science and international relations at Kadir Has University in Istanbul, provided further insight into the Turkish mindset. “Turkey’s major contribution to the universal political lexicon in recent years was the term ‘deep state,’” he said. “Now, in all countries, almost everybody talks about their own deep state. For Turks who know close to nothing about the way the American system works, this Manichean view of Trump versus the deep state is a good formula and shorthand to ‘interpret’ political developments in the United States.”

He added, “Trump as a president was almost what the doctor ordered since he protected the Turkish corner time and again, most notably after the purchase of the S-400s, and blocked congressional action. So it makes sense that for many supporters of the government, Trump’s presidency is almost like an insurance policy against congressional pressure, sanctions and the like.”

Indeed, Ozel’s analysis reflected AKP bureaucrats’ words when he said, “Since most of these people do not particularly know or much less care about the fine points of constitutional order … they are convinced of a deep state attack against a fine president. They do not mind the revelations that Trump runs his administration in a corrupt fashion, pursues personal and business interests, and puts his family in positions of responsibility. Since Turkey had gone through a similar episode in late 2013 and Gulenists used corruption allegations and probes to attack then-Prime Minister Erdogan — and those attacks ultimately pulled the base together — they expect the same in the United States. Until now they proved right, as the Mueller probe delivered nothing politically against Trump. But this time is different, and many supporters of the AKP are unable or unwilling to recognize this.”

Yet the AKP’s subtle support for Trump was well predicted among careful Turkey experts in Washington as well. Merve Tahiroglu, Turkey’s program coordinator at Project on Middle East Democracy in Washington, told Al-Monitor, “Efforts by the House of Representatives to impeach President Trump are unlikely to be welcomed by Turkey’s ruling elites. Erdogan and his AKP have close political ties with the Trump administration, undergirded by both ideological affinity and commercial interests. Erdogan not only banks on his personal rapport with Trump to evade congressional pressure and minimize bilateral tensions. He is also emboldened by an American president who appears to share his contempt for media, dissent and rule of law. While the impeachment process may not hurt Trump’s electoral prospects for 2020, it could erode the administration’s legitimacy abroad and be seen as a rebuke by strongmen like Erdogan who enjoy Trump’s support.”

Pinar Tremblay is a columnist for Al-Monitor’s Turkey Pulse and a visiting scholar of political science at California State Polytechnic University, Pomona. She is a columnist for Turkish news outlet T24. Her articles have appeared in Time, New America, Hurriyet Daily News, Today’s Zaman, Star and Salom. On Twitter: @pinartremblay

Read more: https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2019/10/turkey-united-states-why-akp-supporters-pray-for-trump.html#ixzz623eXGVgE

US, Russia veto UN Security Council statement on Turkey’s op in Syria

Από
pcuser
-
0

The U.N. Security Council failed to agree on a statement on Turkey’s counterterrorism operation in Syria at a closed meeting to discuss the action Thursday.

The U.S. and Russia vetoed a statement by five European members — France, Germany, Belgium, Britain and Poland — condemning the operation.

The five European council members who called Thursday’s meeting — there are 15 member countries — urged Turkey in a joint statement afterward “to cease the unilateral military action.” They claimed the operation threatens progress against the Daesh terrorist group, despite one aim of the operation being to clear any remaining Daesh terrorists from the region.

Russia’s U.N. Ambassador Vassily Nebenzia, whose country is a key ally of Syria’s Bashar Assad, told reporters that any council statement on Syria must address broader issues, including the presence of foreign forces in the country.

U.S. Ambassador Kelly Craft told reporters that President Donald Trump “has made abundantly clear” that the United States “has not in any way” endorsed Turkey’s decision to mount a military incursion in northeast Syria.

She told reporters the president has emphasized to Turkey’s government that it bears “full responsibility” for protecting Kurds and religious minorities, and for ensuring that Daesh terrorists remain in prison and the terrorist group doesn’t reconstitute itself.

Craft stressed that Turkey’s “failure to do so will have consequences.” She didn’t elaborate.

Later on Thursday, Defense Minister Hulusi Akar held phone calls with his French counterpart Florence Parly, U.S. Secretary of Defense Mark Esper and Secretary of State for Defense of the United Kingdom Ben Wallace.

According to a press release by the Turkish National Defense Ministry, Akar told Parly in a phone call that the goal of the operation was to eliminate existing terrorist groups in the region, especially Daesh and the People’s Protection Units (YPG) east of the Euphrates River to establish a peace corridor to ensure Syrians living in Turkey can return to their homeland.

Akar told Parly that Turkey is “the only NATO and coalition member country that is giving a chest-to-chest fight with Daesh, and neutralized more than 3,000 Daesh terrorists,” the statement said.

Akar also informed his counterpart about Turkey’s sensitivity on targeting only terrorists, their shelters, positions, weapons, tools and equipment during the execution of the operation.

“We attach great importance not only to the security of our country and nation, but also to the security of religious and ethnic groups living in the region,” he said.

The utmost attention and sensitivity are being shown to prevent damage to civilians and innocent people as well as historical, cultural and religious structures, infrastructure facilities and elements of friendly and allied countries in the region, Akar added.

Turkey launched Operation Peace Spring, the third in a series of cross-border anti-terror operations in northern Syria targeting terrorists affiliated with Daesh and the PKK’s Syrian offshoot the YPG, on Oct. 9 at 4 p.m.

The operation, conducted in line with the country’s right to self-defense borne out of international law and U.N. Security Council resolutions, aims to establish a terror-free safe zone for Syrians return in the area east of the Euphrates River controlled by the U.S.-backed Syrian Democratic Forces (SDF), which is dominated by YPG terrorists. The YPG is the armed wing of the Democratic Union Party (PYD), the PKK terror group’s Syrian affiliate.

The PKK — listed as a terrorist organization by Turkey, the U.S. and the European Union — has waged a terror campaign against Turkey for more than 30 years, resulting in the deaths of nearly 40,000 people, including women, children and infants.

Turkey has long decried the threat from terrorists east of the Euphrates in northern Syria, pledging military action to prevent the formation of a “terrorist corridor” there.

Since 2016, Turkey’s Euphrates Shield and Olive Branch operations in northwestern Syria have liberated the region from YPG/PKK and Daesh terrorists, making it possible for nearly 400,000 Syrians who fled the violence to return home.

https://www.dailysabah.com

Turkey’s lose-lose operation

Από
anixneuseis
-
0
Tiny Url
http://ahval.co/en-61371
Ahval logo
Editorial
Oct 11 2019
At just after 4 p.m local time (GMT+3) on Wednesday, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan announced the launch of Peace Spring, the military operation in northeast Syria, where he said Turkey would battle Kurdish fighters and the Islamic State and create a “safe zone” to resettle refugees.

The motion authorising the state to launch the operation was approved by the main opposition Republican People’s Party and nationalist Good Party, which make up the opposition Nation Alliance, and was opposed only by the pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP).

The operation is of “vital importance to (Turkey’s) national security” and is the country’s right by international law, the motion said, while Turkey’s leaders have stressed it is being carried out to bring peace to the region. Those who oppose it prefer to call it an attack or an invasion.

Indeed, the inclusion of the word “peace” is not nearly enough sweep debate over the operation’s shaky legal basis under the rug.

There is nothing in Erdoğan’s statement or the parliamentary motion with the force to persuade the wider world of the operation’s legitimacy. To enter another country’s territory in the name of national security without that country’s permissions is precisely an invasion.

Moreover, the authority and responsibility to protect Syria’s territorial integrity rests directly with the Syrian government. Turkey’s drive to create a “safe zone” within the country and use it to build new settlements to rehouse refugees is a unilateral action unpermitted by international law.

Turkey has been dragged into an open-ended adventure with no end in sight by Erdoğan, by those lobbying for war in Ankara who encouraged him and by the opposition that supported his decision.

The military and political goals of the operation are still unclear – will it lead to a permanent Turkish military presence in Syrian territory? Erdoğan says the aim is to fight ISIS as well as the Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF), but many of Turkey’s Syrian auxiliaries that have been loosed on the SDF are close ideological relatives of the extremist jihadist group.

There is still a chance it will be cancelled, but if Erdoğan’s Washington meeting with U.S. President Donald Trump goes ahead on Nov. 13, it is clear the Turkish president will use any military gains made in the operation as leverage in negotiations.

Erdoğan is a a political gambler who frequently raises the stakes and bluffs prodigiously, and who employs a strategy of provoking crises to serve his own interests and perpetuate his rule. With this operation he has raised the stakes by an order of magnitude, aiming to hit several birds with one stone.

First is Turkey’s relations with the United States, Russia and the European Union. In Washington, he has taken his biggest risk by attempting to play Trump against Congress and U.S. institutions. His goal is to have the latter back down, eliciting confirmation of Turkey as an indispensable ally to the United States. Doing so would be a massive boost to Erdoğan’s prestige.

But unless Turkey withdraws quickly from Syria, there is bipartisan support in Congress for tough sanctions. With Trump facing massive pressure in Washington, where he faces impeachment, the chance that the U.S. president can continue shielding Turkey is slim.

Russia and the EU are simpler prospects. Though Moscow may not be at ease with the operation, it does not negatively impact its own strategy in Syria.

In fact, Moscow believes the offensive could force the SDF to deal with its ally, Syrian President Bashar Assad, which would boost the Syrian government’s legitimacy. The Russians are aware that anti-Kurdish circles in Ankara that have pushed for the operation are encouraging Erdoğan, too, to deal with Assad.

And, though Erdoğan’s plan to transfer more than 2 million Syrian refugees to new settlements in the safe zone may breach international law, it is doubtless an attractive prospect for the EU.

The strategic priority for Brussels is to keep the number of refugees entering its territory as low as possible while keeping trade relations with Ankara ticking along.

The real problem for Erdoğan when it comes to the EU will be their concern over what happens to ISIS members held in Kurdish-controlled prisons, who number as many as 30,000 and many of whom come from European countries.

The Turkish president may believe this can be resolved in negotiations with the EU. If the military advance goes smoothly and Turkey takes over supervision of the captives, it will give him another source of leverage over Europe besides the refugees.

But of primary concern for Erdoğan’s game plan is Turkey’s domestic political scene.

The president’s Justice and Development Party (AKP) has been weakened by losses of major cities including Istanbul and Ankara in this year’s local elections and by dissent from former heavyweights in the party. At the same time, Turkey’s economic woes since a currency crisis hit in August 2018 have hit Erdoğan hard. He has chosen to respond with the military operation.

An important factor in this decision is the knowledge that it will drive a wedge between opposition factions, which have been struggling to balance their commitment to the Kurdish voters who supported them in the local elections with the strong vein of Turkish nationalism running through their parties.

In this respect it seems Erdoğan’s plan has paid off: the opposition, as predicted, has supported the operation, confirming the president’s authority. In the case of a deep crisis in Turkey, this lays the foundations for a four or five-party “national unity government” with Erdoğan still at the helm.

The case could well be made that Erdoğan has pursued one-man rule through a series of civil coups since his government faced nationwide anti-government protests in 2013.

Since then, Erdoğan has overcome corruption investigations into top cabinet ministers in December 2013 by bringing the judiciary and media to heel, won election to the presidency in 2014 amid controversy over the election conditions, unilaterally ended a peace process with Kurdish militants in 2015, used the state of emergency after the July 2016 coup attempt to disable parliament and subdue the opposition, and secured vastly enhanced powers in a constitutional referendum held under repressive emergency rule in 2017.

No matter how tough the circumstances are, Erdoğan plays his riskiest political hand, choosing to fight.

What comes next is a cause for deep concern. The operation bears great military and diplomatic risks. Unfortunately, the small section of Turkey’s media that had long maintained the appearance of opposition to the government has been pushed by the delirium of nationalism to take its place alongside Erdoğan in this military adventure.

As the state of war continues, it appears certain that this nationalist hysteria will continue to spread, leading to renewed pressure on the Kurdish movement.

By voting for the military operation, the Nation Alliance has aided and abetted the demonisation of the HDP and Kurds more generally. At the next stage, Erdoğan could move to consolidate his own power by lifting parliamentary immunity from HDP lawmakers and having them arrested. This will render the opposition helpless once again, and more than this will bring them firmly into Erdoğan’s orbit.

The Syrian operation may be named Peace Spring, but it will not be the source of any gains for Turkey. The future can only be bleak from the moment a leader monopolises power, when his country’s interests are supplanted by his own.

https://ahvalnews.com/turkey-syria/turkeys-lose-lose-operation

Eurasia’s Great Game: India, Japan, and Europe Play to Putin’s Needs

Από
pcuser
-
0

EXECUTIVE SUMMARY: Eurasia’s Great Game is anything but simple and straightforward. A burgeoning alliance between China and Russia that at least for now is relegating potential differences between the two powers to the sidelines has sparked a complex geopolitical dance of its own.

With India, Japan, and Europe seeking to drive a wedge between China and Russia, the Central Asian states, where anti-Chinese sentiment is rising, are quietly hoping that Asian rivalries will grant them greater maneuverability.

Indian PM Narendra Modi, on a recent visit to Russia during which he attended the annual Eastern Economic Forum in Vladivostok (established to attract Asian investment in the country’s Far East), announced a $1 billion credit line to fund development of the region.

Modi and Russian president Vladimir Putin also agreed to establish a maritime link between Russia’s Far East capital, Vladivostok, and Chennai that would reduce transport time from 40 to 24 days.

The connection could serve as an extension of the Indian Ocean Corridor that links India to Japan and the Pacific and competes with China’s “pearl of strings,” a series of ports across Asia in which Beijing has invested heavily.

In contrast to Modi, Japanese PM Shinzo Abe, who has attended the forum since its inception in 2015, did not announce any major deals in response to Putin’s insistence that “the development of the Russian Far East, strengthening its economic and innovation potential, and raising the living standards of its residents among others, is our key priority and fundamental national goal.”

With the trans-Atlantic alliance fraying at the edges, Markus Ederer, the EU’s ambassador to Russia and one of its top diplomats, appeared to recognize Putin’s priorities when he urged the bloc to engage on a massive scale with Russia on some of the most tricky political and security aspects in their relationship despite differences over Russian aggression in Ukraine and Georgia, human rights violations, and alleged interference in European elections.

In a memorandum to senior bureaucrats, Ederer suggested that 5G mobile communications, personal data protection, the Arctic, regional infrastructure, and the development of joint policies on matters such as customs and standards by the EU, Russia, Norway, and Iceland should be topics on the EU-Russian agenda.

Ederer said these were areas “where leaving a clear field to our competitors by not engaging would be most detrimental to EU interests.”

He argued that a “pragmatic” move towards “enhanced co-ordination” with Russia was needed to combat “Eurasian competition” as China’s influence grows.

The EU “would have everything to lose by ignoring the tectonic strategic shifts in Eurasia. Engaging not only with China but (also) with Russia…is a necessary condition to be part of the game and play our cards where we have a comparative advantage,” Ederer asserted.

Modi, Abe, and Ederer see opportunity in what Thomas Graham, a former US diplomat and managing director of Kissinger Associates, describes as Russia’s need for “diversity of strategic partners in the (Far East) to maintain its strategic autonomy (from China) going forward.”

The EU, India, and Japan hope to capitalize not only on Russia’s need for diversified investment but also Putin’s need to address widespread anti-Chinese sentiment in the Far East that has turned against his government at a time when protest in Russia is accelerating. Putin’s party just lost a third of its seats in the Moscow district council.

Public sentiment east of the Urals is critical of perceived Chinese encroachment on the region’s natural resources, including water, particularly in the Trans-Baikal region.

A petition initiated earlier this year by prominent Russian show business personalities opposing Chinese plans to build a water bottling plant on the shores of Lake Baikal attracted more than 800,000 signatures, signaling a deep well of popular resentment and highlighting the pitfalls of the Russian alliance with China.

Protests further erupted earlier this year in multiple Russian cities against Chinese logging in the Far East that residents and environmentalists charge has spoiled Russian watersheds and is destroying the habitats of the endangered Siberian tiger and Amur leopard.

The protesters, who also denounced construction of housing for Chinese workers, are demanding a ban on Russian timber exports to China.

Underlying the anti-Chinese protests are the kind of lopsided economic relations that Russia scholar Leo Aaron said fit the Marx-Lenin definition of colonial trade, in which one country becomes a raw material appendage of another.

“China is Russia’s second-largest trading partner (after the EU) and Russia’s largest individual partner in both exports and imports. For China, the Russian market is at best second-rate. Russia ranks tenth in Chinese exports and does not make it into the top ten in either imports or total trade,” Aaron said.

He noted that three-quarters of Russia’s exports to China were raw materials and resources as opposed to consumer goods, electronics, and machinery, which account for the bulk of Chinese sales to Russia.

Putin, presiding over a country in economic trouble, can’t manufacture the maneuverability he needs on his own. He hopes India, Japan, and Europe will come to his aid.

Dr. James M. Dorsey, a non-resident Senior Associate at the BESA Center, is a senior fellow at the S. Rajaratnam School of International Studies at Singapore’s Nanyang Technological University and co-director of the University of Würzburg’s Institute for Fan Culture.

https://besacenter.org

Κάν’ το όπως ο Χίτλερ και ο Σαντάμ

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Η Τουρκία επί δύο και πλέον χρόνια είχε κοινά σύνορα μήκους 400 χλμ με το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ). Ήταν τότε που οι τζιχαντιστές, σε μια ανάπαυλα μετά τους αποκεφαλισμούς, την πυρπόληση ζωντανών ανθρώπων που ήταν χειροπόδαρα δεμένοι και την ρίψη ομοφυλοφίλων από ταράτσες πολυκατοικιών στην οιονεί πρωτεύουσά τους Ράκα, φιλοξενούνταν σε πεντάστερα ξενοδοχεία στην Άγκυρα για να κανονίσουν τις δοσοληψίες και το εμπόριο πετρελαίου με την οικογένεια του Ερντογάν.

Ήταν τότε που οι τζιχαντιστές αποκεφάλιζαν ανθρώπους και κάρφωναν τα κεφάλια τους στον περίβολο της κεντρικής πλατείας της Ράκας, που οι «συνάδελφοί» τους ήταν στην κυριολεξία χέρι-χέρι, σαν κανονικά φιλαράκια, με τους Τούρκους στρατιώτες, στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας.

Ήταν τότε που οι τζιχαντιστές είχαν αποκλείσει πανταχόθεν την ηρωική πόλη Κομπάνι και τους λιγοστούς κατοίκους και αγωνιστές, κάνοντας επιθέσεις ακόμα και από το έδαφος της Τουρκίας, με την άδεια των Αρχών του κράτους του Ερντογάν.

Ήταν τότε, στις 7 Οκτωβρίου 2014, που ο Ερντογάν δήλωνε από τη γειτονική πόλη Αντέπ ότι «από ώρα σε ώρα το Κομπάνι πέφτει».

Ήταν τότε που το Ισλαμικό Κράτος κατήγε παντού και έναντι όλων νίκες, με κίνδυνο να προελάσει ακόμα και εναντίον της Δαμασκού, με αποτέλεσμα να ελέγξει ολόκληρη τη Συρία με το κράτος της, να αποκτήσει πρόσβαση στη Μεσόγειο και να καταστεί πλέον μια σοβαρότατη απειλή όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο.

Όλο εκείνο το διάστημα, η Τουρκία και ο νέος Χίτλερ, που ακούει στο όνομα Ερντογάν, που είχε κοινά «σύνορα» περίπου 400 χλμ με τους πραγματικούς τρομοκράτες, χαμογελούσε κάτω από τα μουστάκια του για τις επιτυχίες του ΙΚ αλλά και για την εκδίκηση που έπαιρνε για όλους τους μουσουλμάνους από την «κακή Δύση».

Όλο εκείνο το διάστημα ο νέος Σαντάμ που επίσης ακούει στο όνομα Ερντογάν, δεν επικαλέστηκε την εγκατάσταση των ισλαμιστών τρομοκρατών κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία για κάνει μια επιχείρηση εισβολής και κατοχής σε μια ξένη χώρα, όπως έκανε στην Αλ Μπαμπ, το Αφρίν, με την άδεια της Ρωσίας και τις δύο φορές, όπως έκανε το 1974 στην Κύπρο, όπου τα στρατεύματα κατοχής παραμένουν μέχρι σήμερα, όπως θα παραμείνουν και στο έδαφος της Συρίας, παρά τις διαβεβαιώσεις του νέου Χίτλερ-Σαντάμ.

Τότε οι ΗΠΑ και ο διεθνής συνασπισμός εναντίον του ΙΚ, μένοντας έκθαμβοι από την ηρωική αντίσταση των Κούρδων στο Κομπάνι, διαπίστωσαν ότι ο μόνος στρατός που μπορούσε να νικήσει στο έδαφος τους ισλαμιστές τρομοκράτες, ήταν οι Κούρδοι του YPG.

Τότε παρείχαν στους ηρωικούς μαχητές και μαχήτριες του YPG αεροπορική υποστήριξη και υποστήριξη σε όπλα και πυρομαχικά, για να υποστεί το ΙΚ την πρώτη του στρατηγική ήττα, για να ακολουθήσουν οι άλλες ήττες στην Ιεράπολη/Μένπετζ, τη Ράκα, την Ντερ εζ Ζορ και στο τέλος η σχεδόν πλήρης εξουδετέρωση του ΙΚ.

Για να συνεννοούμαστε: Αν δεν ήταν οι Κούρδοι του YPG, το ΙΚ θα είχε επικρατήσει σε ολόκληρη τη Συρία. Η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας ξεκίνησε με αεροπορικές επιθέσεις στις 30 Σεπτεμβρίου του 2015, δηλαδή έναν χρόνο μετά τη στρατηγική ήττα του ΙΚ στο Κομπάνι, και αφού είχε υποστεί κι άλλες ήττες στο εσωτερικό της Συρίας, ανατολικά του Ευφράτη, χάνοντας το στρατηγικό βάθος που είχε ανάγκη για να συνεχίσει τις επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων του Άσαντ στην ένθεν του Ευφράτη επικράτεια της Συρίας.

Ο πόλεμος των Κούρδων του YPG ολοκληρώθηκε το 2017, με τις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες του συνασπισμού να τους παρέχουν αεροπορική υποστήριξη και υποστήριξη σε όπλα, πυρομαχικά και εξοπλισμό.

Όμως όλα αυτά τα χρόνια οι Κούρδοι, που εξάλειψαν μια τεράστια απειλή για την ασφάλεια της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα, έχασαν στα πεδία των μαχών πάνω από 11.000 νέες και νέους, δηλαδή τον ανθό της νεολαίας τους, ενώ ταυτόχρονα ίδρυσαν και δομές αυτοδιοίκησης. Αυτοί εξασφάλισαν συνθήκες ειρηνικής και ασφαλούς διαβίωσης σε Κούρδους, Άραβες, Ασσύριους και Αρμένιους κατοίκους της περιοχής που είχαν υπό τον έλεγχό τους, και δηλώνοντας προς όλους και προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν επιδιώκουν απόσχιση από τη Συρία αλλά την αναγνώριση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, δηλαδή ενός είδους αυτονομία στο πλαίσιο μιας ενιαίας Συρίας.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ενώ οι Κούρδοι πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος για την ασφάλεια και την ειρήνη στη Συρία, την Ευρώπη και τη Δύση, ενώ οι Κούρδοι του PYD/YPG εξασφαλίζουν συνθήκες ειρηνικής και ασφαλούς διαβίωσης στην περιοχή που είχαν υπό τον έλεγχό τους, ενώ κανείς στον κόσμο δεν τους χαρακτηρίζει τρομοκράτες, ενώ όλα αυτά τα χρόνια είναι αυτοί που έχουν κοινά σύνορα με την Τουρκία και όχι οι εγκληματίες ισλαμιστές τρομοκράτες του ΙΚ, η Τουρκία από τα τέλη του 2018 αρχίζει να εκβιάζει τις ΗΠΑ. Απαιτεί την εκδίωξη των Κούρδων από την παραμεθόριο περιοχή και τη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας», στην οποία τη θέση των υπό εκδίωξη και εθνοκάθαρση Κούρδων θα πάρουν Άραβες σουνίτες μουσουλμάνοι με τη χρηματοδότηση της ΕΕ, όπως απαιτεί ανερυθρίαστα αυτή η νεοναζιστική-ισλαμιστική απειλή που ορθώνεται και εξαπλώνεται στην περιοχή, με την ανοχή και την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Ρωσίας, όπως αποδεικνύεται από χθες με την έναρξη της επιχείρησης εισβολής στη Συρία από τα στρατεύματα της Τουρκίας, που συνεπικουρούνται από συμμορίες τζιχαντιστών που εξοπλίζει και πληρώνει αδρά το τουρκικό κράτος.

Το ιλαροτραγικό της υπόθεσης είναι ότι αυτή η επιχείρηση, που εκτός των Κούρδων θα εξοντώσει τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και ό,τι απέμεινε από τους Ασσυρίους χριστιανούς που γλίτωσαν από το γιαταγάνι της γενοκτονίας της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα, έχει λάβει το όνομα «Πηγή Ειρήνης», κατ’ αντιστοιχία της «Επιχείρησης Ειρήνης» του 1974, που εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε, πέραν της βαρβαρότητας εκείνων των ημερών, καραμπινάτη επιχείρηση εισβολής και κατοχής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ό,τι επένδυση και να προσπαθεί να της βάλει η Άγκυρα.

Η βαρβαρότητα είναι βαρβαρότητα, ό,τι όνομα και να της βάλεις.

Τέλος, για τους καθεύδοντες σε Λευκωσία και Αθήνα, καλό είναι να σταθμίσουν όλα όσα γίνονται εναντίον των Κούρδων από τους συμμάχους τους για χρόνια στα πεδία των μαχών, Αμερικανούς και Ρώσους, να μελετήσουν τις υποσχέσεις που τους είχαν δοθεί και το πισώπλατο μαχαίρωμα που έφαγαν μέρα μεσημέρι και από τον Τραμπ και από τον Πούτιν.

Συμπέρασμα.

Ενισχύστε και θωρακίστε Κύπρο και Ελλάδα, φυλάξτε τα σύνορα, κάντε σχέδια και ισχυροποιήστε την εθνική άμυνα αντί να μετατρέπετε τα στρατόπεδα σε ξενοδοχεία πραγματικών ή εν δυνάμει συμμάχων των εισβολέων σήμερα στη Β. Συρία, αύριο στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη, γιατί το νεοναζιστικό-ισλαμικό τσουνάμι έρχεται με διάφορους τρόπους και σε μας.

Καιρός να διδαχτούμε από όσα συμβαίνουν δίπλα μας αλλά και μέσα στο σπίτι μας.

Οι αφέλειες πληρώνονται σκληρά.

pontos-news.gr

«Εκεί που μας {χρωστάγανε} ανάληψη μεταναστών-προσφύγων, {μας πήραν} και το βόδι»

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

 Μας ζήτησαν δηλαδή να αναλάβουμε αυτόματα κι άλλους μετανάστες που καταφθάνουν στην Μάλτα και την Ιταλία !

Αυτό βγαίνει από το δημοσίευμα του Jean-Pierre Stroobants στις 9-10-2019 στον ηλεκτρονικό Le Monde, με τίτλο : «Μετανάστευση : Η Ευρώπη απλώνει τις διαιρέσεις της, αλλά βρίσκει μια ελάχιστη συμφωνία για να βοηθήσει την Ιταλία και τη Μάλτα» (Migration : l’Europe étale ses divisions mais trouve un accord minimal pour aider l’Italie et Malte). Το δημοσίευμα αναφέρεται στα αποτελέσματα της ειδικής μίνι συνόδου μέρος κοινοτικών χωρών (επί συνόλου 28) που έγινε στο Λουξεμβούργο στις 8-10-2019, με πρωτοβουλία της Γερμανίας και της Γαλλίας και το κοινό τους σχέδιο, για το πώς θα βοηθηθούν η Ιταλία και η Μάλτα επί του προβλήματος του μεταναστευτικού στην κεντρική Μεσόγειο, στα πλαίσια ενός εξάμηνου μηχανισμού αυτόματης κατανομής μεταναστών, επεκτάσιμου χρονικά. Για να μη ξαναζήσει η Ευρώπη τα κλειστά λιμάνια της Ιταλίας και της Μάλτας.

Η σύνοδος του Λουξεμβούργου αποτέλεσε τη συνέχεια μιας τετραμερούς συνόδου που έγινε στη Μάλτα στις 23 Σεπτεμβρίου 2019, με τη συμμετοχή Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Μάλτας, υπό την προεδρία της Φιλανδίας και δίχως τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ισπανία και της Βουλγαρίας, σαν να μην υπάρχει εκεί μεταναστευτικό πρόβλημα. Εντούτοις τα αριθμητικά δεδομένα και αρκετοί εμπειρογνώμονες και ευρωπαίοι αιρετοί αξιωματούχοι εξέφρασαν την ανησυχία τους για το ότι μια απόφαση σχετικά με τη κατανομή, που αφορά μόνο τους διακινούμενους πρόσφυγες-μετανάστες στην κεντρική Μεσόγειο, γίνεται αντιληπτή ως άδικη από τις χώρες πρώτης άφιξης στους άλλους δύο δρόμους : της δυτικής Μεσογείου ( Ισπανία) και της ανατολικής (Ελλάδα–Κύπρος). «Από την αρχή του έτους 2019, μόνο το 13% των 67.000 παράνομων μεταναστών που έφτασαν στην Ευρώπη πήγαν στην Ιταλία ή τη Μάλτα, έναντι 57% που έφτασαν στην Ελλάδα και 29% στην Ισπανία», ανέφεραν στις 23-9-2019 η ηλεκτρονική Libération και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) δημοσιεύοντας και την διπλανή σχετική φωτογραφία του Matthew Mirabelli από την Μάλτα!

Κάποιοι είπαν ότι οι Γαλλο-Γερμανοί θέλησαν έτσι (κάνοντας αναδρομικά την αυτοκριτική τους που την άφησαν μόνη) να δείξουν την έμπρακτη βοήθειά τους στην νέα ιταλική κυβέρνηση, μετά τον εξοστρακισμό του Ματέο Σαλβίνι, του ακροδεξιού φωνακλά.

Ας επανέλθουμε όμως στην σύνοδο του Λουξεμβούργου για το μεταναστευτικό στην οποία συμμετείχαν, πέραν των 4  πρωταγωνιστών Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Μάλτας, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Βουλγαρία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Λιθουανία και το Λουξεμβούργο. Και τι συμφώνησαν ; «Συμφώνησαν ανόρεκτα σε ένα σχέδιο κατανομής των ανθρώπων που διασώζονται στη θάλασσα», αναφέρει ο Jean-Pierre Stroobants, να διανέμονται αυτόματα στις χώρες τα καταφθάνοντα πρόσωπα.

Εκτός από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Μάλτα, 6 άλλες χώρες φαίνεται να έχουν εγκρίνει αυτήν την αρχή. Η πραγματικότητα όμως φαίνεται, ως συνήθως, πιο περίπλοκη: η δέσμευση της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Λιθουανίας και του Λουξεμβούργου καταγράφηκε, αλλά η Κύπρος, η Βουλγαρία και η Ελλάδα αντιμετωπίζουν οι ίδιες το ίδιο και χειρότερο μεταναστευτικό πρόβλημα. Μάλιστα, όταν ο Ερντογάν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της Τουρκίας για να φύγουν οι μετανάστες προς την Ευρώπη, οι πρώτοι αποδέκτες αυτών είμαστε εμείς και οι Κύπριοι (και πολύ λιγότερο οι Βούλγαροι), τα «γωνιακά οικόπεδα», όπως λένε κάποιοι ανόητοι συμπατριώτες μας.

Οι 3 αυτές χώρες της ανατολικής Μεσογείου (η Βουλγαρία δεν είναι Μεσόγειος) ενέκριναν μεν (έξυπνα ποιούσες) την ίδια αρχή αυτόματης κατανομής των προσφύγων (γιατί αύριο είναι βέβαιο ότι θα την επικαλεστούν), χωρίς ωστόσο να δεσμεύονται για την ενδεχόμενη υποδοχή αυτών των μεταναστών που φτάνουν στην Ιταλία ή τη Μάλτα. Οι χώρες της ανατολικής Μεσογείου ζήτησαν επίσης έναν μηχανισμό που θα τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν την πρόκληση μιας νέας εισροής : περισσότερες από 7.600 αφίξεις έγιναν από τα μέσα Αυγούστου έως τις 9 Σεπτεμβρίου 2019,  έναντι μόνο 1.900 αφίξεων στην Ιταλία και τη Μάλτα. Η Ελλάδα είπε ότι ξαναζεί μια κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη της κρίσης του 2015, με περίπου 1.000 αφίξεις κάθε μήνα.

Οι άλλες κοινοτικές χώρες μέλη;

Η Ισπανία ζήτησε να μην λησμονηθεί, αφού εξακολουθεί να καταγράφει πολλές αφίξεις μεταναστών από το Μαρόκο.

Η Σουηδία είπε ότι δεν μπορεί να κάνει περισσότερα από όσα κάνει.

Η Ολλανδία υπενθύμισε ότι από την αρχή του 2019 έχει καταχωρήσει περίπου 600 αιτήσεις ασύλου κάθε εβδομάδα,  «των οποίων το 80% προέρχονται από άτομα που δεν έχουν αυτό το δικαίωμα».

Το Βέλγιο έλαβε 15.000 αιτήσεις από την 1η Ιανουαρίου («50% περισσότερες από την Ιταλία»), πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργεί εκατοντάδες θέσεις υποδοχής κάθε μήνα.

Η Ρουμανία, η Κροατία, η Εσθονία, η Φινλανδία ζήτησαν λεπτομέρειες – ειδικά για τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από την αυτόματη κατανομή – ή διαφοροποίησαν  την απάντησή τους.

Η Ελβετία, η οποία υπέγραψε τις Συμφωνίες του Δουβλίνου και του Σένγκεν, επικαλέστηκε, μέσω της Υπουργού της Karin Keller-Sutter, «ένα θέμα που είναι  εσωτερική πολιτική της ΕΕ, η οποία καθοδηγείται από τη Γαλλία και τη Γερμανία, με σχετική επιτυχία».

Οι χώρες του Visegrad (Ουγγαρία, Πολωνία, Δημοκρατία της Τσεχίας, Σλοβακία) έχουν ταμπουρωθεί στην γνωστή μη αλληλέγγυα θέση τους ενάντια σε κάθε μετανάστευση. Ο Horst Seehofer,  Γερμανός Υπουργός Εσωτερικών, αμφισβητεί αυτήν τη στάση τους. Η δε γαλλική διπλωματία, από την πλευρά της, θέλει να πείσει (ίσως και αφελώς) ότι οι ανατολικές χώρες παραμένουν ανοιχτές σε μια συζήτηση σχετικά με τη μεταρρύθμιση του μηχανισμού του Δουβλίνου, η οποία θα απαλλάξει τις χώρες πρώτης υποδοχής, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Κύπρος, η Ισπανία, η Μάλτα, η Βουλγαρία. Και ότι τελικά θα δεχτούν μια ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση της πολιτικής ασύλου, όπως αυτή που ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα για τον μελλοντικό ευρωπαίο Επίτροπο Μαργαρίτη Σχινά, αρμόδιο για τη μετανάστευση. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν μπορεί να διευθετήσει τίποτα χωρίς τη συμφωνία του Συμβουλίου ή των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Αυτή τη σχετική γαλλική αισιοδοξία δεν την συμμερίστηκε ο σοσιαλιστής αρμόδιος υπουργός του Λουξεμβούργου Jean Asselborn, η χώρα του οποίου έχει προσχωρήσει στη γαλλο-γερμανική πρωτοβουλία. Δήλωσε όμως ότι το Λουξεμβούργο βρίσκεται στο τέλος της ικανότητάς του υποδοχής μεταναστών. Πιστεύει ότι σε αυτό το στάδιο «τίποτα δεν έχει επιλυθεί». «Είμαστε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από μια συμφωνία για τη μεταναστευτική πολιτική. Αλλά αν δεν βρούμε μια συνεκτική λύση, ολόκληρη η Ευρώπη μπορεί να σπάσει τα μούτρα της. Το 2014, πρόσθεσε, ότι όλοι φαινόταν να συμφωνούν τουλάχιστον να σώσουν τους ανθρώπους στη θάλασσα. Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό συμβαίνει και σήμερα».

Ανησυχίες για την πολιτική της Άγκυρας

Πολλοί άλλοι ηγέτες φοβούνται τις συνέπειες της τουρκικής στρατιωτικής δράσης στη Συρία και κάλεσαν την Άγκυρα να «σέβεται πλήρως» τη συμφωνία που έχει υπογράψει με τους Ευρωπαίους, ενώ ο Ερντογάν πασάς απειλεί αναιδώς ότι θα «ανοίξει τις πύλες της Τουρκίας». Ειδικότερα, η Ελλάδα (με τη δική της αφέλεια) κάλεσε το γείτονά της να καταπολεμήσει πραγματικά τους διακινητές και ζήτησε πρόσθετη χρηματοδοτική στήριξη από την ΕΕ για την Τουρκία !

Όσο η Ε.Ε. ανέχεται τον πιο προκλητικό τουρκικό ιμπεριαλισμό, ενώ θα μπορούσε να τον γονατίσει οικονομικά, δεν υπάρχει ελπίς.

Και η Ελλάδα ατυχώς απεδείχθη ότι διαχρονικά δεν έχει σχετικό αποτρεπτικό μεταναστευτικό σχέδιο. Κινδυνεύει θανάσιμα να την πνίξει ο Ερντογάν με τους μετανάστες. Δεν χρειάζεται να κάνει χρήση τους S 400 που αγόρασε από τον ορθόδοξο χριστιανό Πούτιν.

Ποιες επιλογές έχει ο Ερντογάν για την εισβολή στη Συρία

Από
anixneuseis
-
0
  • της Laura Pitel στην Άγκυρα  euro2day.gr/Financial Times

Η δύσκολη άσκηση της ικανοποίησης της εσωτερικής κοινής γνώμης και τα «απροσδιόριστα» όρια που έχει θέσει ο Τραμπ, ώστε να μην προχωρήσει σε κυρώσεις που θα χτυπήσουν την οικονομία. Ποια είναι τα στρατιωτικά δεδομένα.

Δημοσιεύθηκε: 11 Οκτωβρίου 2019 – 08:11

Με την τουρκική επίθεση κατά των κουρδικών δυνάμεων να βρίσκεται σε εξέλιξη, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιμετωπίζει αντικρουόμενα συμφέροντα και απαιτήσεις.

Ο κ. Ερντογάν πρέπει να ικανοποιήσει τα εκατομμύρια των Τούρκων που περίμεναν με ανυπομονησία μια επιχείρηση κατά των ανταρτών Κούρδων της Συρίας. Αλλά πρέπει επίσης να ελιχθεί ανάμεσα στα ανάμεικτα μηνύματα που στέλνει ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος, έχοντας διατάξει τους Αμερικανούς στρατιώτες να φύγουν από τη μέση μιας τουρκικής επιχείρησης, στη συνέχεια έγραψε σε ανάρτησή του στο Twitter πως θα «εξολοθρεύσει» την Τουρκία οικονομικά, αν «ξεφύγει από τα όρια».

O Soli Ozel, ειδήμονας σε θέματα διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Kadir Has της Κωνσταντινούπολης, δήλωσε πως ο Τούρκος πρόεδρος έπρεπε να δείξει ότι μπορούσε να ορθώσει το ανάστημά του στις απειλές του κ. Τραμπ, χωρίς να το παρακάνει. «Το να μείνει σε επίπεδο ρητορικής είναι εντάξει, όμως το να μπλέξει σε έναν καβγά με τον Αμερικανό πρόεδρο είναι κάτι που δεν νομίζω πως το επιθυμεί», είπε. «Δεν θέλει να έχει μια σοβαρή αντιπαράθεση, η οποία θα οδηγήσει τον Τραμπ να λάβει μέτρα. Έχουμε πικρές μνήμες από το περυσινό καλοκαίρι, όταν ο κ. Τραμπ τουιτάρισε κάτι και έστειλε τη λίρα στο 7,2 (έναντι του δολαρίου)».

Ο κ. Ερντογάν για χρόνια προειδοποιούσε πως θέλει να επιτεθεί στους Κούρδους αντάρτες της Συρίας -που στηρίζονταν από τις ΗΠΑ αλλά στην Τουρκία θεωρούνται τρομοκράτες-, που ελέγχουν εδάφη κατά μήκος της νότιας πτέρυγας της χώρας. Θέλει να εμποδίσει τις προσπάθειές τους να εδραιώσουν μια ημιαυτόνομη περιοχή στο κατώφλι του και έχει επίσης δεσμευτεί να μετατρέψει την περιοχή σε μια «ασφαλή ζώνη», όπου περίπου 3,6 εκατ. Σύροι πρόσφυγες που ζουν στην Τουρκία θα μπορούσαν να επιστρέψουν ή να επανεγκατασταθούν.

Παρά τα αντικρουόμενα σινιάλα από τον κ. Τραμπ, ο οποίος την Τρίτη επανέλαβε τις προειδοποιήσεις του και ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Ουάσινγκτον τον επόμενο μήνα, πολλοί αναλυτές πιστεύουν πως ο Τούρκος πρόεδρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να διατάξει τις ένοπλες δυνάμεις του να εξαπολύσουν την επίθεση που είχε από καιρό υποσχεθεί.

Τα μαχητικά αεροσκάφη σήμαναν την έναρξη της επιχείρησης το απόγευμα της Τετάρτης, με βομβιστικές επιθέσεις κοντά στην πόλη Ras al-Ayn που είναι μεικτή αραβο-κουρδική πόλη, η οποία βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα με την Τουρκία. Αργότερα, το τουρκικό πυροβολικό φέρεται να επιτέθηκε στην πόλη Tal Abyad, 100 χιλιόμετρα δυτικά. Οι Αμερικανοί στρατιώτες είχαν ήδη απομακρυνθεί από την περιοχή.

Ο τουρκικός στρατός θα ηγηθεί της επίθεσης, όμως μεγάλο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού θα προέλθει από τον Συριακό Εθνικό Στρατό, τη συμμαχία ανταρτών μαχητών την οποία στηρίζει η Τουρκία.

Αν και τα τουρκικά και συριακά μέσα ενημέρωσης έκαναν αναφορές για αεροπορικές επιδρομές μέχρι και κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, ειδήμονες σε στρατιωτικά θέματα λένε πως αναμένουν η αρχική επικέντρωση της Άγκυρας να περιοριστεί σε μια σχετικά μικρή περιοχή. «Εικάζω πως οι αρχικές οδηγίες της επίθεσης θα είναι οι χερσαίες δυνάμεις να παραμείνουν στην Tel Abyad και τη Ras al-Ayn», σύμφωνα με τον Can Kasapoblu, διευθυντή του τμήματος ερευνών και ασφάλειας του τουρκικού think-tank Edam.

Μια τέτοια περιορισμένη επιχείρηση μπορεί να μην παραβιάζει τα απροσδιόριστα «όρια» του κ. Τραμπ, αλλά θα μπορούσε να ενέχει άλλες προκλήσεις. Ο τουρκικός στρατός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στο ΝΑΤΟ και έχει εμπειρία από δύο προηγούμενες επιχειρήσεις στη Συρία, καθώς και από τον ανταρτοπόλεμο κατά Κούρδων μαχητών σε τουρκικό έδαφος. Όμως η ομάδα που βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) στις οποίες κυριαρχούν οι Κούρδοι, έχουν ορκιστεί να υπερασπίσουν τον εαυτό τους «με κάθε κόστος». Ορισμένοι ειδήμονες πιστεύουν πως το SDF έχει αντιαρματικά και αντιαεροπορικά όπλα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή για τους Τούρκους στρατιώτες.

Δεν είναι σαφές αν οι ΗΠΑ έδωσαν άδεια σε τουρκικά μαχητικά να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο πάνω από τη βορειοανατολική Συρία. Οι ΗΠΑ ελέγχουν αυτόν τον εναέριο χώρο διότι ηγούνται του διεθνούς συνασπισμού που μάχεται κατά του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή εκείνη.

Τη Δευτέρα, το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων μετέδωσε πως το Πεντάγωνο μπλόκαρε την πρόσβαση της Τουρκίας στα δεδομένα της κοινής επιτήρησης και πληροφοριών. Οποιαδήποτε προσπάθεια να εμποδιστεί η Τουρκία από το να χρησιμοποιήσει τον εναέριο χώρο θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα στις χερσαίες επιχειρήσεις, υποστηρίζουν οι ειδήμονες.

Ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές προειδοποιούν επίσης για τους κινδύνους μιας σταδιακής μη σχεδιασμένης επέκτασης του εύρους και των στόχων της στρατιωτικής επιχείρησης, δεδομένου του μεγάλου σχεδίου του κ. Ερντογάν να δημιουργήσει μια ασφαλή ζώνη στη Συρία, μήκους περίπου 370 χιλιομέτρων και βάθους 32 χιλιομέτρων. «Έχει μια ξεκάθαρη στρατηγική εξόδου η Άγκυρα;» διερωτάται ο αμυντικός αναλυτής Metin Gurcan.

Άλλοι πιθανοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν τους βομβαρδισμούς τουρκικών πόλεων από Κούρδους αντάρτες ως αντίποινα, ή το ενδεχόμενο να καταλήξουν σε συμφωνία με τον κ. Assad οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις -μια ιδέα που έριξε και πάλι τις τελευταίες ημέρες στο τραπέζι η ομάδα αυτή-, κάτι που θα ανάγκαζε την Άγκυρα να αποφασίσει αν θα ήθελε να πολεμήσει κατά του στρατού της Συρίας, λένε οι αναλυτές.

Ο κ. Ερντογάν μπορεί να απολαύσει μια άνοδο της λαϊκής στήριξης μετά την έναρξη της επιχείρησης. Όμως το οποιοδήποτε βραχυπρόθεσμο πολιτικό όφελος θα αντισταθμιζόταν αν μια επίθεση δημιουργούσε συνεχή πίεση σε μια οικονομία που εξακολουθεί να προσπαθεί να ανακάμψει από τη νομισματική κρίση του περασμένου έτους, η οποία προκάλεσε ύφεση και αύξηση της ανεργίας.

Μετά τις απειλές του κ. Τραμπ τη Δευτέρα να κάνει ζημιά στην τουρκική οικονομία, η λίρα κατέγραψε τις μεγαλύτερες απώλειες των τελευταίων έξι μηνών, σημειώνοντας πτώση 2,2%.

Η Shamaila Khan, επικεφαλής του τμήματος στρατηγικής ομολόγων των αναδυόμενων αγορών της AllianceBernstein, σημείωσε πως οι ξένοι επενδυτές -τα κεφάλαια των οποίων είναι κρίσιμης σημασίας για την τουρκική οικονομία- θα ήλπιζαν η όποια εισβολή να είναι περιορισμένη. «Αν η Τουρκία καταλήξει να πραγματοποιεί μια πολύ πιο επεκτατική επιχείρηση, που θα οδηγήσει σε (αμερικανικές) κυρώσεις, αυτό θα προκαλούσε ένα σχετικά σημαντικό sell off στις τιμές των assets», είπε χαρακτηριστικά.

Η Άγκυρα εξακολουθεί να φοβάται το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων από το Κογκρέσο των ΗΠΑ για την αγορά των ρωσικών S-400. Καθώς υπήρξε βίαιη αντίδραση από το Καπιτόλιο στην απόφαση του κ. Τραμπ για τη Συρία τις τελευταίες μέρες, ο Aaron Stein, διευθυντής του προγράμματος για τη Μέση Ανατολή στο Foreign Policy Research Institute, προειδοποίησε πως ο κίνδυνος λήψης μέτρων ως αντίποινα δεν έχει εξαλειφθεί.

«Όταν σκοτωθεί ο πρώτος Κούρδος από τουρκικό τανκ, η κατακραυγή εδώ θα είναι ακόμα μεγαλύτερη», σχολίασε.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.
https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1701715/poies-epiloges-ehei-o-erntogan-gia-thn-eisvolh-sth.html

Ο Τράμπ δεν έχει τρελαθεί. Είναι απατεώνας.

Από
anixneuseis
-
0

Του Jim Hoagland The Washington Post

9 Οκτωβρίου 2019.

Όχι, ο Πρόεδρος Τράμπ δεν έχει τρελαθεί, καθησυχάζω τον Φίλιππο, τον Χανς και μια ντουζίνα ξένους φίλους που μου τηλεφώνησαν πανικοβλημένοι μετά το πανδαιμόνιο για την Ουκρανία και τη Συρία.

Ο Τράμπ ξέρει τι κάνει. Είστε εσείς που χρησιμοποιείτε λάθος αναλυτικά εργαλεία, τους λέω. Υποθέτετε ότι πρόκειται για εξωτερική πολιτική. Δεν υπάρχει εξωτερική πολιτική του Τράμπ. Υπάρχουν μόνο λαμπερά ξένα παιχνίδια με τα οποία παίζει, στο μονομερές σχέδιο επανεκλογής του που έχει πάρει πλήρη μορφή. Θα διεξάγει τώρα πόλεμο στους διπλωμάτες της Αμερικής, στους G-άνδρες, στους κατασκόπους, στις επιτροπές του Κογκρέσου και σε άλλες συνιστώσες αυτού που ο Τράμπ ονομάζει “το βαθύ κράτος”.

Στον κόσμο του Τράμπ, δεν έχει σημασία αν τα στρατεύματα των ΗΠΑ αποσυρθούν απο την Συρία. Δεν θα ενδιαφερόταν αν το τουίτερ του για απόσυρση βοηθούσε ή πονούσε τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ ή τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Δεν σηματοδοτεί την εξωτερική πολιτική με τον τρόπο που το κάνει ο Philippe, ο Hans και εγώ.

Αυτό που έχει σημασία για το Τράμπ είναι να δημιουργήσει και να εξομαλύνει την εικόνα του ως ενός που αγωνίζεται να αποσπάσει τα αμερικανικά στρατεύματα από τους “ατελείωτους πολέμους” στους οποίους η ελίτ της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής τους έχει βυθίσει. Αυτό που έχει σημασία για το Τράμπ είναι να δείξει στους υποστηρικτές του ότι προσπαθεί να φέρει τα αγόρια πίσω στο σπίτι ενάντια στη βούληση του βαθέως κράτους, που τον θυματοποιεί και ενοχοποιεί τους ίδιους με φόρους και πόλεμο. Το Πεντάγωνο ή το FBI, παραβιάζοντας τις διαταγές του ή ακόμα και αγωνιζόμενα εναντίον του, δεν αποτελούν κόστος που πρέπει να καταβληθεί, αλλά ένα επίδομα που πρέπει να εισπραχθεί απο τον αυτοπροσδιοριζόμενο ώς έχοντα μυαλό ιδιαίτερης ευφυίας.

Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Είναι μόνο μια πολύ πιο δραματική εκδοχή του μηνύματος της καμπάνιας του Τράμπ, της θυματοποίησης των Ηνωμένων Πολιτειών απο ξένες χώρες και τους αμερικανούς παγκοσμιοποιητές με το οποίο κέρδισε τις εκλογές το 2016.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη και είναι βαθύτατα ανησυχητικό είναι ότι έχει υψηλού προφίλ βοηθούς, με επικεφαλής τον γενικό εισαγγελέα William P. Barr και τον υπουργό Εξωτερικών Mike Pompeo. Ενωμένοι με τον Τράμπ, διεξάγουν έναν πεισματικό, καταστρεπτικό πόλεμο στα θεσμικά όργανα που υποτίθεται ότι καθοδηγούν, φαινομενικά αγνοώντας ότι θα τελειώσουν ως μέρος των συντριμμιών και καταστροφών που βοηθούν τον Τράμπ να δημιουργήσει.

Οι πράξεις του Pompeo να ταπεινώνει, απογοητεύει και να πυροβολεί διπλωμάτες καριέρας στο πλαίσιο της περαιτέρω εκστρατείας εκφοβισμού απο τον Τράμπ, φαίνεται ιδιαίτερα ντροπιαστική σε μένα. Αυτό μπορεί να αντανακλά εν μέρει τις πολυάριθμες φιλίες μου στη διπλωματική κοινότητα και την μεγάλη μου εκτίμηση για το τι κάνουν τα μέλη της Εξωτερικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ για τη χώρα. Είναι μόνο παράπλευρες ζημιές για τον Τράμπ, τον Πομπέο και τους μπράβους τους. (Βλέπε Sondland, Gordon D.)

Αλλά είναι πλέον ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των σημαντικότερων θεσμών της χώρας αυτής για τους διπλωμάτες, τους στρατηγούς και τους υπόλοιπους να κατανοήσουμε τη φύση αυτού του αγώνα. Αν ο Τράμπ επιβιώσει στην προεδρία, δεν θα επιβιώσει το κράτος δικαίου. Ο Τράμπ δεν αγνοεί, απλώς, τις συνήθειες της Ουάσιγκτον ή παραβιάζει τους κανόνες της γραφειοκρατίας. Παίζει εντελώς διαφορετικό παιχνίδι – ένα απο τα οποία ανατρέπει οτιδήποτε δεν συμφωνεί μαζί του. Κάποιος που προσπάθησε να συνεργαστεί στενά με τον Τράμπ στον Λευκό Οίκο τον περιγράφει ως “αδιαπέραστο στο γεγονός”. Ό, τι συμβαίνει στη Συρία ή στους ξαφνικά καταδικασμένους Κούρδοι που ήταν σύμμαχοί μας ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, δεν θα του αλλάξει γνώμη ή σχέδιο.

Επομένως, είναι άσκοπο να τον επικρίνουμε για μια ασυνεπή εξωτερική πολιτική. Δεν είναι σε θέση να συσχετίσει τις συνέπειες των ενεργειών του με κάτι πέρα από τον εαυτό του και τις προσωπικές, πολιτικές και οικονομικές του περιουσίες. Έχει χτίσει την προεδρία του με τέτοιο εγωισμό και αναμένει από τους οπαδούς του να τον μοιάζουν σε αυτό. Μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο, σιωπούν για τις υπερβολές και τα εγκλήματά του ελπίζοντας στην υποστήριξή του στις εκλογές. Οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί συγχωρούν την ανηθικότητά του και τους βλάσφημους τρόπους σε αντάλλαγμα να κάνουν δικούς τους δικαστές στο Ανώτατο Δικαστήριο που αντιτίθενται στην άμβλωση. Και οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης πολύ συχνά προσχώρησαν στον Barr, τον Pompeo και άλλους που συμμετέσχουν στη διαφθορά των Τραμπιστών, καλύπτοντας τα ακροβατικά του και τα tweets του για να αυξήσουν τα ποσοστά τους.

Αυτό μπορεί να αρχίσει να αλλάζει. Η άρνηση του Chuck Todd στο “Meet the Press” της Κυριακής να αφήσει τον Γερουσιαστή Ron Johnson (R-Wis.) να μιλά ασταμάτητα γλοιωδώς, για το FBI και την CIA, αντί να απαντήσει στις τεκμηριωμένες ερωτήσεις του Todd και την αξιοπρεπή αλλά σταθερή αντίσταση του Jeff Mason του Reuters στη συνέντευξη τύπου του Τράμπ είναι πρότυπα δημοσιογραφικής καλής συμπεριφοράς. Αυτός ο πρόεδρος δεν έχει τρελαθεί. Αυτός και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του έχουν γίνει απατεώνες. Αποδυναμώνουν την εθνική ασφάλεια της χώρας για το κέρδος τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάθε ένας από εμάς, στην κυβέρνηση, στην πολιτική, στο εμπόριο ή αλλού, πρέπει να βρούμε τρόπους να υπογραμμίσουμε ότι ζούμε σε εξαιρετικά επικίνδυνες περιόδους και δεν θα προσποιούμαστε διαφορετικά.

ΖΑΚ ΑΤΤΑΛΙ: Εθνική κυριαρχία= αντισημιτισμός!

Από
anixneuseis
-
0

[Ο Zακ Ατταλί (γεν. 1943) δεν χρειάζεται να κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους· αρκεί να γράψει ένα tweet και να αποτελέσει θέμα. Σύμβουλος του Προέδρου Μιτεράν και στις δύο του θητείες, κοντά στον οποίο έζησε από 1973, το 2009 παρουσιάζει τον Εμ. Μακρόν στον Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ  και του ζητάει να τον πάρει σύμβουλό του. Οπερ και εγένετο. Σε όχι μόνο μία συνέντευξή του δήλωσε ότι «Ο Μακρόν θα γινόταν Πρόεδρος ακόμα και αν δεν με είχε συναντήσει». Και ένα απόσπασμα για να δώσουμε τον ορίζοντα της σκέψης του: «Μόλις υπερβεί τα 60-65 χρόνια, ο άνθρωπος ζει περισσότερο παρά παράγει και στοιχίζει ακριβά στην κοινωνία. (…) Είμαι, από την πλευρά μου, κατά της επιμήκυνσης της ζωής (…) Δεν πρέπει να αφήνουμε την ανθρώπινη μηχανή να φθείρεται. Η ευθανασία θα είναι ένα από τα μέσα των μελλοντικών μας κοινωνιών». Λεκτικές ακροβασίες αντάξιες Φαρισαίου ή Ιησουίτη για να κρύψει έναν μισανθρωπισμό… Ε.Δ.Ν.]

Στις 4 Οκτωβρίου ο Ζακ Ατταλί, οικονομολόγος, συγγραφέας και ανώτερος  αξιωματούχος της Γαλλίας, «πέταξε» ένα Tweet που ανοιχτά εξισώνει την εθνική κυριαρχία με τον αντισημιτισμό. Στο εκτεταμένο άρθρο  που συνοδεύει το Tweet του, ο Aτταλί συνεχίζει τους επικίνδυνους συνειρμούς του συγκρίνοντας την εθνική κυριαρχία με το μίσος κατά των Μουσουλμάνων.

Περίεργο δεν είναι ο κ. Ατταλί να δείχνει αμέριστο ενδιαφέρον για την τύχη των μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη και να αδιαφορεί για την τύχη των μουσουλμάνων Παλαιστινίων, τους οποίους οι ομόθρησκοί του Ισραηλίτες κρατούν σε καθεστώς απαρτχάιντ;

Jacques Attali

✔@jattali

Le souverainisme n’est que le nouveau nom de l’antisémitisme. Les juifs et les musulmans, menacés tous les deux par lui, doivent s’unir face aux fantasmes du grand remplacement.http://www.attali.com/societe/derriere-le-souverainisme-se-cache-trop-souvent-la-haine-des-musulmans/ …

Derrière le souverainisme, se cache trop souvent la haine des musulmans. – Jacques Attali

Quand on parle de « souverainisme », beaucoup de gens veulent croire qu’on ne parle, en Europe, que d’une maîtrise des importations et d’un refus des disciplines communautaires. En réalité, dans la…

attali.com

Τα επίμαχα αποσπάσματα από το Tweet του κ. Ατταλί.

Στο άρθρο του, ο Ζακ Ατταλί επιτίθεται στους ομόθρησκούς του Ερίκ Ζεμούρ, Aλαίν Φινκελκρότ και Ζιλ- Ουίλιαμ Γκολντναντέλ εφιστώντας τους την προσοχή ενάντια στις «θανατηφόρες» επιπτώσεις του εμφορούμενου με μίσος λόγου τους. Τους κατηγορεί, εν ολίγοις, ότι θέτουν σε κίνδυνο τους Εβραίους χτυπώντας τους μουσουλμάνους. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο πρόκειται για την αντιρατσιστική και ενοχοποιητική επιχειρηματολογία που μεταδίδουν όλα τα “αντιρατσιστικά” λεγόμενα χαλκεία από τη δεκαετία του ’80 (και μάλιστα πολύ πριν: θυμηθείτε ότι δημιουργήθηκε τον LICRA [Σύνδεσμος Κατά του Ρατσισμού και του Αντισιμητισμού], πρώην Σύνδεσμος Κατά των Πογκρόμ και στη συνέχεια LICA το 1927) και τα οποία, μέσω λόμπινγκ, οδήγησαν σε έναν πολύ ανησυχητικό περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης στη Γαλλία. Οποιαδήποτε κριτική για τη μετανάστευση και τα αποτελέσματά της πρέπει να αποτρέπεται και να τιμωρείται στο όνομα της ιερής σταυροφορίας ενάντια στο “μίσος”.

Αυτός ο εχθρικός προς τους μουσουλμάνους της Γαλλίας λόγος είναι θανατηφόρος. Ειδικά όταν προέρχεται από Εβραίους, οι οποίοι δεν πρέπει να ξεχνούν ότι ο αντισημιτισμός στοχεύει  και τους δύο. Είναι συνεπώς απαραίτητο να καταγγείλουμε με κάθε τρόπο τον παραληρητικό λόγο των Eρίκ Zεμούρ, Ουίλιαμ Γκολντνανέλ ή ακόμη και πάρα πολλές από τις δηλώσεις του Aλαίν Φινκελκρότ. και τόσων πολλών άλλων. Ειδικότερα, είναι λυπηρό να βλέπεις  απόγονους Αλγερινών Εβραίων να ξεχνούν τον υπέροχο ρόλο που διεδραμάτισαν οι Αλγερινοί Μουσουλμάνοι στην υποστήριξη και την προστασία των γονέων τους, στις τρομακτικές στιγμές του θριάμβου του αντισημιτισμού στη μητρόπολη και ακόμη περισσότερο στην Αλγερία υπό την κυβέρνηση [των δοσίλογων] του Βισύ , υπό τον Ζιρώ, ακόμη και υπό τον Ντε Γκωλ [σ.τ μ.:αντισημίτης ο Ντε Γκωλ, τι άλλο θα ακούσουμε!].

Το άρθρο του αναπτύσσει επίσης την ιδέα ότι οι μετανάστες είναι μια ευκαιρία για τη χώρα και ότι, ως επί το πλείστον, εντάσσονται τέλεια στα γαλλικά δημοκρατικά πρότυπα.

 […] Πρώτον, λένε ψέματα. Δεν υπάρχει εισβολή στη Γαλλία από το Ισλάμ ή την Αφρική. Οι μη Ευρωπαίοι μετανάστες δεν είναι, σε καθαρή ετήσια βάση, 450.000 άτομα, όπως ισχυρίζονται οι ακραίοι, αλλά λιγότεροι από 185.000 (και μάλιστα οι μισοί απ’ αυτούς, με βάση τις πολιτογραφήσεις), δηλαδή λιγότερο από 0,5%  του γαλλικού πληθυσμού.

 Το 99% αυτών εντάσσεται πλήρως στο έθνος· σπουδάζουν, κάνουν οικογένειες, μιλούν γαλλικά στα παιδιά τους, δημιουργούν επιχειρήσεις, γίνονται καθηγητές ή γιατροί. Οι μουσουλμάνες και οι αφρικανές μητέρες δεν είναι λιγότερο καλές από άλλες Γαλλίδες ή κατοίκους της Γαλλίας. Και οι μουσουλμάνοι δεν είναι περισσότερο δεμένοι με τη θρησκεία τους από ό, τι οι πιστοί άλλων μονοθεϊσμών σήμερα. […]

Το ζήτημα δεν είναι αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με το Zemmour. Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η ελευθερία έκφρασης. Και από την άποψη αυτή, είναι σαφές ότι ο Aτταλί επιδιώκει να επεκτείνει ακόμη περισσότερο τον ορισμό του αντισημιτισμού: να συμπεριληφθεί σ’ αυτόν καθένας που πιστεύει στην εθνική κυριαρχία. Ένα παρόμοιο κείμενο, το οποίο θα περίμενε κανείς να διαβάσει στον ιστότοπο του Μπερνάρ-Ανρύ Λεβύ, δείχνει πόσο οι ελίτ μας πανικοβάλλονται στην εμφάνιση της παραμικρής ιδέας εθνικής κυριαρχίας στους Γάλλους.

“Ο,τιδήποτε είναι υπερβολικό είναι ασήμαντο“, έλεγε ο Tαλεϋράνδος. Στην περίπτωση του Aτταλί, αυτές οι υπερβολές είναι, αντίθετα, πολύ σημαντικές.

Le Media pour Tous

Το εθνικό Κράτος στο απόσπασμα!

του δοκιμιογράφου-δημοσιογράφου Yves Mamou

[Αν αληθεύει το σκεπτικό του Ισραηλίτη ερευνητή Γιόραμ Χαζονύ, – άλλο Λαός, άλλο Εδαφος και άλλο Ιστορία – τότε μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί στην Ελλάδα της ΕΕ τα κυρίαρχα κόμματα είναι…ένα, και γιατί προέκυψαν Πρέσπες με εκχώρηση Ιστορίας, γιατί «ενοχλούν» η Αμφίπολη, ο Μεγας Αλέξανδρος, ο Παύλος Μελάς και προπαντός ό,τι περιπαικτικώς ονομάζουμε «θρησκευτικά». Για την ώρα, δεν παραχωρήσαμε έδαφος…]

Σε ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου, ο οικονομολόγος Ζακ Ατταλί επιτέθηκε βίαια στους Eρίκ Zεμούρ, Ζιλ-Ουίλιαμ Γκολνταντέλ και Aλαίν Φινκελκρότ, κατηγορώντας τους για «προσήλωση στην εθνική κυριαρχία» και ως εκ τούτου για «μίσος κατά μουσουλμάνων».

Οι ευρωπαϊκές ελίτ αποφάσισαν, υποστηρίζει ο Χαζονύ, να αποσυνδέσουν Ιστορία, έδαφος και λαό και να υπαγάγουν τους ευρωπαϊκούς λαούς στο ΖΥΓΟ μιας ενιαίας διεθνούς κυβέρνησης…

Ο Aτταλί πρόσθεσε ότι η εθνική κυριαρχία ήταν επίσης “το νέο όνομα του αντισημιτισμού” και ότι οι Εβραίοι και οι μουσουλμάνοι, που απειλούνται από τους οπαδούς της εθνικής κυριαρχίας, “πρέπει να ενωθούν ενάντια στις φαντασιώσεις της μεγάλης αντικατάστασης”.

Το κείμενο του Ζακ Aτταλί είναι συμπύκνωμα σχεδόν πεντακάθαρο της ιδεολογίας από την οποία εμφορείται σήμερα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. “Όταν μιλάμε για «εθνική κυριαρχία », πολλοί άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι δεν μιλάμε στην Ευρώπη, παρά για έλεγχο των εισαγωγών και άρνηση των κοινοτικών πειθαρχικών κανόνων». Αλλά στην πραγματικότητα, μας λέει ο Aτταλί, η εθνική κυριαρχία είναι ψευδώνυμο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Με προσποιήσεις, οι οπαδοί της εθνικής κυριαρχίας προωθούν στην πραγματικότητα την άρνηση «των μεταναστών» και την άρνησή τους «των Μουσουλμάνων». Εν ολίγοις, το αποτρόπαιο θηρίο του ναζισμού επανεμφανίστηκε.

Πρέπει να παραδεχτούμε την ολοφάνερη πραγματικότητα ότι, οι πιο λαμπροί θιασώτες της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν καλύτερη επιχειρηματολογία από την ασαφή Όχι σύνορα: η επίκριση της μετανάστευσης και η έκφραση φόβων απέναντι σε ένα ολοκληρωτικό και τρομοκρατικό Ισλάμ ισοδυναμεί γι’ αυτούς με την διατύπωση ρατσιστικών και ξενοφοβικών προσβολών. Οι υποστηρικτές της ανοικτής Ευρώπης θεωρούν τους “θιασώτες της εθνικής κυριαρχίας” ως Ναζί που το μόνο που θέλουν είναι να εξοντώσουν τους μουσουλμάνους όπως εξόντωσαν τους Εβραίους.

Μπεν Γκουριόν: Θέλουμε πατρίδα!

Ένα πρόσφατα δημοσιευμένο βιβλίο (δυστυχώς στα αγγλικά) από τον ερευνητή πολιτικών επιστημόνων Γιόραμ Χαζονύ, Η Αρετή του εθνικισμού, φωτίζει το βάθος της υπόθεσης. Τι μας λέει ο Χαζονύ; Οτι το Άουσβιτς ήταν ένα τραύμα που παραμένει ζωντανό σε δύο τύπους ανθρώπων: τους Εβραίους και τους Ευρωπαίους. Οι πρώτοι, διότι διέφυγαν από μια γενοκτονία, οι δεύτεροι επειδή διέπραξαν ή βοήθησαν να διαπραχτεί μια γενοκτονία.

Αυτό το σύνδρομο του Άουσβιτς είχε ως αποτέλεσμα δύο σημαντικά γεγονότα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα: τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και τo σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με άλλα λόγια, η γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί οδήγησε σε δύο διαμετρικά αντίθετες πολιτικές και φιλοσοφικές δομές, εξηγεί ο Χαζονύ. Ένα ξεπερασμένο κράτος για τους Εβραίους, ένα πολυπολιτισμικό αυτοκρατορικό σχέδιο υπερεθνικής «διακυβέρνησης» για τους Ευρωπαίους.

Στην Αρετή του Εθνικισμού, ο Χαζονύ παραθέτει δια μακρών μια θαυμάσια ομιλία που έγινε στην Ιερουσαλήμ από τον Δαβίδ Μπεν Γκουριόν το 1942. Τι λέει ο Μπεν Γκουριόν; Ότι στην Ευρώπη οι εβραίες γυναίκες χωρίστηκαν από τα παιδιά και τους συζύγους τους, αναγκάστηκαν να σκάψουν τους τάφους τους ή σφαγιάστηκαν σαν ζώα, ότι οι Εβραίοι δηλητηριάστηκαν με αέρια και αποτεφρώθηκαν και όλα αυτά για ποιο λόγο ; Όχι μόνο επειδή ήταν Εβραίοι, αλλά και επειδή δεν είχαν “πολιτικό καθεστώς,  εβραϊκό στρατό,  εβραϊκή ανεξαρτησία και πατρίδα …. Δώστε μας το δικαίωμα να πολεμήσουμε και να πεθάνουμε ως Εβραίοι … Απαιτούμε το δικαίωμα … σε μια πατρίδα και ανεξαρτησία. Ο,τι πάθαμε στην Πολωνία, ο Θεός να με συγχωρήσει, θα μας συμβεί στο μέλλον, όλα τα αθώα μας θύματα, όλες οι δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες και ίσως εκατομμύρια … είναι οι θυσίες ενός λαού χωρίς πατρίδα … Απαιτούμε … μια πατρίδα και ανεξαρτησία. ”

Αυτήν την πατρίδα και αυτό το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, οι Εβραίοι θα τα αποκτήσουν το 1948. Αλλά όταν οι Ευρωπαίοι ψήφισαν τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, έθεσαν τα θεμέλια ενός τελείως διαφορετικού σχεδίου για τους ίδιους. Και μάλιστα ενός διαμετρικά αντίθετου σχεδίου.

Σύμφωνα με τον Χαζονύ, το Aουσβιτς δεν δημιούργησε την ίδια άρνηση της γενοκτονίας. Οι Εβραίοι θέλησαν να τελειώνουν με αυτό με την έξοδο και τη διασπορά που τους έθετε στο έλεος μη Εβραϊκών εθνών, ενώ οι Ευρωπαίοι με   την αρχή ενός άψυχου στρατού που υπακούει στις (δυνητικά) εγκληματικές διαταγές των όλο μίσος εθνικιστών ηγετών. Για να εμποδίσουν την επιστροφή στο Άουσβιτς, Οι Εβραίοι επέλεξαν τη σύσταση ενός έθνους με όλες τις ιδιότητές του (σημαία, στρατό, σύνορα, γλώσσα …) ενώ οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να τελειώνουν με το έθνος και τον δαίμονα του εθνικισμού που έκανε τους λαούς μισάνθρωπους και άγριους.

Για να σβήσουν τους δαίμονες της ταυτότητας των Γερμανών, να ροκανίσουν τις σοβινιστικές εξάρσεις των Γάλλων, να διαλύσουν τα εθνικά έπη των Ισπανών ή των Ολλανδών, οι γαλλικές και ευρωπαϊκές ελίτ επιχείρησαν να αποσυνδέουν Ιστορία, εδάφη και λαούς. Έτσι, στη Γαλλία, η διδασκαλία της ιστορίας έχει κονιοποιηθεί στη χρονολόγησή της και το «εθνικό μυθιστόρημα» έχει αποτελέσει αντικείμενο συστηματικής υπονόμευσης. Ο Ζακ Ατταλί, υμνητής της παγκοσμιοποίησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διακήρυξε  (με πολλούς άλλους) ότι το έθνος είναι κακό και μόνο κακό. “(Η Γαλλία) πρέπει να κάνει την κριτική της για το ρόλο της στο δουλεμπόριο, την αποικιοκρατία, την ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό, την συνεργασία [με τους Ναζί], την καταστροφή της φύσης. »

Κατάλοιπο του παρελθόντος!

Για να αποφευχθεί η επιστροφή του Άουσβιτς, οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν κάνει τη σκόπιμη επιλογή να τορπιλίσουν την εθνική ιδιαιτερότητα. “Αν θέλουμε να αποτρέψουμε ξανά και ξανά ένα τέτοιο κακό (Άουσβιτς), η απάντηση πρέπει να είναι η διάλυση της Γερμανίας και των άλλων εθνικών κρατών της Ευρώπης και η υπαγωγή όλων των ευρωπαϊκών λαών κάτω από το ζυγό μιας ενιαίας διεθνούς κυβέρνησης. Ας εξαλείψουμε το εθνικό Κράτος για πάντα και αυτός ο σκοτεινός δρόμος προς το Άουσβιτς θα κλείσει οριστικά» γράφει ουσιαστικά ο Γιοράμ Χαζονί.

Ο λόγος του Ατταλί κατά της εθνικής κυριαρχίας το 2019 έρχεται λοιπόν, ούτε καν αποψυγμένος, από τις απαρχές της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, όταν ο Kόνραντ Αντενάουερ υποστήριζε ότι το έθνος-κράτος σύντομα θα ήταν απλώς  ένα κατάλοιπο του παρελθόντος.

Οι κατάρες του Ατταλί εναντίον των οπαδών της εθνικής κυριαρχίας δείχνουν ότι η συζήτηση γεννήθηκε το 1945: το πώς θα εξαλείψουμε τις γενοκτονίες, δεν έχει ακόμη απαντηθεί.

Είναι οι Ισραηλινοί, που επέλεξαν το Κράτος-έθνος,  Ναζί και δεν το ξέρουν; Οι Ευρωπαίοι που διαλύουν το έθνος, τα σύνορά τους, το σχολείο τους και φιλούν το Ισλάμ στα χείλη, θεμελίωσαν όντως μια αυτοκρατορία αδελφοσύνης και ασφάλειας; Το πραγματικό μυστήριο είναι ότι εβδομήντα πέντε χρόνια μετά το κλείσιμο του Άουσβιτς, η σύγκρουση του κράτους-έθνους με την πολυπολιτισμική αυτοκρατορία κρατάει ακόμα. Το αστείο του πράγματος είναι ότι η συζήτηση διεξάγεται κυρίως μεταξύ  Εβραίων: ο Χαζονύ είναι Ισραηλίτης, ο Aτταλί είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης χωρίς σύνορα και Γκολντναντέλ, Zεμούρ και Φινκελκρότ είναι Γαλλοεβραίοι ενταγμένοι στη γαλλική ταυτότητα.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.causeur.fr/selon-attali-derriere-le-souverainisme-se-cache-souvent-la-haine-des-musulmans-166955

 

ISIS’ resurgence in Syria may have already begun

Από
anixneuseis
-
0

(Corrects report on the scale of the attack)

An Islamic State (ISIS) attack in northeast Syria early on Wednesday strengthened fears of a resurgence of the extreme jihadist group, as Turkish troops entered the area ahead of a long-planned offensive against Syrian Kurdish forces previously backed by the United States.

ISIS fighters launched a coordinated attack, including one suicide bomber, in an attempt to capture the headquarters of the Syrian Democratic Forces’ (SDF) internal security forces in the eastern city of Raqqa, the jihadists’ former capital, according to multiple Syrian sources.

Kurdish forces repelled the assault, which came just hours before an advance wave of Turkish troops entered northeast Syria. This meant that ISIS would have known that SDF fighters had shifted north to protect the border areas, according to Erbil-based freelance journalist Wladimir van Wilgenburg, co-author of the new book, “The Kurds of Northern Syria”.

“ISIS is always looking to take advantage of conflict between other countries and actors,” he told Ahval in a podcast interview. “They always try to benefit from security vacuums.”

The SDF was the key fighting force in defeating ISIS and is holding some 10,000 prisoners from the group, including 2,000 foreigners, in detention centres across the area. As many as half of the 70,000 residents of Al-Hol refugee camp are also said to be ISIS loyalists.

With Turkey expected to take responsibility for these detainees following Monday’s pull-out of U.S. forces, observers expressed fears of an ISIS resurgence — and indeed the group also claimed responsibility for an attack early Wednesday in Tabqa, some 15 kilometers west of Raqqa.

Van Wilgenburg pointed out that ISIS had carried out a handful of sleeper cell attacks in recent weeks, and said they would likely carry out more attacks and attempted prison breaks against the SDF in Deir al-Zor and Raqqa, where it is now under-manned.

“They are under-resourced there and don’t have the same support from the U.S.-led coalition,” he said. “There’s also the possibility that ISIS will also try to take territory.”

Other observers echoed this view.

“ISIS is mobilising sleeper cells in Raqqa and attacks have taken place tonight,” Washington Post columnist David Ignatius said in a series of tweets. “Thousands of ISIS detainees and families … may be breaking out of camps and prisons after Turkish attack.”

The New York Times’ terrorism reporter Rukmini Callimachi saw the Raqqa assault as a troubling sign.

“Many of us predicted that ISIS would be back, but I have to say I didn’t think it would be this soon,” she said in a tweet on Wednesday.

https://ahvalnews.com/northeast-syria/isis-resurgence-syria-may-have-already-begun

1...2,6012,6022,603...3,034Σελίδα 2,602 από 3,034