Αρχική Blog Σελίδα 2603

Turkish naval drills ineffective against united east Med competitors

0

Large naval exercises and intense propaganda efforts that accompanies them are designed to help Turkey shape a political-military environment that will allow it to defend its rights and interests in surrounding seas.

The Turkish Navy carried out its largest ever exercises, dubbed Blue Homeland, this Spring, with 103 ships in the Black, Aegean and Mediterranean seas. That was followed in September by another drill, Determination, in the eastern Mediterranean, where Turkey has been involved in a long-running dispute over energy rights.

Military exercises are still used effectively to project power and act as a deterrent against rivals, as NATO’s giant Trident Juncture and Russia’s 1000-aircraft and 36,000-tank VOSTOK drill showed last year.

Turkey has had success with this approach in the past. A good example of this came in 1987, when Greece contravened a 1976 agreement with Turkey to begin energy exploration in the north Aegean, bringing the countries to the brink of war.

The crisis was averted by a flurry of diplomatic contacts that included interventions by top U.S. and NATO officials. But the talks were underpinned by a show of force Turkey made by sending its warships to conduct military exercises in the sea. Turkey had demonstrated clearly that it would not hesitate to use force if necessary.

Turkey sees the current situation in the eastern Mediterranean as another contravention of its rights and interests since Cyprus’s exclusive economic zone overlaps with its own claim to areas on its continental shelf. It says drilling by Cyprus and its international partners ignores the rights of the breakaway Turkish Republic of Northern Cyprus.

Turkey’s ability to impose itself in the area though has been limited by perceptions held at home and abroad about the weakness of its military after the July 15, 2016 coup attempt, which led to the dismissal or prosecution of many officers suspected of links to the religious movement blamed for plotting to overthrow the government.

Turkey is also isolated in its regional quest for hydrocarbons, while its rivals Egypt, Israel and Greece have united in the Eastern Mediterranean Gas Forum with the encouragement of the United States and inclusion of energy giants like ExxonMobil.

Left with little choice but to assert itself, Turkey chose a show of force with the naval drills this year.

The flood of news stories and social media posts that accompanied the exercises were persuasive enough to dispel domestic fears that the post-coup purges had weakened the navy.

However, they have clearly missed their mark as a deterrent measure. Conditions have not changed in the eastern Mediterranean in spite of the two drills, and part of the block granted by Cyprus last month to two European energy companies – Italy’s Eni and France’s Total – included an area that Turkey says is part of its continental shelf.

A key point is that Turkey is now facing several competitors at once. During earlier crises, Greece was the only country Turkey had to address, whereas now it is dealing with the United States, Israel, Egypt, Cyprus, Russia, the EU, and energy firms ExxonMobil, Total and Eni.

Many of these actors are closely cooperating through mechanisms like the Eastern Mediterranean Gas Forum. Strategies that have worked against a single opponent will not necessarily work against a coalition, or in a more complex political dynamic.

Countries closely follow each other’s military activities. Military exercises provide important data on a country’s capabilities, doctrines, morale and preparedness for war.

Although strategic communication activities play a significant role in delivering messages to counterparts during exercises, the most important issue in terms of deterrence and coercion is as an exhibition of firepower, the ability to launch attacks from the sea, air-sea cooperation and joint operations in a way that can be thoroughly understood by the opposite side.

One of the best recent examples came in 2017, when Russian warships launched missiles at ISIS targets in Syria from the Caspian Sea, 1,500 km away.

Turkey’s two naval drills this year were not as effective. In terms of power projection, they were not significantly different to previous drills, with the exception that this year ground forces’ attack helicopters and amphibious elements participated in the Aegean Sea.

But the current dispute is playing out in the eastern Mediterranean, and centres on energy wrangling over energy resources. Transferring amphibious naval power to areas near Cyprus under the joint protection of naval and air force elements would have been a bolder move, and military exercises including a simulated attack on oil and gas platforms would clearly demonstrate Turkey’s resolve.

In any case, Ankara’s attempts at coercive diplomacy have so far failed in the eastern Mediterranean, and the options ahead of it are limited.

One possibility would be more naval drills. Every year, Turkey plans Toros and Barbaros military exercises in response to the Nikiforos and Toksotis exercises planned by Greece and Cyprus. The current convention is that both sides cancel the drills each year as a show of mutual goodwill.

Ankara could well choose to go through with the next round of drills, a move that would further raise tensions and would reflect the view that the current efforts have led to deadlock.

Meanwhile, Greece has been holding back from direct involvement in the crisis, despite having its own claims in the eastern Mediterranean due to the islands of Rhodes, Karpathos, Kasot and Kastelorizo.

Athens seems to wish to allow Turkey to remain in the limelight in the belief that aggression in the eastern Mediterranean would lead to a loss of legitimacy in the eyes of the international public.

Turkey may choose to address this by focusing more military action in areas near the Greek islands, drawing Athens into the crisis as a direct actor.

https://ahvalnews.com/eastern-mediterranean/turkish-naval-drills-ineffective-against-united-east-med-competitors

Μετά την εγκατάλειψη   των Κούρδων από τον Τράμπ, το Ισραήλ γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε κανέναν.

6

BY HERB KEINON   OCTOBER 7, 2019

The Jerusalem Post.

Η απόφαση του Τράμπ πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο των επιθέσεων που υποστηρίχθηκαν από τον Ιράν τον περασμένο μήνα σχετικά με τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας και την έλλειψη αμερικανικής απάντησης.

Μην αφήνετε να σας ξεγελάσει η έλλειψη οποιασδήποτε επίσημης αντίδρασης του Ισραήλ στην δραματική ανατροπή της πολιτικής του αμερικανικού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ και η απόφαση να απομακρυνθούν τα αμερικανικά στρατεύματα από τη βόρεια Συρία: η Ιερουσαλήμ ανησυχεί βαθιά για αυτό το βήμα.

Όχι γιατί θα επηρεάσει ξαφνικά την ικανότητα του Ισραήλ να αναλάβει δράση στη Συρία όταν επιθυμεί να σταματήσει τις προσπάθειες του Ιράν να εδραιωθεί εκεί – αν και θα μπορούσε να το κάνει οριακά πιο δύσκολο – αλλά επειδή οδηγεί στην ιδέα ότι το Ισραήλ μπορεί πραγματικά να στηριχθεί μόνο στον εαυτό του. Η απόφαση του Τράμπ – μια αναστροφή της αναστροφής της ανακοίνωσης για την απόσυρση αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία το περασμένο έτος – δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μεμονωμένη απόφαση. Πρέπει επίσης να εξεταστεί στο πλαίσιο των επιθέσεων που υποστηρίχθηκαν από τον Ιράν τον προηγούμενο μήνα σχετικά με τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας και την έλλειψη αμερικανικής απάντησης.Και τα δύο αυτά περιστατικά δείχνουν ότι η σημερινή (αμερικανική) διοίκηση είναι λίγο διαφορετική από την προηγούμενη κυβέρνηση Ομπάμα στην απροθυμία της να αντιμετωπίσει όπου είναι απαραίτητο τις αρνητικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή – και αυτό είναι κάτι που έχει τεράστια σημασία για το Ισραήλ.

Αυτό που καθοδηγεί τους στρατηγικούς σχεδιαστές της χώρας είναι ότι ενώ οι ΗΠΑ υπό μια πολύ φιλική διοίκηση θα υποστηρίξουν το Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, ενώ θα παράσχουν βοήθεια σε όπλα και ενώ θα δώσουν ηθική υποστήριξη και υπεράσπιση στη διεθνή πίεση – όταν πρόκειται για τη χρήση βίας, το Ισραήλ πρέπει να είναι πρόθυμο και έτοιμο να υπερασπιστεί τον εαυτό του από μόνο του.Κατά ειρωνικό τρόπο, η εγκατάλειψη των Κούρδων από τον Trump έρχεται μόλις ένα μήνα αφού ανέφερε τη δυνατότητα υπογραφής κάποιου είδους αμοιβαίου αμυντικού συμφώνου με το Ισραήλ.

Ενώ πολλοί από τους στρατηγικούς στοχαστές της χώρας δεν το πήραν σοβαρά, συζητώντας αν πράγματι ένα τέτοιο σύμφωνο θα είχε αξία, οι ενέργειες του Trump – εγκαταλείποντας τους Κούρδους στα «καλοσυνάτα έθιμα» του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ,όπως το έθεσε ο πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας Eran Lerman – θα ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη .

Το σύμφωνο ασφαλείας είναι λόγια, η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων είναι ενέργειες. Σε αυτή την περιοχή, οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση το πώς δρουν διάφοροι βασικοί παράγοντες, όχι απο αυτό που λένε.Για παράδειγμα, εδώ και πολύ καιρό υπήρξε μια σπουδαία σχολή σκέψης που υποστήριζε ότι το Ισραήλ δεν χρειάζεται να αναλάβει δράση εναντίον της πυρηνικής απειλής του Ιράν, διότι – όταν θα έφθανε η στιγμή- η Ιερουσαλήμ θα μπορούσε να υπολογίζει στις ΗΠΑ για να κάνουν τη δουλειά.Οι ενέργειες των ΗΠΑ στην περιοχή από τις δύο τελευταίες διοικήσεις – τόσο δημοκρατικές όσο και ρεπουμπλικανικές – έχουν δείξει ότι αυτή η κοσμοθεωρία δεν βασίζεται στην πραγματικότητα. Δεν έχουν υπάρξει αμερικανικές ενέργειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη αυτής της θεωρίας.

Αυτή η σχολή σκέψης βασίστηκε στην μακρόχρονη ιδέα ότι στη Μέση Ανατολή υπήρχαν πράγματα που οι Αμερικανοί απλά θα έπρεπε να φροντίσουν.Αυτό μπορεί να ήταν αλήθεια κάποτε, αλλά όχι τώρα. Η Σαουδική και η κουρδική εμπειρία φωνάζουν: «Ίσως ναι, ίσως όχι, αλλά το Ισραήλ δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτό».Ο Lerman, τώρα αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου για τη Στρατηγική και την Ασφάλεια (JISS) της Ιερουσαλήμ, δήλωσε ότι κανείς “με το σωστό μυαλό στην περιοχή” σήμερα δεν θα βασιζόταν στους Αμερικανούς και αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να ωθήσει τους διάφορους παράγοντες στην αναμονή των ιρανικών όπλων.

Ο κ. Lerman, που ονομάζει το βήμα του Trump ως «ηθική ντροπή», δήλωσε ότι μια πιθανή συνέπεια της κίνησης θα μπορούσε να είναι η ώθηση των Κούρδων – στη μάχη τους με τους Τούρκους – στο πλευρό του καθεστώτος Assad και των Ιρανών υποστηρικτών του.Αυτό θα είχε σοβαρές συνέπειες για το Ισραήλ, δήλωσε, γιατί θα απομακρύνει το τελευταίο εμπόδιο για τους Ιρανούς στη βόρεια Συρία που εμποδίζει τη γέφυρα από το Ιράν μέσω του Ιράκ και της Συρίας στον Λίβανο και των λιμένων της Μεσογείου.

IRAN LAUNCHES TURKEY BORDER EXERCISE AFTER ERDOGAN INVADES SYRIA

0

BY YONAH JEREMY BOB  OCTOBER 10, 2019 13:14 The Jerusalem Post

Although Iranian Maj.-Gen. Mousavi said the army’s forces are fully prepared to counter “any possible movement of the enemy,” implying defense, Iran has recently often been militarily aggressive.

Iranian armed forces members march during the ceremony of the National Army Day parade in Tehran, Ir

 Iranian armed forces members march during the ceremony of the National Army Day parade in Tehran, Iran September 22, 2019hran, Iran September 22, 2019. (photo credit: IRANIAN PRESIDENCY WEBSITE/HANDOUT VIA REUTERS)

Turkey started its invasion of a narrow strip of Syria where the Syrian Democratic Forces [SDF] had been protected by the US, until Washington announced on Sunday that it was pulling US troops out of Syria.

While most of the controversy has been about the US betrayal of its five-year alliance with the SDF, potentially leading to Turkey being able to devastate SDF forces and any civilians in the area, Iran’s actions signaled a new side to the developments.

Although Iranian Maj.-Gen. Abdolrahim Mousavi said the army’s forces are fully prepared to counter “any possible movement of the enemy,” projecting the exercise as defensive in nature, Iran has frequently used military power in recent months in an aggressive manner.

Iran has admitted to shooting down a US drone and detaining naval vessels of US allies, and is accused by the West of a massive strike on Saudi Arabia’s oil fields.

According to the report, the exercise took place in regions near Oroumiyeh, the capital city of Iran’s northwestern province of West Azerbaijan.

“The Army’s units are at the peak of their readiness and will carry out any mission assigned to them as quickly as possible,” he stressed.
“The message of the war game to the enemies is that if they miscalculate, they should know that the children of this land are ready to resist with their full power at any time and place,” the commander added.

Mousavi further emphasized that the army has full intelligence dominance over the region, adding, “We are prepared for any level of threat designed by the enemy.”

The unannounced military drill involves rapid reaction units, mobile and offense brigades, and helicopters from the Army Ground Force’s Airborne Unit, said the report.

Held with the theme “One Target, One Shot,” the exercise is aimed at evaluating the combat preparedness of army units, and their mobility and agility in the battlefield.

The report said that Iran’s armed forces hold routine military exercises throughout the year.

Furthermore, it added that “Iranian officials have repeatedly underscored that the country will not hesitate to strengthen its military capabilities, including its missile power – which are entirely meant for defense – and that Iran’s defense capabilities will be never subject to negotiations.”

The West, moderate Sunni Arab states and Israel all regard Iran’s ballistic missile program and activities throughout the Middle East as aggressive and problematic, though there are differences about how strongly to confront Tehran about these issues.

https://www.jpost.com/Middle-East/Iran-launches-Turkey-border-exercise-after-Erdogan-invades-Syria-604167

Εισβολή στη Συρία: Ο απολογισμός για τις πρώτες 24 ώρες της επιχείρησης

1

Νικόλαος Παούνης

Φωτογραφία από την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης του τουρκικού στρατού στη Συρία (AP) 

Τελευταία Ενημέρωση

Η Τουρκία διακηρύσσει ότι στοχοποιεί μόνο τους ένοπλους τρομοκράτες, ωστόσο σημειώνονται απώλειες αμάχων.

Ο διεθνολόγος Νικόλαος Παούνης κάνει για το ethnos.gr έναν πρώτο αναλυτικό απολογισμό της τουρκικής εισβολής, όπως έχει εξελιχθεί έως τώρα, 24 ώρες μετά την έναρξή της.

«Το απόγευμα της Τετάρτης 9 Οκτωβρίου 2019 (16:00 ώρα Ελλάδας), η Τουρκία εξαπέλυσε την τρίτη επίθεση κατά του συριακού εδάφους. Η τρίτη επιχείρηση αποτελεί την ολοκλήρωση ενός σχεδίου που είχε εκπονηθεί από το έτος 2012, ωστόσο δεν ετέθη σε εφαρμογή εξαιτίας της δραστηριοποίησης του ISIS στην περιοχή. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, έθεσε υπόψη των ΗΠΑ και της Ρωσίας ένα σχέδιο δημιουργίας μιας ζώνης ασφαλείας στα τουρκοσυριακά σύνορα, την οποία θα επόπτευαν κυανόκρανοι του ΟΗΕ.

Ανάλυση για τη Συρία: Οι μεγάλοι κίνδυνοι από την τουρκική εισβολή

Η ίδρυση του αυτόνομου κουρδικού κράτους της Rojava με τα τρία καντόνια έθεσε σε συναγερμό τον κρατικό μηχανισμό της Τουρκίας, ο οποίος αρχικώς «επένδυσε» στον πόλεμο που διεξήγαγε κυρίως το Daesh κατά της κουρδικής πολιτοφυλακής YPG/PYD. Όταν το Ισλαμικό Κράτος κατέρρευσε στο Κομπάνι (καλοκαίρι του 2016), η Τουρκία εξαπέλυσε την πρώτη επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη (Fırat Kalkanı) και κατέλαβε το πρώτο προγεφύρωμα στο τρίγωνο Al Bab-Jarablus-A’zaz.

Ακολούθησε το δίμηνο Ιανουάριος-Μάρτιος 2018 (επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» – Zeytin Dalı), η κατάληψη του καντονιού του Αφρίν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Τούρκοι ολοκλήρωσαν την κατάληψη όλων των περιοχών του κουρδικού κράτους της Rojava, δυτικά του Ευφράτη. Απέμεναν τα καντόνια ανατολικά του ποταμού Ευφράτη.

«Πηγή Ειρήνης»

Στη νέα εκστρατεία της Τουρκίας εμπλέκονται 70.000 μέλη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και περίπου 30.000 παραστρατιωτικοί, τους οποίους εκπαίδευσε και εξόπλισε ο τουρκικός στρατός στον καιρό του συριακού εμφυλίου (FSA, Al Hamza κ.λπ.).

Η Τουρκία και πάλι εμπλέκει μονάδες από το σύνολο των σχηματισμών της επικράτειάς της (και από τις Στρατιές ανατολικής Θράκης και Αιγαίου), μεταλαμπαδεύοντας εμπειρία πολέμου στο σύνολο των σχηματισμών μάχης.

Οι δυνάμεις της Τουρκίας επιχειρούν με όπλα τουρκικής κατασκευής (Fırtına, BayraktarTB2, Sakarya, NEB κ.ά.), δοκιμάζοντας επιδόσεις και τακτικές. Στόχος τους: η δημιουργία μιας ζώνης βάθους 30 χλμ. και μήκους 120+ χλμ, ώστε εκεί να δημιουργηθούν υποδομές και να μετεγκατασταθεί ένα μέρος των προσφύγων που αυτήν τη στιγμή «στρατωνίζονται» σε τουρκικό έδαφος (5 εκατομμύρια εκ των οποίων τα 3,5 εκατ. Σύριοι πολίτες).

Συρία: Τουλάχιστον 15 νεκροί από την τουρκική εισβολή - Άμαχοι οι μισοί

Τις πρώτες ώρες της επιχείρησης επλήγησαν επιτυχώς από τουρκική αεροπορία και πυροβολικό 181 στόχοι, στις πόλεις Tel Abyad, Ras Al Ain, Ain Isa, και στην κουρδική πρωτεύουσα Καμισλί, προκαλώντας τον θάνατο 8 με 15 ανθρώπων.

Η Τουρκία διακηρύσσει ότι στοχοποιεί μόνο τους ένοπλους τρομοκράτες, ωστόσο σημειώνονται απώλειες αμάχων. Ο τουρκικός στρατός διείσδυσε με άρματα και τεθωρακισμένα από τέσσερα σημεία, όμως κυριότερος άξονας προέλασης θεωρείται η κατεύθυνση Akçakale – Tel Abyad – Al Raqqa. Στην περίπτωση αυτή, είναι εμφανής η πρόθεση της Τουρκίας να ελέγξει τον ενεργειακό διάδρομο μεταφοράς πετρελαίου από Ιράκ-Ιράν προς της Μεσόγειο. Τέλος, ειδικές δυνάμεις επιχείρησαν σε μεγαλύτερα βάθη στο συριακό έδαφος (25 χλμ), είτε ως στοιχεία αναγνώρισης είτε κατάδειξης στόχων.

Διεθνείς αντιδράσεις

Πριν από την έναρξη της επιχείρησης, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν επικοινώνησε με τον ομόλογό του της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Οι Κούρδοι, αφ’ ης στιγμής δέχθηκαν τον αμερικανικό οπλισμό, έγιναν εργαλείο των αμερικανικών συμφερόντων, συνεπώς η εκκαθάρισή τους δεν απασχολεί τη Ρωσία. Τουναντίον την ευνοεί. Η δημιουργία αυτόνομης οντότητας στη Rojava θορύβησε τον περίγυρο (Ιράν, Ιράκ) όπου ζουν συμπαγείς κουρδικοί πληθυσμοί. Συνεπώς, η Τουρκία εκκαθαρίζει για λογαριασμό όλων μια εν δυνάμει απειλή.

Ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Χ. Μάας ζήτησε τον τερματισμό της επιχείρησης. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Στολτενμπεργκ αναφέρθηκε στην ανάγκη «μετρημένης και αναλογικής αντίδρασης». Ο κύριος Γιούνκερ απείλησε με διακοπή της χρηματοδότησης προς την Τουρκία εάν δεν επιδείξει τη δέουσα αυτοσυγκράτηση. Είναι πασιφανές ότι ουδείς ενδιαφέρεται να ασκήσει σοβαρή πίεση προς την τουρκική πλευρά. Αντιθέτως, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησαν τη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας, και εκεί ίσως θα πρέπει να αναμένεται να ληφθεί σοβαρή απόφαση.

Οι ΗΠΑ έκλεισαν τον εναέριο χώρο της βόρειας Συρίας για τα τουρκικά αεροσκάφη, αλλά την ίδια στιγμή τουρκικά UAV διεξήγαγαν αναγνωριστικές πτήσεις και λίγη ώρα αργότερα κατάδειξη στόχων στα F-16. Αυτήν τη στιγμή δύο Αμερικανοί γερουσιαστές προτείνουν την επιβολή σοβαρών κυρώσεων κατά της τουρκικής οικονομίας και Τούρκων αξιωματούχων, ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα αποδεχτεί την υλοποίησή τους ο πρόεδρος Τραμπ.

Την ώρα που η Τουρκία διατηρεί ανοιχτό το μέτωπο στο βυθοτεμάχιο 7 της κυπριακής ΑΟΖ και λαμβάνουμε πληθώρα προφορικών εγγυήσεων για την εθνική μας ασφάλεια από τον κ. Πομπέο, ας λάβουμε σοβαρά υπόψη το παράδειγμα των Κούρδων. Η Ελλάδα οφείλει πρωτίστως να επενδύσει στη λεγόμενη «αυτοβοήθεια» και δευτερευόντως σε τριμερείς και άλλου είδους σχήματα».

Ο Νικόλαος Παούνης είναι διεθνολόγος, ερευνητής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και στο Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Όπλων (ΕΚΕΟ).

https://www.ethnos.gr/kosmos/65871_eisboli-sti-syria-o-apologismos-gia-tis-protes-24-ores-tis-epiheirisis?fbclid=IwAR2vyYlhcBmtnaRT0uywFUHFAfhdyM3qZvVGCdfBv110zausnmmdD0OYc64

Θα ξεσπάσει όλο το πολιτικό σύστημα εναντίον της Τουρκίας; Οι ΗΠΑ σε πρωτοφανή κρίση…

0

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ*

Οι γερουσιαστές Γκράχαμ και Σαχίν με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Εδώ και τέσσερις ημέρες είναι πολύ δύσκολο να δει κανείς τις κινήσεις της Ουάσινγκτον. Η αλήθεια είναι οτι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε παρατεταμένη πολιτική κρίση. Από πότε χρονολογείται αυτή; Σίγουρα όχι από την υπόθεση καθαίρεσης του Αμερικανού Προέδρου.

Από τις 9 Νοεμβρίου 2016 όταν και εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ ως πρόεδρος των ΗΠΑ, το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό των ΗΠΑ βρίσκεται σε πρωτοφανή κρίση. Το bras de ferre μεταξύ του Τραμπ και των Δημοκρατικών (και μερίδας Ρεπουμπλικανών) είναι συνεχές και αυτό βέβαια, δε βλάπτει μόνο τις ΗΠΑ αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

Η ηγεμονική σταθερότητα προϋποθέτει πως η ηγεμονική δύναμη παρέχει σταθερά και αδιάκοπα συλλογικά αγαθά στο διεθνές σύστημα του οποίου ηγείται. Η στρατηγική χρειάζεται το απρόβλεπτο. Η συνεργασία -από την άλλη- έχει ανάγκη την προβλεψιμότητα.

Η Τουρκία ξεπέρασε τα όρια και από τα λίγα που μπορεί να αντιληφθεί κανείς από τα εξαγώμενα της Ουάσινγκτον, η εσωτερική πολιτική κρίση των ΗΠΑ είναι έτοιμη να ξεσπάσει στην Τουρκία.

Ο Τραμπ και οι 180 μοίρες. 

Στη λήψη αποφάσεων, η πιο σημαντική παράμετρος είναι η ψυχοσύνθεση των δρώντων.Ειδικά στο κομμάτι της διαχείρισης κρίσεων, η ψυχολογία και η πνευματική ακεραιότητα των ληπτών απόφασης παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Ο καθηγητής του Harvard, Robert Jervis, έγραψε ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτό το ζήτημα με τίτλο που στα ελληνικά αποδίδεται ως ”Προσλήψεις και Παρερμηνείες”.

Υπάρχουν περίπου δέκα κατηγορίες τύπων πολιτικού δρώντα σύμφωνα με τον Maurice Duverger. Ο Ντόναλντ Τραμπ σίγουρα δεν ανήκει στους συναινετικούς και συνεργατικούς τύπους. Η Ουάσινγκτον έχει γίνει απρόβλεπτη επί της κυβερνήσεώς του. Αυτό είναι ίσως καλό για τους αντιπάλους της Αμερικής, αλλά όχι για τους συμμάχους της που όπως είπαμε, αναμένουν από την υπερδύναμη προβλεψιμότητα.

Τα μέτωπα των ΗΠΑ είναι πολλά και ο Ντόναλντ Τραμπ μέσα σε τέσσερις μέρες έχει αλλάξει άποψη πολλές φορές. Από το ”πράσινο φως” στην Τουρκία, οδηγήθηκε στο ”πράσινο φως με αστερίσκους”. Οι απειλές του ήρθαν μάλλον όταν του εξήγησαν τι θέλει η Τουρκία να κάνει και τι εκείνος νόμιζε οτι του υποσχέθηκε ο Ερντογάν. Παρόλα αυτά, ακόμη και όταν είναι βυθισμένη σε πολιτική κρίση, η Αμερική έχει μηχανισμούς που μπορούν να λειτουργήσουν με βάση τα αμερικανικά συμφέροντα.

Δεν είναι τόσο οι Κούρδοι.

Λεφτά οι ΗΠΑ έχουν πετάξει και στο παρελθόν και πίσω δεν τα πήραν ποτέ. Κάθε ομάδα που θα λειτουργούσε προστατευτικά για τα συμφέροντα της Αμερικής, κάθε κράτος που μπορεί να γίνει κράτος-μοχλός των αμερικανικών συμφερόντων, αποθαρρύνεται από την εικόνα του Αμερικανού προέδρου ο οποίος άδειασε αρχικά τους Κούρδους. Το αμερικανικό γραφειοκρατικό σύστημα, γνωρίζει πολύ καλά τι ζημιά παθαίνει η Ουάσινγκτον όταν ο κόσμος βλέπει διεθνείς ταραξίες σαν την Τουρκία να εισβάλλουν σε κράτη. Επιπρόσθετα, στην περιοχή αυτή θα περάσει αγωγός αμερικανικών συμφερόντων. Τουλάχιστον εκεί στόχευε η Ουάσινγκτον. Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ φαίνεται να κάνει στροφή 180 μοιρών και να μην στηρίζει την πρώτη του άποψη. Αυτό που πιθανώς έγινε είναι πως ο Ερντογάν τον διαβεβαίωσε οτι θα εξαλείψει το ΙΚ. Ίσως του είπε πως μαζί με το παλαβό σενάριο που θυμίζει την παραδοσιακή τουρκική ιστορία με εκτοπισμούς πληθυσμών, (εποικισμό της περιοχής της Βόρειας Συρίας) θα ζήσουν και οι Κούρδοι ειρηνικά με τους εποίκους-πρόσφυγες.

Δυστυχώς οι σχέσεις Τραμπ και Ομπάμα είναι κακές. Θα μπορούσε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ να διαβεβαιώσει τον Τραμπ το πόσο αναξιόπιστος είναι ο Τούρκος πρόεδρος. Επί οκτώ συναπτά έτη, ο Ομπάμα βίωσε τι θα πει Τουρκία για την οποία μάλιστα, είχε αρχικά πολύ καλή γνώμη.

Μια κρίση που ψάχνει εκτόνωση. 

Η αμερικανική πολιτική σκηνή μοιάζει τεταμένη όσο ποτέ άλλοτε. Είναι σύνηθες οι εσωτερικές κρίσεις να εκτονώνονται στο εξωτερικό. Βέβαια, όταν μια χώρα σαν τις ΗΠΑ έχει εσωτερική κρίση ο πλανήτης ολόκληρος μπορεί να έχει συνέπειες. Ας είμαστε ακριβείς. Η κατάσταση στη Συρία είναι πολύ επικίνδυνη. Τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή είναι τεράστια καθώς από εκεί κρίνεται το κατά πόσο θα απεξαρτηθεί η Ευρώπη από το ρωσικό αέριο. Πολλά είχαν γραφτεί στο παρελθόν για σενάρια ”αποχώρησης” των ΗΠΑ από την περιοχή. Η Αμερική δεν μπορεί να αποχωρήσει από πουθενά. Τα συμφέροντά της, είναι όπου είναι και των διεκδικητών των πρωτείων της.

Οι Δημοκρατικοί ψάχνουν μανιωδώς κάθε μέρα κάτι παραπάνω για τον Ντόναλντ Τραμπ. Αν υπήρχαν αφορμές να ψάξουν δέκα φορές, σήμερα υπάρχουν εκατό. Απομένει ένα μόλις έτος για τις εκλογές του 2020 στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ αντιλήφθηκε οτι μαζί με την υπόθεση της Ουκρανίας, το θέμα των Κούρδων και της Τουρκίας θα του κάνουν σοβαρή πολιτική ζημιά. Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι πολύ διαφορετικό από κάθε ευρωπαϊκό. Δεν λαμβάνονται υπόψιν μόνο ρεαλιστικές παράμετροι. Λαμβάνονται υπόψιν ηθικές παράμετροι. Σημαντικό κομμάτι της πολιτικής παράδοσης των ΗΠΑ συνδέεται με τον Πουριτανισμό και δεν υπάρχει για την Αμερική πολιτική που είναι αποκομμένη από ηθικές αξίες και από ιδεαλισμό.

Είναι πολύ πιθανό ο Ντόναλντ Τραμπ να διεκδικήσει μια ”νίκη”. Να μπορέσει να ”σβήσει” τα όσα του καταλογίζονται για την Ουκρανία. Μια πλειοδοσία προστασίας για αποδοκιμασία της Τουρκίας, δε γίνεται να αγνοηθεί και από τους Δημοκρατικούς. Το κακό για την Τουρκία είναι πως οι δύο εσωτερικοί αντίπαλοι εντός των ΗΠΑ, θα μοιάζουν περισσότερο με τον καλό και τον κακό ανακριτή. Φαίνεται πως ο Ντόναλντ Τραμπ μάλλον δε θα αφήσει τον Ερντογάν να του πριονίσει τις πιθανότητες επανεκλογής του. Μάλλον ο Τραμπ θα προσπαθήσει να κλέψει τη δόξα από πολιτικούς όπως είναι οι Μενέντεζ, Ρούμπιο και Βαν Χόλλεν.

Οι κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία είναι πιο κοντά σήμερα, από ό,τι ήταν με το θέμα των S-400. Οι S-400 μόλις λίγους μήνες πριν θεωρήθηκαν ”απειλητικοί” για τις ΗΠΑ. Για πολύ καιρό οι ΗΠΑ θεωρούσαν πως είναι κάτι αδύνατο να γίνει και πως ο Ερντογάν έκανε ένα bluffing game. Στο θέμα της Συρίας, ο Ερντογάν απέδειξε οτι δεν είναι κάτι διαφορετικό από τον Σαντάμ Χουσεϊν και τον Μουαμάρ Καντάφι, αρχέτυπα που είναι πολύ ισχυρά στις ΗΠΑ. Πιθανόν πλησιάζει η ώρα που η Αμερική καταλαβαίνει οτι  η Τουρκία δεν είναι απλώς μια ”δύσκολη συνεργάτιδα”. Αντιλαμβάνεται πως ο Ερντογάν θέλει να εκδικηθεί την Αμερική καθώς εκείνος πιστεύει οτι το καλοκαίρι του 2016, ενορχήστρωσε η υπερδύναμη πραξικόπημα εναντίον του. Ίσως για την Τουρκία η εμπλοκή της Συρία να είναι λίγο καιρό μετά, ένα ιστορικό γεγονός για την ίδια τη χώρα.

(*) Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι Ph.D Cand στις Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου (ΤΟΡΕΝΕ-ΙΔΙΣ)

Πηγή: Θα ξεσπάσει όλο το πολιτικό σύστημα εναντίον της Τουρκίας; Οι ΗΠΑ σε πρωτοφανή κρίση… https://hellasjournal.com/2019/10/tha-xespasei-olo-to-politiko-systima-enantion-tis-toyrkias-oi-ipa-se-protofani-krisi/

Η ωρολογιακή βόμβα της Συρίας που όπλισε ο Τραμπ

0
  • του David Gardner euro2day.gr/Financial Times

Η τρίτη επιχείρηση της Αγκυρας στην πολύπαθη χώρα και πώς αλλάζει τα δεδομένα. Ο αιφνιδιασμός από τις ΗΠΑ και οι φόβοι για αλλοίωση του πληθυσμού στη βορειοανατολική Συρία. Πώς σπρώχνει τους Κούρδους στην αγκαλιά του Ασαντ.

Ακόμα και για τα δικά του αλλοπρόσαλλα στάνταρτ, η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ το βράδυ της Κυριακής να αποσύρει τους αμερικανούς στρατιώτες από τη Συρία και να δώσει το «πράσινο φως» στην στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στην ελεγχόμενη κυρίως από Κούρδους βορειοανατολική περιοχή της χώρας, είναι σκόπιμη.

Σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ρ. Τ. Ερντογάν, ο κος Τραμπ είπε στον Τούρκο πρόεδρο να προχωρήσει με τα σχέδιά του για δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» στα τουρκικά σύνορα βάθους 30 χιλιομέτρων εντός της Συρίας. Προσέθεσε ότι οι ΗΠΑ θα εγκαταλείψουν τους Κούρδους συμμάχους τους στη Συρία, την αιχμή στην μάχη κατά του ISIS, στη μοίρα τους. Μια ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε ότι η τουρκική εισβολή είναι επικείμενη και ότι οι αμερικανοί στρατιώτες «δεν θα είναι στην γύρω περιοχή».

Ενώ ο κος Τραμπ δήλωσε στην αρχή της χρονιάς ότι ήθελε να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από τη Συρία, απείλησε να «συνθλίψει οικονομικά την Τουρκία αν χτυπήσει τους Κούρδους», αναφερόμενος σε οποιαδήποτε κίνηση της Αγκυρας κατά του Συριακού Κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) και των σκληροτράχηλων Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), που ξήλωσαν το χαλιφάτο του ISIS από τη Συρία. Επανέλαβε την απειλή τη Δευτέρα τουιτάροντας «αν η Τουρκία κάνει κάτι το οποίο εγώ, με την μεγάλη και ασύγκριτη σοφία μου, θεωρήσω ότι είναι εκτός ορίων, θα καταστρέψω ολοκληρωτικά και θα εκμηδενίσω την οικονομία της Τουρκίας».

Εως τώρα, ο αμερικανός πρόεδρος είχε αποτραπεί από τους συμβούλους τους σε θέματα στρατού και ασφαλείας από το να διατάξει μια αιφνιδιαστική απόσυρση από τη Συρία με το επιχείρημα ότι αυτό θα έκανε τα πράγματα απίστευτα χειρότερα. Η νυχτερινή του απόφαση, όμως, και η απόσυρση των ΗΠΑ από τα σύνορα που είχε ξεκινήσει το πρωί της Δευτέρας, θα διευρύνει το κενό που αφήνουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, το οποίο Ρωσία, Ιράν και Τουρκία σπεύδουν με ενθουσιασμό να καλύψουν.

Η κίνηση πιθανότατα θα βάλει για άλλη μια φορά φωτιά στην κοιλάδα του Ευφράτη, αμέσως μόλις η περιοχή είχε σχεδόν καθαρίσει από τον ISIS, ένα επίτευγμα για το οποίο οι ΗΠΑ πρέπει να ευχαριστήσουν τους κούρδους μαχητές της Συρίας που μόλις «πούλησαν». Μια νέα τουρκική εισβολή θα ωθήσει το PYD και το YPG στα χέρια του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ το οποίο στηρίζεται από την Ρωσία και το Ιράν.

Ποιες είναι οι διαστάσεις της τουρκικής εισβολής στη Συρία; Αυτή θα είναι η τρίτη επίσημη τουρκική επίθεση σε τρία χρόνια στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα, στην οποία οι νεκροί φτάνουν έως και τις 500.000 και περίπου ο μισός πληθυσμός έχει εκτοπιστεί αφότου ξέσπασε το 2011 η επανάσταση ενάντια στο τυραννικό καθεστώς του Ασαντ.

Το 2016, ως μέρος μιας πανικόβλητης αντίδρασης στο αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του κου Ερντογάν, η Αγκυρα εξαπέλυσε την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», κινούμενη κατά την Μανμπίτζ στην βορειοδυτική Συρία όπου οι αμερικανικές δυνάμεις βοήθησαν στην προστασία των δυνάμεων του YPG. Το 2018 κατέλαβαν το Αφρίν, ένα κουρδικό καντόνι δυτικά του Ευφράτη, την επιχείρηση «Κλαδί Ελιάς».

Αμφότερες οι επιχειρήσεις χρειάστηκαν το «πράσινο φως» του Βλάντιμιρ Πούτιν, που το 2015 δέσμευσε τις αεροπορικές του δυνάμεις για να σώσουν το καθεστώς του Ασαντ. Και, όπως η Ρωσία και ο Σύρος πρόεδρος, επικέντρωσαν στην εξολόθρευση των μετριοπαθών σύρων ανταρτών αντί του ISIS, έτσι και η Τουρκία εστίασε στους Κούρδους, αντί στην απειλή των τζιχαντιστών, παρότι οι επιθέσεις του ISIS σκότωσαν εκατοντάδες εντός των δικών της συνόρων το 2015-16.

Ο κος Ερντογάν υποστηρίζει ότι θέλει να δημιουργήσει ένα «διάδρομο ειρήνης» στα σύνορα ο οποίος θα αντικαταστήσει ένα «διάδρομο τρομοκρατίας». Υποστηρίζει ότι το PYD και το YPG είναι απλά το συριακό παρακλάδι του PKK στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας και των κούρδων του βορείου Ιράκ, που πολεμούν την Αγκυρα τα τελευταία 35 χρόνια. Αλλοι το βλέπουν ως επέκταση των τουρκικών συνόρων 30 χιλιόμετρα εντός της Συρίας, κάθε άλλο παρά μια συνταγή ειρήνης.

Ο κος Ερντογάν λέει ότι θέλει μια «ζώνη ασφαλείας» στα βορειοανατολικά σύνορα με τη Συρία στην οποία σκοπεύει να εγκαταστήσει 2 από τα 3,6 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες που σήμερα φιλοξενεί η Τουρκία, εν μέσω αυξανόμενων εσωτερικών εντάσεων. Αν αυτό συμβεί θα αλλάξει δραματικά τα δημογραφικά δεδομένα της περιοχής. Η βορειοανατολική Συρία είναι διάσπαρτα κατοικημένη, με λιγότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ¾ εκ των οποίων είναι Κούρδοι. Τα αποθέματα πετρελαίου και η αυτοδιοίκηση της περιοχής, όμως, έχουν δημιουργήσει ένα εμβρυακό κουρδικό κράτος, ακριβώς αυτό που φοβάται η Τουρκία.

Στα τέλη Αυγούστου υψηλόβαθμος Τούρκος αξιωματούχος είπε στους Financial Times ότι ήταν απίθανο ο Ερντογάν να μπορούσε ή να ήθελε να εγκαταστήσει μια στρατιωτική ζώνη σε βάθος έως 30 χιλιόμετρα στη Συρία. Αμερικανοί και Τούρκοι στρατιώτες ξεκίνησαν τότε, κοινές περιπολίες σε περίπου 15 χιλιόμετρα βάθος.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.
https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1701377/h-orologiakh-vomva-ths-syrias-poy-oplise-o-tramp.html

Trump hasn’t gone mad. He’s gone rogue.

0

By Jim Hoagland The Washington Post

October 9 at 3:09 PM

No, President Trump has not gone mad, I reassure Philippe, Hans and half a dozen other foreign friends who have emailed or called me in panic after the Ukraine uproar and the Syria slither. Trump knows what he is doing. It is you who are using the wrong analytical tools, I tell them.

You assume this is about foreign policy. There is no Trump foreign policy. There are only shiny foreign toys to be played with, in the single-minded reelection plan that has taken full form. He will now wage war on America’s diplomats, G-men, spies, congressional committees and other components of what Trump calls “the deep state.”

In Trump World, whether U.S. troops are actually withdrawn from Syria does not matter. He couldn’t care less if his Twitter talk about pulling out helps or hurts Syrian President Bashar al-Assad or Russian President Vladimir Putin. He does not mark the scorecard the way foreign policy wonks such as Philippe, Hans and I do.

What matters to Trump is creating and burnishing his image of struggling to extract U.S. troops from the “endless wars” in which America’s foreign policy elite has plunged them. What matters to Trump is showing his supporters that he is trying to bring the boys home against the will of the deep state, which victimizes him with impeachment and victimizes them with taxes and war. The Pentagon, or the FBI, evading his orders or even fighting back against him is not a cost to be paid but a bonus to be collected for this self-described “stable genius” of branding.

This should come as no surprise. It is only a much more dramatic version of Trump’s 2016 winning campaign message of the United States being victimized by foreign countries and American globalists. What is surprising, and deeply disturbing, is that he has such high-profile willing helpers, led by Attorney General William P. Barr and Secretary of State Mike Pompeo. They join Trump in waging a dogged, destructive war on the institutions they are supposed to lead, seemingly unaware they will certainly wind up as part of the debris and destruction they are helping Trump create.

George F. Will: Impeachment is a cost we can ill afford to pay

Pompeo’s acts of humiliating, repudiating and even firing career diplomats to further Trump’s foul electoral scheme seem especially disgraceful to me. That may reflect in part my many friendships in the diplomatic community and my high regard for what members of the U.S. Foreign Service do for the country. They are only so much collateral damage for Trump, Pompeo and their henchmen. (See Sondland, Gordon D.)

But it is now vital for the survival of this country’s most important institutions for the diplomats, the generals and the rest of us to understand the all-or-nothing nature of this struggle. If Trump survives in office, the rule of law will not.

Trump isn’t simply ignoring Washington customs or flouting the bureaucracy’s rules. He is playing a totally different game — one in which he overturns the board whenever things don’t go his way. Someone who tried to work closely with Trump in the White House describes him to me as being “impervious to fact.” Whatever happens in Syria, or to the suddenly doomed Kurds who have been our allies against the Islamic State, will not change his mind or his plan.

So it is pointless to criticize him for having an inconsistent foreign policy. He is incapable of relating consequences of actions to anything beyond himself and his personal, political and financial fortunes.

He has built his presidency on such selfishness and expects his followers to resemble him in that. Republican members of Congress shut up about his excesses and crimes in return for his support in primaries. Evangelical Christians forgive his amorality and blasphemous ways in return for getting Supreme Court justices who oppose abortion. And decision-makers in the electronic media have too often joined Barr, Pompeo and the others in partaking of Trumpian corruption by relentlessly covering his stunts and tweets to drive up ratings.

That may be beginning to change. Chuck Todd’s refusal on Sunday’s “Meet the Press” to let Sen. Ron Johnson (R-Wis.) carry on sliming the FBI and CIA instead of answering Todd’s fact-based questions, and the dignified but firm resistance by Reuters’s Jeff Mason to Trump’s news conference badgering are models of journalistic good behavior.

This president has not gone mad. He and his most ardent supporters have gone rogue. They weaken the country’s national security for their own gain without a second thought. Each of us, in government, politics, commerce or elsewhere, must find ways to underline that we live in extremely dangerous times and will not pretend otherwise.

 

 

U.S. nuclear general says would resist ‘illegal’ Trump strike order

0

WASHINGTON (Reuters) – The top U.S. nuclear commander said on Saturday that he would resist President Donald Trump if he ordered an “illegal” launch of nuclear weapons.

Air Force General John Hyten, commander of the U.S. Strategic Command (STRATCOM), told an audience at the Halifax International Security Forum in Nova Scotia, Canada that he had given a lot of thought to what he would say if he received such an order.

“I think some people think we’re stupid,” Hyten said in response to a question about such a scenario. “We’re not stupid people. We think about these things a lot. When you have this responsibility, how do you not think about it?”

Hyten, who is responsible for overseeing the U.S. nuclear arsenal, explained the process that would follow such a command.

As head of STRATCOM “I provide advice to the president, he will tell me what to do,” he said in his remarks, retransmitted in a video posted on the forum’s Facebook page.

“And if it’s illegal, guess what’s going to happen? I’m going to say, ‘Mr. President, that’s illegal.’ And guess what he’s going to do? He’s going to say, ‘What would be legal?’ And we’ll come up with options, of a mix of capabilities to respond to whatever the situation is, and that’s the way it works. It’s not that complicated.”

Hyten said running through scenarios of how to react in the event of an illegal order was standard practice, and added: “If you execute an unlawful order, you will go to jail. You could go to jail for the rest of your life.”

FILE PHOTO: U.S. Air Force General John Hyten, Commander of U.S. Strategic Command, testifies in a Senate Armed Services Committee hearing on Capitol Hill in Washington, U.S., April 4, 2017. REUTERS/Yuri Gripas

The Pentagon did not immediately respond to a request for comment on Hyten’s remarks.

They came after questions by U.S. senators, including Democrats and Trump’s fellow Republicans, about Trump’s authority to wage war, use nuclear weapons and enter into or end international agreements, amid concern that tensions over North Korea’s nuclear and missile programs could lead to hostilities.

Trump has traded insults and threats with North Korea’s leader Kim Jong Un and threatened in his maiden United Nations address to “totally destroy” the country of 26 million people if it threatened the United States.

Some senators want legislation to alter the nuclear authority of the U.S. president and a Senate committee on Tuesday held the first congressional hearing in more than four decades on the president’s authority to launch a nuclear strike.

Reporting by David Brunnstrom and Mike Stone; Editing by Mary Milliken

AFTER TRUMP ABANDONS KURDS, ISRAEL KNOWS IT CAN’T RELY ON ANYONE

0
BY HERB KEINON   OCTOBER 7, 2019 22:24 Jerusalem Post

Trump’s decision must also be seen within the context of the Iranian-backed attacks last month on the Saudi oil facilities, and the deafening lack of an American response.

U.S. and Turkish military forces conduct a joint ground patrol inside the security mechanism area in

U.S. and Turkish military forces conduct a joint ground patrol inside the security mechanism area in northeast, Syria, October 4, 2019. Picture taken October 4, 2019. (photo credit: REUTERS)
Don’t let the lack of any formal Israeli response to US President Donald Trump’s dramatic reversal of policy and decision to remove US troops from northern Syria fool you: Jerusalem is deeply, deeply concerned about this step.
Not because it will suddenly impact Israel’s ability to take action in Syria when it desires to halt Iranian attempts to entrench itself there – though it could make that marginally more difficult – but because it drives home the idea that Israel really can only rely on itself.
Trump’s decision – a reversal of last year’s reversal of an announcement to withdraw US troops from Syria – cannot be seen as an isolated decision. It must also be seen within the context of the Iranian-backed attacks last month on the Saudi oil facilities, and the deafening lack of an American response.
Both these incidents show that the present administration is little different from the previous Obama administration in its unwillingness to stand up and confront where necessary the negative forces in the Middle East – and this is something that has enormous significance for Israel.
What this is driving home to the country’s strategic planners is that while the US under a very friendly administration will support Israel at the United Nations; while it will offer assistance with aid for weapons; and while it will give it moral backing and defend it against international pressure – when it comes to the use of force, Israel must be willing and ready to defend itself, by itself.
Ironically, Trump’s abandonment of the Kurds comes just a month after he mentioned the possibility of signing some kind of a mutual defense pact with Israel.
While many of the country’s strategic thinkers did not take that too seriously, debating whether indeed such a pact would have merit, Trump’s actions – abandoning the Kurds to the “tender mercies” of Turkish President Recep Tayyip Erdogan, as former National Security Council head Eran Lerman put it – will be taken very seriously.
The security pact is words; the withdrawal of the US troops are actions. In this region, decisions are taken based on how various key players act, not what they say.
For instance, not long ago there was a significant school of thought here that argued that Israel need not take any action against the Iranian nuclear threat, because – when push comes to shove – Jerusalem could count on the US to do the work.
US actions in the region by the last two administrations – both Democrat and Republican – have shown that this worldview is not based on reality. There has not been any US action over the last few years to support this theory.
This school of thought based itself on the long-held idea that in the Middle East, there were things that the Americans would simply take care of.
That may have been true once, but not lately. The Saudi and now Kurdish experience shouts: “Maybe yes, maybe no, but Israel cannot rely on this.”
Lerman, now the vice president of the Jerusalem Institute for Strategy and Security (JISS), said that no one “in their right mind in the region” today would rely on the Americans, and this is something that could very well push various actors into the waiting arms of the Iranians.
Calling Trump’s step a “moral outrage,” Lerman said that one possible consequence of the move might be to chase the Kurds – in their battle with the Turks – over to the side of the Assad regime and its Iranian backers.
This would have serious consequences for Israel, he said, because it would remove the last barrier in northern Syria preventing a land bridge – a contiguous supply route – running from Iran through Iraq and Syria into Lebanon and ports on the Mediterranean Sea.
https://www.jpost.com/International/Trumps-abandonment-of-Kurds-will-reinforce-Israels-sense-it-604006?utm_source=spotim&utm_medium=spotim_recirculation&spotim_referrer=recirculation&fbclid=IwAR11rppnXf25kBFYY_eYSCTSBzS_BoV6op41Ural5VWXkO1VjPt7mOcFBLc

«Επικίνδυνες φαντασιώσεις τα περί προστασίας των ΗΠΑ στην Ελλάδα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας»

4

Αναλύει ο Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας

08/10/2019

Ένα μεγάλο πρόβλημα των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών όσον αφορά την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας είναι ότι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν παρελθόντα χρόνο όσον αφορά τη διαμόρφωση του διεθνούς συστήματος και ειδικότερα τη γεωπολιτική ταυτότητα της γειτονιάς μας. Συγκεκριμένα, θεωρούν ότι το διεθνές σύστημα ελέγχεται από κάποιες (υποτιθέμενα) παντοδύναμες Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες «αποφασίζουν και διατάσσουν» τις παγκόσμιες εξελίξεις. Έτσι, λοιπόν, θεωρούν ότι η «απειθαρχία» της Τουρκίας αργά ή γρήγορα θα τιμωρηθεί σκληρά από αυτές τις πανίσχυρες ΗΠΑ, ενώ η Ελλάδα θα ανταμειφθεί με κάποιον τρόπο χάρη στην ολοκληρωτική της ταύτιση με αυτές.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γρίβας*

Αυτή η πίστη εκφράζει τις γενικότερες αντιλήψεις περί μονοπολικού (unipolar) διεθνούς συστήματος που κυριάρχησαν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Για κάποιο διάστημα, ίσως, είχαν κάποια λογική. Όχι όμως σήμερα. Εδώ και πολύ καιρό είναι σχεδόν καθολική η αναγνώριση ότι το διεθνές σύστημα έχει μετατραπεί σε πολυπολικό (multi polar) με τις Ηνωμένες Πολιτείες να παραμένουν ο πιο ισχυρός πόλος ισχύος, σε καμία όμως περίπτωση ο κυρίαρχος.

Μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο, η Τουρκία έχει επιλέξει να διεκδικήσει μια θέση αυτόνομου και αυτόφωτου πόλου ισχύος.  Και από ότι φαίνεται τα καταφέρνει. Ένα ιστορικό ορόσημο σε αυτήν  της την προσπάθεια ήταν η επιδεικτική άφιξη σε τουρκικό έδαφος απαρτίων του ρωσικού συστήματος στρατηγικής αεράμυνας S – 400 πριν από μερικούς μήνες. Κατά κάποιον τρόπο, αυτή ήταν η ιδρυτική πράξη γεννήσεως της νέας Τουρκίας που έχει φύγει από την αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχει στραφεί ενάντια στις ΗΠΑ.

Ένα δεύτερο και πιο σημαντικό ορόσημο ήταν η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών, δια στόματος του Προέδρου Τραμπ, να αποσυρθούν από τη Συρία, δίνοντας ουσιαστικά το πράσινο φως στην Τουρκία να επέμβει στρατιωτικά εκεί εναντίον των Κούρδων. Δεν είναι βέβαια σίγουρο αν τελικώς η Τουρκία πράξει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες. Το γεγονός όμως παραμένει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της έδωσαν το πράσινο φως. Αυτή λοιπόν είναι μια συμβολική ενέργεια που πιστοποιεί από πλευράς της Ουάσιγκτον ότι αποδέχεται τον νέο ρόλο της Τουρκίας ως αυτόνομη δύναμη στην περιοχή και επιδιώκει να έχει μια στενή συμμαχική σχέση μαζί της. Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί επέλεξαν πλευρά. Και διάλεξαν την Τουρκία. Επέλεξαν να αφήσουν στο πόδι τους μια πολύ πιο αυτόνομη και ανεξάρτητη, σε σχέση με το παρελθόν, Τουρκία, η οποία εξ αντικειμένου θα προωθεί τη δική της ατζέντα. Και αυτό, πολύ απλά, σημαίνει ότι οι κυρίαρχες αντιλήψεις εν Ελλάδι, σύμφωνα με τις οποίες η χώρα μας έχει τεθεί υπό την προστατευτική φτερούγα του αμερικανικού αετού, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι εξοργισμένος με την Άγκυρα και περιμένει την ευκαιρία να την «τιμωρήσει», είναι εξαιρετικά πιθανόν να είναι ολοκληρωτικά λάθος.

Άρα λοιπόν, οφείλουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχουν προστάτες. Πρέπει μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα. Όμως, αυτό δεν είναι αδύνατον, όπως επιδιώκεται να μας επιβληθεί ως αντίληψη. Η αυτοκρατορική πολιτική που ακολουθεί η Άγκυρα είναι, εν πολλοίς, μια προσπάθεια φυγής προς τα εμπρός, που αποσκοπεί να ξεπεράσει τις εσωτερικές αντιφάσεις και προβλήματα δια ενός αυτοκρατορικού μέλλοντος. Η Τουρκία δεν είναι πανίσχυρη ούτε μπορεί να γίνει πανίσχυρη από τη μια στιγμή στην άλλη. Οι δύο συνιστώσες του Ελληνισμού, δηλαδή το ελλαδικό κράτος και η Κυπριακή Δημοκρατία, μπορούν να την αντιμετωπίσουν. Αρκεί να επενδύσουν στις δικές τους δυνάμεις και όχι σε παρανοϊκές και δουλοπρεπείς ταυτίσεις με υποτιθέμενα πανίσχυρους δρώντες σε όποια πλευρά του ορίζοντος και αν αυτοί βρίσκονται. Το πολυπολικό διεθνές σύστημα επιβάλει εθνοκεντρισμό. Και σε αυτόν οφείλει να στραφεί και η Ελλάδα. Δηλαδή στο να επενδύσει στον εαυτό της, να προστατεύσει τον εαυτό της, να στηριχθεί στον εαυτό της. Αν γίνει κατανοητή και αποδεκτή αυτή η προϋπόθεση τότε θα έχουμε θέσει το θεμέλιο για μια νέα εθνική στρατηγική και από εκεί και πέρα μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για τις μεθοδολογίες και τις τακτικές που θα μας επιτρέψουν να αντιμετωπίσουμε την Τουρκία και κάθε άλλο κίνδυνο από το εξωτερικό. Κάθε άλλη προσέγγιση θα είναι θεμελιωμένη σε φαντασιώσεις.

(*) Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο news.gr. Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/5476569/epikindynes-fantasioseis-ta-peri-prostasias-ton-ipa-stin-ellada-enanti-tis-toyrkikis-epithetikotitas

 

ΗΠΑ – Από την στρατηγική ανεπάρκεια στον γενικευμένο στρατηγικό εκφυλισμό

3

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το αλαλούμ με την Αμερικανική στάση στο Συριακό συνεχίζεται. Τα στοιχεία κυκλοθυμικότητας που προσδίδει στην πολιτική συμπεριφορά των Αμερικανών η διαχείριση Τραμπ, είναι υπαρκτά, αλλά δεν αρκούν για να ερμηνεύσουν αυτό που πραγματικά συντελείται στις ΗΠΑ…

Φιλότιμη επίσης είναι και η προσπάθεια των απολογητών του Αμερικανικού ονείρου, που αρνούνται να αποδεχτούν πως η φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου αλλάζει δραματικά, και επιμένουν να προσδίδουν στο αλαλούμ στοιχεία στρατηγικής σοβαρότητας, ισχυριζόμενοι πως τα πάντα είναι υπό έλεγχο, και πως η έξυπνη Αμερικανική στρατηγική διαχείριση, μετατρέπει το θέατρο της Συρίας σε μυλόπετρα κατατριβής των ανταγωνιστών.

Αυθαίρετες και ανυπόστατες ερμηνείες. Ανεπίτρεπτο να υιοθετούνται από σοβαρούς αναλυτές, διότι κάθε σοβαρή ανάλυση έχει υποχρέωση να αξιολογεί πραγματικά δεδομένα, τάσεις και δυναμικές, και όχι να αναγορεύει τον καημό των ανθρώπων σε αξίωμα.

Η Αμερική, έχει χάσει τον έλεγχο των διεθνών εξελίξεων, ΚΑΙ στα σημεία αλλά ΚΑΙ στις θεμελιώδεις στρατηγικές της επιλογές. Αυτή η πορεία φθοράς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες συγκεκαλυμένης διαχείρισης, υπήρξε εμφανής ήδη από τις πρώτες μέρες της Διοίκησης Ομπάμα και δεν αποτελεί «καινούριο φρούτο» που έκανε την εμφάνισή του επί προεδρίας Τραμπ.

Από το ναυάγιο του Αφγανιστάν και την κόλαση της «Αραβικής Άνοιξης» στο επίπεδο το επιχειρησιακό, μέχρι την στρατηγική ενδυνάμωση της Ρωσίας, την «επιθετική» διείσδυση της Κίνας και τις πολλές «ήσσονος» σημασίας μικρές αποτυχίες στην Κορέα, στην Βενεζουέλα, στον Κόλπο και αλλού, η διαδικασία της αποκαθήλωσης των ΗΠΑ από την πλανηταρχική πρωτοκαθεδρία κλιμακώνεται και ήδη έχει προσλάβει αμετάκλητα χαρακτηριστικά.

Το καινούριο στοιχείο που προσέθεσε η Διοίκηση Τραμπ, ήταν η επίγνωση αυτής της κατάστασης και η ομολογουμένως άτσαλη και αποσπασματική αλλά σε κάθε περίπτωση στοχευμένη απόπειρα να προλάβει τα χειρότερα για λογαριασμό της Υπερδύναμης.

Σε αυτήν την προσπάθεια, είχε απέναντί του, τους παραδοσιακούς αντιπάλους των ΗΠΑ, τις ανερχόμενες και ενδυναμούμενες νέες ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις που διεκδικούν απογαλακτισμό και στρατηγική πορεία με απαιτήσεις, και φυσικά το παραδοσιακό κατεστημένο της Αμερικανικής πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ, που επιμένει μαξιμαλιστικά, παραβλέποντας τις ισχυρές, δομικές, συστημικές αλλαγές που συντελούνται.

Αυτή ακριβώς η σύγκρουση βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό των ΗΠΑ, και είναι σύγκρουση κέντρων εξουσίας, η οποία διαθέτει ισχυρό στρατηγικό αποτύπωμα. Η εναγώνια αναζήτηση ισορροπιών προκαλεί απίστευτο στρατηγικό αλαλούμ στην διαχείριση κρίσιμων διεθνών ζητημάτων.

Κυρίως όμως δημιουργεί περιβάλλον κατατριβής, ΟΧΙ των αντιπάλων, ΑΛΛΑ των ίδιων των συντελεστών εξουσίας που ενυπάρχουν στην Αμερικανική υπερδύναμη.

Αυτό όμως, ούτε που περνά από το μυαλό των «αναλυτών» που προσπερνούν την πραγματικότητα και αναγορεύουν σε αξίωμα τον καημό και τις γεωπολιτικές εμμονές τους.

Και για να επιστρέψουμε στο Συριακό…

Το ποια αντίληψη τελικά θα κυριαρχήσει αναφορικά με την παραμονή ή όχι των Αμερικανών στο θέατρο της Συρίας, και το εάν και κατά πόσον θα διευκολυνθεί η εγκληματική πρακτική των Τούρκων μακελάρηδων απέναντι στον Κουρδικό πληθυσμό, από στρατηγική άποψη έχει πλέον ελάχιστη σημασία.

Η Αμερικανική Υπερδύναμη έχει καταντήσει πλέον περίγελος του πλανήτη, όχι εξ αιτίας της κυκλοθυμικότητας του προέδρου της, αλλά εξ αιτίας της καταφανούς στρατηγικής της ανεπάρκειας, να διαχειριστεί αξιοπρεπώς ακόμη και τα αυτονόητα. Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που την γνωρίζουν πλέον ΚΑΙ οι πέτρες. Αυτή η εξέλιξη, δεν έχει μονάχα την αστεία της πλευρά. Στο επίπεδο της Γεωστρατηγικής οι επιπτώσεις της είναι ασύλληπτες.

Οι ΗΠΑ έχουν χάσει το όποιο πλεονέκτημα θα μπορούσαν θεωρητικά να διαθέτουν, ώστε να «παγιδεύσουν» στρατηγικά αντιπάλους και ανταγωνιστές στο θέατρο της Συρίας, μετατρέποντάς το σε γήπεδο κατατριβής.

Καμία απολύτως σοβαρή δύναμη που διαθέτει στρατηγικό όραμα, δεν πρόκειται να το θυσιάσει για να παγιδευτεί σε λογικές κατατριβής, και μόνο αφελείς μπορούν να διαθέτουν ανάλογες προσδοκίες.

Ούτε η Ρωσία… Ούτε το Ιράν… Ούτε βεβαίως και η Τουρκία θα προκαλέσει σε αυτήν την φάση τουλάχιστον ρήγματα στην σχέση της με τους «στρατηγικούς» της εταίρους… Ούτε καν η Συρία δεν πρόκειται να κινηθεί βεβιασμένα και απρόσεκτα μέσα στην ίδια της της επικράτεια.

Ακόμη και το Ισραήλ, συνειδητοποιεί πως αν θέλει να επιβιώσει, θα πρέπει να ανασχεδιάσει την στρατηγική του, συνυπολογίζοντας πως η παντοδυναμία των ΗΠΑ είναι πλέον παρελθόν, και θα πρέπει να επαναξιολογήσει μια σειρά από καινούρια δεδομένα που θα διαμορφώσουν τις νέες γεωστρατηγικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή.

Αυτή η εκφυλιστική στρατηγική διεργασία στην οποία έχουν περιέλθει οι ΗΠΑ, είναι φανερό πως συρρικνώνει δραματικά και την λίστα των σοβαρών συνομιλητών της Υπερδύναμης, στην οποία απ’ ότι φαίνεται, παραμένουν να φιγουράρουν χώρες σύμβολα της αφωνίας και της υποτέλειας, όπως είναι τα Σκόπια, η Ελλάδα και η Κύπρος.

Και αν αυτή η εξέλιξη σηματοδοτεί κατάντια για την Αμερικανική Υπερδύναμη, ο καθένας αντιλαμβάνεται τι ακριβώς σηματοδοτεί για την λίστα των σοβαρών της συνομιλητών.

 

Τουρκία είναι εγκλωβισμένη: Τι αποφάσισε ουσιαστικά ο Ντόναλντ Τραμπ για το μέλλον της;

0

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ*

Διαδηλωτές έξω από τον Λευκό Οίκο απαιτούν την προστασία των Κούρδων της Συρίας. EPA, ERIK S. LESSER Η  OCTOBER 9, 2019

Το πράσινο φως που ζητούσε ο Ερντογάν για την εισβολή στη Συρία, ήρθε από τον Λευκό Οίκο. Πολλά μπορούν να ειπωθούν γι’ αυτό το τηλεφώνημα όμως πριν βγάλουμε συμπεράσματα είναι καλό να λάβουμε υπόψιν μας κάποιους παράγοντες που οδηγούν σε μια τέτοια απόφαση.

Το θέμα της Συρίας αγγίζει και την Κύπρο και την Ελλάδα για προφανείς λόγους. Ο περιφερειακός ταραξίας που ακούει στο όνομα Τουρκία του Ερντογάν, απειλεί να βάλει χέρι με το έτσι θέλω στην περιουσία του Ελληνισμού για να της γίνει το χατίρι, που δεν είναι άλλο από το να κάνει ό,τι θέλει στη Συρία.

Ποιο ρίσκο πήρε ο Αμερικανός πρόεδρος δίνοντας το πράσινο φως στον Ερντογάν;  Τι θέλει να επιτύχει η Αμερική με την απόφαση του Τραμπ και ποια είναι η θέση της Τουρκίας σε σχέση με τη Ρωσία;

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική από το 2007 και μετά στη Μέση Ανατολή δε διείδε τις εξελίξεις. Η Αραβική Άνοιξη μόνο κατ΄όνομα ήταν ”Άνοιξη”. Η Αμερική πράγματι παγιδεύτηκε σε καταστάσεις που ξύνουν πληγές σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Οι εκλογικές αναμετρήσεις που έφεραν δύο προέδρους των ΗΠΑ στην εξουσία (Ομπάμα και Τραμπ) κρίθηκαν στο ”Bring our soldiers back” (σ.σ να γυρίσουν οι Αμερικανοί στρατιώτες από Ιράκ και Αφγανιστάν).

Οι ΗΠΑ κατάλαβαν πως στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή, είναι τουλάχιστον αδιέξοδη. Σήμερα, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει να αντιμετωπίσει εξελίξεις στο εσωτερικό και οι Δημοκρατικοί τον έχουν βάλει στη γωνία με στόχο είτε να μην του επιτρέψουν να τρέξει ξανά για πρόεδρος των ΗΠΑ, είτε να τον φθείρουν στην προεκλογική χρονιά στην οποία μπαίνουμε σε έναν μήνα.

Η εξωτερική πολιτική τον βαραίνει. Η αλήθεια είναι ότι έκανε ένα λάθος το οποίο προσπαθεί να διορθώσει τώρα και αυτό δεν είναι άλλο οτι για τα προηγούμενα τρία χρόνια, προσπαθούσε να λύσει όλα τα προβλήματα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής άτσαλα και χωρίς να τα εντάσσει σε περιφερειακά συστήματα ισορροπίας ισχύος.

Βενεζουέλα, Ιράν, Αφγανιστάν, Βόρεια Κορέα, Κίνα, Ε.Ε, συνέστησαν ένα μέτωπο τεράστιο ακόμη και για την υπερδύναμη. Η εναλλαγή προσώπων σε συμβούλους, Υπουργείο Εξωτερικών και Άμυνας, αποδεικνύουν ότι δεν υπήρχε κάποια στρατηγική σκέψη.

Ωστόσο, στο θέμα της Συρίας ο Τραμπ πήρε μια απόφαση (όλο το αμερικανικό σύστημα είναι εναντίον του) που έχει μια στρατηγική λογική αλλά και αρκετό ρίσκο. Η επιλογή του Τραμπ για την Συρία φαίνεται να είναι η κατατριβή τρίτων. Πρόκειται για μια στρατηγική που ακολουθούν συχνά οι μεγάλες δυνάμεις. Μάλιστα, ήταν κάποτε η κύρια στρατηγική που ακολουθούσε η Βρετανία.

Ο Τραμπ και μερίδα συμβούλων του, θεωρούν πως αν η Αμερική αφήσει στην Τουρκία την εργολαβία στη Βόρεια Συρία, τότε θα έρθει αργά ή γρήγορα σε σύγκρουση με την Ρωσία και με το Ιράν.

Αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία είναι αδύνατη και το ρήμα ”φεύγουν” καλό είναι να μην το χρησιμοποιούμε. Αυτό, όχι γιατί μας ψιθυρίζει το Πεντάγωνο το τι θα κάνει. Απλώς, η Αμερική έχει πάγια συμφέροντα και μια εξωτερική πολιτική που έχει παγκόσμιες γεωπολιτικές αρχές.

Από την περιοχή αυτή, η Αμερική θέλει να περάσει αγωγός ο οποίος θα μειώνει κατά πολύ την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Επιπρόσθετα, έχει ξοδέψει πακτωλό χρημάτων (και σε στρατιωτική βοήθεια) στους Κούρδους για να τους αφήσει.

Η Αμερική δε θα στηρίξει τους Κούρδους για να μην τους προδώσει. Θα τους στηρίξει γιατί δε θέλει να χάσει τα χρήματά της. Το έχουμε αναφέρει και άλλες φορές. Αν θέλουμε και εμείς σαν Ελληνισμός να έχουμε έντονη αμερικανική παρουσία ως αποτροπή για την εχθρική Τουρκία, πρέπει να δεσμεύσουμε τις ΗΠΑ, στεγάζοντας οικονομικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Η Ρωσία έχει δείξει λίγο πριν συναντήσει ο Ερντογάν εσπευσμένα τον Πούτιν, ότι αν χρειαστεί θα βοηθήσει εχθρούς της Τουρκίας στην περιοχή. Ο Τραμπ ποντάρει σε αυτό. Ότι ο άξονας Μόσχας – Άγκυρας, θα διαταραχθεί σε βαθμό που θα φέρει την Τουρκία πίσω στην αμερικανική ”αγκαλιά”.

Ωστόσο, υπάρχει και κάτι άλλο. Ο Τραμπ ποντάρει στην αποτυχία της Τουρκίας στην επιχείρησή της. Για να είμαστε ακριβείς, μιας και τα tweets του έχουν γίνει ”επίσημες δηλώσεις”, ποντάρει στην ερμηνεία τη δική του για το ποια θα είναι η αποτυχία της Τουρκίας.

Αν αποτύχει η Τουρκία σε σχέση με όσα αναμένει ο Τραμπ από αυτήν, τότε θα επιβάλλει κυρώσεις (”Θα καταστρέψω την τουρκική οικονομία, το έχω κάνει ήδη μια φορά!”). Κι όμως, ποντάρει και σε κάτι άλλο. Η τουρκική αποτυχία θα επιφέρει εξελίξεις στην Τουρκία.

Ήδη ο Φετουλάχ Γκιουλέν ανακήρυξε νέο διάδοχο του Ερντογάν (τον Νταβούτογλου). Αν η Τουρκία επέλεξε να ”δουλέψει” για χάρη του ΝΑΤΟ, ας σκεφτούμε την αντίδραση της Ρωσίας και του Ιράν. Η Ρωσία επιθυμούσε να βάλει την Τουρκία στη Συρία για να πάρει η Μόσχα περισσότερα εδάφη στη Συρία και οι ΗΠΑ την στέλνουν στον πόλεμο για να μπορέσει να καθαρίσει μια περιοχή που θα είναι κρίσιμη για το μέλλον της ενεργειακής διπλωματίας της Ουάσινγκτον. Η Τουρκία είναι παγιδευμένη. Επίσης, η Τουρκία θα γίνει το κόκκινο πανί του ΙΚ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

(*) Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι Ph.D Cand στις Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου (ΤΟΡΕΝΕ-ΙΔΙΣ)

Πηγή: Η Τουρκία είναι εγκλωβισμένη: Τι αποφάσισε ουσιαστικά ο Ντόναλντ Τραμπ για το μέλλον της; https://hellasjournal.com/2019/10/i-toyrkia-einai-egklovismeni-ti-apofasise-oysiastika-o-ntonalnt-tramp-gia-to-mellon-tis/