Αρχική Blog Σελίδα 259

«Θα δεχτείτε επίθεση»: Το Ιράν απειλεί τις ΗΠΑ για το «Project Freedom» – Χτυπήθηκε δεξαμενόπλοιο

Από
pcuser
-
0

Δεξαμενόπλοιο ανέφερε ότι δέχθηκε πλήγμα από «άγνωστα βλήματα» στα Στενά του Ορμούζ.

Σε επικίνδυνη τροχιά κλιμάκωσης εισέρχεται η κρίση στα Στενά του Ορμούζ, καθώς το Ιράν προειδοποίησε ανοιχτά τις Ηνωμένες Πολιτείες να μην επιχειρήσουν στρατιωτική ή επιχειρησιακή παρουσία στην περιοχή, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για την επιχείρηση απεγκλωβισμού πλοίων με την ονομασία «Project Freedom».

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του ενιαίου στρατιωτικού διοικητηρίου της Τεχεράνης, η ασφάλεια του περάσματος αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του Ιράν.

«Έχουμε επανειλημμένα δηλώσει ότι η ασφάλεια των Στενών του Ορμούζ βρίσκεται στα χέρια μας και ότι η ασφαλής διέλευση των πλοίων πρέπει να συντονίζεται με τις ένοπλες δυνάμεις», ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση.

Στη συνέχεια ο στρατός του Ιράν απείλησε με επιθέσεις αν οι δυνάμεις των ΗΠΑ εισέλθουν στα Στενά.

Λίγο μετά τις δηλώσεις Τραμπ για αμερικανική παρέμβαση, καταγράφηκε νέο περιστατικό στην περιοχή, εντείνοντας την ανησυχία. Δεξαμενόπλοιο ανέφερε ότι δέχθηκε πλήγμα από «άγνωστα βλήματα» στα Στενά του Ορμούζ, περίπου 78 ναυτικά μίλια βόρεια της Φουτζέιρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, όλα τα μέλη του πληρώματος είναι ασφαλή.

«Project Freedom» με αντιτορπιλικά και 100 μαχητικά στα Στενά του Ορμούζ

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε μια αιφνιδιαστική πρωτοβουλία για την αποσυμφόρηση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Η περιοχή, ζωτικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας, παραμένει αποκλεισμένη εδώ και εβδομάδες λόγω του πολέμου ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν που ξέσπασε στα τέλη Φεβρουαρίου. Χιλιάδες ναυτικοί και εκατοντάδες πλοία βρίσκονται εγκλωβισμένοι, ενώ οι τιμές του πετρελαίου έχουν εκτοξευθεί, προκαλώντας διεθνή ανησυχία.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε μέσω της πλατφόρμας Truth Social την έναρξη της επιχείρησης με την ονομασία «Project Freedom», υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ θα «καθοδηγήσουν» τα πλοία που έχουν παγιδευτεί στον Περσικό Κόλπο ώστε να περάσουν με ασφάλεια από τα Στενά του Ορμούζ.

Όπως ανέφερε, πρόκειται για μια «ανθρωπιστική αποστολή» εκ μέρους των ΗΠΑ, των χωρών της Μέσης Ανατολής αλλά «ιδιαίτερα του ίδιου του Ιράν» που αποσκοπεί μόνο σε βοήθεια ουδέτερων χωρών που δεν εμπλέκονται στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν.

«Έχω δώσει εντολή στους εκπροσώπους μου να διαβεβαιώσουν ότι θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε τα πλοία και τα πληρώματά τους να αποχωρήσουν με ασφάλεια από τα Στενά», τόνισε.

Ωστόσο, η αμερικανική πλευρά δεν έδωσε σαφείς λεπτομέρειες για τον τρόπο υλοποίησης του σχεδίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν προβλέπεται –τουλάχιστον προς το παρόν– συνοδεία πλοίων από πολεμικά του αμερικανικού ναυτικού, αλλά ένας μηχανισμός συντονισμού της ναυτιλιακής κίνησης.

Σύμφωνα με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) από σήμερα 4 Μαΐου τίθεται σε εφαρμογή η επιχείρηση.

Παρά τις ανακοινώσεις, παραμένουν πολλά ερωτήματα για το πώς θα εφαρμοστεί στην πράξη το «Project Freedom». Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) ανέφερε ότι θα συμμετάσχουν αντιτορπιλικά, περισσότερα από 100 αεροσκάφη και μη επανδρωμένα συστήματα, καθώς και περίπου 15.000 στρατιωτικοί.

Αναλυτές εκτιμούν ότι ο στόχος δεν είναι τόσο η άμεση στρατιωτική συνοδεία, όσο η δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας που θα επιτρέψει στα εμπορικά πλοία να κινηθούν ξανά.

Περίπου 850 πλοία παραμένουν εγκλωβισμένα στον Περσικό Κόλπο, με σχεδόν 20.000 ναυτικούς να βρίσκονται σε αβεβαιότητα, καθώς οι συνθήκες επιδεινώνονται.

Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με ανησυχία, καθώς τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν βασικό πέρασμα για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Η παρατεταμένη κρίση έχει ήδη οδηγήσει τις τιμές πετρελαίου πάνω από τα 120 δολάρια το βαρέλι, απειλώντας την παγκόσμια οικονομία.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/754849/tha-dechteite-epithesi-to-iran-apeilei-tis-ipa-gia-to-project-freedom-chtypithike-dexamenoploio/

Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα των Ελλήνων

Από
anixneuseis
-
0

Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του του Γεωργίου Διον. Πουκαμισά  «Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα των Ελλήνων»,στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της 22ης Διεθνούς ‘Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή, 8/5/26, ώρα 11:00-12:00 ( Αίθουσα Λέξις, Περίπτερο 12).

Εισηγητές στην εκδήλωση, οι Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, μόνιμος λέκτωρ Νομικής Σχολής ΑΠΘ και Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, κοσμήτωρ Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ Σχολής Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ.

Συντονιστής ο συγγραφέας του βιβλίου, Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς, πρέσβυς ε.τ.

Η παρουσία σας θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή γιά το συγγραφέα και τους εισηγητές στην εκδήλωση.

Θα χαρούμε να σάς δούμε στο stand 104 των εκδόσεων μας στο Περίπτερο 13 της 22ης ΔΕΒΘ, γιά να δείτε και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα και τους τίτλους μας εν γένει.

Η τραγωδία του κρατικού καπιταλισμού στον 20ο αιώνα

Από
anixneuseis
-
0

Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης των βιβλίων του Θανάση Παπαδόπουλου  «Η τραγωδία του κρατικού καπιταλισμού στον 20ο αιώνα» και «Υπηρέτης της Αγάπης», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της 22ης Διεθνούς ‘Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη, 7 Μαϊου  2026 και ώρα 17:00-18:00 (Αίθουσα COSMOS, Περίπτερο 14)

Εισηγητές γιά το πρώτο βιβλίο, οι Σάκης Μουμτζής, συγγραφέας-αρθρογράφος και Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Δρ Βαλκανικών σπουδών-εκδότης & συγγραφέας και γιά το δεύτερο η Ματίνα Κυριαζοπούλου, εκπαιδευτικός-ερευνήτρια, κριτικός λογοτεχνίας

Συντονιστής ο συγγραφέας των δύο βιβλίων, Θανάσης Παπαδόπουλος.

Η παρουσία σας θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή γιά τον εκ Θεσσαλονίκης συγγραφέα και τους εισηγητές στην εκδήλωση.

Θα χαρούμε να σάς δούμε στο stand 104 των εκδόσεων μας στο Περίπτερο 13 της 22ης ΔΕΒΘ, γιά να δείτε και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα και τους τίτλους μας εν γένει.

Το να υπάρχεις σημαίνει να συμμετέχεις

Από
anixneuseis
-
0

«Το να υπάρχεις σημαίνει να συμμετέχεις» είναι δοκίμιο του João de Pina-Cabral, ανθρωπολόγου και ερευνητή στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Λισαβόνας, καθώς και ομότιμου καθηγητή κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Kent. Δημοσιεύθηκε στο Aeon, στην κατηγορία History of ideas / Anthropology, με επιμέλεια του Sam Haselby.

Το δοκίμιο εξετάζει ένα θεμελιώδες ανθρωπολογικό και φιλοσοφικό ερώτημα: τι είναι το πρόσωπο; Ο συγγραφέας ξεκινά από την ιδέα ότι η ανθρώπινη κοινωνικότητα διαφέρει από άλλες μορφές κοινωνικής ζωής επειδή ο άνθρωπος, ήδη από πολύ μικρή ηλικία, αποκτά την ιδιότητα του προσώπου. Μαθαίνει γλώσσα, αποκτά μονιμότητα αντικειμένου, αναπτύσσει ηθική σχέση με τους άλλους και αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υποκείμενο. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο ηθικό —αν δηλαδή όλα τα πρόσωπα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και καθήκοντα— αλλά και οντολογικό: πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τι είναι ένα πρόσωπο για να καταλάβουμε τι του οφείλεται.

Στο κέντρο του κειμένου βρίσκεται ο Γάλλος ανθρωπολόγος και φιλόσοφος Lucien Lévy-Bruhl. Ο Pina-Cabral παρουσιάζει τον Lévy-Bruhl ως έναν στοχαστή που προσπάθησε να υπερβεί την ατομικιστική κατανόηση του ανθρώπου. Για τον Lévy-Bruhl, το πρόσωπο δεν είναι μια απομονωμένη, αυτάρκης μονάδα που υπάρχει πρώτα μόνη της και έπειτα σχετίζεται με τους άλλους. Αντιθέτως, το πρόσωπο προκύπτει μέσα από σχέσεις, φροντίδα, κοινή ζωή και συναισθηματική συνύπαρξη. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει πρώτα το “εγώ” και μετά το “εμείς”· υπάρχει πρώτα μια μορφή “εμείς”, μέσα από την οποία σταδιακά αναδύεται το “εγώ”.

Ο συγγραφέας εξηγεί ότι ο Lévy-Bruhl ξεκίνησε από τη φιλοσοφία της ηθικής και ειδικά από την έννοια της ευθύνης. Η ευθύνη, κατά τον Lévy-Bruhl, δεν γεννιέται αρχικά ως νόμος ή κανόνας, αλλά ως βαθύ συναίσθημα που αναπτύσσεται μέσα στις σχέσεις μεταξύ προσώπων. Το παιδί δεν γίνεται ηθικό ον επειδή πρώτα μαθαίνει αφηρημένους κανόνες· γίνεται ικανό για ευθύνη επειδή αναπτύσσεται μέσα σε σχέσεις εξάρτησης, φροντίδας και συμμετοχής με ήδη υπάρχοντα πρόσωπα, κυρίως τους φροντιστές του. Άρα, οι νόρμες και οι νόμοι δεν προηγούνται της ευθύνης· αντίθετα, θεμελιώνονται σε μια προγενέστερη εμπειρία συνυπευθυνότητας.

Στη συνέχεια, το κείμενο παρουσιάζει τη γνωστή αντιπαράθεση ανάμεσα στον Lucien Lévy-Bruhl και τον Franz Boas. Και οι δύο ήταν μεγάλοι ανθρωπολόγοι, Εβραίοι, Ευρωπαίοι στην καταγωγή, φιλελεύθεροι και αφοσιωμένοι στην ενότητα της ανθρωπότητας. Ωστόσο, διαφωνούσαν ως προς το πώς έπρεπε να ερμηνευθούν οι διαφορές μεταξύ ανθρώπινων κοινωνιών. Ο Lévy-Bruhl, μελετώντας εθνογραφικά δεδομένα από διάφορες περιοχές του κόσμου, πίστεψε αρχικά ότι οι λεγόμενοι «πρωτόγονοι» λαοί δεν σκέφτονταν πάντα σύμφωνα με τους κανόνες της αριστοτελικής λογικής, ιδίως τον νόμο του αποκλειομένου τρίτου και τον νόμο της μη αντίφασης. Αυτό δεν σήμαινε, για εκείνον, ότι ήταν λιγότερο λογικοί ή λιγότερο ικανοί. Σήμαινε ότι σε ορισμένες μορφές ζωής και τελετουργικής πράξης λειτουργούσε ένας άλλος τρόπος σκέψης, τον οποίο ονόμασε συμμετοχή.

Η έννοια της συμμετοχής είναι ο πυρήνας του δοκιμίου. Ο Lévy-Bruhl χρησιμοποίησε την πλατωνική ιδέα της μέθεξης και τη μεσαιωνική έννοια της participatio για να περιγράψει την εμπειρία κατά την οποία ένα πρόσωπο δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως αυστηρά διαχωρισμένο από τους άλλους ή από τον κόσμο. Η συμμετοχή σημαίνει κοινή μετοχή στο είναι: το πρόσωπο βιώνει τον εαυτό του ως συνδεδεμένο με άλλα πρόσωπα, αντικείμενα, τόπους, προγόνους, σύμβολα ή συλλογικές μορφές ζωής. Αυτή η σκέψη ήταν αντίθετη προς τη νεωτερική, μεταδιαφωτιστική αντίληψη που βλέπει το άτομο ως αυτόνομη και κλειστή μονάδα.

Ωστόσο, το κείμενο δείχνει ότι η αρχική διατύπωση του Lévy-Bruhl ήταν προβληματική. Ο όρος «πρωτόγονος» μπορούσε εύκολα να παρερμηνευθεί ως ρατσιστικός ή ιεραρχικός. Ο Boas, ζώντας και εργαζόμενος στην Αμερική, όπου ο ρατσισμός είχε άμεσες κοινωνικές και εκπαιδευτικές συνέπειες, φοβόταν ότι η ιδέα περί «πρωτόγονης νοοτροπίας» θα μπορούσε να εκληφθεί ως ισχυρισμός περί κατώτερης ευφυΐας. Έτσι, η διαφωνία τους δεν αφορούσε απαραίτητα τα ίδια τα εθνογραφικά δεδομένα, αλλά το πολιτικό και ηθικό νόημα που θα μπορούσαν να αποκτήσουν οι θεωρητικές διατυπώσεις τους.

Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι ο ίδιος ο Lévy-Bruhl, στα τελευταία του χρόνια, αναθεώρησε βαθιά τη σκέψη του. Καθώς έβλεπε τον φασισμό να αναδύεται στην Ευρώπη και τους ίδιους τους «νεωτερικούς» λαούς να συμπεριφέρονται με τρόπους ανορθολογικούς, αντιφατικούς και μαζικά συμμετοχικούς, άρχισε να αμφισβητεί τη διάκριση ανάμεσα σε «εμάς» και «εκείνους». Κατέληξε ότι η συμμετοχή δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των μη νεωτερικών κοινωνιών, αλλά καθολική ανθρώπινη συνθήκη. Όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και οι πλέον «μοντέρνοι», συμμετέχουν σε συλλογικές μορφές ζωής, σε συναισθηματικές ταυτίσεις, σε οικογενειακές, κοινωνικές και συμβολικές σχέσεις που δεν μπορούν να αναχθούν πλήρως στην τυπική λογική.

Από εδώ προκύπτει η πιο ριζοσπαστική θέση του δοκιμίου: η συμμετοχή δεν είναι απλώς ένας τρόπος σκέψης, αλλά η ίδια η συνθήκη μέσα από την οποία το πρόσωπο έρχεται στην ύπαρξη. Πριν γίνουμε διακριτά «εγώ», υπάρχουμε μέσα σε σχέσεις. Το βρέφος δεν είναι αρχικά ένα πλήρως συγκροτημένο άτομο που μετά μαθαίνει να κοινωνικοποιείται· αντίθετα, είναι εξαρχής βυθισμένο σε ένα πεδίο συμμετοχής με τους φροντιστές του. Η ατομικότητα δεν προηγείται της σχέσης· αναδύεται σταδιακά μέσα από αυτήν.

Ο Pina-Cabral συνδέει αυτή τη θέση με μεταγενέστερες εξελίξεις στην ανθρωπολογία, τη φαινομενολογία, τη γνωσιακή επιστήμη και την αναπτυξιακή ψυχολογία. Αναφέρεται στον Pierre Bourdieu και στην έννοια του habitus, δηλαδή στο ιστορικά διαμορφωμένο περιβάλλον νοημάτων και πρακτικών μέσα στο οποίο συγκροτείται το πρόσωπο. Αναφέρεται επίσης σε φαινομενολόγους όπως ο Sartre, ο Merleau-Ponty, ο Levinas και ο Derrida, οι οποίοι συνέβαλαν σε μια κατανόηση του προσώπου ως ηθικά και σχεσιακά συγκροτημένου.

Σημαντική θέση έχουν επίσης οι αναφορές στη γνωσιακή επιστήμη και την παιδική ανάπτυξη. Ερευνητές όπως ο Boris Cyrulnik και ο Colwyn Trevarthen έδειξαν ότι το παιδί δεν ξεκινά ως απομονωμένο υποκείμενο, αλλά ως ον που βρίσκεται σε πρωταρχική σχέση με τους φροντιστές του. Η διυποκειμενικότητα, επομένως, δεν είναι συνάντηση ήδη έτοιμων υποκειμένων. Είναι το πεδίο μέσα από το οποίο το ίδιο το υποκείμενο γεννιέται. Το παιδί γίνεται «εγώ» μέσα σε ένα ήδη υπάρχον «εμείς».

Το κείμενο συνδέει αυτή την ιδέα και με την ανθρωπολογία της συγγένειας. Ο Marshall Sahlins υποστήριξε ότι οι συγγενείς είναι, κατά κάποιον τρόπο, «μέλη ο ένας του άλλου». Αυτό σημαίνει ότι οι στενές σχέσεις δεν είναι απλώς εξωτερικές συνδέσεις μεταξύ ανεξάρτητων ατόμων. Είναι σχέσεις μέσα από τις οποίες τα πρόσωπα συγκροτούνται. Η συγγένεια, η φροντίδα, η οικογένεια και η κοινή ζωή είναι μορφές συμμετοχής στο είναι των άλλων.

Έτσι, το δοκίμιο καταλήγει σε μια βαθιά αντι-ατομικιστική κατανόηση του ανθρώπου. Το πρόσωπο δεν είναι μια κλειστή μονάδα με καθαρά ατομικά όρια. Είναι πάντα μερικώς συγκροτημένο από άλλους, από σχέσεις, από ιστορία, από γλώσσα, από φροντίδα, από συλλογικές μορφές ζωής. Το «εγώ» δεν εξαφανίζεται, αλλά δεν είναι ποτέ απολύτως ανεξάρτητο. Είναι πάντοτε δεμένο με ένα «εμείς».

Η κεντρική φράση «Το να υπάρχεις σημαίνει να συμμετέχεις» συνοψίζει ακριβώς αυτό: η ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι πρώτα μοναχική και ύστερα κοινωνική. Είναι εξαρχής συμμετοχική. Γινόμαστε πρόσωπα επειδή υπάρχουμε μαζί με άλλους, επειδή μετέχουμε σε άλλες ζωές και επειδή οι άλλοι μετέχουν στη δική μας. Η προσωπική ταυτότητα δεν είναι το αντίθετο της σχέσης· είναι το αποτέλεσμά της.

Με απλά λόγια, το κείμενο υποστηρίζει ότι δεν είμαστε πρώτα άτομα και μετά κοινωνικά όντα· είμαστε πρόσωπα επειδή από την αρχή υπάρχουμε μέσα σε σχέσεις συμμετοχής. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα που ο Pina-Cabral αντλεί από τον Lévy-Bruhl και το επανατοποθετεί στη σύγχρονη ανθρωπολογία, τη φαινομενολογία και τη θεωρία της υποκειμενικότητας.

Ολόκληρο το κείμενο στα αγγλικά μπορείτε να το διαβάσετε εδω

 

Ο Τραμπ λέει ότι οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν πλοία εγκλωβισμένα στα Στενά του Ορμούζ, καθώς δεξαμενόπλοιο δέχθηκε πυρά

Από
anixneuseis
-
0

 

Των Parisa Hafezi και Jacob Bogage
4 Μαΐου 2026, 4:08 π.μ. GMT+3 — Ενημερώθηκε πριν από 32 λεπτά

  Πλοία και σκάφη στα Στενά του Ορμούζ, Μουσαντάμ, Ομάν, 1 Μαΐου 2026. REUTERS/Stringer TPX IMAGES OF THE DAY
Σύνοψη

Οι ΗΠΑ θα ξεκινήσουν επιχείρηση για να βοηθήσουν εγκλωβισμένα πλοία, δήλωσε ο Τραμπ.
Δεξαμενόπλοιο ανέφερε ότι χτυπήθηκε από βλήμα στα Στενά του Ορμούζ.
Το Ιράν ζητά τον τερματισμό του αμερικανικού αποκλεισμού· οι πυρηνικές συνομιλίες αναβλήθηκαν.
Ο Τραμπ έχει θέσει ως προτεραιότητα μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν.

ΝΤΟΥΜΠΑΪ / ΝΤΟΡΑΛ, Φλόριντα, 4 Μαΐου (Reuters) — Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αρχίσουν από τη Δευτέρα να βοηθούν στην απελευθέρωση πλοίων που έχουν εγκλωβιστεί στον Κόλπο εξαιτίας του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου κατά του Ιράν, καθώς ένα δεξαμενόπλοιο ανέφερε ότι χτυπήθηκε από άγνωστα βλήματα στα Στενά του Ορμούζ.

Ο Τραμπ έδωσε λίγες λεπτομέρειες για το σχέδιο παροχής βοήθειας στα πλοία και στα πληρώματά τους, τα οποία έχουν «κλειδωθεί» στη ζωτικής σημασίας θαλάσσια οδό και εξαντλούν τα αποθέματά τους σε τρόφιμα και άλλες προμήθειες.

Το ενημερωτικό δελτίο Reuters Iran Briefing σας κρατά ενήμερους για τις τελευταίες εξελίξεις και αναλύσεις σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν. Εγγραφείτε εδώ.

«Έχουμε ενημερώσει αυτές τις χώρες ότι θα καθοδηγήσουμε τα πλοία τους με ασφάλεια έξω από αυτές τις περιορισμένες θαλάσσιες οδούς, ώστε να μπορούν ελεύθερα και αποτελεσματικά να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους», ανέφερε ο Τραμπ σε ανάρτησή του την Κυριακή στην πλατφόρμα Truth Social.

Εκατοντάδες πλοία και έως και 20.000 ναυτικοί δεν έχουν μπορέσει να διέλθουν από τα στενά κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό.

Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ δήλωσε ότι θα υποστηρίξει την προσπάθεια με 15.000 στρατιωτικούς, περισσότερα από 100 αεροσκάφη χερσαίας και θαλάσσιας βάσης, καθώς και με πολεμικά πλοία και drones.

«Η υποστήριξή μας σε αυτή την αμυντική αποστολή είναι ουσιώδης για την περιφερειακή ασφάλεια και την παγκόσμια οικονομία, καθώς παράλληλα διατηρούμε τον ναυτικό αποκλεισμό», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο ναύαρχος Brad Cooper, διοικητής της CENTCOM.

Λίγο μετά τα σχόλια του Τραμπ, η υπηρεσία United Kingdom Maritime Trade Operations ανέφερε ότι ένα δεξαμενόπλοιο δήλωσε πως χτυπήθηκε από άγνωστα βλήματα στα στενά.

Η υπηρεσία ανακοίνωσε ότι όλα τα μέλη του πληρώματος αναφέρθηκαν ασφαλή στο περιστατικό, το οποίο σημειώθηκε 78 ναυτικά μίλια βόρεια της Φουτζέιρα, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά λίγες λεπτομέρειες ήταν άμεσα διαθέσιμες.

Το Ιράν εμποδίζει σχεδόν όλη τη ναυσιπλοΐα από τον Κόλπο, εκτός από τη δική του, για περισσότερο από δύο μήνες, προκαλώντας εκτίναξη των τιμών της ενέργειας.

Ορισμένα πλοία που επιχείρησαν να διέλθουν από τα στενά ανέφεραν ότι δέχθηκαν πυρά, ενώ το Ιράν κατέλαβε αρκετά άλλα πλοία. Τον περασμένο μήνα, οι ΗΠΑ επέβαλαν τον δικό τους αποκλεισμό σε πλοία που προέρχονται από ιρανικά λιμάνια.

Η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει βοήθεια από άλλες χώρες για τη συγκρότηση διεθνούς συνασπισμού με στόχο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα στενά. Η CENTCOM δήλωσε ότι η πιο πρόσφατη προσπάθεια θα συνδυάζει «διπλωματική δράση με στρατιωτικό συντονισμό».

Δεν ήταν άμεσα σαφές ποιες χώρες θα βοηθήσει η αμερικανική επιχείρηση ή πώς θα λειτουργήσει. Δεν θα περιλαμβάνει απαραίτητα συνοδεία εμπορικών πλοίων από πλοία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ανέφερε ο δημοσιογράφος του Axios, Barak Ravid, σε ανάρτησή του στο X.

Ο Λευκός Οίκος δεν απάντησε άμεσα σε αίτημα για σχόλιο.

Ο Τραμπ προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε παρεμπόδιση της αμερικανικής επιχείρησης θα «αντιμετωπιστεί δυναμικά».

Εκατοντάδες πλοία εγκλωβισμένα στα Στενά του Ορμούζ

 
ΤΟ ΙΡΑΝ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ

Οι αγορές μετοχών κινήθηκαν ελαφρώς ανοδικά τη Δευτέρα, ενώ οι τιμές του αργού πετρελαίου παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητες, αφού την περασμένη εβδομάδα είχαν εκτιναχθεί ξανά πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, εν μέσω αβεβαιότητας για το πότε και πώς θα επιλυθεί η σύγκρουση.

Την Κυριακή, το Ιράν δήλωσε ότι είχε λάβει την απάντηση των ΗΠΑ στην τελευταία του πρόταση για ειρηνευτικές συνομιλίες, μία ημέρα αφότου ο Τραμπ είπε ότι πιθανότατα θα απέρριπτε την ιρανική πρόταση, επειδή «δεν έχουν πληρώσει αρκετά μεγάλο τίμημα».

Απαντώντας την Κυριακή το βράδυ σε ερωτήσεις δημοσιογράφων που του φώναζαν, ο Τραμπ δήλωσε ότι οι συνομιλίες εξελίσσονταν «πολύ καλά», χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Ουάσιγκτον είχε διαβιβάσει την απάντησή της στην πρόταση 14 σημείων του Ιράν μέσω του Πακιστάν και ότι η Τεχεράνη την εξετάζει πλέον. Δεν υπήρξε άμεση επιβεβαίωση από την Ουάσιγκτον ή το Ισλαμαμπάντ σχετικά με την αμερικανική απάντηση.

«Σε αυτό το στάδιο, δεν έχουμε πυρηνικές διαπραγματεύσεις», μετέδωσαν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα τον εκπρόσωπο του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαεΐ.

Το σχόλιο αποτελούσε προφανή αναφορά στην πρόταση του Ιράν να παραμεριστούν οι συνομιλίες για τα πυρηνικά ζητήματα έως ότου τελειώσει ο πόλεμος και οι αντίπαλες πλευρές συμφωνήσουν να άρουν τους εκατέρωθεν αποκλεισμούς της ναυσιπλοΐας στον Κόλπο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ανέστειλαν την εκστρατεία βομβαρδισμών κατά του Ιράν πριν από τέσσερις εβδομάδες, και Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι πραγματοποίησαν έναν γύρο συνομιλιών. Ωστόσο, οι προσπάθειες για τη διοργάνωση περαιτέρω συναντήσεων έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

Η πρόταση να καθυστερήσουν οι συνομιλίες για τα πυρηνικά ζητήματα έως μια μεταγενέστερη φάση φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την επανειλημμένη απαίτηση της Ουάσιγκτον να αποδεχθεί το Ιράν αυστηρούς περιορισμούς στο πυρηνικό του πρόγραμμα προτού μπορέσει να τελειώσει ο πόλεμος.

Η Ουάσιγκτον θέλει η Τεχεράνη να εγκαταλείψει το απόθεμά της, άνω των 400 κιλών —900 λιβρών— υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου, το οποίο, σύμφωνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή βόμβας.

Το Ιράν υποστηρίζει ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα είναι ειρηνικό, αν και δηλώνει πρόθυμο να συζητήσει ορισμένους περιορισμούς με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων. Είχε αποδεχθεί τέτοιους περιορισμούς στη συμφωνία του 2015, την οποία εγκατέλειψε ο Τραμπ.

Παρότι δηλώνει επανειλημμένα ότι δεν βιάζεται, ο Τραμπ βρίσκεται υπό εσωτερική πίεση να σπάσει τον έλεγχο του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ, ο οποίος έχει αποκόψει το 20% των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και φυσικού αερίου και έχει αυξήσει τις τιμές της βενζίνης στις ΗΠΑ.

Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Τραμπ αντιμετωπίζει τον κίνδυνο αντίδρασης των ψηφοφόρων λόγω των υψηλότερων τιμών στις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο που θα διεξαχθούν τον Νοέμβριο.

Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η πρόταση 14 σημείων της Τεχεράνης περιλαμβάνει την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από κοντινές περιοχές, την άρση του αποκλεισμού, την αποδέσμευση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων, την καταβολή αποζημίωσης, την άρση των κυρώσεων, τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, και τη δημιουργία ενός νέου μηχανισμού ελέγχου για τα στενά.

Ρεπορτάζ από τα γραφεία του Reuters· Κείμενο: Andrew Goudsward· Επιμέλεια: Lincoln Feast και Clarence Fernandez.

Reuters

Η κόντρα του Τσίπρα με δημοσιογράφους για τις Πρέσπες, οι καταγγελίες της Καρυστιανού για «βαλτούς» στο κόμμα της και ο Χαρακόπουλος σε ρόλο πυροσβέστη

Από
anixneuseis
-
1

X-Ray Εθνος

Δημοσίευσε ο X-Raytor την Δευτέρα 04.05.2026 στις 06:00

Οι λεπτομέρειες

Κόντρα με τις πρώην ρεπόρτερ στις Βρυξέλλες, Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτωρία Δενδρινού, «σήκωσε» ο Αλέξης Τσίπρας και όλα αυτά με γύρισαν 11 χρόνια πίσω. Θα προσπαθήσω να σας φρεσκάρω τη μνήμη με μερικές κρίσιμες λεπτομέρειες. Οι δυο συγκεκριμένες ρεπόρτερ εργάζονταν τότε για την «Καθημερινή» και τo Bloomberg στις Βρυξέλλες καλύπτοντας τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και «Τρόικας». Τα μέσα τους ήταν εξαιρετικά εχθρικά απέναντι στην κυβέρνηση Τσίπρα (τι πιο σύνηθες εκείνη την εποχή), ενώ είχαν προνομιακές επαφές με τους σκληρούς της ευρωζώνης, με τον Γέρουν Ντάισελμπλουμ και τον Τόμας Βίζερ μεταξύ άλλων.

Μεροληψία

Το βιβλίο τους, «Η Τελευταία Μπλόφα» στηρίχθηκε κυρίως σε εξιστορήσεις των ευρωπαίων, ενώ σε μεγάλο εύρος του οι πηγές τους δεν κατονομάζονται. Υπό αυτή την έννοια, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε πως το βιβλίο και η τηλεοπτική σειρά που θα ξεκινήσει να προβάλλεται απόψε, είναι η ιστορία της διαπραγμάτευσης Ελλάδας – Δανειστών από την ματιά των δανειστών.

Πράγματι στο βιβλίο οι δυο δημοσιογράφοι επιβεβαιώνουν την μεροληπτική τους στάση απέναντι στα πράγματα. Η φρασεολογία, τα υπονοούμενα και η απόδοση σε ανώνυμες πηγές, δεν συνθέτουν ένα ιστορικό βιβλίο, αλλά περισσότερο ένα σύγγραμμα πολιτικού παρασκηνιακού κουτσομπολιού. Έχει αξία; Ναι, γιατί αναψηλαφεί τι έλεγαν και πώς έβλεπαν οι δανειστές την Ελλάδα. Σε καμία περίπτωση, όμως, το βιβλίο αυτό δεν είναι «ευαγγέλιο αληθείας». Αφήστε που δεν είναι και τόσο καλογραμμένο.

Το βιβλίο και το Μητσοτάκης

Στη σελίδα 126, στο κεφάλαιο με τον εξαιρετικά εύγλωττο τίτλο «Το Μακεδονικό στις Διαπραγματεύσεις» μεταφέρουν μια πληροφορία (ή φήμη) πως ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είπε στον Αλέξη Τσίπρα τον Μάρτιο του 2015 πως «θέλω να κάνεις κάτι κι εσύ για εμάς. Σε μερικά χρόνια ίσως είναι ώρα να λύσεις το θέμα της Μακεδονίας». Έπειτα, δε, ο Τσίπρας φέρεται να λέει στην Άνγκελα Μέρκελ πως θέλει να λύσει το Μακεδονικό. Από τον τίτλο του κεφαλαίου μέχρι τις φήμες που αναπαράγουν οι Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού, υπονοείται σαφώς πως ο Τσίπρας θα έλυνε το Μακεδονικό για να πάρει αντάλλαγμα λίγα χρόνια αργότερα. Το 2018 η Ελλάδα είχε πάει πολύ καλά με την επίδοση του πρωτογενούς πλεονάσματος, αποφεύγοντας την ενεργοποίηση του «κόφτη» των συντάξεων, ενώ ο Τσίπρας έκανε την ίδια χρονιά με τον Γκρούεφσκι τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ισχυρίστηκε ακριβώς αυτό που υπονοούσαν σαφώς οι πηγές του πονήματος Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού: Είπε στη Βουλή και σε τηλεοπτικές συναντήσεις του το αμίμητο: «Ανταλλάξατε το Σκοπιανό με τις μειώσεις των συντάξεων».

Άλλοι πάντως μίλησαν

Ο Τσίπρας δημοσιοποίησε την αιχμηρή απαντητική επιστολή του στις δημιουργούς της σειράς χτες Κυριακή. Έτσι δραματοποίησε την όλη συζήτηση για το 2015, πράγμα λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι μεγάλο μέρος της επαναδραστηριοποίησής του το βασίζει στο τι έκανε στην κυβέρνησή του – εδώ ολόκληρο βιβλίο έγραψε για όλα αυτά. Αφετέρου, την απάντησή του την εκλαμβάνω και ως μια έμμεση απάντηση σε όσους υπουργούς της τότε κυβέρνησής του συμμετείχαν στα γυρίσματα της σειράς. Νίκος Παππάς, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιώργος Σταθάκης και Ζωή Κωνσταντοπούλου έδωσαν συνεντεύξεις. Προφανώς ο Τσίπρας δεν ήθελε να μπει στο ίδιο κάδρο με αυτούς.

Ο πυροσβέστης Χαρακόπουλος

Διάβασα με προσοχή το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου στα «Παραπολιτικά» για τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και τα «αντάρτικα». Και είναι προφανές πως ο γραμματέας της Κ.Ο. του κόμματος παλεύει να λειτουργήσει πυροσβεστικά ηρεμώντας τους βουλευτές, αλλα και να στείλει μήνυμα για λογαριασμό του Μαξίμου. Τι τους λέει ουσιαστικά; Να κάνετε ερωτήσεις όσες θέλετε, αρκεί να μην βαράτε πολύ το κόμμα και τον πρωθυπουργό, αλλά και να τα έχετε πριν στους αρμοδίους. Και να προσέχετε, γιατί στο μέλλον μπορεί να αποδειχτεί αν κάνατε ερωτήσεις με την καλή σας την καρδιά ή είχατε σκοπιμότητα. Και αν ισχύσει το δεύτερο, η θέση σας δεν είναι εξασφαλισμένη, προσθέτω εγώ…

«Βαλτοί κι αδύναμοι»

Μέσα στο Μάιο θα ανακοινώσει το κόμμα της η Μαρία Καρυστιανού, όπως η ίδια υπονόησε στο βίντεο που ανέβασε στα social media, μιλώντας για έναν «μήνα της Αναγέννησης και της Ελπίδας». Ωστόσο το πιο σημαντικό δεν ήταν αυτό. Η Καρυστιανού στο βίντεο επιτίθεται σε κάποιους εντός του κόμματός της που «θέλουν και προσπαθούν μεθοδικά να μας διχάσουν». Αυτοί, λέει, «μηχανεύονται τα πάντα για να μας διασπάσουν με βαλτούς και αδύναμους». Και από αυτά καταλαβαίνω πως στο εσωτερικό του «Κινήματος» γίνεται ο κακός χαμός. Και φανταστείτε πως δεν ξεκίνησε καν επίσημα το κόμμα της…

«Σφίγγα» ο Νίκος Ανδρουλάκης χειρίζεται προσωπικά το θέμα της διεύρυνσης

Η προσχώρηση του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη στο ΠΑΣΟΚ, με επίσημη ανακοίνωση του Νίκου Ανδρουλάκη, σηματοδοτεί την έναρξη νέου κύκλου διεύρυνσης για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Πρόεδρος του κόμματος χειρίζεται προσωπικά τις επαφές με στελέχη και βουλευτές, κρατώντας κλειστά τα χαρτιά του για τα επόμενα ονόματα και τον χρόνο των ανακοινώσεων. Μου λένε ότι ο Νίκος είναι  «σφίγγα» για τα επόμενα βήματα. Δεν του παίρνεις κουβέντα. Ποιος είναι ο λόγος;  Η τακτική αυτή στοχεύει στον περιορισμό των διαρροών και κυρίως των εσωκομματικών αντιδράσεων που θέλει να ελέγξει, καθώς η επιστροφή προσώπων που αποχώρησαν κατά το παρελθόν και είχαν πρωταγωνιστήσει σε επιθέσεις κατά ΠΑΣΟΚ προκαλεί ήδη έντονη δυσαρέσκεια σε τμήμα των στελεχών.

Υπογλώσσια στη Χαριλάου για τις μεταγραφές που έρχονται

Μου λένε, και το μαθαίνω από έγκυρες πηγές που δεν λαθεύουν, πως στη Χαριλάου Τρικούπη τα υπογλώσσια πάνε κι έρχονται. Στο στόχαστρο της εσωκομματικής ανταρσίας, που μόνο βουβή δεν τη λες, έχουν μπει τα σενάρια επιστροφής για τη Νίνα Κασιμάτη, τη Θεοδώρα Τζάκρη και τον Θάνο Μωραΐτη. Ενώ προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο το εγκατέλειψαν σε δύσκολες ώρες και άλλαζαν πεζοδρόμιο περνώντας έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά κάποιοι θυμίζουν κάθε τρεις και λίγο ότι τα πρόσωπα αυτά έχουν κάνει διδακτορικό στις δριμείες επιθέσεις κατά του κόμματος.

Το δόγμα Σκανδαλίδη και το μέτωπο των παλιών στελεχών

Ο επικεφαλής της Επιτροπής Διεύρυνσης, Κώστας Σκανδαλίδης έδωσε πάντως το στίγμα της νέας εποχής δηλώνοντας πως «οι πόρτες είναι ανοιχτές», σηματοδοτώντας σαφή μετατόπιση από την περίοδο των αποκλεισμών. Ωστόσο, η θέση αυτή δεν βρίσκει σύμφωνους όλους στο κόμμα. Η Νάντια Γιαννακοπούλου, ας πούμε, έθεσε το πλαίσιο της κριτικής, τονίζοντας ότι η διεύρυνση δεν μπορεί να αφορά σε «γυρολόγους» ή ανθρώπους που πλήγωσαν την παράταξη για την προσωπική τους πορεία. Η συζήτηση για την επιστροφή στελεχών αναμένεται να πυροδοτήσει εντάσεις στη συνεδρίαση του νέου Πολιτικού Συμβουλίου.

Η «κολυμβήθρα του Σιλωάμ»;

Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ οι «σκληροπυρηνικοί» αναρωτιούνται αν το κόμμα έγινε ξαφνικά η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για στελέχη που είχαν πάει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και μιας και κάποιοι ετοιμάζονται να επιστρέψουν στο σπίτι, οι πόρτες του σπιτιού είναι ανοιχτές, αλλά το αν θα χωρέσουν όλοι χωρίς να πέσει η σκεπή, είναι μια άλλη ιστορία.

Στρατηγική επιβίωσης απέναντι στον «παράγοντα Τσίπρα»

Έχω την αίσθηση πάντως ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να αξιοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να ενισχύσει τη δημοσκοπική δυναμική του ΠΑΣΟΚ και να θωρακίσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές. Ο βασικός αντίπαλος της Χαριλάου Τρικούπη, είναι η εμφάνιση του νέου πολιτικού φορέα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς το ΠΑΣΟΚ και το νέο κόμμα θα ψαρέψουν σε κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων. Και ας μην κρυβόμαστε, όσοι θα αποχωρήσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ θα ενταχθούν είτε στο ΠΑΣΟΚ, είτε στο νέο κόμμα Τσίπρα, που θα τους διεκδικήσουν μέχρι τέλους. Τα στελέχη που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσουν πολλαπλασιαστές εκλογικής δυναμικής, αφού θα κουβαλήσουν τους δικούς τους ψηφοφόρους. Υπάρχει, όμως, και κάτι που ανησυχεί αρκετούς στη Χαριλάου Τρικούπη. Ποιο είναι αυτό; Αν οι μεταγραφικές κινήσεις δεν αποδώσουν καρπούς και το ΠΑΣΟΚ εμφανίσει σημάδια υποχώρησης έναντι του εγχειρήματος Τσίπρα, η εσωστρέφεια θα επιστρέψει δριμύτερη. Η επιτυχία της διεύρυνσης θα κριθεί βέβαια στην κάλπη, καθώς η ηγεσία καλείται να αποδείξει ότι οι προσθήκες προσφέρουν πολιτική υπεραξία και όχι απλώς ανακύκλωση προσώπων και φθαρμένων υλικών.

Η παρέα μεγαλώνει…

Δεν μεγαλώνει, όμως, μόνο η… παρέα στο ΠΑΣΟΚ. Και εξηγούμαι. Κάποιοι στο Μαξίμου σπεύδουν να πουν ότι η ιστορία με τους πέντε αντάρτες της Νέας Δημοκρατίας έχει ξεθυμάνει. Μόνο που, όπως μου λένε, η λίστα δεν κλείνει, αλλά ανοίγει. Ήδη ετοιμάζεται δεύτερο κύμα ανταρτών και η προεργασία γίνεται σε γνωστές ταβέρνες και σε εστιατόρια των Αθηνών, σε πιο χαλαρά τραπέζια, εκεί που λύνονται οι γλώσσες. Οι νέοι αντάρτες λέγεται ότι δεν είναι οι… συνήθεις ύποπτοι όσον αφορά στο προφίλ τους, ενώ στο παρασκήνιο κυριαρχεί το ερώτημα:  Άραγε, πόσοι είναι τελικά; Και ένα ερώτημα ακόμη που βασανίζει τους ενοίκους της Ηρώδου Αττικού είναι το εξής: ποιος κρατάει το μπλοκάκι με τα ονόματα; Γιατί κάποιοι ψιθυρίζουν ότι η πρώτη κίνηση, το άρθρο των πέντε σε εφημερίδα, ήταν απλώς το… ζέσταμα.

Η ανταρσία θα γίνει γενικευμένη εξέγερση

Στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη πίστεψαν ότι με λίγες… υπενθυμίσεις για τα ψηφοδέλτια, με δημόσιες απαντήσεις για το επιτελικό κράτος και με… άλλες παρασκηνιακές πιέσεις θα πέσουν οι τόνοι. Μαθαίνω, όμως, ότι η ανταρσία αναμένεται να προσλάβει χαρακτηριστικά γενικευμένης εξέγερσης. Τα τηλέφωνα πήραν φωτιά και δρομολογούνται συναντήσεις στο κέντρο των Αθηνών και στα βόρεια Προάστια. Βουλευτές λένε μεταξύ τους ότι «άλλοι αποφασίζουν και εμείς μαθαίνουμε». Στο στόχαστρο, ξανά, ο Άκης Σκέρτσος, αλλά όχι μόνο.

QUIZ: Ποιος μιλάει με Κοβέσι;

Ποιος υπουργός της κυβέρνησης, ενώ δημόσια η γραμμή απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παραμένει σκληρή, εμφανίζεται να κρατά ανοιχτό δίαυλο με τη Λάουρα Κοβέσι; Το όνομά του ακούγεται όλο και πιο έντονα, ενώ λέγεται ότι η σχέση δεν είναι τυπική, αλλά βασίζεται σε προηγούμενες πρόσφατες επαφές για… ευρωπαϊκές υποθέσεις. Μαθαίνω μάλιστα ότι και η Λάουρα Κοβέσι τον συμπαθεί ιδιαίτερα…

Το Μαξίμου αναγκάζεται να τραβήξει το αυτί των τραπεζών (έστω και για τα μάτια του κόσμου)

Το Μαξίμου αναγκάστηκε να τραβήξει το αυτί των τραπεζών -για να αντιμετωπίσει την έντονη κοινωνική πίεση- αφού ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης προανήγγειλε νομοσχέδιο για τις καταχρηστικές πρακτικές σε δάνεια έως 100.000 ευρώ, βάζοντας επιτέλους ένα όριο. Το ανώτατο ύψος αποπληρωμής των καταναλωτικών δανείων θα «κλειδώνει» μεταξύ 30% και 50% πάνω από το κεφάλαιο. Έστω και για τα μάτια του κόσμου είναι και αυτό ένα μήνυμα ότι θα μπει κάποια στιγμή τέλος στην απληστία των τραπεζών.

Η ανάρτηση που εξόργισε την αντιπολίτευση

Και μπορεί η κυριακάτικη ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να στόχευε σε θετικό αφήγημα, αλλά στην αντιπολίτευση την είδαν αλλιώς, δηλαδή ως αφορμή για μετωπική επίθεση όχι μόνο στο κεντρικό σύστημα εξουσίας, αλλά και στο τραπεζικό σύστημα. Και με το δίκιο τους, εδώ που τα λέμε, αφού γίνονται όργια από τις τράπεζες, όργια που έχουν δοκιμάσει τα ανώτατα όρια ανοχής. Στη ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής μιλούν για απόλυτη υποκρισία, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι χαϊδεύει τις τράπεζες ενώ αφήνει πλειστηριασμούς και επιτόκια να καλπάζουν. Στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία κάνουν λόγο για προστασία τραπεζικού καρτέλ, ανεβάζοντας το επίπεδο της κριτικής.

Όταν οι τράπεζες γίνονται κοινός στόχος

Σπάνια υπάρχει τέτοια σύμπτωση απόψεων στην αντιπολίτευση, αλλά είναι τόσο προκλητικές οι τράπεζες που ήταν θέμα χρόνου να βάλουν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα απέναντι. Με αφορμή την ανάρτηση του πρωθυπουργού, ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής ανεβάζουν στροφές, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση αφήνει ανεξέλεγκτες χρεώσεις και υπερκέρδη, την ώρα που τα νοικοκυριά πιέζονται. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας προσθέτει το πιο σκληρό framing, αφού αναφέρεται σε ένα σύστημα που σπρώχνει τον πολίτη στον δανεισμό για να επιβιώσει.

Αιχμές ΠΑΣΟΚ για το «Σπίτι μου 2»

To ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής στην ανακοίνωσή του επισημαίνει πως οι εγκρίσεις του «Σπίτι μου 2» έφτασαν τις 13.461, πολύ κάτω από τον στόχο των 20.000, ενώ εγείρει ερωτήματα για τη λήξη του προγράμματος τον Ιούνιο με εκκρεμείς συμβάσεις. Την ίδια ώρα, τονίζει ότι η στεγαστική κρίση επιδεινώνεται, με τα ενοίκια στο +10,1% το 2025 και ανοδική πορεία και το 2026, αμφισβητώντας ευθέως το κυβερνητικό αφήγημα.

Πάρτι μερισμάτων με ξένα πορτοφόλια

Οι τράπεζες μοιράζουν 2,83 δισ. ευρώ από τα κέρδη του 2025, με payout στο 61% από 43% πέρυσι, αλλά η πικρή αλήθεια δεν λέγεται εύκολα. Το 85% των μετόχων είναι ξένοι. Δηλαδή, τα κέρδη που παράγονται εδώ… ταξιδεύουν έξω. Και όλα αυτά ενώ καταθέτες παίρνουν ψίχουλα και δανειολήπτες πληρώνουν ακριβά. Success story ή καλοστημένο αφήγημα; Η απάντηση είναι η εξής: ανακύκλωση χρήματος με κοινωνικό κόστος. Άλλοι πλουτίζουν και άλλοι πληρώνουν. Μαντέψτε ποιος πλουτίζει και ποιος πληρώνει…

Buybacks αντί για δάνεια – Τυχαίο;

Οι ίδιες διοικήσεις που μιλούν για «ανάπτυξη», ρίχνουν 1,15 δισ. ευρώ σε επαναγορές μετοχών. Δηλαδή, στήριξη τιμών στο ταμπλό αντί για ρευστότητα στην αγορά. Την ώρα που μικρομεσαίοι δυσκολεύονται να βρουν χρηματοδότηση, οι τράπεζες «καίνε» κεφάλαια για να ανεβάσουν την αξία των μετοχών τους. Ποιον εξυπηρετεί αυτό; Σίγουρα όχι την πραγματική οικονομία. Έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι πρόκειται για χρηματιστηριακό παιχνίδι με σφραγίδα… τραπεζικής στρατηγικής.

Ποιος «γράφει» για τις κάμερες

Μέχρι τις 8 Ιουνίου αναμένονται οι προσφορές στον διαγωνισμό για τις 1.000 κάμερες στους δρόμους και ήδη, όπως μαθαίνω, τα σχήματα έχουν αρχίσει να κλειδώνουν. Δεν μιλάμε για πολλούς. Δύο -το πολύ τρεις- μπορούν να σηκώσουν έργο τέτοιου μεγέθους, γιατί απαιτεί ενιαία λύση: εξοπλισμό, λογισμικό, διασύνδεση με ΕΛ.ΑΣ. και λειτουργία για χρόνια. Στην πιάτσα λένε ότι οι περισσότεροι δεν θα κατέβουν μόνοι τους, αλλά με συνεργασίες, ώστε να καλύψουν το σύνολο του αντικειμένου. Το ερώτημα που ακούγεται χαμηλόφωνα: ποιος έχει ήδη δέσει πλήρες σχήμα;

Το σημείο που θα κρίνει τον ανάδοχο

Όσοι ξέρουν τη διαδικασία, επιμένουν ότι το παιχνίδι δεν θα παιχτεί στις κάμερες, αλλά στο σύστημα που θα διαχειρίζεται τα δεδομένα και στη δυνατότητα λειτουργίας χωρίς διακοπές. Το έργο θέλει συνεχή υποστήριξη, SLA και σύνδεση σε πραγματικό χρόνο με τα πληροφοριακά της αστυνομίας. Εκεί φαίνεται ποιος έχει έτοιμη λύση και ποιος όχι. Στο παρασκήνιο ακούγεται ότι ένα-δύο σχήματα έχουν προχωρήσει πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Το ποιοι είναι, θα φανεί μόλις ανοίξουν οι φάκελοι.

Ο Πόλεμος στο Ιράν Δείχνει τα Όρια της Ισχύος των ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0


Αν η Ουάσιγκτον δεν μπορέσει να προσαρμοστεί στους συνεχιζόμενους μετασχηματισμούς ενός πολυπολικού κόσμου, η υπεροχή της θα μετατραπεί σε μειονέκτημα.

Από τον Amr Hamzawy

Δημοσιεύθηκε στις 28 Απριλίου 2026

carnegieendowment.org

Πρόγραμμα: Μέση Ανατολή

Το Πρόγραμμα Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον συνδυάζει εις βάθος περιφερειακή γνώση με οξυδερκή συγκριτική ανάλυση, ώστε να παρέχει τεκμηριωμένες συστάσεις. Με εξειδίκευση στον Κόλπο, τη Βόρεια Αφρική, το Ιράν και το Ισραήλ/Παλαιστίνη, εξετάζουμε διατομεακά ζητήματα πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής, τόσο στα αγγλικά όσο και στα αραβικά.

Μάθετε περισσότερα

Ο πόλεμος στο Ιράν φέρνει τη Μέση Ανατολή και τον κόσμο αντιμέτωπους με δραματικούς μετασχηματισμούς. Οι πραγματικότητες του πολέμου αναδιαμορφώνουν τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και δοκιμάζουν συμμαχίες που θεωρούνταν επί μακρόν δεδομένες. Δείχνουν επίσης τα όρια της ασφάλειας και της σταθερότητας στον Κόλπο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή χωρίς μια περιφερειακή αρχιτεκτονική, καθώς και τα όρια της στρατιωτικής υπεροχής ως προς την επίτευξη της επιθυμητής πολιτικής αλλαγής.

Ο πόλεμος στο Ιράν εξελίσσεται σε μία από εκείνες τις κομβικές στιγμές της διεθνούς ιστορίας που δεν αποτιμώνται απλώς με βάση την έκβαση των στρατιωτικών μαχών, αλλά με βάση τον βαθύ αντίκτυπο που αφήνουν στο πολιτικό και συμβολικό κύρος των μεγάλων δυνάμεων — καθώς και στην αυτοαντίληψή τους και στην ικανότητά τους να διαμορφώνουν τον κόσμο σύμφωνα με τη βούλησή τους. Σήμερα — καθώς ο πόλεμος στο Ιράν συνεχίζεται — οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται ενώπιον ενός τέτοιου κρίσιμου σημείου: μπορούν να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο όπου δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στη διατήρηση μονοπολικής ηγεμονίας και όπου τα όρια της στρατιωτικής υπεροχής γίνονται ολοένα και πιο εμφανή;

Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι διττή: πρώτον, να προσαρμοστούν στους συνεχιζόμενους παγκόσμιους μετασχηματισμούς χωρίς να χρειαστεί ένα σοκ· και δεύτερον, να ανακάμψουν από το πλήγμα που επέφερε ο πόλεμος στο Ιράν στη νομιμοποίησή τους ως παγκόσμιου ηγέτη. Η ικανότητά τους να ανταποκριθούν και στις δύο αυτές προκλήσεις αναμένεται να δοκιμαστεί συστηματικά τα επόμενα χρόνια.

Αν επιθυμούν να προσαρμοστούν, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να αντλήσουν διδάγματα από προηγούμενες στιγμές κατά τις οποίες δοκιμάστηκαν παγκόσμιες δυνάμεις. Εξέχουσα θέση ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές κατέχει η Κρίση του Σουέζ το 1956, η οποία ξεχωρίζει ως αποφασιστική καμπή στην πορεία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Αποκάλυψε τα όρια της βρετανικής αυτοκρατορικής ισχύος και άνοιξε τον δρόμο για την τελική της παρακμή, ενώ ταυτόχρονα ανύψωσε το κύρος του Αιγύπτιου προέδρου Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ ως συμβόλου εθνικής απελευθέρωσης στον αραβικό και στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Το 1956, ο Νάσερ άσκησε ένα κυριαρχικό δικαίωμα εθνικοποιώντας τη Διώρυγα του Σουέζ — μια απόφαση την οποία η Βρετανία και η Γαλλία εξέλαβαν ως άμεση απειλή για τα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα και, πράγματι, για την ίδια τους την υπόσταση ως αυτοκρατορικών δυνάμεων. Η αντίδραση υπήρξε άμεση, λαμβάνοντας τη μορφή μιας στρατιωτικής συμμαχίας που περιλάμβανε το Λονδίνο, το Παρίσι και το Τελ Αβίβ, σε μια επιχείρηση που αποσκοπούσε στην ανατροπή του αιγυπτιακού καθεστώτος, στην επαναβεβαίωση του ελέγχου επί της διώρυγας και στην επαναφορά των παραδοσιακών κανόνων επιρροής.

Ωστόσο, παρά την ξεκάθαρη στρατιωτική υπεροχή των επιτιθέμενων, η εκστρατεία κατέληξε σε απόλυτη πολιτική αποτυχία υπό έντονη διεθνή πίεση — ιδίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση, οι οποίες θεωρούσαν την κλιμάκωση απειλή για την εύθραυστη ισορροπία του Ψυχρού Πολέμου και για τα ευρύτερα, επιμέρους συμφέροντά τους. Αυτή η αποτυχία δεν ήταν απλώς μια τακτική οπισθοδρόμηση ή ένα ατύχημα στη διεξαγωγή μιας συγκεκριμένης μάχης. Αντίθετα, επέφερε ένα καταστροφικό πλήγμα στην εικόνα της Βρετανίας ως δύναμης ικανής να επιβάλλει τη βούλησή της, σηματοδοτώντας ουσιαστικά την αρχή του τέλους του ρόλου της ως παγκόσμιου ηγέτη.

Η σημασία της στιγμής του Σουέζ έγκειται στο ότι αποκαλύπτει τη δομική αποσύνδεση ανάμεσα στη στρατιωτική ικανότητα και την πολιτική ισχύ. Παρότι η Βρετανία και η Γαλλία πέτυχαν τους στρατιωτικούς τους στόχους —καταλαμβάνοντας προσωρινά αιγυπτιακό έδαφος και προκαλώντας υλικές ζημιές στην Αίγυπτο— αποδείχθηκαν ανίκανες να μετατρέψουν αυτά τα κέρδη σε βιώσιμα πολιτικά πλεονεκτήματα, καθώς το αιγυπτιακό καθεστώς ούτε ανατράπηκε ούτε παρέδωσε τον έλεγχο της διώρυγας.

Αντιθέτως, η επιχείρηση οδήγησε στη διεθνή τους απομόνωση, στη διάβρωση της ηθικής και πολιτικής τους νομιμοποίησης και στην επιτάχυνση της αποδόμησης των αποικιακών αυτοκρατοριών. Από την άλλη πλευρά, ο Νάσερ αξιοποίησε επιδέξια την κρίση για να ενισχύσει τόσο την εσωτερική όσο και τη διεθνή του νομιμοποίηση, μετατρέποντας μια στρατιωτική επίθεση σε πολιτικό και συμβολικό κεφάλαιο, το οποίο ανέδειξε την Αίγυπτο σε φάρο του αντιαποικιοκρατικού αγώνα και τον ίδιο σε ήρωα της εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτό καταδεικνύει ότι τα αποτελέσματα των πολέμων δεν μετρώνται αποκλειστικά από τα γεγονότα στο πεδίο της μάχης, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα γεγονότα ερμηνεύονται πολιτικά, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στο διπλωματικό πεδίο.

Αυτό το δίδαγμα, το οποίο σήμερα μπορεί να φαίνεται αυτονόητο, δεν αποτελούσε πάντοτε παράγοντα στους υπολογισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Πράγματι, έχει επανειλημμένα αγνοηθεί σε μεταγενέστερες συγκρούσεις· ο πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Βιετνάμ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον πόλεμο διαθέτοντας συντριπτική υπεροχή στη στρατιωτική τεχνολογία και στην καταστροφική ισχύ, ωστόσο βρέθηκαν ανίκανες να επιτύχουν αποφασιστική νίκη.

Το Βιετνάμ, αν και υλικά ασθενέστερο, διέθετε ανώτερη ικανότητα αξιοποίησης άλλων παραγόντων, όπως η εθνική νομιμοποίηση, η γνώση του τοπικού περιβάλλοντος και μια ηγεσία πρόθυμη να αντέξει παρατεταμένο ανθρώπινο κόστος. Όχι μόνο η φύση της σύγκρουσης ήταν ανορθόδοξη, αλλά και η αντίπαλη πλευρά δεν επιδίωκε τόσο έναν άμεσο στρατιωτικό θρίαμβο όσο πόνταρε στη φθορά της βούλησης των διαδοχικών αμερικανικών κυβερνήσεων.

Καθώς οι ανθρώπινες απώλειες αυξάνονταν, η εσωτερική αντίθεση μέσα στην αμερικανική κοινωνία ενισχυόταν και η διεθνής υποστήριξη διαβρωνόταν, η συνέχιση του πολέμου έγινε πολιτικά τόσο δαπανηρή ώστε η στρατιωτική νίκη δεν ήταν πλέον εφικτή —ούτε καν ουσιαστική. Έτσι, ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με μια αμερικανική αποχώρηση που κατέδειξε την αδυναμία μιας υπερδύναμης να επιβάλει τη βούλησή της —ακόμη και σε ένα πολύ μικρότερο έθνος— όταν απουσιάζουν οι αναγκαίες πολιτικές προϋποθέσεις. Τελικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες ηττήθηκαν όχι τόσο από έναν στρατιωτικό αντίπαλο, όσο από την ίδια την κοινή τους γνώμη.

Στο Βιετνάμ, η αμερικανική στρατιωτική ισχύς συγκρούστηκε με τρεις θεμελιώδεις πραγματικότητες: πρώτον, ότι ο έλεγχος εδάφους δεν ισοδυναμεί με έλεγχο της κοινωνίας· δεύτερον, ότι η τεχνολογική υπεροχή δεν μπορεί να αντισταθμίσει την έλλειψη πολιτικής και πολιτισμικής κατανόησης του τοπικού πλαισίου· και τρίτον, ότι ο ίδιος ο χρόνος μπορεί να μετατραπεί σε όπλο στα χέρια της ασθενέστερης πλευράς.

Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε —αν και με διαφορετική μορφή— κατά τον Πόλεμο του Ιράκ το 2003, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες πέτυχαν την ταχεία ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν σε μια στρατιωτική επιχείρηση που, εκ πρώτης όψεως, φαινόταν ως υποδειγματική περίπτωση γρήγορης και αποφασιστικής δράσης. Ωστόσο, αυτή η υποτιθέμενη στρατιωτική νίκη μετατράπηκε γρήγορα στην αφετηρία μιας σύνθετης και παρατεταμένης κρίσης.

Η απουσία μεταπολεμικού σχεδιασμού, η διάλυση των κρατικών θεσμών και η αποδόμηση του μηχανισμού ασφαλείας δημιούργησαν συλλογικά ένα πολιτικό και ασφάλειας κενό. Το κενό αυτό αξιοποιήθηκε από διάφορες δυνάμεις —τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές— οδηγώντας σε κλιμάκωση της σεχταριστικής βίας και της τρομοκρατίας, καθώς και σε μια παρατεταμένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία που απέτυχε να παραγάγει πραγματική σταθερότητα.

Στο Ιράκ, κατέστη απολύτως σαφές ότι η ανατροπή ενός πολιτικού καθεστώτος δεν μεταφράζεται αυτομάτως στην οικοδόμηση ενός εναλλακτικού συστήματος, και ότι η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν μπορεί να αναδιαμορφώσει κοινωνίες ούτε να επιβάλει πρότυπα διακυβέρνησης απ’ έξω. Επιπλέον, η εμπειρία ανέδειξε την κρίσιμη σημασία της διεθνούς νομιμοποίησης· η απουσία ευρείας διεθνούς συναίνεσης ως προς τον πόλεμο υπονόμευσε την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να κινητοποιήσουν πολιτική και οικονομική υποστήριξη, ενώ ταυτόχρονα άνοιξε τον δρόμο για εκτεταμένη κριτική των πολιτικών τους. Έτσι, η στρατιωτική υπεροχή αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά εργαλείο περιορισμένης αποτελεσματικότητας όταν απουσιάζει ένα συνολικό πολιτικό όραμα.

Στρέφοντας το βλέμμα στην παρούσα συγκυρία του 2026, διαπιστώνουμε ότι η σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν επαναφέρει τα ίδια αυτά διλήμματα μέσα σε ένα ακόμη πιο σύνθετο πλαίσιο. Παρά την τεράστια ανισορροπία στρατιωτικών δυνατοτήτων, το Ιράν δεν αντιπαρατίθεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα από το πλαίσιο ενός άμεσου, συμβατικού πολέμου· αντιθέτως, στηρίζεται σε ένα υβριδικό μείγμα ασύμμετρων εργαλείων —συμπεριλαμβανομένων περιφερειακών δικτύων που συγκροτούνται από στρατιωτικοποιημένες πολιτοφυλακές και πυραυλικές δυνατότητες. Αυτός ο τρόπος σύγκρουσης καθιστά τη decisive νίκη δύσκολα επιτεύξιμη, καθώς κατακερματίζει τα πεδία της μάχης, παρατείνει τη διάρκεια των εχθροπραξιών και αυξάνει το πολιτικό και οικονομικό κόστος του πολέμου.

Το περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον που περιβάλλει τη σύγκρουση επιτείνει περαιτέρω την πολυπλοκότητά της. Η απουσία ευρείας διεθνούς συναίνεσης ως προς τους στόχους και τα μέσα του πολέμου, η απόκλιση των θέσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και η διστακτικότητα ορισμένων παραδοσιακών συμμάχων περιορίζουν συλλογικά την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να μετατρέψουν τη στρατιωτική τους υπεροχή σε απτά πολιτικά αποτελέσματα. Πράγματι, ορισμένοι από αυτούς ακριβώς τους παράγοντες ενδέχεται να λειτουργήσουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, υπονομεύοντας τη νομιμοποίηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων ή μειώνοντας την αποτελεσματικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, η φύση της σημερινής διεθνούς τάξης διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο. Ο κόσμος δεν είναι πλέον διπολικός, όπως ήταν κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ούτε μονοπολικός, όπως φάνηκε να είναι τη δεκαετία του 1990· αντιθέτως, τείνει προς μια σύνθετη πολυπολικότητα, στην οποία οι ρόλοι των μεγάλων δυνάμεων διασταυρώνονται με εκείνους των περιφερειακών δυνάμεων και των μη κρατικών δρώντων. Αυτή η πολυπολικότητα καθιστά δύσκολο για οποιαδήποτε μεμονωμένη δύναμη —όσο ισχυρή κι αν είναι— να επιβάλει μονομερώς τη βούλησή της, αυξάνοντας έτσι τη σημασία της οικοδόμησης συναίνεσης και της διαμόρφωσης συμμαχιών.

Επιπλέον, έχει μεταβληθεί και η ίδια η φύση του πολέμου. Οι πόλεμοι δεν διεξάγονται πλέον αποκλειστικά από τακτικούς στρατούς σε σαφώς οριοθετημένα μέτωπα· αντιθέτως, περιλαμβάνουν πολλαπλές διαστάσεις —οικονομική, πληροφοριακή, κυβερνοχώρου και πολιτική. Οι ασθενέστεροι αντίπαλοι έχουν καταστεί πιο ικανοί στο να αξιοποιούν αυτές τις διαστάσεις ώστε να αντισταθμίζουν τη στρατιωτική τους κατωτερότητα, καθιστώντας δύσκολη για τις μεγάλες δυνάμεις την επίτευξη αποφασιστικής στρατιωτικής και πολιτικής υπεροχής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος μετατρέπεται σε διαδικασία διαχείρισης μιας παρατεταμένης, ασύμμετρης και σύνθετης σύγκρουσης, και όχι σε μάχη που επιλύεται με ένα σαφές και οριστικό αποτέλεσμα.

Ούτε μπορεί να παραβλεφθεί ο ρόλος της εσωτερικής κοινής γνώμης στις δημοκρατικές χώρες, η οποία έχει αναδειχθεί σε αποφασιστικό παράγοντα για τον καθορισμό της πορείας των πολέμων. Οι εμπειρίες στο Βιετνάμ —και στη συνέχεια στο Ιράκ— έδειξαν ότι η δημόσια υποστήριξη δεν αποτελεί σταθερή και αμετάβλητη παράμετρο· αντιθέτως, επηρεάζεται από την εξέλιξη της δυναμικής της σύγκρουσης, καθώς και από το ανθρώπινο και οικονομικό της κόστος. Στον σημερινό κόσμο —όπου η πληροφορία διαδίδεται ταχύτατα και οι κοινωνίες διαθέτουν ολοένα μεγαλύτερη ικανότητα αυτοέκφρασης και οργάνωσης— η διατήρηση αυτής της υποστήριξης έχει καταστεί ολοένα δυσκολότερη, επιβάλλοντας έτσι πρόσθετους περιορισμούς στους φορείς λήψης αποφάσεων.

Έτσι, καθίσταται σαφές ότι η στρατιωτική ισχύς —παρά την αδιαμφισβήτητη σημασία της— δεν επαρκεί πλέον για την επίτευξη αποφασιστικών αποτελεσμάτων στις διεθνείς συγκρούσεις, ακόμη και όταν η αντιπαράθεση αφορά μια μεγάλη δύναμη απέναντι σε ένα σημαντικά μικρότερο κράτος. Η επίτευξη αποφασιστικού αποτελέσματος απαιτεί πλέον ένα σύνθετο μείγμα εργαλείων: αποτελεσματική διπλωματία, διεθνή νομιμοποίηση, σταθερές συμμαχίες, ικανότητα μετασυγκρουσιακής διαχείρισης και βαθιά κατανόηση των τοπικών συμφραζομένων. Χωρίς αυτά τα στοιχεία, οι στρατιωτικές νίκες εκφυλίζονται σε παροδικά επιτεύγματα —προσωρινά κέρδη που γρήγορα διαβρώνονται υπό το βάρος των πολιτικών πολυπλοκοτήτων.

Επανεξετάζοντας τη σύγκριση μεταξύ του 1956 και του 2026, οι παραλληλισμοί δεν εντοπίζονται απλώς στα όρια της στρατιωτικής ισχύος, αλλά και στην ευρύτερη πρόκληση της μετατροπής της ισχύος σε βιώσιμη πολιτική επιρροή. Μέσα από την κρίση της Διώρυγας του Σουέζ, η Βρετανία ανακάλυψε —έστω και καθυστερημένα— ότι η εποχή κατά την οποία οι αυτοκρατορίες επέβαλλαν τη βούλησή τους μέσω της βίας είχε παρέλθει και ότι η διεθνής νομιμοποίηση είχε καταστεί αναπόσπαστο συστατικό της ισχύος. Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν μια παρόμοια πρόκληση —αν και σε διαφορετικό πλαίσιο— δηλαδή την ανάγκη να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο όπου η μονομερής ηγεμονία δεν είναι πλέον εφικτή με τα παραδοσιακά μέσα.

Ωστόσο, οι διαφορές παραμένουν σημαντικές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν σημαντική στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική υπεροχή, καθώς και ένα εκτεταμένο δίκτυο συμμαχιών και προσαρμοστικούς θεσμούς. Επιπλέον, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν δεν είναι αποτέλεσμα μιας μεμονωμένης, αποφασιστικής ήττας, αλλά μάλλον οι σωρευτικές συνέπειες μιας σειράς κρίσεων και εμπειριών που αποκάλυψαν τα όρια της μονοπολικής ηγεμονίας και της στρατιωτικής ισχύος.

Αυτό υποδηλώνει ότι αυτό που παρακολουθούμε σήμερα ίσως να μην συνιστά μια «στιγμή Σουέζ» με την έννοια μιας κρίσης, αλλά μάλλον προσφέρει —με τρόπο παρόμοιο με εκείνον που προσέφερε στους Βρετανούς η κρίση του Σουέζ το 1956— ένα παράθυρο προς την πραγματικότητα του σύγχρονου τοπίου ισχύος. Το παράθυρο αυτό φωτίζει μια σταδιακή πορεία που αναδιαμορφώνει τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή τάξη και τις αντιλήψεις για την αμερικανική εξωτερική πολιτική — ίσως για πάντα μεταβλημένες από το πλήγμα που επέφερε ο πόλεμος στο Ιράν στη νομιμοποίηση των ΗΠΑ ως παγκόσμιου ηγέτη.

Στην πορεία αυτή, ένας άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας έρχεται στο προσκήνιο: ο τρόπος με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται τον ίδιο τους τον παγκόσμιο ρόλο. Μέσα στη δυναμική αλληλεπίδραση ανάμεσα στη λογική της ηγεμονίας και στη λογική της εταιρικής σχέσης, καθώς και ανάμεσα στην προσφυγή στη σκληρή ισχύ και στην επένδυση στην ήπια ισχύ, θα καθοριστεί τελικά η ικανότητα της Ουάσιγκτον να προσαρμοστεί στους συνεχιζόμενους μετασχηματισμούς. Εμπειρίες από το Βιετνάμ έως το Ιράκ και το Ιράν δείχνουν ότι η υπερβολική εξάρτηση από στρατιωτικά μέσα —όταν δεν συνοδεύεται από επαρκή πολιτική και διπλωματική εμπλοκή— οδηγεί σε περιορισμένα ή αντιπαραγωγικά αποτελέσματα.

Επιπλέον, η διαχείριση συγκρούσεων στον σημερινό κόσμο απαιτεί την αναγνώριση της πολλαπλότητας των δρώντων και της αλληλεπίδρασης των συμφερόντων. Στη Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να επιτύχει βιώσιμη σταθερότητα χωρίς να λάβει υπόψη τα εθνικά, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα ασφαλείας των περιφερειακών δυνάμεων και χωρίς να εργαστεί για την ανάπτυξη πολυμερών εργαλείων επίλυσης συγκρούσεων και ειρήνευσης. Αυτό μας επαναφέρει στην κεντρική ιδέα ότι η στρατιωτική νίκη —ακόμη και αν επιτευχθεί— δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αναγκαιότητα των πολιτικών διευθετήσεων.

Τελικά, η σύγκριση ανάμεσα στο Σουέζ, το Βιετνάμ, το Ιράκ και το Ιράν αποκαλύπτει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: μια μεγάλη δύναμη που διαθέτει τρομερές στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά αντιμετωπίζει ολοένα μεγαλύτερους περιορισμούς ως προς την ικανότητά της να μετατρέπει αυτά τα μέσα σε βιώσιμα πολιτικά αποτελέσματα. Το μοτίβο αυτό δεν σηματοδοτεί το τέλος της ισχύος, αλλά μάλλον τον επαναπροσδιορισμό της. Διότι στον σημερινό κόσμο η ισχύς δεν μετριέται πλέον αποκλειστικά από την ικανότητα νίκης σε πολέμους, αλλά από την ικανότητα αποτροπής τους, διαχείρισής τους όταν ξεσπούν, και οικοδόμησης μιας πιο σταθερής περιφερειακής και διεθνούς τάξης μετά το πέρας τους.

Η κρίση του Σουέζ το 1956 μας δίδαξε ότι η περιφρόνηση της διεθνούς νομιμοποίησης και της πολιτικής ισορροπίας υπονομεύει την επιρροή. Τα διδάγματα του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Ιράν προσθέτουν ότι η υποτίμηση της πολυπλοκότητας των κοινωνιών και των τοπικών συγκρούσεων —μαζί με την υπερβολική εξάρτηση από τη στρατιωτική ισχύ— μπορεί να μετατρέψει την υπεροχή σε μειονέκτημα. Η στρατιωτική ισχύς, όταν ασκείται χωρίς νομιμοποίηση, οδηγεί τελικά στην απαξίωση και των άλλων μορφών ισχύος, δημιουργώντας πολιτική αποτυχία.

Υπό το φως αυτών των διδαγμάτων, οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα φαίνεται να καλούνται, περισσότερο από ποτέ, να επανεξετάσουν τα μέσα και τις στρατηγικές τους· όχι επειδή έχουν χάσει την ισχύ τους, αλλά επειδή έχει αλλάξει ριζικά η ίδια η φύση του κόσμου μέσα στον οποίο ασκούν αυτή την ισχύ.

Με αυτή την έννοια, η στιγμή του 2026 μπορεί να μην είναι στιγμή παρακμής, είναι όμως ασφαλώς στιγμή δοκιμασίας. Είναι μια δοκιμασία της ικανότητας των Ηνωμένων Πολιτειών να μάθουν από την ιστορία — να μεταβούν από τη λογική της στρατιωτικής επίλυσης στη λογική της διαχείρισης των συγκρούσεων, και από την επιβολή της βούλησής τους στην οικοδόμηση συναίνεσης. Ενώ η Βρετανία χρειάστηκε το σοκ του Σουέζ για να αναγνωρίσει τα όρια της ισχύος της, το ερώτημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αν μπορούν να εσωτερικεύσουν το ίδιο δίδαγμα χωρίς την ανάγκη ενός ανάλογου σοκ. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτύχουν να διδαχθούν, η συσσώρευση εμπειριών θα οδηγήσει —αργά αλλά σταθερά— σε αναδιαμόρφωση του ρόλου τους ως παγκόσμιου ηγέτη.

Μια πρώιμη εκδοχή αυτού του κειμένου δημοσιεύθηκε στο Al-Ahram Weekly, και τμήματά της επαναχρησιμοποιούνται εδώ με άδεια.

Σχετικά με τον συγγραφέα

Amr Hamzawy
Διευθυντής, Πρόγραμμα Μέσης Ανατολής

Ο Amr Hamzawy είναι ανώτερος ερευνητής και διευθυντής του Προγράμματος Μέσης Ανατολής του Carnegie. Η έρευνα και τα γραπτά του επικεντρώνονται στην εμπλοκή της Αιγύπτου και άλλων μεσαίων δυνάμεων στην περιφερειακή ασφάλεια στη Μέση Ανατολή, ιδίως μέσω της συλλογικής διπλωματίας και της πολυμερούς επίλυσης συγκρούσεων.

carnegieendowment.org

Kitchen_AmericanPower_final

O Tραμπ ανακοινώνει το Project Freedom : Το σχέδιο προβλέπει την αποδέσμευση των εγκλωβισμένων πλοίων στο Ορμούζ με τη συνοδεία των ΗΠΑ

Από
pcuser
-
0

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) ανακοίνωσε ότι το πρωί της Δευτέραςοι ΗΠΑ θα ξεκινήσουν το «Σχέδιο Ελευθερία» (Project Freedom) για να συνοδεύσουν πλοία ουδέτερων χωρών έξω από το Στενό του Ορμούζ, χαρακτηρίζοντάς το «ανθρωπιστική προσπάθεια», καθώς αποσκοπεί στην αποσυμφόρηση της κατάστασης για πληρώματα και εταιρείες που έχουν εγκλωβιστεί στο σημείο

Προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε παρέμβαση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με βία.

Η ανακοίνωση Τραμπ στο Truth Social

«Χώρες από όλο τον κόσμο, οι οποίες σχεδόν όλες δεν εμπλέκονται στη διαμάχη της Μέσης Ανατολής που εξελίσσεται τόσο εμφανώς και βίαια, μπροστά στα μάτια όλων, έχουν ζητήσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες να βοηθήσουμε στην απελευθέρωση των πλοίων τους, τα οποία έχουν εγκλωβιστεί στο Στενό του Ορμούζ, για ένα ζήτημα με το οποίο δεν έχουν απολύτως καμία σχέση — είναι απλώς ουδέτεροι και αθώοι θεατές! Για το καλό του Ιράν, της Μέσης Ανατολής και των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουμε πει σε αυτές τις χώρες ότι θα καθοδηγήσουμε τα πλοία τους με ασφάλεια έξω από αυτές τις απαγορευμένες πλωτές οδούς, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν ελεύθερα και άνετα τις δραστηριότητές τους. Και πάλι, πρόκειται για πλοία από περιοχές του κόσμου που δεν εμπλέκονται με κανέναν τρόπο σε ό,τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή. Έχω πει στους εκπροσώπους μου να τους ενημερώσουν ότι θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να βγάλουμε τα πλοία και τα πληρώματά τους με ασφάλεια από το Στενό. Σε όλες τις περιπτώσεις, δήλωσαν ότι δεν θα επιστρέψουν μέχρι η περιοχή να γίνει ασφαλής για πλοήγηση και για οτιδήποτε άλλο. Αυτή η διαδικασία, το «Project Freedom», θα ξεκινήσει τη Δευτέρα το πρωί, ώρα Μέσης Ανατολής. Γνωρίζω πλήρως ότι οι εκπρόσωποί μου διεξάγουν πολύ θετικές συζητήσεις με το Ιράν και ότι αυτές οι συζητήσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάτι πολύ θετικό για όλους. Η μετακίνηση των πλοίων αποσκοπεί απλώς στην απελευθέρωση ανθρώπων, εταιρειών και χωρών που δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα κακό — είναι θύματα των περιστάσεων. Πρόκειται για μια ανθρωπιστική χειρονομία εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, των χωρών της Μέσης Ανατολής, αλλά, ειδικότερα, της Χώρας του Ιράν. Πολλά από αυτά τα πλοία έχουν ελλείψεις σε τρόφιμα και σε όλα τα άλλα απαραίτητα για να παραμείνουν τα μεγάλα πληρώματα επί του πλοίου με υγιή και υγιεινό τρόπο. Νομίζω ότι θα συνέβαλε σημαντικά στην επίδειξη Καλής Θέλησης εκ μέρους όλων όσων αγωνίζονται τόσο σκληρά τους τελευταίους μήνες. Εάν, με οποιονδήποτε τρόπο, παρεμποδιστεί αυτή η ανθρωπιστική διαδικασία, αυτή η παρέμβαση, δυστυχώς, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με δύναμη. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα!

ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ»

 

https://hellasjournal.com/2026/05/o-trab-anakoinonei-to-project-freedom-to-schedio-provlepei-tin-apodesmefsi-ton-egklovismenon-ploion-sto-ormouz-me-ti-synodeia-ton-ipa/

Το Κίεβο βάζει όρους στην Ελλάδα στην χρήση drones γιατί η Τουρκία «είναι σημαντικός εταίρος για την Ουκρανία»

Από
pcuser
-
1
Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Μια τέτοια εξέλιξη θεωρείται ότι μπορεί να δυσχεράνει την απρόσκοπτη χρήση αυτών των όπλων εναντίον της Τουρκίας, η οποία όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, είναι σημαντικός εταίρος της Ουκρανίας.

Το άρθρο της Defence Express έχει τον ευρύ τίτλο «Η Ελλάδα επιδιώκει την εγχώρια παραγωγή ουκρανικών θαλάσσιων drones που χρειάζονται για έναν πόλεμο με την Τουρκία, αλλά η Ουκρανία αντιμετωπίζει δίλημμα λόγω της συνεργασίας της με την Άγκυρα».

Και αναφέρει:

«Η Αθήνα καθυστερεί σχετικά με τη ρήτρα βέτο του Κιέβου για τη χρήση συστημάτων ουκρανικής τεχνολογίας, ενώ η Τουρκία αναπτύσσει την πλατφόρμα ULAQ 12 ASuW και δυνατότητα παραγωγής 100 καμικάζι drones KAMA ετησίως.

Τον Νοέμβριο του 2025, η Ουκρανία και η Ελλάδα συμφώνησαν σε αμυντική συνεργασία στον τομέα των θαλάσσιων drones, η οποία προέβλεπε τη δημιουργία τοπικής παραγωγής ουκρανικών οπλικών συστημάτων σε ελληνικές επιχειρήσεις, με στόχο την προμήθειά τους στις ένοπλες δυνάμεις Ελλάδας και Ουκρανίας.

Ωστόσο, μια τέτοια δυνατότητα ενδέχεται να εμποδίσει την ελεύθερη χρήση αυτών των όπλων κατά της Τουρκίας, η οποία αποτελεί σημαντικό εταίρο για την Ουκρανία.

Παράλληλα, σε αυτή την περίπτωση θα μειωνόταν σημαντικά το όφελος των ουκρανικών θαλάσσιων drones για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και δεν θεωρούνται ακόμη καταδικασμένες σε αποτυχία.

Το ρεπορτάζ της ουκρανικής ιστοσελίδας, αναφέρετε έπειτα στο άρθρο της Καθημερινής  για το ίδιο ζήτημα, παραθέτει πληροφορίες για το προκαταρκτικό σχέδιο συνεργασίας Ελλάδας – Ουκρανίας, για να καταλήξει:

«Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια άμεση λύση, καθώς στον τομέα των θαλάσσιων drones υστερεί σε σύγκριση με την Τουρκία.

Ήδη από το 2021, η Τουρκία διέθετε το μη επανδρωμένο σκάφος ULAQ με πλήρη οπλισμό, το οποίο πέρασε δοκιμές και εξελίχθηκε στην πλήρως επιχειρησιακή πλατφόρμα ULAQ 12 ASuW, που παραγγέλθηκε από το τουρκικό ναυτικό τον Δεκέμβριο του 2024.

Αντίθετα, η Ελλάδα δεν έχει επιδείξει αντίστοιχη ανάπτυξη στον συγκεκριμένο τομέα και γι’ αυτό ενδιαφέρεται για τις ουκρανικές λύσεις.

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του Κιέβου να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Άγκυρα είναι επίσης κατανοητή, λόγω της εκτεταμένης αμυντικής συνεργασίας και των άμεσων αγορών οπλικών συστημάτων, όπως οι κορβέτες κλάσης Ada και άλλα εξοπλιστικά προγράμματα».

Το θέμα απασχολεί και άλλες αντίστοιχες ουκρανικές ιστοσελίδες.

 

https://www.militaire.gr/to-kievo-vazei-oroys-stin-ellada-stin-chrisi-drones-giati-i-toyrkia-einai-simantikos-etairos-gia-tin-oykrania/

Ιράν: Οι ΗΠΑ έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε μια “κακή συμφωνία” ή μια “αδύνατη” στρατιωτική επιχείρηση

Από
pcuser
-
0

Το Ιράν κάλεσε σήμερα τις Ηνωμένες Πολιτείες να διαλέξουν ανάμεσα σε μια «αδύνατη» στρατιωτική επιχείρηση ή μια «κακή συμφωνία» στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι μπορεί να μην δεχθεί μια νέα πρόταση της Τεχεράνης για τερματισμό του πολέμου.

«Το περιθώριο ελιγμών των Ηνωμένων Πολιτειών σε ό,τι αφορά τη λήψη απόφασης είναι περιορισμένο», και ο Ντόναλντ «Τραμπ πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε ‘μια αδύνατη στρατιωτική επιχείρηση ή μια κακή συμφωνία’», δήλωσε η υπηρεσία πληροφοριών των Φρουρών της Επανάστασης σε ανακοίνωση που μετέδωσε η κρατική τηλεόραση.

Το όργανο των Φρουρών της Επανάστασης κάνει λόγο κυρίως για ιρανικό «τελεσίγραφο» σχετικά με τον αμερικανικό αποκλεισμό λιμανιών της χώρας, και «αλλαγή τόνου» από την Κίνα, τη Ρωσία και την Ευρώπη απέναντι στην Ουάσινγκτον.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μοναδικός πειρατής στον κόσμο που έχει αεροπλανοφόρα. Η ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε τους πειρατές δεν είναι μικρότερη από την ικανότητά μας να βυθίσουμε πολεμικά πλοία. Ετοιμαστείτε να δείτε τα αεροπλανοφόρα σας και τις δυνάμεις σας να καταλήγουν στον τάφο», απείλησε από την πλευρά του στο X ο Μοχσέν Ρεζαεΐ, πρώην αρχιδιοικητής των Φρουρών, ο οποίος διορίστηκε τον Μάρτιο στρατιωτικός σύμβουλος του ανώτατου ηγέτη του Ιράν Μοτζταμπά Χαμενεΐ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες Σάββατο ότι θα μελετήσει «σύντομα σχέδιο που μόλις μας έστειλε το Ιράν, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν αποδεκτό, διότι [οι Ιρανοί] δεν έχουν πληρώσει επαρκές τίμημα για όσα έχουν κάνει στην ανθρωπότητα, και στον κόσμο, τα τελευταία 47 χρόνια», δηλ. από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, πρόσθεσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ μέσω Truth Social.

Σύμφωνα με ιρανικά πρακτορεία ειδήσεων, η Τεχεράνη διαβίβασε στην Ουάσιγκτον, μέσω Πακιστάν, σχέδιο 14 σημείων για να τερματιστεί ο πόλεμος μέσα σε 30 ημέρες.

Σύμφωνα με το Tasnim, το Ιράν αξιώνει στο σχέδιο αυτό να αποσυρθούν τα αμερικανικά στρατεύματα από τομείς κοντά στο έδαφός του, να αρθεί ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών, να αποδεσμευτούν παγωμένοι ιρανικοί πόροι, να καταβληθούν επανορθώσεις, να αρθούν οι κυρώσεις, να υπάρξει «μηχανισμός» για το στενό του Ορμούζ και να κηρυχθεί «το τέλος του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου».

Το πρακτορείο δεν αναφέρθηκε στον φάκελο του προγράμματος πυρηνικής ενέργειας της Τεχεράνης. Αυτό όμως είναι κεντρικό ζήτημα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, που κατηγορούν το Ιράν πως επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο – κάτι που η ιρανική ηγεσία διαψεύδει.

Η ιρανική διπλωματία είχε ήδη διαβιβάσει νωρίτερα αυτή την εβδομάδα νέο κείμενο στο Πακιστάν, χωρίς να διαρρεύσει καμιά λεπτομέρεια.

Ο πόλεμος στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, στη μεγάλη πλειονότητά τους στο Ιράν και στον Λίβανο και έχει επιπτώσεις που συνεχίζουν να κλυδωνίζουν την παγκόσμια οικονομία, με τις τιμές του πετρελαίου να έχουν απογειωθεί, φθάνοντας στα υψηλότερα επίπεδα από το 2022.

Καθώς, παρότι οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί έχουν ανασταλεί, η σύγκρουση έχει προσλάβει πλέον άλλες μορφές. Η Ουάσιγκτον επιβάλλει αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια, σε αντίποινα για το de facto κλείσιμο από την Τεχεράνη του στενού του Ορμούζ, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το ένα πέμπτο των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα.

Ερωτηθείς από δημοσιογράφους χθες βράδυ, ο Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε να διευκρινίσει τι θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν.

«Αν [οι Ιρανοί] φερθούν ανάρμοστα, αν κάνουν κάτι κακό (…) θα δούμε», είπε. «Είναι μια πιθανότητα, θα μπορούσε να συμβεί».

https://www.militaire.gr/iran-oi-ipa-echoyn-na-dialexoyn-anamesa-se-mia-quot-kaki-symfonia-quot-i-mia-quot-adynati-quot-stratiotiki-epicheirisi/

Κι όμως οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν «μετρό» πριν από εμάς: Το κατάφεραν και χωρίς υπολογιστές! (βίντεο)

Από
pcuser
-
0

Η χάραξη των σηράγγων επιτεύχθηκε με εντυπωσιακή γεωμετρική ακρίβεια

Στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ., ο τύραννος Πολυκράτης αναθέτει στον μηχανικό Ευπαλίνο από τα Μέγαρα να εξασφαλίσει υδροδότηση για την αρχαία πόλη της Σάμου (σημερινό Πυθαγόρειο), μεταφέροντας νερό από την πηγή των Αγιάδων

Η λύση στο πρόβλημα ήταν η κατασκευή μιας σήραγγας μήκους 1.035 μέτρων μέσα από το βουνό, στο πλαίσιο ενός υδραγωγείου συνολικού μήκους 2.385 μέτρων. Για να επιταχυνθεί το έργο, ο Ευπαλίνος αποφάσισε η διάνοιξη να ξεκινήσει ταυτόχρονα από τις δύο πλευρές. Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν σχεδόν με απόλυτη ακρίβεια, με απόκλιση μόλις ενός μέτρου. Και όλα αυτά χωρίς σύγχρονα μέσα: χωρίς υπολογιστές, λέιζερ ή τεχνολογία, αλλά μόνο με απλά εργαλεία, μετρήσεις και εξαιρετική γνώση γεωμετρίας.

Το νερό από την πηγή συνεχίζει μέχρι και σήμερα να διασχίζει το αρχαίο σύστημα, καταλήγοντας σε δεξαμενή κάτω από ένα μικρό εκκλησάκι στους Αγιάδες. Εκεί όπου πριν από χιλιάδες χρόνια άνθρωποι έσκαβαν το έδαφος με σφυριά και καλέμια, σήμερα οι επισκέπτες απαθανατίζουν τη στιγμή με φωτογραφίες.

Η κατασκευή του έργου ήταν εξαιρετικά απαιτητική.

Πέρα από τη βασική σήραγγα, δημιουργήθηκαν και κάθετες στοές, προκειμένου να προσεγγιστεί το χαμηλότερο επίπεδο ροής, καθώς η στάθμη της πηγής μεταβλήθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών. Οι εργάτες δούλευαν σε βάθος περίπου 180 μέτρων κάτω από την κορυφή του βουνού, με περιορισμένο αερισμό και φωτισμό από λυχνάρια λαδιού — συνθήκες που καθιστούσαν το έργο ιδιαίτερα δύσκολο.

Η χάραξη των σηράγγων επιτεύχθηκε με εντυπωσιακή γεωμετρική ακρίβεια. Για να εξασφαλιστεί η φυσική ροή του νερού, το κανάλι είχε κλίση περίπου 0,6%. Ο Ευπαλίνος χρησιμοποιούσε σημάδια με κόκκινη βαφή στους τοίχους, καθώς και γράμματα, αριθμούς και ονόματα εργατών — μια μορφή «οργάνωσης εργοταξίου» που θυμίζει σύγχρονες πρακτικές.

 

Δεν πρόκειται απλώς για ένα τεχνικό επίτευγμα, αλλά για ένα εντυπωσιακό δείγμα ανθρώπινης ευφυΐας — μια απόδειξη της λογικής και της μηχανικής δεινότητας των αρχαίων Ελλήνων, που δείχνει πως δεν υστερούσαν σε τίποτα απέναντι στα σύγχρονα εργαλεία σχεδιασμού και τεχνολογίας

Το Ευπαλίνειο Όρυγμα έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και είναι επισκέψιμο σε τμήμα του. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Πυθαγόρειο και προσφέρει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά αυτό το μοναδικό μηχανικό επίτευγμα.

https://www.pronews.gr/istoria/ki-omos-oi-arxaioi-ellines-eixan-metro-prin-apo-emas-ta-kataferan-kai-xoris-ypologistes-vinteo/

Μάρτα Κόστιουκ: Χαμός στα social με την Ουκρανή καλλονή τενίστρια που δεν έδωσε το χέρι της στη Ρωσίδα Μ.Αντρέεβα

Από
pcuser
-
0
Marta Kostyuk of Ukraine speaks after defeat in the women's singles final against Aryna Sabalenka of Belarus at the Brisbane International tennis tournament in Brisbane on January 11, 2026. (Photo by William WEST / AFP) / --IMAGE RESTRICTED TO EDITORIAL USE - STRICTLY NO COMMERCIAL USE--

Η Μάρτα Κόστιουκ ήταν η μεγάλη νικήτρια του χθεσινού τελικού για το WTA 1000 στη Μαδρίτη

Η Μάρτα Κόστιουκ νίκησε δίκαια και επάξια με 2-0 στα σετ την Ρωσίδα αντίπαλό της, Μίρα Αντρέεβα, κατακτώντας τον τίτλο στον μεγάλο τελικό WTA 1000 της Μαδρίτης που διεξήχθη χθες (02/05).

Ωστόσο, η στάση της και η γενικότερη αδιαφορία της προς την αντίπαλό της, ήταν αρκετά για να σταθούν στο στόχαστρο δεκάδων χρηστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ενδεικτικό ότι αρνήθηκε να δώσει τα χέρια με την φιναλίστ του τελικού!

Η Ουκρανή καλλονή, λόγω του πολέμου φαίνεται πως κρατά αποστάσεις από οποιαδήποτε Ρωσίδα συναθλήτριά της, κάτι που αποδείχθηκε και με την περίπτωση της 19χρονης φιναλίστ.

Έτσι, μπορεί η Μίρα να μίλησε με θετικά λόγια για την αντίπαλό της, ωστόσο η Μάρτα Κόστιουκ δεν έκανε το ίδιο, πράγμα που δεν έμεινε απρατήρητο.

Ενδεικτικά σχόλια που φαίνονται και στην φωτογραφία, «κατακεραυνώνουν» την στάση της, αλλά και την γενικότερη και έκδηλη αδιαφορία της προς την Μίρα.

Instagram, X και Facebook έχουν «πλημμυρίσει» με επικρίσεις εις βάρος της, καθώς την κατηγορούν ότι φέρνει την ιστορία του πολέμου στον αθλητισμό, σαν να φταίει η νεαρή Ρωσίδα τενίστρια, παραβλέποντας ταυτόχρονα την ευγενή άμιλλα και τον αθλητικό πολιτισμό.

https://www.pronews.gr/athlitismos/marta-kostiouk-xamos-sta-social-me-tin-oukrani-kalloni-tenistria-pou-den-edose-to-xeri-tis-sti-rosida-m-antreeva/

1...258259260...3,032Σελίδα 259 από 3,032