Αρχική Blog Σελίδα 2587

Macron provoque un incident diplomatique avec la Bulgarie

0

L’entretien du chef de l’État à « Valeurs actuelles » a profondément irrité les autorités bulgares. L’ambassadrice de France en Bulgarie est convoquée…

The Missing Pieces of the Al-Baghdadi Execution Puzzle

0

Casting aspersions over the death of Abu Bakr al-Baghdadi, Russia’s seasoned Foreign Minister Sergei Lavrov claimed [1] while speaking to Rossiya 24 broadcaster that the Islamic State and its slain “caliph” were the spawns of the United States. Being a skilled diplomat having intimate knowledge of happenings on the ground in Syria, his statement merits serious consideration.

It’s important to note in the news coverage about the killing of al-Baghdadi that although the mainstream media had been trumpeting for the last several years that the Islamic State’s fugitive chief had been hiding somewhere on the Iraq-Syria border in the east, he was found hiding in the northwestern Idlib governorate, under the control of Turkey’s militant proxies and al-Nusra Front, and was killed while trying to flee to Turkey in Barisha village five kilometers from the border.

The reason why the mainstream media scrupulously avoided mentioning Idlib as al-Baghdadi’s most likely hideout in Syria was to cover up the collusion between the militant proxies of Turkey and the jihadists of al-Nusra Front and the Islamic State.

In fact, the corporate media takes the issue of Islamic jihadists “commingling” with Turkey-backed “moderate rebels” in Idlib so seriously – which could give the Syrian government the pretext to mount an offensive in northwest Syria – that the New York Times cooked up an exclusive report [2] a couple of days after the Special Ops night raid, on October 30, that the Islamic State paid money to al-Nusra Front for hosting al-Baghdadi in Idlib.

The morning after the night raid, the Syrian Observatory for Human Rights reported [3] on Sunday, October 27, that a squadron of eight helicopters accompanied by warplanes belonging to the international coalition had attacked positions of Hurras al-Din, an al-Qaeda-affiliated group, in Idlib province where the Islamic State chief was believed to be hiding.

Despite detailing the operational minutiae of the Special Ops raid, the mainstream news coverage of the raid deliberately elided over the crucial piece of information that the compound in Barisha village five kilometers from Turkish border where al-Baghdadi was killed belonged to Hurras al-Din, an elusive terrorist outfit which had previously been targeted several times in the US airstrikes.

Although Hurras al-Din is generally assumed to be an al-Qaeda affiliate, it is in fact the regrouping of the Islamic State’s jihadists under a different name in northwestern Idlib governorate after the latter terrorist organization was routed from Mosul and Anbar in Iraq and Raqqa and Deir al-Zor in Syria and was hard pressed by the US-led coalition’s airstrikes in eastern Syria.

Here, let me try to dispel a myth peddled by the corporate media and foreign policy think tanks that the Islamic State originated from al-Qaeda in Iraq. Many biased political commentators of the mainstream media deliberately try to muddle the reality in order to link the emergence of the Islamic State to the ill-conceived invasion of Iraq in 2003 by the Republican Bush administration.

Their motive behind this chicanery is to absolve the Obama administration’s policy of nurturing the Syrian opposition against the Syrian government since the beginning of Syria’s proxy war in 2011 until June 2014, when the Islamic State overran Mosul in Iraq and the Obama administration made a volte-face on its previous “regime change” policy of providing indiscriminate support to Syrian militants and declared a war against a faction of Syrian rebel groups, the Islamic State.

After linking the creation of the Islamic State to the Iraq invasion in 2003, interventionist hawks deviously draw the risible conclusion that the Obama administration’s premature evacuation of American troops from Iraq in December 2011 gave birth to the Islamic State.

Moreover, such duplicitous spin-doctors misleadingly try to find the roots of the Islamic State in al-Qaeda in Iraq; however, the Anbar insurgency in Iraq was fully subdued after “The Iraq Surge” in 2007. Al-Qaeda in Iraq became a defunct organization after the death of Abu Musab al Zarqawi in June 2006 and the subsequent surge of troops in Iraq.

The re-eruption of insurgency in Iraq was the spillover effect of nurturing militants in Syria since 2011-onward, when the Islamic State overran Fallujah and parts of Ramadi in January 2014 and subsequently reached the zenith of its power after capturing Mosul in June 2014.

The borders between Syria and Iraq are highly porous and it’s impossible to contain the flow of militants and arms between the two countries. The Obama administration’s policy of providing funds, weapons and training to Syrian militants in training camps located at the border regions of Turkey and Jordan bordering Syria was bound to backfire sooner or later.

Notwithstanding, during the eight-year proxy war in Syria, Abu Mohammad al-Jolani, the chief of al-Nusra Front which currently goes by the name of Hayat Tahrir al-Sham (HTS), emerged as one of the most influential militant leaders, second only to the Islamic State’s slain “caliph” al-Baghdadi. In fact, since the beginning of Syria’s proxy war in early 2011 to April 2013, the Islamic State and al-Nusra Front used to be a single organization that followed Saudi Arabia’s Salafi ideology and chose the banner al-Nusra Front.

Although the current al-Nusra Front has been led by Abu Mohammad al-Jolani, he was appointed[4] as the emir of al-Nusra Front by Abu Bakr al Baghdadi, the leader of Islamic State, in January 2012. Thus, al-Jolani’s Nusra Front is only a splinter group of the Islamic State, which split from its parent organization in April 2013 over a leadership dispute between the two organizations.

In early 2011, Abu Bakr al-Baghdadi, who was based in Iraq, began sending Syrian and Iraqi jihadists experienced in guerrilla warfare across the border into Syria to establish an organization inside the country. Led by a Syrian known as Abu Mohammad al-Jolani, the group began to recruit fighters and establish cells throughout the country. On 23 January 2012, the group announced its formation as al-Nusra Front.

In April 2013, Abu Bakr al-Baghdadi released an audio statement in which he announced that al-Nusra Front had been established, financed and supported by the Islamic State. Al-Baghdadi declared that the two groups were merging under the name the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS). The leader of al-Nusra Front, Abu Muhammad al-Jolani, issued a statement denying the merger and complaining that neither he nor anyone else in al-Nusra’s Syria-based leadership had been consulted.

Al-Qaeda Central’s leader, Ayman al Zawahiri, tried to mediate the dispute between al-Baghdadi and al-Jolani but eventually, in October 2013, he endorsed al-Nusra Front as the official franchise of al-Qaeda Central in Syria. Abu Bakr al-Baghdadi, however, defied the nominal authority of al-Qaeda Central and declared himself the caliph of the Islamic State of Iraq and Syria.

Keeping this background in mind, it becomes abundantly clear that a single militant organization operated in Syria and Iraq under the leadership of al-Baghdadi until April 2013, which chose the banner of al-Nusra Front, and that the current emir of the subsequent breakaway faction of al-Nusra Front, al-Jolani, was actually al-Baghdadi’s deputy in Syria.

Thus, the Islamic State operated in Syria since early 2011 under the designation of al-Nusra Front and it subsequently changed its name to the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) in April 2013, after which it overran Raqqa and parts of Deir al-Zor in the summer of 2013. And in January 2014, it overran Fallujah and parts of Ramadi in Iraq and reached the zenith of its power when it captured Mosul in June 2014.

In conclusion, it would be misleading to fall for the ruse of finding the roots of the Islamic State in al-Qaeda in Iraq. Although the remnants of al-Qaeda in Iraq might have joined the ranks of Syria-bound militants in Iraq in 2011, the principal cause of the creation of the Islamic State, al-Nusra Front and myriads of other militant outfits in Syria and Iraq was the “regime change” policy pursued by the Obama administration from 2011 to 2014 to topple the government of Bashar al-Assad in Syria.

During the course of Syria’s proxy war, billions of dollars [5] worth weapons and ammunition, including American-made antitank missiles, were provided to militants in training camps located in border regions of Turkey and Jordan, and possibly in Iraq too, by the Western powers and the Gulf states. It also bears mentioning that for the initial several months of Syria’s proxy war, American troops were still deployed next door in Iraq, as the war in Syria began in early 2011 whereas the US forces evacuated from Iraq in December 2011.

*

Note to readers: please click the share buttons above or below. Forward this article to your email lists. Crosspost on your blog site, internet forums. etc.

Nauman Sadiq is an Islamabad-based attorney, columnist and geopolitical analyst focused on the politics of Af-Pak and Middle East regions, neocolonialism and petro-imperialism. He is a regular contributor to Global Research.

Notes

[1] Al-Baghdadi was US ‘spawn’, his death is still an open question – Lavrov

[2] ISIS Leader Paid Rival for Protection but Was Betrayed by His Own

[3] Islamic State leader Abu Bakr al-Baghdadi killed in US raid

[4] Al-Jolani was appointed as the emir of al-Nusra Front by al-Baghdadi

[5] U.S. Relies Heavily on Saudi Money to Support Syrian Rebels

Featured image is from Flickr

Global Research,

Σύνδεση πανεπιστημίων και οικονομίας: Πάλι η ανακάλυψη του τροχού;

0

Νίκος Χ. Βαρσακέλης  Καθηγητής Βιομηχανικής Πολιτικής  Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

[email protected]

Η δεκαετία του 1980 αποτέλεσε σταθμό στον τρόπο που οι κυβερνήσεις (ξεκινώντας από αυτές των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας και στην συνέχεια από σχεδόν το σύνολο) αντιμετωπίζουν την ανώτατη εκπαίδευση σε σχέση με την κρατική χρηματοδότηση. Η κρατική χρηματοδότηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης άρχισε να μειώνεται σε πραγματικούς όρους, ακόμη και στις χώρες της Σκανδιναβίας. Η αντιμετώπιση της νέας διαμορφούμενης κατάστασης, όσον αφορά την χρηματοδότηση και τον κίνδυνο συρρίκνωσης της ανώτατης εκπαίδευσης, οδήγησε, μεταξύ άλλων, το μέσο αμερικανικό και ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο και στην οικονομική αξιοποίηση της γνώσης που δημιουργεί.

Η οικονομική  αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης γίνεται σε τέσσερα επίπεδα:

  • Την οικονομική αξιοποίηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων των μελών του πανεπιστημίου, η οποία γίνεται με δύο τρόπους: α) την προσφορά σε εξωτερικό οργανισμό με ανάλογη πληρωμή αμοιβής (royalties) και β) με την απευθείας εκμετάλλευση του ερευνητικού αποτελέσματος εκ μέρους του ίδιου του ερευνητή (δημιουργία εταιρείας τεχνοβλαστού – spin off).
  • Τη χρήση των ερευνητικών υποδομών του πανεπιστημίου, ανθρώπινων και φυσικών, για την εκτέλεση ερευνητικών έργων μετά από ανάθεση από εξωτερικούς οργανισμούς, δημοσίους και ιδιωτικούς (βιομηχανική έρευνα). Στην περίπτωση αυτή, ο εξωτερικός οργανισμός συνεργάζεται με ένα ή περισσότερα εργαστήρια του πανεπιστημίου είτε σε κοινό ερευνητικό πρόγραμμα, στην περίπτωση αυτή συμμετέχουν ερευνητές εκ μέρους του εξωτερικού οργανισμού, είτε το ερευνητικό έργο εκτελείται εξ ολοκλήρου από το ερευνητικό εργαστήριο του πανεπιστημίου.
  • Την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών προς εξωτερικούς οργανισμούς, δημόσιους και ιδιωτικούς. Συνήθως, η παροχή των συμβουλευτικών υπηρεσιών γίνεται με δύο τρόπους: α) ad hoc, όταν ο εξωτερικός οργανισμός αντιμετωπίζει συγκεκριμένο πρόβλημα και απευθύνεται σε συγκεκριμένο εργαστήριο για την επίλυση του προβλήματος και β) με προγραμματική σύμβαση, σύμφωνα με την οποία ο εξωτερικός οργανισμός έχει πρόσβαση στις συμβουλευτικές υπηρεσίες του πανεπιστημίου καθ’ όλη την διάρκεια της σύμβασης και για οποιοδήποτε θέμα περιέχεται μέσα στην σύμβαση.
  • Την παροχή υπηρεσιών εκπαίδευσης τόσο προς φυσικά πρόσωπα όσο και κυρίως προς οργανισμούς. Η παροχή εκπαιδευτικών υπηρεσιών ως προς τις νέες εξελίξεις αλλά και σε εξειδικευμένα θέματα γίνεται είτε στους χώρους του πανεπιστημίου είτε στους χώρους του ίδιου του οργανισμού (ενδοεπιχειρησιακή εκπαίδευση).

Όπως είναι εμφανές από την παραπάνω συνοπτική παρουσίαση του όγκου και της πολυπλοκότητας του έργου της οικονομικής αξιοποίησης, ακόμη και για ένα μεσαίο προς μικρό πανεπιστήμιο η διαχείριση απαιτεί τεχνογνωσία και δεν μπορεί να γίνεται σε ατομικό επίπεδο ή με όρους «ακαδημαϊκούς». Εξ άλλου δεν είναι αυτός ο ρόλος των ακαδημαϊκών. Για τον λόγο αυτό πολλά πανεπιστήμια στο εξωτερικό προχώρησαν στη δημιουργία γραφείου μεταφοράς τεχνολογίας, στελεχωμένου με ειδικό προσωπικό, το οποίο αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έργο της οικονομικής αξιοποίησης της γνώσης που παράγεται στο πανεπιστήμιο. Τα γραφεία αυτά είναι συνήθως οργανικά τμήματα του πανεπιστημίου. Ως αποτέλεσμα, πολλά πανεπιστήμια, κυρίως της Β. Αμερικής, έχουν καταφέρει αφενός μεν να δημιουργήσουν μια σχετικά σταθερή πηγή εσόδων για τα ίδια τα πανεπιστήμια και αφετέρου να δημιουργήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, θέσεις εργασίας και εισόδημα στην οικονομία.

Και στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα, η βιομηχανική έρευνα και η συμβουλευτική ήταν και είναι αποτέλεσμα ατομικής υπόθεσης του ερευνητή. Ο ερευνητής, μέσω του προσωπικού του δικτύου, αναλαμβάνει βιομηχανική έρευνα ή συμβουλευτικές υπηρεσίες για οικονομικούς φορείς, δημόσιους ή ιδιωτικούς. Η ανάπτυξη των παραπάνω δεν αποτέλεσε μέχρι σήμερα αντικείμενο συγκεκριμένης πολιτικής των ΑΕΙ.

Όσον αφορά την δημιουργία τεχνοβλαστών από τους καθηγητές και ερευνητές των ελληνικών πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων, η Ελλάδα με μια σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων έχει διαμορφώσει επαρκές και σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο για  που καλύπτει πλέον όλο το φάσμα των προβλημάτων που ανέκυψαν από τότε που εισήχθη στην Ελλάδα ο θεσμός των τεχνοβλαστών. Συνεπώς, η θέση που έχει διατυπωθεί από το υπουργείο παιδείας στο πλαίσιο του διαλόγου για τους τεχνοβλαστούς δεν πρόκειται να συνεισφέρει στην προσπάθεια για ανάπτυξη τους. Η άποψη μάλιστα που έχει διατυπωθεί για μοναδικό τρόπο συμμετοχής του ΑΕΙ στον τεχνοβλαστό, αυτή του μετόχου, θεωρώ ότι μειώνοντας τους βαθμούς ελευθερίας, τόσο των ΑΕΙ όσο και των ερευνητών και των επενδυτών, θα επιδράσει αρνητικά στην δημιουργία τεχνοβλαστών. Το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο αφήνει ελευθέρια στα ΑΕΙ να επιλέξουν είτε την συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο είτε την πληρωμή εφάπαξ royalties είτε την πληρωμή royalties για μια σειρά ετών και είναι επαρκές προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι που έχει θέσει το κάθε ΑΕΙ.

 Εμείς στο ΑΠΘ

Το ΑΠΘ είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης, διαθέτει υψηλής ποιότητας ερευνητικό προσωπικό, μέλη ΔΕΠ και υποψηφίους διδάκτορες και ερευνητές. Όμως, το ΑΠΘ, όπως εξάλλου και τα υπόλοιπα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν είχε επιδιώξει(;), καταφέρει(;) να μετατρέψει την έρευνα που παράγει σε καινοτομία (innovation) προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα.

Τα τελευταία χρόνια, το ΑΠΘ, ακολουθώντας την στρατηγική των πανεπιστήμιων της Β. Αμερικής, έθεσε σε εφαρμογή ένα σύστημα που θα αποτελεί τον «χαμένο κρίκο» (missing link) μεταξύ της ερευνητικής δραστηριότητας και τεχνογνωσίας του πανεπιστημίου και της οικονομίας και κοινωνίας. Ο «χαμένος κρίκος» αποτελείται από τέσσερα στοιχεία που αναφέρθηκαν παραπάνω και αποτέλεσαν τους πυλώνες του master plan για την δημιουργία του γραφείου μεταφοράς τεχνολογίας του ΑΠΘ.

Το ΑΠΘ δημιούργησε το Γραφείο Μεταφοράς Τεχνολογίας (με βάση το συγκεκριμένο master plan) αποστολή του οποίου είναι να βοηθήσει την τοπική, περιφερειακή και εθνική οικονομία, παρέχοντας προς χρήση στους κοινωνικούς εταίρους την έρευνα που πραγματοποιεί και την τεχνογνωσία που διαθέτει, με συνέπεια ως προς την ακαδημαϊκή δεοντολογία και ηθική, και ταυτόχρονο όφελος του ΑΠΘ και των μελών του, φοιτητών και μελών ΔΕΠ. Τα αποτελέσματα της πρώτης πενταετίας είναι εντυπωσιακά και σε σύντομο χρονικό διάστημα το Γραφείο  Μεταφοράς Τεχνολογίας του ΑΠΘ αποτέλεσε την καλή πρακτική και για τα υπόλοιπα πανεπιστήμια της χώρας. Αυτό συνέβη διότι πληρούνταν οι δύο βασικές προϋποθέσεις, που έχω θέσει και σε προηγούμενα άρθρα μου: α) αφοσιωμένη ηγεσία του ιδρύματος στην επίτευξη των στρατηγικών στόχων και β) προσωπικό με ικανότητες και θέληση να συνδράμει στην επίτευξη αυτών.

Προτείνω λοιπόν προς το υπουργείο παιδείας ότι δεν χρειάζεται η χώρα να ανακαλύπτει συνέχεια τον τροχό και να νομοθετεί συνεχώς. Και οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκαναν πράγματα ως προς το θέμα των τεχνοβλαστών, όπως και ορισμένα πανεπιστήμια, πχ το ΑΠΘ. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα πρόγραμμα για την ανάπτυξη των γραφείων μεταφοράς τεχνολογίας των ΑΕΙ και των ερευνητικών κέντρων. Τεχνογνωσία υπάρχει.

 

H ΜΠΛΑΝΣ ΝΤΥΜΠΟΥΑ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ

0

ΑΡΙΑΔΝΗ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Ο μύθος λέει ότι τη μπαγλάρωσαν κάτι λευκοί νοσοκόμοι, μόλις είχε πατήσει τα σαράντα εννέα. Ανακρίβειες. Κυκλοφορεί ελεύθερη εξήντα χρόνια αργότερα με ευδιάκριτα τα σημάδια οστεοαρθρίτιδας, κύφωσης, πρεσβυωπίας τρεισήμισυ μονάδων, ήπιας απώλειας ακοής και ενυδατικής κρέμας των 16 ευρώ από το φαρμακείο.

Φοράει διαμαντένια σκουλαρίκια από την παλιά καλή εποχή, παπούτσια με έξοχο βελουδένιο τακούνι, ρούχα ραμμένα από τη Σόνια Ρυκιέλ αυτοπροσώπως και στηρίζεται πολύ διακριτικά σε μαύρο λεπτό μπαστούνι λάκκα με ασημένια λαβή σε σχήμα περισπωμένης (έχει σημασία, γιατί το ημικυκλικό θυμίζει γκλίτσα και δεν θά’θελε…). Περπατάει και ψάχνει το νέο πρόσωπο που θα τη συγκινήσει για να του δώσει την ευκαιρία να τη γοητεύσει. Περπατάει αργά με χάρη, ανεμίζει τα ακροδάχτυλα, σιάζει μια μπούκλα, κλείνει αργά τα βλέφαρα με νόημα και τα ξανανοίγει για να αναμετρήσει το αποτέλεσμα, το impact, που λένε τα αποξενωμένα τρισανήψια της. Μιλάει ελάχιστα και μόνο στους παλιούς πωλητές παλιών γνωστών καταστημάτων.

Δεν ρωτάει ποτέ που είναι η τάδε ή ο τάδε που την εξυπηρετούν συνήθως γιατί έχει βαρεθεί να ακούει ότι βγήκαν στη σύνταξη ή έχουν αποδημήσει για εκεί που η ίδια έχει στυλώσει τα πόδια και δεν πρόκειται ποτέ να ζυγώσει (οικειοθελώς, γιατί υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που ειδικεύονται στο να υποβοηθούν τους πεισματάρηδες). Φοράει μαύρα, εκρού και λιλά, λευκά πουκάμισα χασεδένια άψογα, μπέρτες, εσάρπες, μποά και πασμίν. Σφραγίζει την εμφάνιση με λεπτεπίλεπτο καπελάκι και την υπογράφει με κόκκινο κραγιόν γκερλαίν (υπήρχε κι όταν ήτανε παιδούλα). Στο Παρίσι πήγαινε ενελλιπώς από το 1918. Σταμάτησε, όταν διαπίστωσε ότι παντού γύρω της κυκλοφορούσαν υπέρβαροι Αμερικανοί που έτρωγαν πράγματα στο χέρι. Και Αφρικανοί (δεν τους έλεγε έτσι, αλλά δεν έχει σημασία). Όταν ήθελε να πει γι’ αυτούς κάτι θετικό έλεγε «μάθατε τόσο γρήγορα τα γαλλικά! Μπράβο, μπράβο!». Στη Θεσσαλονίκη ησύχασε από την ταραχή του κόσμου. Δεν βλέπει ό,τι δεν θέλει να δει, δεν ακούει παρά μόνο ό,τι γνωρίζει ήδη και δεν θέτει κανένα βασικό ερώτημα. Δεν την ενδιαφέρει που πάμε, ούτε πού πάει η ίδια. Οσμίζεται, εισπνέει βαθιά, αλέθει το χώρο και πατάει στη γη ακλόνητα τα αναιμικά ποδάρια. Που το βρήκε η γόησσα αυτό το νεύρο; Τώρα τελευταία μετράει. Μετράει μαντήλες που την προσπερνούν. Μετράει πολυμελείς οικογένειες που μιλούν έντονα σε άγνωστες γλώσσες. Μπουλούκια νεαρών με σπίθα στο βλέμμα. Σκέφτεται μέσα της να τους πει “τι γρήγορα που μάθατε τα ελληνικά”, αλλά ελληνικά δεν μιλάει κανείς. Θέλει επίσης να ρωτήσει “εσείς, από πού ήρθατε;” Αλλά είναι πολλοί, περπατούνε με αέρα, παίζουν δυο τρία κινητά στα δάχτυλα, σμπρώχνουν και δεν λέν “με συγχωρείτε”. Και κείνες οι μαντίλες, μαντίλες πολλές, μαντίλες που της κάθονται στο λαιμό. Σκέφτεται πώς γίναμε Παρίσι, αλλά δεν έχει πια πού να αποσυρθεί. Ελπίζει πάντα στην καλοσύνη άγνωστων πωλητριών. “Εσείς δεν θέλετε να μάθετε ελληνικά;” Δεν απαντούν οι νιόφερτοι, δεν τους νοιάζει. “Θα έπρεπε, ξέρετε, όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ελάτρευαν την Ελλάδα”.

 

Τι κέρδισε και τι ρισκάρει η Μόσχα στη Συρία

0
  • του Omar Lamrani euro2day.gr/stratfor

Μεγάλη κερδισμένη η Ρωσία από τις εξελίξεις στο μέτωπο της Συρίας. Η σταθεροποίηση του Ασαντ, η διχόνοια στο ΝΑΤΟ και οι δοκιμές νέων όπλων και στρατηγικών. Ποιοι είναι οι κίνδυνοι με τους οποίους βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη.

Τέσσερα μόλις χρόνια μετά την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, η Μόσχα συνεχίζει να απολαμβάνει διπλωματικά, εμπορικά και στρατιωτικά οφέλη από τις επιχειρήσεις της στο Λεβάντε.

Προκαλώντας διχόνοια μεταξύ των αντιπάλων της στο ΝΑΤΟ, δοκιμάζοντας νέα όπλα και πολλά άλλα, η Ρωσία έχει καταγράψει σειρά στρατηγικών και τακτικών επιτυχιών στη Συρία. Ανεξάρτητα από τα κέρδη αυτά, ο δρόμος για τη Μόσχα από εδώ και πέρα δεν είναι δίχως εμπόδια: από τη μεγαλύτερη έκθεση σε στρατιωτικές επιθέσεις μέχρι την προοπτική να υποστεί η Ρωσία παράπλευρες απώλειες σε τοπικές μάχες ισχύος, υπάρχουν πολλά ρίσκα στον ορίζοντα.

Κίνηση υψηλής απόδοσης

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα της Ρωσίας στη Συρία είναι τα υπέρμετρα κέρδη που καρπώθηκε με συγκριτικά χαμηλό κόστος. Με τη συμμετοχή της να φτάνει σε μια δύναμη περίπου 5.000 στρατιωτών, οι περισσότεροι από τους οποίους ανέλαβαν την εναέρια υποστήριξη, ειδικές αποστολές και συμβουλευτικά καθήκοντα, η Μόσχα (σε συνεργασία με Τεχεράνη) σταθεροποίησε την παραπέουσα κυβέρνηση της Συρίας, αποκαθιστώντας την κυριαρχία της Δαμασκού έναντι των ανταρτών στο πεδίο της μάχης.

Tούτο, με τη σειρά του, προστάτευσε τις συριακές βάσεις της Ρωσίας – οι οποίες περιλαμβάνουν πλέον ένα λιμάνι και αεροπορικές βάσεις – δίνοντας της πρόσβαση στο εμπόριο στη χώρα, ενισχύοντας το προφίλ της ως στρατιωτικής δύναμης και ανοίγοντας τον δρόμο για να αποκτήσει μεγαλύτερο διπλωματικό ρόλο στην περιοχή.

Στο διπλωματικό πεδίο, η Ρωσία διεύρυνε τη συνεργασία της με το Ιράν, μετέτρεψε την αντιπαράθεση με την Τουρκία σε μια ραγδαία εξελισσόμενη σχέση και έγινε ένας σημαντικός περιφερειακός παίχτης, τον οποίο δεν μπορούν να αγνοήσουν το Ισραήλ, η Ιορδανία και (αν και σε μικρότερο βαθμό) το Ιράκ και η Σαουδική Αραβία.

Το κυριότερο, ανάγκασε επιτέλους τις ΗΠΑ να εμπλακούν σε εκτεταμένες διαπραγματεύσεις για διάφορα περιφερειακά ζητήματα, μεταξύ των οποίων οι συνομιλίες για την εξάλειψη των χημικών όπλων στη Συρία, σε μια εποχή που οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις τιμωρούσαν το Κρεμλίνο για την προσάρτηση της Κριμαίας και τις υπόλοιπες κινήσεις της Μόσχας στην Ευρώπη.

Για τον στρατό, η επέμβαση επέτρεψε στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις να δοκιμάσουν νέο εξοπλισμό σε συνθήκες μάχης όπως πυραύλους τύπου Κρουζ και νέα αεροσκάφη, να μετακινήσουν την πλειονότητα των αξιωματικών σε διάφορες θέσεις στο θέατρο των επιχειρήσεων για να αποκτήσουν εμπειρία, να προσχωρήσει σε περισσότερες αγορές για εξαγωγές μετά την επίδειξη των επιδόσεων των όπλων της και να πειραματιστεί με τη χρήση μισθοφορικών σωμάτων όπως η «ομάδα Βάγκνερ».

Η Ρωσία τα κατάφερε όλα αυτά με τόσο λίγες απώλειες σε εξοπλισμό που η ανωτέρα διοίκηση έχει αρχίσει να συζητά την χρήση της εμπειρίας από τη Συρία ως μοντέλου ενός νέο πλαισίου επιχειρήσεων που φέρει το προσωνύμιο «στρατηγική περιορισμένης δράσης».

Από το ξεκίνημα της τουρκικής εισβολής στη βορειοανατολική Συρία στις 9 Οκτωβρίου, οι Ρώσοι πέτυχαν σημαντικούς στόχους μέσω της παρουσίας τους στη χώρα. Όχι μόνο οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την αποχώρησή τους από την Συρία –ένα μακροπρόθεσμο αίτημα της Μόσχας- αλλά αμερικανικοί στρατιώτες παρέδωσαν κάποιες από τις βάσεις και τις εγκαταστάσεις τους απευθείας σε ρώσους, προσφέροντάς τους μια ισχυρή συμβολική νίκη που χρησιμοποίησαν για λόγους προπαγάνδας.

Τα γεγονότα αναδεικνύουν μια σημαντική κλιμάκωση στη σχέση δυο βασικών συμμάχων του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Οι διχασμοί μεταξύ των δυο μεγαλύτερων στρατών της συμμαχίας είναι πολύ ευπρόσδεκτο νέο για την Μόσχα, η οποία συνεχίζει να θεωρεί το ΝΑΤΟ κρίσιμη απειλή. Η Ρωσία δουλεύει πολύ προς την κατεύθυνση της διεύρυνσης αυτού του χάσματος, πουλώντας οπλικά συστήματα, όπως οι S-400 στην Αγκυρα, τα οποία περιπλέκουν την διαλειτουργικότητα των όπλων και ενθαρρύνοντας τη στροφή της Τουρκίας κάνοντας στρατηγικές παραχωρήσεις υπέρ της Τουρκίας στη Συρία, όπως το ότι στάθηκε δίπλα της στην επίθεση στο Αφρίν τον Ιανουάριο του 2018 ή κλείνοντας τη συμφωνία της 22ης Οκτωβρίου η οποία αναγκάζει τους Κούρδους να αποτραβηχτούν από τα σύνορα.

Η πρόσφατη επίθεση της Τουρκίας στη βορειοανατολική Συρία και η συνακόλουθη απόσυρση των ΗΠΑ, οδήγησε της Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) να στραφούν προς την κυβέρνηση Ασαντ, επιτρέποντας στις δυνάμεις του να επεκτείνουν τον έλεγχό τους σε ευρύτερα τμήματα της χώρας. Αμφότερες οι εξελίξεις διευρύνουν την επιρροή και τη θέση της Ρωσίας στη χώρα, καλλιεργώντας μια ισχυρότερη και περισσότερο εδραιωμένη συριακή κυβέρνηση, υπό την άμεση επιρροή της Ρωσίας και καθιστώντας τη Μόσχα αυξανόμενα απαραίτητο ενδιάμεσο μεταξύ όλων των δυνάμεων που παραμένουν στη χώρα, περιλαμβανομένης της Τουρκίας και του SDF.

Ταραγμένα νερά μπροστά μας…

Κι’ όμως παρά τα κέρδη που αποκόμισε η Ρωσία από την εμπλοκή της στην Συρία, υπάρχουν πολλά σύννεφα στον ορίζοντα. Ο πρώτος σημαντικός κίνδυνος αφορά στην μάχη ενάντια στις εξτρεμιστικές ομάδες στην περιοχή που απέχει πολύ από το να έχει τελειώσει.

Με το SDF σε αποδιοργάνωση, τους αμερικάνους εν πολλοίς αναγκασμένοι να φύγουν από τη χώρα και τους Τούρκους να εστιάζουν στη μάχη τους κατά του YPG, τον κουρδικό πυρήνα του SDF-, το ISIS έχει μια χρυσή ευκαιρία να ανακάμψει στο εκμεταλευόμενο το κενό που δημιουργείται στην ανατολική Συρία. Οι μεγάλοι αριθμοί βίαιων εξτρεμιστών που τώρα δραπετεύουν από στρατόπεδα συγκέντρωσης στη βορειοανατολική Συρία θα τονώσουν σημαντικά αυτή την προσπάθεια. Επιπλέον άλλες εξτρεμιστικές ομάδες, όπως οι σύμμαχοι της al Qaeda Hurras al-Din θα είναι σε καλύτερη θέση στην προσπάθειά τους να ενισχυθούν καθώς η προσοχή στρέφεται από το προπύργιό τους, την επαρχία Ιντλίμπ, σε άλλες περιοχές της Συρίας. Η Ρωσία μπορεί να χρειαστεί να δεσμεύσει ακόμα περισσότερους στρατιώτες και πόρους στην Συρία για να πολεμήσει μια αναγεννημένη ομάδα που βλέπει όλο και περισσότερο τη Μόσχα ως τον βασικό εχθρό.

Ακόμα και μια από τις πιο αξιοσημείωτες επιτυχίες της Ρωσίας την τελευταία χρονιά, το να βοηθήσει στο να δημιουργηθεί κρίση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία, δημιουργεί ορισμένους σημαντικούς κινδύνους για την ίδια. Το πρώτο είναι η αυξανόμενη τριβή μεταξύ Αγκυρας και Μόσχας που θα δημιουργηθεί από το ότι οι δυο πλευρές μοιράζονται μια αυξανόμενη πρώτη γραμμή ανά τη Συρία, μετά την κατάρρευση του SDF και την αποχώρηση των ΗΠΑ. Εως τώρα το μοναδικό «σημείο επαφής» ήταν το de facto σύνορο στη Βόρεια Συρία μεταξύ τουρκόφιλων πολιτοφυλακών και δυνάμεων του Ασαντ που στηρίζει η Ρωσία. Τώρα, όμως, η πρώτη γραμμή μεταξύ των δυο θα επεκταθεί ανατολικά του Ευφράτη, κάτι που σημαίνει ότι η πιθανότητα συμπλοκών μεταξύ των δυνάμεων που υποστηρίζουν θα αυξηθούν, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και σε δυνητικές συγκρούσεις ανάμεσα σε δυνάμεις της Μόσχας και της Τουρκίας.

Ενας ακόμα κίνδυνος για τη Ρωσία, που αναδύεται από τις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας, είναι το θέμα των πυρηνικών όπλων, ειδικά σε πιθανή κατάρρευση της συμφωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκυρας. Ως τμήμα της εκτεταμένης πυρηνικής αποτροπής που προσφέρουν οι ΗΠΑ στους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, έχουν περίπου 50 πυρηνικές βόμβες B61 αποθηκευμένες στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία.

Αυτά τα όπλα προσφέρουν εξασφάλιση στους συμμάχους του ΝΑΤΟ, όπως η Τουρκία, ότι δεν θα βρεθούν ανυπεράσπιστοι απέναντι σε μια πυρηνική επίθεση, αν και οι χώρες που τα φιλοξενούν δεν μπορούν να τα ελέγξουν άμεσα χωρίς έγκριση των ΗΠΑ. Με τις αυξανόμενες ρωγμές στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Αγκυρας, η τύχη αυτών των όπλων τίθεται εν αμφιβόλω.

Πρόσφατα οι New York Times μετέδωσαν ότι αξιωματούχοι από το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Ενέργειας επανεξετάζουν το θέμα των πυρηνικών όπλων στην Τουρκία. Αν οι ΗΠΑ εν τέλει αποφασίσουν να τα αποσύρουν, η Τουρκία μπορεί να αποφασίσει να επιδιώξει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα μέσα από ένα δικό της πρόγραμμα, το οποίο θα μπορούσε να πυροδοτήσει γρήγορη εξάπλωση στην περιοχή, καθώς άλλοι, όπως η Σαουδική Αραβία πιθανότατα θα ακολουθήσουν. Το αποτέλεσμα θα είναι μια επικίνδυνη κούρσα εξοπλισμών η οποία θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και να φέρει περισσότερα πυρηνικά όπλα κοντά στα σύνορα της Ρωσίας.

Η ισχυρή θέση της Μόσχας στη Συρία τοποθετεί επίσης της Ρωσία εν μέσω της μεγάλης περιφερειακής εχθρότητας, ειδικά μεταξύ Ιράν και Ισραήλ. Αμφότερες Μόσχα και Τεχεράνη έχουν προσφέρει σημαντική στήριξη στη συριακή κυβέρνηση, αλλά οι ρωσικές δυνάμεις μπορεί να βρεθούν στη μέση διασταυρούμενων πυρών αν ιρανοί στρατιώτες που βρίσκονται κοντά τους εμπλακούν σε εχθροπραξίες με το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν ήδη υποστεί απώλειες από τις διαμάχες μεταξύ Ιρανών και Ισραηλινών. Τον Σεπτέμβριο του 2018 ένας συριακός πύραυλος που είχε εκτοξευτεί σε μια προσπάθεια να αποκρουστεί ισραηλινή επίθεση κατέρριψε ρωσικό αεροσκάφος σκοτώνοντας τους 15 επιβαίνοντες σε αυτό. Και ενώ οι Δυτικές δυνάμεις εγκαταλείπουν τη Συρία, οι ρωσικές μπορεί να υποστούν παράπλευρη ζημιά από ένα χτύπημα κατά των δυνάμεων του Ασαντ, ως αντίποινα σε πιθανή εκτεταμένη χρήση χημικών όπλων.

Εως τώρα, η παραμονή της Ρωσίας στη Συρία υπήρξε επιτυχής. Με ελάχιστες δαπάνες έδρεψε κέρδη μετατρεπόμενη στον ισχυρότερο παίκτη στη χώρα. Τώρα, όμως, η ισχυρότερη παρουσία της κάνει τη Μόσχα περισσότερο ευάλωτη σε στρατιωτικές επιθέσεις και διασταυρούμενα πυρά μεταξύ τοπικών ανταγωνιστών, ενώ διευρύνει τις δεσμεύσεις της για την περιφρούρηση τόσο των συμφερόντων της, όσο και αυτών της συριακής κυβέρνησης.

Για τη Ρωσία η μεγαλύτερη δύναμη συνοδεύεται από περισσότερες ευθύνες, καθώς και μεγαλύτερη έκθεση σε νέους κινδύνους.

euro2day.gr

How Could the Turks Not Know Where Baghdadi Was Hiding?

0

Five myths about Kurds

0

By

Ramzy Mardini and  Morgan L. Kaplan The Washington Post

No, they aren’t deserted and doomed.

November 1, 2019 at 6:00 a.m. EDT

The Kurds are the largest stateless ethnic group in the world. They were promised autonomy by world powers after the collapse of the Ottoman Empire, but the Allies rescinded and carved up their population, subjugating them as ethnic minorities across Turkey, Iraq, Syria and Iran. In each country, Kurds have experienced varying degrees and forms of oppression but have also encountered opportunities for political expression. “The Kurds” are not a single entity with one common political aim. And President Trump’s decision last month to pull back U.S. troops from the Syrian border, exposing the Syrian Kurds to a Turkish incursion, has revived a raft of myths about them.

Myth No. 1

The Kurds are a nation fighting for independence.

“Their century-old quest for independence is marked by marginalization and persecution,” a Council on Foreign Relations paper holds. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu described that quest categorically in a 2014 speech: “We need to support the Kurdish aspiration for independence.” (In fact, an independent Kurdish state briefly existed inside Iran in 1946 before Tehran crushed it.)

But while the Kurds in Iraq have sought to separate themselves from Baghdad, the aspiration for statehood is not held by all Kurds, and independence is not always an immediate goal. For the Kurdistan Workers’ Party (PKK) in Turkey, founded in 1978, the initial goal of its insurgency was to achieve an independent Kurdish state, but the PKK eventually dropped that ambition and now seeks equal rights and regional autonomy. In Syria, the Kurdish Democratic Union Party (PYD) has been explicit that it does not seek an independent state — just regional autonomy within Syrian borders. The Kurdistan Democratic Party (KDP) in Iraq commenced a process toward independence in 2017, approving a referendum, but since then it has moderated that goal after Baghdad responded to the vote with violence.

The broader political goals for Kurds are some form of regional autonomy, self-governance within the confines of the state and basic national rights, such as the recognition of their identity and language.

Myth No. 2

The Kurds are superior soldiers on the battlefield.

Given their long experience in armed resistance against governments in Iran, Iraq and Turkey, Kurdish populations have generated seasoned war veterans. A former U.S. military adviser who helped them in Iraq described them in a Washington Times op-ed as “Fearsome, fearless fighters.” As a U.S. officer who fought with Syrian Kurds told Foreign Policy magazine, “Both their competence in battle and their commitment to the mission have been proven over and over.”

But despite their bravery — the term “peshmerga” means “those who face death” — Kurdish military culture remains largely grounded in traditional guerrilla warfare, and units often lack the type of organization and resources required to fight conventionally. Syrian and Iraqi Kurds absorbed heavy casualties fighting the Islamic State and would have lost many more troops without foreign air support, training and military hardware. In fact, recent spurts of global security cooperation with the Kurds came at times when Kurdish forces faced potential collapse. This was the case in 2014, when American airstrikes helped the peshmerga in Iraq deflect an Islamic State assault and when U.S. support helped break the Islamic State siege of Kobane, a city in northern Syria.

Since then, with the help of foreign training missions, many units in Syria and Iraq have developed expertise in counterinsurgency and conventional warfare. But there is still wide variation between the different Kurdish armed groups, and from unit to unit within the same organizations.

Myth No. 3

The Kurds are friendless.

Kurds have a proverb: “Kurds have no friends but the mountains.” This lament is also the title of a 1993 history of the ethnic group by John Bulloch and Harvey Morris. It highlights their long and lonely struggle for domestic security and international recognition, especially at times when the Kurds have felt betrayed by foreign powers. Iraqi Kurds, in particular, have a long history of being deserted by Washington. In October 2017, they felt abandoned when the United States failed to keep Iraqi troops from advancing on peshmerga-controlled territory after the independence referendum. “The U.S. has now betrayed the Kurds a minimum of eight times over the past 100 years,” Jon Schwarz wrote in the Intercept last month.

Yet Kurdish leaders grasp that security politics in the Middle East is a shrewd business and have embraced a realist approach to foreign policy. Just as foreign powers sometimes use Kurdish groups to advance their regional goals, Kurdish groups are just as savvy in taking advantage of foreign partnerships to advance their interests at home. Some Kurdish organizations, particularly in Iraq, form important relationships, including with the United States and Russia, Iran and (unofficially) Israel, and Western Europe and Turkey. They have received security assistance and military training from the West and host a U.S. military base, even while they ink economic and energy deals with Turkish, Iranian and Russian companies.

Myth No. 4

The Kurds are stalwart pro-American allies.

When Trump announced his new policy last month, several dissenters lamented his betrayal of people who love America; Kurds are often eager to purvey this myth, too. “America represents freedom,” a resident of Iraqi Kurdistan told Fox News in 2014. “Our dream is to be eternally allied to America.” Mahmoud Othman, a Kurdish member of the Iraqi Governing Council, asked in a 2004 speech, “Have the Americans forgotten that the Kurds are their best friends in the Middle East?”

But U.S. relations with Kurdish groups vary widely across the four countries. In Iraq and Syria, Americans and Kurds have worked together closely. But in Turkey, the PKK — founded as a Marxist separatist group — has been designated as a foreign terrorist organization by the State Department since 1997. The other major Kurdish group in Turkey, the Peoples’ Democratic Party, is represented in parliament and has an office to promote its interests in Washington. Even Kurdish entities with strong ties to the United States have opted for an “open relationship”: During the Cold War, for instance, Iraqi Kurdish parties simultaneously solicited support from the United States and the Soviet Union. The same can be said for the military wing of the Syrian PYD, which has partnered with U.S. troops since 2015 but also courts U.S. adversaries in Moscow and Damascus.

Myth No. 5

Thanks to Trump’s betrayals, the Kurds are doomed.

By indirectly greenlighting a Turkish incursion against the Kurds, Trump effectively sold out his anti-Islamic State partners. “It appears to be the final days of Rojava, as the unique Kurdish political experience in Northeastern Syria is known,” said a report in Slate last month. A Turkish political analyst put it this way: “Winter is coming, and it’s going to be harder for the YPG to operate on the plains. Without American airpower they will easily be hunted down by Turkish planes and artillery.”

But Kurds will continue to make pragmatic choices for the sake of self-preservation, and this move does not even spell the end of Kurdish self-governance. The Syrian Kurds have already adapted, forging partnerships with Damascus and Moscow while making attempts to renegotiate their connections with Washington. Because it would be incredibly costly for the Syrian regime to try to dismantle Kurdish self-governing institutions and reimpose its own, inviting the state back in will probably not be the end of Syrian Kurdish self-rule.

Twitter: @RamzyMardini
@MorganLKaplan

 

Ζήτημα  επιστροφής  ιερών κειμηλίων από Βουλγαρία

0

Του Δημοσθένη Στωίδη Πρέσβη ε.τ.

Σε προηγούμενο σχόλιο επισημάνθηκε ακροθιγώς  το ζήτημα των ιερών κειμηλίων  στην κατοχή  Μονών της Ανατολικής Μακεδονίας, ζήτημα το οποίο  εξακολουθεί να συνιστά «αγκάθι» στην από την πλευρά μας αξιολόγηση των διμερών σχέσεων με την Βουλγαρία, προκειμένου να εξελιχθούν πλέον σε απρόσκοπτη  και ειλικρινή συνεργασία.

Διότι  από την δική της πλευρά η όμορη Γείτων  δύσκολα θα  μπορούσε να αποδώσει  στην χώρα μας τον χαρακτηρισμό του θύτη. Δοθέντος ότι σε ιστορικό βάθος ουδέποτε η Ελλάδα ήταν κατ’ουσίαν επιτιθέμενη.

Με τον όρο λοιπόν «ιερά κειμήλια» εννοούνται τα χειρόγραφα, οι ιεροί θησαυροί ( όπως λειψανοθήκες, ιερές εικόνες, ευαγγέλια), τα εκκλησιαστικά λειτουργικά σκεύη κ.α..  Δηλαδή ένα ουδόλως ευκαταφρόνητο σύνολο ιερών κειμηλίων τα οποία, αφαιρεθέντα αυθαίρετα και αποκοπέντα από το πνευματικό τους περιβάλλον από  τους τότε βιαίως διοικούντες την περιοχή,  μεταφέρθηκαν ανεπιστρεπτί στην Βουλγαρία.

Οι ενοχές των Βουλγάρων της εποχής για την παράνομη απόκτηση ανεκτίμητης πολιτισμικής αξίας  περιουσιακών στοιχείων διαπιστώνονται  από το γεγονός της εσκεμμένης απόκρυψης  για μεγάλο χρονικό διάστημα από την δημόσια θέα σχεδόν του συνόλου των αφαιρεθέντων κειμηλίων.   Συνειδητή και σκόπιμη κρίνεται επίσης η μεταγενέστερη επιλογή των εκεί ιθυνόντων  να αποφασίσουν την βαθμιαία  διασπορά των εκθεμάτων σε διαφορετικά ιδρύματα ή τοποθεσίες,  προκειμένου πιθανότατα  να καθίσταται σχεδόν  αδύνατος ο εντοπισμός από τρίτους, έστω κατά προσέγγιση, του συνολικού αριθμού των  κειμηλίων που είχαν  φυγαδευτεί.

Πράγματι το τωρινό ζητούμενο αφορά την επίσημη καταγραφή από την πλευρά μας των προς επαναπατρισμό κειμηλίων. Δηλαδή  ύστερα από την παρέλευση ενός αιώνα φοβάμαι ότι δεν προκύπτει να έχει υποβληθεί προς την βουλγαρική πλευρά επισήμως έγκυρος ελληνικός κατάλογος  που να απεικονίζει επακριβώς  τον θησαυρό  που πιστεύουμε ότι είχε αφαιρεθεί.   Σχετική βιβλιογραφία (όπως το Λεύκωμα Θ. Προβατάκη) αποτυπώνει μεν λεπτομερή κατάλογο των αρπαγέντων κειμηλίων, ειδικότερα από την Μονή Εικοσιφοίνισσας στο Παγγαίο Ορος, αλλά το περιεχόμενό του θεωρώ ότι μπορεί να ληφθεί υπόψη ως επικουρική πηγή πληροφόρησής μας  μολονότι εξαιρετικά αξιόλογη . Και τούτο διότι με δεδομένο  ότι η σχετικά διατυπωθείσα πρόταση της Βουλγαρικής πλευράς εκρίθη  μινιμαλιστική, εναπόκειται πλέον απολύτως σε μας  να διαμορφώσουμε  σαφή και αξιόπιστη διαπραγματευτική  θέση, υπό την προυπόθεση βεβαίως ότι υπάρχει η σχετική  βούληση προς σοβαρά ανακίνηση του θέματος.

Αλλωστε οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Θεωρώ λοιπόν ότι απαιτείται διαδικασία  διαπραγμάτευσης διότι διμερώς διαπιστώνεται ακόμη διάσταση θέσεων ως α) προς τον ακριβή αριθμό των κειμηλίων, β) προς την μορφή της πράξης/δράσης( π.χ. αρπαγή ή μεταφορά) , γ) προς την σκοπιμότητα ανταλλαγής, δ) προς την ερμηνεία της Συνθήκης Νειγύ  αρθρ. 114 ,ε) προς την χρονική συγκυρία έγερσης του ζητήματος.

Στην προσέγγιση της όλης υπόθεσης είναι χρήσιμο να συνεκτιμηθεί το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, με έμφαση το 2014, η βουλγαρική πλευρά ήγειρε ζήτημα ανταλλαγής των κειμηλίων με τα λείψανα του (Τσάρου) Σαμουήλ, τα οποία φαίνεται ότι ευρίσκονται στην επικράτεια της χώρας μας. Γιατί το 2014; Διότι το έτος εκείνο συμπληρωνόταν χιλιετία από τον θάνατο του Σαμουήλ (1014 μάχη Κλειδίου) και οι Γείτονες προσέβλεπαν σε σειρά αναμνηστικών εκδηλώσεων επ ‘ευκαιρία του σημαντικού για τους ίδιους ιστορικού γεγονότος.

Ως γνωστόν λόγω της μη ρύθμισης της εν λόγω διμερούς εκκρεμότητος και στο πνεύμα της αλληλοκατανόησης, οργανώθηκε τελικώς  ειδική και συμβολική εκδήλωση (6/10/2018) στην συμπρωτεύουσα, προκειμένου να παρασχεθεί στους υψηλούς  πολιτειακούς και πολιτικούς αξιωματούχους  από την Σόφια η δυνατότητα να αποδώσουν την ενδεικνυόμενη κατ’αυτούς σχετική τιμή στα επιδεικνυόμενα για πρώτη και μοναδική φορά συγκεκριμένα λείψανα.

Ως προς την υπόθεση της  πιθανής «ανταλλαγής» διατηρώ  την πεποίθηση ότι η αντιμετώπισή της προυποθέτει  εξαιρετικά  λεπτούς και εξισορροπητικούς  χειρισμούς στο εσωτερικό της χώρας μας, λαμβανομένων υπόψη εν προκειμένω των σημαντικά διισταμένων  απόψεων  ανάμεσα στους εγχωρίους άμεσα εμπλεκομένους.  Διότι από μέρους της η ίδια η βουλγαρική πλευρά δεν έχει λόγους να επείγεται.

Ούτε όμως και η  προοπτική έγερσης από μας αυτοβούλως του συγκεκριμένου ενδεχομένου, είναι κατά την γνώμη μου  ορατή στον ορίζοντα.  Διότι ακριβώς τα αντικειμενικά κριτήρια συνηγορούν υπέρ της σκοπιμότητας  σταδιακής διαμόρφωσης στην χώρα μας των  κατάλληλων εκείνων συνθηκών που θα διευκολύνουν  εν συνεχεία την διενέργεια  γόνιμων διμερών διαβουλεύσεων.

29 Οκτωβρίου 2019

Απο τη “Μακεδονία” της Κυριακής 3 Νοεμβρίου 2019

 

Οι Γεωπολιτικές Διαστάσεις της Τουρκικής Εκστρατείας στη Συρία

0

Του Άρεφ Αλομπέιντ, Δρ. Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας , ειδικού σε θέματα Μέσης Ανατολής 

Ο πρόεδρος Ερντογάν εκτόξευσε μια στρατιωτική εκστρατεία εντός συριακού εδάφους στο όνομα της εθνικής ασφάλειας της Τουρκίας με σκοπό την απομάκρυνση των μαχητών του PKK από τα τουρκικά σύνορα. Αν και η εκστρατεία αυτή προκάλεσε παγκόσμια αντίδραση ωστόσο, οι Ρωσία και ΗΠΑ με το βέτο τους στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ επιβεβαίωσαν την υποστήριξή τους προς την Άγκυρα.

Οι Τούρκοι με την επιχείρηση τους στη Συρία επιδιώκουν δύο στόχους: Πρώτον την εξαφάνιση κάθε ελπίδας δημιουργίας κουρδικού κρατιδίου, όλα δείχνουν ότι το πέτυχαν ήδη από την πρώτη εβδομάδα των πολεμικών συγκρούσεων, διότι οι Κούρδοι, προδομένοι από τους Αμερικάνους, παραδόθηκαν σε Ρώσους και Άσαντ έτσι, λόγω της εξάλειψης της πιθανότητας ανάδειξης κουρδικού κρατιδίου δεν θα υπάρχει τροποποίηση της συνθήκης της Λοζάνης. Δεύτερον, οι 3.6 εκ Σύριοι πρόσφυγες, που υπάρχουν σε τουρκικό έδαφος και αποτελούν μεγάλη πίεση προς την κυβέρνηση του Ερντογάν από τους πολιτικούς του αντιπάλους αλλά και την πλειονότητά των τουρκικού λαού, πρέπει (σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση) να εγκατασταθούν εντός Συρίας. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι το 99% αυτών των προσφύγων είναι σουνίτες μουσουλμάνοι Σύριοι και εφόσον υπάρχει ο Αλαουΐτης Άσαντ δεν επιθυμούν να επιστρέψουν εδώ και 7 χρόνια στη χώρα τους, Επίσης, οι μεγάλες δυνάμεις, ιδιαίτερα, τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον αυτών των ανθρώπων και πως να γλιτώσουν από τις προσπάθειες εκτουρκοποίησης τους (λόγω παραμονής) όταν τα παιδιά τους πηγαίνουν στα τουρκικά σχολεία χωρίς να μαθαίνουν τη γλώσσα τους, τα αραβικά. Για τους Τούρκους, αν το 51% από αυτούς τους πρόσφυγες επιστρέψουν στην «ζώνη ασφαλείας», συγκεκριμένα, στις περιοχές που κατοικούνται από αραβικούς πληθυσμούς, ανατολικά του Ευφράτη, και όχι κουρδικούς τότε ο δεύτερος στόχος θα έχει επιτευχθεί, επίσης θα μειωθούν οι ροές των Σύριων προσφύγων προς το ευρωπαϊκό έδαφος γενικά και την Ελλάδα ειδικά.

Προφανώς, η τουρκική κυβέρνηση με τις πιέσεις της χάρισε το καλύτερο δώρο στους Ρώσους και στον Άσαντ, περιορίζοντας τους Αμερικανούς στα ανατολικά εδάφη της Συρίας. Επίσης, οι Ρώσοι γνώριζαν ότι, όταν τους επιτράπηκε από τους Αμερικάνους και τους Ισραηλινούς να εισέλθουν στη Συρία για την προστασία του Σύριου δικτάτορα, η επιρροή τους περιορίζεται δυτικά του Ευφράτη μέχρι τη Μεσόγειο. Συνεπώς δεν μπορούν να προσανατολιστούν ανατολικά για τον έλεγχο των πετρελαίων της Συρίας γιατί η αμερικανική επιρροή ξεκινάει από τον Ευφράτη ποταμό μέχρι τα σύνορα του Ιράκ με το Ιράν.

Οι εσωτερικές πιέσεις προς τον πρόεδρο Τραμπ από μέλη του Κογκρέσου ανάγκασαν τον Αμερικανό πρόεδρο να διαπραγματευθεί με την Άγκυρα με σκοπό την αναστολή των στρατιωτικών επιχειρήσεων και την ικανοποίηση των τουρκικών απαιτήσεων με την απομάκρυνση των Κούρδων μαχητών με ειρηνικό τρόπο εντός 120 ωρών. Η επίτευξη συμφωνίας με τους Αμερικάνους χάρισε στη τουρκική διπλωματία σιγουριά και αυτοπεποίθηση για να διαπραγματευτούν «ως περιφερειακός παίκτης» με τους Ρώσους για το μέλλον της περιοχής αλλά και της Συρίας γενικά.

Η επίτευξη διπλής συμφωνίας με τις κυβερνήσεις Ρωσίας και ΗΠΑ για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας στα βόρεια της Συρίας που την αναζητούσε εδώ και χρόνια αποτελεί σημαντική νίκη για την τουρκική διπλωματία.

Έτσι, η περιοχή της ζώνης ασφαλείας εξασφαλίζει την απομάκρυνση των παραστρατιωτικών Κουρδικών δυνάμεων από τα σύνορα της Συρίας με το Ιράκ μέχρι τον Ευφράτη δυτικά, με την Τουρκία να έχει πλήρη έλεγχο, στρατιωτικά, της έκταση από την πόλη Ρας Αλ Αϊν ως την πόλη Τελ Αμπιάντ (120*30 Χιλιόμετρα). Όσον αφορά τις περιοχές ανατολικά και δυτικά της στρατιωτικοποιημένης τουρκικής ζώνης στη Συρία οι Ρώσοι και Τούρκοι θα έχουν κοινές στρατιωτικές περιπολίες σε βάθος 10 χιλιομέτρων και η Ρωσία με τις δυνάμεις του Άσαντ θα έχουν κοινές περιπολίες σε επιπλέον βάθος 20 χιλιομέτρων (20+10=30) . Επίσης η Τουρκική κυβέρνηση θα έχει δικαίωμα ελέγχου της εφαρμογής των συμφωνηθέντων στις περιοχές που ελέγχονται από Ρώσους και Άσαντ. Η ύπαρξη στρατιωτικών τουρκικών μονάδων ανατολικά του Ευφράτη δίνει στη Τουρκία, επιχειρησιακά, τη δυνατότητα δράσης σε περίπτωση μη εφαρμογής των συμφωνηθέντων.

Σαφώς η αποδοχή των τουρκικών απαιτήσεων από Ρώσους και Αμερικάνους έσωσε την Τουρκία, που υποφέρει από οικονομική κρίση λόγω πραξικοπήματος του 2016, από τεράστιες οικονομικές δαπάνες, ανθρώπινες απώλειες (σε περίπτωση που η Άγκυρα επέλεγε το στρατιωτικό δρόμο εκτέλεσης του σχεδίου της). Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι Τούρκοι κατάφεραν να αποφύγουν τις αμερικανικές κυρώσεις στη ήδη επιβαρυμένη οικονομία της. Με τη διπλή συμφωνία η Άγκυρα επιβλήθηκε ως εγγυήτρια δύναμη στη Συρία.

Ο Άσαντ εξίσου είναι κερδισμένος από τις εξελίξεις διότι επανάκτησε περιοχές στρατηγικής σημασίας από τους Κούρδους χωρίς κανένα κόπο, αποφεύγοντας, ταυτόχρονα, μια άνιση σύγκρουση με το δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ. Επίσης, η μεταφορά του φακέλου των κούρδων προς τη Ρωσία, μετά που τους άφησαν οι Αμερικάνοι στη τύχη τους, θα έδινε στον Άσαντ τη δυνατότητα να περιορίσει τις κουρδικές απαιτήσεις για ανάδειξη κράτους ή αυτονομίας.

Η Ρωσία κατάφερε για πρώτη φορά (χάρη στην Τουρκία) να μπει σε μια περιοχή που χρόνια ήταν υπό αμερικανική επιρροή. Στη νέα κατάσταση η Ρωσία είναι αυτή που κυριαρχεί στις περιοχές που συνορεύουν με τη ζώνη ασφαλείας και όχι οι ΗΠΑ. Επίσης η Μόσχα απέκτησε αποτελεσματικό – καθοριστικό ρόλο στο μέλλον των παραστρατιωτικών κουρδικών ομάδων αλλά και στο μέλλον της Συρίας ως ο πρώτος παίκτης. Ωστόσο, η ενίσχυση των δυνάμεων των ΗΠΑ στις πετρελαιοπηγές της Συρίας, με σκοπό την αξιοποίηση τους, επιδεινώνει τη θέση της Ρωσίας, που επιδιώκει να αποζημιωθεί για τις δαπάνες επέμβασής της στη Συρία. Εδώ αποδεικνύεται κατά πόσο είναι σημαντική η Τουρκία για τη Ρωσία στην αναχαίτιση της αμερικανικής επιρροής.

Είναι γεγονός ότι, οι κούρδοι είναι οι χαμένοι της υπόθεσης γιατί από τη μια έχουν να αντιμετωπίσουν την τουρκική στρατιωτική μηχανή και από την άλλη υπάρχει η συμφωνία Τουρκίας-ΗΠΑ που τους επιβάλλει περιορισμούς σε μια συγκεκριμένη έκταση.

Οι αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία και τα Αραβικά Εμιράτα που αντιμετωπίζουν την Τουρκία με ανταγωνιστικό τρόπο) έχασαν τον άσσο τους (το κουρδικό) και έπεσαν έξω στους υπολογισμούς τους και έδειξαν ανικανότητα στην αντίληψη της διεθνούς πολιτικής.

Οι περισσότεροι παίκτες βγαίνουν κερδισμένοι πλην των Κούρδων. Επίσης λιγότερο κερδισμένος ο Άσαντ (γιατί θα εξαρτηθεί από εδώ και πέρα από τις υπογραφές της Μόσχας με τρίτους). Σε αυτή την νέα εξέλιξη μειώνεται η περίπτωση της πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ των κύριων παικτών της συριακής σκακιέρας.

Επιπρόσθετα, το επιχείρημα της Τουρκίας είναι η εξουδετέρωση της ηγετικής ομάδας του PKK, η οποία ανέλαβε την εξουσία επί των Κούρδων της Συρίας (και όχι μόνο), εκμεταλλευόμενη την κατάσταση που επικρατεί στη Συρία από το 2011. Αν αυτή η ηγετική ομάδα του PKK (που σήμερα ελέγχει το 90% του πετρελαίου και του φυσικού αέριου της Συρίας για τον εαυτό της) απομακρυνθεί οικειοθελώς και παραδώσει την εξουσία στους Σύριους Κούρδους θα αποδυναμωθεί το βασικό επιχείρημα της εισβολής της τουρκικής κυβέρνησης και ίσως γλιτώνουν οι κάτοικοι της βόρειας Συρίας (Κούρδοι και Άραβες) από τα δεινά και επιπτώσεις της στρατιωτικής επιχείρησης.

Εδώ θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τους Κούρδους τουρκικής καταγωγής από τους Σύριους Κούρδους γιατί μόνο οι Σύριοι Κούρδοι μπορούν να επιστρατεύουν τις υπόλοιπες κοινότητες της συριακής κοινωνίας κατά της Τουρκίας. Ενώ, δυστυχώς, η στεγνή πολιτική που εφαρμόστηκε από τα μέλη του PKK (συνεργάτες του Οτσαλάν) σε βάρος Αράβων και αρκετών Σύριων Κούρδων της περιοχής που ελέγχει δεν άφησε περιθώρια για συνεργασία με τους υπόλοιπους Σύριους.

Το τελικό σχέδιο για το μέλλον της περιοχής εξαρτάται από τη στάση των Αμερικάνων. Μέχρι στιγμής, η παραμονή του Άσαντ στην εξουσία δεν αποτελεί παράγοντα ενότητας για τη Συρία, διότι παρά την απόκτηση του περισσότερων εδαφών οι πρόσφυγες δεν επιστρέφουν. Η μοναδική λύση για την απομάκρυνση όλων των ξένων δυνάμεων, την ειρήνη, την ασφάλεια και την επιστροφή όλων των προσφύγων είναι η στήριξη μιας στρατιωτικής μεταβατικής κυβέρνησης μέχρι τη θέσπιση συντάγματος που θα εγγυάται τα δικαιώματα όλων των συριακών κοινοτήτων στο πλαίσιο εθνικών εκλογών. Επιπλέον, η ένταξη όλων των παραστρατιωτικών ομάδων και των Κούρδων της Συρίας (πλην των τρομοκρατικών) στον εθνικό στρατό της Συρίας αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επίτευξη της οριστικής λύσης. Τέλος. οι Κούρδοι του PKK είναι ο χαμένος παίκτης από τις νέες εξελίξεις και το ερώτημα που γεννάται είναι, ποιος είναι ο επόμενος; Δυστυχώς η συριακή κρίση, παρά τα δεινά του συριακού λαού, έχει ακόμη πολλά να περάσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 3 Νοεμβρίου 2019.

 

«Ο Πούτιν στήνει ψηφιακό τείχος για να φιμώσει τον αντίλογο των Ρώσων»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αυτό βγαίνει από την είδηση που μετέδωσαν η ηλεκτρονική έκδοση του Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στις 1-11-2019 με τίτλο : «’Eνας νόμος για τον έλεγχο του διαδικτύου τίθεται σε ισχύ στη Ρωσία» (Une loi sur le contrôle d’Internet entre en vigueur en Russie). «Οι ρωσικές αρχές περιορίζουν στο εξής το εθνικό δίκτυο του Internet, εμποδίζοντας τα περιεχόμενα και τους ιστοτόπους που σχετίζονται με την αντιπολίτευση, αλλά και τις υπηρεσίες που αρνούνταν να συνεργαστούν μαζί τους».

Έλεγχος των περιεχομένων,  απομόνωση,  κίνδυνος της ελευθερίας έκφρασης … Ένας αμφιλεγόμενος νόμος τέθηκε σε ισχύ την Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2019 στη Ρωσία με στόχο τη δημιουργία ενός «κυριαρχιστικού Διαδικτύου» (Internet souverain ), απομονωμένου από τους μεγάλους διακομιστές του κόσμου.

Το κείμενο του νόμου αυτού προβλέπει τη δημιουργία μιας υποδομής που να επιτρέπει τη διασφάλιση της λειτουργίας των ρωσικών πόρων του Διαδικτύου, σε περίπτωση αδυναμίας για τους Ρώσους operators να συνδεθούν με τους ξένους διακομιστές Internet. Οι ρώσοι πάροχοι υπηρεσιών Ίντερνετ θα πρέπει επίσης να διασφαλίσουν στο εξής ότι τα δίκτυά τους διαθέτουν «τεχνικά μέσα» που να επιτρέπουν έναν
«κεντρικό έλεγχο της ψηφιακής κυκλοφορίας»
(εδώ βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης, ο κεντρικός έλεγχος) για την αντιμετώπιση των πιθανών απειλών. Δηλαδή ένα ρωσικό Διαδίκτυο αποσυνδεδεμένο από τον κόσμο. Εξ ου και οι κινητοποιήσεις που είχαν γίνει σχετικά στη Ρωσία  και στις οποίες είχε αναφερθεί η δημοσιογράφος Isabelle Mandraud στις 12-3-2019 στον ηλεκτρονικό Le Monde.

Aμφιλεγόμενος Νόμος

Ο νόμος έχει επικριθεί ως μια απόπειρα  ελέγχου των ψηφιακών περιεχομένων ή ακόμα και σταδιακά της απομόνωσης το ρωσικό διαδίκτυο, έναν από τους τελευταίους χώρους ελευθερίας για την αντιπολίτευση και τις κριτικές φωνές ενάντια στην εξουσία.

«Η κυβέρνηση μπορεί τώρα να λογοκρίνει άμεσα το περιεχόμενο ή ακόμα και να μετατρέψει το ρωσικό Διαδίκτυο σε κλειστό σύστημα χωρίς να ενημερώνει το κοινό για το τι κάνει ή γιατί το κάνει», κατήγγειλε μέσα σε ένα δελτίο τύπου η οργάνωση Human Rights Watch. Η οργάνωση πιστεύει ότι το κείμενο, το οποίο προκάλεσε διαδηλώσεις διαμαρτυρίες τον Μάρτιο του 2019, «θέτει σε κίνδυνο το δικαίωμα των Ρώσων στην ελευθερία της έκφρασης και της απευθείας ενημέρωσης» και ανοίγει το δρόμο σε μια «μαζική επιτήρηση». Το κείμενο έχει επίσης επικριθεί για το υψηλό κόστος που θα υποστούν οι ρώσοι φορείς εκμετάλλευσης του Διαδικτύου, μερικοί από τους οποίους ενδέχεται να εξαφανιστούν. Τον Απρίλιο, πολλοί οργανισμοί για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δήλωσαν σε ένα κοινό ανακοινωθέν ότι φοβούνται «νέους περιορισμούς στο Διαδίκτυο και στα ήδη περιορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης».

Οι ρωσικές αρχές δεν έχουν σταματήσει να σφίγγουν τη βίδα ελέγχου αυτά τα τελευταία χρόνια στο εθνικό ρωσικό διαδίκτυο, εμποδίζοντας τα περιεχόμενα και τους ιστοτόπους που σχετίζονται με την αντιπολίτευση, αλλά και τις υπηρεσίες που αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί τους, όπως η πλατφόρμα βίντεο Dailymotion, το κοινωνικό δίκτυο LinkedIn και Telegram . Το Κρεμλίνο, από την πλευρά του, αρνείται κάθε επιθυμία να ανεγείρει το ρωσικό ισοδύναμο του κινεζικού «Μεγάλου Ψηφιακού Τείχους» και, αντίθετα, προτείνει την προάσπιση του ρωσικού Διαδικτύου.

Στο μεταξύ το Facebook ανακοινώνει τη διάλυση μιας ρωσικής επιχείρησης παραπληροφόρησης στην Αφρική, σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα του ηλεκτρονικού Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων στις 30-10-2019 με ίδιο τίτλο «Facebook annonce le démantèlement d’une opération de désinformation russe en Afrique». Οι λογαριασμοί, οι σελίδες και οι αφορόμενες ομάδες συνδέονταν με «οντότητες που σχετίζονταν»  με έναν συγγενή του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος κατηγορήθηκε ήδη ότι ηγήθηκε της καμπάνιας κατά του Κλίντον και υπέρ του Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2016.

Έτσι λειτουργούν οι δήθεν λαοπρόβλητοι ηγέτες σαν τον Πούτιν, οπαδοί του «ανελεύθερου Φιλελευθερισμού» (illiberalisme), που κάνουν μεν προεκλογικές καμπάνιες και εκλογές σε τακτά χρονικά διαστήματα, όμως με ελεγχόμενη τη δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ και τώρα την πρόσβαση στα διάφορα ψηφιακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 

Βαλκάνια ώρα «μηδέν» – Γιατί άνοιξε τώρα το κουτί της Πανδώρας

0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Βαλκανική, ως περιβάλλον πολλαπλών «παγωμένων» συγκρούσεων, δίνει εξελίξεις που σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αποσυνδέονται από την ιστορική της διαδρομή…

Στον απολογισμό των δεκαετιών που μεσολάβησαν, ο Βαλκανικός χώρος καταγράφεται ως πεδίο σοβαρότατων εθνικιστικών αντιπαραθέσεων, ως φυτώριο του Α’ Παγκοσμίου πολέμου με αφορμή την δολοφονία του Φραγκίσκου Φερδινάρδου της Αυστρίας, τον Ιούνιο του 1914 στο Σεράγεβο, και φυσικά ως ένα διαρκές θέατρο σύγκρουσης στρατηγικών, που «παρακολουθούν» τις κορυφαίες γεωστρατηγικές μεταβολές που συντελούνται στον πλανήτη.

Σήμερα βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη η ολική επαναφορά των Βαλκανίων, στην ατζέντα της Διεθνούς επικαιρότητας, σε μια ιδιότυπη σύνθεση στην οποία ενσωματώνονται ΚΑΙ οι παραδοσιακοί εθνικισμοί αλλά ΚΑΙ η περεταίρω κλιμάκωση των κρίσιμων στρατηγικών συγκρούσεων που συντελούνται στον πλανήτη. Πρόκειται για ένα εκρηκτικό μείγμα που προμηνύει εξελίξεις…

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση τον Μάρτη του 1999…

Και η διάλυση της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας που ακολούθησε, αυτό που είχε ως κυρίαρχη επιδίωξη ήταν να επανενεργοποιήσει την λανθάνουσα γεωπολιτική ρευστότητα στην ευρύτερη περιοχή. Είχαμε δηλαδή την γέννηση μιας Γιάλτας σε μικρογραφία, που «εναρμόνιζε» το γεωπολιτικό περιβάλλον προκειμένου να υποδεχτεί τις εξελίξεις που θα δρομολογούνταν τον 21ο Αιώνα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών…

Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που εξαντλεί την δυναμική του επίπτωση στην διακρατική σχέση της Ελλάδας με το υβριδικό κρατίδιο των Σκοπίων. Είναι μια στρατηγικού χαρακτήρα παρέμβαση στο DNA της Βαλκανικής, που ενορχηστρώθηκε από τους ισχυρούς στο πλαίσιο ΚΑΙ των εγγενών αντιθέσεών τους, και επί της ουσίας επανενεργοποιεί μια «παγωμένη εκκρεμότητα» σε μια εποχή που οι σχεδιασμοί τους ΔΕΝ πήγαν κατ’ ευχήν, και οι όροι της γεωστρατηγικής αντιπαράθεσης έχουν τροποποιηθεί δραματικά και – όπως όλα δείχνουν – αμετάκλητα.

  • Η Ρωσία ΔΕΝ καταστράφηκε μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ… ΔΕΝ υποβαθμίστηκε σε ανίσχυρη περιφερειακή παρουσία… Αλλά αντιθέτως δυνάμωσε… Αναβαθμίστηκε γεωστρατηγικά… Και διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστικό στις διεθνείς εξελίξεις.
  • Η Κίνα ΔΕΝ περιθωριοποιήθηκε… Αντιθέτως κλιμακώνει επιτυχημένα χωρίς θορύβους και λοιπά ταρατατζούμ τον εμπορικό της εισοδισμό… Και η αυτή η διεργασία δείχνει να είναι μη αναστρέψιμη…
  • Η ατλαντική ολοκλήρωση ΔΕΝ βάδισε ομαλά και απροβλημάτιστα… Οι εγγενείς αντιθέσεις οξύνονται… Και η αναπόφευκτη εμπλοκή και άλλων δρώντων στην γεωπολιτική διεργασία, λειτούργησε καταλυτικά ώστε αυτές οι αντιθέσεις να αρχίσουν να προσλαμβάνουν χαρακτήρα συγκρουσιακό…

Η παράλληλη πίεση που ασκήθηκε τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Γερμανία, με αποοδέκτες την Ελλάδα και τα γειτονικά Σκόπια, ερμηνεύεται, αφού…

  • Η Γερμανία ισχυροποιεί τον ρόλο της και προσβλέπει σε μια ακόμη πιο γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Και…
  • Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να προλάβουν ένα νέο – επιτυχημένο ίσως αυτή την φορά – Μαυροβούνι στην καρδιά των Βαλκανίων.

Εδώ είναι που έρχεται και το Γαλλικό βέτο…

Όχι φυσικά ως εναντίωση σε κάποιες τυπικές προϋποθέσεις που απλά δεν τηρήθηκαν από τα Σκόπια και την Αλβανία. Αλλά για να διεμβολίσει την στρατηγική του μετα-Πρεσπικού καθεστώτος με τρόπο ηχηρό, και για λογαριασμό των δικών της σχεδιασμών και επιδιώξεων.

  • Το έκανε για να θυμίσει σε όλους, ότι η Γαλλία πλέον διεκδικεί μαχητικά και πρωταγωνιστικά, έναν ευρύτερο και αναβαθμισμένο ρόλο στο Ευρωπαϊκό και Διεθνές περιβάλλον…
  • Ότι διεκδικεί αυτόν τον ρόλο, ΤΟΣΟ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ… ΟΣΟ και ανεξάρτητα από αυτό…
  • Και ότι παράλληλα με όλα τούτα, διεκδικεί και ρόλο ξεχωριστό και «κατ’ ιδίαν», ΚΑΙ με τους συντελεστές της σύγχρονης πολυπολικότητας (Ρωσία, Κίνα, Ιράν κλπ).

Και αυτό ακριβώς είναι που θορυβεί τις ΗΠΑ…

Δεν τις ανησυχεί το βέτο αυτό καθ’ εαυτό, ούτε βεβαίως το προσωρινό ίσως μπλοκάρισμα της Ευρωπαϊκής πορείας της Αλβανίας και του Υβριδικού κρατιδίου των Σκοπιανών.

Τις ανησυχούν οι νέες ισορροπίες, οι νέοι συσχετισμοί, οι νέες δυναμικές που διαμορφώνονται…

Ένα νέο σύστημα παραμέτρων δηλαδή που θα τροφοδοτήσει με την σειρά του μια ΝΕΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΞΗ…

Δεν είναι διόλου τυχαία εξέλιξη, το γεγονός ότι, ΤΟΣΟ η Δανία, ΟΣΟ ΚΑΙ η Ολλανδία, στοιχήθηκαν πίσω από το Γαλλικό βέτο. Πάμε να δούμε πως και γιατί «κουμπώνει» αυτό το κόνσεπτ…

  • Η Δανία, πριν λίγες μέρες αδειοδότησε την κατασκευή του Nord Stream…
  • Η Ολλανδία είναι συμπαραγωγός του έργου…
  • Συμπαραγωγός είκαι ΚΑΙ η Βρετανία του BREXIT…

Ταυτόχρονα η Γαλλία, επιδιώκει να αποτελέσει σημαντική παράμετρο ΚΑΙ στον Κινεζικό σχεδιασμό. Διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο στο εμπορικό του σκέλος, και μαζί με αυτό, ΚΑΙ στην στρατιωτική – Αμυντική του διάσταση.

Έτσι… Αν και φαινομενικά υπήρξε ήπια, εν τούτοις είναι ορατή η δημιουργία αντι-Γαλλικού μετώπου στο πλαίσιο της ΕΕ.

Όμως… Στο βαθμό που η Γαλλία «παίζει» δυνατά… ΚΑΙ στα ενεργειακά… ΚΑΙ με τους Ρώσους… ΚΑΙ στο Εμπορικό… ΚΑΙ με τους Κινέζους… Αλλά ΚΑΙ στο αμυντικό πάρτι… Τότε έχει κάθε λόγο να προσπερνά σιωπηλά έως αδιάφορα αυτό το μπλοκ των «σαστισμένων» που αισθάνονται απατημένοι…

Επομένως… Είμαστε μπροστά στην νέα διάσταση που προσλαμβάνει η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ: Γαλλίας, ΗΠΑ, ΕΕ, Γερμανίας και θα πρέπει να θυμίσουμε ότι προϊόν αυτής της σύγκρουσης, είναι και η δημιουργία της PESCO (Μόνιμη διαρθρωμένη συνεργασία).

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω;;;…

Ότι η Γαλλία αξιοποιεί στρατηγικά, τα στρατηγικά GAP των ΗΠΑ (όπως για παράδειγμα η αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς)…

  • Μιλά για «παράλυση του ΝΑΤΟ» (με αφορμή ΚΑΙ την απόφαση ΤΡΑΜΠ αλλά και τον συνολικό χειρισμό που ακολουθήθηκε στο Συριακό)…
  • Και θέτει ευθέως ζήτημα για «Αναγκαία στρατιωτική αυτονομία» της Ευρώπης, επιδιώκοντας φυσικά να ηγηθεί σε αυτήν την πολύ σοβαρή υπόθεση.

Την ίδια στιγμή, στο παρασκήνιο σοβεί ο εμπορικός και δασμολογικός πόλεμος με τις ΗΠΑ (πχ φόρος GAFA) που απειλεί να διευρύνει και να προσδώσει άλλη διάσταση στα ρήγματα των μεταξύ τους σχέσεων…

Επίλογος…

Το βέβαιο πάντως είναι ότι αυτό που συντελείται σήμερα στο γεωπολιτικό θέατρο της Βαλκανικής, είναι προθάλαμος αναταράξεων, ανατροπών, ευρύτερων στρατηγικών επαναπροσδιορισμών και προσεγγίσεων, και πάνω απ’ όλα προεξοφλεί ότι ο κόσμος αλλάζει αμετάκλητα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι πάντες οφείλουν να έχουν στρατηγική για τις προκλήσεις του σήμερα αλλά και της επόμενης μέρας.

Δυστυχώς για την πατρίδα μας, όλα τούτα είναι ψιλά γράμματα, αν και την αφορούν άμεσα. Προτιμά να ασχολείται με το delivery μεταναστών και δικαιωμάτων, υπονομεύοντας στην πράξη ΚΑΙ η ίδια, την ήδη ασταθή και ευμετάβλητη θέση της, στο Διεθνές σύστημα που αναδομείται εκ βάθρων.

 

Turkey: Arming Genocide of Christians in Nigeria?

0

The gist of their brief conversation in Turkish, according to the Arabic transcript, is that weapons were being transferred from Turkey to Nigeria — and that there was a concern that the weapons might kill not just Christians but Muslims.