Αρχική Blog Σελίδα 2588

ΧΙΛΗ: Και πάλι αίμα και πάλι δάκρυα!…

0

της Namai Benno*

Το Σύνταγμα του δικτάτορα Πινοσέτ εξακολουθεί να ισχύει ακόμα και σήμερα στη Χιλή. Διαδηλωτές στο Σαντιάγκο κρατούν μονταρισμένη φωτογραφία του Προέδρου Πινιέρα και του αιμοσταγούς δικτάτορα

 

Γεννήθηκα το 1990, στο Σαντιάγκο. Η μητέρα μου κρατάει ακόμα ένα περιοδικό της εποχής, που δείχνει τον Πατρίσιο Αϊλουίν χαμογελαστό, τον πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο μετά από την τρομερή δικτατορία του Aουγκούστο Πινοσέτ. Παιδί της προνομιούχου τάξης της πόλης μου, δεν ήξερα τίποτε γι’ αυτά. Δεν με απασχολούσε η πολιτική ζωή της Χιλής, εκτός όταν σκόνταφτα σ’ ένα άγαλμα του Πινοσέτ στο σπίτι ενός φίλου.

Στο πανεπιστήμιο, πρωτογνώρισα την ιστορία της χώρας μου: 3.200 νεκροί, 38.000 βασανισμένοι και ποιος ξέρει πόσοι εξαφανισμένοι (1). Συμμετείχα στο φοιτητικό κίνημα, είδα τις μεγάλες εθνικές συμφωνίες που υπογράφηκαν από την αριστερά και τη δεξιά για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και μπόρεσα να διαβάσω ανάμεσα από τις γραμμές: στη Χιλή δεν υπάρχουν δικαιώματα επειδή το Σύνταγμα του Πινοσέτ, ακόμα εν ισχύει, περιέχει καταναγκασμούς και όχι ελευθερίες. Είδα να προελαύνουν υπουργοί, στρατηγοί και δήμαρχοι που ασκούσαν εξουσία στα χρόνια του αιματηρού δικτάτορα. Είδα τους στρατιωτικούς να δείχνουν το οπλοστάσιό τους χρόνο με το χρόνο. Και είδα τον φόβο στα μάτια των συγγενών μου όταν ασχολήθηκα με πολιτικές δραστηριότητες.

Το νερό στη Χιλή ανήκει σε ιδιώτες, όπως η εκπαίδευση, η υγεία, οι συντάξεις, οι μεταφορές, οι φυλακές και ένας μακρύς κατάλογος “κρατικών υπηρεσιών”. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μου δεν είναι κάτι καινούριο. Η δημοκρατία στη Χιλή ήταν αδύναμη και άνιση στο έπακρο. Οι κοινωνικές πληγές και οι διαιρέσεις παρέμειναν σε αυτή τη χώρα, όπου το ήμισυ του πληθυσμού κερδίζει λιγότερα από 500 ευρώ το μήνα ενώ το πλουσιότερο 0,01% παίρνει 716.620 ευρώ (2).

Από τη μια, οι κυβερνήσεις πυροβολούσαν τους ανθρώπους Mαπούτσε (όπως στις 14 Νοεμβρίου 2018, τον αγρότη Καμίλο Κατριλάνκα, που σκοτώθηκε με μια σφαίρα στην πλάτη από την αστυνομία), τεμάχιζαν τα εθνικά πάρκα προς όφελος των εταιρειών και αρνούνταν τα λαϊκά αιτήματα (3). Μιλούσαν για τους ανθρώπους ως “ξυπόλητους”, “τρομοκράτες”, ζητιάνους, ενώ συγχωρούσαν και προστάτευαν τους δήμιους της δικτατορίας (4).

Από την άλλη, ο λαός χρειάστηκε είκοσι εννέα χρόνια για να στηθεί στα πόδια του, να βρει τον εαυτό του, να ανασυστήσει τα συνδικάτα και τις συνελεύσεις τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα ισχυρό δεσμό μεταξύ των κινήσεων των φοιτητών, των ανθρακωρύχων, των λιμενεργατών, των μεταφορών, της υγειονομικών ή των εκπαιδευτικών και των διαφόρων κοινωνικών και πολιτιστικών οργανώσεων.

Υπό το πρίσμα αυτής της ιστορίας, δεν μπορούμε να παραμείνουμε τυφλοί στον πόνο που διατρέχει τη χώρα μου. Η πληγή, που πιστεύαμε ότι ήταν στη φάση της θεραπείας, επέστρεψε στην ωμή σάρκα στις 19 Οκτωβρίου. Ο στρατός κατεβαίνει  και πάλι στις περισσότερο ή λιγότερο εύπορες συνοικίες και πυροβολεί με πραγματικές σφαίρες. Οι αστυνομικοί σταθμοί είναι γεμάτοι με ανθρώπους που δέρνονται, απειλούνται με θάνατο, δέχονται σεξουαλική επίθεση και βασανίζονται.

Βεβαίως, υπάρχουν πυρκαγιές και λεηλασίες, αλλά τα βίντεο δείχνουν επίσης ότι οι “δυνάμεις της τάξης” αφήνουν να γίνουν. Γνωρίζουμε την αλληλουχία. Τις ελλείψεις και την τρομοκρατία διαδέχεται ο αυταρχισμός και ο θάνατος.

Στους δρόμους, διαβάζουμε: «Μας τα πήραν όλα, ακόμα και το φόβο», και αυτή η εκμετάλλευση έχει γίνει αφόρητη. Οι άνθρωποι προτιμούν να ζουν σε μια ειρηνική χώρα, να ζουν και όχι να επιβιώσουν, αλλά για τους πολλούς το χάος είναι καλύτερο από το status quo. Ο Πρόεδρος Πινιέρα δήλωσε: «Βρισκόμαστε σε πόλεμο με έναν ισχυρό εχθρό, αμείλικτο, που δεν σέβεται τίποτα και κανέναν και είναι σε θέση να χρησιμοποιεί απεριόριστη βία, ακόμα και όταν συνεπάγεται την απώλεια ανθρώπινων ζωών, με μοναδικό στόχο να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη δυνατή βλάβη». Αναγνώρισαν τους νεκρούς μας, αλλά δεν τους έκλαψαν.

Ο κατάλογος των νεκρών θα συνεχίσει να αυξάνεται, τα παραδοσιακά εθνικά ΜΜΕ θα αρνηθούν τα αιτήματά μας και θα πουν ότι είμαστε βίαιοι, στους δρόμους μας θα συναντούμε ακόμα σταυρωμένους ανθρώπους, όπως συνέβη με τους κρατούμενους στο αστυνομικό τμήμα στο Πενιανολέν [ αναφέρεται από το Εθνικό Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων] και το αίμα θα ρέει και πάλι στην ιστορία μας. Αλλά ποιος είναι “ο ισχυρός εχθρός“; Σε ποιον ανήκουν οι νεκροί και ποιος έχει τα χέρια του κόκκινα;

(1) Σύμφωνα με τις εκθέσεις Rettig και Valech. Ωστόσο, ο Σύνδεσμος Οικογενειών των Εξαφανισμένων Κρατουμένων εκτιμά σε 100.000 τα θύματα.

(2) Fundación Sol, 2017.

3) Τον Φεβρουάριο, ο Πινιέρα μείωσε το εθνικό πάρκο της Παταγονίας κατά 5.000 εκτάρια [50.000 στρέμματα], προς όφελος της αυστραλιανής μεταλλευτικής εταιρείας Equus Mining. Και τον Ιούλιο του 2018, 36 εκτάρια του Εθνικού Πάρκου Siete Tazas παραχωρήθηκαν στην τουριστική επιχείρηση Valdokko.

(4) Τον Ιούνιο, Jacqueline Van Rysselberghe, πρόεδρος του UDI, σχετικά με τη  μείωση του κοινοβουλευτικού μισθού: «Ο οποιοσδήποτε ξυπόλητος αισθάνεται ότι έχει το δικαίωμα να προσβάλει όσους εργάζονται στη δημόσια διοίκηση “. Τα συνδικάτα συγκρίνονται με τρομοκράτες και ο πρώην υπουργός Παιδείας Βαρέλα δήλωσε: «Κάθε μέρα λαμβάνω καταγγελίες από άτομα που θέλουν το υπουργείο να επισκευάσει τη διαρροή νερού από στην οροφή ενός Λυκείου […] και αναρωτιέμαι γιατί δεν εκδίδουν λαχεία. ”

*Πολιτική ακτιβίστρια, δημοσιογράφος χιλιανής καταγωγής, που κατοικεί σήμερα στη Γαλλία.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.liberation.fr/debats/2019/10/29/chili-de-l-amour-et-de-la-rage_1760437?refresh=219199

Saad Hariri, généreux avec un mannequin, pas avec ses employés

0

 L’ex-Premier ministre libanais aurait versé 16 millions de dollars de cadeaux à une femme. L’équivalent de ce qu’il doit aux salariés français de son groupe.

The ‘deep state’ AKA the steady state strikes back: This week in impeachment

0

This week began with U.S. special forces killing the ISIS leader Abu Bakr al-Baghdadi, and ended with a formal, party line vote in the House of Representatives to begin public impeachment proceedings. The road to both events involved the so-called “deep state.”

The infamous ISIS leader was killed during a daring raid based on intelligence provided by the very Kurdish forces President Trump had turned on two weeks before when he announced American troops were withdrawing from Northern Syria. The special forces operators were not Trump family members, they were not Trump political appointees, they were members of the military—part of the permanent government and members of a class of people Trump has repeatedly attacked as belonging to the “deep state.”

As the week wore on, more career diplomats and professionals defied White House orders and testified before the House Intelligence committee, adding fuel to the allegation that President Trump had violated the law by conditioning aid to Ukraine on help with investigations into his political opponents. The most damaging testimony came from Lt. Colonel Alexander Vindman, a career military officer, combat veteran, and Purple Heart recipient who was serving as the top Ukraine expert on the National Security Council. Vindman testified that the transcript of the now famous call between Trump and Zelensky was not full and accurate but rather had been edited to cover up the quid pro quo at the heart of the debate.

None of the actors involved serve at the pleasure of the president. They are members of the permanent government sworn to carry out the law. So, what exactly is the “deep state?” Is it a conspiracy by bureaucrats to thwart President Trump, as the White House argues, or is it the actions of bureaucrats pledged not to one president but to the impartial rule of law?

The term “deep state” has its origins in Turkey. According to the historian Ryan Gingeras, “The concept of the deep state is used to explain why and how agents employed by the state execute policies that directly contravene the letter and spirit of the law.” In the Trump administration however, the term has confused the “spirit of the law” with the personage of the president. Beginning with the Trump’s January 27, 2017 executive order attempting to ban immigrants from certain Muslim countries, the Trump White House has repeatedly butted heads with the bureaucrats in Washington. It took several attempts and defeats in the court for Trump to finally get his executive order. Rather than convincing the White House that they should consult the experts in the government, this first run-in with the bureaucracy seems to have convinced Trump and his former counselor Steve Bannon that the deep state was out to get them.

Ever since then, the deep state has been a constant in the Trump lexicon and a constant in the right-wing press, reviled when it produces evidence of Russian interference in the 2016 election but quietly accepted when it produces favorable unemployment statistics. As his term has worn on Trump has decided that a centerpiece of his legacy will be “the destruction  of the deep state.”

Trump’s hostility to the bureaucracy is unusual to say the least. He is not the first and he won’t be the last president to be frustrated by the bureaucracy. I know, I had first-hand experience. As a senior White House aide in the Clinton administration I was working on reform of government. Every week I confronted something that couldn’t be done because of a law or a regulation. But Vice President Al Gore, who was in charge of this initiative, did not call the bureaucrats traitors or Republican sympathizers, he simply went about the business of seeing if we could change the law or the regulation. Some we did, some we didn’t. That is the experience of most presidencies—Democrats or Republicans—with the bureaucracy. It often feels like the whole rest of the government exists to say “NO.” But that’s because we are a government of laws, not a government of men and women.

The impeachment vote this week will open up a new phase of the impeachment inquiry—one that will clarify the role of the deep state. Rather than arguing about process, supporters of the president will have to confront the allegations of the career officials. Did the president act according to the law or didn’t he? Acting according to the “letter and spirit” of the law is what differentiates a sinister, out-of-control, “deep state” from a bureaucracy that governs according to laws rather than men.

Think of it this way. Suppose President Trump decided to pay a spontaneous visit to the Agriculture Department. There would be plenty of excitement and plenty of selfies. Suppose on that visit he said that he thought dairy price supports were a bad idea and should be stopped—immediately. What would the assembled bureaucrats do? Some courageous person would probably tell him that he would need to first change 7 U.S.C. 1431 before they could do that. And some people would no doubt start working on language to get rid of the law. What they would not do is stop processing payments to dairy farmers. Granted, in foreign policy the president has greater leeway, as Trump’s abrupt and ill-thought-out order to pull troops out of Syria illustrates. But adherence to law, rather than adherence to presidential whim, has been the defining characteristic of the United States and all other mature democracies.

In the weeks to come, the argument about the deep state will most likely move to the back burner if and when former Trump appointees begin to testify. Charles Kupperman, former deputy to National Security advisor John Bolton, has asked the courts to intervene on whether or not he has to answer a congressional subpoena. And expect John Bolton to wait for a congressional subpoena and perhaps do the same. In mid-November an anonymous writer will publish a book called A Warning. This is the same person who, in September of 2018 published a shocking op-ed in the New York Times about Trump’s “…half-baked, ill-informed and occasionally reckless decisions that have to be walked back.” He or she went on to say, “This isn’t the work of the so-called deep state. It’s the work of the steady state.”

Adherence to law is what differentiates the deep state from the steady state. We should deep six the deep state.

Θέλει η Ουάσιγκτον μία ελληνοτουρκική σύρραξη;

0

Του ΚΩΣΤΑ ΓΡΙΒΑ
Οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν μια σύγκρουση με την Τουρκία. Έχουν επιλέξει μια “αναγκαστική φιλία” με αυτήν, έτσι ώστε να τη διατηρήσουν, έστω και στα χαρτιά, στη δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας. Άρα, πολύ δύσκολα μπορούμε να περιμένουμε κάποιας μορφής στήριξη από την Ουάσιγκτον έναντι της ολοένα και εντεινόμενης τουρκικής επιθετικότητας. Υπάρχει, ωστόσο, και ένα άλλο σενάριο.

Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι δεν είναι έτσι, ότι οι ΗΠΑ θα καταλήξουν στο συμπέρασμα πως δεν πάει άλλο με την Τουρκία και θα επιδιώξουν να την εξοβελίσουν από τη ΝΑΤΟϊκή δομή. Ένας από τους λόγους που θα μπορούσαν να ωθήσουν την Ουάσιγκτον προς αυτήν την επιλογή είναι το ότι –εξαιτίας της στενής σχέσης με τη Ρωσία– η Τουρκία θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν άμμος στα γρανάζια του μηχανισμού συλλογικής άμυνας της Ατλαντικής Συμμαχίας σε περίπτωση κάποιας ρωσικής ενέργειας στη Βαλτική.
Ιδιαίτερα δε αν η Μόσχα εφάρμοζε μεθοδολογίες υβριδικού πολέμου, που θα κινούνται κάτω από το “κατώφλι του πολέμου”, η επαμφοτερίζουσα Τουρκία θα μπορούσε να καθυστερήσει τη διαδικασία αντίδρασης. Μία τέτοια καθυστέρηση θα πρόσφερε στους Ρώσους τον χρόνο και το απαιτούμενο παράθυρο ευκαιρίας, ώστε να πετύχουν τετελεσμένο και να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση.
Η αμερικανική ενεργειακή στρατηγική
Η αδρανοποίηση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες εκτάσεις νοτίως της Μεγαλονήσου, που προσπαθεί να επιτύχει η Άγκυρα, απειλεί να μεταμορφώσει ριζικά την ενεργειακή αρχιτεκτονική στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό στρέφεται ενάντια στους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Συγκεκριμένα, τα ενοποιημένα κοιτάσματα Ισραήλ, Αιγύπτου, Κυπριακής Δημοκρατίας και Ελλάδας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια σημαντική ενεργειακή δεξαμενή που θα τροφοδοτούσε την Ευρώπη, μειώνοντας την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Σε αυτήν την περίπτωση η Ανατολική Μεσόγειος θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ενδιάμεσο ενεργειακό χώρο μεταξύ Ρωσίας και Μέσης Ανατολής. Θα ενίσχυε δραστικά την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, θα περιόριζε τον ρόλο της Ρωσίας και θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση της ανερχόμενης Κίνας. Όμως, η τουρκική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο απειλεί να καταστρέψει αυτήν την προοπτική. Δεδομένης, μάλιστα, της σημερινής σχέσης Άγκυρας-Μόσχας, η Ρωσία θα επιτύχει έμμεσο πλην αποφασιστικό έλεγχο των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, ανατρέποντας τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Έτσι, η εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία θα αυξηθεί αντί να μειωθεί.
Επιπλέον, δεδομένων και των στενών σχέσεων Ιράν-Ρωσίας, θα διαμορφωθεί ένας ενιαίος ενεργειακός χώρος με τρία κέντρα (Μόσχα, Άγκυρα, Τεχεράνη) που θα απειλεί με ενεργειακό στραγγαλισμό την Ευρώπη και συνακόλουθα θα υπονομεύει την αμερικανική στρατηγική. Ακόμη, όμως, και με τη Ρωσία εκτός κάδρου, πολύ δύσκολα οι ΗΠΑ θα δέχονταν μια τόσο μεγάλη ενίσχυση του ρόλου και της ισχύος της απρόβλεπτης Τουρκίας. Κι αυτό, επειδή η Τουρκία θα μετατρεπόταν σε κλειδοκράτορα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Διώχνοντας την Τουρκία από το ΝΑΤΟ
Έτσι λοιπόν, μια Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ θα μπορούσε να καταστεί προτιμότερη από μια Τουρκία εντός ΝΑΤΟ. Η έξοδός της θα μπορούσε να δρομολογηθεί από ένα πολεμικό “ατύχημα” μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Σε αυτήν την περίπτωση, θα λύνονταν τα χέρια των Αμερικανών έναντι της Τουρκίας. Θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε ενέργειες στρατιωτικής πίεσης εναντίον της, ώστε να εξασφαλίσουν την επιθυμητή ενεργειακή αρχιτεκτονική στην περιοχή.
Επιπροσθέτως, η έξοδος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να επιτρέψει την είσοδο σε αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αυτήν την περίπτωση θα δημιουργούνταν ένας γεωπολιτικός διάδρομος στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα ξεκινούσε από την Ελλάδα, θα πέρναγε από την Κύπρο και θα κατέληγε στο Ισραήλ. Αυτό το γεωπολιτικό οικοδόμημα θα αποτελούσε ένα φράγμα έναντι της ρωσικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Θα απομόνωνε τη Συρία του Άσαντ και θα αποτελούσε βάση στήριξης για τους Κούρδους, εάν και όποτε η Δύση αποφάσιζε να διορθώσει την πολιτική του προέδρου Τραμπ. Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με ένα ακόντιο καρφωμένο στη Μέση Ανατολή, το σώμα του οποίου θα αποτελούνταν από την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ και η αιχμή του από τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία και το κουρδικό κρατικό μόρφωμα στο Ιράκ.
Επιπροσθέτως, μια παρόμοια εξέλιξη θα μπορούσε πιθανώς να ρυμουλκήσει την Αίγυπτο προς μια φιλοδυτική στρατηγική, απομακρύνοντάς την από την επαμφοτερίζουσα κατάστασή που είναι σήμερα. Μια Αίγυπτος πακτωμένη πάνω στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική θα ήταν μάλλον προτιμότερη επιλογή για την Ουάσιγκτον από ό,τι μια ασαφής Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ. Βέβαια, εδώ μπορεί να προκύψει η αντίρρηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα προέκυπτε μια ισχυρή ρωσοτουρκική συμμαχία.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν είναι σίγουρο ότι θα συμβεί. Μεγάλο μέρος της πολυτιμότητας της Τουρκίας για τη ρωσική στρατηγική είναι το γεγονός ότι αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ. Επίσης, η επιλογή της “φιλίας” με την Άγκυρα μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού Su-24, σε σημαντικό βαθμό επιλέχθηκε από τη Μόσχα ως ένα είδος “έμμεσης στρατηγικής”. Κι αυτό, επειδή δεν μπορούσε να τα βάλει με ένα μέλος του ΝΑΤΟ για να μην προκαλέσει την αντίδραση ολόκληρης της Συμμαχίας. Όμως, με μια Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ παρόμοιοι φόβοι δεν υπάρχουν.
Έτσι, με μια μοναχική Τουρκία, η οποία θα είναι λιγότερο πολύτιμη για τη Ρωσία από ό,τι είναι σήμερα, τα διαχρονικά ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο χωρών πιθανώς να έρχονταν ξανά στην επιφάνεια. Ενδεχομένως και να οδηγούσαν την εύθραυστη ρωσοτουρκική συμμαχία σε κρίση, εξυπηρετώντας περαιτέρω την αμερικανική στρατηγική.
Θερμό επεισόδιο ή ελληνοτουρκική σύρραξη
Βέβαια, όλα τα παραπάνω είναι σενάρια. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι μια πιθανότητα που δεν στερείται λογικής και θα πρέπει να εξεταστεί. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι να μην θεωρήσουμε ότι παρόμοιο σενάριο θα ήταν μια εξέλιξη χωρίς κινδύνους για την Ελλάδα. Μεταξύ των άλλων, αν οι ΗΠΑ ερωτοτροπούν με παρόμοιες σκέψεις, τότε δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου σίγουροι ότι θα σπεύσουν να λειτουργήσουν πυροσβεστικά για τον τερματισμό πιθανής σύγκρουσης μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, όπως θεωρούμε ότι θα πράξουν σήμερα για να διαφυλάξουν τη συνοχή του ΝΑΤΟ.
Αντιθέτως, αν στόχος τους είναι η καταστροφή της υπάρχουσας δομής της Συμμαχίας, ώστε να την επαναδημιουργήσουν όπως επιθυμούν, τότε πιθανώς δεν θα αρκεί ένα σύντομο θερμό επεισόδιο μεταξύ των δύο χωρών. Μπορεί να βολεύει την Ουάσιγκτον μια πολεμική σύγκρουση που “δεν θα αφήσει άλλη επιλογή” στις ΗΠΑ από το να θέσουν “προσωρινά” εκτός ΝΑΤΟ την Τουρκία, ίσως και την Ελλάδα.
Με το τέλος, βέβαια, της σύγκρουσης θα καλωσορίσουν εκ νέου στη Συμμαχία μια βαριά πληγωμένη Ελλάδα και πιθανώς και την Κύπρο και θα κρατήσουν έξω την Τουρκία. Πιθανώς, μάλιστα, μια βαριά πληγωμένη Ελλάδα να είναι περισσότερο χειραγωγήσιμη από τις ΗΠΑ, όταν μάλιστα αυτές θα έχουν πλέον μετατραπεί σε “αντιτουρκική” δύναμη.
Σε κάθε περίπτωση, όπως ο γράφων έχει αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress, η Ελλάδα θα πρέπει να ωριμάσει γεωπολιτικά. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να πάψει να θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργεί ως απόφυση ισχυρότερων δυνάμεων που θα παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό της. Στον εξαιρετικά ρευστό κόσμο που διαμορφώνεται σήμερα δεν υπάρχουν βεβαιότητες και θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά καχύποπτοι. Ακόμη και “αντιτουρκικά” σενάρια, σαν αυτό που περιγράψαμε πιο πάνω, μπορεί να συνεπάγονται μεγάλα δεινά για την πατρίδα μας. Θα πρέπει, λοιπόν, να λειτουργούμε αυτόνομα χωρίς να θεωρούμε δεδομένη τη συμπεριφορά και την στρατηγική κανενός.
ΠΗΓΗ: slpress.gr
http://infognomonpolitics.blogspot.com

Κέρδη και ζημιές της Τουρκίας από την επιχείρηση στη Συρία

0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Τα κέρδη που αποκόμισε η Τουρκία από την επιχείρηση στη Συρία είναι ένα θέμα το οποίο έχει καλυφθεί σε έναν βαθμό με διάφορα άρθρα στην Ελλάδα και θα αποτελέσει αντικείμενο του άρθρου μας της Κυριακής.

Όμως δεν είδαμε να γράφονται και πολλά για τις ζημιές που έχει η Τουρκία από αυτήν την επιχείρηση.

Επειδή τα ζητήματα αυτά έχουν τις ιδιαιτερότητές τους, και για να έχουμε μια εικόνα για το πώς τα «βλέπει» ένας έγκριτος Τούρκος αρθρογράφος, αποφασίσαμε να μεταφράσουμε άρθρο του Ιλχάν Ταμίρ, ο οποίος για πάνω από δέκα χρόνια παρακολουθεί τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις με κέντρο την Ουάσινγκτον, με δημοσιεύσεις σε έγκριτα ΜΜΕ, όπως το Christian Science Monitor, το BBC Türkçe και η Δεξαμενή Σκέψης Carnegie, ενώ υπήρξε αντιπρόσωπος και αρθρογράφος της Hürriyet Daily News την περίοδο 2009-2014.

Τα παραπάνω αναφέρονται για να έχουμε και το κατάλληλο «φίλτρο» στην ανάλυσή μας, ενώ μελετάμε το άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον ιστοχώρο Ahval Türkçe στις 28/10. Την Κυριακή επανερχόμαστε στο θέμα, με τα κέρδη της Τουρκίας από την επιχείρηση «Πηγή Αίματος» και όχι ειρήνης, φυσικά.

Οι επτά μεγάλες ήττες του Ερντογάν λόγω της επιχείρησης στη Συρία
(Του İlhan Tanır)

Η κυβέρνηση Ερντογάν, έστω και αν ήθελε περισσότερα, κατάφερε να καταλάβει και να θέσει υπό τον έλεγχό της μια περιοχή 120 τχλμ ανατολικά του Ευφράτη. Οι δυνάμεις που στηρίζονται από την Τουρκία ύψωσαν τις σημαίες τους στην Τελ Αμπγιάντ / Γκίρε Σπι και την Ρας αλ Αΐν / Σερεκάνιγιε. Όμως παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ξεκάθαρο εάν η Τουρκία έχει κερδίσει κάτι σε διεθνές επίπεδο.

Μετά την επιχείρηση, τα πακέτα των κυρώσεων ξεπέρασαν το προστατευτικό φράγμα που είχε στηθεί στην Ουάσινγκτον υπέρ της Τουρκίας. Όσον και αν ο Ερντογάν κατάφερε να δημιουργήσει ρήγμα στην αντιπολίτευση και να ξεπεράσει το εμπόδιο Κιλιτσντάρογλου-Ιμάμογλου στο εσωτερικό, τα πράγματα στο εξωτερικό πήραν ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση, αφού εκεί ο Ερντογάν μετρά επτά μεγάλες απώλειες:

  • Halkbank: Όσο κι αν η υπόθεση του κατηγορητηρίου της Halkbank, μετά από προσπάθειες του Τραμπ, κρατιόταν στο ράφι, με βάση ορισμένους ειδικούς, η πίεση που ασκήθηκε μετά την επιχείρηση στη Συρία κατέστησε αναπότρεπτη τη δημοσίευσή του. Κατόπιν αυτού, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για την εξέλιξη της υπόθεσης στην δίκη που θα αρχίσει στις 5 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Έστω και αν δεν αποφασιστεί η εξέταση της υπόθεσης, είναι πολύ πιθανό να επιβληθούν κυρώσεις [σ.τ.μ.: σε φυσικά πρόσωπα και στο τραπεζικό σύστημα της Τουρκίας]. Εκτός αυτού, υπάρχει και το θέμα της προβληματικής εμπλοκής του Τζουλιάνι στην υπόθεση, δικηγόρου του Τραμπ, που είναι κι αυτό ένα σοβαρό ζήτημα. Αν αποδειχτεί εμπλοκή του Τζουλιάνι στις σχέσεις του Τραμπ με την Άγκυρα, αν αποδειχτεί ότι ο Τζουλιάνι ήταν λομπίστας της τουρκικής κυβέρνησης, τότε θα μπουν στο μικροσκόπιο όλες οι αποφάσεις που έλαβε ο Τραμπ με την Τουρκία, μια κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην εκδίωξη του Τραμπ από την προεδρία.
  • Πακέτα κυρώσεων: Μπορεί η Τουρκία να εισέβαλε στη Συρία, όμως αυτό πυροδότησε τις εξελίξεις στο Κογκρέσο, με αποτέλεσμα να προετοιμαστούν 3-4 νέα διαφορετικά πακέτα κυρώσεων εναντίον της. Επίσης, πυροδότησε την έναρξη διαδικασίας ψήφισης του νομοσχεδίου που αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ένα ψήφισμα που αν και δεν είναι δεσμευτικό, έχει τεράστια συμβολική σημασία. Ήδη είναι κοντά στην έγκριση το σχέδιο νόμου Engel-McCaul, ενώ δύο ακόμα πακέτα κυρώσεων είναι σε διαδικασία διαβούλευσης στη Γερουσία [σ.τ.μ.: Στις 29/10 εγκρίθηκε πακέτο κυρώσεων στη Βουλή των Αντιπροσώπων με 403 ψήφους υπέρ και 16 κατά, που προβλέπει έλεγχο της περιουσιακής κατάστασης του Ερντογάν και της οικογένειάς του].
  • Νομοσχέδιο Αναγνώρισης Γενοκτονίας των Αρμενίων: Το νομοσχέδιο που έρχεται στο προσκήνιο σχεδόν κάθε χρόνο, χωρίς να μπαίνει σε διαδικασία ψηφοφορίας, φέτος θεωρείται εξαιρετικά πιθανόν να ψηφιστεί. Αν δεν προβεί σε κάποια σκληρή, δραματική και απειλητική ανακοίνωση ο Τραμπ την τελευταία στιγμή, το νομοσχέδιο θα τεθεί σε ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Σε περίπτωση που το νομοσχέδιο αυτό ψηφιστεί, πάρα τον διπλωματικό πόλεμο που έχει αρχίσει η Τουρκία στην Ουάσινγκτον για να αποτρέψει κάτι τέτοιο, αυτό θα αποτελέσει ήττα της τουρκικής διπλωματίας, που οφείλεται στην επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία [σ.τ.μ.: Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε με διακομματική συναίνεση τις 29/10, με 405 ψήφους υπέρ έναντι 11 κατά].
  • Δημόσιες σχέσεις στον στρατηγό των Κούρδων Μαζλούμ Κομπάνι: Ένα άλλο αποτέλεσμα της επιχείρησης ανατολικά του Ευφράτη, είναι ευκαιρία προβολής στη διεθνή κοινή γνώμη του στρατηγού των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας Μαζλούμ Κομπάνι (Ferhat Abdi Şahin), ο οποίος καταζητείται από την Τουρκία με «ερυθρό δελτίο». Ενώ ο Μαζλούμ έχει προσκληθεί στις ΗΠΑ από τον ίδιο τον Τραμπ, το Κογκρέσο ζήτησε από το υπουργείο Εξωτερικών την επιτάχυνση της έκδοσης θεώρησης εισόδου στον στρατηγό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είδαμε βίντεο στο οποίο ο στρατηγός Μαζλούμ συμμετείχε σε τηλεδιάσκεψη με τον υπουργό Άμυνας της Ρωσίας. Με τη δημοσιοποίηση αυτής της συνομιλίας, η Ρωσία, που ούτως ή άλλως δεν αναγνωρίζει το ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση, αποδέχτηκε το διεθνή ρόλο του Μαζλούμ. Η διεθνής προβολή και η πρόσκληση του στρατηγού στην Ουάσινγκτον έχει δημιουργήσει σοβαρούς τριγμούς την Άγκυρα και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το θόρυβο που θα ξεσπάσει όταν επισκεφθεί την πρωτεύουσα των ΗΠΑ.
  • Μεγάλη ήττα στα ΜΜΕ: Οι σχέσεις του ΑΚΡ και του Ερντογάν με τα ΜΜΕ των ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα δεν ήταν καλές, όμως μετά την επιχείρηση η Τουρκία κατηγορείται για σφαγές, χρήση χημικών όπλων, και ως δολοφόνος των ηρωικών συμμάχων των ΗΠΑ, που νίκησαν τον ISIS και τους τζιχαντιστές.
  • Έγινε δύσκολο το ταξίδι του Ερντογάν στις ΗΠΑ στις 13 Νοεμβρίου: Όλα τα παραπάνω αύξησαν το βαθμό δυσκολίας της επίσκεψης Ερντογάν στην Ουάσινγκτον, που ούτως ή άλλως θα γινόταν σε προβληματικό περιβάλλον.
  • Αυξήθηκε η «ορατότητα» της Βουλής της Δημοκρατικής Συρίας: Η συμπρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Βουλής της Δημοκρατικής Συρίας, δηλαδή η συμπρωθυπουργός της κυβέρνησης της Ροζάβας, Ιλχάμ Αχμέντ, με μια ξαφνική απόφαση προσκλήθηκε και πάλι και επισκέφθηκε τις ΗΠΑ, αντί του Μαζλούμ Κομπάνι, και συμμετείχε ως ομιλήτρια στο Κογκρέσο, ενώ έκανε και υψηλού επιπέδου συνομιλίες στην Ουάσινγκτον. Ήταν κι αυτό ένα από τα απότοκα της επιχείρησης στη Συρία.

Τέλος, πόσο και πώς θα επηρεάσει το πλέγμα των σχέσεων που προαναφέρθηκαν η εκτέλεση του αρχηγού του Ισλαμικού Κράτους Εμπού Μπεκίρ αλ Μπαγκντάντι, είναι ακόμα νωρίς να το εκτιμήσουμε. Είναι πολύ νωρίς για να μάθουμε το βαθμό της συνεργασίας της τουρκικής κυβέρνησης με τις ΗΠΑ στην επιχείρηση εξόντωσής του, που σημειωτέον έγινε μόλις 5 χλμ από τα σύνορα της Τουρκίας.
____
Σημείωση: Το γεγονός ότι οι δύο κρίσιμες ψηφοφορίες για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και τις κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας και του Ερντογάν ψηφίστηκαν με διακομματική συναίνεση στις 29 Οκτωβρίου, ημέρα ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τυχαίο. Ειδικά η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, μπορεί να αμφισβητήσει ακόμα και την ίδια την Τουρκική Δημοκρατία.

pontos-news.gr

ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ

1

Η αμερικανική βουλή ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία το ψήφισμα αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, σώζοντας την τιμή της υπερδύναμης.
Το ψήφισμα, τώρα, βρίσκεται και στη γερουσία όπου οι Ρεπουμπλικανοί πλειοψηφούν.
Δεν αποκλείεται – χωρίς να είναι βέβαιον- και η Γερουσία να το εγκρίνει, σε μια διαπραγμάτευση του Τράμπ μαζί της να μην ψηφίσει την καθαίρεσή του.
Ανεξαρτήτως του τι θα κάνει η Γερουσία, η αναγνώριση της Αρμενικής γενοκτονίας απο τη Βουλή είναι ένα ηχηρό ράπισμα στην Τουρκία. Έχει τον τίτλο της χώρας γενοκτόνου, αναγνωρισμένο και απο τη Βουλή των ΗΠΑ.
Είναι ώρα των Ελλήνων Ποντίων να κινηθούν.
Να βάλουν στην άκρη οποιεσδήποτε διαφορές έχουν μεταξύ τους. Να ενώσουν όλες τις δυνάμεις τους, κυρίως, στις ΗΠΑ και στον ακαδημαϊκό χώρο, να αναζητήσουν έναν διεθνούς εμβέλειας επικεφαλής και να κινηθούν δραστήρια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τώρα που η εικόνα της Τουρκίας και του Ερντογάν είναι φθαρμένες.
Η κατάλληλη στιγμή έχει τη σημασία της.
Επι πλέον, να επιδιωχθεί η συμπαράσταση και της Αρμενίας και του Ισραήλ. Αλλά και να δραστηριοποιηθούν προσωπικότητες γνωστές στις ΗΠΑ. Το παράδειγμα της αρμενικής καταγωγής Κίμ Καρτνάσιαν είναι χαρακτηριστικό.

Πως θα αντιμετωπιστεί η Τουρκία;

1

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

«Η πείνα δεν έχει θρησκεία», δήλωσε ένας από τους χιλιάδες διαδηλωτές στο Λίβανο που εξεγέρθηκαν κατά της κυβέρνησής τους, όπως και στο Ιράκ. Είναι εντυπωσιακό να το ακούς από έναν μουσουλμάνο, έστω και στον κοσμικό Λίβανο.

Ο κόσμος έχει εξεγερθεί στις δύο αυτές χώρες και η πολιτική σημασία αυτής της εξέγερσης δεν αφορά, μόνο, τις κυβερνήσεις τους.  Κυρίως, αφορά το Ιράν.

Είναι αυτό που επέβαλε την πολιτική του και τους ανθρώπους του αλλά φαίνεται πως η ένοπλη επιτυχία δεν αρκεί. Χρειάζεται ένα αφήγημα για την επόμενη ημέρα και αυτό δεν μπορεί να είναι η επίκληση του Μωάμεθ και του Αλή. Αν δεν υπάρχει φαγητό στο τραπέζι, ακόμη και οι μουσουλμάνοι εξεγείρονται.

Το εντυπωσιακό με τις εξεγέρσεις σε Λίβανο και Ιράκ είναι ότι σιίτες διαδηλώνουν κατά σιιτικών κυβερνήσεων και πολιτοφυλακών που τους στηρίζουν.

Το εμπάργκο αλλά και τα πολεμικά μέτωπα, έχουν εξαντλήσει το Ιράν και το έχουν περιθωριοποιήσει.

Είναι ένα από τα αποτελέσματα της Αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, μιας καταστροφικής πολιτικής που διέλυσε την περιοχή. Όπου αναμείχθηκαν για να υλοποιήσουν το σχέδιό τους για την ευρύτερη Μέση Ανατολή έχουν αποτύχει.

Διέλυσαν το Ιράκ και τη Συρία, δημιούργησαν σοβαρό πρόβλημα που, ευτυχώς, απεσοβήθη στην Αίγυπτο, κατέστρεψαν τη Λιβύη, «πούλησαν» τους Κούρδους, περιθωριοποίησαν το Ιράν και μέσα από αυτήν την διάλυση της περιοχής επέτρεψαν την ανάδυση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης και την εξασθένιση, ακόμη, και του Ισραήλ.

Η γεωπολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό αλλά έχει σημασία ποιός θα το καλύψει. Αν επρόκειτο να το καλύψει μια δύναμη που θα επεδίωκε την δική της αλλά και ευρύτερη περιφερειακή ευημερία θα αποτελούσε μια ευκταία εξέλιξη. Αλλά, στην περίπτωση της αναθεωρητικής Τουρκίας που απολαμβάνει, ό,τι και αν κάνει, της υποστήριξης του Τράμπ (και των ΗΠΑ;) έχουμε να κάνουμε με μια άκρως αρνητική εξέλιξη.

Ο οθωμανισμός στην αρχή και ο τουρκισμός στη συνέχεια, είναι μια ιδεολογία που επεβλήθη στις μικρασιατικές λαότητες μετά την διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έχει βάρβαρα και επιθετικά χαρακτηριστικά. Έχει, μονίμως, κατακτητική αντίληψη που, στην περίπτωση του τουρκισμού, συνομολογήθηκε από τους ιθύνοντές του το 1920 με τον περίφημο «Εθνικό Όρκο», ο οποίος προβλέπει την ανακατάληψη των εδαφών που απώλεσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ένας αμερικανός πρόεδρος, σε πλήρη αναντιστοιχία με το λαό που κυβερνά, βοηθά στην υλοποίηση του τουρκικού Εθνικού Όρκου, έστω και αν δεν γνωρίζει τίποτε περί αυτού.

Η ανθρωπότητα έχει την ατυχία σε κυβερνάται, σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή της μετεξέλιξής της, από έναν άνθρωπο που αγνοεί παντελώς ιστορία, πολιτική, γεωγραφία. Ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα προσωπικά του συμφέροντα είτε οικονομικά είτε πολιτικά (επανεκλογή).

Η Τουρκία, ανεξαρτήτως ομάδας διακυβέρνησης, επιδιώκει και θα συνεχίσει να το κάνει, είτε να έχει άμεση επιρροή σε κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων (στην Κεντρική Ασία τα βρήκε σκούρα με την παρουσία και την επιρροή της Μόσχας) είτε να δορυφοριοποιήσει τις υπόλοιπες. Μηδέ της Ελλάδας εξαιρουμένης. Στην Κύπρο, δε, επιδιώκει τον απόλυτο έλεγχο ολόκληρου του νησιού.

Απέναντι σε μια τέτοια δύναμη δεν αρκεί η προβολή ήπιας ισχύος μέσω της συμμετοχής χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην πραγματικότητα, η Ε.Ε. για λόγους ακατανόητους, δεν προβάλλει ούτε ήπια ισχύ απέναντι στην Τουρκία. Η οικονομική εξάρτηση της Άγκυρας από την Ένωση είναι μεγάλη και, αν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες το ήθελαν, θα μπορούσαν να νουθετήσουν μια επιθετική και προκλητική Τουρκία. Τα επιμέρους συμφέροντα, όμως, υπερισχύουν των συμφερόντων της Ένωσης η οποία έχει μετατραπεί σε γερμανικό εξάρτημα.

Προκύπτει, λοιπόν, στα Βαλκάνια, και τη Μέση Ανατολή, ένα κενό ασφαλείας το οποίο θα μπορούσαν να καλύψουν σοβαρές, και όχι χυλώδεις, συνεργασίες των χωρών που νοιώθουν ότι απειλούνται από τον τουρκικό επεκτατισμό και την αμφισβήτηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου.

Ο ΝΑΤΟϊκός προσανατολισμός δημιουργεί μια ομιχλώδη αίσθηση ασφάλειας που δεν καλύπτει στρατιωτική απειλή από χώρα μέλος της Συμμαχίας σύμφωνα με την ερμηνεία Λούνς του γνωστού άρθρου5.

Στη μεταβατική φάση που περνά ο κόσμος μετά το 1989 και μέχρι να διαμορφωθεί μια νέα παγκόσμια ισορροπία δεν μπορεί να αποκλεισθεί άμεση στρατιωτική απειλή. Και στην περιοχή Βαλκανίων, Μέσης Ανατολής, η απειλή αυτή θα προέλθει από την Τουρκία.

Με τη συναίνεση, ή μη, των Ηνωμένων Πολιτειών θα πρέπει να δημιουργηθούν ευρύτερες κρατικές συνεργασίες που στην αρχή θα προβάλλουν ήπια ισχύ αλλά δεν θα αποκλείουν και τη σκληρή.

Στη Μέση Ανατολή αυτές οι συνεργασίες θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Λίβανο, ακόμη και τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στα Βαλκάνια αρχικός πυρήνας της θα μπορούσαν να είναι η Ελλάδα, η Σερβία και η Βουλγαρία. Φυσικά, η συνεργασία θα είναι ανοικτή και στις άλλες βαλκανικές χώρες.

Ο αποκλεισμός της Τουρκίας από αυτές τις συνεργασίες θα είναι ένα πρώτο μήνυμα στην Άγκυρα ότι περιθωριοποιείται σε μια μεγάλη περιοχή. Αν δεν εγκαταλείψει την προκλητική της συμπεριφορά, οι χώρες θα μπορούσαν να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός περιφερειακού αμυντικού συμφώνου.

Η Τουρκία αποτελεί υπαρκτό κίνδυνο στην περιοχή.  Αν δεν υπάρξει πρωτοβουλία για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος θα γίνει άκρως απειλητικός.

Η Άγκυρα έχει ενοχλήσει πολλούς. Μπορεί, προς το παρόν, να έχει ως αιματηρό σύμμαχο τη Ρωσία αλλά τα συμφέροντα των δύο χωρών δεν θα συγκλίνουν σε βάθος χρόνου.

Το στρατηγικό της πλεονέκτημα ήταν ότι αποτελούσε προκεχωρημένο δυτικό φυλάκιο αλλά, πλέον, δεν θέλει να διαδραματίσει το ρόλο αυτό.

Το ερώτημα είναι ποιος θα πέσει στην Παγίδα του Θουκυδίδη; Η Τουρκία ή οι δυτικές δυνάμεις;

Πάνω στο υπαρκτό αυτό ερώτημα η Ελλάδα καλείται να διαμορφώσει μια νέα εξωτερική πολιτική.

 

Iraq Situation Report

0

Iraq Situation Report: October 29 – 31, 2019

By Brandon Wallace with Samantha Leathley


Street protests rooted in popular discontent and a harsh government response have embroiled Iraq in a crisis since early October 2019. The protesters – largely though not exclusively from Iraq’s Shi’a communities in Baghdad and southern Iraq – are airing growing frustrations over the Iraqi government’s failure to enact reforms and deliver basic services, a lack of economic opportunities, and the Iranian regime’s deepening control over the Iraqi state.

The Institute for the Study of War (ISW) is assessing the ongoing unrest and its effects on political-security dynamics in Iraq. The Iraq Situation Report (SITREP) series summarizes key events and likely developments to come. This SITREP update covers the period October 29 – 31, 2019. 

Key Takeaway: Iran intervened to prevent Iraqi Prime Minister Adel Abdul Mehdi from resigning or being voted out. Iran’s Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC) Quds Force Commander, Qassem Soleimani, instructed Iranian proxy leaders to support Mehdi during a meeting in Baghdad on October 30. Soleimani’s meeting followed a new effort by nationalist Iraqi Shi’a cleric Muqtada al-Sadr and Iranian proxy leader Hadi al-Ameri to dismiss Mehdi via a no-confidence vote in the Iraqi Parliament. Sadr is unlikely to reach the necessary threshold for dismissing Mehdi (165 votes) without Ameri.

Posted by Institute for the Study of War at 6:01 PM 

Iraq Situation Report: October 25 – 28, 2019


Street protests rooted in popular discontent and a harsh government response have embroiled Iraq in a crisis since early October 2019. The protesters – largely though not exclusively from Iraq’s Shi’a communities in Baghdad and southern Iraq – are airing growing frustrations over the Iraqi government’s failure to enact reforms and deliver basic services, a lack of economic opportunities, and the Iranian regime’s deepening control over the Iraqi state.

The Institute for the Study of War (ISW) is assessing the ongoing unrest and its effects on political-security dynamics in Iraq. The Iraq Situation Report (SITREP) series summarizes key events and likely developments to come. This SITREP update covers the period October 25 – 28, 2019. 

Key Takeaway: Mass protests resumed in Baghdad and southern Iraq on October 25 and continued to grow in scale despite government concessions. Nationalist Shi’a cleric Muqtada al Sadr warned that a civil war may occur if Iraqi Prime Minster Adel Abdel Mehdi does not resign. Sadr’s political party then submitted a request to Iraqi President Barham Saleh to hold a vote of no-confidence in the Iraqi parliament to dismiss Mehdi.

Click on the image to enlarge the map.
 


Revolt against Iran’s ‘System’ in Iraq and Lebanon

0

Turkish religious diplomacy raises tensions with Bulgaria

0

Turkey has made headlines with aggressive military actions in Syria this month, but for more than a decade the ruling Islamist party has focused on softer means to expand its influence in its Balkan neighbours, often relying on diplomacy through religion.

This meant efforts to gain influence over the region’s Muslim minorities by the state Directorate of Religious Affairs, or Diyanet. But while projects to fund religious institutes and restore historic buildings were initially welcome, countries like Bulgaria have come to see Turkey’s influence as malign and are looking for a way to reduce it.

Bulgaria’s highest circulation newspaper, Trud, reported in 2012 that Turkey had set aside $6 million for the construction of a mosque in the southern Bulgarian province of Kardzhali. The mosque was said at the time to be the most expensive construction project in that part of the country.

This and similar projects financing the largest mosques in Albania and Bulgaria puts Diyanet’s humanitarian foundation TDV and the Turkish Cooperation and Development Agency (TİKA) at the forefront of Turkey’s efforts to develop its influence in the Balkans, regional expert İştar Gözaydın told Voice of America last year.

Besides the new mosques built by TİKA and TDV, Turkey has also been involved in the restoration of historic landmarks including mosques, bridges and religious schools from the Ottoman era.

And Bulgaria has been the focus of some of the most intense interest from Ankara in recent years.

Bulgaria has proportionally the largest Muslim minority in Europe at 15 percent of its population of 7.5 million people. It was, alongside Greece, also the country that spent the longest period under Ottoman rule.

Turkey’s ruling Justice and Development Party (AKP) made a policy of strengthening relations with former Ottoman territories after coming to power in 2002, and the party presented itself as a moderate alternative to rising hardline interpretations of Islam such as Salafism. For a long time, this image gained the AKP a great deal of international support.

Balkans countries cooperated with Turkey’s Diyanet to create a bulwark against this fundamentalism, political scholar Ahmed Erdi Öztürk wrote in an article for the European Journal of Turkish Studies in 2018. Turkey’s status as a secular state also played an important role in this process.

This gained the Diyanet wide influence, signing agreements with Bulgaria, Albania, Macedonia, Azerbaijan, Kyrgyzstan, Uzbekistan and Turkmenistan.

These projects were part of a concerted effort after 2009 to develop Turkey’s status as a soft power, Eurasia analyst Eşref Yalınkılıçlı told the BBC in May.

The aim of these efforts was to spread internationally the identity the AKP government wished to construct within Turkey, while also promoting itself as a leader of the Islamic world, he said.

Much of the policy in the Balkans was established during Ahmet Davutoğlu’s 2009 to 2014 stint as foreign minister, and then when he served as prime minister until 2016, Yalınkılıçlı said. The Central Asian policy dates back to the 1990s, a period when Turkey attempted to expand its influence in the newly independent Turkic states.

But now, Turkey’s policies in the Balkans are provoking reactions both from the European Union and in the region.

French President Emmanuel Macron’s speech at the European Parliament in April, last year illustrated the EU’s fears: Macron said he did not want the Balkans to return to Russia and Turkey’s orbit.

For Kosovar Institute for Policy Research and Development founder and senior fellow Lulzim Peci, the Diyanet’s mosques in Kosovo are political institutions devised to spread Turkish President Recep Tayyip Erdoğan’s vision of Islam.

“In the case of Kosovo and Albania, the tens of millions of dollars invested in building mosques has to do with the symbol of Turkish supremacy and influence, not only religious, but also political,” Peci told U.S. scholar Alon Ben Meir last year.

This has raised Turkey’s profile among its Balkan neighbours and brought tangible benefits, as seen when the AKP survived a coup attempt in 2016. The next day, large crowds gathered in Macedonia, Bosnia, Albania and Kosovo to show Erdoğan their support.

“It clearly visualised the potential and mechanisms that Erdoğan has in the Balkans and the diaspora, on which he capitalises and uses whenever he wants,” Ben Meir quoted historian Xhemal Ahmeti as saying.

But it was not all smooth sailing for Erdoğan’s religious expansionism. Romanian Muslims were the first to come out in opposition of the Turkish president’s soft power moves, and reaction against the expense of a huge mosque planned for Bucharest led to the project being cancelled last year.

Turkey’s influence in Bulgaria runs far deeper: According to a protocol signed by the two countries in 1998, Turkey pays the wages of 600 imams in the country as well as a part of the expenses incurred by mosques and other religious institutions.

But the extent of Turkey’s ties to Bulgaria has also brought drawbacks for the country’s Turkish and Muslim minorities.

The Bulgarian nationalist Patriotic Front says Turkey is using Muslims to meddle in the country’s domestic affairs, and it launched legal action in 2016 to counter foreign interference.

Bulgarian Defence Minister Krasimir Karakachanov, a former leader of the Patriotic Front, specifically cited Turkey’s religious institutions in the lawsuit.

During the same year, Turkey’s attempts to mobilise Bulgarian Turks triggered a diplomatic crisis.

This had its roots in the removal of Lyutvi Mestan from his role leading the Movement for Rights and Freedoms, a party dominated by Turkish Bulgarians, in 2015. The party said Mestan’s stance had excessively favoured Ankara in its dispute with Moscow over a Russian jet downed by Turkish forces that year.

Then, in February 2016, Bulgaria declared the Turkish ambassador Uğur Emiroğlu persona non grata over what it called misconduct.

The Bulgarian press called Emiroğlu “an imam with a diplomatic passport,” and he was accused of collaborating with Mestan and frequently consulting local Turkish minority religious leaders.

After elections the next year, Bulgarian nationalist parties in the provisional government of 2017 moved to cancel the 1998 agreement with Turkey, leaving imams and their religious institutes mired in debt.

In an effort to set relations back on track, Erdoğan invited Bulgarian Prime Minister Boyko Borisov to attend the lavish opening ceremony of the restored Bulgarian St. Stephen’s Church in Istanbul last year.

Erdoğan spoke of his desire to continue funding restoration projects in Bulgaria.

Yet tensions continued to soar with Turkey’s attempts to fund Islamic institutions in the country coming to a head on March 27, when Turkish Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu stated in a speech that Turkey’s intervention had resulted in a new legal amendment to forgive the 4-million-euro debt owed by the Bulgarian Grand Mufti’s office.

The law did pass on March 28, but the Bulgarian Foreign Ministry was outraged by Çavuşoğlu’s intervention in domestic politics, and registered its anger in a note to Turkey’s embassy in Sofia.

Erdoğan, too, has made his share of references to Bulgaria – particularly to its Ottoman past – and this left Turkey in hot water last year, when he sent his greetings to his “oppressed brothers and sisters” in cities throughout Turkey’s neighbour.

“These cities may physically be in other countries borders, but they are each within our borders in spirit,” Erdoğan said, provoking yet another sharp reaction from Bulgaria’s Foreign Ministry.

© Ahval English

The views expressed in this column are the author’s and do not necessarily reflect those of Ahval.

AP-NORC poll: 61% say Trump doesn’t respect democratic norms

0

 House passes resolution on impeachment proceeding
WASHINGTON (AP) — A majority of Americans say President Donald Trump has little to no respect for America’s democratic institutions and traditions, according to a new poll from The Associated Press-NORC Center for Public Affairs Research.

The issue strikes at the heart of the House impeachment inquiry into Trump, which is focused in part on whether he used his office to seek a foreign government’s help for personal political gain. Sixty-one percent of Americans, including 26% of Republicans, say Trump lacks respect for democratic norms. Similar shares of Republicans are also critical of the president’s honesty and his discipline.

Yet the majority of Republicans — 85% — are supportive of Trump’s job in office. Overall, 42% of Americans approve of Trump’s handling of the job, in line with where he has been throughout his tenure. Just 7% of Democrats have a positive view of Trump as president.

Trump’s job approval rating and other markers in the survey underscore the deeply divisive nature of his presidency, with Republicans largely favoring his actions and Democrats overwhelmingly disapproving. As Trump eyes his reelection campaign, it suggests his path to victory will hinge on rallying higher turnout among his core supporters as opposed to persuading new voters to back his bid for a second term.

The president has leaned into that strategy during the impeachment process, casting the investigations as politically motivated and repeatedly disparaging his opponents, often in bitingly personal terms. It’s the same strategy he’s used to buoy his supporters throughout his nearly three years in office.

“The Democrats will not let the president do his job,” said Robert Little, a 73-year-old Republican from Kannapolis, North Carolina. “Ever since he’s been in office, he’s done a lot of good things for the United States, but the Democrats’ only agenda is to get rid of Trump.”

The biggest bright spot for Trump remains the economy, which has continued to grow despite warning signs of a downturn. Fifty-four percent of Americans approve of Trump’s handling of the economy, including a quarter of Democrats.

Trump inherited a growing economy from his predecessor, Barack Obama, and the trajectory has remained positive, with the unemployment rate hovering below 4%. But economists have warned that Trump’s push to levy tariffs on China puts economic gains at risk, and a majority of Americans, 55%, disapprove of Trump’s handling of trade negotiations with other countries.

Americans are more critical of Trump’s handling of foreign policy, with 59% disapproving of how he’s handling that issue. The public is also skeptical that Trump’s actions as president have been good for America’s standing in the world; 46% said his policies have done more harm than good, while 39% said they have had a more positive impact.

The poll was conducted almost entirely before Trump announced on Sunday that Islamic State leader Abu Bakr al-Baghdadi had been killed in a U.S. raid in Syria.

Trump was elected in 2016 with low marks from voters on an array of personal attributes, including honesty, and those assessments haven’t changed. Trump frequently repeats false statements and spreads conspiracy theories that have been debunked, including by members of his own administration.

More than half of Americans, 56%, said the word “honest” does not describe the president. Among Republicans, views are also mixed on Trump’s honesty: Just about half say “honest” describes Trump very or extremely well.

Even fewer Republicans have a positive view on Trump’s level of self-control, with just 39% saying “disciplined” is a very good way to describe the president, who often lashes out at critics and airs a myriad of grievances. Another 29% say it describes him moderately well, but about as many say it doesn’t describe him well.

The result is an electorate with raw emotions about the president. Nearly half say Trump makes them feel angry. And 4 in 10 Americans, including about 2 in 10 Republicans, say the president makes them feel overwhelmed.

“It wears you down, it wears you out,” said Bill Cathey, a 57-year-old independent from Charlotte, North Carolina. “And kind of dampens your spirit throughout the day.”

___

The AP-NORC poll of 1,075 adults was conducted Oct. 24-28 using a sample drawn from NORC’s probability-based AmeriSpeak Panel, which is designed to be representative of the U.S. population. The margin of sampling error for all respondents is plus or minus 4.1 percentage points. Respondents were first selected randomly using address-based sampling methods and later were interviewed online or by phone.

___

JULIE PACE and HANNAH FINGERHUT

Samantha Power: A Belated Recognition of Genocide by the House

0

For too long, Turkey bullied America into silence. Not anymore.

By 

Ms. Power is the author of “The Education of an Idealist: A Memoir.”

A march in Los Angeles in April commemorated the 104th anniversary of the Armenian genocide.
Credit…Mario Tama/Getty Images

On Tuesday, by a vote of 405 to 11, the House of Representatives defied the Turkish government’s intimidation and, for the first time in 35 years, passed a resolution that recognized the Armenian genocide.

In acknowledging the Ottoman Empire’s killing of more than one million Armenians as “genocide,” the House follows more than two dozen countries and 49 of 50 states.

This resolution matters hugely to Armenian-Americans. But it is also a reminder of how important truth-telling is to American foreign policy, and how ultimately self-defeating it is for the United States to bend to autocratic pressure tactics, whether from Turkey or anywhere else.

The facts of the Ottoman campaign have long been established. At the time of the slaughter, which began in 1915, the American ambassador to the Ottoman Empire, Henry Morgenthau, cabled Washington that a “campaign of race extermination” was underway, while the American consul in Aleppo, in what is now Syria, described a “carefully planned scheme to thoroughly extinguish the Armenian race.”

The word “genocide” did not then exist, but in 1944, Raphael Lemkin, a Polish Jewish lawyer galvanized by the slaughter of Armenians and by Hitler’s extermination of the Jews, coined the term.

Today about two million Armenian-Americans live in the United States, and most are descendants of genocide survivors or victims. Because I have written about the Armenian genocide and argued for recognition, including (unsuccessfully) as a member of the Obama administration, I have joined Armenian-Americans at numerous commemorative events.

There, I have seen how large this history looms, and how much sorrow they feel over the murder and displacement of their long-lost family members. This sorrow has been compounded by Turkey’s denial of the killings; and while the House last recognized the genocide in 1984, Congress and successive administrations, both Republican and Democratic, have refused to use the word “genocide” for fear of offending Turkey.

Through the years, as Armenian genocide survivors in the United States neared their deaths, they often asked their loved ones to carry on the fight to get the American government to acknowledge the historical fact of the genocide. For Armenian-Americans who have labored tirelessly to secure recognition, Tuesday’s vote elicited tears of relief.

Although Turkish officials may see the vote as retaliation for Turkey’s recent forced displacement of Syrian Kurds, that operation — as well as President Recep Tayyip Erdogan’s sweeping human rights crackdown in Turkey and his purchase (over American and NATO protests) of a Russian air defense system — simply reduced the impact of Turkish blackmail.

First, as a baseline rule, for the sake of overall American credibility and for that of our diplomats, Washington officials must be empowered to tell the truth.

Over many years, because of the fear of alienating Turkey, diplomats have been told to avoid mentioning the well-documented genocide. In 2005, when John Evans, the American ambassador to Armenia, said that “the Armenian genocide was the first genocide of the 20th century,” he was recalled and forced into early retirement. Stating the truth was seen as an act of insubordination.

When I became ambassador to the United Nations in 2013, I worried that I would be asked about the Armenian genocide and that when I affirmed the historical facts, I could cause a diplomatic rupture.

Second, when bullies feel their tactics are working, they generally bully more — a lesson worth bearing in mind in responding to threats from China and Saudi Arabia. The Turkish government devotes millions of dollars annually to lobbying American officials and lawmakers: more than $12 million during the Obama administration, and almost as much during the first two years of the Trump presidency. Turkish officials have threatened to respond to genocide recognition by suspending lucrative financial ties with American companies, reducing security cooperation and even preventing resupply of our troops in Iraq.

On Friday, the Turkish ambassador warned that passage of the “biased” House resolution would “poison” American-Turkish relations, and implied that it would jeopardize Turkish investment in the United States which provides jobs for a “considerable number of American citizens.”

It is easy to understand why any commander in chief would be leery of damaging ties with Turkey, an important ally in a turbulent neighborhood. But Turkey has far more to lose than the United States in the relationship. The United States helped build up Turkey’s military, brought it into NATO and led the coalition that defeated the Islamic State, which carried out dozens of attacks on Turkish soil. Over the past five years, American companies have invested some $20 billion in Turkey.

If Mr. Erdogan turns further away from a relationship that has been immensely beneficial for Turkey in favor of deepening ties with Russia or China, it will not be because the House voted to recognize the Armenian genocide. It will be because his own repressive tactics are coming to resemble those of the Russian and Chinese leaders.

The House vote was overdue. Now the Senate, and President Trump, should follow suit. The facts of what occurred a century ago demand it.