Αρχική Blog Σελίδα 2573

ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ… 20ετίας;

Από
anixneuseis
-
20

Τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είναι κίνηση πολιτική. Όχι στρατιωτική.
Ακόμη και στην πιο διαλυμένη χώρα, είναι αδιανόητο να αποφασίζει ΜΟΕ με μια χώρα εχθρική, το υπουργείο Άμυνας, χωρίς ενημέρωση του πρωθυπουργού.
Δεν έχω αμφιβολία ότι οι κύκλοι του ελληνικού υπουργείου άμυνας που διέρρευσαν ότι σταματούν οι συζητήσεις για τα ΜΟΕ Ελλάδας- Τουρκίας, το έκαναν μετα απο συνεννόηση με το Μαξίμου.
Τι άλλαξε και το Μαξίμου αναθεώρησε την απόφαση;
Πιέστηκε η Ελλάδα απο ισχυρές δυνάμεις;
Έθεσε βέτο ο Ερντογάν για να γίνει η συνάντηση;
Άλλαξε η κυβέρνηση, γραμμή αντιμετώπισης της Τουρκίας μετά τη Συμφωνία με την “Κυβέρνηση της Τρίπολης”;
Εξυπηρετούν τα μέτρα την ελληνική πλευρά;
Θα το δούμε αργότερα.
Κατά τα άλλα, δεν κατάλαβα γιατί έγινε η συνάντηση. Το επιχείρημα να διαλεγόμαστε, είναι λιγάκι αστείο. Με την Τουρκία δεν λείπουν οι επαφές. Κάτι άλλο λείπει.

Μεγαλεία…

Από
anixneuseis
-
0

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν, καβάλα σε άσπρο άλογο, για ιππασία με τη σύζυγό του στα χιόνια/ ΑΠΕ/ EPA/KCNA

Το μνημόνιο Τουρκίας-“Κυβέρνησης Τρίπολης” μπορεί να εξουδετερωθεί.

Από
anixneuseis
-
0

του Γιάννη Μαγριώτη*

Τα κενά της εξωτερικής μας πολιτικής, η αβεβαιότητα των διεθνών σχέσεων και το Μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης για τα ανύπαρκτα κοινά όρια της ΑΟΖ.

Ενώ η Τουρκία, εδώ και χρόνια, δείχνει την επιθετική αναθεωρητική της πολιτική στην Συρία, την Κύπρο, το Αιγαίο και ετοίμαζε την συμφωνία με την Λιβύη, η χώρα μας δεν έδωσε την αναγκαία σημασία.

Η συμμετοχή μας στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς, ήταν και είναι η βασική μας επιλογή και ορθώς, μόνο που ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος σήμερα και η γεωστρατηγική επηρεάζεται απόλυτα από την γεωοικονομία.

Οι περιφερειακές συμμαχίες και οι προσεκτικές πρωτοβουλίες για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, που ξεκίνησαν το 2010, ήταν μια σωστή ανάγνωση των αλλαγών, έγιναν σωστές επιλογές και εξισορρόπησαν σε μεγάλο βαθμό την υποχώρηση της χώρας μας λόγω της οικονομικής κρίσης, των εσωτερικών πολιτικών και κοινωνικών εντάσεων και της σημαντικής περικοπής των αμυντικών δαπανών.

Δεν κάλυψε όμως τις απώλειες της κρίσης και τα μεγάλα κενά που δημιούργησε η κρίση στον Αραβικό κόσμο, η προσθήκη ισχύος σε όλους τους στρατηγικούς τομείς της Τουρκίας και η τακτική Τράμπ, που αντικατέστησε την πάγια στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή με αμφιλεγόμενες προσωπικές επιλογές, όπου ο βραχυπρόθεσμος εμπορικός στόχος των ΗΠΑ και οι προσωπικές του επιχειρηματικές επιλογές, του χθες και του σήμερα, καθορίζουν τις προτεραιότητες της εξωτερικής του πολιτικής.

Ο αιφνιδιασμός από το μνημόνιο συνεργασίας για τον καθορισμό των κοινών ορίων της ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης, που με όρους διεθνούς δικαίου δεν υπάρχουν, αποκαλύπτει κενά της εξωτερικής μας πολιτικής.

Η συμφωνία μπορούσε να αποτραπεί, όμως οι τελευταίες κυβερνήσεις δεν είχαν στην ατζέντα τους το θέμα της Λιβύης και τις συνεχείς παρεμβάσεις της Άγκυρας, οικονομικές, διπλωματικές και κυρίως στρατιωτικές, με τις οποίες διατηρείται στην εξουσία η κυβέρνηση της Τρίπολης και απέκρουσε την τελευταία απόπειρα κατάληψης της πρωτεύουσας, από τον στρατό του Χαφτάρ, της κυβέρνησης της Βεγγάζης.

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του κενού, η χώρα μας δεν έχει πρέσβη και καμιά παρουσία στην Λιβύη, από την περίοδο που άρχισαν οι συγκρούσεις που οδήγησαν στην πτώση του Κανταφικού καθεστώτος.

Ακόμη χειρότερα, η χώρα μας που πρόσφατα αναγνώρισε την προσωρινή κυβέρνηση του Σάρατζ, ακολουθώντας τις επιλογές του ΝΑΤΟ, δεν ζήτησε την παραμικρή δέσμευση τόσο από την Λιβύη όσο και από τις χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Τώρα τρέχει να προλάβει και καλά κάνει, σχεδιάζοντας μάλιστα να καλέσει στην Αθήνα την δεύτερη κυβέρνηση της Λιβύης του στρατηγού Χαφτάρ, που έχει έδρα την Βεγγάζη, την περιοχή με τα περισσότερα πετρέλαια της χώρας, έχει την υποστήριξη του τελευταίου εκλεγμένου Κοινοβουλίου της Λιβύης και η οποία ήδη καταδίκασε την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης. Κυβέρνηση που έχει την υποστήριξη της Αιγύπτου, της Ρωσίας και της Κίνας, από την τελευταία μάλιστα αγοράζει και τον πολεμικό εξοπλισμό της.

Χώρες με μεγάλη επιρροή στην Λιβύη είναι η Ιταλία, η Γαλλία και φυσικά οι ΗΠΑ.

Η διοίκηση Τράμπ σιωπά και όλοι καταλαβαίνουν γιατί. Η ελληνική κυβέρνηση προαναγγέλλει την εξ αναβολής συνάντηση με τον Τράμπ, ενώ την συνάντηση με τον Ερντογάν την προανήγγειλε ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος με τον προσφιλή του τρόπο με ένα ενθουσιώδες twitter και ας κάνει του κεφαλιού του ο Ερντογάν με την Μόσχα, την Τεχεράνη και την Συρία και κατηγορεί τις ΗΠΑ, ότι δεν τον καταλαβαίνουν με τα άλλα κέντρα εξουσίας, όπως η Βουλή και το Υπουργείο Εξωτερικών.

Η Γαλλία, που πρωταγωνίστησε με τον Σαρκοζί στην πτώση του Καντάφι και έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για την διάλυση της χώρας, καταδίκασε την συμφωνία, όμως έχει την μικρότερη επιρροή από τις άλλες.

Η Ιταλία δεν έχει καταδικάσει ακόμη την συμφωνία, παρ’ ότι εκ των υστέρων η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει ότι ο Μητσοτάκης το έθεσε στην πρόσφατη συνάντησή του με τον Ιταλό ομόλογό του στην Ρώμη. Η Ιταλία πέραν των οικονομικών συμφερόντων, θέλει να καθορίσει και αυτή με ευνοϊκούς όρους τα όρια της δικής της ΑΟΖ με την Λιβύη και φυσικά το πιο μεγάλο πρόβλημά της είναι η παράνομη μετανάστευση από την Αφρική που προωθείται μέσω Λιβύης «κάτω από την μύτη» των αυτοανακηρυγμένων κυβερνήσεών της και μέσα από τα παράνομα δίκτυα των διακινητών. Όμως η Λιβύη από τα τελευταία χρόνια του Καντάφι είναι και χώρα διακίνησης ναρκωτικών και ισλαμιστών τρομοκρατών, οι οποίοι πολέμησαν και στο πλευρό του Καντάφι ως μισθοφόροι την τελευταία περίοδο του εμφυλίου που κάποιοι τον ονόμασαν Αραβική Άνοιξη. Όσοι γνωρίζουν την περιοχή του Σαχέλ, που είναι μια ζώνη στα Νοτιοδυτικά σύνορα της Λιβύης και είναι μοιρασμένη σε πολλές χώρες της περιοχής, με κύριες τον Νίγηρα, το Μάλι και την Αλγερία, ξέρει ότι είναι η ζώνη όπου η Αφρικανική Αλ Κάιντα, από της αρχές της δεκαετίας του ’90 ελέγχει τις περισσότερες περιοχές και ήταν έτοιμη, την ίδια περίοδο με τον ISIS στην Συρία, να κηρύξει την δημιουργία του «Αφρικανικού Χαλιφάτου», έχοντας φθάσει έξω από την πρωτεύουσα του Μάλι, κάτι που απέτρεψε η ισχυρή παρέμβαση επί Ολάντ του Γαλλικού στρατού, με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε με την υπογραφή του μνημονίου οριοθέτησης των ανύπαρκτων ορίων της ΑΟΖ μεταξύ της Άγκυρας και της αναγνωρισμένης από την διεθνή κοινότητα κυβέρνησης της Τρίπολης, μπορεί να εξουδετερωθεί γιατί δεν έχει καμία βάση νομιμοποίησης, όμως οι παρενέργειές της θα είναι σημαντικές και μπορεί να προσθέσουν νέα προβλήματα στην προσπάθεια αξιοποίησης των υδρογονανθράκων της Κύπρου και της χώρας μας. Στην περίοδο της μεγάλης ρευστότητας και της διοίκησης Τράμπ όλα μπορούν να συμβούν και για «ασήμαντους λόγους», και κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί το αντίθετο.

Η αβεβαιότητα ευνοεί τους ισχυρούς και τους τυχοδιώκτες.

Χρειάζονται ψύχραιμες και αποφασιστικές πρωτοβουλίες σε πολλά επίπεδα, διακομματική συνεννόηση, και κυρίως η κυβέρνηση να μην κινείται από την μια στα όρια του πανικού και από την άλλη στα όρια του εφησυχασμού και της αυταρέσκειας, όπως έδειξε τις τελευταίες ημέρες.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών.

 

 

U.S. AMBASSADOR ACCUSES CHINA OF PREYING ON ‘CASH-STARVED’ COUNTRIES LIKE GREECE

Από
anixneuseis
-
0
BY  

The U.S. Ambassador to Greece offered a warning to the nation on Tuesday about the growing investment it has seen from China, asserting that the East Asian country has a “history of luring cash-starved nations into lopsided deals.”

Speaking at the 2019 Greek Economic Summit in Athens, Greece on Tuesday, U.S. Ambassador to Greece Geoffrey Pyatt said he was aware that the country “has a significant relationship with China, one of the world’s largest economies.”

“We do too in the United States,” he said.

Pyatt acknowledged that Greece’s economy has shown signs of recovery thanks in no small part to investments from both the U.S. and China, he said that while the U.S. government can “see the immediate benefit to Greece,” the Chinese government “has a history of luring cash-starved nations” into what could be perceived as unfair agreements.

Asked by Newsweek at a roundtable discussion during the summit how he felt about such a warning, Spyridon Adonis Georgiadis, Greece’s Minister of Development and Investments, shrugged off concerns, saying the country would continue to maintain its relationship with China.

“We have explained to our American friends that we will continue to have economic relationships with China,” he said.

However, while he said both countries were contributing to growth in Greece, ultimately the southeastern European nation is part of the West, having been a NATO member since the early 1950s.

Meanwhile, at a news conference in London during the NATO summit, President Donald Trump suggested that his government was nowhere near striking a trade deal with China.

“The China trade deal is dependent on one thing,” the U.S. leader said, according to Reuters. “Do I want to make it, because we are doing very well with China right now, and we can do even better with a flick of a pen.”

“And China is paying for it, and China is having by far the worst year that they have had in 57 years. So we’ll see what happens,” Trump said.

U.S. CHINA
A U.S. and a Chinese flag wave outside a commercial building in Beijing, 09 July 2007. President Donald Trump has also made discouraging comments on the possibility of the U.S. striking a deal with China.TEH ENG KOON/AFP/GETTY

Trump then said he had no deadline for striking such an agreement with China, before suggesting that he was willing to wait until after the 2020 election.

“I have no deadline, no,” Trump said. “In some ways, I like the idea of waiting until after the election for the China deal. But they want to make a deal now, and we’ll see whether or not the deal’s going to be right; it’s got to be right,” he said.

The U.S. leader’s comments come as tariffs on Chinese goods are set to go up on December 15 unless the White House decides to remove them or see them pushed back.

It is unclear whether the White House plans to take any action with the upcoming deadline looming.

Newsweek

The Spiritual Disunity of the West

Από
anixneuseis
-
0
NATO Secretary General Jens Stoltenberg, U.S. President Donald Trump, Germany's Chancellor Angela Merkel, Turkey's President Recep Tayyip Erdogan and other NATO leaders leave the stage after family photo during the annual NATO heads of government summit near London.
PETER NICHOLLS / REUTERS 
On January 22, 1948, Britain’s foreign secretary, Ernest Bevin, got to his feet in the House of Commons to lay the foundations of the Western world’s postwar order. Bevin—a working-class titan, trade-union leader, and fierce critic of Communism—set out the urgent need to “organise the kindred souls of the West” in the face of the emerging totalitarian reality of the Soviet Union.

Addressing his fellow members of Parliament—some of whom remained sympathetic to Moscow, Britain’s wartime ally, and its philosophy—Bevin said the British government wished to see the “spiritual unity of Europe,” but had been dealt a fait accompli in the East, which had fallen into Soviet domination. “No one there is free to speak or think or to enter into trade or other arrangements of his own free will,” Bevin said. “Neither we, the United States nor France is going to approach Western Europe on that basis. It is not in keeping with the spirit of Western civilisation.” Bevin declared that if the West was to come together, “it must be a spiritual union.” While there would be treaties and agreements to make it real, ultimately, he added, “it cannot be written down in a rigid thesis or in a directive. It is more of a brotherhood and less of a rigid system.”

NATO, which formed the following year, is the physical embodiment of this idea of the West. Yet as the leaders of the world’s most enduring military alliance have gathered in London these past two days, amid petty rows and great philosophical disputes, the very notion of this spiritual union is being called into question. In the 21st century, with the Soviet Union long gone and new existential threats to Western values emerging—from the strategic challenge posed by China, to the totalitarian ideology of Islamist jihadism, to even the “illiberal democratic” model now on display in Hungary and Turkey—the idea of the West embodied by NATO appears as incoherent as at any time in its 70-year history.

What can possibly be said to connect Viktor Orbán to Justin Trudeau, Donald Trump to Emmanuel Macron, Boris Johnson to Angela Merkel? In just the past two days, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has questioned Turkey’s commitment to the alliance’s principle of collective defense, Macron has attacked Turkey’s intervention in Syria, and Trump has suggested that the U.S. will impose tariffs on NATO allies. Here is a spiritual union that no longer appears spiritually connected, its members unable to agree on who they are, what they stand for, or even their principal enemy. Does the West, as Bevin described it, still even exist?

For NATO’s first secretary-general, Winston Churchill’s wartime aide Hastings “Pug” Ismay, the task was comparatively much simpler: “Keep the Soviet Union out, the Americans in, and the Germans down.” For Ismay’s successor today, former Norwegian Prime Minister Jens Stoltenberg, the challenge has changed entirely. The Soviet Union is gone and the Germans are so comfortable being “down” militarily that the Americans, or at least their leader, are questioning their commitment to the alliance altogether. Add to this the personal animosity among the leaders exhibited this week—the summit ended with Trump canceling a press conference after a video emerged of Trudeau, Macron, and Johnson mocking him—and the fabric keeping the alliance together looks painfully stretched.

Ahead of this week’s meeting, Macron took NATO’s problems on headfirst, tackling the United States’ waning rhetorical commitment to Europe’s collective security and drawing his own stark conclusions. “We should reassess the reality of what NATO is in the light of the commitment of the United States,” Macron told The Economist. “We now need to clarify what the strategic goals we want to pursue within NATO are.” Macron said NATO was suffering a “brain death” by not addressing the question of what the alliance was for and how much Europe needed to take control over its own defense in light of growing American disengagement. He was particularly furious about the Turkish invasion of northern Syria, implicitly sanctioned by the U.S., which he believes assisted terrorists—the security threat he speaks most passionately about.

Some in London accept that Macron has a point. One senior British official, who spoke on condition of anonymity to discuss the dynamics at play, told me NATO did need to address the strategic challenges set out by the French president and said the alliance would benefit from more leaders prepared to think as deeply as Macron. Still, the official said, Macron had no real answers to the questions he had posed, dismissing as a “joke” his call for Europe to take over the role played by the U.S. as the guarantor of the West’s security.

There is no realistic scenario in the foreseeable future in which a combined European force can match the U.S.’s military strength, political will, and operability. The region’s emerging military capacity remains painfully weak and is likely to remain so, British officials who spoke with me said. Macron was kidding himself if he thought otherwise, even if his analysis of the problem was accurate.

Old heads argue NATO goes through cycles of self-doubt and introspection. One official said there were “massive rows” every 10 years or so—and the protagonists, as today, are usually France and the U.S., while the Brits and Germans watch on, urging calm. “That’s still true,” the official said.

Yet the very fact that the world moves on also means NATO cannot stand still. Throughout the Cold War, while the alliance had a clear enemy, there were fierce arguments about the merits of first-strike policies and the use of tactical nuclear weapons. The end of the Cold War saw fresh challenges regarding expansion of the alliance, and ethnic cleansing on its doorstep.

Former British Foreign Secretary Malcolm Rifkind told me NATO’s current problems needed to be put into perspective. “The French have a history of saying things that will shock NATO,” he said. “France always likes to be different. Some of what Macron has said is justified, and it is overwhelmingly because of Trump.”

Former U.S. Secretary of State Henry Kissinger has suggested that the effect of Trump’s presidency—not his intention, but his effect—could be to shock Europe into standing on its own feet. “It would be ironic if that emerged out of the Trump era,” Kissinger said, in an interview with the Financial Times. “But it is not impossible.”

American frustration with Europe did not start with Donald Trump and will not go away should he fail to win reelection next year. The challenges posed by both the U.S. and French presidents are here to stay.

In Robert Gates’s farewell speech to Europe as Barack Obama’s defense secretary in 2011, he warned of a “growing difficulty for the U.S. to sustain current support for NATO if the American taxpayer continues to carry most of the burden in the Alliance.” He noted with what appeared to be almost despair that Britain and France could not have carried out the 2011 intervention in Libya without the support of the United States.

More concerning than the material challenge faced by NATO, however, is whether the alliance can renew the idea of itself as the embodiment of a West that no longer appears to know what it is. The spiritual union of Europe that Bevin hoped for, whole and free, has been achieved through NATO and the European Union—only to see the U.K. itself elect to depart from the latter. The U.S. is led by a man who appears to have little affinity for the Europe that Bevin and others saw as the foundation of the West. And in Russia, the alliance has an enemy that shares some of the West’s concerns in Islamist terrorism, but not its democratic underpinnings.

The French are saying Europe cannot wish Trump’s arguments away, that the Continent needs to stand up for itself. But equally, Macron cannot wish away Europe’s strategic weakness and the reality of NATO, and the Americans and the British cannot wish away Macron’s analysis either. And all the while, no side has any strategy to deal with Russia’s hybrid warfare, nor the rise of China, which is seen as a threat to some and an opportunity to others.

The West still exists; it just no longer so clearly overlaps with NATO. It includes Australia and New Zealand for sure, but also, to some extent, Japan. If anything, it might become more relevant as its economic and institutional security become more under threat from different, non-European models.

If NATO were abolished, the West would quickly try to re-create something that looked very similar. The NATO that does exist, though, remains trapped by knowing it needs to change, while not quite knowing how.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

TOM MCTAGUE is a London-based staff writer at The Atlantic, and co-author of Betting the House: The Inside Story of the 2017 Election.

Πέτρος Λιάκουρας: Το θεώρημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε πλήρη εφαρμογή

Από
anixneuseis
-
1
ΠΕΤΡΟΣ ΛΙΑΚΟΥΡΑΣ*

Η Τουρκία αποκαλύπτει τις προθέσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο με το μνημόνιο περί οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με τη Λιβύη που υιοθετήθηκε στις 27 Νοεμβρίου με τον πρωθυπουργό Σαράζ της αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Τρίπολης, συμπληρώνοντας το θεώρημα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Είχε προηγηθεί η επιστολή της τής 13ης Νοεμβρίου που κατέθεσε στα Ηνωμένα Εθνη ολοκληρώνοντας το τουρκικό σχέδιο, με σαφείς διεκδικήσεις και προσκλήσεις προς συγκεκριμένα γειτονικά κράτη να οριοθετηθεί η Ανατολική Μεσόγειος.

Η διπλή αυτή κίνηση της Τουρκίας δεν αποτελεί έκπληξη, διότι τα σενάρια αυτά είναι σε επεξεργασία σταθερά από το 2011, και μόλις τον περασμένο Μάρτιο ανακοινώθηκε το μεγαλύτερο μέρος τους με επιστολή που κατατέθηκε στα Ηνωμένα Εθνη. Η Τουρκία, κυρίως αντιδρώντας στις συντεταγμένες που κατέθεσε η Κύπρος, υπέβαλε τις δικές της συντεταγμένες, αποσαφηνίζοντας τις διεκδικήσεις της και απέρριψε εξίσου τα ελληνικά και κυπριακά επιχειρήματα έναντι των τουρκικών θέσεων για την οριοθέτηση της Μεσογείου.

Η επιστολή του Νοεμβρίου έχει κυρίως δύο σκέλη. Το πρώτο αφορά διεκδικήσεις της Τουρκίας από τον 32ο, 16΄, 18΄΄ έως τον 28ο μεσημβρινό. Ειδικότερα, η Τουρκία δηλώνει ότι σε αυτήν την περιοχή έχει αποκλειστικά δικαιώματα υφαλοκρηπίδας με βάση μονομερή οριοθέτηση, επί αρχών ευθυδικίας, υπολογισμένη με τη μέση γραμμή ανάμεσα στις εκατέρωθεν αντικείμενες ακτές με την Αίγυπτο. Αποκλείει με τη μέθοδο αυτή την επήρεια τόσο του Καστελλορίζου όσο και της ανατολικής πλευράς της Ρόδου, την οποία ο 28ος μεσημβρινός τέμνει κάθετα. Αποκλείει, ομοίως, και την επήρεια των δυτικών και νοτιοδυτικών κυπριακών ακτών, ιδίως λόγω μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπολογίζει, όμως, την επήρεια των ακτών που αντιστοιχούν στα Κατεχόμενα βάσει μιας άκυρης συμφωνίας της με την ανυπόστατη κατά το διεθνές δίκαιο τουρκοκυπριακή οντότητα. Υπολογίζει επιπλέον επήρεια και στην οριοθετημένη ανατολική και νοτιοανατολική πλευρά της Κύπρου, στην οποία η Τουρκία διατείνεται ότι ενεργεί για λογαριασμό της τουρκοκυπριακής οντότητας.

Το δεύτερο σκέλος της επιστολής αφορά τις περιοχές δυτικά του 28ου μεσημβρινού, που εκτείνονται πέραν του ορίου αιγιαλίτιδας ζώνης των (ελληνικών) νησιών, δηλώνοντας ότι η οριοθέτηση θα γίνει με συμφωνία. Μάλιστα στο παράρτημα με τις αντίστοιχες συντεταγμένες διατυπώνεται σαφώς ότι τα νησιά αυτά δεν μπορούν να διεκδικούν υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ, διότι θα καταπατούν την προέκταση της προβολής των τουρκικών ακτών και υφαλοκρηπίδας της Τουρκίας.

Με άλλα λόγια, όπως προκύπτει από την επιστολή, οριοθετώντας με τη μέθοδο της ευθυδικίας, δυτικά του 28ου μεσημβρινού η Ελλάδα θα αποκλείεται από οριοθέτηση τόσο με την Αίγυπτο όσο και με τη Λιβύη. Η τουρκική πλευρά θεωρεί ότι η μέθοδος αυτή αποκλείει την επήρεια των νησιών. Μάλιστα για να περισώσει, εις μάτην όμως, το επιχείρημά της, κάνει αναφορά τόσο στη διάταξη περί οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας της σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας, που την εκλαμβάνει ως εθιμική διάταξη (που είναι), όσο και στη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Το κάνει όμως επιλεκτικά, διότι το Δικαστήριο έχει τονίσει ότι κάθε νησί υπολογίζεται στη διαδικασία οριοθέτησης με βάση τα κριτήρια που το ίδιο θέτει για να επιτευχθεί το δίκαιο αποτέλεσμα.

Ετσι, η Τουρκία εστιάζει σε δύο χώρες: στην Αίγυπτο και στη Λιβύη. Η δελεαστική πρότασή της προς την Αίγυπτο το 2012 δεν είχε ανταπόκριση. Από το 2018 η Τουρκία έχει προτείνει οριοθέτηση μεταξύ των αντικείμενων νοτιοδυτικών ακτών της Τουρκίας και της ανατολικής πλευράς της Λιβύης, με βάση μηδενική επήρεια των ακτών της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και του 1/3 της νότιας Κρήτης, στην Ανατολική Μεσόγειο. Με δέλεαρ ότι οριοθέτηση με την Τουρκία προσφέρει στη Λιβύη κέρδος 39.000 τ. χλμ. περισσότερο, σε σύγκριση με αυτό που θα της αναλογούσε αν οριοθετούσε με την Ελλάδα.

Μετά την επιστολή επισπεύσθηκε η υιοθέτηση του μνημονίου περί οριοθέτησης με τη Λιβύη, που ευθυγραμμίζεται με το θεώρημα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Η τυχόν οριοθέτηση με τη Λιβύη πρόκειται για μια κίνηση που αποσκοπεί στο να δημιουργήσει η Τουρκία με συμφωνία δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες και να εξουδετερώσει τα ipso facto δικαιώματα υφαλοκρηπίδας που παράγουν τα ελληνικά νησιά με πρόσοψη στην Ανατολική Μεσόγειο. Ιδίως δε να εμποδίσει την Ελλάδα από του να οριοθετήσει με τα αντικείμενα κράτη. Ομως, υπό οιαδήποτε αρχή του δικαίου της θάλασσας που έχει επεξεργαστεί νομολογιακά το Διεθνές Δικαστήριο, δεν είναι δυνατόν να ευσταθεί μια τέτοια οριοθέτηση υπό τις παρούσες γεωγραφικές συνθήκες. Είναι προδήλως αβάσιμη. Μια τέτοια οριοθέτηση επηρεάζει επίσης αρνητικά και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αιγύπτου και την ελεύθερη βούλησή της.

Η Τουρκία εμφανώς ενεργεί με κακή πίστη και παραβατικά, στον βαθμό που αποσκοπεί στο να αποστερήσει και να ζημιώσει την Ελλάδα από τα συμφυή δικαιώματά της, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό της. Προτιμά τη μονομερή ή επιλεκτική οριοθέτηση. Δεν επιλέγει την ορθή πρόβλεψη του δικαίου της θάλασσας, δηλαδή συμφωνία επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου μεταξύ όλων των κρατών και προοπτικά την προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη.

* Ο κ. Πέτρος Λιάκουρας είναι καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς.

“Καθημερινή”

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ισλαμοποίησης της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
5

Των Αλεξάντρ ντελ Βαλ* και Εμμανουέλ Ραζαβί**

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Αυτό το δοκίμιο του Aλεξάντρ ντελ Βαλ και του Eμμανουέλ Ραζαβί είναι ουσιώδες: είναι σαφές, ακριβές, τεκμηριωμένο, πλήρες και ιδιαίτερα τρομακτικό. Αναφέρει λεπτομερώς το “σχέδιο” των Αδελφών Μουσουλμάνων, σύμφωνα με τον τίτλο ενός εγγράφου που ανακάλυψε η ελβετική αστυνομία. Το σχέδιο αυτό, ωστόσο, δεν είναι μυστικό· όλα είναι γνωστά από το 1924, όπως ήταν και τα σχέδια του Χίτλερ στο Mein Kampf.

Το “σχέδιο” στοχεύει στην παγκόσμια καθιέρωση της σαρία και στην ενοποίηση του πλανήτη κάτω από ένα ισλαμικό χαλιφάτο. Αντιδρώντας στην κατάργηση του οθωμανικού χαλιφάτου από τον Ατατούρκ, ένας νεαρός Αιγύπτιος δάσκαλος, ο Χασάν Αλ-Μπάννα, ίδρυσε τους «Ικχβάν» (Αδελφούς Μουσουλμάνους) και τους έδωσε το ιδεολογικό σώμα. Υποστήριξε τον μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ Aλ Χουσεϊνί, ο οποίος πολέμησε τους Εβραίους και τους Αγγλους στην Παλαιστίνη, προτού καταφύγει το 1941 στο Βερολίνο για να βοηθήσει τον Χίτλερ, εντασσόμενος στις τάξεις των μουσουλμανικών Waffen-SS.

Ο Αλ-Μπάννα, το 1946, επέτρεψε στον μεγάλο μουφτή να καταφύγει στο Κάιρο, όπου και εκτελέστηκε το 1949 από την αιγυπτιακή κυβέρνηση. Ο Σαγίντ Κουτμπ, ο πνευματικός πατέρας αναγνωρισμένος από τους σύγχρονους τζιχαντιστές, είχε αποφασιστική επιρροή στους Iκχβάν πριν διακόψει τις σχέσεις του μαζί τους. Ο Σαΐντ Ραμαντάν, γαμπρός του Aλ-Μπάννα, αναγκάστηκε να  εξοριστεί στην Ελβετία από όπου έλεγχε τον ευρωπαϊκό κλάδο  των Αδελφών. Στενός συνεργάτης του Φρανσουά Ζενού, εκτελεστή της διαθήκης του Χίτλερ και μεταστραφέντος στο Ισλάμ, ο Ραμαζάν ήταν ύποπτος για τρομοκρατία, αλλά προστετευόταν από τους δυτικούς που ήλπιζαν να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον του Nάσερ. Οι γιοι του Χάνι και Ταρίκ, προσέγγισαν  τους αριστερούς κύκλους, στρατηγική που εφαρμόζεται τώρα στη Δύση.

Το δοκίμιο θεωρεί ασήμαντη την επιρροή του Tαρίκ Ραμαντάν ακόμη και πριν ξεσπάσουν τα σεξουαλικά αδικήματά του. Οι Iκχβάν είναι ένα παγκόσμιο νεφέλωμα. Ελέγχουν το Πανεπιστήμιο Eλ-Aζχάρ του Καΐρου, το οποίο παίζει το ρόλο του Σουνιτικού Πάπα. Εμπνέουν κόμματα στο Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή, καθώς και το AKP στην Τουρκία και τη Χαμάς, που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας. Ο πρώην αιγύπτιος πρόεδρος Mόρσι ανήκε στο κίνημά τους.

Οι Αδελφοί χρηματοδοτούνται από το Κατάρ και καταδιώκονται από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που τους κατατάσσουν στα τρομοκρατικά κινήματα. Στη Δύση, οι Ικχβάν εκπροσωπούνται από δήθεν μετριοπαθείς συλλόγους που ακολουθούν ένα σύγχρονο Ισλάμ, ενώ θέλουν να επιστρέψουν στην πρωταρχική θρησκεία. Καταδικάζουν τις ισλαμικές επιθέσεις. Ως εκ τούτου, ευνοούνται από τις δυτικές κυβερνήσεις που τους βλέπουν (λανθασμένα) ως ανάχωμα στην τρομοκρατία. Ασκούν προσηλυτισμό και απόκρυψη, βασίζονται στην ισλαμοφοβία για να «αφοπλίσουν» ηθικά την Δύση.

Στη Γαλλία δημιουργούν την UOIF (Ενωση Ισλαμικών Οργανώσεων της Γαλλίας), το 2017 γίνονται Μουσουλμάνοι της Γαλλίας και CCIF (Ομάδα Κατά της Ισλαμοφοβίας στη Γαλλία), η επιτροπή που πολλαπλασιάζει τις αγωγές εναντίον εικαζόμενων “ρατσιστών”***. Το δοκίμιο παρουσιάζει τους φετφάδες (Φάτουα) που αποφασίστηκαν σε συγκεντρώσεις των Αδελφών. Ζητούν ξεκάθαρα το θάνατο για τους αποστάτες, τους ομοφυλόφιλους και συμβουλεύουν να χτυπάμε τις ατίθασες γυναίκες. Μελετώντας τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, συναντούμε τον τρόπο λειτουργίας του λενινιστικού, σταλινικού και ναζιστικού ολοκληρωτισμού, οι οποίοι βασίζονταν επίσης στο ψέμα και την απόκρυψη.

Κριστιάν ντε Μολινέρ, καθηγητής και συγγραφέας

*Γάλλος καθηγητής γεωπολιτικής, με ειδίκευση στι Ισλάμ και συχνές τηλεοπτικές και μη παρεμβάσεις καθώς και συγγραφέας πολλών βιβλίων σε θέματα διεθνών σχέσεων. Σήμερα διδάσκει στο La Rochelle Business School.

**Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών, ο Εμμανουήλ Ραζαβί είναι ρεπόρτερ, ειδικός του Περσικού Κόλπου. Συνεργάστηκε με το Planet, Arte, M6, France 24, Valeurs Actuelles, το περιοδικό της Le Figaro Magazine, το World Show και το Paris Match. Είναι συγγραφέας αρκετών δοκιμίων και δημιουργός ντοκιμαντέρ για την Εγγύς και Μέση Ανατολή.

*** Στις 25 Νοεμβρίου η Judith Waintraub, δημοσιογράφος του  Figaro Magazine, απαλλάχτηκε, μετά από τετραετή δικαστικό αγώνα, από την κατηγορία της δυσφήμησης, επειδή έγραψε ότι «το CCIF είναι προσωπείο των σαλαφιστών το οποίο εργάζεται για την ισλαμοποίηση της Γαλλίας».

Πηγή: https://www.bvoltaire.fr/livre-le-projet-la-strategie-de-conquete-et-dinfiltration-des-freres-musulmans-en-france-et-dans-le-monde-dalexandre-del-valle-et-emmanuel-razavi/

 

Το νέο προλεταριάτο της Ισλαμο…αριστεράς

Συνέντευξη του Αλεξάντρ ντε Βαλ στον Αλιενόρ Μπαριέρ

Mε 30% των κατοίκων της μουσουλμάνους, η Mυλούζ απέκτησε, χάρις στη χρηματοδότηση του Κατάρ, ένα υπεμοντέρνο – τo ένατo – και το μεγαλύτερο τζαμί στην Ευρώπη…

Τι προβλέπει το πρόγραμμα Tamkine για τη Γαλλία;

Αυτό το κεντρικό σχέδιο των Αδελφών Μουσουλμάνων προτείνει ξεκάθαρα την κατάκτηση της Ανθρωπότητας για να επικρατήσει ο νόμος του Αλλάχ σε όλο τον κόσμο. Το «Tamkine Dine Allah», μια έννοια που προέρχεται από το Κοράνι, αναφέρεται στην «εδαφοποίηση» ή «σταθεροποίηση» / «αυτονόμηση», που με την ευρύτερη έννοια σημαίνει να δοθεί στην ισλαμική κοινότητα (Oumma, το μελλοντικό παγκόσμιο Χαλιφάτο) “η αρχή”, τα συγκεκριμένα μέσα για την εδραίωση σε ένα έδαφος και την άσκηση σ’ αυτό μιας παγκόσμιας πολιτικο-θρησκευτικής εξουσίας. Τελικά η κυριαρχία του κράτους, μέσα από μια μορφή ανατρεπτικής επανάστασης.

Ευρώπη: «Γη του κηρύγματος»

Το 1992, όταν οι αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν τους υπεύθυνους της «Salsabil Computer Company» (= Αδελφοί Μουσουλμάνοι), αποκαλύφθηκε πλήρως το παγκόσμιο σχέδιο κυριαρχίας των Αδελφών, επειδή τα αποκαλυφθέντα μυστικά σχέδια πρόβλεπαν  την ανατροπή της αιγυπτιακής κυβέρνησης και μετά ολόκληρου του κόσμου μέσω της «διείσδυσης» σε θεσμούς (συνδικάτα, μέσα ενημέρωσης, δικαστικούς, εκπαίδευση, σχολεία, κοινοβούλιο, στρατό και αστυνομία). Μια “ευρωπαϊκή” εκδοχή αυτού του παγκόσμιου σχεδίου Tamkine / Hakimmya κατασχέθηκε το 2001 στο Λουγκάνο, στο σπίτι ενός εξέχοντος ηγέτη των Αδελφών στην Ευρώπη και διευθυντή της Taqwa Bank. Το κείμενο αυτό είχε, όπως και το βιβλίο μου, ως τίτλο ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ. Η ιδέα των Αδελφών Μουσουλμάνων για τη Δύση είναι ότι «δεν υπάρχουν σημαντικά εμπόδια στην επέκταση του Ισλάμ, χάρη στην ελευθερία της λατρείας που παραχωρείται στους Μουσουλμάνους αλλά απαγορεύεται στους μη μουσουλμάνους στη γη του Ισλάμ».

Αλλά δεδομένου ότι δεν υπάρχει θρησκεία και εξουσία ισχυρές στην Ευρώπη να αποτελέσουν εμπόδιο στον κατακτητικό ισλαμικό προσηλυτισμό (Daàwaà), χάρη στην διαπερατότητα της δημοκρατίας και πλουραλιστικών κοινωνιών – που αποκτούν όλο και πιο πολύ νομικό χαρακτήρα, των οποίων οι νομολογίες είναι ευνοϊκότερες για τις ξένες και θρησκευτικές μειονότητες,  για τους μετανάστες, ακόμα και τους παράνομους, και μάλιστα επιεικείς προς τους ανθρώπους που αντιτίθενται στις αξίες των δυτικών φιλελεύθερης-κοσμικής Δύσης – οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι λένε ότι η Ευρώπη είναι “ώριμη”, τελικά, για μια νόμιμη, ειρηνική και μη στρατιωτική κατάκτηση. Οι Αδελφοί έχουν πράγματι επεξεργαστεί θεωρητικά πριν πολλά χρόνια, κυρίως με το περίφημο Γιουσούφ αλ-Καραντάουι, την ιδέα ότι, αν και φυσιολογικά ένας μουσουλμάνος μπορεί μόνο να βρίσκεται σε πόλεμο με μια μη υποταγμένη  μη μουσουλμανική χώρα (Dar al-harb ), η ανοιχτή Ευρώπη –μοναδική ευκαιρία -και διαπερατή στον δημογραφικό και θρησκευτικό εξισλαμισμό δεν είναι «γη του πολέμου», αλλά «γη του κηρύγματος» ή «της μαρτυρίας» (Dar al-Shahada ή Dar al-Dawaa ).

Για να διεισδύσουν στην Ευρώπη με σκοπό να την εξισλαμίσουν και να την κατακτήσουν, οι Αδελφοί επιβεβαίωσαν ότι είναι καλύτερο να ασκούν προσηλυτισμό, ανατρέποντας τις δυτικές αξίες, να εκμεταλλεύονται τις αξίες της δημοκρατίας, το ουδετερόθρησκο κράτος, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα της γυναίκας, εξ ου και ο διάσημος «ισλαμικός φεμινισμός» υπέρ της μαντήλας. Για παράδειγμα, 30 χρόνια τώρα, ο Tαρίκ Ραμαντάν λέει ότι “ο αληθινός κοσμικός χαρακτήρας” είναι να επιτρέπεται στις γυναίκες να καλύπτουν το πρόσωπο και να πηγαίνουν στην πισίνα χωρίς να τις βλέπουν άνδρες. Για χρόνια, ο πλουραλισμός, τα ανοίγματα και η ανοχή χρησιμοποιούνται ως αληθινά πολεμικά όπλα, έτσι ώστε οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι να μπορέσουν να εδραιώσουν τον προοδευτικό εξισλαμισμό τους με ειρηνικό και όχι πολεμικό τρόπο στο όνομα των δικών μας αξιών που διαστρέφονται και στο όνομα μιας ενοχοποιητικής θυματοποίησης που αποσκοπεί στην παρεμπόδιση-δαιμονοποίηση τους «απίστων» που θα εμπόδιζαν το Τamkine των Αδελφών και, ως εκ τούτου, στο Σχέδιό τους για παγκόσμια κατάκτηση …

Δείσδυση στους θεσμούς

Το Τamkine, το διάσημο αυτό σχέδιο, εξηγεί ότι πρέπει να προχωρήσουν «σταδιακά»: μέσω της εκπαίδευσης, της διείσδυσης, της πολιτικής πίεσης, της συμμαχίας με «προοδευτικές» δυνάμεις όπως η άθεη μαρξιστική αριστερά, και με την “παρακμάζουσα”, την υπέρ των LGBT, αριστερά, σίγουρα άπιστης για τους ισλαμιστές, αλλά “χρήσιμης”  επειδή είναι φιλομεταναστευτική και φιλοϊσλαμική στον κοινό αντιδυτικό αγώνα. Από την άλλη, οι αριστερές τριτοκοσμικές και αντισιωνιστικές δυνάμεις λένε τα ίδια: κανονικά είναι εχθροί του Ισλάμ, αλλά στη λογική της αποσταθεροποιητικής επιταγής του δυτικού αστικού κράτους βλέπουν στην κινητοποιό και αγωνιστική ισχύ των ισλαμιστών μια  χρήσιμη εφεδρεία προλετάριων, εργαζόμενων και “επαναστατών”. Οι ισλαμιστές έχουν όντως έντονη παρουσία στα συνδικάτα, τις επιχειρήσεις, την πολιτική, την εκπαίδευση, τα μεγάλα σχολεία.

Ο 19χρονος Αμπντέλ Μαλίκ Πετιτζάν, ο ένας από του δύο ισλαμιστές τρομοκράτες που σκότωσαν τον 86χρονο ιερέα Ζακ Αμέλ το 2016, προερχόταν από χριστιανική οικογένεια. Είχε βαπτιστεί και έφερε το όνομα Μάουρο προς τιμήν του αγίου Μαύρου (+15 Ιαν.) μαθητή του αγίου Βανεδίκτου (+14 Μαρτίου).

 

 

 

Φτάσαμε σε ένα επίπεδο διείσδυσης (σύμφωνα με το Σχέδιο και το Tamkine) αρκετά εντυπωσιακό. Ο προσηλυτισμός κυριαρχεί στον συλλογικό, εκπαιδευτικό και πολιτικό ιστό των Δυτικών Κρατών, με στόχο μια μέρα να πάρουν την εξουσία εκ των κάτω, σταδιακά. Αυτό το σχέδιο κατάκτησης με διείσδυση και υπονόμευση δεν είναι στη φαντασία της ακροδεξιάς ή των «ισλαμόφοβων», αλλά αναγγέλεται ξεκάθαρα στο έγγραφο των προαναφερθέντων Αδελφών, Το Εργο, το οποίο ανακαλύφθηκε από την Ελβετικές υπηρεσίες το 2001 στο σπίτι του επικεφαλής της τράπεζας Al-Taqwa κοντά στο Λουγκάνο, του διάσημου δισεκατομμυριούχου Γιουσέφ Νάντα, πολύ υψηλόβαθμου και διεθνή χρηματοδότη της Αδελφότητας. Ένα πραγματικό σχέδιο διείσδυσης-κατάκτησης των άπιστων κοινωνιών μέσω της ανατροπής των αξιών και του προσηλυτισμού. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι επίσης πολύ καλά εκπαιδευμένοι για να εκμεταλλευτούν μια πολύ μεγάλη αδυναμία των Ευρωπαίων: την ενοχή.

Πολλοί πολιτικοί χτυπούν τους “λαϊκιστές” και άλλες “ταυτότητες” εξομοιώνοντάς τους με τους Ναζί, αλλά είναι πολύ πιο επιεικείς, ακόμη και ευγενείς προς τις ισλαμικές ταυτότητες, αν και είναι όντως φιλοναζιστικές ιστορικά και αντισημιτικές στο έπακρο, σωβινιστικές και ρατσιστικές αντι-αθεϊστικές. Μια άποψη είναι να συγχωρούμε αυτούς τους σκοταδιστές ως «θύματα του ισλαμοφοβικού ρατσισμού». Εδώ, ισχύει πλήρως η ενοχή: ο εβραιο-χριστιανός-δυτικός-λευκός-πατριώτης ή απλώς συνεπής Δημοκράτης είναι εκ προοιμίου ύποπτος ότι είναι ρατσιστής-πρώην αποικιστής. Έτσι, είναι ευκολότερο και “εκπέμπει μήνυμα” όταν χτυπούν ένα “παλιοφασίστα-ξανθό” Γαλάτη ή ένα “σιωνιστή” παρά ένα  παλιοφασίστα γενειοφόρο μη ευρωπαίο, ριζοσπάστη, αλλά δήθεν “γιο αποικισμένου”. Σήμερα, αν θέλετε να είστε παλιοφασίστας-ναζί-χιτλερικός και αν θέλετε να χτυπάτε τους Εβραίους χωρίς να έχετε πολλά προβλήματα, «καλύτερα» να είστε ισλαμιστής παρά δυτικός ακροδεξιός. Και αυτό το διπρόσωπο επιτρέπει στον ισλαμικό φασισμό να ανθεί στη Δύση ελεύθερα.

Είναι επίσης πιο δύσκολο για τους πολιτικούς να καταγγέλλουν τους αντισημίτες όταν είναι πρόεδροι μιας ισλαμικής ένωσης που εκπροσωπεί ψήφους σε τοπικό επίπεδο, επειδή έρχονται εκλογές… Στη Στρατηγική του εκφοβισμού, εξήγησα επίσης ότι το να χτυπάμε τον ισλαμισμό είναι πιο επικίνδυνο από το να χτυπάμε τους χριστιανούς …. Εάν χτυπάτε τους Ινδουιστές, τους Βουδιστές ή ακόμα και τους Τσιγγάνους, δεν τρέχει τίποτα. Δεν πρόκειται να έχει πολλές συνέπειες, γιατί δεν θα πέσει πάνω σας καμιά άξια λόγου “αντιρατσιστική” ομάδα. Η μόνη θρησκεία για την οποία υπάρχουν σωματικές και νομικές συνέπειες όταν κάνεις πλάκα είναι η μουσουλμανική θρησκεία. Δεν δολοφονήθηκαν άνθρωποι επειδή είπαν ότι μισούσαν τον Ιησού ή τον Μωυσή. Το μόνο ολοκληρωτικό σύστημα σκέψης που σκοτώνει συστηματικά, απειλεί, σύρει στα δικαστήρια, άρα ΕΚΦΟΒΙΖΕΙ, είναι η μουσουλμανική θρησκεία στην ισλαμιστική εκδοχή της, βέβαια, επειδή οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι, κοσμικοί ή άθεοι είναι τα πρώτα θύματα αυτού του ολοκληρωτισμού.

Η εξάρτηση των πολιτικών

Οι πολιτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι στα ΜΜΕ είναι ευκολότερο να χτυπούν την άκρα δεξιά παρά την άκρα αριστερά και μετά να στιγματίζουν τους χριστιανούς και όχι τους μουσουλμάνους. Ορισμένες φοβίες είναι πιο ανεκτές από άλλες …

Μετά τον εκφοβισμό, λοιπόν, ο δεύτερος μοχλός των δύο μέτρων και δύο σταθμών, που εξηγεί αυτή την ανοχή έναντι του προσηλυτιστικού ισλαμισμού στην Ευρώπη, είναι η ενοχοποίηση. Τρίτος, η προεκλογική περίοδος, ειδικά σε τόπους όπου υπάρχει όλο και περισσότερο ισλαμικό εκλογικό σώμα, το οποίο πρέπει να κολακεύεται. Στις Βρυξέλλες, υπάρχουν 23 εκλεγμένοι μουσουλμάνοι αξιωματούχοι με πρόγραμμα υπεράσπισης της Σαρία και των μουσουλμάνων, ενώ κανείς δεν τους διώκει, οι ιμάμηδες πληρώνονται από το κράτος και μαθήματα μουσουλμανικής θρησκείας διδάσκονται στα δημόσια σχολεία! Στο Βέλγιο υπάρχουν εκλεγμένοι εκπρόσωποι του σαλαφισμού που υποστηρίζουν τη σαρία ως τη μοναδική πηγή του νόμου! Είναι σαν τον κ. Αμόν στη Γαλλία, κατά την προεδρική εκστρατεία, που συναντούσε τους χειρότερους σαλαφιστές που βρίσκονται στα προάστια, ακόμα και ρατσιστές αντι-Εβραίους και απολυταρχικούς, και ωστόσο χτυπούσε την Λε Πεν  και τη δεξιά των Βωκιέ και Ντυπόν-Αινιάν.

Πολύ παράξενο και ασυνεπές, πράγματι, να κολακεύουν αντισημίτες σαλαφιστές ανοιχτά απολυταρχικούς, μισογύνες, ομοφοβικούς, αντι-δυτικούς, αντι-κοσμικούς, αντιμαρξιστές, αντι-αθεϊστές, με δυο λόγια όσους όλους αντιπροσωπεύουν αυτά που η αριστερά μισεί, στιγματίζοντας μόνο το ρατσισμό των ξανθών με τα γαλανά γαλατικά μάτια.

Και τέλος 4ο σημείο: χρήματα. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι εξακολουθούν να έχουν έναν σοβαρό χορηγό, ο οποίος έχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα φυσικού αερίου στον κόσμο: το Κατάρ, με 300.000 κατοίκους, έχει ισοδύναμο πλούτο σε ενέργεια με τη Ρωσία. Φανταστείτε πόσο πολύτιμος είναι αυτός ο σύμμαχος για το σχέδιο κατάκτησης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Ευρώπη, με εκατοντάδες σχέδια τζαμιών, ισλαμικών σχολείων και θρησκευτικών κέντρων.

Ο φόβος της ενσωμάτωσης

Σήμερα, μόνο στη Σικελία, χρηματοδοτούν 25 σχέδια! Στην Ιταλία, το Κατάρ έχει κάνει τις περισσότερες επενδύσεις για να ιδρύσει τζαμιά των Αδελφών Μουσουλμάνων. Ακολουθούν η Σουηδία, η Γερμανία, η Γαλλία, ειδικά με τα σχέδια της Mυλούζ, της Λυών, της Μασσαλίας κλπ… Αυτή η έντονη παρουσία είναι σοβαρή επειδή η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν θέλει ένα ειρηνικό, δημοκρατικό Ισλάμ το οποίο υποστηρίζει την ένταξη και τη συνύπαρξη. Ο φόβος τους είναι μήπως οι μουσουλμάνοι ενσωματωθούν, επειδή αυτό είναι δυνατόν: κοιτάξτε τους δημοσιογράφους Moχαμέντ Σιφαουί τη  Σόνια Μαμπρούκ, κοιτάξτε την οικογένεια του φίλου μου Ραζαβί, του Ιρανού συγγραφέα του βιβλίου Το Σχέδιο και τόσων άλλων μουσουλμάνων “φυσιολογικών” , μη φανατικών που κατάφεραν να ενσωματωθούν και δεν υφίστανται κανένα κρατικό “ρατσισμό” στη Γαλλία. Η πραγματική φοβία των Αδελφών Μουσουλμάνων και των συμμάχων τους του τουρκικού Mιλί Γκουρούς ή και άλλων είναι μήπως  οι δυτικοί μουσουλμάνοι εγκαταλείψουν το Ισλάμ, μια πράξη τιμωρούμενη με θάνατο από  τον επίσημο νόμο του Ισλάμ (Ridda / Αποστασία).

Για να αποφευχθεί αυτό, και επειδή η Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι έξυπνοι και διπλοπρόσωποι, η ανατρεπτική και ρητορική στρατηγική τους συνίσταται στην επιβολή στους μουσουλμάνους: «Είμαστε θύματα ρατσισμού, ισλαμοφοβίας, η Δύση μας φέρνεται άσχημα, είμαστε παιδιά αποικισμένων … Συμπέρασμα, δώστε μας “αποκαταστατικές” παραχωρήσεις. Η ιδιοφυΐα των Αδελφών Μουσουλμάνων βρίσκεται στο ότι  χρησιμοποιούν την ενοχή, το σύμπλεγμα των Δυτικών και στο να πιστέψουν οι μουσουλμάνοι ότι “διώκονται” για να δικαιολογήσουν ένα νεο-αποικιοκρατικό / σκοταδιστικό πρόγραμμα  που στοχεύει να κάνει τους μουσουλμάνους μια ξεχωριστή κοινότητα: αυτή είναι στρατηγική της «παράνοιας». Αυτή η στρατηγική λειτούργησε επειδή, σύμφωνα με μια μελέτη του Ινστιτούτου Montaigne, το 1/3 των μουσουλμάνων πιστεύει ήδη ότι η Σαρία είναι ανώτερη  από τους νόμους της Δημοκρατίας. Μια βραδυφλεγής γεωπολιτική βόμβα.

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.atlantico.fr/decryptage/3583457/alexandre-del-valle–les-islamistes-jouent-avec-les-valeurs-occidentales-pour-mener-a-bien-leur-projet-politique-de-domination-freres-musulmans-le-projet-emmanuel-razavi

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΑΟΖ της Ελλάδας: Γιατί η ξαφνική στήριξη έναντι της Τουρκίας;

Από
anixneuseis
-
1

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

DECEMBER 4, 2019

Hellas Journal

Αρχίζει να διαφαίνεται μια αλλαγή στάσης των Αμερικανών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ήταν πολύ σημαντική η απάντηση που έδωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (ΕΔΩ), για την παράνομη συμφωνία της Τουρκίας και της Λιβύης, στον Μιχάλη Ιγνατίου: «Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παίρνουν γενικά θέση στις διαφωνίες για τα θαλάσσια σύνορα άλλων κρατών, καλούμε όλες τις πλευρές να απέχουν από ενέργειες που ενέχουν τον κίνδυνο  να αυξήσουν τις εντάσεις στην ανατολική Μεσόγειο σε μια ευαίσθητη χρονικά στιγμή. Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν τον κίνδυνο η σύγκρουση στη Λιβύη να λάβει ευρύτερες περιφερειακές διαστάσεις και την επείγουσα ανάγκη να εργαστούν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη μέσω διαπραγματεύσεων για την επίτευξη μιας λύσης. Ειδικότερα, η ανακοίνωση ενός υπογεγραμμένου μνημονίου κατανόησης για την οριοθέτηση μεταξύ της Τουρκίας και της κυβέρνησης Εθνικής Συμφιλίωσης της Λιβύης (GNA) έχει προκαλέσει εντάσεις στην περιοχή, δεν είναι χρήσιμη και είναι προκλητική.”

Οι Αμερικανοί πήραν, επιτέλους, και μια σωστή θέση. Είχα, ήδη, υποψιαστεί και γράψει ότι δεν θα δεχόντουσαν  την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης διότι η ExxonMobil έχει πάρει δυο ελληνικά οικόπεδα νοτιοδυτικά της Κρήτης που συνορεύουν με τη Λιβύη. Είναι, επίσης, πολύ ενδιαφέρον αυτό που έγραψε ο Αλέξης Παπαχελάς στην εφημερίδα Καθημερινή για το πώς ακόμα σκέπτονται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ: «Οι Αμερικανοί μάς συνιστούν να μη στρατιωτικοποιήσουμε εμείς μια κρίση με την Τουρκία πρώτοι και εν πάση περιπτώσει να τους ειδοποιήσουμε πριν. Πέραν τούτου όμως, η Αθήνα δεν έχει καμία βεβαιότητα για το πώς θα χειριστούν οι ΗΠΑ μια ελληνοτουρκική ένταση. Οι χειριστές των ελληνοτουρκικών σχέσεων εκτιμούν πως η Ελλάδα πρέπει να αποφύγει την κλιμάκωση μιας κρίσης ή την «ΑΟΖοποίηση» της εξωτερικής μας πολιτικής.”

Οι Αμερικανοί πάντοτε ανησυχούσαν για την «ΑΟΖοποίηση» των εθνικών μας συμφερόντων, για αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα η δήλωση που έκανε στις 27 Ιουλίου 2011 ο τότε βοηθός υπουργός Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, ο οποίος, σε συνάντησή του με δημοσιογράφους στην Αθήνα, ανέφερε: «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».

Εάν αυτή η δήλωση ισχύει μέχρι την 7η Ιανουαρίου 2020, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, πρέπει ο Έλληνας Πρωθυπουργός να ζητήσει από τον Πρόεδρο Τραμπ να την ακυρώσει. Οι ειδικοί στο Δίκαιο της Θάλασσας γνωρίζουν τη θέση των ΗΠΑ που ακολουθούν δύο μέτρα και δύο σταθμά, στο θέμα της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών.

Στις 10 Μαρτίου 1983 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν υπέγραψε προεδρικό διάταγμα βάσει του οποίου η Αμερική ανακήρυξε ΑΟΖ 200 ν.μ. πέρα από τις ακτές της. H πράξη αυτή της Αμερικής αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, διότι η Αμερική διατήρησε, σύμφωνα με την UNCLOS, ΑΟΖ για όλα ανεξαιρέτως τα νησιά της. Η Ελλάδα θα μπορούσε μέσω ενός προεδρικού διατάγματος, παρόμοιου των ΗΠΑ, να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Ελλάδας. Υπάρχουν 139 παράκτια κράτη που το έχουν πραγματοποιήσει, γιατί όχι και εμείς.

Έτσι, για την αμερικανική κυβέρνηση θα είναι πολύ δύσκολο να αντιταχθεί στη δημιουργία  ελληνικής ΑΟΖ, που δεν θα διαφέρει καθόλου από ό,τι η ίδια έπραξε με την αμερικανική ΑΟΖ. Η Αμερική έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ της με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (equidistance), που τόσο αντιπαθεί η Τουρκία, με την Ρωσία, τον Καναδά, το Μεξικό, τις Μπαχάμες και την Κούβα. Όταν όμως έρχεται η ώρα να ασχοληθεί με την ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος, υποστηρίζει τις τουρκικές θέσεις περί ευθυδικίας.

Έτσι, οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι τα δικά τους νησιά, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, αλλά παρόμοια δικά μας νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα. Αυτή είναι μια απαράδεκτη φιλοτουρκική θέση των Αμερικανών από το 1982, που πρέπει, επιτέλους, να ανατραπεί.

Είναι, επίσης κωμικοτραγική η στάση της Τουρκίας, διότι με την θέση που παίρνει, ότι τα νησιά δεν διαθέτουν ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα πρέπει να ενημερώσει τον Πρόεδρο Τραμπ ότι δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Χαβάης, την ΑΟΖ των αμερικανικών νησιών στην Αλάσκα, που συνορεύουν με την Ρωσία, και την παράνομη οριοθέτηση των ΗΠΑ με την Κούβα και τις Μπαχάμες.

Τέλος, να μη ξεχάσουμε ότι, για τον Ταγίπ Ερντογάν, νησιά όπως η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σικελία, η Γροιλανδία, η Αυστραλία και πάει λέγοντας, δεν διαθέτουν ΑΟΖ!

Η σημασία του Χάρτη Μανιάτη

Οι Αμερικανοί έχουν, ουσιαστικά, αποδεχτεί τον επόμενο χάρτη που δημιούργησε το 2011 ο τότε Υφυπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης και ο αμερικανικός κολοσσός ExxonMobil έχει πάρει δυο οικόπεδα αυτού του χάρτη στα νοτιοδυτικά της Κρήτης μαζί με την TOTAL και τα ΕΛΠΕ.

Η χθεσινή δήλωση των Αμερικανών, ότι δεν συμφωνούν για μια συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και την Λιβύη, έχει να κάνει και με την παρουσία της ExxonMobil στα σύνορα Ελλάδας-Λιβύης.

Πάντως πρέπει εδώ, για άλλη μια φορά, να αναφερθούμε στην απουσία χαρτών της Ελλάδας, για τρεις δεκαετίες τώρα, που να δείχνουν τα θαλάσσια σύνορά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Κατόπιν των ανωτέρω θα ήταν δύσκολο να μη συμφωνήσει κανείς με την παρατήρηση της Αναστασίας Στρατή, εμπειρογνώμονα του ελληνικού ΥΠΕΞ: «Εάν η Ελλάδα δεν επεκτείνει ή έστω κατοχυρώσει μέσω διμερών οριοθετήσεων, όπου αυτό είναι εφικτό, την επέκταση της δικαιοδοσίας της στο μέλλον, ο ελληνικός θαλάσσιος χώρος κινδυνεύει να παραμείνει η τελευταία περιοχή της Μεσογείου, ενδεχομένως και της υφηλίου, όπου όχι μόνο δεν θα έχει θεσπισθεί ΑΟΖ ή κάποια άλλη θαλάσσια ζώνη, αλλά και το εύρος των χωρικών υδάτων θα είναι περιορισμένο».

Η Ελλάδα δεν στέλνει πουθενά γεωγραφικές συντεταγμένες, ενώ η μικρή Κύπρος προσπαθεί πάντα, στις κινήσεις της να έχει με το μέρος της το διεθνές δίκαιο. Έτσι δημιούργησε γεωγραφικές συντεταγμένες που δείχνουν την σωστή οριοθέτηση ανάμεσα στη Κύπρο και στην Τουρκία.

Ο μόνος τρόπος να ανατρέψουμε τις πρωτοβουλίες του Ερντογάν είναι να οριοθετήσουμε, άμεσα, την ΑΟΖ μας με αυτή της Αιγύπτου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του Ισραήλ που οριοθέτησε ΑΟΖ χωρίς να την έχει ανακηρύξει και να πιάσουμε στον ύπνο τους Τούρκους.

Όπως έγραψε, χρόνια πριν, ο Νίκος Μελέτης: «Η επιδίωξη συμφωνίας με την Αίγυπτο αποτελεί το κομβικό και καθοριστικό βήμα για την χώρα μας στην προσπάθεια να ενισχύσει πολιτικά και διπλωματικά την διαπραγματευτική θέση της όταν και εφόσον υπάρξει αντίστοιχη διαπραγμάτευση με την Τουρκία.

Μια ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών θα καταστήσει ακόμη πιο καθαρό το τοπίο στην Ανατολική Μεσόγειο  και θα παραδώσει μεγάλες  θαλάσσιες περιοχές στην έρευνα και κατόπιν στην  αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων που σύμφωνα με πολλές ενδείξεις υπάρχουν στον βυθό.»

Αυτό τον φόβο είχε στο μυαλό του ο Ερντογάν και αποφάσισε, τελικά, να παριστάνει ότι έχει μια συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Λιβύη και την ανακοίνωσε μέσω ενός Tweet από τον πρέσβη Çağatay Erciyes, Γενικό Διευθυντή Ναυτιλίας και Αεροπορίας του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών!

Φαίνεται ότι τα δυο υπουργεία εξωτερικών της Ελλάδας και της Αιγύπτου εργάζονται, πυρετωδώς, για μια συμφωνία οριοθέτησης των ΑΟΖ των δύο κρατών. Αλλά αυτή την εικόνα την χάλασε ο κύριος Νίκος Δενδιας όταν ανέφερε, στο καναλι OPEN: «Η Αίγυπτος είναι μια φίλη χώρα και αυτό που συζητήσαμε είναι να δούμε ξανά πού είχε κολλήσει το όλο σχετικό ζήτημα και να προσπαθήσουμε γρήγορα να ξανασυνεδριάσουν οι επιτροπές. Εάν δε, φτάσουμε σε ένα σημείο και με απόκλιση να κληθούν οι υπουργοί να καλύψουν αυτή την απόκλιση».

Η μόνη πιθανή απόκλιση θα είναι αυτή που η Αίγυπτος δεν θα θέλει να δώσει πλήρη επήρεια ΑΟΖ στην νήσο Στρογγύλη και έτσι η ΑΟΖ της Ελλάδας δεν θα συνορεύει με την ΑΟΖ της Κύπρου! Ευχόμαστε η ελληνική κυβέρνηση να μην υπογράψει μια τέτοια συμφωνία. Δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία στον Κυριάκο Μητσοτάκη να κυβερνήσει για πολλά χρόνια την Ελλάδα, εάν υπογράψει την σωστή συμφωνία με τον Πρόεδρο αλ Σίσι.

Πηγή: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΑΟΖ της Ελλάδας: Γιατί η ξαφνική στήριξη έναντι της Τουρκίας; https://hellasjournal.com/2019/12/oi-inomenes-politeies-kai-i-aoz-tis-elladas-giati-i-xafniki-stirixi-enanti-tis-toyrkias/

ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
2

Κάπου πήρε το μάτι μου, χθες, ότι ο ΥΠΕΞ κ. Δένδιας άφησε να εννοηθεί μικρή διάσταση απόψεων Ελλάδας και Αιγύπτου στο θέμα της ΑΟΖ. Το επισήμανα σε σχόλιό μου την Κυριακή.
Αλλά, το θέμα δεν βρίσκεται εκεί. Το θέμα είναι αν οι λαοί της Μεσογείου θέλουν να ζήσουν σε ένα καθεστώς, ή κλίμα, οθωμανικό ή να αναζητήσουν τον δικό τους ελεύθερο δρόμο στον αναδυόμενο νέο κόσμο.
Και αυτό ισχύει, ακόμη και για το Ισραήλ το οποίο αυτές τις ημέρες λάμπει δια της απουσίας του. Αν προχωρήσει η Τουρκία και το Ισραήλ και η Αιγυπτος θα έχουν δυσάρεστο μέλλον.
Νομίζω, είναι κατάλληλος ο χρόνος η Ελλάδα να αναλάβει μια δραστηριότητα σε όλες τις χώρες της Μεσογείου και να αναπτύξει μια πολιτική ανάσχεσης ( containment, όπως θα έλεγαν στον ψυχρό πόλεμο) της Τουρκίας.
Το περιβάλλον είναι θετικό διότι και οι ΗΠΑ και η Ρωσία είδαν με σκεπτικισμό την τουρκική ενέργεια στη Λιβύη και η λογική λέει πως δεν θα ήθελαν μια Τουρκία με επιρροή σε όλη τη Μεσόγειο. όπως επιδιώκει η Άγκυρα.
Είναι, επίσης, θετικό το κλίμα γιατί και η Γαλλία θέλει να αναπτυχθεί μια μεσογειακή πολιτική στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και η Γαλλία και θα παίξει ρόλο στην Ε.Ε. και στέκεται αρνητικά απέναντι στον τουρκικό ιμπεριαλισμό.
Όσο για τη Γερμανία, μετά την ανάδειξη νέας ηγεσίας στο SPD αναμένεται να μπει σε μια μεγάλη εσωστρέφεια. Κάποιος πρέπει να καλύψει το κενό. Δεν υπάρχει άλλος απο τη Γαλλία.
Σ αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα μπορεί να παρουσιάσει τη μεσογειακή της πολιτική ως προσφορά προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Turkey Is Trying to Take over the Mediterranean, through Libya

Από
anixneuseis
-
0

by Seth Frantzman
The Jerusalem Post


Turkish President Recep Tayyip Erdogan meeting with GNA chief Fayez al-Sarraj in Istanbul last week.

One of the governments in Libya controls only a small percentage of the country and the capital of Tripoli, but in need of Turkish support it signed a bizarre deal with Ankara over who controls the Mediterranean. Turkey says the deal that it signed is historic and that it has “proven its capabilities to the world in a manner that is compatible with international law but also signaled its future intentions in the region.” Greece is outraged, threatening to take the dispute to international bodies and complain to NATO. It has larger ramifications also for Egypt, Cyprus and Israel as Turkey seeks a vast swath of sea to control as an economic zone.

Turkey met with Fayez al-Sarraj, the head of the Presidential Council of Libya’s Government of the National Accord in Tripoli. Sarraj was in Istanbul, but it is understood that his weak government has been in discussions with Turkey for some time about an agreement that would give Turkey access to an economic zone across the Mediterranean. Turkey’s Daily Sabah says this deal is “mutually beneficial.”

Turkey is seeking regional power not seen since the Ottoman Empire more than 100 years ago.

The real story is buried in the report. Turkey is trying to assert itself across the swath of Iraq, Syria and now all the way to Libya, with its eyes set on having power not seen since the Ottoman Empire more than 100 years ago. The reports claim that Turkey now sees its control of the Mediterranean from the “three-dimensional viewpoint” and this “maximizes the country’s maritime boundaries and shows that Turkey’s border districts of Marmaris, Fethiye and Kas are actually neighbors with Libya’s Derna, Tobruk and Bardiya districts.”

Turkey calls this the “blue motherland,” or “Mavi Vatan” in Turkish. It has launched major naval exercises in the last year to show off its power. Turkish Defense Minister Hulusi Akar has referred to this “motherland” as the 462,000 square kilometer area from the Black Sea to Aegean. Turkey openly says in its media, which is all pro-government, that it is deploying naval assets as a “show of force” and that it is angered by drilling being conducted by other states. In short, it will begin more drilling and more pushing out its boundaries. Future deals are in the cards.

Turkey’s February 2019 Mavi Vatan (Blue Motherland) naval exercise, stretching from the Black Sea to the Mediterranean, was the largest in its history.

The Mediterranean policy is part of increased pressure on Cyprus that Turkey has brought and also Ankara’s view of the Tripoli government of Libya as a key part of its agenda. For instance Fahrettin Altun, the communications director for President Recep Tayyip Erdogan, tweeted that “security and military cooperation” is a key part of support for one of Libya’s governments.

Libya has been in a civil war since 2011. In the last year the forces of Khalifa Haftar, who is backed by Egypt and the UAE, have been laying siege to Sarraj’s government. The deal Sarraj signed potentially gives Turkey rights to areas off the coast of Libya that the Sarraj government doesn’t even control. Yet the Sarraj government has gone to Turkey as the “UN-backed” government of Libya because even though it controls a minority of the country, it has worked with the UN and tends to receive official discussions from Western powers. Turkey has supplied drones and military vehicles to the Tripoli government. The country is seen as a proxy war between Turkey and Egypt as well as the Gulf countries. Turkey opposes Egypt’s Abdel Fatah al-Sisi and supported the Muslim Brotherhood’s Mohammed Morsi, who was pushed out of office in 2013. Libya is “ground zero” for this proxy fight of drones and other hardware.

Dozens of Turkish-made BMC Kirpi armored vehicles in the port of Tripoli, May 2019.

Now it is revealed that the drones and other support were part of a much larger Turkish goal. Turkey wants the economic access and strategic corridor linking its coastline to Libya. This is no small amount of water because it bypasses Cyprus and Greece across 800 km. of open water to an area of Libya controlled by Haftar’s forces. In essence, Turkey swept in to strong-arm Libya’s government because the government is weak and Turkey knows that the government can sign away areas it doesn’t even control, while Haftar won’t recognize the deal anyway.

This is Turkey’s strategy everywhere. Give the world a fait accompli, whether by bombing in northern Iraq, invading Syria or sending troops to Qatar in 2017. Turkey is expanding every day and threatening other countries, whether insulting France or comparing Israel to Nazi Germany, as it did at the UN. For Turkey, there is no restraint, but the country also works quietly behind the scenes to engineer things like this Mediterranean deal. The deal has major ramifications also for discussions between Israel, Greece, Italy and Cyprus, and also any discussions of an EastMed pipeline. Turkey is throwing down a gauntlet over the pipeline concept, saying in essence: “No, we control this area between Turkey and Libya, and we now cut the Mediterranean in half.”

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis

Greece will ask NATO members to support Athens in the dispute now. This sets up a larger problem in the seas of Cyprus. Kyriakos Mitsotakis says NATO must not remain indifferent to this violation of international law. Meanwhile, Foreign Minister Nikos Dendias said that Turkey had not signed a Law of the Sea with respect to the recent claims and that the current deal with Libya would be frowned upon by other signatories. Greece hopes that Libya’s decision will not be approved by Libya’s parliament and that Greece had demanded the details of the agreement or it would expel Turkey’s ambassador.

Greece is now also working with Egypt to delineate its own exclusive economic zones. There are larger games afoot. Italy, which was once the colonial power of Libya after the 1911 war with the Ottomans, may look askance at the deal. Libya’s Haftar government in the east of the country does not accept the deal. The US has been seeking a peace deal quietly in Libya and the Russians are also involved in Libya.

Turkey has other cards to play. Every time NATO or the EU or anyone pressures Turkey, Ankara will threaten to “flood” Europe with refugees and migrants. Turkey threatened European countries against critiquing its invasion of Syria in October and most European countries have toed the line. Turkey has also sought to use its power in NATO to veto plans for the Baltics in return for NATO support for its Syria operations. NATO chief Jens Stoltenberg has appeared to support Turkey’s role in Syria and praised Turkey’s spending in NATO. That means Greece has an uphill struggle. It is on the front line with refugees coming from Turkey. Greece has announced new, tougher policies on refugees; the last thing it wants is another million people coming from Turkey.

Turkey’s model in the region is to exploit weak states.

Turkey has learned that in dealing with the US, Europe or NATO and the UN that the way to get things done is to act first, and that in all likelihood, it will get support and respect after. The UN has gone to Turkey to study plans for occupation of northern Syria. The US is studying Turkey’s purchase of the S-400s from Russia. Turkey has sought to drill off Cyprus, claiming that Northern Cyprus, which Turkey invaded in the 1970s, can give it rights to do so. Cyprus rejected the idea, but Turkey moved forward anyway in October. The US critiqued Turkey, but words are less important than drilling rigs. Turkey knows how the international community works: if you are the first to drill and build facts on the ground, as China did in the South China Sea, then you will eventually get what you want.

Turkey’s model in the Mediterranean is to exploit either weak states like Libya or unrecognized states like Northern Cyprus, to move forward. It does the same thing in Iraq and Syria. With its new S-400s, it may be able to wrangle a deal with Moscow over Libya. Greece, US and other countries will have to do something if they really care.

Seth Frantzman, a Middle East Forum writing fellow, is the author of After ISIS: America, Iran and the Struggle for the Middle East (2019), op-ed editor of The Jerusalem Post, and founder of the Middle East Center for Reporting & Analysis.

Εφτασε η ώρα της αλλαγής για τη Γερμανία

Από
anixneuseis
-
0

Το αποτέλεσμα των διεργασιών για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του SPD δείχνει πως η εποχή των «μεγάλων συνασπισμών» βαίνει προς το τέλος της. Ο ρόλος των Πρασίνων και τα τρία σενάρια για την κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές.

Δημοσιεύθηκε: 3 Δεκεμβρίου 2019 – 08:06 

Η εκλογή δύο ελάχιστα γνωστών αριστερών στην ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας φέρνει πιο κοντά τη στιγμή που το έθνος πιθανότατα θα κυβερνάται από έναν συνασπισμό που δεν ξανάγινε στην 70ετή ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.

Με τις παρούσες τάσεις, το καίριας σημασίας μέλος ενός τέτοιου συνασπισμού θα είναι οι Πράσινοι, που έχουν αντικαταστήσει το SPD ως το κυρίαρχο κόμμα αριστερά του κέντρου. Ως αποτέλεσμα,  στον ορίζοντα του Βερολίνου μπορεί να βρεθούν μια λιγότερο άκαμπτη ανελαστική γραμμή για τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, μια πιο θαρραλέα προσέγγιση για τις δημόσιες επενδύσεις και περισσότερο ευφάνταστες ιδέες για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Ο χρόνος αυτής της πολυαναμενόμενης αλλαγής παραμένει αβέβαιος. Θα μπορούσε να συμβεί ακόμα και του χρόνου, αναλόγως του για πόσο ακόμα θα παραμείνει γαντζωμένη στην εξουσία η καταρρακωμένη κυβέρνηση της καγκελαρίου Άγκελας Μέρκελ και του αν η Γερμανία θα πάει σε πρόωρες εκλογές.

Όμως το κρίσιμο σημείο είναι πως έρχεται αλλαγή. Μάλιστα, η Γερμανία πλησιάζει σε μια πολιτική μετάβαση που θα μπορούσε να είναι τόσο σημαντική όσο αυτή του 1969, όταν το SPD ηγήθηκε μιας κυβέρνησης για πρώτη φορά στην μεταπολεμική περίοδο, και του 1998, όταν οι Πράσινοι συμμετείχαν για πρώτη φορά στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Διότι δεν είναι μόνο η εποχή της κας Μέρκελ, καγκελαρίου από το 2005, που πλησιάζει στο τέλος της. Το ίδιο συμβαίνει και με την εποχή των «μεγάλων συνασπισμών» που ενώνουν το Χριστιανοδημοκρατικό της κόμμα με το SPD. Αυτή η συνεργασία είχε δώσει τρεις από τις τέσσερις κυβερνήσεις της Γερμανίας κατά την εποχή της Μέρκελ. Όμως η τρίτη κυβερνητική συνεργασία, στην οποία κατέληξαν οι δυο πλευρές μετά τις εκλογές στην Bundestag το 2017, έχει αποδειχθεί η πιο δυστυχής από όλες -και για τα δύο μέρη.

Στις εκλογές για την ηγεσία του SPD κέρδισαν οι Νόρμπερτ Βάλτερ-Μπόργιανς και Σάσκια Έσκεν, μετά από μια -ουσιαστικά- από τη βάση αριστερή διαμαρτυρία κατά του κατεστημένου του κόμματος και της συνεργασίας του με το CDU.

Πρόκειται για το πιο πρόσφατο σημάδι πως η φόρμουλα του μεγάλου συνασπισμού CDU – SPD έχει φτάσει στο τέλος της. Διότι το CDU περιλαμβάνει πολυάριθμους συντηρητικούς δυσαρεστημένους οι οποίοι, όπως οι αριστεροί εταίροι τους στο SPD, διαμαρτύρονται πως τέτοιοι συνασπισμού θολώνουν την διακριτή ταυτότητα του κόμματός τους.

Το SPD υστερεί στις δημοσκοπήσεις με την στήριξή του να ανέρχεται γύρω στο 15%, ανταγωνιζόμενο με τους δεξιούς λαϊκιστές της Εναλλακτικής για τη Γερμανία για την τρίτη θέση. Πρόκειται για μια εξευτελιστική θέση για το πιο σεβάσμιο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ευρώπης.

Άρα, το σκηνικό έχει στηθεί για μια αλλαγή μετά τις επόμενες εκλογές της Bundestag, που αναμένονται τον Σεπτέμβριο του 2021. Αν η νέα ηγεσία του SPD αποφασίσει να «βγάλει από την πρίζα» την κυβέρνηση της κας Μέρκελ, τότε οι Γερμανοί θα μπορούσαν να πάνε νωρίτερα στις κάλπες –στο πρώτο εξάμηνο του επόμενου έτους ή στις αρχές του 2021.

Η διενέργεια πρόωρων εκλογών κατά το δεύτερο εξάμηνο του επόμενου έτους δεν φαίνεται πιθανή διότι εκείνο το διάστημα η Γερμανία θα έχει την εξάμηνη εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ.

Σε κάθε περίπτωση, ο κατακερματισμός του γερμανικού κομματικού σκηνικού την τελευταία δεκαετία σημαίνει πως μια από τις τρεις εκδοχές συνασπισμού πιθανότητα θα έρθει στην εξουσία μετά τις επόμενες εκλογές της Bundestag.

Αναμφισβήτητα, ο πιο εύλογος είναι ένας συνασπισμός των Χριστιανοδημοκρατών και των Πρασίνων. Αυτή τη στιγμή είναι τα δυο δημοφιλέστερα κόμματα της Γερμανίας. Οι Πράσινοι δεν είναι μόνο το πιο εσωτερικά πειθαρχημένο κόμμα της αριστεράς στη Γερμανία, αλλά έχουν και έναν αξιόπιστο πιθανό υποψήφιο για την καγκελαρία, τον συν-ηγέτη του κόμματος Ρόμπερτ Χάμπεκ.

Η δεύτερη πιθανότητα είναι ένας ευρύς συνασπισμός αριστερά του κέντρου που θα ενώσει τους Πράσινους, το SPD και το ακροαριστερό κόμμα Die Linke. Μέχρι τώρα, τα πρώτα δυο κόμματα έχουν αρνηθεί να εξετάσουν το ενδεχόμενο να μοιραστούν την εξουσία σε εθνικό επίπεδο με το Die Linke, λόγω της ρίζας του στην πρώην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία και της έχθρας του έναντι του ΝΑΤΟ. Όμως ένας τέτοιος τρικομματικός συνασπισμός φαίνεται ο μόνος τρόπος για να έρθει στην εξουσία στη Γερμανία μια κυβέρνηση που θα είναι πραγματικά αριστερά του κέντρου.

Μια τρίτη πιθανότητα είναι ένας συνασπισμός του CDU, των Πρασίνων και των φιλελεύθερων Ελεύθερων Δημοκρατών. Όμως αυτή η επιλογή εξετάστηκε μετά τις εκλογές του 2017 χωρίς επιτυχία.

Το αποτέλεσμα ήταν ο τρίτος μεγάλος συνασπισμός CDU-SPD, ένας συνδυασμός που έχει απογοητεύσει τα ίδια τα κόμματα, την πλειοψηφία των ψηφοφόρων αλλά και τους συμμάχους της Γερμανίας στην ΕΕ.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Γιατί ο Μακρόν είναι ο νέος ηγέτης του παλιού κόσμου

Από
anixneuseis
-
1

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΑΠΤΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 03|12|2019 | 19:56

Η απίστευτη συνέντευξη Τύπου στο περιθώριο του ΝΑΤΟ ανάμεσα στον Μακρόν και τον Τραμπ, ενδέχεται να δρομολογήσει μια πανευρωπαϊκή δυναμική στον Γάλλο πρόεδρο, που είπε τα πράγματα με το όνομά τους.

Είναι ίσως, η πρώτη φορά που ένας mainstream πολιτικός της Ευρώπης, δεν… κωλώνει στον «πολακισμό» του Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος, που αντιλαμβάνεται την πολιτική με όρους Μπρονξ, για πρώτη φορά «τα ακούει» από έναν Ευρωπαίο ηγέτη που προσπαθεί να διασώσει τα αυτονόητα.

Το ότι το ΝΑΤΟ είναι «εγκεφαλικά νεκρό», όπως δήλωσε ο Μακρόν, είναι προφανές, αφού αφήνει – με τις ευλογίες της Αμερικής – τον Ερντογάν να λέει και να κάνει ό,τι του περνάει από το μυαλό. Ουδείς άλλος Ευρωπαίος ηγέτης μέχρι σήμερα έχει τολμήσει να πει τόσο ωμές αλήθειες στον Τραμπ.
Η Τουρκία, όχι μόνο έχει το «πράσινο φως» από τους Αμερικανούς να αγοράζει τους S-400 , όχι μόνο έχει τη δυνατότητα να θέλει να εξοντώσει τους Κούρδους που έδωσαν τη μάχη μαζί με τους Δυτικούς ενάντια στο ISIS, αλλά έχει και το δικαίωμα – με τις ευλογίες του Τραμπ – να αγοράζει κατά το δοκούν και Patriot ή F-35, να απειλεί με τον πιο χυδαίο τρόπο ένα μέλος και της ΕΕ και της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και – για πρώτη φορά – να αμφισβητεί υφαλοκρηπίδες και, ενδεχομένως και σύνορα.

Σήμερα στο Λονδίνο, ο Μακρόν ίσως να μπήκε στον πειρασμό να εκβιάσει – και πολύ σωστά – την έξοδο της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ, ξαναβρίσκοντας τον μίτο της Αριάδνης με τον “Γκωλισμό” που ενδεχομένως θα δρομολογούσε οριστικά την προοπτική να αποκτήσει, επιτέλους, η Ευρώπη αυτόνομη στρατιωτική ισχύ.

Ο Μακρόν, σε κάθε περίπτωση, ξαναδίνει στη Γαλλία το χαμένο κύρος που θυσίασε για τη νομισματική και πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Ο Μακρόν, αυτές τις κρίσιμες ώρες, είναι ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που τολμά να πει αλήθειες και να συγκρουστεί με τον πρωτογονισμό του Τραμπ.
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/politiki/giati-o-makron-einai-o-neos-igetis-toy-palioy-kosmoy

1...2,5722,5732,574...3,034Σελίδα 2,573 από 3,034