Αρχική Blog Σελίδα 2572

Ο μετέωρος πρόεδρος Fayez Mustafa al-Sarraj

Από
anixneuseis
-
0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Έπειτα από ένα 12ωρο ταξίδι με ιταλική φρεγάτα ο Fayez al-Sarraj κατέπλευσε από την ναυτική βάση Sfax της Τυνησίας στην Λιβύη στις 30 Μαρτίου 2016. Ο “ισχυρός” άνδρας al-Sarraj, πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης και πρωθυπουργός της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (GNA), δεν εξελέγη. Επελέγη, όπως και τα μέλη της κυβέρνησής του. Στις 8 Οκτωβρίου 2015 ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Λιβύη Bernardino Leon τον ανακοίνωσε ως επικεφαλής της κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας. Ο ΟΗΕ γύρισε την πλάτη στο δημοκρατικά εκλεγμένο κοινοβούλιο του Τομπρούκ. Ξένοι διπλωμάτες άρχισαν τις διαρροές, ότι αν και μη νομιμοποιημένος, μπορεί να πετύχει την εθνική ενότητα. Η συμφωνία Skhirat (17/12/2015), διορισμού του, δεν προσέφερε στον Al-Sarraj την εθνική υποστήριξη από το Γενικό Εθνικό Κογκρέσο και την εκλεγμένη Βουλή των Αντιπροσώπων στην ανατολική Λιβύη. Χωρίς τους Δυτικούς η κυβέρνηση του θα είχε καταρρεύσει. Όμως γιατί τον στηρίζουν άπαντες; Ίσως λόγω του βιογραφικού του.

Ο Faiz Mustafa Fawzi al-Sarraj γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου του 1960 στην Τρίπολη της Λιβύης προέρχεται από μια εξέχουσα, πλούσια πολιτική οικογένεια, η οποία διέθετε καταστήματα και τεράστια έκταση γης. Ο πατέρας του Mustafa ήταν εκ των ιδρυτών του κράτους μετά την ανεξαρτησία από την Ιταλία. Ήταν μέλος του Κόμματος του Κογκρέσου, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και υπουργός κατά την διάρκεια της μοναρχίας και επί καθεστώτος Καντάφι.

Ο υιός al-Sarraj απέκτησε πτυχίο στην Αρχιτεκτονική και τον Πολεοδομικό Σχεδιασμό από την Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Τρίπολης το 1982 και μεταπτυχιακό το 1999. Εργάστηκε ως μηχανικός στη διαχείριση έργων του Ταμείου Κοινωνικής Ασφάλισης, στον στρατηγικό σχεδιασμό αρχιτεκτονικών έργων στην κυβέρνηση Καντάφι και στον ιδιωτικό τομέα. Η σύζυγός του είναι αρχιτέκτονας και έχει τρεις κόρες. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως μέλος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου το 2014 και εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά δυο μήνες αργότερα εγκατέλειψε την χώρα, όταν ομάδες πολιτοφυλάκων κατέλαβαν την Τρίπολη. Επιστρέφοντας επεδίωξε έναν εθνικό διάλογο, που θα έβγαζε την χώρα από την πολιτική κρίση.

Ο al-Sarraj πέραν του θρησκεύματος έχει στενούς δεσμούς με την Τουρκία, γιατί είναι τουρκικής καταγωγής. Οι απόγονοι των Οθωμανών Τούρκων στη Λιβύη αντιπροσωπεύουν σημαντική δεξαμενή ισχύος για την Άγκυρα. Η κοινότητα ζει κυρίως στην Τρίπολη, την Μισράτα, την Ζαβίγια, την Βεγγάζη και την Ντέρνα. Δεν είναι τυχαίο ότι η εξουσία του al-Sarraj περιορίζεται στην επαρχία της Τριπολιτάνα.

Η συμφωνίες στρατιωτικής, ναυτικής συνεργασίας και ενίσχυσης των στρατιωτικών σχέσεων που υπέγραψε ο al-Sarraj με τον Ερντογάν την περασμένη εβδομάδα “αποκαλύπτουν την φιλοδοξία της Τουρκίας να επεκταθεί στην Αφρική και τη Μεσόγειο”, δήλωσε ο ταξίαρχος του Εθνικού Στρατού της Λιβύης Khalid Mahjoub. Η συμφωνία αποτελεί κυρίως σύμβολο πολιτικής. Όπως το μνημόνιο Συνεργασίας υπέγραψε ο al-Sarraj με την Ιταλία στις 2 Φεβρουαρίου 2017. Έτσι,  εξηγείται μεταξύ άλλων οπλικών, εμπορικών, πετρελαϊκών κ.λ.π. συναλλαγών η φυγή (όχι η παρεμπόδιση) της Ιταλικής ΕΝΙ από το οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ, το 2018. Οι άσπονδοι “φίλοι” γείτονες μας θυμίζουν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η Λιβύη των “Αδεσμεύτων” στάθηκε στο πλευρό του Ετσεβίτ, που ζήτησε στρατιωτική βοήθεια. Ο Καντάφι έστειλε στην Τουρκία εννέα αεροσκάφη DC-4 με  όπλα, πολεμικά Μιράζ και ένα σμήνος F-5, αρνούμενος μάλιστα να δεχθεί χρήματα. Όπως δήλωσε ο τούρκος πρέσβης Taner Baytok στην Hurriyet το 2011, «κανείς δεν έκανε για την Τουρκία ότι έκανε ο Καντάφι. Προσφέρθηκε να βοηθήσει διπλωματικά, στα αραβικά κράτη και στα Ην. Εθνών για το Κυπριακό». Τον Σεπτέμβριο  του 1974 ο υπουργός οικονομικών Deniz Baykal παραβρέθηκε στην επέτειο ανεξαρτησίας της Λιβύης. Δηλώνοντας υπερήφανος για τους τούρκους, ο Καντάφι τον ρώτησε: «Γιατί δεν καταλάβατε ολόκληρο το νησί; Εάν οι Έλληνες κινηθούν θα κάνουμε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε».[1] Τον Ιανουάριο του 1975, ο υπουργός πετρελαίου της Λιβύης διακήρυξε: «Με ένα νεύμα και ένα κάλεσμα οι πετρελαιοπηγές της Λιβύης διατίθενται στον ηρωικό λαό της Τουρκίας». Ομοίως, ο πρωθυπουργός Abd-al-Salaam Jalud είπε: «Είμαστε πρόθυμοι να πολεμήσουμε στο πλευρό της Τουρκίας και να μοιραστούμε ότι έχουμε με τον τουρκικό λαό».[2]

Η Λιβύη βαδίζει στην πεπατημένη. Το ίδιο οι Ευρωπαίοι και ο ΟΗΕ. Κατά μάνα, κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα. Τι περιμένει η Ελλάδα;

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] Hurriyet, Bir Kaddafi anısı, Tufan Turenc, 25 Şubat 2011, http://www.hurriyet.com.tr/bir-kaddafi-anisi-17115996

[2] Alon Liel, Turkey in the Middle East: Oil, Islam, and Politics, Lynne Rienner Publ., Colorado U.S. 2001 σσ. 176-177

 

Οι ελληνικές γελοιότητες με την ΑΟΖ και τη Λιβύη: Τελικά μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας…

Από
anixneuseis
-
0
 

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

File Photo: Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας τη στιγμή που ανακοινώνει την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να δοθεί διορία 72 ωρών στον πρέσβη της Λιβύης για να εγκαταλείψει τη χώρα, Αθήνα, Παρασκευή 06 Δεκεμβρίου 2019, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Παντελής Σαίτας

Η Ελλάδα έχει την μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο, με 13,676 τετ. χιλιόμετρα ή 8,498 τετ. μίλια. Και είναι σχεδόν διπλάσια από την ακτογραμμή της Τουρκίας, που έχει 7,200 τετ. χιλιόμετρα ή 4,474 τετ. μίλια. Η Ελλάδα έχει μια από τις μεγαλύτερες ακτογραμμές στον κόσμο. Είναι 12η.

Η Τουρκία είναι 20η. Η Ελλάδα έχει μεγαλύτερη ακτογραμμή από το Μεξικό, από την Ιταλία, από την Βραζιλία, από την Κροατία, από την Δανία και βέβαια από την Τουρκία. Πρώτος είναι ο Καναδάς με 202,080 τετ. χιλιόμετρα. 2η η Νορβηγία. Μετά η Ινδονησία (νησιωτικό κράτος).

Μετά η Ρωσία. Ακόλουθουν: Φιλιππίνες, (νησιωτικό κράτος) Ιαπωνία (νησιωτικό κράτος), Αυστραλία (νησιωτικό κράτος) Ηνωμένες Πολιτείες, Νέα Ζηλανδία (νησιωτικό κράτος), η Ανταρτική, η Κίνα. Η Ελλάδα (νησιωτικό κράτος) ακολουθεί την Κίνα που έχει 14,500 τετ. χιλιόμετρα.

Μετά την Ελλάδα είναι το Ηνωμένο Βασίλειο (νησιωτικό κράτος) με 12,429 τετ. χιλιόμετρα.

Countries With The Longest Coastline – WorldAtlas.com 1 Canada 202,080 125,567 2 Norway 58,133 36,122 3 Indonesia 54,720 33,939 4 Russia 37,653 23,396 5 Philippines 36,289 22,549 6 Japan 29,751 18,486 7 Australia 25,760 16,007 8 United States 19,924 12,380 9 Antarctica 17,968 11,165 10 New Zealand 15,134 9,404 11 China 14,500 9,009 12 Greece 13,676 8,498 13 United Kingdom 12,429 7,723 14 Mexico 9,330 5,797 15 Italy 7,600 4,722 16 India 7,500 4,660 17 Brazil 7,491 4,655 18 Croatia 7,368 4,578 19 Denmark 7,314 4,545 20 Turkey 7,200 4,474

Το γεγονός αυτό δεν θα το μάθετε από καμια ελληνική κυβέρνηση. Σίγουρα όχι από τις δυο τελευταίες. Αντίθετα αναπαρήγαγαν και αναπαράγουν την Τουρκική προπαγάνδα πως η Τουρκία έχει την μεγαλύτερη “ηπειρωτική ακτογραμμή” στη Μέσογειο. Ναι, την έχει. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Δεν έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή. Αυτή την έχει η Ελλάδα. Και αυτό είναι το μείζον.

Η ακτογραμμή ολόκληρη. Όχι ένα μέρος της. Με μια μισή αλήθεια, οι τουρκαλλάδες εποφθαλμιούν τη μισή Ελλάδα- την νησιωτική Ελλάδα. Και οι μισές αλήθειες είναι πολύ χειρότερες από τα ψέματα. Αποτελούν τον βασικό και κρίσιμο συντελεστή της προπαγάνδας. Δέστε τις συνεχόμενες δηλώσεις των Τούρκων. Ποτέ δεν αναφέρονται στην “ακτογραμμή” τους στη Μεσόγειο. Πάντα αναφέρουν πως έχουν τη μεγαλύτερη “ηπειρωτική ακτογραμμή” της Μεσογείου, υποβάλλοντας, έτσι, πως “δικαιούνται” το “μερίδιο του λέοντος” στην ΑΟΖ της Μεσογείου, προς ζημιά της γειτονικής Ελλάδας και της Κύπρου. Με το ανατολίτικο αυτό “ευφυολόγημα” οι Τούρκοι προσπαθούν να ακυρώσουν τη μισή Ελλάδα.

Προσπαθούν να την ακρωτηριάσουν. Δέν υφίσταται, λένε, ελληνική εδαφική κυριαρχία στα ελληνικά νησιά. Δεν έχουν επήρεια τα νησιά. Δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν ΑΟΖ. Δεν έχουν τίποτα. Η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος, το Καστελλόριζο/Μεγίστη και πάει λέγοντας. Και τώρα, μαθαίνουμε, δεν έχει επήρεια ούτε η Κρήτη. Τα ελληνικά νησιά είναι για τους Τούρκους ανύπαρκτα. Είναι φαντάσματα. Σε λίγο θα τους ακούσουμε να λεν πως και η Πελοπό-νησος είναι νησί, χωρίς και αυτό με επήρεια στη θάλασσα. Αυτή λοιπόν την τουρκική προπαγάνδα έχει ουσιαστικά ελληνοποιήσει το ελληνικό κράτος, κάνοντας τη δουλειά των Τούρκων: ακυρώνοτας το ίδιο τη μισή του επικράτεια. “Δέστε την ακτογραμμή τους”, μας συμβούλεψε παλαιότερα ο ΥΠΕΞ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κατρούγκαλος. Το ίδιο επανέλαβε πρόσφατα και ο κ. Δένδιας, ΥΠΕΞ της Νέας Δημοκρατίας.

Δυστυχώς και ο Νίκος Κοτζιάς με την ατυχή του δήλωση να μην είναι “μονοφαγάδες” οι Έλληνες αναφορικά με την ΑΟΖ. Παρέπεμψε και αυτός – που γνωρίζει καλύτερα- στη μεγάλη τουρκική “ακτογραμμή”. Έρχομαι τώρα και στις γελοιότητες με τη Λιβύη.

Τις ελληνικές γελοιότητες. Καταρχάς να πούμε πως στη Λιβύη σήμερα μαίνεται ένας εμφύλιος πόλεμος που ουσιαστικά άρχισε το 2011, με την ανατροπή του Καντάφι από τους Δυτικούς. Συγκρούονται δυο μεγάλες φατρίες, μια με έδρα την Τρίπολη στα δυτικά και μια με έδρα την Βεγγάζη, στα ανατολικά.

Η φατρία της Τρίπολης αναγνωρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη ως η ενδιάμεση- μέχρι να συμφωνηθούν εκλογές- νόμιμη κυβέρνηση της χώρας. Το Κοινοβούλιο όμως της χώρας βρίσκεται στη Βεγγάζη. Και η φατρία της Βεγγάζης ελέγχει τα τρία τέταρτα της χώρας και σχεδόν όλη της ακτογραμμή. Το δε Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει επιβάλει εμπάργκο όπλων κατά των δυο φατριών. Τουρκία και Κατάρ, υποστηρίζουν με φανατισμό τη φατρία της Τρίπολης και την τροφοδοτούν με όπλα. Χωρίς Τουρκία και Κατάρ η φατρία της Τρίπολης, που είναι ισλαμοφασιστική, θα είχε προ πολλού καταρρεύσει. Τουρκία και Κατάρ, υπενθυμίζω, υποστηρίζουν επίσης με τον ίδιο φανατισμό τους αποκεφαλιστές- τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

Τα δυο κράτη έχουν επίσης διπλωματική εκπροσώπηση στην Τρίπολη, όπως και παρά πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις. Η Ελλάδα είναι απούσα, επικαλούμενη τις συνθήκες ανασφάλειας που επικρατούν στη χώρα. Οι ΗΠΑ, των οποίων ο πρέσβης δολοφονήθηκε άγρια- κάηκε σε επίθεση το 2012- είναι παρούσα, διότι έχει συμφέροντα να υπερασπισθεί. Και η Ελλάδα έχει συμφέροντα να υπερασπιστεί, μείζοντα μάλιστα. Αλλά είναι απούσα. Προφανώς πιστεύουν στο ελληνικό ΥΠΕΞ πως με τους σαλωνάτους και τη γραβάτα εξυπηρετούνται και τα εθνικά συμφέροντα. Αφήνουν λοιπόν εδώ και χρόνια την Τουρκία να αλωνίζει ελεύθερα στην Τρίπολη, γνωρίζοντας τις συγκεκριμένες προθέσεις της Άγκυρας.

Η Αθήνα περιορίζεται στην υπεράσπιση των ελληνικών συμφέροντων “εξ´αποστάσεως”, μέσω του πρέσβη της φατρίας της Τρίπολης στη Αθήνα. Πάνω στον οποίο ξέσπασε ο ΥΠΕΞ κ. Δένδιας για την αδυναμία του ιδίου και του Υπουργείου του να προκαταλάβουν τις μηχανοραφίες της Άγκυρας με την φατρία της Τρίπολης.

Οι μηχανοραφίες αυτές ανακοινώθηκαν πρόσφατα με την εξαγγελία υπογραφής, μεταξύ άλλων, και “Μνημονίου Κατανόησης επί των Θαλασσίων Δικαιοδοσιών” ανάμεσα σε Τουρκία και Λιβύη. Τι περιέχει το Μνημόνιο δεν γνωρίζουμε. Όμως από τους αλαλαγμούς των Τούρκων φαίνεται να υπάρχει πρόθεση οριοθέτησης ΑΟΖ με Λιβύη, η οποία όμως για να επιτεύχθεί θα πρέπει θα ακρωτηριασθεί η Ελλάδα βάση του Τουρκικού σκεπτικού περί “ηπειρωτικής ακτογραμμής”. Και ο κ. Δένδιας απειλεί τον φουκαρά τον Λίβυο πρέσβη με εκδίωξη από την Ελλάδα, αν δεν του αποκαλύψει “εδώ και τώρα” το περιεχόμενο της συμφωνίας. Δεν απειλεί κάν να διακόψει διπλωματικές σχέσεις με την Τρίπολη. Για τον πραγματικό δράστη, την Τουρκία, ούτε λόγος. Ωστόσο τα παραπάνω είναι τα λιγότερα.

Στα ελληνοτουρκικά και ειδικά στο ζήτημα θαλασσίων συνόρων και της ΑΟΖ, η Αθήνα κυνηγά την ουρά της εδώ και δεκαετίες, πλανεμένη πως έτσι η τουρκική επιθετικότητα θα εξανεμιστεί ως δια μαγείας. Όπως έχουν επισημάνει πολλοί, με πρώτο τον Θεόδωρο Καρυώτη- σε πιο πρόσφατο κείμενό στον ιστότοπο Hellas Journal “Οι παρανοϊκοί Χάρτες της τουρκικής ΑΟΖ:

  • Κωμικοτραγική και παράνομη οριοθέτηση”, (Πηγή ΕΔΩ)- η Τουρκία, από την εποχή της ελληνικής χούντας, έχει δημοσιοποιήσει και καταχωρίσει δεκάδες διεκδικητικούς χάρτες για το Αιγαίο και τη Μεσόγειο που ακρωτηριάζουν την Ελλάδα και εξαφανίζουν την Κύπρο. Και αντίθετα με τη Λευκωσία που πολεμά την Τουρκία σε όλα τα διεθνή φόρα και οργανισμούς στο ζήτημα αυτό – με χάρτες, γεωγραφικές συντεταγμένες, επιχειρήματα και διμερείς διακρατικές συμφωνίες, υψώνοντας έτσι ένα νομικά αδιαπέραστο τείχος για την Άγκυρα- η Αθήνα δεν αποτόλμησε ποτέ να παρουσιάσει έστω και έναν χάρτη των δικών της διεκδικήσεων για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

H Αθήνα δεν αποτολμά ούτε κάν να διαρρεύσει ένα τέτοιο “ανεπίσημο” χάρτη. Περιορίζεται μόνο σε αναφορές στο διεθνές δίκαιο γενικά και στο δίκαιο της θάλασσας, συγκεκριμένα. Πολύ καλά πράττει. Όμως ακόμη και οι περί διεθνούς δικαίου τοποθετήσεις των Αθηνών χαρακτηρίζονται από συνεχείς και επαλαμβανόμενες κενοτυπίες.

Θα αναφερθώ σε μόνο ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα ως προς τη ζημιά που συντελείται κατά των ελληνικών συμφερόντων, με το να αφήνει η Ελλάδα το πεδίο ελεύθερο στην Τουρκική “χαρτογραφική” προπαγάνδα. Επί προεδρίας Ομπάμα και όταν ακόμη ο έρωτας του νεόκοπου προέδρου με τον Ταγίπ Ερντογάν βρίσκονταν σε φάση κλιμάκωσης- ο αμερικανός αποκαλούσε τον Τούρκο τον “καλύτερο του φίλο” και τον επισκέφθηκε στο πρώτο του ευρωπαϊκό ταξίδι- οι επίσημες αμερικανικές υπηρεσίες “διέρρευσαν” ένα “ενεργειακό” χάρτη της ανατολικής Μεσογείου γραμμένο και ραμμένο στα μέτρα της Άγκυρας.

Οι διεκδικήσεις της Άγκυρας στον χάρτη επικαλύπτουν όλη την περιοχή, ακυρώνουν την επήρεια Καστελορίζου, Ρόδου, Νάξου, κλπ. και πλησιάζουν την Κρήτη. Όλοι δε οι ενεργειακοί αγωγοί οδηγούν στην Τουρκία. Επειδή ο χάρτης της ΑΟΖ της Κύπρου υπάρχει, εμφανίζεται στον αμερικανικό χάρτη έστω και αν τα γραφικά του φιλο-τουρκικού χάρτη τον “επικαλύπτουν” με τις τουρκικές διεκδικήσεις. Αλλά ακριβώς επειδή δεν υφίσταται ελληνικός διεκδικητικός χάρτης, όλη η περιοχή παρουσιάζεται ως τουρκική διεκδίκηση.

Σήμερα που σε αυτές έχουν προστεθεί και τουρκικές οι διεκδικήσεις που καταλήγουν … στη Λιβύη, ο επόμενος επίσημος αμερικανός χάρτης θα συμπεριλαμβάνει και αυτές. Η όλη φαιδρότητα της Αθήνας επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά και με την ανακοίνωση του Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου.

“Τελείως αδόκιμη» και ” παντελώς αγεωγράφητη” χαρακτήρισε ο Έλληνας ΥΠΕΞ την προσπάθεια καθορισμού ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. “Αντιβαίνει,” εξήγησε, “κάτι το οποίο ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει ότι ανάμεσα στις δυο χώρες υπάρχει ο μεγάλος όγκος της Κρήτης”. Υπάρχει, λοιπόν, και η νήσος Κρήτη που αποτελεί μέρος της νησιωτικής επικράτειας της Ελλάδας. Κάτι όμως που τόσο ο κ. Δένδιας όσο και ο Συριζαίος προκάτοχός του δεν “διαπίστωναν” όταν συμβούλευαν τον ελληνικό λαό να προσέξει και να λάβει στα υπόψη τη μεγάλη “ακτογραμμή” της Τουρκίας αναφορικά με τις διεκδικήσεις της τελευταίας. Αναφορικά με τον έλληνα ΥΠΕΞ υπάρχει και μια ακόμη πιο πρόσφατη δήλωση του, όπου και πάλι ο ίδιος δημιουργεί αμφιβολίες ως προς τη επήρεια της νησιωτικής Ελλάδας και κατ´επέκταση δημιουργεί αμφιβολίες για την κυριαρχία στη ελληνική επικράτεια.

Ο κ. Δένδιας εξήγησε πως η Τουρκία επιδιώκει να γίνει δεκτή μια αντίληψη “ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα κι αυτό το επιδιώκει ιστορικά και όχι μόνο για το Καστελόριζο, αλλά και για τα νησιά του Αιγαίου που πολλά είναι πολύ μεγάλα νησιά”. Εδώ ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του ελληνικού κράτους σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής μιλά για για το “μικρό” Καστελλόριζο και για “άλλα” νησιά του Αιγαίου “που είναι πολύ μεγάλα νησιά”. Μίλησε πριν και για τον “όγκο” της Κρήτης.

Αντιλαμβάνεται ο έντιμος Υπουργός τι παραδέχεται με τις διαφοροποιήσεις που κάνει; Αντιλαμβάνεται τι υποδηλώνουν οι αποχρώσεις των δηλώσεων του αναφορικά με την ελληνική κυριαρχία; Αντιλαμβάνονται στο ΥΠΕΞ πως κατανοεί τα πράγματα ο προϊστάμενος τους και τι μηνύματα στέλνει αναφορικά με την κυριαρχία του κράτους που είναι εξ´ορισμού αδιαίρετη;

apopseis.gr

Ο Ερντογάν θα κάνει και χειρότερα: Η αντίδραση του Μητσοτάκη, η «τουρκολαγνεία» του Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0
 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ  Hellas Journal

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η Πρώτη Κυρία Μελάνια Τραμπ στην τελετή για το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου. EPA, Oliver Contreras / POOL

DECEMBER 8, 2019

Το αποτέλεσμα της συνάντησης του πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν στο Λονδίνο, προσγείωσε ανώμαλα την ελίτ της Αθήνας για τις πραγματικότητες των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Με την άνοδο του κ. Μητσοτάκη στην εξουσία, είχαν αναθαρρήσει ότι επιτέλους θα οδηγούσε τα πράγματα σε «συνεννόηση», που στη γλώσσα της ελίτ σημαίνει «να τα βρούμε» ακόμα και εις βάρος των ελληνικών στρατηγικών συμφερόντων.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι ένας φιλελεύθερος πολιτικός και περιστοιχίζεται από αρκετούς νεοφιλελεύθερους συμβούλους, οι οποίοι έχουν μία διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι για να εξευμενιστεί το τουρκικό «θηρίο» είναι καλό και ένα «μοίρασμα» στο Αιγαίο, με τρόπο που θα …επιτρέψει στον Ερντογάν να σταματήσει τις προκλήσεις. Είναι εντελώς λάθος η σκέψη τους, και άκρως επικίνδυνη για την Ελλάδα, διότι θα αμφισβητηθεί πλέον η κυριαρχία της και στα χαρτιά. Θα υπογράψει τη συμφωνία ο πρωθυπουργός της χώρας. Και δεν γνωρίζω πραγματικά αν ο κ. Μητσοτάκης είναι έτοιμος να βάλει υπογραφή σε ένα τέτοιο αισχρό κείμενο.

Ελπίζω πως όχι. Από τη στιγμή που οι δύο πλευρές κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους γι’ αυτή καθ’ αυτή τη συνάντηση δεν γνωρίζουμε και το ακριβές περιεχόμενο της συνομιλίας του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Ερντογάν, ο οποίος αντιμετωπίζει πάντα τους Έλληνες ηγέτες ως «αξιολύπητους επαίτες». Το βλέπει κανείς και από τη γλώσσα του σώματος, αν και άλλωστε έχει κάνει δηλώσεις στο παρελθόν πολύ υποτιμητικές για την Ελλάδα.

Στη διάρκεια των Μνημονίων ήταν λαλίστατος και οι δηλώσεις του ήταν δημόσιες. Εικάζω από τις πληροφορίες φιλικά προσκείμενων προς την κυβέρνηση συναδέλφων, πως το μήνυμα του Ερντογάν ήταν η πακετοποίηση των πάντων: Και αναφέρονται στις απαιτήσεις του στο Αιγαίο και την Κύπρο και στο μοίρασμα του ενεργειακού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας, από τη Θάσο μέχρι και την Κρήτη.

Ο κ. Ερντογάν αν και απρόβλεπτος, όπως χαρακτηρίζεται διεθνώς, είναι προβλέψιμος σε ότι αφορά το Αιγαίο και την Κύπρο. Έχει ολοκληρώσει τους σχεδιασμούς του και γνωρίζει πολύ καλά που στοχεύει. Και τον στόχο είναι έτοιμος να τον κερδίσει και με πόλεμο, αν χρειαστεί.

Βεβαίως, είναι πολύ δύσκολο να επιτεθεί στην Ελλάδα από τη στιγμή που η Τουρκία παραμένει στο ΝΑΤΟ. Αλλά, μπορεί να προκαλέσει «τυχαίο επεισόδιο» και να το εξελίξει σε πλήρη πόλεμο. Στην περίπτωση αυτή αναμένεται -όπως και το 1996 στα Ίμια- να παρέμβουν οι Αμερικανοί. Αλλά με τον Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο, μπορεί και να ακούσουμε τις ίδιες φράσεις που χρησιμοποίησε για την τουρκική εισβολή στη Συρία. Προσωπικά το αναμένω…

Δυστυχώς, δεν ομιλούμε για ενδείξεις πλέον. Υπάρχουν αποδείξεις για την «τουρκολαγνεία» του και πρέπει η Αθήνα και η Λευκωσία να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στην ομολογία του κ. Τζον Μπόλτον. Ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου υποστήριξε ότι τα προσωπικά και επιχειρηματικά συμφέροντα του κ. Τραμπ καθοδηγούν την πολιτική του για την Τουρκία. Και αυτό αποτελεί μείζον πρόβλημα.

Στην Αθήνα και τη Λευκωσία δεν ακούνε κανένα. Ως γνωστόν είναι παντογνώστες. Έχουν παραμείνει στην εποχή του …Διεθνούς Δικαίου, σε μία εποχή που οι χώρες παρανομούν για να προστατεύσουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα, με πρώτες την Αμερική και τη Ρωσία.

Η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ακούγεται πλέον ως κακόγουστο αστείο για ηγέτες όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ταγίπ Ερντογάν ακόμα και ο «εξαφανισμένος» Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, εξέδωσαν -είναι η αλήθεια- σκληρές ανακοινώσεις εναντίον της Τουρκίας για το Μνημόνιο με τη Λιβύη, δεν σημαίνει τίποτα πια. Ε και; Σταμάτησε ο Ερντογάν;

Ώρες μετά το ραντεβού του με τον κ. Μητσοτάκη, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε υπέρ του παράνομου Μνημονίου, και ενώ ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας του είχε εκφράσει σφοδρά παράπονα. Δεν ίδρωσε το αυτί του. Αντίθετα έδειξε που έγραψε τα παράπονα του κ. Μητσοτάκη.

Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο που πολιτεύονται στα εθνικά θέματα. Σίγουρα δεν είναι υπερδυνάμεις, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παραδοθούν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετωπίζει σίγουρα η Λευκωσία, που είναι εντελώς μόνη. Ούτε η «Μητέρα Πατρίδα» δεν έσπευσε να την βοηθήσει όταν την κύκλωσε το τουρκικό ναυτικό. Δεν λέμε να κάνει πόλεμο η Ελλάδα. Προς Θεού. Αλλά θα έστελνε μήνυμα έστω και με την αποστολή μίας φρεγάτας. Πως μπορεί να περιμένει η Κύπρος βοήθεια όταν η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση απουσιάζουν;

Όσον αφορά τους Ευρωπαίους εταίρους, τι μπορούμε να πούμε; Τα γεγονότα ομιλούν από μόνα τους. Είναι εξωφρενική η στάση τους. Δεν τολμούν να το εκστομίσουν δημόσια, αλλά πιο πολύ γέρνουν προς την Τουρκία παρά προς την Κύπρο. Ένα μάτσο γραφειοκράτες που μετέτρεψαν το όραμα της ενωμένης Ευρώπης σε εφιάλτη, τουλάχιστον για την Κύπρο. Όποιος έχει αντίθετη άποψη ας σηκώσει το χέρι του.

Το βασικό τους μήνυμα είναι να παραδοθεί η Κύπρος στην κατοχική δύναμη, αντί να κάνουν το αυτονόητο: να κάνουν το νησί δική τους βάση. Η κατάσταση είναι σίγουρα απογοητευτική περισσότερο επειδή η Αθήνα και η Λευκωσία δεν συζήτησαν ποτέ την ιδέα ενός σχεδίου βήτα. Αν χρησιμοποιούσαν τα χρήματα που χάθηκαν από τους διεφθαρμένους πολιτικούς στην Ελλάδα και την Κύπρο θα μπορούσαν να αγοράσουν 200 F-35. Φανταστείτε ότι μόνο για τη …διάσωση της αλήστου μνήμης Λαϊκής Τράπεζας, φαγώθηκαν 11 δισεκατομμύρια ευρώ. Ομιλούμε για ένα τρομακτικό ποσό.

Σε ανύποπτο χρόνο ακούσαμε ότι το μισό χρέος της Ελλάδας φορτώθηκε στους πολίτες λόγω της διαφθοράς. Και μόνο αυτά; Το έχουμε πει τόσες φορές, αλλά ουδείς ακούει. Η εποχή δεν ενδείκνυται για το κλείσιμο των εθνικών θεμάτων. Παγώστε τα επιτέλους και ασχοληθείτε μόνο με την οικονομία και το μεταναστευτικό, που θα προκαλέσει την μεγαλύτερη έκρηξη για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο σεβασμός μας προς τους μετανάστες είναι απεριόριστος διότι ερχόμαστε από οικογένειες που αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό για να βρουν την τύχη τους. Όμως τούτο το είδος του «μεταναστευτικού» είναι ακραία επικίνδυνο, επειδή το χρησιμοποιούν ηγέτες όπως ο Ταγίπ Ερντογάν.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Να ευχηθούμε στους τρεις νέους βουλευτές του ΔΗΣΥ καλή επιτυχία. Με την υπενθύμιση να προστατεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως ορκίστηκαν ενώπιον …Θεού και ανθρώπων. Διότι οι θέσεις τους για το Κυπριακό, υπέρ της «όποιας λύσης» εξυπηρετούν όσους προσπαθούν να καταλύσουν το κυπριακό κράτος. Εκτός αν αυτό επιθυμούν οι νέοι νομοθέτες του Δημοκρατικού Συναγερμού. Θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον το κοινοβουλευτικό τους έργο… Με αυτά και με εκείνα, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, αποδείχθηκε ένας πολύ κακός «μάγειρας»!

Πηγή: Ο Ερντογάν θα κάνει και χειρότερα: Η αντίδραση του Μητσοτάκη, η «τουρκολαγνεία» του Τραμπ https://hellasjournal.com/2019/12/o-erntogan-tha-kanei-kai-cheirotera-i-antidrasi-toy-mitsotaki-i-toyrkolagneia-toy-tramp/

Επικίνδυνη εξέλιξη: Ολοταχώς προς Χάγη;

Από
anixneuseis
-
15

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η δημοσιογραφική ενασχόληση με τα διεθνή θέματα πρέπει να διατηρεί, πάντα, κάποια επιφυλακτικότητα σχετικά με τα όσα ανακοινώνονται δημοσίως. Η κοινή αίσθηση από τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στο Λονδίνο την Τετάρτη είναι ότι απλώς επί μιάμιση ώρα καταγράφηκαν οι εκατέρωθεν απόψεις και επισημάνθηκαν οι διαφορές.

Μα αυτό έχει γίνει δεκάδες φορές.

Χρειαζόταν άλλη μία και μάλιστα με το χαρακτηρισμό της συνάντησης ως «συνάντηση της εικοσαετίας»; Όταν μάλιστα σ’ αυτήν την εικοσαετία οι ελληνοτουρκικές συναντήσεις οδήγησαν στο Ελσίνκι, στην είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ, στην έναρξη ενταξιακών συνομιλιών ΕΕ-Τουρκίας, το Σχέδιο Ανάν κλπ.; Για ποιον λόγο κυβερνητικοί κύκλοι να δίνουν τόση έμφαση στη συνάντηση; Είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Όπως δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη μια αλληλουχία γεγονότων που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κάτι προετοιμάζεται. Και πως τα γεγονότα που παρακολουθούμε να εξελίσσονται κάπου οδηγούν. Η άποψή μας είναι ότι οδηγούν σε ένα συνυποσχετικό για τη Χάγη. Αν δεν υπάρξει υπαναχώρηση κάποιας πλευράς.

Η ιστορία είναι παλιά, αλλά η πρόσφατη εκδήλωσή της μπορεί να εντοπιστεί σε εκείνη τη δήλωση Κοτζιά ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μοναχοφάης». Δεν μπορεί, δηλαδή, να τα θέλει όλα δικά της. Την πολιτική του Νίκου Κοτζιά ακολούθησε και ο διάδοχός του Γιώργος Κατρούγκαλος. Για τι προϊδέαζε; Για το ότι καλό είναι να αποδεχτούμε μια λύση με την Τουρκία που θα άφηνε το Καστελόριζο χωρίς υφαλοκρηπίδα.

Για να γίνουν αντιληπτά όσα θα ακολουθήσουν, καλό είναι να παραθέσουμε την τουρκική βούληση. Η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο έχει τη θέση ότι δεν μπορεί ένα νησί, όπως το Καστελόριζο, να στερεί θαλάσσιες ζώνες από μια ηπειρωτική χώρα με τη μεγάλη ακτογραμμή της Τουρκίας. Και για να υποστηρίξει την άποψή της έχει ταχθεί με την αντίληψη ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Άρα, για το Καστελόριζο αποδέχεται ότι έχει έξι μίλια χωρικά ύδατα, και τέρμα. Δεν μπορεί να έχει επήρεια σε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα που να φτάνει έως την Κύπρο και την Αίγυπτο.

Εκεί που φαίνεται να ελίσσεται η Τουρκία –χωρίς να αλλάξει τη θέση της ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα– είναι να αποδεχθεί προσφυγή στη Χάγη με συνυποσχετικό που θα αποδέχεται με διπλωματικούς όρους μια διευθέτηση με βάση την προσέγγιση της δίκαιης κατανομής ή ευθύδικης οριοθέτησης (equitable delimitation), και όχι την ίση απόσταση (equitable).

Με βάση την προσέγγιση αυτή τα νησιά σε σύγκριση με το ηπειρωτικό έδαφος άλλης χώρας πρέπει να πάρουν μικρότερη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Πρέπει δε να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως το μέγεθος, το μήκος της επιφάνειας προβολής (πρόσοψης), η θέση των νησιών και πόσο μακριά είναι από το ηπειρωτικό έδαφος. Όλα αυτά κάτι φωτογραφίζουν.

Το ερώτημα τώρα είναι αν υπάρχουν στοιχεία (έστω και ως ενδείξεις) που να δείχνουν ότι στο παρασκήνιο κάτι κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Η απάντηση είναι ναι.

Στις 28 Οκτωβρίου ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Μπουράκ Οζουγκέργκιν παραχώρησε συνέντευξη στην Καθημερινή, και σε κάποιο σημείο λέει: «Η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν πράγματι επαρκείς ευκαιρίες για να επιλύσουν τις διαφορές τους, αφού αναγνωρίσουν και κατανοήσουν τα νόμιμα συμφέροντα και τις ανησυχίες του άλλου. Το διεθνές δίκαιο θα κανονίσει τα υπόλοιπα». Δηλαδή, αφού αποδεχθεί η Ελλάδα τα νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας με τη «δίκαιη μοιρασιά», τα υπόλοιπα θα διευθετηθούν στη Χάγη. Αυτή ορίζει το διεθνές δίκαιο.

Στον Τούρκο πρέσβη απαντά ο αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνος Ντόκος, προφανώς με την έγκριση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με συνέντευξη στο ΑΠΕ- ΜΠΕ στις 23 Νοεμβρίου. Η συνέντευξη προκαλεί αντιδράσεις στην Ελλάδα και ο ίδιος ο Θάνος αναγκάζεται να δώσει εξηγήσεις. Γράφει, λοιπόν, στη σελίδα του στο Facebook: «Η φράση “ακόμη και ιδέες περί συνεκμετάλλευσης μπορούν να συζητηθούν υπό την προϋπόθεση της προηγούμενης οριοθέτησης μέσω προσφυγής σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο” έχει μια μόνο ερμηνεία: ότι σύμφωνα με την πάγια ελληνική θέση, Ελλάδα και Τουρκία συμφωνούν να καταφύγουν στη Χάγη, αποδέχονται την απόφαση του δικαστηρίου για τα όρια των θαλάσσιων ζωνών και έχοντας πλέον καθορισμένα θαλάσσια σύνορα θα μπορούσαν να συζητήσουν ακόμη και το (εντελώς θεωρητικό επί του παρόντος) σενάριο συνεκμετάλλευσης ενός κοιτάσματος που βρίσκεται εκατέρωθεν των συνόρων (όπως πράττουν π.χ. Ιράν και Κατάρ)».

Ακολουθούν η συμφωνία της Τουρκίας με την «κυβέρνηση της Τρίπολης», η διπλωματική ανακούφιση της Ελλάδας με την υποστήριξή της από όλες τις διεθνείς δυνάμεις και τις δυνάμεις της περιοχής (όπως το 1987, αλλά τότε είχαμε μια νίκη επί πεδίου) και συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν (όπως το 1987 στο Νταβός, Παπανδρέου-Οζάλ).

Υπάρχει κανείς που με αυτά τα δεδομένα θα χαρακτήριζε τη συνάντηση του Λονδίνου τη σημαντικότερη της εικοσαετίας; Λογικά όχι. Όμως, τη χαρακτήρισαν έτσι κυβερνητικοί κύκλοι. Οι οποίοι δεν είναι αφελείς, κάτι θέλησαν να υπονοήσουν. Όχι, βέβαια, την αναμενόμενη ατυχή (δημοσίως) κατάληξή της.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Την επόμενη ημέρα της συνάντησης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού Αλέξανδρος Διακόπουλος είπε επί λέξη: «Διατηρούμε διαύλους ανοιχτούς, μιλάμε, συνεχίζουμε τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, αλλά η Τουρκία θέλει οι όποιες λύσεις, οι όποιες διευθετήσεις θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την τουρκική πλευρά που κατ’ αυτούς έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο». Πού παραπέμπει η δήλωση του συμβούλου;

Και ακόμη, η εφημερίδα Εστία με επαφές στο χώρο της κυβερνώσας παράταξης είχε την επομένη ως τίτλο: «Προς διεθνές δικαστήριο της Χάγης για διευθέτηση υφαλοκρηπίδος».

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν παρελθόν και θα συνεχίσουν να έχουν δύσκολο παρόν και μέλλον. Αλλά η στήλη πιστεύει πως στο παρασκήνιο γίνονται προσπάθειες για τη Χάγη με υποχώρηση της ελληνικής πλευράς για «δίκαιη» (για ποιον;) μοιρασιά.

Υπενθυμίζω, απλώς, πως και με τα Σκόπια επετεύχθη συμφωνία όταν η ελληνική πλευρά έκανε πίσω σε ένα κρίσιμο σημείο το οποίο θα βρίσκει μπροστά της.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΨΗΛΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ. ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΑΦΤΑΡ ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΥΜΠΛΕΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ.

Από
anixneuseis
-
1

Στα προβλήματα της Ελλάδας προστέθηκε και η Συμφωνία Τουρκίας- Κυβέρνησης Τρίπολης.
Η Συμφωνία είναι πολύ σοβαρή κίνηση. Μπορεί να είναι παράνομη αλλά μπορεί να παράγει παράνομες αλλά υπαρκτές ενέργειες που θα δημιουργήσουν ένα ρευστό τοπίο στην περιοχή.
Πρέπει να ακυρωθεί.
Οι τρόποι είναι δύο, όπως είπε και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος.
Ή με προσφυγή σε Διεθνές Δικαστήριο (κάτι που η Τουρκία αρνείται να δεχθεί) ή με υπαναχώρηση της “Κυβέρνησης Της Τρίπολης”.
Η Τρίπολη, όμως, δεν φαίνεται να υπαναχωρεί. Άρα, πρέπει να ανατραπεί και η διάδοχος κατάσταση να καταγγείλει τη Συμφωνία.
Και εδώ μπαίνει το ρώτημα “τι κάνει η Ελλάδα”;
Ακόμη και αν δεν συμφέρει στην Ελλάδα να πάψει να αναγνωρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης , υπάρχουν πολλά που μπορεί να γίνουν στο παρασκήνιο. Φαντάζομαι η κυβέρνηση θα τα συζητήσει με τον Πρόεδρο της Βουλής της Λιβύης που πρόσκειται στον στρατάρχη Χαφτάρ, αντίπαλο του καθεστώτος της Τρίπολης.
Ισχυρή, υποστήριξη προς τον Χαφτάρ στο παρασκήνιο. Υποστήριξη κάθε είδους. Αλλά δημοσίως, διεθνής νομιμότητα και σύμπλευση με τη διεθνή κοινότητα.
Δείτε τι κάνει η Τουρκία. Προέβη σε μια διεθνώς παράνομη και προκλητική ενέργεια υψηλού ρίσκου για την ασφάλεια της περιοχής (συμφωνία με Τρίπολη) αλλά:
-Σε υψηλό διπλωματικό επίπεδο προσπαθεί να την υποβαθμίσει στη λογική “και τι έγινε, θα χαλάσουμε τις σχέσεις μας και το διάλογο που αναπτύσσουμε για μια οριοθέτηση ΑΟΖ);
-Σε επίπεδο Τούρκου πρέσβη στην Αθήνα: «Πρέπει να αντιμετωπίζετε τους γείτονές σας ως γείτονες και όχι ανταγωνιστές ή αντιδίκους ή, ακόμα χειρότερα, ως αντιπάλους»
Δηλαδή, απο τη μια σε απειλώ, σου αφαιρώ κυριαρχικά δικαιώματα και απο την άλλη σε δουλεύω.
Αυτήν τη λογική καταλαβαίνει σήμερα η διεθνής κοινότητα.
Αυτήν την ευέλικτη πολιτική πρέπει να ακολουθήσει και η Ελλάδα. Μπορεί, αν θέλει.

Nick Foster: Η λύση βρίσκεται στο κέντρο

Από
anixneuseis
-
0
NICK FOSTER*  

Εχοντας υπηρετήσει μια ζωή στο υπουργείο Εξωτερικών, παρατηρώντας την πολιτική άλλων λαών, αποτελεί πράγματι μια παράδοξη εμπειρία, αφού επέστρεψα πλέον στην πατρίδα μου, να παρακολουθώ το ξήλωμα του νήματος των βρετανικών μας εθνών. Το Brexit αποδέσμευσε τις δυνάμεις του εξτρεμισμού και η Βρετανία φαίνεται να ολισθαίνει σιγά σιγά στην αυτοκαταστροφή. Διότι εάν προχωρήσει τελικώς το Brexit, θα πυροδοτήσει ένα επιτυχές δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στη Σκωτία, με τους Σκωτσέζους να ψηφίζουν υπέρ της ανεξαρτησίας για να επανακτήσουν τη θέση τους ως ενεργό, πλήρες μέλος της Ε.Ε.

Η συμφωνία αποχώρησης του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον θα δημιουργήσει έναν τελωνειακό φράχτη μεταξύ Βορείου Ιρλανδίας και της κυρίως βρετανικής επικράτειας, δίνοντας το έναυσμα για ένα αργό πολιτικό διαζύγιο, ενισχύοντας εκείνες τις δυνάμεις στη Βόρεια Ιρλανδία, οι οποίες συνηγορούν υπέρ της ενώσεως με την Ιρλανδία, ώστε να επανενταχθούν στην Ε.Ε.

Το πλέον περίπλοκο ερώτημα είναι ποιος επωφελείται στη Βρετανία από την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον μειωμένο μελλοντικό της ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις και από την αποδυναμωμένη οικονομική της θέση εκτός της Ε.Ε.; Είναι εύκολο, βεβαίως, να ταυτοποιήσουμε τις ξένες κυβερνήσεις που θα επωφεληθούν. Η αποδυνάμωση της θέσεως της Βρετανίας στην Ε.Ε. υπήρξε πάντα ο βασικός στόχος της κυβερνήσεως του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά ποιος στη Βρετανία μπορούσε να επωφεληθεί από την απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά το δημοψήφισμα του 2016, να εκπέσει από δύναμη πρώτης τάξεως σε τρίτης τάξεως;

Αυτό που μπορεί να υποστηρίξει κανείς με βεβαιότητα είναι ότι η βρετανική πολιτική τάξη δεν κατάφερε να διαχειριστεί κάτι που δεν είναι τίποτε άλλο από τον τελευταίο ρόγχο του αγγλικού εθνικισμού. Οταν ο «Εγγλεζάκος» ανακάλυψε στον ευρωσκεπτικισμό μια διέξοδο για την απογοήτευσή του προς τον διεθνοποιημένο και πολυπολιτισμικό κόσμο, ο ρόλος των διαδοχικών βρετανικών κυβερνήσεων θα έπρεπε να είναι η υπεράσπιση της ιδέας της ενωμένης Ευρώπης, τονίζοντας τα οικονομικά και εμπορικά πλεονεκτήματα, επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. έδινε στη Βρετανία μόχλευση πολιτική στη διεθνή σκηνή, την οποία δεν διέθετε πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με εμπειρία σε παγκόσμιο επίπεδο, με την Κοινοπολιτεία και τις διεθνείς διασυνδέσεις της, η Βρετανία ήταν σε πολύ καλή θέση να παίξει ηγετικό και όντως καθοδηγητικό ρόλο στην Ε.Ε.

Αντ’ αυτού, οι βρετανικές κυβερνήσεις συνέπλευσαν με το εθνικό χόμπι της γκρίνιας για τη γραφειοκρατία της Ε.Ε. και τις παρεμβάσεις της. Ο ρόλος της κυβερνήσεως είναι να ηγείται, όχι να ακολουθεί. Η απόφαση του πρωθυπουργού Ντέβιντ Κάμερον να διεξάγει δημοψήφισμα για την παραμονή του Η.Β. στην Ε.Ε. ήταν απλώς η τελευταία ένδειξη αδυναμίας σε μια μακρά πορεία κυβερνητικής αδυναμίας να διαχειριστεί ένα αντιμετωπίσιμο πρόβλημα.

Σήμερα, οδηγούμαστε στις εκλογές του Δεκεμβρίου με τα δύο μεγάλα κόμματα διαιρεμένα, συρόμενα από τις ριζοσπαστικές τους πτέρυγες. Η εκλογική αναμέτρηση θα είναι σκληρή. Το κυρίαρχο θέμα είναι το Brexit, που θα μπορούσε να λυθεί μόνο με ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Εάν οι Βρετανοί πολίτες ψηφίσουν ξανά υπέρ του Brexit, γνωρίζοντας πλέον ότι θα οδηγήσει στη διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου, αυτό αποτελεί ασφαλώς δημοκρατικό δικαίωμά τους. Είναι όμως ασυγχώρητο, εάν οι Βρετανοί πολιτικοί επιτρέψουν αυτή την πορεία προς την αυτοκαταστροφή βασιζόμενοι στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016, όταν πολύ λίγοι είχαν επίγνωση ποιες θα ήταν οι πραγματικές συνέπειες του Brexit. Εκλογές που διεξάγονται με αντίπαλα κόμματα καθηλωμένα στα χαρακώματά τους δεν θα λύσουν το δίλημμα του Brexit. Μόνον ένα δεύτερο δημοψήφισμα μπορεί να το λύσει.

Οταν τα πράγματα μοιάζουν ζοφερά, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να ονειρεύεται μια λύση μαγική. Οπως πάντα στις δημοκρατίες, η σωτηρία βρίσκεται στο Κέντρο. Με τους Συντηρητικούς και τους Εργατικούς να έχουν οδηγηθεί στα άκρα, είναι καιρός για μια ενίσχυση των μικρότερων κεντρώων κομμάτων. Ισως οι ψηφοφόροι να αισθανθούν την ανάγκη να ξαναβρούν την κοινή λογική και ψυχραιμία  –τις παραδοσιακές αξίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου– και να ψηφίσουν τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, τους Πράσινους, τους Σκωτσέζους και Ουαλλούς Εθνικιστές, καθώς και τους διάφορους ανεξάρτητους. Μια κυβέρνηση συνασπισμού με τους Σκωτσέζους Εθνικιστές να κατέχουν σημαντικά υπουργεία, θα μπορούσε να προετοιμάσει το έδαφος για ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Θα μπορούσε να ενώσει, επίσης, ένα μεγάλο μέρος της χώρας και να ενισχύσει την επιθυμία για σταθερότητα, για οικονομική και πολιτική πρόοδο, που μπορεί να επιτευχθεί μόνον εάν η Βρετανία παραμείνει ενεργό μέλος της Ε.Ε.  Θα μπορούσε, ακόμη, να μειώσει την έλξη του εθνικισμού και να επιβεβαιώσει την πραγματική ισχύ της βρετανικής ταυτότητας (σε αντίθεση με την αγγλική, σκωτσέζικη, ουαλλική και βορειοϊρλανδική). Κυρίως, όμως, θα σταματούσε τη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου.

* Ο κ. Nick Foster είναι πρώην διπλωμάτης υπηρετήσας στην Ελλάδα.

With the Help of Russian Fighters, Libya’s Haftar Could Take Tripoli

Από
anixneuseis
-
0

FOREIGN POLICY MAGAZINE

But Russian aid will come at a cost.

BY FREDERIC WEHREY

 | DECEMBER 5, 2019, 10:40 AM

TRIPOLI, Libya—In a shattered villa south of the Libyan capital that serves as his field headquarters, a middle-aged militia commander named Mohammed al-Darrat, an engineer in another life, fretted over incoming ordnance. These were not just any artillery shells, he explained during a lull in the fighting late last month: They homed on their target through a laser designation from a ground spotter. The projectiles had forced him to move his headquarters more than three times in the last several weeks. And they were just one of several worrying upgrades to the arsenal of his foes in this latest phase of Libya’s ongoing civil war, which started on April 4, when a septuagenarian Libyan general named Khalifa Haftar launched an assault to topple the internationally recognized Government of National Accord (GNA) in Tripoli.

Ostensibly undertaken to rid the capital of militias, the campaign by Haftar’s self-styled Libyan National Army (also called the Libyan Arab Armed Forces, a coalition of regular units and militias) was in fact a baldfaced grab for power and wealth. The United Nations envoy to Libya has said it “sounded more like a coup.” As it unfolded, al-Darrat and other militia leaders from Tripoli and its environs set aside their differences to confront the incursion. They were joined by fighters from across the country: On the front lines recently, I met militiamen from the eastern city of Benghazi and ethnic Tuareg from Libya’s deep south. The war that ensued started as a grinding, largely stalemated fight that blended aging Soviet artillery and state-of-the-art drones, piloted by personnel from the United Arab Emirates, which backs Haftar, and Turkey, which supports the GNA.

But the deck was shuffled in early September, which saw the arrival to the Tripoli front of yet another foreign meddler—more than 100 Russian mercenaries from the so-called Wagner Group early that month, joined, in recent weeks, by hundreds of additional fighters, who’ve inflicted an uptick in casualties among al-Darrat and his men. The Libyan commander bemoaned the apparent improvement in the precision of the ever present armed drones that destroy his vehicles at will, day or night, constricting his movements and forcing him to hunker down for hours on end. There is a seemingly endless supply of mortars that rain down. Russian anti-tank missiles, the dreaded Kornets, snake between sand berms to incinerate their target with a devastating accuracy.

And then there are the Russian snipers. Their shots to the chest and head, al-Darrat says, reveal a professionalism he’s never seen before, accounting for 30 percent of the deaths in his unit. One of these marksmen had recently killed a 23-year-old fighter, whose body still lay on the battlefield. al-Darrat and his men plotted for hours one morning about how to retrieve it using ropes or armored cars: It lay directly in the path of snipers, who’d already wounded a soldier in a previous recovery attempt, with an anti-materiel rifle. The mission seemed all the more urgent because the dead man’s father was imploring al-Darrat to return his corpse.

All this may sound like good news to Haftar, who, for the first time, could conceivably take Tripoli. But the battlefield advantages that come with Russian aid may carry costs. On Nov. 14, the U.S. State Department issued its most forceful condemnation yet of his war, singling out his militia by name and asserting that his alliance with Russian mercenaries is a dangerous breach of Libyan sovereignty. In tandem, the U.S. Congress is growing considerably more concerned about the war’s effect on civilians and its boon to Russian influence in the region. Bipartisan legislation is pending in both the House and Senate that would place sanctions on the Russian contractors and their enablers.

Together, these moves represent an encouraging departure from months of U.S. ambivalence about the latest twist in the Libyan civil war.

Together, these moves represent an encouraging departure from months of U.S. ambivalence about the latest twist in the Libyan civil war.

The disastrous “wait and see” policy stemmed from a phone call by U.S. President Donald Trump to Haftar in mid-April, in which he endorsed the general’s attack as being in line with U.S. counterterrorism goals. Beyond its boost to Haftar’s war, the phone call was confounding because most of America’s counterterrorism activity in western Libya has been conducted with the militia commanders whom Haftar is now fighting. al-Darrat is one of them. In 2016, I had joined him as he led militiamen in a battle against the Islamic State in its stronghold in the central city of Sirte. Back then, he had U.S. intelligence and airstrikes to help him. But now he questions Washington’s commitment to its old allies.

He doubts that the State Department’s Nov. 14 statement and Congress’s increased scrutiny will mark a constructive shift in U.S. policy. Not much will change from America, he told me the day after the announcement, in the weary tone of a hardened soldier. “And they’re going to attack tonight,” he predicted of Haftar’s forces, in a defiant retort to Washington’s admonitions. And sure enough, at the front after dusk, two missiles from an Emirati drone streaked across the sky. Hearing the low-pitched hum of another, we ducked under some foliage until it was out of earshot.

The next morning, there was a volley of mortars and machine gun fire from Haftar’s positions, only several hundred yards away, to dodge.

“They hit us under a tree!” A fighter ran up to tell al-Darrat. “We had to fall back!”

“Deal with the enemy!” the commander exhorted his men. But the young man’s belt-fed machine gun had jammed.

Fighters dashed back-and-forth, and mutual accusations were shouted into walkie-talkies—“You didn’t cover my flank!” The toll of this relentless violence—the results of Haftar’s recent technological edge—was etched on the faces of these combatants: It was a stark difference from when I met them this summer, when they were flush with a boisterous confidence.

Η επικίνδυνη θυματοποίηση

Από
anixneuseis
-
5

Τη δικαιολογημένη αγανάκτησή του απο ένα ανύπαρκτο, επι της ουσίας, ιδιοτελές, ομφαλοσκοπικό, φοβικό, ανίκανο ( σ αυτό φταίει και ο λαός με τις επιλογές του στη βουλή) πολιτικό και οικονομικό σύστημα, ο κόσμος του διαδικτύου, την εκδηλώνει ως συμπάθεια και θυματοποίηση μιας επαίσχυντης ομάδας και ενός μαφιοζικου καθεστώτος στην Τρίπολη της Λιβύης που έχει αναγνωριστεί απο τον ΟΗΕ ως η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, απέτυχε παταγωδώς και καταπατά την ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Και αναρτώντας στο διαδίκτυο τη φωτογραφία του σπελαθέντος πρέσβη της “Κυβέρνησης της Τρίπολης” ενεργοποιεί τα φιλάνθρωπα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινής γνώμης, θέτοντας το ερώτημα αν αυτός είναι που φταίει και γιατί δεν απελαύνουμε τον τούρκο πρέσβη και περιοριζόμαστε στο Λίβυο.
Η ασυνείδητη, πολλές φορές, αυτή τακτική, καλλιεργεί ένα κλίμα συμπάθειας προς τον εκπρόσωπο της ομάδας που διευκόλυνε την Τουρκία στην πολιτική της προς την Ελλάδα.
Και όπως έγραψα και σε άλλο σχόλιο, η πολιτική και ιδιαιτέρως η εξωτερική πολιτική αποσκοπεί στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων και όχι στην επίδειξη δύναμης και μαγκιάς.
Με τις κινήσεις της εξωτερικής πολιτικής διακυβεύονται μείζονα εθνικά συμφέροντα, ζωές εκατομμυρίων πολιτών και το βιός ενός ολόκληρου λαού που με χίλιους κόπους και τραγωδίες έφτασε στο σημερινό επίπεδο. Καλό, κακό, μέτριο, αυτό που έχει πετύχει, απειλείται.
Στη διεθνή πολιτική εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Μπορείς να πετύχεις τη διασφάλιση των συμφερόντων σου χωρίς καμιά κίνηση; Μπορείς να πετύχεις με τις μικρότερες απώλειες; Τι να το κάνεις να κερδίσεις και να διαλυθείς και ως κράτος και ως έθνος; (Όλες οι μεγάλες δυνάμεις κατέρρευσαν απο τη στρατιωτική υπερεπέκταση). Το 1987 κερδίσαμε αλλά χάσαμε στο Νταβός.
Για να έρθουμε στο προκείμενο, σημασία έχει να μην εφαρμοστεί η Συμφωνία Τουρκίας με την Ομάδα της Λιβύης που την υπέγραψε.
Είναι λογικό η πίεση να ασκείται στον αδύναμο (“κυβέρνηση Τρίπολης”) για την αποτροπή εφαρμογής της Συμφωνίας. Διότι αν η Ελλάδα μπορούσε να πιέσει την Τουρκία θα το έκανε εδώ και καιρό και τα πράγματα δεν θα έφθαναν στο σημερινό σημείο.
Βεβαίως και η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει στρατιωτική ισχύ ώστε να γίνεται περισσότερο σεβαστή σε θέματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αλλά αυτή τη στιγμή προέχει η αντιμετώπιση μιας υπαρκτής απειλής.

Ο Ερντογάν θέλει να πετύχει τις επιδιώξεις του όσο στην αμερικανική προεδρία είναι ο Τράμπ. Μπορεί ο Τράμπ να ξανακερδίσει τις εκλογές αλλά κανείς δεν ξέρει πως εξελίσσεται η ιστορία (έλεγαν πως το γνώριζαν οι μαρξιστές και αυτήν τη στιγμή είναι ανύπαρκτοι).
Οι ΗΠΑ υποστήριξαν στα λόγια την Ελλάδα αλλά ποιοί Αμερικανοί; Υπάρχει, σήμερα, μια Αμερική;

Όχι, λοιπόν, στην καλλιέργεια κλίματος θυματοποίησης της επαίσχυντης “κυβέρνησης της Τρίπολης”, όχι, βεβαίως, και στην καλλιέργεια ενός κλίματος ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η Τουρκία απο τις θαλάσσιες ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου. Παίρνει αυτά που δικαιούται. Και αυτή πρέπει να είναι η θέση μας.
Ακόμη και αν πιστεύετε πως η Χάγη θα τους δικαιώσει σε σχέση με το Καστελόριζο, αφήστε να το κάνει η Χάγη. Όχι εσείς. Το γιατί θα το αναλύσουμε άλλη φορά.

Και κάτι τελευταίο: Η συμφωνία Τουρκίας- Κυβέρνησης Τρίπολης δεν καταπατά διεκδικούμενη απο την Ελλάδα ΑΟΖ. Καταπατά βάναυσα ελληνική υφαλοκρηπίδα. Διότι η υφαλοκρηπίδα υπάρχει ab initio. Δεν χρειάζεται ανακήρυξη και οριοθέτηση. Και κάτι ακόμη. Επειδή και εγώ είμαι στο κλίμα της δυναμικής αντιμετώπισης της Τουρκίας, αν η Άγκυρα επιδιώξει την πολεμική αναμέτρηση τι γίνεται; Θα μου πείτε δεν θα το κάνει. Αλλά αν το κάνει; Σας ρωτώ διότι η δική μου ανάλυση μέχρι εδώ φτάνει.

Συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν: Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι

Από
anixneuseis
-
0

 

infognomonpolitics.gr Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Γιατί αυτός ο εθνικός εξευτελισμός; Να αφυπνιστούν κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι.

Την Τετάρτη συναντήθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον πρόεδρο της Τουρκίας, στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ.

Η συνάντηση έγινε μετά την απίστευτη πρόκληση της Τουρκίας να εισβάλει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, παρασέρνοντας και τον Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης να υπογράψει δύο μνημόνια, που δεν ξέρει κανείς ποιο να χαρακτηρίσει χειρότερο από το άλλο.

Το ένα αφορά την «οριοθέτηση» της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ των δύο χωρών και το άλλο την αμυντική συνεργασία των δύο χωρών, που σημαίνει δημιουργία ναυτικής και αεροπορικής-στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στη Λιβύη, δηλαδή εκχώρηση του θαλάσσιου και εναέριου ελέγχου της Λιβύης στην Τουρκία.

Τα ελληνικά νησιά δεν θα έχουν δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα

Για όσους δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνουν αυτά τα δυο, να πούμε ότι το μεν πρώτο σημαίνει

-κλοπή δεκάδων χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας όχι μόνο από την Τουρκία αλλά και από τη Λιβύη,

-περιορισμό της υφαλοκρηπίδας της Κρήτης, της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κάσου στα 6νμ.,

-εξαφάνιση του νησιωτικού συμπλέγματος Μεγίστης-Στρογγύλης,

-πλήρη αποκλεισμό, αποκοπή και περαιτέρω «απομάκρυνση» της Κύπρου από την Ελλάδα και

-δημιουργία προηγουμένου, που η Τουρκία θα απαιτήσει να εφαρμοστεί και στο Αιγαίο. Δηλαδή, στο Αιγαίο, που θα «ανοίξει» σε επόμενη φάση, όταν η Τουρκία θεωρήσει ότι διασφάλισε τα συμφέροντά της στην Αν. Μεσόγειο, τα ελληνικά νησιά δεν θα έχουν δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα, πέραν των 6νμ.

Η Γαύδος θα εξαφανιστεί όπως το Καστελόριζο

Όσον αφορά το δεύτερο, η Ελλάδα θα περικλυκλωθεί από νότον και η Κρήτη θα μπει στο «στόχαστρο» των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε καθημερινή βάση. Για τη Γαύδο δεν συζητάμε, θα εξαφανιστεί κι αυτή όπως το Καστελόριζο.

Για να δούμε δε το μέγεθος της πρόκλησης που συνιστούν όλα τα παραπάνω, να υπενθυμίσουμε ότι ενώ η Τουρκία χαρακτήρισε προκαταβολικά ως «αιτία πολέμου» το κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ., πετυχαίνοντας μέχρι σήμερα το στόχο της, αφού η Ελλάδα ίσως είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ., η Τουρκία στο θέμα της Λιβύης έκανε χρήση ενός δικαιώματος που δεν είχε και η Ελλάδα προκαταβολικά δεν έβγαλε λέξη, ούτε μια ανακοίνωση, έτσι για την τιμή των όπλων.

Και αντί γι’ αυτό, στην ουσία εκλιπαρήσαμε να γίνει η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν, μετά από αυτήν την τεράστια πρόκληση εις βάρος της χώρας μας.

Εθνικός εξευτελισμός

Και λέω εκλιπαρήσαμε, γιατί ενώ το υπουργείο Άμυνας έκανε επίσημη διαρροή στο ΑΠΕ ότι παγώνουν οι συνομιλίες για το ΜΟΕ, μετά την πρόκληση της Τουρκίας, μετά από λίγες ώρες το Μαξίμου έκανε άλλη διαρροή, ότι οι συνομιλίες για τα ΜΟΕ θα συνεχιστούν. Γιατί αυτός ο εθνικός εξευτελισμός;

Μα γιατί είπε ο Ερντογάν ότι αν παγώσουν τα ΜΟΕ, δεν γίνεται η συνάντηση.

Όσον αφορά το περιεχόμενο της συνάντησης, τα πράγματα είναι απλά. Η Τουρκία έχει εθνικό σχέδιο το οποίο βήμα βήμα το υλοποιεί και η Ελλάδα προσπαθεί πολλές φορές αδικαιολόγητα αιφνιδιασμένη να διαχειριστεί τις προκλήσεις της Τουρκίας εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.

Και αυτό έγινε στη συνάντηση, κάτι σαν αυτό που λέει ο λαός το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι.
Και δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι ότι τα χειρότερα έπονται, αν δεν συμπηχθεί εθνικό μέτωπο και εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, που όσον αφορά τις θάλασσές μας εκφράζεται μέσα από το νέο εθνικό δόγμα της Τουρκίας που ακούει στο όνομα «Γαλάζια Πατρίδα».

Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα θα αφυπνιστούν κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι.

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα Δημοκρατία

Άγγελος Συρίγος: Οι Τούρκοι θα κατεβάσουν πλοίο και στην Κρήτη

Από
anixneuseis
-
5
Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη
Παρασκευή 06 Δεκεμβρίου 2019, 00:02

 

Ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να κατεβάσει πλοίο και σε περιοχές κοντά στην Κρήτη, όπως αυτές ορίζονται από τις συντεταγμένες που συμπεριέλαβε στη συμφωνία με την Λιβύη, δηλώνει στο liberal.gr ο Αγγελος Συρίγος, κρούοντας ταυτόχρονα τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς «το επίμαχο κείμενο παράγει αποτελέσματα, δεν είναι μνημόνιο συνεργασίας».

Σχολιάζοντας το τι σημαίνει αυτό στην πράξη, ο βουλευτής της ΝΔ και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο, απαντά ότι ακριβώς επειδή οι διεκδικήσεις που απορρέουν από την συμφωνία, σταματούν εκεί που αρχίζουν τα ελληνικά τεμάχια νοτίως της Κρήτης, όταν η Τουρκία αποφασίσει να στείλει γεωτρύπανο, θα υποστηρίξει ότι το πλοίο της δεν καταπατά “οικόπεδα” που η Ελλάδα θεωρεί δικά της και τα οποία αυτή έχει παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση, παρά δραστηριοποιείται σε γειτονικές θαλάσσιες περιοχές.

Σε κάθε περίπτωση θεωρεί βέβαιο ότι η Άγκυρα θα κινηθεί ταχύτατα, ότι σίγουρα θα υπάρξει κλιμάκωση, που θα γίνει αισθητή πιο σύντομα στην Κυπριακή ΑΟΖ με γεωτρήσεις, και όχι τόσο άμεσα στην Κρήτη, όπου ο Ερντογάν θα κινηθεί ανιχνεύοντας τις ελληνικές προθέσεις. Ερωτηθείς για την στάση των εταίρων μας, απαντά ότι εκτός από φραστική υποστήριξη δεν πρέπει να αναμένουμε κάτι περισσότερο, ενώ σχετικά με την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ, τα πάντα, όπως λέει, θα εξαρτηθούν από την διάθεση στην οποία θα βρίσκεται ο Αμερικανός Πρόεδρος. Στις άμεσες κινήσεις στις οποίες πρέπει να προχωρήσει η Ελλάδα, είναι σύμφωνα με τον καθηγητή του Παντείου, η παύση της αναγνώρισης της κυβέρνησης Σαράτζ, και η αναγνώριση από την Αθήνα της κυβέρνησης Χαφτάρ του Τομπρούκ, προκειμένου να έρθουμε άμεσα σε συνεννόηση μαζί του.

– Τι νέα δεδομένα δημιουργεί η ψήφιση χθες από την τουρκική Βουλή της συμφωνίας με την Λιβύη;

Τα νέα δεδομένα που δημιουργεί το γεγονός αυτό, είναι ότι θα έχουμε ενώπιον μας μια διεθνή συμφωνία κατατεθειμένη στον ΟΗΕ, ανεξάρτητα αν θα είναι παράνομη, την οποία θα επικαλείται η Τουρκία σε κάθε της βήμα. Η Τουρκία επομένως βιάζεται να ολοκληρώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την διαδικασία κύρωσης της συμφωνίας με την Λιβύη, προκειμένου να την καταθέσει εν συνεχεία στον ΟΗΕ, και να μπορεί να την επικαλείται με άνεση. Όσο για την Λιβύη θα προχωρήσει σε μια τυπική κύρωση, ωστόσο αυτό δεν ενδιαφέρει τον Ερντογάν. Η Τουρκία κινείται πέρα από έννοιες νόμιμο ή παράνομο, άρα θα αναφέρεται στην συμφωνία με κάθε ευκαιρία, γι’ αυτό και την έκανε.

– Τι αντιλαμβάνεσθε εσείς από το περιεχόμενο της συμφωνίας που έχει πλέον στα χέρια της και η ελληνική πλευρά;

Με την δημοσιοποίηση του περιεχόμενου της συμφωνίας, η Άγκυρα επιβεβαίωσε όλους τους ελληνικούς φόβους. Πρόκειται για κανονική συμφωνία, δεν είναι μνημόνιο συνεργασίας, παράγει αποτελέσματα, και το μόνο σημείο που δεν γνωρίζαμε, με απόλυτη βεβαιότητα, ήταν που ακριβώς τελειώνουν οι διεκδικήσεις που απορρέουν από την συμφωνία. Τώρα το μάθαμε και αυτό. Τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα ελληνικά τεμάχια, νοτίως της Κρήτης, την παραχώρηση των οποίων για έρευνα και εκμετάλλευση, προέβλεπε το σχέδιο της κυβέρνησης Σαμαρά το 2014. Τυπικά δηλαδή η Τουρκία εμφανίζεται με την συγκεκριμένη συμφωνία να μην καταπατά περιοχές εντός ελληνικών τεμαχίων. Οι χάρτες δείχνουν ότι σταματά λίγο πιο πριν.

– Σημαίνει αυτό ότι απομακρύνεται ο κίνδυνος αποστολής τουρκικού πλοίου στις θάλασσες της Κρήτης και την έναρξη ερευνών σε ζώνες νότια του νησιού, όπως είπε ο Τούρκος υπ. Ενέργειας Φ.Ντονμεζ;

Το πλοίο θα πάει στις συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές. Ωστόσο η Τουρκία θα υποστηρίξει ότι το γεωτρύπανο δεν δραστηριοποιείται σε περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί δικές της και τις οποίες έχει παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση, παρά σταμάτησε πιο πριν. Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα θα επαναλάβει την σημερινή της θέση, ότι όλες αυτές οι κινήσεις είναι παράνομες.

– Διαβάζουμε ότι δεν είναι εφικτή η κύρωση της συμφωνίας από την εθνοσυνέλευση της Λιβύης, επειδή ελέγχεται από τον στρατηγό Χαφτάρ, ο οποίος κάλεσε χθες τον ΟΗΕ να ακυρώσει την συμφωνία. Ή ακόμη και αν δεν επικυρωθεί η συμφωνία, και πάλι αυτό δεν θα φρενάρει τον Ερντογάν;

Η εκτίμησή μου είναι ότι ο Σαράτζ θα βρει κάποιο τρόπο, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η συμφωνία έχει κυρωθεί – με την δική του λογική- και το θέμα θα κλείσει εκεί, δεν θα μπει στην διαδικασία να την περάσει από κοινοβούλιο. Επιπλέον υπάρχει και μια απόφαση από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Βουλής ότι το Κοινοβούλιο είναι παράνομο.

– Τα από εδώ και πέρα λοιπόν ελληνικά βήματα, ποια πρέπει να είναι;

Καταρχήν, είναι θετικό που έχουμε αποστείλει μονάδες επιφανείας στην Κρήτη. Έπειτα, πιστεύω ότι πρέπει άμεσα να πάψουμε να αναγνωρίζουμε την κυβέρνηση Σαράτζ, πρέπει να αναγνωρίσουμε την κυβέρνηση Χαφτάρ του Τομπρούκ και να έρθουμε άμεσα σε συνεννόηση μαζί του. Ένα δεύτερο θέμα αφορά την υποβολή στον ΟΗΕ, συντεταγμένων για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με Λιβύη και Τουρκία. Το υποστηρίζω συνεχώς από το 2012. Καιρός είναι να εξεταστεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

– Πως κουμπώνει με τα παραπάνω το γεγονός ότι η Κύπρος ανακοίνωσε πως θα προσφύγει στο δικαστήριο της Χάγης για την προστασία των κυριαρχικών της δικαιωμάτων;

Επί της ΑΟΖ κάθε κράτος έχει κάποια δικαιώματα που ονομάζονται κυριαρχικά. Άρα θα προσφύγει για την παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων εντός της ΑΟΖ της, από την Τουρκία. Τώρα σε ποια βάση θα προσφύγει, δεν το γνωρίζω γιατί η Τουρκία δεν είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει.

– Έτερο μόνιμο ερώτημα, είναι τι να περιμένουμε από την ΕΕ. Δεν πρέπει να πει πολύ ξεκάθαρα ότι αυτή η συμφωνία είναι παράνομη, και ότι αν εφαρμοσθεί, τα εμπλεκόμενα μέρη θα υποστούν κυρώσεις;

Τι κυρώσεις να υποστούν οι εμπλεκόμενοι; Όποιες κυρώσεις ήταν να υποστεί η Τουρκία, τις έχει υποστεί εξαιτίας των όσων κάνει στην κυπριακή ΑΟΖ. Έχουν διακοπεί οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, έχουν παγώσει τα ενταξιακά κεφάλαια, και το μοναδικό κονδύλι που εξακολουθεί να δίνει η ΕΕ στην Τουρκία σχετίζεται με τα προσφυγικά και τα μεταναστευτικά ρεύματα. Επομένως, δεν υπάρχει θέμα επιπλέον κυρώσεων.

– Σε κάθε περίπτωση, να περιμένουμε κάτι από πλευράς συμμάχων; Επίκειται συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνάντηση Μητσοτακη Τραμπ… 

Εκτός από φραστική υποστήριξη λίγα πράγματα θα δούμε. Όσο για την συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ, τα πάντα θα εξαρτηθούν από την ημέρα που θα πετύχουμε τον Αμερικανό Πρόεδρο. Μπορεί να είναι η ημέρα που θα έχει στείλει στον Ερντογάν μια επιστολή και θα τον βρίζει, όπως συνέβη πριν από μερικές εβδομάδες. Και μπορεί να τον πετύχουμε σε μια ημέρα, στην οποία θα του πλέκει το εγκώμιο, λέγοντας ότι είναι ο πιο σοβαρός ηγέτης που έχει γνωρίσει ποτέ.

– Αν σας ζητούσα να αποτολμήσετε μια πρόβλεψη για τις από εδώ και πέρα εξελίξεις, τι θα μου απαντούσατε;

Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει μια στρατηγική. Δεν νομίζω ότι περίμενε κανείς, ότι μετά την συνάντηση με τον Κ. Μητσοτάκη θα πέσουν οι τόνοι και ότι ο Ερντογάν θα αλλάξει στρατηγική σχετικά με την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης. Το ερώτημα είναι τι θα ακολουθήσει μετά την συμφωνία, μήπως πέσουν δηλαδή τότε οι τόνοι, έστω βραχυπρόθεσμα. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να εφαρμόσει την συμφωνία. Και είπαμε ως παράδειγμα το ενδεχόμενο να αποστείλει πλοίο στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης, δηλαδή στα θαλάσσια όρια που της επιτρέπεται από την συμφωνία. Το θέμα είναι πόσο σύντομα θα προχωρήσει σε αυτή την διαδικασία.

– Εκτιμάτε ότι αυτό θα γίνει σύντομα;

Σίγουρα στην κυπριακή ΑΟΖ η Τουρκία θα προχωρήσει πολύ σύντομα σε γεωτρήσεις, προκειμένου να βρει κοίτασμα αερίου ή πετρελαίου. Στην Κρήτη, αυτό θα είναι πιο δύσκολο, η Άγκυρα θα προχωρήσει πιο αργά, ανιχνεύοντας τις προθέσεις. Αν τολμούσα μια πρόβλεψη για τις από εδώ και πέρα εξελίξεις, θα έλεγα ότι θα υπάρξει σίγουρα κλιμάκωση και ότι τους αμέσως επόμενους μήνες η Τουρκία, τουλάχιστον στην Κυπριακή ΑΟΖ, θα προχωρήσει με ταχύτατες κινήσεις. Στις ελληνικές θάλασσες, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Κρήτης, θα κινηθεί βλέποντας και κάνοντας.

liberal.gr

 

 

Στην κατοχή της Αθήνας το μνημόνιο Τουρκίας και Λιβύης-Το πλήρες κείμενο

Από
anixneuseis
-
1

Το κείμενο του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες περιήλθε σε γνώση της ελληνικής πλευράς, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές.

Όπως διευκρίνιζαν οι ίδιες πηγές, αυτό δεν έγινε από την πλευρά της Λιβύης. «Το περιεχόμενο του κειμένου είναι αντίθετο με τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας», επισήμαναν οι ίδιες πηγές.

Λίγη ώρα νωρίτερα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Φουάτ Οκτάι είχε δηλώσει ότι η συμφωνία θα τεθεί σήμερα σε ψηφοφορία από την τουρκική βουλή.

Από την πλευρά του ο αναπληρωτής διευθυντής Ναυτιλίας και Αεροπορίας του τουρκικού ΥΠΕΞ Τσαγάταϊ Ερτσίγες κατά την ενημέρωση της κοινοβουλευτικής επιτροπής εξωτερικών της τουρκικής εθνοσυνέλευσης για τη συμφωνία είπε ότι αυτή υπεγράφη με βάση την αρχή της «ίσης κατανομής» υποστηρίζοντας ότι με βάση αυτή την αρχή τα νησιά δεν έχουν αυτόματα δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και πως για την οριοθέτηση λαμβάνεται υπόψη η ειδική θέση των νησιών, το μήκος των ακτών τους και η περιοχή που βρίσκονται.

Στο μεταξύ διέρρευσαν το κείμενο αλλά και οι χάρτες με τις συντεταγμένες που δόθηκαν σήμερα στην τουρκική βουλή.

Σε αυτό αναφέρονται τα εξής:

«Η Τουρκία και η Λιβύη, επιβεβαιώνοντας τη δέσμευσή τους στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, έχοντας αποφασίσει να ορίσουν μια ακριβή και δίκαιη οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους στη Μεσόγειο στις οποίες οι δύο πλευρές ασκούν κυριαρχία, κυριαρχικά δικαιώματα και/ή δικαιοδοσία σε συμφωνία με τους ισχύοντες κανόνες διεθνούς δικαίου και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές καταστάσεις αλλά και την προθυμία όλων των μερών να επιτύχουν δίκαιες και αμοιβαία αποδεκτές λύσεις στα παραπάνω θέματα μέσω εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων και σε πνεύμα φιλικών σχέσεων, ούσες πεπεισμένες ότι αυτό το μνημόνιο κατανόησης θα συνεισφέρει στην ενδυνάμωση των σχέσεων και θα ενθαρρύνει περαιτέρω τη συνεργασία μεταξύ των μερών προς το συμφέρον των δύο αδελφών-κρατών, συμφώνησαν τα ακόλουθα:

Στο άρθρο 1 περιγράφονται οι συντεταγμένες που καθορίζουν τα όρια της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ

 

Σε ό,τι αφορά τη διευθέτηση διαφορών τονίζεται ότι «οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών που προκύπτει από την ερμηνεία και την εφαρμογή αυτού του μνημονίου κατανόησης θα πρέπει να διευθετηθεί μέσω διπλωματικών διαύλων σε πνεύμα αμοιβαίας κατανόησης και συνεργασίας και σε συμφωνία με το άρθρο 33 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.  Σε περίπτωση που υπάρχουν φυσικοί πόροι που εκτείνονται από την ΑΟΖ της μιας πλευράς στην ΑΟΖ της άλλης, οι δύο πλευρές θα μπορούσαν να συνεργαστούν προκειμένου να συμφωνήσουν στις λεπτομέρειες της αξιοποίησης των πόρων αυτών. Αν κάποιο από τα δύο μέρη (δηλαδή Τουρκία ή Λιβύη) έχει εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις που στοχεύουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με κάποιο άλλο κράτος, αυτό το μέρος πριν καταλήξει σε οριστική συμφωνία με το κράτος αυτό θα πρέπει να ειδοποιήσει και να συμβουλευτεί το άλλο μέρος».

Στο κεφάλαιο που αναφέρεται σε τροποποιήσεις ή επανεξέταση του μνημονίου αυτού επισημαίνεται ότι οποιαδήποτε πλευρά μπορεί να προτείνει τροποποίηση ή επανεξέτασή του μέσω διπλωματικών διαύλων, εάν κριθεί αναγκαίο, με εξαίρεση τα άρθρα 1 και 2. Οι τροποποιήσεις απαιτούν τη συγκατάθεση και των δύο πλευρών.

Το μνημόνιο, όπως αναφέρεται, θα τεθεί σε ισχύ την ημερομηνία που θα ληφθεί η τελευταία γραπτή ειδοποίηση με την οποία τα δύο μέρη ειδοποιούν το ένα το άλλο μέσω διπλωματικών διαύλων για την ολοκλήρωση των εσωτερικών νομικών διαδικασιών που απαιτούνται προκειμένου αυτό να εφαρμοστεί.

 

 

Υπενθυμίζεται ότι χθες είχαν συνάντηση στο Λονδίνο ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Τούρκο πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η συνάντηση κράτησε μία ώρα και 35 λεπτά.

Σε δήλωσή του αμέσως μετά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε πως με τον Πρόεδρο της Τουρκίας είχε μία ανοιχτή συζήτηση. «Έθεσα στο τραπέζι όλα τα ζητήματα που προκύπτουν από τις τελευταίες τουρκικές ενέργειες. Καταγράφησαν οι εκατέρωθεν διαφωνίες. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν ωστόσο στη συνέχιση των συζητήσεων για τα ΜΟΕ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας».

«Έδωσα εντολή στον υπουργό Εξωτερικών να συγκαλέσει το ανώτατο συμβούλιο εξωτερικής πολιτικής για να ενημερωθούν όλα τα κόμματα. Θέλω να διαβεβαιώσω τον ελληνικό λαό ότι δυσκολίες στις σχέσεις με την Τουρκία υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Εκτιμώ όμως ότι εφόσον και οι δύο πλευρές δείξουν καλή διάθεση, αυτές τελικά μπορούν να ξεπεραστούν» κατέληξε ο κ. Μητσοτάκης.

Σύμφωνα με πληροφορίες έγινε μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό να ξεκαθαρίζει πως η συμφωνία Τουρκίας- Λιβύης είναι μια συμφωνία νομικά άκυρη που προσθέτει βαθμούς περιπλοκότητας σε μια ταραγμένη γειτονιά.

Κατά τη συνάντηση έγινε εκτενής συζήτηση και για το προσφυγικό με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να τονίζει στον Ταγίπ Ερντογάν ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει αλλαγής της στάση της Τουρκίας, καθώς το τουρκικό λιμενικό δεν ανταποκρίνεται στα ελληνικά αιτήματα για περισυλλογή των μεταναστών που ξεκινούν από τα παράλια. Ο πρωθυπουργός επανέλαβε πάντως τη βούληση του, η Ελλάδα να στηρίξει τη συμφωνία Τουρκίας- ΕΕ.

Πάντως, χθες, ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Φατίχ Ντονμέζ δήλωσε ότι «η Τουρκία σχεδιάζει νέες γεωτρήσεις και έρευνες σε περιοχές της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της σε εναρμόνιση με το μνημόνιο συνεννόησης που υπέγραψε προσφάτως η Άγκυρα με τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης».

Οι εργασίες αδειοδότησης θα ξεκινήσουν αμέσως μετά την έγκριση από τα κοινοβούλια Τουρκίας και Λιβύης αυτής της διμερούς συμφωνίας για τη θαλάσσια δικαιοδοσία στην ανατολική Μεσόγειο, ανέφερε ο Ντονμέζ σε δηλώσεις του σε ομιλία του σε μεταλλωρύχους από όλη την Τουρκία για την Παγκόσμια Ημέρα Μεταλλωρύχων.

Υποστήριξε ότι με αυτή τη συμφωνία αποτράπηκαν οι προσπάθειες να κρατηθεί η Τουρκία έξω από την εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου.

Πρόσθεσε πως η Τουρκία διεξάγει εργασίες για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο, προσθέτοντας ότι αυτή τη στιγμή η τουρκική γεώτρηση διεξάγεται «λίγο πιο νότια της Κύπρου».

Επισυνάπτεται ολόκληρο το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης.

“Καθημερινή”

 

Ευθεία απειλή: Η Αρχή της ….«Δίκαιης Μοιρασιάς» το νέο δόγμα της τουρκικής Διπλωματίας!

Από
anixneuseis
-
1

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, με Τούρκους διπλωμάτες στην Ισπανία. Φωτογραφία τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών

DECEMBER 5, 2019

Την καινοφανή θεωρία ότι το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας στο οποίο βεβαίως η Τουρκία δεν είναι  συμβαλλόμενο μέρος, βασικός όρος είναι  όχι η αρχή της «ίσης απόστασης» αλλα η αρχή της  «ίσης κατανομής» (σ.σ.: μοιρασιάς) προβάλει ο αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, «υπεύθυνος» για τις τελευταίες βάναυσες διαστρεβλώσεις του Διεθνούς Δικαίου, Σ. Ερτσιγιες (Çağatay Erciyes – @CErciyes ).

Ο γενικός διευθυντής του τουρκικού ΥΠΕΞ και επικεφαλής των αεροναυτιλιακών υποθέσεων, μετα την ανάρτηση του με τον χάρτη που αποτυπώνει την τουρκική διεκδίκηση στην Ανατολική Μεσόγειο βάσει του έωλου Μνημονίου που υπέγραψαν οι κ. Ερντογαν και Σαράζ, ανάρτησε δημοσίευμα του κρατικού Ανατολού  το οποίο επικαλείται «αξιωματούχο του ΥΠΕΞ», που πιθανολογείται ότι είναι ο ίδιος, και στο οποίο διατυπώνεται μια ακόμη από τις γνωστές αυθαίρετες και επικίνδυνες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία.

Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι όπως υποστηρίζει πηγή του τουρκικου ΥΠΕΞ, στα ελληνικά νησιά και στην δυτική πλευρά της Κύπρου δεν πρέπει να δοθεί υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ παρά μόνο χωρικά ύδατα γιατι με βάση το διεθνές δίκαιο βασικός όρος είναι η αρχή της «ίσης κατανομής» (προφανως εννοει την ευθυδικη οριοθέτηση-equitable delimitation), και όχι της «ίσης απόστασης».

Είναι  προφανές ότι η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει γενικευμένα  και απόλυτα μια πρόβλεψη που αποτελεί την εξαίρεση και να εισάγει έτσι νεα ορολογία στο Δίκαιο της Θάλασσας όπου τελικά δεν θα ισχύει κανένας κανόνας του διεθνούς δικαίου παρά μόνο η Αρχή της «δίκαιης μοιρασιάς» όπως την αντιλαμβάνεται για τα δικα της συμφέροντα η Τουρκία και όταν φυσικά αφορά τον διαμοιρασμό των δικαιωμάτων των άλλων χωρών… Η θεωρία της «πηγής» είναι ότι με βάση την Αρχή της «ίσης κατανομής» τα νησιά σε σύγκριση με το Ηπειρωτικό έδαφος άλλης χώρας  πρέπει να πάρουν μικρότερη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ και υποστηρίζει ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως το μέγεθος, το μήκος της επιφάνειας προβολής (πρόσοψης) και η θέση των νησιών και πόσο μακριά είναι από το ηπειρωτικό έδαφος.

Οι πηγές του τουρκικού ΥΠΕΞ δήλωσαν στο Ανατολού ότι η Κύπρος  έκανε τις συμφωνίες της για οριοθέτηση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας με τις άλλες χώρες (Αίγυπτο, Λίβανο και Ισραήλ) στη βάση της αρχής της ίσης απόστασης εκλαμβάνοντας την Κύπρο ως «ηπειρωτικό έδαφος». Μάλιστα η ίδια πηγή υποστηρίζει ότι δεν είναι όρος η αρχή της ίσης απόστασης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ αλλά η αρχη της «ίσης κατανομής». Και το δημοσίευμα αναφέρει χαρακτηριστικά:

“Με βάση αυτή την αρχή, συγκρίνοντας τα νησιά με το ηπειρωτικό έδαφος μπορεί να τους δοθεί λιγότερη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Και μάλιστα τα νησιά μπορεί να περικυκλωθούν εντελώς. Σε αυτό το σημείο μπορεί να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως το μέγεθος, το μήκος της πρόσοψης και η θέση των νησιών και πόσο μακριά είναι από το ηπειρωτικό έδαφος”, αναφέρει η ίδια πηγή. Οι ίδιες πηγές του τουρκικού ΥΠΕΞ αναφέρουν στο Ανατολού ότι για την υπογραφή της συμφωνίας της Τουρκίας με την Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλάσσιων αρμοδιοτήτων προβλήθηκε η αρχή της ίσης κατανομής. Σχετικά με τον χάρτη που δημοσιοποίησε χθες ο αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Ναυτιλίας και Αεροπορίας του τουρκικού ΥΠΕΞ, η ίδια πηγή αναφέρει ότι σε αυτόν ορίζεται ότι η  περιοχή δεν πρέπει να δοθεί στα ελληνικά νησιά και στο δυτικό μέτωπο της Κύπρου άλλη περιοχή θαλάσσιας αρμοδιότητας πέραν των χωρικών τους υδάτων.

Σύμφωνα με το Ανατολού, με την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης μπορεί να μην λύνονται εντελώς όλες οι διαμάχες αλλά η Τουρκία έχει ένα σημαντικό κέρδος από την άποψη της στήριξης των δικών της νομικών και πολιτικών επιχειρημάτων…

Πηγή: Ευθεία απειλή: Η Αρχή της ….«Δίκαιης Μοιρασιάς» το νέο δόγμα της τουρκικής Διπλωματίας! https://hellasjournal.com/2019/12/eytheia-apeili-i-archi-tis-dikaiis-moirasias-to-neo-dogma-tis-toyrkikis-diplomatias/

1...2,5712,5722,573...3,034Σελίδα 2,572 από 3,034