Αρχική Blog Σελίδα 2534

What does Turkey’s Erdoğan seek from the new migration crisis with Europe?

Από
anixneuseis
-
0

ahvalnews.com

  • Dimitar Bechev
  • Mar 05 2020 02:21 Gmt+3
  • Last Updated On: Mar 05 2020 02:22 Gmt+3

We have been here before. As in 2015-16, around 10,000 of refugees and asylum seekers are massed at Turkey’s border with Greece. Their only goal is to cross into EU territory – and hopefully make it to Germany, Sweden or elsewhere in Western Europe.

There have been ugly scenes of Greek border police using tear gas and brute force to push migrants back. Athens has deployed special forces to guard the border from unarmed, angry civilians. European leaders would rather have those Syrians, Afghans and Iraqis stay in Turkey. Even without an uptick of migrant arrivals, right-wing populists are gaining. Witness the recent debacle in Thuringia in which German Defence Minister Annegret Kramp-Karrenbauer resigned from the Christian Democratic Union, upending Angela Merkel’s well-crafted plan for an orderly succession. The Merkels and the Macrons of this world fear that a new mass wave of migrants heading for the EU would cause electoral havoc.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan knows that all too well and thinks, not without good reason, he can manipulate European elites’ fears to his own advantage. By allowing refugees massing at the border he is aiming to kill several birds with one stone. First, that would distract Turkish society’s attention away from the fighting in Idlib. Second, enlist support from major European states that would otherwise prefer to keep away from the humanitarian disaster unfolding in Syria. Third, and more long-term, extend the 2016 deal struck with EU for another period but tweak its terms to his maximum benefit.

It is questionable whether and how Erdoğan can shift the focus away from Idlib. The brawl between the ruling AKP and opposition deputies at the Grand National Assembly on March 4 demonstrates the undeclared war against the Assad regime is and will remain a salient issue polarising the public.

The Turkish president is doing much better with regard to his second objective. German chancellor Angela Merkel has now reportedly come out in favour of a safety zone under Turkish tutelage in the Idlib province. She also blamed Putin for cancelling the proposed four-way summit with Macron, Erdoğan and herself, and half-heartedly opting for a bilateral meeting with the Turkish leader instead. Defence Minister Annegret Kramp-Karenbauer, until recently Merkel’s heir apparent, confirmed that Germany supports the idea of a safe zone between Turkey and Syria the chancellor is discussing with the French president. Coupled with the unprecedented visit to Idlib by US Syria envoy James Jeffrey and Kelly Craft, Washington’s ambassador to the UN, the European governments’ renewed interest in Syria is a win for Erdoğan. He would no doubt use Western support as a bargaining chip at his forthcoming summit with Putin.

The devil, as ever, is in the details. EU leaders no doubt would prefer the three million displaced Syrians cornered in Idlib stay where they are, an interest they share with Erdoğan. But there are no answers to key questions. Are Germany, France and the rest of the EU prepared to foot the bill?  Can Macron and Merkel extract a commitment from Putin with regard to the putative safety zone? Can the Russian president honor it given Assad’s dogged resolve to take control of every inch of Syrian territory? What will be Turkey’s role in managing humanitarian assistance and possibly reconstruction aid to the region?  Even if Putin and Erdoğan agree on a ceasefire and it holds, there could be months of diplomatic wrangling ahead. The two-day visit to Ankara by Josep Borrell, the EU’s high representative for foreign and security policy, and the crisis management commissioner Janez Lenarcic is just the start.

Turkey’s third objective concerns its ties with the EU. The 2016 refugee deal has been a cornerstone of the relationship between Brussels and Ankara, much more significant – sadly – than the effort to upgrade the customs union, let alone the stalled accession negotiations. Of the 6 billion euros pledged by the EU under the facility for Syrian refugees,  4.7 billion euros is under contract and 3.2 billion euros has already been disbursed – as French diplomat, Marc Pierini, the former head of the EU’s delegation to Turkey and now a visiting scholar at Carnegie Europe, recalled in a tweet.

Erdoğan’s claim that Turkey has seen none of the money, while spending 40 billion euros from its national coffers, is not true. But as much as he loves to censure the Europeans’ hypocrisy and threaten them that all 3.6 million Syrians currently in Turkey will be heading to the EU, he is likely looking for a renewal of the 2016 deal.

Again, the battle will be fought over the small print. Erdoğan is demanding that in the future the EU will be paying upfront a lump sum into Turkey’s state budget. No more tranches, contracts with government agencies, reporting, and control by Brussels. That way Ankara will be in full control over how European cash is spent. Knowing how the EU works, and in particular how rigid the rules governing its finances are, the Turkish government may find out its leverage is not unlimited. Chances are Erdoğan will get some of the support he needs from Europe but it will not necessarily be on his terms. A price he would be willing to pay will be for his allied media in Turkey, and also in the West, declaring him the winner in the standoff.

ahvalnews.com

The Atlantic: τι πρέπει να γίνει για τον Κοροναϊό.

Από
anixneuseis
-
1

The Atlantic. 4 Μαρτίου 2020

Τόμας Ράιτ  Ανώτερος συνεργάτης στο Ίδρυμα Brookings

Κούρτ Κάμπελ Πρώην Βοηθός Υφυπουργός για την Ασία και τον Ειρηνικό

Ο κοροναϊός εκθέτει τα όρια του λαϊκισμού

Κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης 2008-09, η χρηματιστηριακή αγορά, το παγκόσμιο εμπόριο και η οικονομική ανάπτυξη μειώθηκαν, όλα, περισσότερο από ό, τι την ίδια περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-33. Ωστόσο, αντίθετα με τη δεκαετία του 1930, οι κυβερνήσεις παραμέρισαν τις μικρότερες διαφωνίες, συντόνισαν τις εσωτερικές πολιτικές για να σώσουν την παγκόσμια οικονομία. Μετά από ένα σκληρό έτος, η οικονομία σταθεροποιήθηκε και μια δεύτερη μεγάλη ύφεση αποτράπηκε. Η ανταπόκριση, όχι το μέγεθος  του αρχικού σοκ, είχε μεγαλύτερη σημασία. Όπως το έθεσε ο Daniel Drezner, καθηγητής διεθνούς πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Tufts, το σύστημα λειτούργησε.

Ο κορωναϊός, ο οποίος προκαλεί την ασθένεια που ονομάζεται COVID-19, μπορεί να είναι ένα ακόμη γεγονός στο αιώνα. Εάν μερικές από τις πιο ζοφερές επιπτώσεις του COVID-19 εξελιχθούν, ο κόσμος θα αντιμετωπίσει μία από τις χειρότερες ειρηνικές κρίσεις του της σύγχρονης εποχής.  Δυστυχώς, η κρίση αυτή συμβαίνει σε ένα σκοτεινό πολιτικό κλίμα, περισσότερο παρόμοιο με εκείνο της δεκαετίας του ’30, όταν πολλές κυβερνήσεις ακολουθούσαν εθνικιστικές πολιτικές όπως το δασμολόγιο Smoot-Hawley και η διεθνής συνεργασία ήταν πολύ περιορισμένη. Κατά την τελευταία δεκαετία, ο κόσμος έχει γίνει πιο αυταρχικός, εθνικιστικός, ξενοφοβικός, μονομερής, αντι-καθεστωτικός και κατά της εξειδίκευσης. Η σημερινή κατάσταση της πολιτικής και της γεωπολιτικής επιδείνωσε, δεν σταθεροποίησε, την κρίση.

Η αποτυχία των αξιωματούχων του Γουάν να εκτιμήσυν την έκταση του προβλήματος νωρίς και η καταπίεση του ιατρικού προσωπικού σήμαινε ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος για να περιοριστεί ο ιός. Η διεθνής κοινότητα είδε την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας σε πολυμερή θεσμικά όργανα ως θετική εξέλιξη. Αλλά τώρα η συμμετοχή αυτή έχει πολύπλοκες επιπτώσεις στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), η ηγεσία του οποίου θεωρείται, ευρέως, υπερβολικά αφοσιωμένη στο Πεκίνο, μια στάση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εμπιστοσύνη του κοινού στην οργάνωση.

Η Κίνα δεν είναι μόνη στα αρχικά σφάλματά της. Ο Πρόεδρος Donald Trump, ένας αυτοπροσδιοριζόμενος μικροβιοφοβικός (germophobe), βλέπει την εξέλιξη μέσα από το πρίσμα του χρηματιστηρίου και της επανεκλογής του. Έχει μειώσει τη χρηματοδότηση για το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και είχε ήδη καταργήσει το γραφείο στο πλαίσιο του NSC αρμόδιο στην καταπολέμηση των επιδημιών. Φαίνεται να ασκεί πίεση στους δικούς του υπαλλήλους για να μειώσει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο ιός. Ο Trump, και ορισμένοι από τους αξιωματούχους του, έχουν πει ότι ο ιός θα μπορούσε να “έχει πολύ καλό τέλος για εμάς” ή να “ενισχύσει θέσεις εργασίας” στην αμερικανική οικονομία. Στη Νότια Καρολίνα, ο Trump είπε ότι ο ιός είναι υπό έλεγχο και ότι οποιαδήποτε αντίληψη περί του αντιθέτου είναι ένα «νέο ψέμα» των Δημοκρατικών για να τον ξεφορτωθούν. Αλλά δεν θα υπάρξει διαφυγή απο την πραγματικότητα. Καθώς ο ιός εξαπλώνεται και περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν, ο Trump θα μπορούσε να θυμηθεί τις αυταρχικές του παρορμήσεις, πριν αναλάβει πρόεδρος, όταν κάλεσε για δρακόντεια μέτρα κατά τη διάρκεια της επιδημίας Ebola του 2015.

Άλλες κυβερνήσεις αγωνίζονται επίσης. Η Ιαπωνία δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την ταχεία εξάπλωση του ιού στο κρουαζιερόπλοιο Diamond Princess. Η Καμπότζη άφησε ένα άλλο πλοίο, τον Βέστερνταμ, να ελλιμενισθεί και επέτρεψε στους επιβάτες, τουλάχιστον ένας από τους οποίους μολύνθηκε, να αποβιβαστούν και να ταξιδέψουν. Τουλάχιστον επτά υψηλόβαθμοι ιρανοί αξιωματούχοι έχουν προσβληθεί απο τον ιό. Κάποιος έχει ήδη πεθάνει. Ο ιός εξαπλώνεται τώρα σε όλο τον Κόλπο με δυνητικά σεισμικές γεωπολιτικές συνέπειες. Η Νότια Κορέα δίστασε να κάνει πιο σοβαρά βήματα για να απομονώσει και να εμποδίσει την εξάπλωση του ιού.

Η μεγάλη πανδημία θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή οικονομική επιβράδυνση σε σχέση με το 2008. Μερικές από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου έχουν σταματήσει. Οι άνθρωποι περιορίζουν τα ταξίδια τους. Τα σχολεία κλείνουν και τα συνέδρια έχουν ακυρωθεί. Ο Dow Jones μειώθηκε κατά περισσότερο από 13% την περασμένη εβδομάδα και εξακολουθεί να είναι ασταθής. Οι αλυσίδες εφοδιασμού έχουν διαταραχθεί και θα είναι δύσκολο να ξεκινήσουν ξανά. Η κρίση είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσει και θα εμβαθύνει τις τάσεις προς την αποσύνδεση και την απο παγκσοσμιοποίηση. Εάν η διάδοση του ιού διαρκέσει, με μια ηρεμία το καλοκαίρι, θα μπορούσε να υπάρχει οικονομικός κίνδυνος εάν ορισμένες εταιρείες χρεοκοπήσουν και οι ευάλωτες χώρες αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος δανεισμού.

Επιπλέον, η ενημέρωση και η παραπληροφόρηση διακινούνται ελεύθερα στα κοινωνικά μέσα, δημιουργώντας πανικό και συμπεριφορά αγέλης. Οι πολίτες φορούν μάσκες και οι διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασμού με φάρμακα θα μπορούσαν να προκαλέσουν έλλειψη ιατρικού εξοπλισμού και φαρμάκων σε πολλές χώρες. Οι διαταραχές στις μετακινήσεις μπορεί να περιπλέξουν την προσπάθεια να αποκτηθούν ζωτικές προμήθειες στις πιο ευάλωτες περιοχές.

Αυτή η στιγμή απαιτεί μια διεθνή ανταπόκριση. Το 2008, οι κυβερνήσεις έδιναν γενικά εμπιστοσύνη στους εμπειρογνώμονες – για παράδειγμα, τότε – ο πρόεδρος της Federal Reserve Ben Bernanke, ο οποίος είχε κάνει την κρίση του 1929 έργο ζωής του, καθοδήγησε την αμερικανική απάντηση – ακόμη και όταν οι συστάσεις του ήταν πολιτικά αντιδημοφιλείς. Αυτές οι απαντήσεις ήταν καθοριστικές και συντονισμένες. Δυστυχώς, δεν έχει υπάρξει τέτοια ανταπόκριση τους τελευταίους μήνες. Η πρόσφατη υπουργική συνάντηση της G20 στη Σαουδική Αραβία απέδωσε ελάχιστα.

Η κυβέρνηση Trump δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να καθοδηγήσει μια διεθνή απάντηση, προτιμώντας αντίθετα να υπογραμμίζει τον κίνδυνο. Ωστόσο, αυτή η στιγμή απαιτεί ισχυρή διπλωματική δράση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει ότι αυτή είναι ήδη μια παγκόσμια κρίση με οικονομικές συνέπειες και επιπτώσεις στην ασφάλεια, καθώς και κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια των ανθρώπων. Οι εθνικές υγειονομικές οργανώσεις συνεργάζονται στενά, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να συγκαλούν ηγέτες του κόσμου, είτε αυτοπροσώπως είτε σε διάσκεψη, και να δώσουν μια παγκόσμια απάντηση.

Οι ηγέτες του κόσμου και οι ικανότεροι σύμβουλοί τους θα πρέπει να συζητήσουν και να συμφωνήσουν σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές για τη συγκράτηση της εξάπλωσης του ιού παγκοσμίως, όχι μόνο εντός των δικών τους συνόρων. Αυτό περιλαμβάνει την κατανόηση των ορίων των απαγορεύσεων ταξιδιών, που μπορεί να έχουν υπερβολικό οικονομικό αντίκτυπο σε περίπτωση υπερβολικής χρήσης και να καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες για την εξεύρεση εμβολίου και τη διασφάλιση της διάδοσής του ευρέως, όχι μόνο στους πιο πλούσιους.

Οι ηγέτες πρέπει να ενημερώσουν τους πολίτες τους για την οικονομία, ακόμη και όταν προετοιμάζονται για το χειρότερο – εξ ου και η επαναλαμβανόμενη ρητορική για την οικονομία ότι παραμένει ισχυρή. Ωστόσο, για να περιορίσουν το βάθος της ύφεσης που θα συνοδεύει μια πανδημία, θα πρέπει να θεσμοθετήσουν μια οικονομική πρωτοβουλία, ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένης μιας ώθησης των κρατικών επενδύσεων, για να διατηρηθεί η παγκόσμια οικονομία στη ζωή. Η Wall Street προφανώς αναμένει μια τέτοια απάντηση. Τα επιτόκια της Fed είναι ένα ξεκίνημα.

Τα ισχυρότερα κράτη πρέπει να παράσχουν βοήθεια σε χώρες με ασθενέστερη ικανότητα αντιμετώπισης των αναγκών της κρίσης, ακόμη και αν οι χώρες αυτές είναι αντίπαλες. Προς το σκοπό αυτό, οι Η.Π.Α. και άλλοι μπορούν να εξετάσουν την προσωρινή άρση ορισμένων κυρώσεων σε ευάλωτες χώρες, όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, όπου είναι απαραίτητο για την καταπολέμηση του ιού. Θα υπάρχει μεγάλη ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούν οι περιορισμοί όταν περάσει η έκτακτη ανάγκη.

Ο COVID-19 γίνεται η τρίτη μεγάλη κρίση της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και την οικονομική κατάρρευση του 2008. Η κρίση αυτή μπορεί να είναι ακριβότερη από τις άλλες δύο και έχει δείξει τα όρια του λαϊκισμού ως μεθόδου διακυβέρνησης. Θέματα εμπειρογνωμοσύνης. Τα θεσμικά όργανα έχουν σημασία. Υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η παγκόσμια κοινότητα. Μια φωτισμένη απάντηση, έστω και αν δεν είναι δημοφιλής, έχει σημασία. Το σύστημα πρέπει να λειτουργήσει και πάλι.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

The Coronavirus Is Exposing the Limits of Populism

Από
anixneuseis
-
0
Workers sanitizing a bus in Ukraine.
MYKOLA TYS / REUTERS 

During the 2008–09 financial crisis, the stock market, global trade, and economic growth all fell by greater margins than in the same period of the Great Depression of 1929–33. However, unlike in the 1930s, governments set aside smaller disagreements, coordinating domestic policies to save the global economy. After a rocky year, the economy stabilized and a second great depression was averted. The response, not the scale of the initial shock, mattered most. As Daniel Drezner, an international-politics professor at Tufts University, put it, the system worked.

The coronavirus, which causes the disease now called COVID-19, may be another once-in-a-century event. If some of the gloomier projections of COVID-19 play out, the world will face one of its worst peacetime crises of modern times. Unfortunately, this crisis occurs in a dark political climate, more similar to that of the early ’30s, when many governments pursued nationalist, beggar-thy-neighbor policies such as the Smoot-Hawley Tariff, and international cooperation was very limited. Over the past decade, the world has grown more authoritarian, nationalistic, xenophobic, unilateralist, anti-establishment, and anti-expertise. The current state of politics and geopolitics has exacerbated, not stabilized, the crisis.

Wuhan officials’ failure to acknowledge the scale of the problem early on, and their suppression of medical personnel, meant that valuable time to contain the virus was lost. The international community once saw China’s growing influence in multilateral institutions as a positive development. But now that involvement is having a complicated effect on the World Health Organization (WHO), whose leadership is widely seen as overly deferential to Beijing, a stance that could compromise public trust in the organization.

China is not alone in its initial missteps. President Donald Trump, a self-acknowledged germophobe, sees the outbreak through the prism of the stock market and his own reelection. He has reduced funding for the National Security Council and had already abolished the office within the NSC dedicated to combatting epidemics. He seems to put pressure on his own officials to downplay the risk posed by the virus. Trump, and some of his officials, have actually said the virus could “have a very good ending for us” or “boost jobs” in the American economy. In South Carolina, Trump said that the virus is under control, and that any notion to the contrary is a “new hoax” by Democrats to get rid of him. But there will be no escaping reality. As the virus spreads and more people die, Trump could pivot to his authoritarian impulses, on display before he was president when he called for draconian measures during the 2015 Ebola outbreak.

Other governments are struggling too. Japan failed to deal with the rapid spread of the virus on board the Diamond Princess cruise ship. Cambodia let another ship, the Westerdam, dock and allowed the passengers, at least one of whom was infected, to disembark and travel on. At least seven senior Iranian officials have gotten the virus; one has already died. The virus is now spreading throughout the Gulf with potentially seismic geopolitical consequences. South Korea hesitated before taking more serious steps to isolate and stem the spread of the virus in a secretive cult.

Afull-blown pandemic could create a severe economic downturn on par with 2008. Some of the world’s largest economies have ground to a halt. People are limiting their travel. Schools are closing and conferences have been canceled. The Dow Jones fell by more than 13 percent last week and it continues to be volatile. Supply chains have been disrupted and will be difficult to restart. The crisis seems all but certain to reinforce and deepen trends toward decoupling and deglobalization. If the outbreak lasts through the fall, with a lull in the summer, there could be a financial risk if some companies go bankrupt and vulnerable countries face increased borrowing costs.

In addition, information and disinformation flow freely on social media, promoting panic-buying and herd behavior. Civilian hoarding of masks and disruptions to drug supply chains could cause shortages of medical equipment and pharmaceuticals in many countries. Travel disruptions may complicate the effort to get vital supplies to the most vulnerable places.

This moment cries out for a cooperative international response. In 2008, governments generally trusted the experts—for instance, then–Federal Reserve Chairman Ben Bernanke, who had made the 1929 crash his life’s work, led the American response—even when their recommendations were politically unpopular. These responses were decisive and coordinated. Unfortunately, no such response has been forthcoming in recent months. The recent G20 ministerial meeting in Saudi Arabia accomplished little.

The Trump administration has shown no interest in leading an international response, preferring instead to deemphasize the risk. However, this moment demands strong diplomatic action from the United States. The government needs to recognize that this is already a global crisis with economic and security implications, as well as risks to health and human safety. National health organizations are working closely together, but the United States should be convening world leaders, whether in person or by conference, and coming up with a global response.

World leaders and their ablest advisers should be discussing and agreeing on best practices for containing the spread of the virus worldwide, not only within their own borders. This includes understanding the limits of travel bans, which can have an outsize economic impact if overused, and undertaking a massive effort to find a vaccine and ensure it is distributed widely, not just to the wealthiest few.

Leaders understandably need to reassure their citizens on the economy even as they prepare for the worst—hence the recurring rhetoric about the economy remaining strong. However, to limit the depth of the recession that would accompany a pandemic, they should institute an economic initiative, possibly including a stimulus of government investment, to keep the global economy afloat. Wall Street is certainly anticipating such a response. The Fed slashing interest rates is a start.

Stronger states must provide assistance to countries with weaker capacity to deal with the exigencies of the crisis, even if the countries are adversaries. Toward that end, the U.S. and others can look at temporarily lifting certain sanctions on vulnerable countries, such as Iran and North Korea, where necessary to fight the virus. There will be ample opportunity to reimpose the restrictions when the emergency has passed.

COVID-19 is becoming the third major crisis of the post–Cold War period, following the terrorist attacks of September 11, 2001, and the financial collapse of 2008. This crisis may exact a greater toll than the other two and has demonstrated the limits of populism as a method of government. Expertise matters. Institutions matter. There is such a thing as the global community. An enlightened response, even if it’s unpopular, matters. The system must be made to work again.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

THOMAS WRIGHT is a contributing writer at The Atlantic, a senior fellow at the Brookings Institution, and the author of All Measures Short of War: The Contest for the 21st Century and the Future of American Power.

Thoughts on the Coronavirus

Από
anixneuseis
-
0
Geopolitical Futures

George Friedman

 –

I have presented geopolitics to be like economics, a science that predicts and summarizes the impersonal forces that drive a system so vast as to be beyond the control of individuals. Each is controlled by forces so powerful that kings and peasants alike must align with them or fall victim to them. Kings ultimately do not decide the global business cycle, nor do they control the relations between nations. Kings must align with the overwhelming forces that are at work.

To some extent, individuals are helpless in the face of massive forces. In a world of seven billion people and endless variables, humans make history by aligning with it. This is difficult, since thinking that we are caught in a storm in which we may choose to get wet or to make and sell umbrellas collides with the idea that we are all masters of our fate. We are masters of our fate in making certain we understand the forces that compel and constrain us. We are masters of our fate in choosing how we align with the broad reality. But when markets decline, we can claim to have willed them to do so, but the markets consist of billions of people making billions of decisions, so the best we can do is try to anticipate the decisions that are going to be made.

There is something preposterous in all this. We all know that politicians do make decisions and that these decisions matter. It is the wisdom and goodwill of the leader, and sometimes the lack of both, that make history. The idea of history being out of control – the idea that depressions and war are ultimately beyond the control of the leaders whom we hold responsible for all things, good and bad, and can at best anticipate what is coming and mitigate it – is terrifying. Far better to imbue them in our minds with powers they don’t have, to praise or execute them for things over which they are as helpless as we are.

I bring this up in light of the coronavirus, which exists outside the purview of world leaders. It is dreadful because it will do what it will do. It is even more dreadful because it is a virus, something without consciousness that cannot be reasoned with or bribed. We are merely observers of it, waiting for it to show whether it is as powerful as we fear, and waiting with even more dread to see whether we or those we love will fall victim to its terrible power or be saved with the discovery that its power will be meager. We search for a way to align ourselves with the disease, but like history, it flows on.

We live in the age of technology that has achieved remarkable things, from antibiotics to microchips to visions of the universe. We take pride in what has been wrought. But each of these things has come from understanding the nature we have been given, aligning with its forces, and crafting engines that conform with nature, not changing it. And when our power grows enough that we delude ourselves to be nature’s master, something arises to remind us of our limits. In due course, it will learn more about the coronavirus, including ways we can fight it, but for now our fears take counsel of themselves.

The threat of the virus is not only that we may die, but that the fear of death will cause the world to heave up out of control. The virus first emerged with authority in China, a country dominated by the idea that the state’s power governs all things. This belief holds a fractious nation together in pride at how the state had made China great. The coronavirus showed the limits of human power, even in China. Beijing insists that it will deal with the virus and that its edicts will stop its spread, but the reality is that China is being overwhelmed, both by the disease and by the fear of the disease.

Two great forces are being hurled against each other. On the one side is a tiny bag of molecules that aligns with the vulnerabilities of the human body. On the other side is science, desperately trying to find its footing, justifying itself by asserting the limits of its knowledge and the promise that it will know more later. The virus is what it is, science is what it is, and so are the rulers, whose opinions on what the virus is and what ought to be done are of value to the extent that they conform to the reality. Our local supermarket has announced that it is rationing the number of sanitizing wipes that can be bought because of high demand, while the latest word from experts is that the virus is spread by human liquids. No matter, where there is no solution, we invent solutions. They give us comfort that we are fighting back.

In truth, we don’t know how deadly the virus is. It may kill no more than the flu. It may turn out to be much worse. We don’t know. And therefore the global economy is in disarray. China’s economy seems shattered. The price of oil is plunging. And fear of Turkey releasing Syrian refugees on Europe is now compounded by fear that they carry this disease among others.

We speak of black swans, unpredictable events that wreck economic and geopolitical expectations. This is surely a black swan, even if humanity has been periodically hit by unexpected diseases for time immemorial. We know there are black swans swimming about, and that one or two will occasionally come to shore. It is the time they decide to leave the lake, and the reasons that they have chosen this particular time, that startles us and drives us to search for explanations and solutions.

Not understanding why they chose this moment or what their intent is, we search for explanations. Since we no longer believe that they are here as God’s punishment for our sins, they must have been caused by biological warfare units, or have spread because of the incompetence of scientists and politicians. Where priests used to comfort us, now leaders do, and now we hold the leader responsible not for causing the virus, but for not acting quickly enough to protect us.

Coronavirus does not seem to be like the Black Death that wiped out half of Europe. It seems more like a nasty flu. But then that is just one guess in a world full of guesses. It has been elevated to a global menace because living in Texas, I am aware of what is going on in Wuhan. Listening to scientists, I am told that this is a new virus. Being American, I am presented with a problem and expect someone to solve it quickly. It is what I know that concerns me: The virus is global, it kills people, it has wreaked havoc in China and some other countries, and therefore I should be and am afraid. It is not the unknown but the poorly understood that is frightening, as well as the inability of very smart people charged with protecting me from all things natural and dangerous to do so.

Our expectations are what frighten us. The coronavirus does not seem especially dangerous to our species. But we have come to expect to be protected and when we are not our imaginations turn to the apocalypse. The successes of science and the claims of politicians have led us to believe in human invincibility so that the arrival of the virus is a violation of the social contract between the state, science and us. There are limits to power, and that, above all else, frightens us.

Facebook

Twitter

Linkedin

Email

George Friedman

George Friedman
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures. Dr. Friedman is a New York Times bestselling author and his most popular book, The Next 100 Years, is kept alive by the prescience of its predictions. Other best-selling books include Flashpoints: The Emerging Crisis in Europe, The Next Decade, America’s Secret War, The Future of War and The Intelligence Edge. His books have been translated into more than 20 languages. Dr. Friedman has briefed numerous military and government organizations in the United States and overseas and appears regularly as an expert on international affairs, foreign policy and intelligence in major media. For almost 20 years before resigning in May 2015, Dr. Friedman was CEO and then chairman of Stratfor, a company he founded in 1996. Friedman received his bachelor’s degree from the City College of the City University of New York and holds a doctorate in government from Cornell University.

Έχει πλέξει άσχημα η Ελλάδα με μια διεθνή συμμορία, που χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως υπερόπλο – Ο Σόρος υπέρ Ερντογάν, για το Ιντλίμπ

Από
anixneuseis
-
0

Έχει πλέξει άσχημα η Ελλάδα με μια διεθνή συμμορία, που χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως υπερόπλο – Ο Σόρος υπέρ Ερντογάν, για το Ιντλίμπ

Σε μια άκρως σημαντική φάση του πολέμου που ξεκίνησε η Τουρκία, υποκινούμενη απο δυνάμεις της Δύσης και του Αραβικού Κόσμου εναντίον της Συρίας, ενός πολέμου που στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και στον εκτοπισμό εκατομμυρίων, ο Άσαντ και η Ρωσία ήταν με την πλευρά της νομιμότητας και η Τουρκία ήταν και παραμένει η χώρα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, ο γνωστός σε πολλούς εδώ στην Ελλάδα, Τζορτζ Σόρος, παρεμβαίνει υπέρ του Ερντογάν.

Δηλαδή, υπέρ της διεθνούς παρανομίας, υπέρ ενός διεθνούς εγκλήματος που δημιούργησε τα εκατομμύρια των προσφύγων, τους οποίους χρησιμοποιεί με τον πιο κυνικό τρόπο, εναντίον της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Ακολουθεί το άρθρο του διεθνούς σπεκουλαδόρου  στους Financial Times και αφήνουμε τους αναγνώστες μας να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Το δικό μας είναι ότι η Ελλάδα έχει μπλέξει με ένα πολυπλόκαμο τέρας, μια συμμορία που έχει απλωμένα τα πλοκάμια της και στην Ελλάδα και χρησιμοποιεί το μεταναστευτικό-προσφυγικό για να καταστρέψει την Ελλάδα.

Οι μάσκες έπεσαν:

Τζορτζ Σόρος στους Financial Times: “Να στηρίξουμε τον Ερντογάν-δολοφόνος ο Πούτιν”

Η Ευρώπη πρέπει να στηρίξει την Τουρκία για τα εγκλήματα πολέμου του Πούτιν στη Συρία

Εστιάζοντας στην κρίση των προσφύγων που δημιούργησε η Ρωσία, βλέπουμε τα συμπτώματα και όχι την αιτία

Από την αρχή της παρέμβασής της στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015, η Ρωσία όχι μόνο προσπάθησε να διατηρήσει τον πιο πιστό Αραβα σύμμαχο, τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ. Ήθελε επίσης να ανακτήσει την περιφερειακή και παγκόσμια επιρροή που έχασε μετά από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την αναταραχή στη Μέση Ανατολή για να διαγράψει τα διεθνή πρότυπα και τις προόδους του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που έγιναν μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πραγματικότητα, η δημιουργία της ανθρωπιστικής καταστροφής που έχει μετατρέψει σχεδόν 6 εκατομμύρια Σύριους σε πρόσφυγες δεν ήταν υποπροϊόν της στρατηγικής του Ρώσου Προέδρου στη Συρία. Ήταν ένας από τους κεντρικούς στόχους του.

Πιστεύω ότι ο κ. Aσαντ είναι ο πιο βάρβαρος κυβερνήτης που είδε ο κόσμος μετά από τον Ιωσήφ Στάλιν. Όταν ο λαός του στράφηκε εναντίον του, ανέπτυξε μια στρατιωτική στρατηγική που αποσκοπούσε να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή βλάβη στους πολιτικούς αντιπάλους του. Αυτός σκόπιμα στοχεύει νοσοκομεία, σχολεία και νηπιαγωγεία, προσπαθώντας να σκοτώσει ή να αποτρέψει τους εργαζόμενους στην υγεία. Έχει χρησιμοποιήσει δηλητηριώδη αέρια και χημικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης που άφησε πάνω από μισό εκατομμύριο νεκρούς. Ο κ. Πούτιν κατά το παρελθόν, του παρείχε την αεροπορική δύναμη χωρίς την οποία ο κ. Άσαντ δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τη στρατηγική του.

…………..

Η Ρωσία κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης για την Ιντλίμπ, χτύπησε επίσης τουλάχιστον 14 στρατόπεδα στα οποία ζούσαν εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα Τις τελευταίες εβδομάδες, οι επιθέσεις σε στρατόπεδα κοντά στα τουρκικά σύνορα πολλαπλασιάστηκαν, ωθώντας εκατοντάδες χιλιάδες άτομα προς τα τουρκικά σύνορα. Αυτό έχει πανικοβάλει την Άγκυρα, ωθώντας την να ενθαρρύνει τους πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη στο έδαφός της να κατευθύνονται προς την Ευρώπη. Αυτό, με τη σειρά του, προκάλεσε κρίση προσφύγων στα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα.

…………….

Η μόνη κυβέρνηση που έχει βάλει στρατιωτικές δυνάμεις για να υπερασπιστεί τους αμάχους που παγιδεύονται στην Ιντλίμπ από τον κ. Άσαντ και τον Ρώσο σύμμαχό του είναι η Τουρκία. Αεροπορικές επιθέσεις από ρωσικά αεροπλάνα (η Μόσχα έχει αρνηθεί το ρόλο τους) σκότωσαν 34 Τούρκους στρατιώτες στα τέλη του περασμένου μήνα.

Αλλά η Τουρκία δεν τολμούσε να επιτεθεί άμεσα στη Ρωσία επειδή η ρωσική αεροπορία είναι ισχυρότερη από την τουρκική. Η Ρωσία έχει πυρηνικά όπλα και η Τουρκία δεν το κάνει. Η Τουρκία επέλεξε αντ ‘αυτού να αντιδράσει εναντίον των δυνάμεων Aσαντ, χρησιμοποιώντας στρατιωτικά αεροσκάφη. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Πούτιν γλύτωσε την τιμωρία για τη δολοφονία.
……………..

Η Ευρώπη δεν πρέπει να ξεχνά πως η Τουρκία μπορεί να χειριστεί και τον δικό της λαό και μάρτυρας για αυτό είναι η απερίσκεπτη ισχύς που έχει χρησιμοποίησει ενάντια στους Κούρδους. Αλλά τουλάχιστον όσον αφορά τη Συρία, η Τουρκία αξίζει την υποστήριξη της Ευρώπης.

Ως εκ τούτου, η Ευρώπη θα πρέπει να επιδιώξει να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον κ. Πούτιν, προσπαθώντας να φθάσει σε μια κατάπαυση πυρός που θα διατηρούσε μια «ασφαλή ζώνη» στην Ιντλίμπ για Σύριους πρόσφυγες. Ελπίζω ότι αυτό θα θέσει επίσης τα εγκλήματα πολέμου του κ. Πούτιν στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής συνομιλίας.

https://www.ft.com/content/ae0b560c-5e03-11ea-ac5e-df00963c20e6

4/3/2020

Σχ. : Οτι λέει αυτη η ύαινα είναι όλα ψέματα.

Ισχύουν τα αντίθετα και πρέπει να γίνουν φυσικά τα αντίθετα από όσα λέει…

Πηγή: Τουρκικά Νέα/infognomonpolitics.gr

Η Ελλάδα πρέπει να κάνει push back την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
2

του Παναγιώτη Μπαλακτάρη, Δικηγόρου.

«Εαρινή πολιορκία»

Την προηγούμενη Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου, ξεκίνησε η «εαρινή πολιορκία» της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος. Εσμός αλλοδαπών, από διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής, της Κεντρικής Ασίας και αλλούθε, μεταφέρθηκε απροκάλυπτα από το επίσημο τουρκικό κράτος στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Εναλλασσόμενος αριθμός υποχρεωτικά μετακινηθέντων ατόμων στοιβάχτηκε έξωθεν του Τελωνείου των Καστανεών και προσπαθεί από την πρώτη ώρα να επιβάλει στις ελληνικές αρχές το άνοιγμα των συνόρων και την παράνομη είσοδο.

Ελληνική αντίδραση και υφιστάμενη κατάσταση

Η ελληνική κυβέρνηση, υπό το βάρος της απειλής, αντέδρασε άμεσα και αποτελεσματικά. Έκλεισε τα σύνορα στις Καστανιές και απέτρεψε την ετσιθελική είσοδο των αλλοδαπών. Συγχρόνως, έλαβε μέτρα ανάσχεσης των ροών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και εξέπεμψε επιτέλους ισχυρό μήνυμα με αποδέκτη την Τουρκία. Γνώμη του γράφοντος είναι, ότι, εάν η κυβέρνηση είχε ενεργήσει αποφασιστικά εξ αρχής, ίσως να μην είχε δοθεί στους Τούρκους η εσφαλμένη εντύπωση περί ανοχής μας.

Εν πάση περιπτώσει, η υφιστάμενη κατάσταση έχει ως εξής: 4.000 με 5.000 αλλοδαποί, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν προέρχονται από τη Συρία, κυριολεκτικά κατασκηνώνουν στην τουρκική πλευρά των συνόρων στον Έβρο. Ομιλούν με άνεση τουρκικά, γεγονός που καταδεικνύει ότι ήταν χρόνια εγκατεστημένοι στην Τουρκία και δεν εκτοπίστηκαν μόλις από το Ιντλίμπ. Επίσης, αποκαλύπτεται πως το τουρκικό κράτος άνοιξε τις φυλακές και μετέφερε ποινικούς κρατούμενους ή και καταδίκους στον Έβρο. Στελέχη της τουρκικής αστυνομίας και της στρατοχωροφυλακής συνοδεύουν ανενδοίαστα αλλοδαπούς στα ελληνικά σύνορα και μάλιστα, αφού τους περάσουν στη ζώνη μηδέν, υψώνουν κιγκλιδώματα πίσω τους, ώστε να μην τους επιτρέψουν την μεταβολή και υποχώρηση. Στο Παζάρ Κουλέ (τουρκική πλευρά των συνόρων) έχει στηθεί κανονικό δίκτυο υποστήριξης της πολιορκίας, με φαγητό (καντίνες) και προμηθευτές φουσκωτών βαρκών για τον διάπλου του ποταμού. Χαρακτηριστικό είναι, ότι οι τουρκικές αρχές απαγορεύουν σε όποιον δεν εξυπηρετεί το σχέδιό τους, ον μετανάστης, την πρόσβαση στη συνοριακή γραμμή. Επιβάλλουν στους αλλοδαπούς να παραμείνουν στη μεθόριο, ενώ αποτρέπουν τους άλλους από το να προσεγγίσουν. Επιπροσθέτως, ομάδες των τουρκικών σωμάτων ασφαλείας βάλλουν, τουλάχιστον με δακρυγόνα, κατά της ελληνικής πλευράς.

Η αρχική αποτυχία διείσδυσης των αλλοδαπών από τα χερσαία σύνορα ενδεχομένως να καταλήξει σε μια μόνιμη απειλή, ήτοι σε αυτοσχέδιους (ή όχι και τόσο, δεδομένου ότι το τουρκικό κράτος βρίσκεται από πίσω) καταυλισμούς αλλοδαπών, οι οποίοι με ξαφνικές εφόδους θα επιμείνουν στην εισβολή στο ελληνικό έδαφος. Τούτο σημαίνει, ότι η πολιορκία έχει όλες τις προϋποθέσεις για να χρονίσει, παρά το γεγονός ότι οι αλλοδαποί μετακινούνται προς βορρά ή προς νότο, αναζητώντας τα ευπαθή σημεία των ελληνικών συνόρων. Ως γνωστόν, όμως, με δύο τρόπους τελειώνουν ιστορικά οι πολιορκίες. Είτε διαρρηγνύεται η άμυνα των πολιορκημένων από τους πολιορκητές είτε οι πολιορκημένοι σπάνε την πολιορκία. Ισοπαλία στις πολιορκίες δεν μπορεί να υπάρξει. Επομένως, η Ελλάδα οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλία και να αντιδράσει περαιτέρω. Ήδη, η Τουρκία έχει καταργήσει πλέον την Κοινή Δήλωση Ε.Ε. – Τουρκίας, της 18ης Μαρτίου 2016. Και σα να μην έφτανε αυτό, διακινεί η ίδια μετανάστες, ως αυτουργός του διεθνούς εγκλήματος της εμπορίας ανθρώπων.

Κλιμάκωση

Ορθώς έχει αναφερθεί από αναλυτές[1], ότι η ιδιότυπη αυτή πολιορκία λαμβάνει χαρακτηριστικά πολέμου φθοράς. Εάν προσθέσουμε σε αυτό και όσα καθημερινά συμβαίνουν, αντιλαμβανόμαστε ότι οδηγούμαστε σε κλιμάκωση. Τα καθημερινά συμβάντα είναι:

-Συγκέντρωση στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων στα σύνορα

-Προετοιμασία των πολιτών

-Προκλητικές δηλώσεις πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων

-Ψυχολογικές επιχειρήσεις, ιδίως με την διάδοση προπαγάνδας (εδώ πρέπει να δράσει ταχέως ο κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και να ερευνήσει τη δυνατότητα άσκησης ποινικής δίωξης για παράβαση του άρθρου 191 Π.Κ. – διασπορά ψευδών ειδήσεων)

-Ενεργή συμμετοχή στην κλιμάκωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και μαζικής ενημέρωσης.

Η ψυχραιμία είναι κρίσιμο προσόν ενός λαού, καθώς επίσης και η ενότητα. Η κρίση αποδεικνύει, κάθε ημέρα που περνάει, ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, όταν καλούμαστε, επιδεικνύουμε ποιότητα αντανακλαστικών και φλογερό πατριωτισμό. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, από το υστέρημά τους, έχουν αποστείλει στις δυνάμεις μας τα χρειώδη (τρόφιμα, νερά και ενδύματα) και πραγματικά έχουν ξεσηκωθεί από αγανάκτηση. Κέρδος αποτελεί και η απομόνωση των «χρήσιμων ηλίθιων», οι οποίοι ασχημόνησαν εναντίον όσων μας προστατεύουν, λησμονώντας ότι τη Δημοκρατία μας την χρωστάμε σε εκείνους που με αυτοθυσία διακινδυνεύουν τη ζωή τους.

Ενδεδειγμένες ενέργειες

Η ενημέρωση της ευρωπαϊκής ηγεσίας, με επιτόπια αυτοψία και με επίδειξη των φθορών που έχουν υποστεί κάποια στρατιωτικά μας οχήματα από τους αλλοδαπούς, οι οποίοι υποτίθεται χρήζουν διεθνούς προστασίας, ήταν μια σωστή κίνηση, αλλά δεν αρκεί. Ο Έλληνας πρωθυπουργός πρέπει να απευθύνει ζυγισμένο και σκληρό διάγγελμα προς όλους, στο οποίο να αναφέρεται στο δικαίωμα νόμιμης άμυνας της Ελλάδος και στην ανάγκη αποφυγής πλήρωσης των προϋποθέσεων για την άσκησή του. Οφείλει η κυβέρνηση να καταστήσει απολύτως σαφές, ότι ουδεμία παράνομη είσοδο θα επιτρέψει και προς τον σκοπό αυτόν θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο που της παρέχει το διεθνές δίκαιο για την νόμιμη άμυνά της. Επιπλέον, πρέπει η Ευρώπη να γίνει κοινωνός της έγερσης οικονομικών αξιώσεων από την Τουρκία, καθώς τα δισεκατομμύρια που έλαβε η τελευταία πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων και δεν τήρησε καμία από τις δεσμεύσεις της. Τα ειλημμένα μέτρα της αναστολής κρίσης αιτημάτων ασύλου για έναν μήνα – προφανώς, με προφανή πιθανότητα παράτασης – και οι, χωρίς καταγραφή, άμεσες επιστροφές των παρανόμως εισελθόντων συνιστούν αρνητικούς παράγοντες για την παράνομη έλευση ενός αλλοδαπού στην Ελλάδα. Σημειωτέον, ότι οι επιστροφές χωρίς καταγραφή επιτρέπουν και ευρύ περιθώριο χειρισμών των ελληνικών αρχών. Ευνόητο είναι, ότι τυγχάνει περισσότερο αναγκαία από ποτέ η θωράκιση των συνόρων μας, χερσαίων και θαλασσίων, και η αύξηση της θητείας των στρατευσίμων μας, μεταρρύθμιση που κρίνεται σκόπιμο να συνοδευτεί και από την υποχρέωση στράτευσης στα 18.

Το πλαίσιο εντός του οποίου καλούνται να ανταποκριθούν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας έχει σαφή χαρακτηριστικά ασύμμετρης απειλής. Το λαίμαργο θηρίο που λέγεται Τουρκία προβαίνει σε άκρως επιθετικές ενέργειές, οι οποίες αυτονοήτως θα πρέπει να τύχουν σκληρής απάντησης από την Ελλάδα. Η ασύμμετρη απειλή αποκτά χαρακτήρα μονιμότητας και έντασης. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

[1] https://doureios.com/antistrofi-metrisi-molis-arhise-polemos-fthoras-apo-tin-toyrkia/

Ο Ερντογάν κινείται παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο υπερδυνάμεις οι οποίες έχουν κουραστεί από το παιχνίδι του

Από
anixneuseis
-
0
Εν μέσω των προσπαθειών να διασώσει την κατάρρευση της τουρκικής παρουσίας στο Ιντλίμπ της Συρίας, ο  Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει πλέον πολλούς συμμάχους να στραφεί, καθώς λόγω της πολιτικής του έχει στραφεί εναντίον τους σε διάφορα διεθνή ζητήματα, σύμφωνα με αναλυτή του Sputnik.

Στην βόρειο Συρία τις τελευταίες εβδομάδες έχει ξεσπάσει ένοπλη σύρραξη μεταξύ των τουρκικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των τζιχαντιστών που τις υποστηρίζουν και των Ρωσικών δυνάμεων που μάχονται στο πλευρό του Συριακού Στρατού. Ο Ερντογάν προσπάθησε και απέτυχε να επικαλεστεί το άρθρο 5 του νατοϊκού χάρτη, σύμφωνα με το οποίο οι Ευρωπαϊκές χώρες και η Αμερική θα μάχοντο στο πλευρό της Τουρκίας σε μία σύγκρουση με τα Συριακά Στρατεύματα. Ο Τούρκος πρόεδρος την Πέμπτη ταξιδεύει στην Μόσχα για απευθείας συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο Tom Luongo ανεξάρτητος πολιτικός, πολιτιστικός και εμπορικός αναλυτής στο Goats ‘n Gun, δήλωσε στο Radio Sputnik’s Political Misfits την Τρίτη πως η σύνοδος κορυφής της Μόσχας, ”η ιστορία της ταινίας, όπως ήταν”, εξηγώντας με σαφή τρόπο πόσο περιορισμένες είναι οι δυνατότητες του Ερντογάν στην σύρραξη με την Συρία.

”Πιστεύω ακράδαντα ότι από την στιγμή που ξεκίνησε η επιχείρηση στην Συρία, ο Ερντογάν είχε υποσχεθεί το μεγαλύτερο μέρος του Ιντλίμπ ως μία ουδέτερη ζώνη 30 μιλίων μεταξύ των νότιων συνόρων της Τουρκίας και των βόρειων συνόρων της Συρίας… για να καταστρέψει πλήρως και τα δύο Κουρδικά Καντόνια. Αυτό θέλει να πετύχει ο Ερντογάν και για’αυτό χρειάζεται το μεγαλύτερο μέρος του Ιντλίμπ.”, ανέφερε ο Luongo. ”Νομίζω πως στο μυαλό του όλα πήγαιναν πολύ καλά, καθώς χειριζόταν επιδέξια τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την Ρωσία, προσπαθώντας να τους πείσει να πάρει αυτό που θέλει, παίζοντας και με τις δύο πλευρές με σκοπό να πετύχει τις στρατηγικές του. Κάνει ταλαντώσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ συνεχώς”, ανέφερε ο Luongo. ”Την μία βδομάδα αγκαλιάζει τον Πούτιν για την σωτηρία της ζωής του, ενώ την άλλη ζητάει από τον Τραμπ πυραυλικά συστήματα Patriot…πηγαίνει μπρος πίσω, αλλά το ζήτημα του Ιντλίμπ ήταν κάτι για το οποίο έχει συζητήσει σε όλες του διαπραγματεύσεις με τον Πούτιν”.

Ο Luongo ανέφερε πως ο Ερντογάν επέτυχε μία συμφωνία δημιουργίας ζώνης αποκλιμάκωσης τον Σεπτέμβρη του 2018, μετά από την εισβολή στο Ιντλίμπ από τις τουρκικές δυνάμεις τους προηγούμενους μήνες αυτού του έτους. Πίστευε ακράδαντα πως έχει δημιουργήσει ένα νέο νότιο σύνορο για την Τουρκία.

”Νομίζω πως ο Ερντογάν υπερβάλει. Νομίζω πως πλέον βρίσκεται σε κατάσταση απελπισίας.Θυμηθείτε πως πριν από δύο χρόνια, αμέσως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος εις βάρος του (2016) η δημοτικότητά του ήταν ακόμα πολύ ισχυρή. Τους τελευταίους μήνες έχει χάσει δύο μεγάλες περιφερειακές εκλογές στην Τουρκία-μία στην Κωνσταντινούπολη και μία στην Άγκυρα- , πάντως η τελευταία δημοσκόπηση που έχω δει δείχνει μειωμένη την δημοτικότητά του την τελευταία δεκαετία κατά 40%”.

”Η ανεργία αυξάνεται και πάλι, οδηγώντας τον Τούρκο πρόεδρο να ζητήσει από την Κεντρική Τράπεζα να μειώσει τα επιτόκια σε μονοψήφιους αριθμούς, ενώ ταυτόχρονα ο πληθωρισμός αρχίζει να αυξάνεται. Τίποτα από αυτά δεν έχει να κάνει με κανενός είδους υβριδική πολιτική που ασκείται εις βάρος της λίρας, δεν συνδέεται ούτε με το ενδεχόμενο των κυρώσεων εις βάρος της Άγκυρας για το ζήτημα της αγοράς των S-400. Η πολιτική της Άγκυρας αρχίζει να εμφανίζει σημαντικά οικονομικά προβλήματα. Έχουν εμφανιστεί 168 δισεκατομμύρια δολάρια σε τουρκικό εταιρικό χρέος, το οποίο πρέπει να αποπληρωθεί μέσα στους επόμενους 12 μήνες, η Άγκυρα βεβαίως δεν φαίνεται να έχει βρει ακόμα αυτά τα χρήματα. Σαν να μην έφτανε αυτό, η πολιτική που ακολουθεί την έχει απομακρύνει από όλες τις χώρες οι οποίες την βοήθησαν το 2018 όπου η λίρα πέρασε μία κρίση” ανέφερε ο Luongo.

”Έτσι, θα πάει στην Μόσχα την Πέμπτη για να προσπαθήσει να κάνει μία συμφωνία λέγοντας ”λοιπόν, απλά δώσε μου κάτι” έτσι ώστε να μπορέσει να ”σώσει” το πρόσωπό του και να μείνει στην εξουσία”, σημείωσε. ”Ο Πούτιν δεν νομίζω να του δώσει κάτι, διότι τελικά στο τέλος της ημέρας, ο Πούτιν δεν χρειάζεται τον Ερντογάν. Χρειάζεται την Τουρκία. Νομίζω πως σε αυτό το σημείο όλοι έχουν κουραστεί με αυτόν τον τύπο, ο οποίος συνεχώς κινείται μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται ανάμεσά τους, παγιδευμένος. Δεν  νομίζω πως η τεχνική του θα αντέξει για πολύ.”

”Έχω πειστεί πως μέσα σε έναν χρόνο, θα είναι εκτός εξουσίας και αυτή την φορά κανείς δεν πρόκειται να τον σώσει”, δήλωσε ο Luongo στους οικοδεσπότες του, Bob Schlehuber και Jamral Thomas. ”έχει φτάσει στα άκρα”.

πηγή: www.sputnik.com

Μετάφραση Χωριανόπουλου Άγγελου

infognomonpolitics.gr

Γιατί πέταξε τη μάσκα ο Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected]

Με πρωτοφανή κυνισμό και αναλγησία, η Τουρκία ωθεί προς την Ευρώπη εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων και ικανό αριθμό πρακτόρων της. Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Δημοσιεύθηκε: 4 Μαρτίου 2020 – 08:15

Γνωρίζοντας πολύ καλά με ποιον έχει να κάνει στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και ότι ψοφάει να επανεκλεγεί πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τα παίζει όλα για όλα.

  • Κατά πρώτον θέλει οι Αμερικανοί να του παραδώσουν τον Γκιουλέν, ώστε να γίνει απόλυτος κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή της χώρας του.
  • Δεύτερον, επιδιώκει να δημιουργήσει προβλήματα στη συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ – Αιγύπτου και Κύπρου, για να δείξει στους Ρώσους, στους Ιρανούς και σε κάποιους Άραβες «φίλους» του, ότι στην Ν.Α. Μεσόγειο είναι πρωταγωνιστής και όχι κλητήρας.
  • Τρίτον, την ώρα που ο Τραμπ θέλει να κάνει δώρο στο Ισραήλ και ιδιαίτερα στον πρωθυπουργό του τη Λωρίδα της Γάζας, καλόν είναι να επιστήσει την προσοχή του στις βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στα κουρδικά εδάφη.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία, από την εποχή του Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος ξεκίνησε και την επαναφορά του Ισλάμ στην τουρκική ζωή, εις βάρος του πανίσχυρου κεμαλισμού, έχει γεωστρατηγικές βλέψεις στην Υπερκακαυσία και τον ρωσικό Καύκασο.

Στο μέτρο έτσι που θέλει να αξιοποιήσει ενεργειακούς διαύλους της περιοχής, ο κ. Ερντογάν πρέπει να εξομαλύνει τις σχέσεις του με τη Ρωσία και το Ιράν. Όμως, η εξομάλυνση αυτή, συνεπάγεται κρίση στις σχέσεις του με τη Δύση, την οποίαν, όμως, για την ώρα δεν θέλει να εγκαταλείψει.

Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης, όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε στην ελληνική έκδοση του περιοδικού Foreign Affair ο κ. Νίκος Γεωργιάδης, στη σημερινή Τουρκία ο Ερντογάν, ταυτόχρονα με τον αντιαμερικανισμό, παίζει και το ιδεολογικό παιχνίδι του Ευρασιατισμού.

Με διαφορετικά λόγια, ο Τούρκος πρόεδρος επιδιώκει την επιστροφή στην οθωμανική ρίζα μέσω της ανάπτυξης ενός νέου τουρκισμού. Δυτικοί παρατηρητές εκτιμούν έτσι ότι ο «ευρασιατισμός» αποτελεί σημαντικό ιδεολογικό εργαλείο του Ταγίπ Ερντογάν και είναι ένα νέο ταυτοτικό μοντέλο.

Κατά τον κ. Νίκο Γεωργιάδη, ο τουρκικός «ευρασιατισμός» είναι ένα σύνολο ιδεολογημάτων, αλλά και οικονομικών αναφορών που στοιχειοθετούνται από ένα ευρύ πεδίο ιστορικών και οικονομικών δεδομένων, γεωπολιτικών πραγματικοτήτων, εθνοτικών και γλωσσολογικών παραμέτρων αλλά και θρησκευτικής γεωοικονομίας.

Αυτό το αφήγημα λειτουργεί ως αντίβαρο στην ταυτοτική αλλοίωση που προκάλεσε, ενίοτε βάναυσα, αλλά κυρίως αιφνιδιαστικά, το κεμαλικό πολιτικό μοντέλο το οποίο ταύτισε εξ αρχής τις τύχες της Νεώτερης Τουρκίας με την Δύση και τα συγκεκριμένα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντά της.

Ο ισλαμιστής Ερμπακάν, ως ιδεολογικός πόλος και μέντωρ και στην συνέχεια ο πολιτικός διάδοχός του Ερντογάν, που αντλούσε ωστόσο διαφορετικές δογματικές επιρροές (το Τάγμα του Φετουλάχ Γκιουλέν), άρθρωσαν, προϊόντος του χρόνου, ένα διαφορετικό, συνολικό και πειστικό για τον μέσο Τούρκο, αφήγημα.

Δίλημμα

Το δίλημμα ήταν γοητευτικό και ταυτοτικά σαγηνευτικό- Ανατολή ή Δύση; Ευρωπαϊσμός ή Τουρκισμός; Ισλάμ, (εστω και light) ή Χριστιανισμός, Ιερουσαλήμ ή Μανχάταν; ΗΠΑ και NATO ή όλοι οι υπόλοιποι (Κίνα, Ινδία, κεντρικο-ασιατικές χώρες, Ιράν, Ρωσία, αραβικό έθνος, Βόρεια Αφρική); Δύση ή Ασία;

Σε αυτό το πλαίσιο, η ευρασιατική ιδεολογία ασκεί ισχυρή γοητεία στην τουρκική κοινή γνώμη και βέβαια τη συσπειρώνει σε κάποιο βαθμό γύρω από τον νέο Σουλτάνο. Η «ευρασιατική» λοιπόν προοπτική, που από χρόνια τώρα ριζώνει στην Τουρκία, αποτελεί κομμάτι της νέας ερντογανικής γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής.

Έτσι εξηγούνται οι. τοπικοί ανταγωνισμοί (Τουρκία – Σαουδική Αραβία) ή οι τοπικές συμμαχίες (Ιράν – Τουρκία) ή ακόμη και οι τοπικές αντιπαραθέσεις (Κούρδοι- Άραβες – Τούρκοι) Το «Σύστημα Ερντογάν» επιχειρεί, αλλά είναι αμφίβολο αν τα καταφέρει, να «καπαρώσει» προνομιακή θέση σε αυτή την ανακατάταξη.

Στο παρελθόν οι Σελτζούκοι έπρεπε να γίνουν πρώτα «Πέρσες» και μετά Τούρκοι για να στήσουν την αυτοκρατορία τους στην Ανατολία. Οι Οθωμανοί έπρεπε πρώτα να γίνουν «Βυζάντιο» και μετά Τούρκοι για να επιβιώσουν ως κυρίαρχη δύναμη στο Ισλάμ της εποχής κόντρα στο αραβικό στοιχείο. Αυτές οι αντιθέσεις, ταυτίστηκαν και αδιέξοδα παρατηρούνται και σήμερα.

Και από την άποψη αυτή, πρέπει να θεωρείται βέβαιον ότι ο Ταγίπ Ερντογάν θα παίξει πλέον «χοντρό παιχνίδι». Με διφορούμενες για την ώρα παραμέτρους, αλλά ως πότε; Στη σημερινή γεωπολιτική συγκυρία, ο τουρκικός «ευρασιατισμός» πού κάποιοι ήθελαν και θέλουν να εισαγάγουν και στην Ελλάδα, είναι σχήμα παθητικό για τη χώρα μας και «ανταγωνιστικό ως προς τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές σταθερές του Ευρωπαϊκού, κατ΄ αρχήν, και του Δυτικού μοντέλου, γενικότερα.

Ανταγωνισμός

Ο ανταγωνισμός φέρνει ρήξεις και στιγμιαίες, μεσοπρόθεσμες ή ακόμη χειρότερα, μακροπρόθεσμες συγκρούσεις. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ήταν και θα είναι εφεξής μια από τις αιχμές αυτού του συγκρουσιακού περιβάλλοντος.

Το γενικότερο, όμως, συγκρουσιακό στοιχείο σε θέματα ασφάλειας θα είναι αυτό που θα κυριαρχήσει σε ένα ορατό χρονικό ορίζοντα. Τα ζητήματα ασφαλείας συνδέονται άμεσα με τα βασικά στοιχεία που καθορίζουν τα Δυτικά συμφέροντα στο άμεσο και απώτερο μέλλον.

Αυτά είναι τα ενεργειακά (αγωγοί) και οι μεταφορές (ελεύθερες εμπορικοί οδοί). Αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο της αντιπαράθεσης ετούτη την στιγμή στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Καστελόριζο και η θάλασσα της Καρπάθου είναι απλώς ένα «κόκκινο κουμπί» που συμβολίζει το πώς θα είναι ή δεν θα είναι λειτουργικά τα σύνορα μεταξύ Ευρώπης-Δύσης με τον Ευρασιατισμό κατά την επόμενη περίοδο.

Δεν υφίσταται επί της ουσίας ζήτημα επιλογής. Υπάρχει μόνον θέμα διαχείρισης της. Η κυβέρνηση στην Αθήνα ήδη αντιμετωπίζει τις εκρηκτικές διαστάσεις του όλου θέματος, το οποίον είναι πλέον πολυδιάστατο και ανοικτό σε απρόβλεπτες εξελίξεις.

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected]

Μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες εγκαταλείπουν την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Η ING εξετάζει εδώ και καιρό να εγκαταλείψει την Τουρκία, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν ασκεί έλεγχο στην τραπεζική βιομηχανία και πιέζει τις τράπεζες να χορηγούν εκτεταμένα πιστώσεις.

Αρχισαν να γίνονται αισθητές οι παρενέργειες της πολιτικής Ερντογάν, που επιμένει να στηρίζει την ανάπτυξη με τον φθηνό και ανεξέλεγκτο δανεισμό. Ολα δείχνουν πως τα μέτρα που επιβάλλουν οι τουρκικές αρχές στον χρηματοπιστωτικό τομέα πλήττουν την κερδοφορία των τραπεζών και τις εξωθούν σε αναδίπλωση. Λίγες ημέρες μετά την απόφαση της Τράπεζας της Τουρκίας να μειώσει τις προμήθειες που δικαιούνται να χρεώνουν οι τράπεζες στις συναλλαγές με τους πελάτες τους, η μεγαλύτερη τράπεζα της Ολλανδίας, η ING Groep NV, είναι η τελευταία μιας σειράς ευρωπαϊκών τραπεζών που αναθεωρούν την έκθεσή τους στη γειτονική χώρα.

Σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ του Bloomberg, η ING ετοιμάζεται να εκποιήσει τη μονάδα της στην Τουρκία και βρίσκεται σε επαφή με πιθανούς συμβούλους για την πώληση θυγατρικής της στην Κωνσταντινούπολη. Η κίνησή της δεν οφείλεται μόνον στα τελευταία μέτρα που ανακοίνωσε η Τράπεζα της Τουρκίας. Η ολλανδική τράπεζα έχει έρθει σε επαφή με εγχώριους ανταγωνιστές από τα τέλη του περασμένου έτους, ανιχνεύοντας ενδεχόμενο ενδιαφέρον για εξαγορά της θυγατρικής της. Οπως τονίζουν οι πηγές της τράπεζας που μίλησαν στο Bloomberg σε καθεστώς ανωνυμίας, δεν έχει ακόμη ληφθεί οριστική απόφαση. Η ολλανδική τράπεζα σκέπτεται εδώ και καιρό να εγκαταλείψει την Τουρκία, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν ασκεί έλεγχο στην τραπεζική βιομηχανία και πιέζει τις τράπεζες να χορηγούν εκτεταμένα πιστώσεις προκειμένου να ενισχύεται η ανάπτυξη.

Είχε προηγηθεί μάλιστα δριμεία κριτική που άσκησε στις ιδιωτικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων των τουρκικών ιδιωτικών τραπεζών, ο Τούρκος υπουργός Οικονομικών Μπεράτ Αλμπαϊράκ, κατηγορώντας τες ότι δεν ενδιαφέρονται για την ευρύτερη οικονομία και δεν χορηγούν επαρκείς πιστώσεις όπως οι κρατικές τράπεζες. Την περασμένη εβδομάδα, άλλωστε, η κεντρική τράπεζα μείωσε τις προμήθειες που δικαιούνται να χρεώνουν τα πιστωτικά ιδρύματα στις συναλλαγές τους, πλήττοντας όμως την κερδοφορία τους, καθώς οι προμήθειες αντιπροσωπεύουν περίπου το 12% των εσόδων τους. Από το 2007 οπότε εισήλθε για πρώτη φορά στην τουρκική αγορά εξαγοράζοντας την Oyakbank AS έναντι 2,7 δισ. δολαρίων, η ING δεν είχε πάντα θετικές εμπειρίες από τη γειτονική χώρα.

Το περασμένο έτος τα κέρδη της θυγατρικής της στην Τουρκία, που κατέχει τη 12η θέση ανάμεσα στις 47 τράπεζες της χώρας, αυξήθηκαν κατά 39% σε 1,47 δισ. τουρκικές λίρες. Η αξία των περιουσιακών της στοιχείων μειώθηκε ελαφρώς, ενώ τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έφτασαν στο 4,3% του συνόλου το τέταρτο τρίμηνο, σημειώνοντας αύξηση από το 2,8% του 2018, οπότε και πούλησε ένα χαρτοφυλάκιο κόκκινων δανείων αξίας 533 εκατ. τουρκικών λιρών έναντι συμβολικού τιμήματος 10 εκατ. λιρών. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη ξένη τράπεζα που αναθεωρεί την έκθεσή της στη γειτονική χώρα. Είχε προηγηθεί η ιταλική UniCredit που μείωσε δραστικά το μερίδιό της στην τουρκική τράπεζα Yapi ve Kredi Bankasi AS. Σύμφωνα, άλλωστε, με πρόσφατο ρεπορτάζ του Reuters, η HSBC Holdings εξετάζει την προοπτική να εγκαταλείψει την τουρκική αγορά στην οποία η πολυεθνική τράπεζα έχει παρουσία από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Μείωση επιτοκίων

Εν τω μεταξύ, οι κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο ετοιμάζονται να χαλαρώσουν τη νομισματική τους πολιτική και η Τράπεζα της Τουρκίας αναμένεται να ακολουθήσει στην ίδια γραμμή. Ο διοικητής της, Μουράτ Ουισάλ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προχωρήσει σε σειρά μειώσεων των επιτοκίων της τουρκικής λίρας, τις οποίες εγκαινίασε το καλοκαίρι αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Θα επικαλεστεί ενδεχομένως την επιβράδυνση του πληθωρισμού που αυξήθηκε τον Φεβρουάριο, αλλά λιγότερο από τις προβλέψεις και βρίσκεται κατ’ εκτίμησιν στο 12,7%. Παραμένει σε ανησυχητικά υψηλά επίπεδα, και ένας νέος γύρος χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής μπορεί να προκαλέσει ξανά μαζική έξοδο του ξένου κεφαλαίου από τους τουρκικούς τίτλους και από τη χώρα. Σε ό,τι αφορά τον κ. Ουισάλ, διαδέχθηκε τον Μουράτ Τσετίνκαγια τον οποίο απέπεμψε πέρυσι το καλοκαίρι η κυβέρνηση Ερντογάν ως «ανυπάκουο», επειδή αντιστεκόταν στις πιέσεις για μειώσεις των επιτοκίων.

“Καθημερινή”

«Η εντυπωσιακή επιστροφή του Τζο Μπάιντεν»

Από
anixneuseis
-
0

Τούρκος ναύαρχος ε.α.: Αν χάσουμε το Ιντλίμπ, δεν θα μπορέσουμε να υπερασπιστούμε την Αν. Μεσόγειο και το Αιγαίο

Από
anixneuseis
-
0
Ο ναύαρχος ε.α. Τζεμ Γκιούρνετνιζ είναι από τους θερμούς υποστηρικτές της γεωπολιτικής στροφής της Τουρκίας προς Ρωσία και ΚίναΟ Τούρκος ναύαρχος, Cem Gürdeniz, εκφράζει τη βαθιά του ανησυχία για την κατάσταση που επικρατεί στο Ιντλίμπ, λέγοντας μάλιστα ότι αν η Τουρκία χάσει στο Ιντλίμπ, θα χάσει και το Αιγαίο.

Ακολουθεί σχετικό άρθρο της εφημερίδας Αϋντινλίκ, η οποία αποτελεί δημοσιογραφικό όργανο των ευρασιατιστών, που παρέσυραν τον Ερντογάν στη συμμαχία με τη Ρωσία.

Ακολουθεί η μετάφραση του άρθρου:

Συμφωνία για το Ιντλίμπ, συμμαχία στην Ανατολική Μεσόγειο!

Ο Ερντογάν και ο Πούτιν θα συναντηθούν αύριο στη Μόσχα για να τερματίσουν την ένταση στο Ιντλίμπ. Οι ειδικοί λένε ότι οι συνομιλίες για το Ιντλίμπ πρέπει να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδίου που βασίζεται στα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και ανατολικά του Ευφράτη.

Συμφωνία για το Ιντλίμπ, συμμαχία στην Ανατολική Μεσόγειο!

Ο Πρόεδρος Tayyip Erdoğan και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα συναντηθούν στη Μόσχα στις 5 Μαρτίου. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, θα συζητηθούν οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιντλίμπ και θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί ένας κοινός τόπος για να ξεπεραστεί η κρίση.

Ειδικοί κια εμπειρογνώμονες μίλησαν για το θέμα στην Αϋντινλίκ, πριν από τη σύνοδο κορυφής στη Μόσχα, και επισήμαναν ότι η Τουρκία πρέπει να δώσει όλο της το βάρος στην Αν. Μεσόγειο και ότι γι’ αυτό είναι ζωτικής σημασίας η συνεργασία με τη Ρωσία.

«Το Κέντρο Βάρους πρέπει να είναι στην Ανατολική Μεσόγειο»

Ο ναύαρχος ε.α. και συγγραφέας Cem Gürdeniz, τόνισε ότι το Ιντλίμπ είναι η μαύρη τρύπα στο καράβι που λέγεται Τουρκία και προειδοποίησε ότι η εμπλοκή της στο Ιντλίμπ θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη απώλεια ενέργειας που θα έχει καθοριστική σημασία για την περαιτέρω πορεία της Τουρκίας.

Συνεχίζοντας ο Cem Gürdeniz είπε:

«Δεν μπορεί να είναι στόχος της Τουρκίας η νίκη στο στρατιωτικό πεδίο του καθεστώτος της Συρίας. Αυτό θα είναι μόνο μια πύρρειος νίκη. Και για να το πετύχουμε αυτό, έχουμε πολλά να χάσουμε. Το PYD, υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., το οποίο έσπευσε σιωπηλά και συγκέντρωσε ενέργεια τους τελευταίους μήνες ενώ παρουσίαζε σημάδια φθοράς, μπορεί να ενεργοποιηθεί και να απειλήσει την ασφάλεια ολόκληρης της Τουρκίας μέσω της Συρίας. Όταν η ένοπλη σύγκρουση αποφασίζεται μόνο όταν αυτή εξυπηρετεί ζωτικής σημασίας στόχους, όταν μέσω αυτής αποκομίζουμε γεωπολιτικό κέρδος, όταν θέτουμε ρεαλιστικούς πολιτικούς στόχους. Εμείς πρέπει να κρατάμε τις δυνάμεις μας και να τις καταναλώσουμε στην περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, που ελέγχουν οι Κούρδοι του PYD, στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο».

Συνεχίζοντας ο Gürdeniz τόνισε τη σημασία που έχει για την Τουρκία η Ανατολική Μεσόγειος, λέγοντας:

«Κέντρο βάρους της Τουρκίας θα πρέπει να είναι η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Τουρκία δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της εδώ, επειδή έχει απέναντί της ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνεπώς, είναι επιτακτική ανάγκη η Τουρκία να πάρει τη Ρωσία με τη μεριά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Διαφορετικά θα πρέπει να παραιτηθεί από τα συμφέροντά της εκεί. Επειδή έχει απέναντί της μεγάλη θαλάσσια δύναμη. Αν η κατάσταση μας οδηγήσει εκεί, τότε η Τουρκία θα μείνει μόνη της, να αντιμετωπίζει τεράστιες ναυτικές δυνάμεις. πρόκειται για το στάδιο αυτό, η Τουρκία έχει μείνει μόνο. Από αυτή την άποψη, η συμμαχία που είχαμε μέχρι τώρα με τη Ρωσία, ήταν μια πολύ καλή εγγύηση για την Τουρκία και τα συμφέροντά μας στο μέτωπο της Μεσογείου. Τώρα, με τα όσα συμβαίνουν στο Ιντλίμπ, αυτή η εγγύηση δεν υπάρχει. Οι αντίπαλοί μας βλέπουν ότι η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο θα εξαρτάται από τη Ρωσία. Η Τουρκία θα πρέπει να θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την Ανατολική Μεσόγειο και ως δεύτερη το Ιντλίμπ».

«Ας μην κολλήσουμε στο βάλτο του Ιντλίμπ»

Για το ίδιο θέμα μίλησε και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Maltepe, Δρ Hasan Unal, ο οποίος είπε:

«Εαν κολλήσουμε στο Ιντλίμπ, προσπαθώντας να εφαρμόσουμε πολιτικές που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Τουρκίας, αυτό θα έχει αρνητικές συνέπειες και σε μια σειρά από ζητήματα, πέραν της ίδιας της Συρίας. Θα υποστούμε πλήγμα στα συμφέροντά μας σε μια ευρύτατη περιοχή που εκτείνεται από τη Λιβύη μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, σε όλες αυτές τις περιοχές τα συμφέροντα της Τουρκίας και της Ρωσίας είναι κοινά, είτε παράλληλα είτε συμπληρωματικά. Μάλιστα μερικές φορές επικαλύπτονται. Για παράδειγμα, μπορούμε να εξετάσουμε το ζήτημα της Κριμαίας και της ΤΔΒΚ (ψευδοκράτους σ.τ.μ.) μαζί με τη Ρωσία. Μπορούμε επίσης να δημιουργήσουμε από κοινού μια μεγάλη εθνική κυβέρνηση συναίνεσης στη Λιβύη. Ειδικά για τη συμφιλίωση της Τουρκίας με την Αίγυπτο η Ρωσία θα μπορούσε να προσφέρει μεγάλη βοήθεια. Οι πολιτικές της Τουρκίας για το Ιντλίμπ αλλά και για ολόκληρη τη Συρία θα πρέπει να αναθεωρηθούν. Χρειάζεται να επανεξεταστεί το σύνολο της περιφερειακής πολιτικής της Τουρκίας. Τα εθνικά συμφέροντα της χώρας το απαιτούν».

«Είναι όρος να δούμε συνολικά όλα τα ζητήματα»

Ο Επίτιμος Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ένωσης Τουρκίας και αναπληρωτής πρόεδρος το Κόμματος Βατάν (Πατρίδα) Hasan Korkmazcan, είπε ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν τις θέσεις τους Ρωσία και Τουρκία πριν από τις 5 Μαρτίου.

Ο Korkmazcan, υπενθύμισε τις θέσεις του πολιτικού επιστήμονα που είναι ένα από τα ονόματα που κατευθύνουν την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, Αλεξάντρ Ντούγκιν:

«Εμείς κατανοούμε και δεχόμαστε τα νόμιμα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως κατανοούμε και δεχόμαστε επίσης τον αγώνα που δίνει εναντίον των  τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως το ΡΚΚ.  Αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο στο Ιντλίμπ. Η Ρωσία δέχεται να αναλάβει τον έλεγχο της περιοχής ανατολικά του Ευφράτη η Τουρκία, αποδέχεται την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη Λιβύη, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτεί να ελέγχει η Τουρκία την Ιντλίμπ, μέσω των ριζοσπαστικών τρομοκρατικών οργανώσεων».

Ο Korkmazcan σημείωσε ότι αυτή η εκτίμηση του Aleksandr Dugin αποκαλύπτει την άποψη της ρωσικής πλευράς ότι το θέμα αυτό δεν θα περιοριστεί μόνο στο Ιντλίμπ και ότι θα έχει συνέπειες και σε άλλα θέματα.

Συνεχίζοντας είπε:

«Εμείς ως Κόμμα της Πατρίδας, θεωρούμε ότι όλα τα ζητήματα, όπως αυτά μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν και της Τουρκίας με τη Συρία, πρέπει να επιλυθούν στο πλαίσιο ενός κοινού σχεδιασμού. Αυτό το ανακοινώσαμε με τη δήλωση του Κεντρικού Συμβουλίου Αποφάσεων του Κόμματος Πατρίδα. Οι δηλώσεις του Dugin δηλώνουν ότι προσέγγισε την άποψη του Κόμματος Vatan. Το Κεντρικό Συμβούλιο Αποφάσεων του κόμματος Vatan δήλωσε επίσης ότι οι διαδικασίες της Αστάνα και του Σότσι είναι το σημαντικότερο επίτευγμα μεταξύ του δυτικού ιμπεριαλισμού και των Ευρασιατικών δυνάμεων και ότι η πολιτική δουλειά πρέπει να διεξαχθεί σε αυτή τη βάση. Είμαστε της ίδιας γνώμης σήμερα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτό το στάδιο».

Πηγή: Αϋντινλίκ/infognomonpolitics.gr

Γιατί η Γερμανία στηρίζει τον Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Capital.gr

Του Κώστα Ράπτη

Οι τοποθετήσεις των Γερμανών ιθυνόντων, με πρώτη την Άγκελα Μέρκελ, για τα όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες ημέρες στα ελληνοτουρκικά σύνορα, υπήρξαν για πάρα πολλούς στην Αθήνα απογοητευτικά. Είναι όμως εξηγήσιμα και εν πολλοίς αναμενόμενα – για αρκετούς λόγους.

Ο άμεσος λόγος

Η Γερμανία δεν επιθυμεί να ανατρέψει το πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί με την ευρω-τουρκική Κοινή Δήλωση του 2016 και προ αυτής με τον Κανονισμό του Δουβλίνου κ.ο.κ. Πιστεύει ότι το πλαίσιο αυτό λειτουργεί λίγο πολύ ικανοποιητικά από την άποψη των δικών της συμφερόντων, που ως κύρια χώρα ελπιζόμενου προορισμού των προσφύγων και μεταναστών, τα αντιλαμβάνεται με τη λογική της δημιουργίας αλλεπάλληλων ενδιάμεσων “αναχωμάτων”. Η πολιτική “ανοικτών θυρών” της Άγκελα Μέρκελ το 2015 υπήρξε ένα σύντομο επεισόδιο, υπαγορευμένο από έναν συνδυασμό πραγματικής αμηχανίας, προειδοποιήσεων των εργοδοτικών ενώσεων για το δημογραφικό πρόβλημα της Γερμανίας και ανάγκης αποκατάστασης της διεθνούς εικόνας της Γερμανίας μετά την κρίση της ευρωζώνης. Και πάντως, η διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου για το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα θα είχε το ρίσκο της αναζωπύρωσης μεγάλων τριβών με δύστροπους εταίρους, στην ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο.

Η δύναμη της αδράνειας

Η “μέθοδος Μέρκελ” της διαρκούς εξαγοράς χρόνου έχει καταστεί, όπως είδαμε και στην κρίση της ευρωζώνης, δευτέρα φύση του γερμανικού πολιτικού συστήματος για κάθε πρόκληση που προκύπτει. Οι τομές θα αποτολμηθούν μόνο εάν εξαντληθεί κάθε δυνατότητα διατήρησης των υπαρχουσών ισορροπιών, ακόμη και αν έτσι το τελικό κόστος είναι μεγαλύτερο. Εν προκειμένω, το ότι με την ευρωτουρκική συμφωνία “κερδήθηκαν” τέσσερα χρόνια δεν είναι για το Βερολίνο λίγο – και το ότι τα αδιέξοδά της έρχονται πλέον στην επιφάνεια δεν είναι ακόμη αρκετό για να υπαγορεύσει αλλαγή πορείας.

Οι οικονομικοί λόγοι

Στην Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν η Γερμανία αντικρίζει έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς εταίρους της.

Ο όγκος διμερούς εμπορίου ανήλθε το 2017 στα 40 δισ. δολάρια κατά προσέγγιση, ήτοι 1,5% του γερμανικού διεθνούς εμπορίου και το 10% του τουρκικού. Οι γερμανικές εξαγωγές προς Τουρκία ανήλθαν το 2018 σε 22,8 δισ. δολάρια, ενώ η Γερμανία αποτελεί τον πρώτο προορισμό των τουρκικών εισαγωγών.

Οι γερμανικές ξένες άμεσες επενδύσεις στην Τουρκία ανήλθαν το διάστημα 2002-2018 σε 9,5 δισ. δολάρια, ενώ περίπου 7.500 γερμανικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην τουρκική επικράτεια. Από την άλλη, περίπου 80.000 γερμανοτουρκικές επιχειρήσεις λειτουργούν στην Γερμανία, με ετήσιο τζίρο περί τα 52 δισ. ευρώ, απασχολώντας σχεδόν 500.000 άτομα σε 50 διαφορετικούς κλάδους.

Οι εσωτερικοί πολιτικοί συσχετισμοί

Η Άγκελα Μέρκελ είναι μία καγκελάριος εν αποδρομή, η Χριστιανοδημοκρατία αναζητά νέα ηγεσία, το πολιτικό σκηνικό κατακερματίζεται και η άνοδος δυνάμεων, όπως η ακροδεξιά “Εναλλακτική για τη Γερμανία” μόνο ευελιξία στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα δεν προοιωνίζεται. Το “επεισόδιο” του 2015 θεωρείται ευρέως ότι υπήρξε μοιραίο για την διαδρομή της Μέρκελ.

Από την άλλη, τουλάχιστον 4 εκατομμύρια πολίτες ή απλώς κάτοικοι της Γερμανίας έχουν εν όλω ή εν μέρει τουρκική καταγωγή (ο ακριβής υπολογισμός περιπλέκεται από τους μη Τούρκους, λ.χ. Κούρδους, με προέλευση από την Τουρκία και από τους προερχόμενους από τουρκικές μειονότητες εκτός Τουρκίας) και από αυτούς 1,55 εκατομμύρια διατηρούν την τουρκική υπηκοότητα. Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία του να λειτουργήσει ως πολιτικό σημείο αναφοράς και καθοδήγησης για αυτούς τους ομογενείς του, τους οποίους καλεί να μην αφομοιωθούν και σε μεγάλο βαθμό “αστυνομεύει”, μέσω των κομματικών του οργανώσεων στη Γερμανία, των αποσπασμένων Τούρκων ιμάμηδων κ.ο.κ.

Οι γεωπολιτικές βλέψεις

Η Άγκελα Μέρκελ αναγνώρισε χωρίς δυσκολία το πραγματικό επίδικο των κινήσεων του Ταγίπ Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά σύνορα και ανταποκρίθηκε καταλλήλως υποστηρίζοντας την ιδέα της δημιουργίας ασφαλούς ζώνης για τους πρόσφυγες στην βόρεια Συρία – όπως είχε πράξει στο πρόσφατο παρελθόν η υπουργός Άμυνας Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ, που όμως τότε καταγγέλθηκε για αιφνιδιασμό συμμάχων και εταίρων.

Συμπλέοντας με την γενικότερη γραμμή της Δύσης η Γερμανίδα καγκελάριος στοιχίζεται πίσω από την Τουρκία σε μία προσπάθεια να καθυστερήσει ή και να ακυρωθεί μια οριστική επικράτηση του Άσαντ και των Ρώσων και Ιρανών συμμάχων του στο μέτωπο της Συρίας.

Επιπλέον η γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας καθορίζεται από το διαχρονικό άγχος του Βερολίνου να αποκτήσει λόγο στα μεσογειακά πράγματα, προσπερνώντας το παραδοσιακό αγγλο-γαλλικό αποικιακό δίδυμο.

Είναι αυτό το μέλημα που έφερε τη Γερμανία να συμπολεμά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (στην οποία είχε διεισδύσει με την κατασκευή του σιδηροδρόμου της Βαγδάτης) και να εξασφαλίζει μιαν ευμενή στάση “επιτήδειου ουδέτερου” από την Τουρκική Δημοκρατία κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στις μέρες μας, η μεσογειακή πολιτική είναι και ένας τρόπος να κριθούν οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί, ιδίως σε σχέση με τη Γαλλία. Η διπλωματική παρεμβολή λ.χ. της Γερμανίας στην λιβυκή κρίση με την Διάσκεψη του Βερολίνου θα πρέπει να ιδωθεί σε αντίστιξη με την όλο και πιο ανταγωνιστική (για παρόμοιους λόγους) στάση του Παρισιού έναντι της Άγκυρας.

Αποτελούν όλα αυτά συμπτώματα μιας Γερμανίας που όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά σε παλιότερους καιρούς “παραείναι μεγάλη για την Ευρώπη, αλλά παραείναι μικρή για τον κόσμο”.

Capital.gr

1...2,5332,5342,535...3,034Σελίδα 2,534 από 3,034