Αρχική Blog Σελίδα 2496

RUSSIA IN REVIEW: THE KREMLIN FACES SETBACKS IN THE BALKANS

Από
anixneuseis
-
0

Apr 23, 2020 – George Barros

Key Takeaway: The Kremlin is losing initiative and influence in several Balkan states. North Macedonia joined NATO despite Russia’s efforts to prevent it. Russia’s strategic partner Serbia is increasingly vocal about its aspirations to join the EU. Balkan states are curbing the influence of Russian energy and the Russian Orthodox Church in their countries. The Kremlin is attempting to counteract these potential influence losses by exploiting its connections to Serbia’s defense establishment to prevent Serbia from deepening ties with the EU. The West should keep the Kremlin on the defensive in Europe by supporting ongoing EU and NATO efforts to integrate the Western Balkans.

The Kremlin is facing setbacks in the Balkans due to the West’s intensified outreach and limits to Russia’s value proposition. Halting the expansion of the European Union (EU) and the North Atlantic Treaty Organization (NATO) in the Balkans is a major Russian strategic objective. Serbia-Kosovo normalization talks might resume and could open a path to Serbia’s EU accession. The Kremlin likely has overestimated the extent to which it can curb Serbia’s European aspirations. Montenegro threatens to reduce the influence of the Russian Orthodox Church, a key vector for Russian soft power influence. An EU ruling in March limited the Kremlin’s energy leverage over Bulgaria. In late March, North Macedonia joined NATO despite strong Kremlin resistance.[1]

The EU intensified its outreach to the Balkans in recent months. The European Commission proposed a new enlargement procedure for the Western Balkans, calling the region their “top priority,” on February 5.[2] An enlargement procedure is a plan for an EU candidate country to meet the necessary criteria for EU membership. The EU intensified outreach to Serbia after struggling to restart normalization talks between Kosovo and Serbia since 2018.[3] The talks stalled when Kosovo imposed a 100-percent tariff on Serbian goods in response to Serbia blocking Kosovo’s bid to join Interpol in November 2018.[4] Serbia’s recognition of Kosovo and normalization of relations between the two countries are preconditions for both Serbia and Kosovo’s EU accession processes.[5]

French President Emmanuel Macron pledged “unconditional support” for Serbia’s pursuit of its “European path” in a call with Serbian President Aleksandar Vucic on April 2.[6] Macron also reversed his opposition to EU expansion in Albania and North Macedonia in February, when he said France is open to both countries beginning EU accession talks.[7] The change in Macron’s rhetoric likely indicates consolidating political consensus in the EU on expanding into the Balkans. The EU planned a Western Balkans summit in Zagreb for May 2020, but the COVID-19 pandemic forced the bloc to postpone it.[8]

President Vucic is responding positively to the EU’s outreach, and Kosovo might be setting conditions to renew talks. Vucic said in January that the Serbian people “don’t see a real alternative” to joining the EU.[9] Vucic met with Kosovo’s president and top US officials in Washington, DC, in March – representing progress in Serbia and Kosovo’s stalled dialogue.[10] Vucic called for “compromise” on Kosovo resulting in “guarantees for a much better future” during his US trip, likely referencing EU membership guarantees in exchange for recognizing Kosovo.[11] Vucic expressed support for the EU’s new enlargement procedure on February 6.[12] Vucic is doubling down on his pro-European rhetoric after balancing between Europe and Russia for several years.[13] Vucic may be setting expectations for the Serbian people for a deal in which Serbia recognizes Kosovo in exchange for EU membership guarantees.

Kosovo might be setting conditions to renew normalization talks with Serbia. Kosovo lifted its 100-percent tariff on Serbian goods – a major impediment to Kosovo and Serbia’s normalization talks – on April 1.[14] However, Kosovo’s outgoing interim prime minister, Albin Kurti, threatened to reimpose the tariffs unless Serbia delivered reciprocal concessions by June 15.[15] That said, Kurti’s threat to reinstate the tariff may be hollow; he lost a vote of no confidence on March 25 and may not be prime minister when the June 15 deadline passes.[16] Kurti likely agreed to completely remove the tariff only after he failed his vote of no confidence in an attempt to expand his political leverage inside Kosovo. Kosovar President Hashim Thaçi is attempting to remove Kurti and is likely supportive of removing the tariff and resuming talks with Serbia.[17] US officials pressured Kurti for refusing to completely remove Kosovo’s tariff against Serbia in February.[18]

Vucic is likely trying to extract major political concessions from Kosovo and the EU during Serbia’s accession process. Serbian officials expressed discontent with Kosovo’s tariff removal because the lifting came with additional demands from Kurti.[19] Serbian officials likely understand that Kosovo may not reimpose the tariff on June 15 due to Western political pressure and uncertainty about Kurti’s tenure as interim prime minister and may refuse to make concessions as a result. Regardless of the outcome of Serbia and Kosovo’s political maneuverings, the COVID-19 pandemic will likely stall progress on the countries’ normalization talks.

The Kremlin is mitigating a potential loss of influence in Serbia by increasing its outreach there.

  • The Kremlin’s objectives in the Balkans include maintaining influence in Serbia and the non-recognition of Kosovo. The Kremlin describes NATO’s 1999 military intervention in Serbia and the subsequent creation of Kosovo as a classic example of an “illegal NATO intervention.”[20] The Kremlin opposes EU and NATO expansion into Serbia.  Serbia and Kosovo’s mutual recognition would open a pathway for Serbia’s EU accession, eroding Kremlin influence in the Balkans. Russia also seeks to maintain its cultural influence in Serbia and the reach of the Russian Orthodox Church.
  • The Kremlin increased its military outreach to Serbia as the EU increased engagement with Serbia. Russian Defense Minister Sergey Shoigu met with Serbian Defense Minister Aleksandar Vulin in Serbia on February 17.[21] A Russian shipment of Pantsir-S1 air-defense systems arrived in Serbia on February 24.[22] The Kremlin is likely trying to cultivate new and reinforce existing human connections and institutional links in Serbia’s defense establishment to consolidate opposition to future talks with Kosovo and Serbia’s integration with the West. The Kremlin may exploit its influence among Serbian defense officials to set conditions for political and military resistance against the expansion of Western structures in Serbia.[23] The Kremlin has been carrying out a campaign to expand its influence in Serbia at all levels, including the military, economy, and infrastructure spheres – a campaign ISW analyzed in detail.[24]
  • The Kremlin is exploiting the COVID-19 pandemic to increase its influence in Serbia and the Republika Srpska – as the Kremlin likely previously did in Italy and the United States. The Russian Air Force sent at least 87 military specialists with military and medical equipment to Serbia on April 3-4.[25] The Kremlin sent military cargo planes with medical supplies and military experts to the Republika Srpska – the political entity for Serbs within Bosnia – on April 10.[26] Bosnian Serb leader Milorad Dodik thanked the Kremlin for its assistance.[27] The Kremlin may also be using counter-COVID-19 measures as a pretext to deploy military units to collect intelligence on Serbia and Europe, as Russian military intelligence likely did when the Kremlin deployed Russian military assets and “humanitarian aid” to Italy and the United States in March.[28] 
  • The Russian Orthodox Church may lose influence in Montenegro – another state in the Balkans. Montenegrin President Milos Djukanovic signed a law in December that could strip the Serbian Orthodox Church of hundreds of religious sites in Montenegro.[29] The Serbian Orthodox Church denounced the law and organized protests that injured four Montenegrin police officers.[30] The Serbian Orthodox Church is allied with the Russian Orthodox Church, a Kremlin foreign policy tool.[31] Djukanovic accused the Serbian Orthodox Church of promoting policies that undermine Montenegro, a NATO member and EU membership candidate.[32] A loss of Serbian Orthodox Church influence in Montenegro would likely prelude a loss of Kremlin influence in Montenegro. The Kremlin is likely using its influence in the Serbian Orthodox Church to undermine Montenegro’s EU membership aspirations.[33]            
  • The EU forced the Kremlin to cut energy prices for Bulgaria. Russian state-owned gas operator Gazprom cut gas prices to Bulgaria by 40 percent to comply with a European Commission antitrust ruling on March 3.[34] Bulgaria is the latest of eight European states, including the Czech Republic, Estonia, Hungary, Latvia, Lithuania, Poland, and Slovakia, to agree on gas price cuts with Gazprom under the European Commission’s ruling.[35] The Kremlin regularly seeks energy deals that place other countries at a disadvantage, though it typically casts these deals as fair trades or even concessions by Russia. For example, the West allowed the Kremlin to secure a deal with Ukraine in December 2019 that eroded Ukraine’s long-term energy leverage against Russia.[36] In contrast, Western intervention, specifically by the European Commission, cost the Kremlin leverage over Bulgaria and reduced Russian revenue. Furthermore, Bulgaria, like other European actors, is diversifying its gas imports, eroding a key point of Russian leverage.[37]
  • The Kremlin was unable to stop the NATO accession of North Macedonia, another Balkan state. North Macedonia joined NATO on March 27.[38] The Kremlin accused NATO of “procedural and legislative violations” in North Macedonia’s accession. The Kremlin claimed there is no “single clear justification” for North Macedonia’s NATO membership, that it does not offer any national security value for Europe or Macedonia and only creates further divisions.[39]  The Kremlin tried to use an information operation to disrupt the process of North Macedonia’s renaming, a condition for North Macedonia’s NATO membership.[40] The Kremlin similarly tried and failed to stop the NATO accession of Montenegro in 2017.[41] These events mark significant setbacks for the Kremlin’s efforts to prevent NATO expansion in the Balkans.
 

Implications and recommendations

The Kremlin likely overestimated its ability to curb Serbia’s European aspirations. The Kremlin will leverage its instruments of influence in Serbia, such as Serbia’s defense establishment, in an attempt to spoil the normalization talks between Serbia and Kosovo. The COVID-19 pandemic will likely slow Serbia and Kosovo’s normalizations talks and support the Kremlin’s efforts. The Kremlin will likely continue to exploit the COVID-19 pandemic to intensify these shaping operations. The United States should support the EU and NATO’s efforts to integrate the Western Balkans. The United States should set conditions to advance talks between Kosovo and Serbia with the end goal of securing Serbia’s recognition of Kosovo. The EU should reschedule its postponed EU-Western Balkans summit to advance the EU accession of Albania, Bosnia and Herzegovina, Kosovo, Montenegro, North Macedonia, and Serbia.

[1] Tsvetelia Tsolova, “UPDATE 2-Bulgaria Agrees Deal to Cut Price of Russian Gas Imports by 40%,” Reuters, March 3, 2020,  https://www.reuters.com/article/bulgaria-russia-gas-prices/update-2-bulgaria-agrees-deal-to-cut-price-of-russian-gas-imports-by-40-idUSL8N2AW22T ; “North Macedonia joins NATO as 30th Ally,” NATO Press Center, March 27, 2020, https://www.nato.int/cps/en/natohq/news_174589.htm.

[2] “A More Credible, Dynamic, Predictable and Political EU Accession Process – Commission Lays Out its Proposals,” European Commission Press Center, February 5, 2020. https://ec.europa(.)eu/commission/presscorner/detail/en/IP_20_181.

[3] Michaela Walker, Andrea Snyder, Darina Regio, and Nataliya Bugayova, “Russia in Review: Balkans Campaign Update” Institute for the Study of War, May 9, 2019, https://www.iswresearch.org/2019/05/russia-in-review-balkans-campaign-update.html.

[4] Plator Gashi, Eve-anne Travers and Filip Rudic, “Kosovo’s Bid to Join Interpol Fails,” Balkan Insight, November 20, 2018, https://balkaninsight(.)com/2018/11/20/kosovo-s-bid-to-join-interpol-fails-11-20-2018/ ; “Kosovo Slaps 100 Percent Tariffs On Serbia, Bosnia To ‘Defend Vital Interest,’” Radio Free Europe/Radio Liberty, November 21, 2018, https://www.rferl.org/a/kosovo-slaps-100-percent-tariffs-on-serbia-bosnia-to-defend-vital-interest-/29613285.html.

[5]  “Remarks by Commissioner Olivér Várhelyi at the Joint Press Point with Aleksandar Vučić, President of Serbia,” European Commission Press Center, February 6, 2020, https://ec.europa(.)eu/commission/commissioners/2019-2024/varhelyi/announcements/remarks-commissioner-oliver-varhelyi-joint-press-point-aleksandar-vucic-president-serbia_en.

[6] “Telephone Conversation with the President of the Republic of France,” The President of the Republic of Serbia Press Center, April 2, 2020, https://www.predsednik(.)rs/en/press-center/press-releases/telephone-conversation-with-the-president-of-the-republic-of-france.

[7] John Irish and Robin Emmott, “Macron Opens Door to North Macedonia, Albania EU Accession Talks,” Reuters, February 15, 2020, https://www.reuters(.)com/article/us-germany-security-macron-balkans/macron-opens-door-to-north-macedonia-albania-eu-accession-talks-idUSKBN2090DM.

[8] “EU-Western Balkans Summit in Zagreb Postponed, New Date Possible in June,” European Western Balkans, April 8, 2020, https://europeanwesternbalkans(.)com/2020/04/08/eu-western-balkans-summit-in-zagreb-postponed-new-date-possible-in-june/.

[9] “Serbia Committed to Joining European Union, says President Aleksandar Vučić,” Euronews,  January 23, 2020, https://www.euronews(.)com/2020/01/23/serbia-committed-to-joining-european-union-says-president-aleksandar-vucic.

[10] “Vucic, Thaci Hold Meeting in Washington,” Independent Balkan News Agency, March 3, 2020, https://balkaneu(.)com/vucic-thaci-hold-meeting-in-the-us/ ; Dagmar Skrpec, “Playing the Field in Serbia: Aleksandar Vucic’s Dance between Russia and the West,” Foreign Affairs, September 11, 2015, https://www.foreignaffairs.com/articles/serbia/2015-09-11/playing-field-serbia.

[11] Amy Mackinnon and Robbie Gramer, “Vucic: Most Serbs Prefer a ‘Frozen Conflict’ with Kosovo,” Foreign Policy, March 4, 2020, https://foreignpolicy.com/2020/03/04/serbian-president-aleksandar-vucic-interview-frozen-conflict-kosovo/.

[12] “Serbia’s Vucic Backs Changes To EU Accession Process,” Radio Free Europe/Radio Liberty, February 6, 2020, https://www.rferl.org/a/serbia-s-vucic-backs-changes-to-eu-accession-process/30421003.html.

[13] Aleksandar Vasovic, Ivana Sekularac, “Serbia’s Vucic Confirms Domination with Presidential Win,” Reuters, April 1, 2017, https://www.reuters.com/article/us-serbia-election/serbias-vucic-confirms-domination-with-presidential-win-idUSKBN1733VI ; Dagmar Skrpec, “Playing the Field in Serbia: Aleksandar Vucic’s Dance between Russia and the West,” Foreign Affairs, September 11, 2015, https://www.foreignaffairs.com/articles/serbia/2015-09-11/playing-field-serbia.

[14] “Kosovo Lifts All Tariffs on Serbian, Bosnian Goods,” DW, April 1, 2020, https://www.dw(.)com/en/kosovo-lifts-all-tariffs-on-serbian-bosnian-goods/a-52975561.

[15] Llazar Semini, “Kosovo Lifts 100% Tariff on Serb, Bosnian Goods,” Associated Press, March 31, 2020, https://apnews.com/bc2a6ce8674ab51d18fe7c5496b898cd.

[16] Xhorxhina Bami, “No-Confidence Vote Topples Kurti Govt in Kosovo,” Balkan Insight, March 25, 2020, https://balkaninsight(.)com/2020/03/25/no-confidence-vote-topples-kurti-govt-in-kosovo/ ; Xhorxhina Bami, “Kosovo President Presses Leaders Over Unity Govt,” Balkan Insight, April 1, 2020, https://balkaninsight(.)com/2020/04/01/kosovo-president-presses-leaders-over-national-unity-govt/.

[16] “Kosovo Lifts 100 Percent Tariff On Serbia; Belgrade Calls It ‘Fake News,’” Radio Free Europe/Radio Liberty, April 1, 2020, https://www.rferl.org/a/kosovo-lifts-serbia-tariffs-belgrade/30521305.html ; Xhorxhina Bami, “No-Confidence Vote Topples Kurti Govt in Kosovo,” Balkan Insight, March 25, 2020, https://balkaninsight(.)com/2020/03/25/no-confidence-vote-topples-kurti-govt-in-kosovo/ ; Xhorxhina Bami, “Kosovo President Presses Leaders Over Unity Govt,” Balkan Insight, April 1, 2020, https://balkaninsight(.)com/2020/04/01/kosovo-president-presses-leaders-over-national-unity-govt/.

[16] “Kosovo Lifts 100 Percent Tariff On Serbia; Belgrade Calls It ‘Fake News,’” Radio Free Europe/Radio Liberty, April 1, 2020, https://www.rferl.org/a/kosovo-lifts-serbia-tariffs-belgrade/30521305.html.

[17] Xhorxhina Bami, “Thaci Push for Unity Government in Kosovo Deemed Futile,” Balkan Insight, March 30, 2020  https://balkaninsight(.)com/2020/03/30/thaci-push-for-unity-government-in-kosovo-deemed-futile/ ; Xhorxhina Bami, “Policy Rift Widens Between Kosovo President and PM,” Balkan Insight, March 10, 2020,  https://balkaninsight(.)com/2020/03/10/policy-rift-widens-between-kosovo-president-and-pm/ ; “Thaci Urges Kosovo’s Lawmakers To Consider Western Ties When Talking Tariffs,” Radio Free Europe/Radio Liberty, February 1, 2020, https://www.rferl.org/a/thaci-urges-kosovo-s-lawmakers-to-consider-western-ties-when-talking-tariffs/29746136.html ; “Clash of Thaçi and Kurti Over Tariffs Continues,” European Western Balkans, March 12, 2020, https://europeanwesternbalkans(.)com/2020/03/12/clash-of-thaci-and-kurti-over-tariffs-continues/.

[18] “U.S. Envoy Calls Kosovo’s Decision To Partially Lift Serbian Import Tariffs A ‘Serious Mistake,’” Radio Free Europe/Radio Liberty, February 28, 2020, https://www.rferl.org/a/u-s-envoy-calls-kosovo-s-decision-to-partially-lift-serbian-import-tariffs-a-serious-mistake-/30459227.html.

[19] “Kosovo Lifts 100 Percent Tariff On Serbia; Belgrade Calls It ‘Fake News,’” Radio Free Europe/Radio Liberty, April 1, 2020, https://www.rferl.org/a/kosovo-lifts-serbia-tariffs-belgrade/30521305.html.

[20] NATO’s 2011 military intervention in Libya is another of the Kremlin’s examples of “illegal NATO intervention.” [“Statement by the Russian Foreign Ministry Concerning the Anniversary of NATO’s Aggression Against the Union of the Republic of Yugoslavia,”] Russian Foreign Ministry, March 27, 2001, https://www.mid(.)ru/ru/maps/rs/-/asset_publisher/GLz7aPgDnSfP/content/id/587216 ; [“‘An Absolute Violation of International Law’: How NATO’s Bombing of Yugoslavia Changed the World,”] RT, March 24, 2019, https://russian.rt(.)com/world/article/614701-nato-yugoslavia-bombardirovki.

[21] Dusan Stojanovic, “Russian Defense Minister Visits Serbia Amid Balkan Tensions,” ABC News, February 17, 2020, https://abcnews.go.com/International/wireStory/russian-defense-minister-visits-serbia-amid-balkan-tensions-69031454.

[22] “Serbia Receives Delivery Of Russian Antiaircraft Systems Despite U.S. Sanction Threats,” Radio Free Europe/Radio Liberty, February 24, 2020, https://www.rferl.org/a/serbia-receives-delivery-russian-antiaircraft-systems-despite-u-s-sanction-threats/30450693.html.

[23] Nataliya Bugayova and Anthony Yanchuk, “Russia in Review: The Kremlin’s Block in the Balkans,” Institute for the Study of War, December 17, 2019, https://www.iswresearch.org/2019/12/russia-in-review-kremlins-block-in.html.

[24] Ibid.

[25] Lina Davydova, [“Virologists and Therapists: A Colonel of the Medical Service Spoke about the Specialists who Arrived in Serbia,”] Tv Zvezda, April 4, 2020, https://tvzvezda(.)ru/news/forces/content/20204493-RR9HX.html ; “All 11 Il-76 Aircraft of the Russian Aerospace Forces with Military Epidemiologists Arrived in Serbia,” Newsfront, April 4, 2020, https://en.news-front(.)info/2020/04/04/all-11-il-76-aircraft-of-the-russian-aerospace-forces-with-military-epidemiologists-arrived-in-serbia/ ; “The 11th Plane with Russian Aid Arrives in Serbia,” Oculus News, April 5, 2020, https://www.ocnal(.)com/2020/04/the-11th-plane-with-russian-aid-arrives.html.

[26] “Russian Aid Delivery to Republika Srpska Complete,” TASS, April 10, 2020, https://tass(.)com/society/1142823.

[27] “Three Russian planes has Delivered Aid to Republika Srpska,” Russian Aviation, April 10, 2020, https://www.ruaviation(.)com/news/2020/4/10/14942/?h ; “Russian Aid Delivery to Republika Srpska Complete,” TASS, April 10, 2020, https://tass(.)com/society/1142823 ;  [“A Russian Plane with Medical Aid arrived in the Republika Srpska,”] EurAsia Daily, April 10, 2020, https://eadaily(.)com/ru/news/2020/04/10/v-respubliku-serbskuyu-pribyl-rossiyskiy-samolet-s-medicinskoy-pomoshchyu.

[28] John Follain, Alessandro Speciale, and Stepan Kravchenko, “Italy Questions Russians Over Their Goodwill Virus Gestures,” Bloomberg, April 3, 2020, https://www.bloomberg.com/news/articles/2020-04-03/italy-questions-russians-over-their-goodwill-virus-gestures ; Jennifer Hansler and Kylie Atwood, “Russian Coronavirus Aid Delivery to US Prompts Confusion and Criticism,” CNN, April 2, 2020, https://www.cnn.com/2020/04/02/politics/russia-medical-supplies-us-propaganda/index.html.

[29] The law requires Montenegrin religious communities to prove they owned their property before 1918, when the Kingdom of Montenegro joined the Kingdom of Yugoslavia. If religious communities cannot prove ownership, the state will take over ownership of their property. Samir Kajosevic, “Montenegro President Warns Party Members to Avoid Church Protests,” Balkan Insight, February 5, 2020, https://balkaninsight(.)com/2020/02/05/montenegro-president-warns-party-members-to-avoid-church-protests/ ; Andy Heil, “Montenegro’s Not-So-Merry Legal Challenge To The Serbian Orthodox Church Riles Society,” Radio Free Europe/Radio Liberty, December 29, 2019, https://www.rferl.org/a/montenegro-s-not-so-merry-legal-challenge-to-the-serbian-orthodox-church-divides-society/30347966.html.

[30] “Montenegrin Protesters Clash with Police Over Religion Law,” Reuters, December 30, 2019, https://www.reuters.com/article/montenegro-protests/montenegrin-protesters-clash-with-police-over-religion-law-idUSL8N2930LF.

[31] Brandon Davis, “Holy War: How Putin Weaponized the Russian Orthodox Church,” Naval Postgraduate School, September 2019, https://calhoun.nps.edu/handle/10945/63444.

[32] Aleksandar Vasovic, “Montenegro’s President Accuses Serbia and Russia of Undermining Independence,” Reuters, February 28, 2020, https://www.reuters.com/article/us-montenegro-protest-president/montenegros-president-accuses-serbia-and-russia-of-undermining-independence-idUSKCN20M2SS.

[33] Ibid.

[34] Tsvetelia Tsolova, “UPDATE 2-Bulgaria Agrees Deal to Cut Price of Russian Gas Imports by 40%,” Reuters, March 3, 2020,  https://www.reuters.com/article/bulgaria-russia-gas-prices/update-2-bulgaria-agrees-deal-to-cut-price-of-russian-gas-imports-by-40-idUSL8N2AW22T.

[35] “Antitrust: Commission Imposes Binding Obligations on Gazprom to Enable Free Flow of Gas at Competitive Prices in Central and Eastern European Gas Markets,” European Commission Precess Center, May 24, 2018, https://ec.europa(.)eu/commission/presscorner/detail/en/IP_18_3921.

[36] George Barros and Nataliya Bugayova, “Europe Cedes Opportunity in Russia-Ukraine Energy Deal,” Institute for the Study of War, January 30, 2020, http://iswresearch.blogspot.com/2020/01/europe-cedes-opportunity-in-russ….

[37] [“Became Abroad: Bulgaria Intends to Abandon Russian Gas,”] Izvestia, February 3, 2020, https://iz(.)ru/970847/aleksandr-sidorov/stala-zagranitcei-bolgariia-namerena-otkazatsia-ot-rossiiskogo-gaza.

[38]“North Macedonia joins NATO as 30th Ally,” NATO Press Center, March 27, 2020, https://www.nato.int/cps/en/natohq/news_174589.htm.

[39] [“Russian MFA Information and Press Department Commentary Regarding North Macedonia’s Accession to NATO,”] Russian Foreign Ministry, March 31, 2020, https://www.mid(.)ru/foreign_policy/news/-/asset_publisher/cKNonkJE02Bw/content/id/4093913.

[40] Greece demanded that then-“Macedonia” formally rename itself as “North Macedonia” as a condition for North Macedonia to join NATO. Idrees Ali, “U.S. Defense Secretary Warns of Russian Meddling in Macedonia Referendum,” Reuters, September 17, 2018,

https://www.reuters.com/article/us-macedonia-usa/mattis-warns-of-russian-meddling-in-macedonia-vote-idUSKCN1LX0ER?il=0 ; “Macedonia is a Tiny Country with a Giant Russia Problem,” The Washington Post, September 20, 2018, https://www.washingtonpost.com/opinions/global-opinions/macedonia-is-a-tiny-country-with-a-giant-russia-problem/2018/09/20/47a674d2-bb6b-11e8-a8aa-860695e7f3fc_story.html.

[41] Julian Borger, Andrew MacDowall, and Shaun Walker, “Serbia Deports Russians Suspected of Plotting Montenegro Coup,” The Guardian, November 11, 2016, https://www.theguardian(.)com/world/2016/nov/11/serbia-deports-russians-suspected-of-plotting-montenegro-coup.

Σαλίχ Ζέκι: Ο Τούρκος φονιάς των Αρμενίων που έγινε κομμουνιστής και πήρε ρωσικό επώνυμο

Από
anixneuseis
-
0

pontos-news.gr

Ο διπλωμάτης Αρσέν Αβαγκιάν ρίχνει φως σ’ έναν από τους πιο βίαιους ενορχηστρωτές της Γενοκτονίας των Αρμενίων (φωτ.: Twitter / Arsen Avagyan)

Ο Σαλίχ Ζέκι γεννήθηκε το 1882 στη Σαμσούντα και ήταν Κιρκάσιος (Τσερκέζος). Ο πατέρας του μετανάστευσε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1864, με το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα των Κιρκάσιων που προέρχονταν από το Κουμπάν του βόρειου Καυκάσου. Αρμενικές πηγές αλλά και μαρτυρίες που συνδέονται με την περίοδο της Γενοκτονίας των Αρμενίων αναφέρονται σε αυτόν ως το «Τέρας, ο Ζέκι». Αρχικά είχε θέση στη μικρή περιφέρεια Βερεκίου (Έβερεκ), στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και στη συνέχεια έγινε κυβερνήτης στο Ντέιρ εζ Ζορ όπου βρισκόταν και το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Διάφορες πηγές αναφέρουν πως ο Σάλιχ Ζέκι ενορχήστρωσε την εξόντωση σχεδόν 200.000 Αρμενίων.

Δυστυχώς οι πληροφορίες για τη ζωή του πριν και μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων είναι ελάχιστες. «Όταν κοιτάμε τις πηγές, φαίνεται ότι εμφανίστηκε το 1915 και εξαφανίστηκε μετά το 1916» δήλωσε ο δρ Αβαγκιάν στο Armenpress. Παρόλο που ο Αβαγκιάν βρήκε πληροφορίες για τον Ζέκι σε οθωμανικές, ρωσικές και γεωργιανές πηγές, τα οθωμανικά αρχεία είχαν σχεδόν 210 αξιωματούχους με το ίδιο όνομα που κατείχαν κάποιο αξίωμα εκείνη την περίοδο, γεγονός που προκαλεί σύγχυση στους ερευνητές.


Το βιβλίο «Karanlıkta Kalmış Bir Eylemci: İttihatçı Komünist Salih Zeki(Kuşarkov)», από τον εκδ. οίκο Sosyal Tarih Yayınları

«Επειδή έχω υπηρετήσει δύο φορές ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Αρμενίας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου (BSEC) από το 2001 έως το 2005 και από το 2015 έως το 2019, και γιατί οι μονογραφίες μου και επιστημονικά άρθρα μου έχουν δημοσιευτεί στα τουρκικά στην Τουρκία –με άλλα λόγια είμαι αρκετά γνωστός εκεί–μου επέτρεψαν να χρησιμοποιήσω και να ερευνήσω τα οθωμανικά αρχεία» εξήγησε ο Αρμένιος αξιωματούχος. Επί έξι χρόνια ερεύνησε τα οθωμανικά αρχεία και συγκέντρωσε αρκετά αρχειακά ντοκουμέντα.

Σημαντικά στοιχεία για τον Σαλίχ Ζέκι υπάρχουν και σε ρωσικά αρχεία, αλλά και σε γεωργιανά μια και έζησε στην Τυφλίδα από το 1925 έως το 1933.

«Τούρκοι συνάδελφοί μου, ιστορικοί, μου έδωσαν στοιχεία που βρίσκονται σε αρχεία στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Ζέκι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση της σοβιετικής κυριαρχίας στο Αζερμπαϊτζάν και αυτό αποδεικνύεται από αρχειακά ντοκουμέντα. Ήταν ο αντιπρόεδρος της επιτροπής που δούλεψε για την ανάπτυξη του λατινικού αλφάβητου του Αζερμπαϊτζάν αλλά και αρχισυντάκτης του περιοδικού Azerbaijani Dai Yildiz και της εφημερίδας Yeni Fikir» πρόσθεσε.

Ήθελε να αυτοκτονήσει;
Ο Ζέκι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην υλοποίηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Τον τοποθέτησαν κυβερνήτη του Ντέιρ εζ Ζορ επειδή ήταν γνωστός για τη σκληρότητα και τη βαρβαρότητά του. Τον πρότεινε ο κυβερνήτης της Συρίας Αμπντούλ Χαλίκ Ρεντά. «Ο Ρεντά έλεγε ότι ο προηγούμενος κυβερνήτης του Ντέιρ εζ Ζορ ήταν πολύ συμπονετικός προς τους Αρμενίους –δεν τους σκότωσε– ενώ παρείχε και καλύτερες συνθήκες για τους εκτοπισμένους Αρμενίους. Ωστόσο ο Ρεντά χρειαζόταν κάποιον που θα υλοποιούσε τα σχέδια που είχαν καταστρωθεί κατά των Αρμενίων», δήλωσε. Πολλά γεγονότα κατά την περίοδο της Γενοκτονίας των Αρμενίων συνδέονται με τον Ζέκι.

Συγκλονιστικό είναι, σύμφωνα με τον Αρμένιο αξιωματούχο, ότι ο Σάλιχ Ζέκι χρησιμοποίησε Αρμένιους που είχαν αλλαξοπιστήσει και είχαν εξισλαμιστεί στο Ισλάμ ως εργαλεία για να σκοτώσει περισσότερους Αρμένιους.

«Έλεγε στους εξισλαμισμένους Αρμένιους να σκοτώσουν Αρμένιους. Να αποδείξουν την πίστη τους και να σκοτώσουν τους συμπατριώτες τους. Επίσης έπαιρνε ομάδες Τσετσένων από την περιοχή και τους χρησιμοποιούσε για να σκοτώσουν Αρμένιους. Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες και αναφορές επιζώντων που αναφέρονται στον Ζέκι. Το μέλος της Οθωμανικής Εθνοσυνέλευσης Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης λέει ότι συναντήθηκε με τον Σαλίχ και αυτός του είπε ότι μετάνιωσε που σκότωσε 60.000 Αρμενίους, που έκαψε παιδιά και πως ήθελε να αυτοκτονήσει. Το 1933, σε σύντομη βιογραφία του που γράφτηκε στη Μόσχα και ενώ περιγράφει την εξόντωση των Αρμενίων και τις μαζικές εκτοπίσεις, ο Σαλίχ Ζέκι ομολόγησε πως ”Ως κυβερνήτης φέρω την ευθύνη καθώς πήρα μέρος σε αυτήν την τρομερή ενέργεια”», είπε ο Αρμένιος διπλωμάτης.

Πώς πήρε το όνομα Κουσάρκοφ
Ο Ζέκι έφυγε από την Τουρκία το 1918. Το 1920 καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Σουλτάνο αλλά η απόφαση έμεινε στα χαρτιά. Λίγο αργότερα έγινε κομμουνιστής και του δόθηκε το όνομα Κουσάρκοφ. «Ο Ζέκι έγινε κομμουνιστής και αξίζει να σημειωθεί ότι συνεργάστηκε με Αρμένιους εκείνη την εποχή. Αυτός ο άνθρωπος συνεργάστηκε με Αρμένιους κομμουνιστές αφότου είχε σκοτώσει χιλιάδες Αρμένιους. Την περίοδο που ήταν κομμουνιστής, τον βοήθησε ο Αναστάς Μικογιάν», πρόσθεσε.

Διάφορες καταστάσεις συνέβαλαν ώστε να παραμείνει κρυφή η αληθινή και σκληρή ταυτότητα του Ζέκι τόσο καιρό. Ρόλο έπαιξαν και δημοσιεύματα στα αρμενικά μέσα ενημέρωσης το 1918.

«Η τουρκική ιστοριογραφία δεν αρνείται την ύπαρξη του Σαλίχ Ζέκι αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: Δεν υπάρχει καμία μελέτη για αυτόν στην τουρκική ιστοριογραφία. Επίσης ενδιαφέρον είναι ότι, όσοι άγγιξαν ελαφρά την περίπτωσή του, ανέφεραν λάθος το επώνυμό του, συμβάλλοντας έτσι στην εξαφάνισή του από την ιστορία», σημείωσε ο Αβαγκιάν. Οι αρμενικές εφημερίδες έγραψαν ότι το 1918, ο Ζέκι και ο βοηθός του συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν από αρμενικά στρατεύματα κοντά στη Βηρυτό. Σύμφωνα με άλλες αναφορές, ο Ζέκι συνελήφθη και δολοφονήθηκε από Αρμένιους στη Συρία. Στην πραγματικότητα, τότε, ήταν στην Κωνσταντινούπολη, και στα τέλη του 1918 έφυγε για το Μπακού. Φοβόταν ότι θα φυλακιστεί για τα εγκλήματά του κατά των Αρμενίων, κάτι που συνέβη, σημειώνει ο Αρμένιος διπλωμάτης.

Ο Σαλίχ Ζέκι ήταν επίσης ένας από τους στόχους της επιχείρησης «Νέμεσις».

Αρκετοί από τους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί του γνώριζαν το αμφιλεγόμενο παρελθόν του. Όπως σημειώνει ο Αβαγκιάν, ο άνθρωπος που δολοφόνησε από επιλογή δεκάδες χιλιάδες Αρμενίους, πέθανε σε ηλικία 57 ετών, στις 3 Νοεμβρίου 1940, στη Μόσχα.

Μετάφραση: Πόπη Παπαγεωργίου, με πληροφορίες από το Armenpress.

pontos-news.gr

Η επέτειος της Γενοκτονίας των Αρμενίων

Από
anixneuseis
-
0

Σήμερα είναι η επέτειος μνήμης της Αρμενικής Γενοκτονίας. Ως άτομο αρμενικής καταγωγής θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις, αλλά και κάποιους προβληματισμούς μου.

Γράφει ο Γιώργος Μενενσιάν

Πριν από 105 χρόνια (1915), το κράτος των Νεότουρκων αποφάσισε την συνέχιση της εξόντωσης των Αρμενίων που κατοικούσαν στα εδάφη της Ανατολίας. Το σχέδιο αυτό είχε αρχικά ξεκινήσει είκοσι χρόνια νωρίτερα από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ο οποίος διέταξε την σφαγή των Αρμενίων, με αποτέλεσμα, στην πρώτη αυτή φάση των δολοφονιών, να σκοτωθούν περίπου 300.000 άνθρωποι. Οι δολοφονίες συνεχίστηκαν το 1909 και τότε θανατώθηκαν ακόμα 20.000 Αρμένιοι στην Επαρχία των Αδάνων, μετά την επιστροφή του Σουλτάνου στην εξουσία.

Στις 24 Απριλίου 1915 λοιπόν, το καθεστώς των Νεότουρκων συνέλαβε εκατοντάδες σημαίνουσες προσωπικότητες της αρμενικής κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη, πολιτικούς, κληρικούς και διανοουμένους, με σκοπό να αφήσουν «ακέφαλους» τους Αρμένιους της Αυτοκρατορίας. Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους: μέσα στους επόμενους μήνες εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι σφαγιάστηκαν, εκτοπίστηκαν, βασανίστηκαν ή πέθαναν από τις φοβερές κακουχίες. Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών τα θύματα της γενοκτονίας ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο. Αυτός είναι και ο παγκοσμίως γενικά αποδεκτός αριθμός.

Πολλοί επιστήμονες, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί διαφωνούν ως προς τον αριθμό αυτόν. Άλλοι κάνουν λόγο για 600.000, άλλοι για 800.000, ενώ άλλοι μιλούν για 1,8 εκατομμύρια θύματα. Όποιος και να ήταν ο αριθμός είτε 600.000, είτε 1,8 εκατομμύρια, πρόκειται για αριθμούς φρίκης. Στην σφαγή της Σρεμπένιτσα σκοτώθηκαν κάτω από 10.000 άνθρωποι, όμως αυτή αναγνωρίζεται ως γενοκτονία. Άρα, αυτό που έχει σημασία είναι ότι υπήρξε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των Αρμενίων. Μια γενοκτονία που ο Αδόλφος Χίτλερ θαύμαζε και από την οποία εμπνεύστηκε τις γενοκτονίες που οργάνωσε το ναζιστικό καθεστώς.

Το βασικό ζήτημα για όλους μας, επομένως, Αρμένιους ή μη, είναι η δικαίωση των ψυχών που χάθηκαν, η επίσημη αναγνώριση της γενοκτονίας. Δεν νοείται να μην έχει αναγνωριστεί η γενοκτονία αυτή από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας και μάλιστα χάριν (μικρο)πολιτικών σκοπιμοτήτων. Είναι αδιανόητο λαοί που υπέστησαν γενοκτονίες οι ίδιοι να μην έχουν αναγνωρίσει εκείνες των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Αυτό είναι αντικειμενικά άκρως υποκριτικό έως πολιτικά ανήθικο.

 

Κάθε χρόνο, σας εξομολογούμαι, όταν πλησιάζει η μαύρη αυτή επέτειος, το αίσθημα της αδικίας και της απογοήτευσης μεγαλώνει μέσα μου. Ταυτόχρονα, όμως, μου έρχεται στο μυαλό κάτι το οποίο κάθε χρόνο γίνεται ολοένα και πιο έντονο. Ο «θεσμός» της μνήμης. Το να μην λησμονούμε το παρελθόν και να αγωνιζόμαστε για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης αποτελούν βασικά καθήκοντα όλων όσων θέλουν να αποκαλούνται άνθρωποι, ιδίως δε όσων είμαστε απόγονοι εκείνων που επέζησαν.

105 χρόνια μετά την έναρξη της γενοκτονίας, κάθε 24 Απριλίου, ο περισσότερος κόσμος θυμάται ότι το ζήτημα της γενοκτονίας υφίσταται. 105 χρόνια μετά, το ζήτημα αυτό συνεχίζει να επηρεάζει τις πολιτικές αποφάσεις πολλών κρατών.

Με το να θυμόμαστε, πετυχαίνουμε πολλά: καταρχάς, τιμάμε αυτούς που χάθηκαν. Επίσης, υπενθυμίζουμε στην διεθνή κοινότητα την υποχρέωσή της για την αποτελεσματική πρόληψη και καταδίκη των γενοκτονιών και των λοιπών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Τέλος, η διατήρηση της μνήμης αποτελεί από μόνη της την δύναμη εκείνη που αποτρέπει την διάπραξη νέων γενοκτονιών. Αυτό αποδεικνύεται με το εξής ιστορικό γεγονός: Όταν ο Χίτλερ παρουσίαζε το σχέδιό του για την εξόντωση των Πολωνών, ώστε να αποκτήσουν οι Γερμανοί τον ζωτικό χώρο που επιθυμούσαν, ανέφερε: «Ποιος άλλωστε θυμάται σήμερα την εξόντωση των Αρμενίων;».

Σε λιγότερο από έναν μήνα είναι και η επέτειος της γενοκτονίας των Ποντίων. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρξει πολύ μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων για την αναγνώριση των γενοκτονιών τους. Θα τολμήσω να πω, μάλιστα, ότι ουσιαστικά πρόκειται για μία γενοκτονία, όχι για τρεις. Οι Νεότουρκοι, στηριζόμενοι στον παντουρκισμό, στόχευαν στην δημιουργία ενός έθνους – κράτους στο οποίο δεν θα υπάρχουν χριστιανικές μειονότητες. Με λίγα λόγια, ήθελαν να εξοντώσουν τους χριστιανούς εν γένει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε μία γενοκτονία: αυτή κατά των γηγενών χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, δηλαδή των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Ένας ακόμα λόγος για τον οποίο είναι επιτακτική η περαιτέρω συνεργασία μεταξύ των τριών λαών.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω και πάλι την σημασία της μνήμης. Χωρίς αυτήν η γενοκτονία των Αρμενίων θα είχε ξεχαστεί. Προσωπικά είμαι υπέρ του να κοιτάμε μπροστά και να προχωράμε. Αυτό ωστόσο απαιτεί και την γνώση της ιστορίας μας, διότι μόνον αυτή θα μας δώσει τα εφόδια για να προχωρήσουμε, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται αυτό. Εξάλλου, πώς θα αγωνιστούμε για το μέλλον μας αν δεν αγωνιζόμαστε για την αναγνώριση των αδικιών που έγιναν εις βάρος μας στο παρελθόν;

ΠΗΓΗ: Liberal.gr

Νέες επικίνδυνες εξαγωγές της Τουρκίας: Παν-ισλαμικά, νεο-οθωμανικά οράματα και περιφερειακή αστάθεια.

Από
anixneuseis
-
0

By Dr Marwa Maziad(α) & Dr Jake Sotiriadis(β),  April 21, 2020

Μετάφραση: Ηλίας Α Λεοντάρης(γ), 22 Απρ 2020   

Middle East Institute. https://www.mei.edu/

Σίγουρα υπάρχουν πολλά κείμενα για την Τουρκία, σχετικά με την “απομάκρυνση” αυτής της χώρας από τον δυτικό προσανατολισμό της. Εκείνοι που αποδέχονται αυτή την άποψη περιγράφουν και τις συνέπειες των αυξημένων δεσμών της Τουρκίας με την Κίνα. [1]

Ενώ η ίδια η Τουρκία έχει προωθήσει μια πολιτική “Asia A new Policy” [2] η υπερβολική εστίαση σ αυτή την πολιτική αλλά και άλλα εμφανή σημάδια της μετατόπισης της Τουρκίας από τη δύση, αποσπούν την προσοχή από τα πολύ αρνητικά αποτελέσματα των «περιπετειών» της στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η όλο και πιο απερίσκεπτη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη , ήτοι από τη χρησιμοποίηση των προσφύγων ως «όπλο» για την εκβίαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης έως την εξαγωγή μισθοφόρων και τζιχαντιστών μαχητών στη Λιβύη. [3]

Αυτά δεν μπορεί να είναι ενέργειες μιας υπεύθυνης περιφερειακής δύναμης, πολύ δε περισσότερο, μιας χώρας/δύναμης βασικού μέλους της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

Συνολικά, θα μπορούσε κανείς και λογικά να συμπεράνει ότι τέτοιες ενέργειες είναι “παράλογες”, καθώς μειώνουν τη θέση της Τουρκίας τόσο στην περιοχή όσο και στον κόσμο.  Αλλά αν ερμηνεύσουμε αυτές τις δυναμικές ως συνέπειες της ιδεολογίας που στρεβλώνει το λογικό συμφέρον ενός κράτους, η ακολουθούμενη λογική τους καθίσταται εμφανής.

Σε αντίθεση με άλλα ισλαμικά ιδεολογικά μοντέλα, ο Τουρκικός Νεοοθωμανισμός επικεντρώνεται στην αναβίωση μιας “μεγαλύτερης Τουρκίας” η οποία ανανεώνει ένα κλασικό, πολιτισμικό μοντέλο της κληρονομιάς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που βασίζεται στην οικονομική, στρατιωτική και πολιτική δύναμη. [4]

Οι αναφορές των δυτικών μέσων ενημέρωσης αγνοούν σε μεγάλο βαθμό αυτές τις σκιές, περιγράφοντας τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως αυτοκράτορα που επιδιώκει να διευρύνει την ισχύ του στο εσωτερικό της Τουρκίας με κάθε κόστος. Αλλά μόνο με αυτό το δεδομένο, ο αυταρχικός ηγέτης γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος. [5] Αντιθέτως, ο Ερντογάν είναι απλώς το σύμπτωμα ενός ευρύτερου προβλήματος — το οποίο συνίσταται στην προώθηση από την Άγκυρα μιας παν-ισλαμικής, νεοοθωμανικής ιδεολογίας που έχει επικίνδυνες επιπτώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.

Αυτό το άστοχο όραμα του παν-ισλαμισμού δημιουργεί μια πολιτιστικά ηγεμονική μορφή πολιτικού Ισλάμ (καθώς επίσης και μια μορφή μαχητικού τζιχαντισμού).

Πώς έφτασε η Άγκυρα σε αυτή τη συγκυρία; Η έννοια του πανισλαμισμού σίγουρα δεν είναι ένα νέο φαινόμενο.  Ιστορικά, η Οθωμανική Αυτοκρατορία (1517-1923) αντιπροσώπευε το τελευταίο Χαλιφάτο και το Ισλαμικό Κράτος. Μετά από μια σειρά από στρατιωτικές ήττες στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), ακολούθησε μια κρίσιμη νίκη στον Τουρκικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας (ή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919-1922) και κορυφώθηκε με την ίδρυση της κοσμικής Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923. Η εγκαθίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους έσβησε αποτελεσματικά τον παραδοσιακό Οθωμανισμό ως βιώσιμη πολιτική ιδεολογία. Στη θέση της, οι εκτεταμένες κεμαλικές μεταρρυθμίσεις δημιούργησαν μια σεισμική μετατόπιση στην τουρκική κοινωνία.

Η κατάργηση του Σουλτανάτου, η υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου στη θέση του αραβικού και ένας νέο νομικό σύστημα διαμορφώθηκαν  ακολουθώντας ευρωπαϊκές, όχι αποκλειστικά τις ισλαμικές αρχές. [6]

Επιπλέον, μετά από αυτή την κρίσιμη συγκυρία στην ιστορία της ίδιας της Τουρκίας, η περιοχή της Μέσης Ανατολής βίωσε μια σειρά κινημάτων ανεξαρτησίας από τις αρχές έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Αυτά τα κινήματα ανεξαρτησίας είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία, μεταξύ άλλων και των σύγχρονων δημοκρατιών της Αιγύπτου, της Συρίας, του Ιράκ, της Αλγερίας και της Τυνησίας.

Τα ανεξάρτητα αυτά περιφερειακά κράτη διαμόρφωσαν κατά ένα μεγάλο μέρος το σύστημα της διακυβέρνησής τους  κατά το πρότυπο του Mustafa Kemal Atatürk.  Ως εκ τούτου, αυτή η μοναδική ιστορική εμπειρία και κληρονομιά εξηγεί τη σημερινή αντίσταση της Αιγύπτου, μαζί με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και τη Σαουδική Αραβία, στο επεκτατικό, παν-ισλαμικό σχέδιο της Τουρκίας.

Η αναπτυσσόμενη συμμαχία της Τουρκίας με το Κατάρ και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ενισχύσει την περαιτέρω επιδείνωση στις υπάρχουσες εντάσεις.

Ωστόσο, η Πανισλαμιστική και Νεοοθωμανική ιδεολογία της Άγκυρας ουσιαστικά προκαλεί νέα ρήγματα σε ολόκληρη την περιοχή – θέτοντας τα κοσμικά, δημοκρατικά μοντέλα διακυβέρνησης ενάντια στην πολιτιστικά επεκτατική, μαχητική και παν-Ισλαμική εναλλακτική λύση της Τουρκίας.

Πολύ συχνά, οι εξωτερικές ερμηνείες του Νεοοθωμανισμού περιορίζονται στον κατ’ ευφημισμό “αντιδυτικό” πολιτικό προσανατολισμό της Τουρκίας. Πρέπει να είμαστε σίγουροι, ότι αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο στη Δύση αλλά αντικατοπτρίζει πολύ περισσότερο το αναδυόμενο ιδεολογικό μοντέλο στην Τουρκία.

Ενώ ο Ερντογάν ενσαρκώνει σίγουρα μια αλλαγή στην τουρκική πολιτική, οι προϋποθέσεις  για τη άνοδό του, «ως μετεωρίτης», στις αρχές της δεκαετίας του 2000 δημιουργήθηκαν από την επαναφορά του Οθωμανισμού κατά τη διάρκεια της θητείας του Turgut Özal, και συνεχίσθηκαν αργότερα από τον υπουργό Εξωτερικών, Πρωθυπουργό και Ακαδημαϊκό, Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Νταβούτογλου διακήρυξε ότι η Τουρκία προορίζεται να γίνει μια περιφερειακή «ηγεμονία», συγχωνεύοντας τον γεωγραφικό προσδιορισμό με την πολιτιστική κληρονομιά και την ιστορική εμπειρία της Τουρκίας. [7]. Αλλά ενώ ο ίδιος ακολούθησε μια πολιτική «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες», ο  Erdoğan έχει κατορθώσει να δημιουργήσει κρίσεις σχεδόν με όλους τους γείτονες της Τουρκίας.

Η σύγχρονη Τουρκία διαδραματίζει έναν όλο και πιο σημαντικό ρόλο ως ένας διεθνής υπερασπιστής και προαγωγός του ισλαμικού δόγματος. Αυτή η ανάμειξη του τουρκικού εθνικισμού με την ισλαμική συνείδηση αναδεικνύει το έργο της  ιδεολογικής αποπλάνησης που συνοδεύει τον Νεοοθωμανισμό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Ερντογάν, το τουρκικό κράτος επέλεξε ουσιαστικά το Ίδρυμα Diyanet (το οποίο ιδρύθηκε αρχικά υπό τον Ατατούρκ για να ρυθμίσει και να υποβαθμίσει τις θρησκευτικές υποθέσεις, προωθώντας το μετριοπαθές  Ισλάμ στο δρόμο προς ένα κράτος περισσότερο πολιτικό και με κοινωνικό κοσμικό χαρακτήρα), τοποθετώντας ως υπεύθυνους στη διεύθυνση πιστούς του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και διασφαλίζοντας το ρόλο του ως κεντρικό φορέα της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας.[8]Το Diyanet ελέγχει τα κηρύγματα που εκδίδονται από τους τουρκικούς ιμάμηδες παγκοσμίως και ασκεί τη σημαντική επιρροή στις κοινότητες διασποράς. [9]

Για το σκοπό αυτό, η Τουρκία συνεχίζει να χρηματοδοτεί την κατασκευή τζαμιών σε όλο τον κόσμο, στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία — με τον ίδιο τον Ερντογάν να συμμετέχει συχνά στις τελετές εγκαινίων. [10] Από την άνοδο του ΑΚΡ, η Τουρκία έχει ενισχύσει και σταθεροποιήσει τους δεσμούς της με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, φιλοξενώντας σημαντικά διεθνή φόρουμ για τον Ισλαμικό κόσμο στην Κωνσταντινούπολη. [11] Το τουρκικό κράτος χρηματοδοτεί επίσης ένα διεθνές δίκτυο θρησκευτικής εκπαίδευσης μέσω των σχολείων του Imam Hatip, (στο οποίο φοίτησε ο Ερντογάν ως παιδί)· Η Τουρκία χρηματοδότησε τη συμμετοχή, σ’ αυτά τα σχολεία, περισσότερων των 1.000 διεθνών φοιτητών από 76 χώρες μόνο κατά την περίοδο 2014-2015. [12]

Επιπλέον, εντός της Τουρκίας, η θρησκευτική εκπαίδευση του Imam Hatip αποτελεί εθνική προτεραιότητα — η κρατική χρηματοδότηση για τη μέση και ανώτερη εκπαίδευση (ηλικίες 14-18 ετών) εκτινάχθηκε στο  ύψος των 6,57 δις λίρες (1,68 δις δολάρια) το 2018 και η Τουρκία πρόσθεσε πάνω από 1,3 εκατομμύρια νέους μαθητές στην ηλικιακή ομάδα 10-14 ετών. [13].

Σε μια δραματική αντιστροφή, η Σαουδική Αραβία, που είχε προωθήσει τα οράματά της για την ηγεμονία του παν-ισλαμισμού, επέλεξε πρόσφατα να σταματήσει την έκδοση Wahabbi του Ισλάμ. Η Τουρκία, αντιθέτως, ανέλαβε σταδιακά αυτόν τον πανισλαμικό ρόλο τα τελευταία 17 χρόνια της θητείας του Ερντογάν, αλλά με πιο επιθετικό και απερίσκεπτο τρόπο.

Σύμφωνα με διαδικτυακή έρευνα της κοινής γνώμης του 2017 που διεξήχθη σε 12 χώρες της Μέσης Ανατολής, η προώθηση του τουρκικού εθνικισμού και του πολιτικού Ισλάμ από τον Ερντογάν φαίνεται να αποδίδει αποτελέσματα. Η μελέτη διαπίστωσε ότι, “παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν είναι ένας λαϊκός άνθρωπος, απολαμβάνει υψηλό ποσοστό εμπιστοσύνης μεταξύ των ερωτηθέντων, με το 40 τοις εκατό να λέει ότι τον εμπιστεύονται ως θρησκευτική αρχή”. [14]

Επιπλέον, η κυριαρχία του ΑΚΡ επί των θρησκευτικών οργανώσεων όπως το Diyanet έχει δημιουργήσει σύγχυση στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του επίσημου (κρατικού) Ισλάμ και του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία , «το κοινό αντιλαμβάνεται τον ισλαμισμό και την θρησκεία του κράτους ως τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.. Οι υποστηρικτές του ΑΚΡ δίνουν υψηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης στις αποφάσεις/εγκυκλίους του Diyanet “. [15] Μια σημαντική εξαίρεση σήμερα είναι η Αίγυπτος, όπου η επιρροή του Ερντογάν έχει μειωθεί από τότε που ο στρατός της χώρας υποστήριξε τις λαϊκές διαμαρτυρίες και εκτόπισαν τους πολυεθνικούς συμμάχους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας του Ερντογάν το 2013.

Το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ επεκτείνεται επίσης στον τομέα της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω ισλαμικών ΜΚΟ.  Βλέπουμε την έντονη επιρροή της Άγκυρας, ως ένας σημαντικός πάροχος  βοήθειας στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.  Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επένδυση της Τουρκία ποσού μεγαλύτερου του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων σε προγράμματα βοήθειας προς τη Σομαλία μέσω του Ιδρύματος Diyanet και άλλων κοινωφελών ισλαμικών οργανώσεων.[16]

Καθώς αυτά τα προγράμματα βοήθειας βελτιώνουν βεβαίως την ανθρωπιστική εικόνα της Τουρκίας, θα πρέπει να σημειωθεί  ότι συνοδεύονται από αντίστοιχες πολιτικές δράσεις.

Πέραν της ανέγερσης του νοσοκομείου Recep Tayyip Erdoğan στο Μογκαντίσου, η Τουρκία κατασκεύασε επίσης τη μεγαλύτερη υπερπόντια στρατιωτική εγκατάσταση στη Σομαλία, υλοποιώντας έτσι μια σημαντική στρατιωτική παρουσία στην Αφρική. [17]

Αυτό το Πανισλαμικό, Νεοοθωμανικό μοντέλο λειτουργεί ως καταλύτης για την αναθεωρητική προσέγγιση της Τουρκίας στα θέματα της περιφερειακής ασφάλειας.  Για παράδειγμα, ο Πρόεδρος Erdoğan διεγείρει τακτικά το επαναστατικό συναίσθημα, αμφισβητώντας τη Συνθήκη της Λωζάνης – τη συμφωνία του 1923 που θέτει τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας-[18] και εκμεταλλευόμενος τις εθνικιστικές τάσεις, υποστηρίζει/υπονοεί ότι ο Μουσταφά Κεμάλ έκανε αδικαιολόγητες εδαφικές παραχωρήσεις στη Συνθήκη της Λωζάνης που υπονόμευσαν τις νόμιμες αξιώσεις της Τουρκίας.

Ως εκ τούτου, η Τουρκία έχει το “δικαίωμα” να απαιτεί  την επιστροφή στα εθνικά σύνορα που προβλέπονται από το σχέδιο “Misak-i Millî”. Το Misak-i Millî (ή το Εθνικό Σύμφωνο) ήταν μια στρατηγική έξι βασικών αποφάσεων που εγκρίθηκαν από το Οθωμανικό Κοινοβούλιο το 1920. Σύμφωνα με το Εθνικό Σύμφωνο, η Τουρκία διεκδικούσε  εδάφη που εκτείνονται από την Ανατολική Θράκη (νυν μέρος της Ελλάδας), μέχρι την Κύπρο, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τμήματα της βόρειας Συρίας, το βόρειο Ιράκ, το σύνολο της σύγχρονης Αρμενίας, τμήματα της Γεωργίας, ακόμα και το Ιράν. [19]  Greek translation.

Η υποστήριξη της Τουρκίας για την αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία τοποθετεί την Άγκυρα στην απαιτητική/δύσκολη θέση να:

1) Διαχειριστεί μια διευρυνόμενη και δαπανηρή στρατιωτική σύγκρουση με τους Κούρδους στην οποία απουσιάζει μια αποτελεσματική στρατηγική εξόδου.

2) Αντικρούσει τις δυτικές κατηγορίες για συνενοχή της ίδιας της Τουρκίας στην παροχή βοήθειας στο ISIS και

3) Ισορροπήσει την αποχώρηση της Ουάσιγκτον από τη Συρία και τις ανησυχίες της για τα δεινά των Κούρδων. [20]

Ομοίως, η συνεχής στρατιωτική παρουσία και οι επιδρομές της Τουρκίας στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία επιδεινώνουν τις περιφερειακές εντάσεις, δραστηριοποιούν την κουρδική αντιπολίτευση στην Τουρκία και ενισχύουν την αρνητική εικόνα της Τουρκίας στην ιστορία της Μέσης Ανατολής και του ρόλου της ως μιας αυτοκρατορικής, κατοχικής δύναμης. [21]

Στην Ανατολική Μεσόγειο, η αδέξια προσέγγιση της Τουρκίας στις ενεργειακές διεκδικήσεις (σχετικά με τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της Κύπρου) έχει σε μεγάλο βαθμό αποτύχει. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι οποιεσδήποτε ανακαλύψεις φυσικού αερίου (ή ενεργειακών πόρων) εντός της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να μοιραστούν με την Τουρκία (και τους Τουρκοκύπριους).

Για να επιβάλει αυτούς τους ισχυρισμούς, η Άγκυρα έχει αυξήσει τη ναυτική παρουσία της στην περιοχή. Οι ξένοι επενδυτές στην ενέργεια και οι όμιλοι ετερογενών δραστηριοτήτων βλέπουν πλέον όλο και περισσότερο την Τουρκία ως εμπόδιο, αντί ως εταίρο, στην εξόρυξη φυσικών πόρων στα κοιτάσματα που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα. [22] Αυτή η εμπόλεμη προσέγγιση – σε συνδυασμό με την εμπρηστική ρητορική του Ερντογάν και τις επιθετικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο από την Τουρκία — είχε ως αποτέλεσμα την αναπτυσσόμενη συμμαχία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου. [23]

Αυτές οι χώρες συνεργάζονται όλο και περισσότερο στα ενεργειακά ζητήματα, τον τουρισμό, και την ασφάλεια/τη στρατιωτική συνεργασία, που κατευθύνονται κατά ένα μεγάλο μέρος ενάντια στην συγκρουσιακή συμπεριφορά της Τουρκίας στην περιοχή.

Βλέποντας προς το μέλλον, η πανδημία του κοροναϊού θα μετατοπίσει προσωρινά την προσοχή των ΜΜΕ από τις κρίσεις στη Συρία και τη Λιβύη, καθώς και από τις εντάσεις που υφίστανται στην Ανατολική Μεσόγειο.  Ωστόσο, η εξελισσόμενη πανδημία ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία για την περαιτέρω ώθηση του Πανισλαμικού και  Νεοοθωμανικού ιδεολογικού μοντέλου της, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει να εκτρέψει την εγχώρια κριτική και να “εξάγει” τα προβλήματά της.

Με την οικονομική στήριξη του Κατάρ, η επικίνδυνη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στρέφει τις περιφερειακές εντάσεις εναντίον της. [24]

Τον Ιανουάριο του 2020, ο Ερντογάν δημοσίευσε ένα “Op-Ed” υποστηρίζοντας ότι ο «δρόμος προς την ειρήνη στη Λιβύη περνά μέσα από την Τουρκία». [25] Αλλά αντί να επιδιώξει να εκτονώσει την ένταση σε μια ήδη ασταθή κατάσταση, αντ’ αυτού η Τουρκία ολοκλήρωσε μια συμφωνία «Θαλάσσιων συνόρων/Θαλάσσιας Ζώνης» με τους ισλαμιστές στη Λιβύη, μια παράνομη ενέργεια, η οποία προκάλεσε την αντίδραση των βασικών περιφερειακών παραγόντων (δηλ. Αίγυπτος, Ισραήλ, και Ελλάδα) καθώς επίσης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εικόνες χιλιάδων προσφύγων που προσπαθούν να περάσουν από την Τουρκία στην Ελλάδα (υποκινούμενοι και βοηθούμενοι από τον ίδιο τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του) καταδεικνύουν τον καταστροφικό χαρακτήρα των ανεύθυνων πολιτικών της Άγκυρας.

Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη η Πανισλαμιστική, Νεοοθωμανική ιδεολογία της Τουρκίας θα συνεχίσει να συμβάλλει στις περιφερειακές εντάσεις και την αστάθεια και στο μέλλον. Αλλά πριν οι δυτικοί παράγοντες μπορέσουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτό το φαινόμενο, πρέπει πρώτα να αποδεχθούν και να κατανοήσουν την ύπαρξή του.

Ταυτόχρονα, μια Παν-ισλαμιστική, Νεοοθωμανική ιδεολογία θα έπρεπε να αφορά εξίσου την Κίνα, η οποία έχει τα δικά της βασικά συμφέροντα και επενδύσεις στην περιοχή.

Οι αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Τουρκίας εξυπηρετούν μόνο την επιδείνωση της αβεβαιότητας σε μια σχέση Πεκίνου-Άγκυρας που ήδη συναντά τις δυσκολίες της.

Πράγματι, οι συνέπειες του επισφαλούς ιδεολογικού μοντέλου της Τουρκίας θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνο την περιοχή στην περιφέρεια της Άγκυρας, αλλά και τη δημιουργία παγκόσμιων διλημμάτων.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

 Οι παραπομπές βρίσκονται ταυτάριθμες στο αγγλικό κείμενο, εδώ:

https://www.mei.edu/publications/turkeys–dangerous–new–exports–pan–islamist–neo–ottoman–visions–and–regional

 (α)        Dr. Marwa Maziad is an international relations and Middle East media and politics expert. She is a regular political commentator on BBC Arabic, Al Jazeera English, France 24, and other international media. She is also a global affairs columnist for Almasry Alyoum– Egypt’s leading independent daily newspaper.

 (β)        Dr. Jake Sotiriadis (Lt Col, USAF) is Chief of Strategic Foresight and Futures Analytics at US Air Force Headquarters at the Pentagon in Washington, DC.  His scholarly research focuses on networked ideologies in 21st century great power competition.  He is a thought leader (and sought after speaker) on defense, intelligence, and diplomatic policy and his work has been featured in The Diplomat, Defense News, C4ISR Journal, and China-US Focus.

 (γ)        Αντιστράτηγος εα, Επίτιμος Διοικητής 1ης Στρατιάς & Τέως Αρχηγός ΓΕΕΦ

 

 

O κορωναϊός χάλασε όλα τα σχέδια του Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αυτό υποστηρίζει στις 22-4-2020 η αρθρογράφος Sylvie Kauffmann στον ηλεκτρονικό Le Monde, με τίτλο «Ο Κορωναϊός έχει καταστρέψει τα πάντα στο Κρεμλίνο» (Au Kremlin, le coronavirus a tout gâché). «Η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου, η αναμενόμενη κορύφωση της επιδημίας τον Μάιο, το δημοψήφισμα και οι πατριωτικές παρελάσεις αναβλήθηκαν επ ‘αόριστον … Η παγκόσμια κρίση υπονομεύει πολλά από τα σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν», συνοψίζει η αρθρογράφος.

Η περασμένη Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020, θα ήταν μια υπέροχη μέρα για τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Καλεσμένοι στις κάλπες για μια ψηφοφορία που θα έμοιαζε με ένα δημοψήφισμα, οι Ρώσοι πιθανόν να ενέκριναν το σχέδιο συνταγματικής μεταρρύθμισης που επινοήθηκε από τον πρόεδρό τους για να του επιτρέψει να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2036.

Ο κορωναϊός όμως τα κατέστρεψε όλα. Με κάποια καθυστέρηση σε σχέση με τη Δυτική Ευρώπη, η επιδημία αυτή έχει εξαπλωθεί στη Ρωσία και αναμένεται να κορυφωθεί τον Μάιο 2020.

Συνεπώς, η σχετική ψηφοφορία αναβλήθηκε φρονίμως, δίχως να έχει οριστεί νέα ημερομηνία. Στη Μόσχα, όπως και παντού αλλού, κανείς δεν δύναται να πει σε ποιο στάδιο μπορούν να διεξαχθούν εκλογές με ασφάλεια της υγείας των ψηφοφόρων.

Η οικονομική αβεβαιότητα όμως είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ποιος θέλει να κάνει ένα δημοψήφισμα, όταν η ανεργία βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο και τα εισοδήματα στο χαμηλότερο (από το 2014, τα πραγματικά εισοδήματα των Ρώσων έχουν ήδη μειωθεί κατά περισσότερο από 10%); Όταν μάλιστα η Μόσχα αντιμετωπίζει «μια μαζική εισαγωγή» στα νοσοκομεία της ;

Μια άλλη καταστροφή έρχεται για τη Ρωσία. Εάν η είδηση για την κατάρρευση της τιμής του αμερικανικού βαρελιού πετρελαίου WTI, η οποία έπεσε κάτω από τα μηδέν δολάρια τη Δευτέρα 20-4-2020, συγκλόνισε την Ουάσιγκτον, προκάλεσε κρύο ιδρώτα στο Κρεμλίνο. Για τη Ρωσία, της οποίας η οικονομία, που εξαρτάται πολύ από τα έσοδα από το πετρέλαιο, ήταν ήδη στάσιμη πριν από αυτήν την κρίση, η προοπτική μόνιμης πτώσης των τιμών του πετρελαίου θα είναι καταστροφική. Ο τρέχων ρωσικός προϋπολογισμός υπολογίσθηκε με βάση τα 42,50 δολάρια το βαρέλι (δηλαδή περίπου 39,10 ευρώ), όταν λόγω της έλλειψης αγοραστών, το βαρέλι αμερικανικού πετρελαίου δεν αξίζει σχεδόν τίποτα.

Ο Covid-19 δεν είναι ο μόνος ένοχος της υφιστάμενης κατάστασης στη Ρωσία. Η κατάρρευση προέκυψε επίσης από μια εσφαλμένη εκτίμηση της ρωσικής κυβέρνησης, η οποία, ως σύμμαχος με τη Σαουδική Αραβία αυτόν τον χειμώνα, θέλησε να εξοντώσει τις εταιρείες πετρελαίου του αμερικανικού σχιστόλιθου, δρομολογώντας έναν βίαιο πόλεμο τιμών. Ωστόσο, η συμμαχία μεταξύ Ριάντ και Μόσχας απέτυχε, με αποτέλεσμα μια απορρύθμιση της αγοράς και μια οδυνηρή πτώση της τιμής του πετρελαίου κάτω από τα 30 $ το βαρέλι. Στα τέλη Μαρτίου, ο Ντόναλντ Τραμπ διαπραγματεύτηκε μια κατάπαυση του πυρός με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Σαουδάραβα ηγέτη Ben Salman, αλλά οι δυνάμεις της αγοράς, ερεθισμένες από την πανδημία που έχει μειώσει την παγκόσμια ζήτηση, βρίσκονται στη διαδικασία επιβολής του δικού τους νόμου σε βάρος της διπλωματίας.

Σημαδεμένος από τις μνήμες της δεκαετίας του 1990 ο Πούτιν

Όλα αυτά συμβαίνουν στη χειρότερη στιγμή για τη Ρωσία και για τον Πρόεδρο Πούτιν που ανακοίνωσε, τον Ιανουάριο 2020, ένα σχέδιο δημόσιων επενδύσεων, ιδίως στον κοινωνικό τομέα, που υποτίθεται ότι θα τον βοηθούσε έτσι να ανακτήσει την εύνοια ενός πληθυσμού ο οποίος έχει πληγεί από μια χρόνια πτώση των εισοδημάτων των νοικοκυριών.

Η Ρωσία, δήλωσε ο Ρώσος οικονομολόγος Sergueï Gouriev, καθηγητής στο Σχολή Πολιτικών Επιστημών Γαλλίας, έχει ένα μεγάλο κρατικό αποθεματικό (υπολογιζόμενο σε 550 δισ. Δολάρια ή 506 δισ. Ευρώ), που ισοδυναμεί με το 10% ή το 12% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) της. «Έτσι, έχει περίπου δύο χρόνια περιθώριο, πριν να χρειαστεί να καταφύγει στις αγορές για να δανειστεί», είπε. Ωστόσο, ο Πούτιν, σημαδεμένος από τις μνήμες της δεκαετίας του 1990, όταν η ματωμένη Ρωσία του Boris Yeltsin έπρεπε να καταφύγει σε διεθνή βοήθεια, είναι απρόθυμος να αγγίξει αυτό το πουγκί. Θα είναι σε θέση όμως να αντισταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα; Τα δύο τρίτα των Ρώσων δεν έχουν αποταμιεύσεις, λέει ένας εμπειρογνώμονας της αντιπολίτευσης. «Εάν δεν πληρώνονται πια τον μισθό τους, δεν θα έχουν να φάνε». Τα αποθεματικά που διαθέτει η ρωσική εξουσία, σημειώνει, «είναι χρήματα που μπήκαν στην άκρη για τις δύσκολες μέρες και οι δύσκολες μέρες είναι ήδη εδώ. Δυστυχώς, η ρωσική κυβέρνηση δεν ενεργεί πάντα προς το συμφέρον των πολιτών της».

Επικύρωση «του ρωσικού ιστορικού αφηγήματος»

Μια άλλη παράπλευρη απώλεια από τον κορωναϊό είναι ότι το Κρεμλίνο υποχρεώθηκε να αναβάλει τις τελετές για την 75η επέτειο της νίκης του 2ου  Παγκοσμίου Πολέμου, που είχαν προγραμματιστεί για τις 9 Μαΐου στη Μόσχα. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε μεγάλες προσδοκίες για αυτές τις εκδηλώσεις, για τις οποίες είχε καταφέρει να προσελκύσει αρκετούς ξένους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου και του Μακρόν: ήταν για αυτόν ένας τρόπος επικύρωσης του «ρωσικού ιστορικού αφηγήματος», ανέλυσε πρόσφατα ο Dmitri Souslov, της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών της Μόσχας, σε μια τηλεδιάσκεψη που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, ένα πανευρωπαϊκό ερευνητικό ινστιτούτο. Επομένως, θέλει να διοργανώσει αυτήν την παρέλαση σε μια άλλη ημερομηνία, αλλά ποιος νοιάζεται να συμμετέχει, σε αυτήν την περίοδο του παγκοσμιοποιημένου  ιού, σε μια σύναξη αξιωματούχων, καθισμένων δίπλα-δίπλα στην Κόκκινη Πλατεία, όπως στις παλιές καλές εποχές;

Ο Ρώσος Πρόεδρος δίνει περισσότερη ελπίδα στην πρόταση που έκανε τον Ιανουάριο στην Ιερουσαλήμ, όπως και ο Πρόεδρος Μακρόν, να συγκληθεί μια σύνοδος κορυφής των ηγετών των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η υγεία των Ηνωμένων Εθνών προς το παρόν δεν είναι πολύ πιο ανθηρή  από εκείνη του υπόλοιπου κόσμου, αλλά ο Poutine είχε πρόσφατα μια επαφή με τον Τραμπ και τον Μακρόν: τα θαύματα της τηλεδιάσκεψης μπορεί τελικά να του βγουν, στην προσπάθειά του να αναδείξει τον παγκόσμιο ηγετικό του ρόλο.

Σινοαμερικανικός διπολικός κόσμος

Η διαμόρφωση του μετα-κορωναϊκού κόσμου, που βλέπουν ορισμένοι, ενδέχεται να μην  διευκολύνει τις προθέσεις του Πούτιν. Όπως και η Ευρώπη, η Ρωσία θα έχει δυσκολίες να βρει τη θέση της σε έναν διπολικό σινο-αμερικανικό κόσμο, με μια ισχυρότερη Κίνα και με ασθενέστερες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αναλυτής στο ερευνητικό κέντρο Carnegie American, ο Dmitri Trenine,  σημειώνει ότι ο Πούτιν προσπάθησε να επανασυνδεθεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες τις τελευταίες εβδομάδες, όπως το έκανε κατά τη διάρκεια της κάθε μεγάλης διεθνούς κρίσης, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ή κατά τη διάρκεια της επίθεσης της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους το 2015. Αλλά για τους περισσότερους Ρώσους εμπειρογνώμονες, θα ήταν λάθος να περιμένουμε μια ανάκαμψη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής εξαιτίας της κρίσης του Covid-19.  Ο πόλεμος της πληροφόρησης, στον οποίο το Κρεμλίνου προβαίνει προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει ενταθεί.  Και η πανδημία δεν έχει αλλάξει τίποτα στη σύγκρουση για την Ουκρανία, η οποία είναι πρωταρχικής σημασίας για τη Μόσχα. Το πολύ-πολύ, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε, λένε, σε μια παροδική  μείωση της ρωσικής στρατιωτικής δραστηριότητας στη Συρία και τη Λιβύη.

Εξάλλου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν υπενθύμισε στους συμπατριώτες του στις 8 Απριλίου 2020, «όλα περνούν, και αυτό θα περάσει. Η χώρα μας αντιμετώπισε πολλές μεγάλες προκλήσεις – και η Ρωσία τις ξεπέρασε όλες. Θα νικήσουμε και αυτήν την επιδημία».

Οι Ρώσοι πράγματι έχουν δει κι άλλες κρίσεις : κανείς δεν θα τον αμφισβητήσει σε αυτό το σημείο.

 

 

 

Τομά Πικετί: Για ένα πιο δίκαιο και βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team  23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020, 15:00

Για την αποφυγή μιας δημογραφικής μαύρης τρύπας από την πανδημία, αυτό που χρειάζεται είναι ένα κοινωνικό κράτος, όχι ένα κράτος-φυλακή, γράφει ο ο γάλλος οικονομολόγος, υποστηρίζοντας ότι ενώπιον της ανείπωτης κρίσης «η σωστή αντίδραση θα ήταν η αναζωογόνηση του κοινωνικού κράτους στον Βορρά, και κυρίως η επιτάχυνση της ανάπτυξής του στον Νότο του πλανήτη».

– Θα μπορούσε η πανδημία Covid-19 να επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα στην παγκοσμιοποίηση, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης; Ναι, απαντάει ο Τομά Πικετί, δίχως, ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Σύμφωνα με τον διάσημο Γάλλο οικονομολόγο οι μεγάλες πολιτικές και ιδεολογικές αναταράξεις που θα καθορίσουν το μέλλον των οικονομιών και των κοινωνιών του πλανήτη στην μετά Covid εποχή έχουν μόλις αρχίσει. Πάντως αυτό που έχει περισσότερο σημασία επί του παρόντος, όπως τονίζει στο blog του στην Le Monde, είναι να αντιληφθούμε το μέγεθος της παρούσας κρίσης και να κάνουμε «ό,τι είναι δυνατόν για να αποφευχθούν τα χειρότερα, δηλαδή μια μαζικής κλίμακας εκατόμβη».

Ο Πικετί αναφέρει στο άρθρο του πως το μοναδικό ιστορικό προηγούμενο στο οποίο μπορούμε να ανατρέξουμε για την κατανόηση και την αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης είναι αυτό της Ισπανικής Γρίπης η οποία έπληξε την ανθρωπότητα το 1918 και προκάλεσε τον θάνατο 50 εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο –το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού της εποχής.

Μελετώντας, ωστόσο, τα απογραφικά δεδομένα της συγκεκριμένης περιόδου ερευνητές έχουν αποδείξει ότι ο εν λόγω μέσος όρος θνητότητας «έκρυβε τεράστιες ανισότητες», δεδομένου ότι «κυμαινόταν μεταξύ 0,5% και 1% στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ενώ στην Ινδονησία και τη Νότια Αφρική έφτασε στο 3% και ξεπέρασε το 5% στην Ινδία», όπως μας πληροφορεί ο Πικετί. Ο οποίος  στη συνέχεια μας προειδοποιεί ότι η πανδημία θα μπορούσε να πλήξει ασύμμετρα τις φτωχές χώρες με συστήματα υγείας που «αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο σοκ, ειδικά εάν έχουν υποστεί τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας οι οποίες επιβλήθηκαν από την κρατούσα ιδεολογία των πρόσφατων δεκαετιών».

Ο Πικετί τονίζει επίσης ότι μακροπρόθεσμα ενδέχεται να αποδειχθεί εντελώς ακατάλληλος και ο αναγκαστικός εγκλεισμός-περιορισμός των ανθρώπων, καθώς ελλείψει ενός κατώτατου εισοδήματος «οι φτωχότεροι θα αναγκαστούν γρήγορα να βγουν έξω και να αναζητήσουν δουλειά», συμβάλλοντας, έτσι, στη δημιουργία ενός νέου κύματος διάδοσης του ιού. «Για την αποφυγή της εκατόμβης, αυτό που χρειάζεται είναι ένα κοινωνικό κράτος, όχι ένα κράτος-φυλακή», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πικετί, υποστηρίζοντας ότι ενώπιον της ανείπωτης κρίσης «η σωστή αντίδραση θα ήταν η αναζωογόνηση του κοινωνικού κράτους στον Βορρά, και κυρίως η επιτάχυνση της ανάπτυξής του στον Νότο».

Δεδομένης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ο Πικετί υπενθυμίζει πως οι βασικές κοινωνικές δαπάνες (υγεία, κατώτατο εισόδημα) μπορούν να καλυφθούν «μόνο μέσα από τον δανεισμό και τη δημιουργία χρήματος». Βάση, ωστόσο, ενός ανάλογου εγχειρήματος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει «η αδιαφάνεια που αποτελεί ακόμα τον κανόνα στην Ευρωζώνη», όπου οι υπουργοί Οικονομικών συνεχίζουν να συναντιούνται πίσω από κλειστές πόρτες, επιδεικνύοντας την ίδια αναποτελεσματικότητα που επέδειξαν την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Στα πλαίσια λειτουργίας αυτού του «νέου κοινωνικού κράτους» απαιτείται η εφαρμογή ενός «δίκαιου φορολογικού συστήματος» και η δημιουργία ενός «διεθνούς οικονομικού μητρώου» ούτως ώστε να συνεισφέρουν στον βαθμό που χρειάζεται οι μεγαλύτερες και οι πλουσιότερες εταιρείες του κόσμου.

Αυτό διότι, σύμφωνα με τον Πικετί, «το υπάρχον καθεστώς της ελεύθερης κυκλοφορίας του κεφαλαίου, που άρχισε να εγκαθιδρύεται κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 με την επιρροή των πλουσιότερων χωρών (και κυρίως της Ευρώπης) ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή των εκατομμυριούχων και των πολυεθνικών σε όλο τον κόσμο», ενώ παράλληλα «δεν επιτρέπει στις ανίσχυρες φορολογικές αρχές των φτωχών χωρών να αναπτύξουν ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, γεγονός το οποίο υπονομεύει σοβαρά την οικοδόμηση του κράτους». Επικαλούμενος το «καθολικό δικαίωμα όλων των χωρών να μοιράζονται τα φορολογικά έσοδα που προέρχονται από τους πιο εύρωστους οικονομικούς παράγοντες του κόσμου: τις μεγάλες εταιρείες και τα νοικοκυριά με υψηλά εισοδήματα και μεγάλη περιουσία (το πλουσιότερο 1% του πλανήτη)», ο Πικετί σημειώνει πως η πανδημία αποτελεί επίσης μια ευκαιρία να εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο θέσπισης μιας ελάχιστης δαπάνης για την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση «όλων των κατοίκων του πλανήτη».

Αλλωστε όλη αυτή η πρωτόγνωρη ευημερία «βασίζεται σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (και παρεμπιπτόντως σε μερικούς αιώνες αδυσώπητης εκμετάλλευσης των ανθρώπινων και φυσικών πόρων του πλανήτη). Απαιτείται, οπότε, λοιπόν ρύθμιση σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να διασφαλιστεί η κοινωνική και οικολογική βιωσιμότητα».

Ο Πικετί αναγνωρίζει ότι ένας τέτοιου είδους μετασχηματισμός ευρείας κλίμακας καθιστά απαραίτητη την ουσιαστική επανεξέταση πλήθους ζητημάτων, διερωτώμενος, για παράδειγμα, εάν ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Ντόναλντ Τραμπ είναι έτοιμοι «να ακυρώσουν τα φορολογικά δώρα που έκαναν στους πλουσιότερους, στην αρχή της θητείας τους. Η απάντηση θα εξαρτηθεί από την κινητοποίηση τόσο της αντιπολίτευσης όσο και των ίδιων των υποστηρικτών τους».

Πηγή: Protagon.gr

Greece has been a coronavirus success, but it will be hit economically anyway

Από
anixneuseis
-
0

WASHINGTON POST

By Elinda Labropoulou

April 22, 2020 at 3:20 p.m. EDT

ATHENS — Greece has one of Europe’s oldest populations, a health-care system weakened by a decade of austerity, and a long history of skirting government orders.

As the coronavirus spread around the globe, there was alarm in Athens that those factors might combine into a monumental human tragedy.

But to the surprise of many here, Greece so far has avoided that dire scenario, emerging instead as an example of how even a vulnerable country can contain the virus if it moves quickly and persuades people to take the threat seriously.

“We showed our best self,” Prime Minister Kyriakos Mitsotakis said. “And this . . . fills us with pride, it arms us with more courage to keep fighting.”

While Mediterranean neighbor Italy continues to announce daily death tolls of about 500, Greece, with one-sixth the population, has never recorded a daily toll higher than nine. Its total death toll stands at 121, among 2,408 confirmed cases. The government has indicated that it will lift restrictions beginning in the first half of May.

“People thought that Greece’s health system wouldn’t be able to cope,” said Alexander Kentikelenis, a professor of political economy and sociology at Bocconi University, in Milan. He said the government responded quickly, aware of the potential problems, and the “good results gave people new hope.”

In a sense, Greeks were prepared for this crisis by their experience with a decade of deep economic depression. They needed little convincing that a global event could again upend normalcy.

But, in a painful twist for a country that had only begun to emerge from its financial hardship, even a successful response against the virus won’t stop the fallout. Indeed, Greece is forecast to face one of the heaviest economic blows in Europe, because of its immense dependency on tourism. The same industry that helped pull the country out of recession is now poised to send it spiraling again.

Greece shut down its society later than many other countries in Europe did, but relatively early in terms of the progression of its coronavirus outbreak. Greece closed schools on March 10, when it had fewer than 100 confirmed cases. It shuttered cafes, restaurants, museums and shopping centers on March 13, after the first death, and it imposed a national lockdown on March 23, when the death toll stood at 17. By contrast, when Italy extended its lockdown to the entire country on March 10, more than 460 people had died. When Spain imposed its national lockdown on March 14, it had recorded 190 deaths.

Greece was particularly on guard about its hospitals. Health spending shrank by more than 30 percent during the crisis years, leaving the country with fewer than 600 intensive care beds for a population of 11 million. And scores of doctors left the country as part of a recession brain drain. So, going into the coronavirus outbreak, Greece knew its system couldn’t withstand much strain.

“Other countries, with much better hospital infrastructure and more ICU units per population, maintained an illusion that their systems would be able to cope, so they delayed [countermeasures],” said Yannis Tountas, the head of Greece’s Institute for Social and Preventive Medicine.

Staff at Athens hospitals started undergoing training to handle the virus as early as January, said Elena Karabatsaki, a consultant of general medicine at the Gennimatas Hospital, one of the capital’s biggest. In addition, by mid-April, the government had increased ICU beds by 50 percent.

Still, the health system has been lucky that the outbreak hasn’t tested its capacity, that public hospitals have never had more than 100 intensive care beds occupied by coronavirus patients at any one time.

“The system has difficulties coping with significantly less than a pandemic,” Karabatsaki said. “We remain underfunded and understaffed.”

Much remains unknown about the novel coronavirus, and Greece has had some advantages in its fight. The virus exploded around the globe during the down season for Greek tourism. The country also lacks the density and interconnectedness of harder-hit nations in Europe, such as Spain and Italy.

Greece also has been tremendously fortunate that the virus doesn’t seem to have hit its severely overcrowded island migrant camps, where more than 40,000 people live in squalid conditions with no ability to protect themselves from the virus or much else. Aid workers have described those camps as ticking time bombs for the virus. Under pressure from the European Union and aid agencies, the Greek government has promised to transfer 2,380 migrants who are elderly or have preexisting conditions to the mainland.

Migrants on the mainland may live in high-risk conditions, too, though. Greece reported this week that 150 people tested positive for the virus in a hostel occupied by migrants and refugees. The hostel has been placed on a two-week quarantine, and six doctors were added to the local hospital.

But on the whole for Greeks, their coronavirus response has brought about a sense of pride that has been lacking at least since the country hosted the Olympics in 2004.

“The Greeks were starting with low expectations,” said Nick Malkoutzis, editor of the economic and political analysis website MacroPolis.

Greek governments, one after the next, have struggled with far more modest tasks than drawing up a pandemic response. And Greek citizens have regularly pushed back against basic public safety measures, including rules on bike helmets and against smoking in public places.

This government’s message to stay home, though, has been accepted and embraced.

The message has been promoted by famous Greeks, who advise people to meticulously wash their hands, and say grandparents should only see their grandchildren from a safe distance — behind a window.

A more unlikely star has emerged in Sotiris Tsiodras, an infectious diseases expert and health ministry spokesman. According to polls, two-thirds of Greeks tune in at 6 p.m. each day to his televised “progress report.” Sitting behind a desk in a brightly lit room, he goes through the numbers and latest medical advice. The dry reports are often followed by personal thoughts and remarks on unity and compassion, often resembling a sermon. Their humanity strikes a chord with many Greeks.

But there are serious challenges ahead, including the concerns about the economy.

A recent Organization for Economic Cooperation and Development report, looking at the impact of lockdowns on more than 40 advanced countries, predicted Greece would face the sharpest economic hit.

The tourism sector accounts for an estimated 25 percent of the Greek workforce — more than a million jobs. Right now, all of that is on ice. And while Greeks expect that their country will eventually be able to pitch itself as a relatively safe destination, it is unclear when global travel restrictions will allow foreigners to vacation as easily as they used to.

Miltos Palatzas, 29, from Kozani, a town in northern Greece, had studied accounting when the financial crisis started unfolding but then moved into hospitality and is now managing a restaurant at a luxury hotel.

“It was a compromise,” Palatzas said. “But when you live in crisis you have to adapt. Tourism has been the one sector faring well. Maybe this will now change.”

Περί οριοθετήσεως Θαλασσίων Ζωνών και ενδεικνυόμενης στρατηγικής της Ελλάδος

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ

Από

Militaire News

 –

Η Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας υπογράφτηκε στο Montego Bay της Τζαμάικα στις 10/12/1982 και μέχρι σήμερα έχει 161 συμβαλλόμενα μέρη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. (Βλέπε σχετικά εδώ)                    

Όπως φαίνεται και στο παρακάτω πρωτότυπο κείμενο όλα τα νησιά δικαιούνται των θαλάσσιων και υποθαλάσσιων ζωνών και ότι εξαίρεση αποτελούν οι βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή. Προσέξτε δεν υπάρχει όρος το αν τα νησιά είναι κατοικημένα ή ακατοίκητα αλλά αν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση. Αυτό σημαίνει ότι πολλά ακατοίκητα νησιά της Ελλάδος έχουν ΑΟΖ. 

PART VIII

REGIME OF ISLANDS

Article 121

Regime of islands

1. An island is a naturally formed area of land, surrounded by water,

which is above water at high tide.

2. Except as provided for in paragraph 3, the territorial sea, the

contiguous zone, the exclusive economic zone and the continental shelf of an

island are determined in accordance with the provisions of this Convention

applicable to other land territory.

3. Rocks which cannot sustain human habitation or economic life of

their own shall have no exclusive economic zone or continental shelf.

Επίσης κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα έως και τα 12 ν.μ.

SECTION 2. LIMITS OF THE TERRITORIAL SEA

Article 3

Breadth of the territorial sea

Every State has the right to establish the breadth of its territorial sea up

to a limit not exceeding 12 nautical miles, measured from baselines

determined in accordance with this Convention.

Βλέπε σχετικά: Το δίκαιο της θαλάσσης σε pdf

Το αρ. 2 του νόμου 2321/1995, με τον οποίο η χώρα μας κύρωσε τη Διεθνή Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, ορίζει ότι «η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα κατ’ εφαρμογή του αρ. 3 της κυρουμένης Συμβάσεως να επεκτείνει σε οποιονδήποτε χρόνο το εύρος της χωρικής της θάλασσας μέχρις αποστάσεως 12 ν.μ.». Η Τουρκία, με ομόφωνο ψήφισμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (8/6/1995), απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα σε περίπτωση επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης πέραν των 6 ν.μ. (causus belli). (Βλέπε σχετικά εδώ)

Η Ελλάδα με το νόμο Μανιάτη 4001/2011 κατοχυρώνει τα δικαιώματά της στη Δυτική Ελλάδα και νότια της Κρήτης. Όπως ειδικότερα επισημαίνει ο κ. Μανιάτης, στην παράγραφο 1 του άρθρου 156 του Ν. 4001/2011 αναφέρεται ότι: «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ΄ης κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης». (Βλέπε σχετικά εδώ)

https://www.sigmalive.com/news/kypriako/600386/quotellinika-nisia-kai-dytiko-metopo-kyprou-den-exoun-yfalokripidaaozquot

Η τμηματική αύξηση των χωρικών υδάτων είναι για μας πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα. Όπως βλέπουμε και στον παρακάτω χάρτη ο χώρος του Αιγαίου οριοθετείται ευδιάκριτα και εντός αυτού εμπεριέχονται τα προς συζήτηση θέματα σε μια ενδεχόμενη προσφυγή στη Χάγη. Το τι όπλα θα περιλαμβάνει η φαρέτρα της Ελλάδος θα αναλυθεί παρακάτω.

https://www.kathimerini.gr/992139/article/epikairothta/politikh/aigialitida-zwnh-osa-prepei-na-gnwrizoyme

Όπως λοιπόν η Τουρκία έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και ανατολικά του 29ου μεσημβρινού στην Μεσόγειο και έχει αφήσει τα 6 ν.μ. στην ακτογραμμή της στο Αιγαίο, ομοίως και εμείς θα επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα σε όλες τις προβολές των ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών μας προς το Ιόνιο, το νότιο κρητικό πέλαγος και προς την ανατολική Μεσόγειο. Είναι απαραίτητο βήμα προτού οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας με την Αλβανία, την Ιταλία, την Λιβύη και την Αίγυπτο. Με την Αλβανία θα μπει ως απαράβατος όρος προκειμένου η γείτονα χώρα να εισέλθει στην ΕΕ. Με την Ιταλία θα εξαλείψει τις αντιδράσεις των Ιταλών ψαράδων, μιας και οι περιοχές αλιείας τους είναι εντός των 12 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές (βλέπε σχετικά εδώ). Ως εκ τούτου οι αντιδράσεις τους καθίστανται άνευ αντικειμένου. Με την Λιβύη, όταν λήξει ο εμφύλιος, θα καθίσουμε στο τραπέζι των συζητήσεων με κατοχυρωμένα τα 12 ν.μ. στη νότια Κρήτη και στα νησιά της και με απαίτηση την μέση γραμμή και την πλήρη επήρεια της Γαύδου, με αντάλλαγμα την αποδοχή του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης, μιας και έχει το δικαίωμα η Λιβύη, βάσει του δικαίου της θάλασσας, άρθρο 10 παράγραφος 6. (6. The foregoing provisions do not apply to so-called “historic” bays, or in any case where the system of straight baselines provided for in article 7is applied) περί ιστορικών κόλπων. Εξάλλου λόγω του γεγονότος της ύπαρξης του Ιονίου πελάγους απέναντι από τον κόλπο της Σύρτης, η μέση γραμμή δεν επηρεάζει την ελληνική ΑΟΖ. Αν απέναντι από τον κόλπο της Σύρτης υπήρχε π.χ. η Κρήτη θα επηρέαζε την μέση γραμμή, τώρα όμως όχι, επομένως μας συμφέρει αυτή η «αλληλοϋποχώρηση».  Όσον αφορά την Αίγυπτο, είναι γνωστή η άρνησή της να αποδώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα της Μεγίστης. Εδώ ας σταθούμε λίγο και ας αναλογιστούμε ποιο είναι το συμφέρον μας. Αν παγιωθεί η υφιστάμενη κατάσταση, το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» αν και δεν έχει νομική ισχύ αποκτάει εθιμική ισχύ και παγιώνεται. Οι Τούρκοι θα το επικαλούνται και έχοντας καταθέσει τις συντεταγμένες στον ΟΗΕ θα προχωρήσουν σε γεωτρήσεις χωρίς εμείς να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Όταν το κάνουμε θα μας πουν όλοι: Τι γυρεύετε εσείς εκεί; Αυτή είναι τουρκολιβυκή περιοχή, γιατί δεν αντιδράσατε όταν έπρεπε; Και θα κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα. Για να μην φτάσουμε λοιπόν εκεί πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες τώρα. Αυτό που προτείνω είναι να καθίσουμε στο τραπέζι των συζητήσεων με την Αίγυπτο και να τους πούμε: Δεν αναγνωρίζετε πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα της Μεγίστης. Ωραία λοιπόν ας οριοθετήσουμε μερικώς τις ΑΟΖ μας, αναγνωρίζοντας την μέση γραμμή από τις προβολές της ανατολικής Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου και ας παραπέμψουμε την διαφορά μας για την ΑΟΖ του συμπλέγματος της Μεγίστης στη Χάγη. Τι πετυχαίνουμε με αυτό; Στέλνουμε στον κάλαθο των αχρήστων το «τουρκολιβυκό μνημόνιο», κατοχυρώνουμε το μεγαλύτερο μέρος της ΑΟΖ μας, πετάμε εκ των πραγμάτων της Τουρκία έξω από την Λιβύη και κάνουμε την Τουρκία να τρέχει να κατοχυρώσει τα όποια δικαιώματα της στην περιοχή προς διευθέτηση. Βάσει του διεθνούς δικαίου και με βάση υφιστάμενες οριοθετήσεις πιθανόν να κερδίσει κάτι η Τουρκία, θα είναι όμως μέσα από νόμιμες διαδικασίες και όχι με την διπλωματία των κανονιοφόρων. Εμείς αυτό που θα πρέπει να απαιτήσουμε ώστε να χρησιμοποιηθεί και μελλοντικά στη διευθέτηση για τις ΑΟΖ του Αιγαίου είναι να υπάρχει θαλάσσια συνέχεια του συμπλέγματος της Μεγίστης με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα μιας και είναι μέρος τους, όπως και αργότερα να απαιτηθεί να υπάρχει θαλάσσια συνέχεια όλων των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα για λόγους εθνικής ασφαλείας. Δεν μπορεί να νοηθεί ελληνική κυβέρνηση που θα δεχτεί να υπάρχει τουρκική κυριαρχία δυτικά των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Όταν έρθει η ώρα της Χάγης, εκτός του ότι πρέπει να είμαστε ισχυρότεροι στρατιωτικά σε σχέση με τώρα, για να έχει ισχύ και ο λόγος μας, πρέπει να έχουμε και εμείς την φαρέτρα μας γεμάτη με διεκδικήσεις. Αν πάμε και διεκδικεί μόνο η Τουρκία πάμε για να χάσουμε. Πρέπει να πάμε στη Χάγη με ψηφισμένα τα 12 ν.μ. σε όλο το Αιγαίο έστω και το προηγούμενο βράδυ και να έχουμε έτοιμο τον κατάλογο με τις διεκδικήσεις μας. Ποιες είναι αυτές; Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης άρθρο 14, τα δύο αυτά νησιά θα ήταν αυτοδιοικούμενα από τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό. Αντ΄αυτού οι Τούρκοι το έκαναν ανοικτή φυλακή και ξερίζωσαν τον ελληνισμό με σφαγές, βιασμούς και βίαιους εκτοπισμούς.

(Βλέπε σχετικά εδώ και εδώ)

Επίσης όπως αναφέρει ο καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άγγελος Συρίγος, «γκρίζες ζώνες» έχει και η Τουρκία.

 

Όπως λέει ο κύριος καθηγητής ακόμη και τα Πριγκηπονήσια θα μπορούσαν να μπουν στη φαρέτρα των ελληνικών διεκδικήσεων, πράγμα αδιανόητο για τους Τούρκους. Μόνο έτσι όμως θα τους καταστήσουμε σαφές ότι είναι αδιανόητη και για εμάς οποιαδήποτε υποχώρηση πέραν της δίκαιης, βάσει του δικαίου της θάλασσας, οριοθέτησης των ΑΟΖ των δυο κρατών στο Αιγαίο πέλαγος. (Βλέπε σχετικά εδώ)

Αυτές οι κινήσεις πρέπει να γίνουν άμεσα διότι έχει αρχίσει να υλοποιείται το σχέδιο της Τουρκίας, η οποία όσο μας βλέπει υποχωρητικούς γίνεται πιο επεκτατική. Αρχικά παρουσιάστηκε το σχέδιο του ναυάρχου Μποστάνογλου όπως φαίνεται στον παρακάτω χάρτη.    

https://www.thepressroom.gr/ellada/shedio-tis-agkyras-gia-aigaio-mesogeio

Ακολούθως βλέποντας αδράνεια και ανοχή από την πλευρά μας άρχισε να διεκδικεί περισσότερες περιοχές και ανατολικά στην κυπριακή ΑΟΖ και δυτικά στην δυνητική ελληνική ΑΟΖ.

https://www.kathimerini.gr/1054209/article/epikairothta/politikh/ta-epikindyna-paixnidia-me-tis-aoz

Παρουσίασε λοιπόν το σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» που στην ουσία είναι η δική μας Γαλάζια Πατρίδα κλεμμένη από την κόκκινη πατρίδα του αίματος και των γενοκτονιών.

https://www.kathimerini.gr/1053827/gallery/epikairothta/politikh/h-galazia-patrida-ston-ohe-apo-agkyra

Στον παραπάνω χάρτη φαίνεται ποιο είναι το σχέδιο της Άγκυρας. Πρώτα να κατοχυρώσει την κλεψιά στην κυπριακή ΑΟΖ, ακολούθως να κατοχυρώσει την περιοχή που καλύπτει το τουρκολυβικό ψευτομνημόνιο, μετά να προχωρήσει σε γεωτρήσεις σ’ αυτήν την περιοχή, κατά το παράδειγμα της κυπριακής ΑΟΖ και όταν θα έχει κυριαρχήσει πλήρως στη Λιβύη, θα κάνει γεωτρήσεις, με τη σύμφωνη γνώμη του υποτακτικού του Σάρατζ, μέχρι τα 6 ν.μ. από τις ακτές της νότιας Κρήτης ή αν δείξει μεγαλοψυχία, μέχρι τη μέση γραμμή μεταξύ των νότιων ακτών της Πελοποννήσου και της Λιβύης, με την προϋπόθεση ότι θα δεχθεί ότι η Πελοπόννησος είναι ηπειρωτική περιοχή και όχι νησί. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα του βγει στη Λιβύη και θα φάει τα μούτρα του αλλά καταγράφουμε τα σχέδια που υπάρχουν στο άρρωστο μυαλό του.

Ακολούθως μας «έκανε τη χάρη» και καταθέτοντας τις συντεταγμένες στον ΟΗΕ άφησε απ’ έξω την θάλασσα του νοτίου Λασιθίου ανοικτά της Ιεράπετρας.

https://doureios.com/ti-mageirevei-i-toyrkia-me-tin-prohthesini-aeronaftiki-askisi-stin-mesogeio/

Όμως και πάλι κάτι δεν τους πήγαινε καλά και ένοιωσαν ότι είναι πολλά τα 6 ν.μ. για τους μικρούς Έλληνες. Τρία και πολλά τους είναι ανεφώνησε ο μέγιστος αντιναύαρχος Τζιχάτ (όνομα και πράμα) Γιαϊτζι, «αρχιτέκτονας» της ψευτοσυμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης. (Βλέπε σχετικά εδώ).

https://www.aksam.com.tr/guncel/yunanistan-lozan-ve-paris-antlasmalarini-bozdu-23-adanindevir-sartiortadan-kalkti/haber-1065590

Ένα ακόμη παράδειγμα ότι οι Τούρκοι όσο μας βλέπουν υποχωρητικούς θα απαιτούν περισσότερα. Δεν ενδείκνυνται για την περίπτωσή τους οι κινήσεις καλής θέλησης, η στρατηγική ψυχραιμία και τα λοιπά κουραφέξαλα. Τα εκλαμβάνουν ως αδυναμία και ζητάνε περισσότερα. Αυτοί καταλαβαίνουν και σέβονται μόνο την ισχύ.

Όταν λοιπόν τα έχει καταφέρει όλα αυτά και έχει μεγαλώσει την Οθωμανική του Αυτοκρατορία θα ακολουθήσει το επιδόρπιο του Αιγαίου όπου με μια χαψιά θα φάει το μισό Αιγαίο χωνεύοντας εντός του στομαχιού της αυτοκρατορίας του και τα κακόμοιρα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που είχαν την ατυχία να βρίσκονται στη λάθος πλευρά της Γεωγραφίας.

Πάντα επίκαιρος ο μέγας εθνάρχης του ελληνισμού Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που έλεγε ότι: «όταν στον Τούρκο του δείξεις τα πισίνα σου, σου δείχνει τα μπροστινά του, ενώ όταν του δείξεις τα μπροστινά σου, εκείνος σου… δείχνει τα πισινά του». Ο Τσάρος Νικόλαος Ι, σε συνομιλία του το 1844 με τον Δούκα Ουέλλιγκτον είχε πει: «οι Τούρκοι ότι πετυχαίνουν το πετυχαίνουν με την υπομονή και όχι με την παλικαριά».
Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε πει: «μελετώντας την ιδιοσυγκρασία του Τούρκου, μπορώ να πω ότι είναι αντιμετωπίσιμος, αρκεί να του κόψεις τα δάχτυλα μόλις πάει να σε αγγίξει. Δεν θα το ξανατολμήσει ποτέ». Ο δε Τζώρτζ Χόρτον, ο Αμερικανός Πρόξενος στην Σμύρνη, είχε πει: «ο Τούρκος έχει μια πρωτόγνωρη θρασύτητα. Όταν έχει έναν δυνατό μπροστά του είναι όλο τεμενάδες, όταν έχει έναν αδύναμο και ανυπεράσπιστο βγάζει το μαχαίρι».  (Βλέπε εδώ)

militaire.gr

[ΒΙΝΤΕΟ] Ο 20ος αιώνας όπως τον έζησε ο Πάνος Δημητρίου. Η τελευταία του συνέντευξη στις “Ανιχνεύσεις”.

Από
anixneuseis
-
1


Στις 2 Φεβρουαρίου 2017 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών μια σημαντική προσωπικότητα της αριστεράς. Ο Πάνος Δημητρίου.

Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της αριστεράς, γενικώς, και της ανανεωτικής αριστεράς μετά το 1968. Ίσως, ήταν το κεντρικό πρόσωπο της διάσπασης.

Γεννήθηκε το 1917 στη Θεσσαλονίκη και ταύτισε τη ζωή του με το κομμουνιστικό κίνημα, στο οποίο οργανώθηκε το 1933.

Τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Θέρμη όπου τον επισκέφθηκαν οι «Ανιχνεύσεις» και είχαν μια μακρά συζήτηση μαζί του. Πρέπει να ήταν η τελευταία του συνέντευξη.

Έζησε το αριστερό κίνημα σχεδόν από την ίδρυσή του στην Ελλάδα.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί εξιστορεί όλη την πορεία της αριστεράς στη χώρα μας. Και βεβαίως, τις κρίσιμες στιγμές της. Αξίζει να την παρακολουθήσετε.

STOPCOVID: Ψηφιακή επιτήρηση στη Γαλλία

Από
anixneuseis
-
0

του Jean-Baptiste Soufron, πρώην γενικού γραμματέα Εθνικού Συμβουλίου υπολογιστικών συστημάτων, 10 Απρ. 2020

[Το γαλλικό κοινοβούλιο θα εγκρίνει στα τέλη του μηνός, εκτός απροόπτου, την εφαρμογή μιας ψηφιακής επιτήρησης των πολιτών – με το όνομα StopCovid – για την ιχνηλάτηση των φορέων κορωνοϊού. Βγαλμένο από τις σελίδες του 1984, αυτό το νομοσχέδιο αντιγράφει μεθόδους της κομουνιστικής Κίνας και συνιστά ευθεία προσβολή των ελευθεριών των πολιτών. Πολύ περισσότερο στα χέρια ενός Μακρόν, που μέχρι τις αρχές Μαρτίου διαβεβαίωνε το γαλλικό λαό ότι όλα είναι ελεγχόμενα, πριν τους προσγειώσει ανώμαλα ότι βρισκόμαστε στο στάδιο 3 αντιμετώπισης της πανδημίας, με τα γνωστά και τραγικά αποτελέσματα για τη χώρα του, που όλοι γνωρίζουμε… Ε.Δ.Ν.]

Όπως γνωρίζουν οι χρήστες που χρησιμοποιούν συνδεδεμένα ακουστικά ή όσοι  προσπαθούν να πληρώσουν ένα ταξί με πιστωτική κάρτα, η χρήση της τεχνολογίας Bluetooth είναι εξαιρετικά πολύπλοκη και συχνά αναποτελεσματική. Η επιλογή χρήσης smartphone αποκλείει αμέσως 13 εκ. Γάλλους που δεν το διαθέτουν – ειδικά τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Όσο για την ανάπτυξη και τη συντήρηση μιας εφαρμογής αυτού του τύπου, αν και η αποτελεσματικότητά της θα είναι εξαιρετικά περιορισμένη, μπορούμε μόνο να ευχηθούμε κουράγιο στην ομάδα η οποία θα πρέπει να αναπτύξει σε χρόνο ρεκόρ ένα λογισμικό λειτουργικό για τις χιλιάδες μοντέλα διαφορετικών smartphones που υπάρχουν στη Γαλλία, με όλες τις ιδιαιτερότητές τους που μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα άσχετα αν είναι iOS ή Android.

Η ανάμνηση της οικτρής αποτυχίας του Συστήματος Ειδοποίησης και Πληροφόρησης του Πληθυσμού (SAIP) θα πρέπει να χρησιμεύσει ως μάθημα. Χρησιμοποιώντας επίσης πολύπλοκες τεχνολογίες στην υλοποίηση, η εφαρμογή αυτή, η οποία θα  προειδοποιούσε τους Γάλλους σε περίπτωση τρομοκρατικής ενέργειας, ουσιαστικά δεν λειτούργησε ποτέ, με το πλήθος των σφαλμάτων και των λαθών κατά τη χρήση.

Παραμένει η αντιστροφή του ρητορικού πλαισίου που θα επηρεαστεί από την εφαρμογή αυτού του βραχιολιού παρακολούθησης. Πράγματι, εάν όλοι συμφωνούν σήμερα και επικρίνουν ποικιλοτρόπως την πολιτική της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της κρίσης, η κυβέρνηση υπερασπίζεται μόνιμα τον εαυτό της καταλογίζοντας την ευθύνη για την επιδημία στους ίδιους τους πολίτες. Οι Γάλλοι έχουν επικριθεί επειδή πήγαν για μια βόλτα στο πάρκο όταν τους ζητήθηκε την ίδια μέρα να ψηφίσουν, επειδή είχαν δημιουργήσει πανικό επιδιώκοντας να αποκτήσουν μάσκες όταν ήταν απαραίτητο σήμερα να τις καταστήσουν υποχρεωτικές, κλπ.

Συγκατάθεση

Ομοίως, μια εφαρμογή αυτού του τύπου θα επιτρέψει εύκολα στην εκτελεστική εξουσία να απαλλαγεί από την ευθύνη της, μεταφέροντάς την σε πολίτες που θα χρησιμοποιούν την εφαρμογή πολύ λίγο ή άσχημα. Στην πραγματικότητα, δεν έχει σημασία ότι η εγκατάστασή της είναι εθελοντική και ότι συνοδεύεται από κάποια επιτροπή ηθικής. Η συγκατάθεση δεν είναι το κλειδί για όλες τις επιθέσεις εναντίον των ελευθεριών, και αυτό ακόμη λιγότερο όταν αυτή περιορίζεται από το φόβο της επιδημίας ή από άμεσο ή έμμεσο εξαναγκασμό μέσω περισσότερο ή λιγότερο ανεπίσημων κυρώσεων – για παράδειγμα, η πιθανότητα να επιβληθεί η εφαρμογή στους υπαλλήλους από τους εργοδότες ή τους σπουδαστές από τα εκπαιδευτικά τους ιδρύματα;

Όποια και αν είναι η ψηφιακή συσκευασία του σχεδίου, ούτε λίγο είτε πολύ επιβάλλεται στους Γάλλους κάτι που στην πραγματικότητα είναι παρόμοιο με μια εναλλακτική μορφή στέρησης της ελευθερίας. Από την άποψη αυτή, και ενόψει της αντίδρασης που εγείρει, πρέπει να προστεθεί ότι η δυνατότητα να δούμε το σχέδιο να επικυρώνεται στις προβλεπόμενες προθεσμίες φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολη, δεδομένου ότι πρόκειται για μορφή κράτησης που περιορίζει την ελευθερία κίνησης των πολιτών, ένα κείμενο νόμου είναι απαραίτητο.

Αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν έχει νόημα να ισχυριζόμαστε ότι αυτή η λύση έχει μόνο έναν έκτακτο σκοπό και ότι θα περιορίζεται στην περίοδο της κρίσης. Από τη μία, κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό θα διαρκέσει η κρίση της υγείας που περνάμε. Από την άλλη, πρέπει να ξέρουμε ότι αυτό το σχέδιο είναι στην πραγματικότητα μια συνέχεια των σχεδίων παρακολούθησης που αναπτύχθηκαν από την κυβέρνηση, ιδίως όσον αφορά την αναγνώριση προσώπου – τα οποία προκάλεσαν ήδη τα ίδια ερωτήματα, τόσο τεχνικά , όσο και ηθικά και κοινωνικά.

Με άλλα λόγια, το εικονικό έργο ηλεκτρονικού βραχιολιού που αντιπροσωπεύεται από την εφαρμογή StopCovid δεν αποτελεί απάντηση στο Covid-19: είναι μια ιδεολογική προσέγγιση που αποσκοπεί στον περιορισμό των ελευθεριών των ανθρώπων σύμφωνα με μια λογική βασισμένη τόσο στην αξιοκρατική ενοχοποίηση των ανθρώπων και το φάντασμα μιας τεχνολογίας που επιτρέπει τον καταναγκασμό τους από πρότυπα, επιτήρηση και κυρώσεις. Ωστόσο, σε μια περίοδο κρίσης, ο ρόλος της κυβέρνησης πρέπει να είναι να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, να του προσφέρει μάσκες, φάρμακα, να εξασφαλίσει την επάρκεια αγαθών, και όχι να  εκμεταλλευτεί την κατάσταση για να εφαρμόσει ιδέες που απορρίπτονταν μέχρι τότε. Με αυτόν τον τρόπο και με τις ίδιες μεθόδους οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν μετά τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 το μηχανισμό επιτήρησης που τελικά αποκαλύφθηκε και καταγγέλθηκε από τον Eντουαρντ Σνόουντεν το 2013.

 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι απολύτως απαραίτητο να απορριφθεί αυτό το σχέδιο ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που το προωθεί και ανεξάρτητα από τις εγγυήσεις. Εάν είναι χρήσιμο, πολλές εταιρείες ή κοινοπραξίες είναι έτοιμες να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικά λειτουργικές λύσεις, χρησιμοποιώντας ανοικτά πρότυπα, ένα βασικό κώδικα διαθέσιμο υπό τη μορφή ελεύθερου λογισμικού και με επίπεδα εγγύησης που θα τα βάλουν σε περίπτωση που είναι αναγκαίο. Εάν δεν είναι χρήσιμο, απειλούνται όχι μόνο οι εγγυήσεις που προσφέρει ο γενικός κανονισμός για την προστασία των δεδομένων (GDPR), αλλά και η πρώτη παράγραφος του άρθρου 1 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, που αναφέρει επίσημα: «Τα άτομα γεννιούνται ελεύθερα και ίσα ενώπιον του νόμου». Και επειδή συνηθίζουν να χρησιμοποιούν πολεμικές αναλογίες και να παραθέτουν τον Κλεμανσώ, αυτόν που ανέφερε στην πολεμική του ομιλία του 1918: “Το καθήκον μας είναι να διεξάγουμε τον πόλεμο διατηρώντας τα δικαιώματα του πολίτη, προστατεύοντας όχι την ελευθερία, αλλά όλες τις ελευθερίες.”

https://www.liberation.fr/debats/2020/04/10/le-contact-tracking-ou-la-generalisation-du-bracelet-electronique-pour-les-citoyens_1784826

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ: Η μία πανδημία φέρνει την άλλη…

 των Tom G. Palmer και Simon Lee

Ο θρίαμβος του θανάτου, έργο του Peter Brueghel l’Ancien (1526-30-1569). | Musée du Prado via Wikimedia

Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα, αλλά με δύο πανδημίες, οι οποίες είναι και οι δύο θανατηφόρες. Η πρώτη οφείλεται σε έναν ιό, ο οποίος εισβάλλει στα κύτταρα ενός ξενιστή, και τα εξασθενίζει, και συνήθως τα εξαφανίζει. Η δεύτερη είναι μια ιδεολογία – ο αυταρχισμός – που εισβάλλει και αποδυναμώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς, συχνά μέχρι να τους εξαφανίζει.

Όταν αισθανόμαστε απειλούμενοι, τείνουμε να αναζητούμε και έναν αποδιοπομπαίο τράγο και έναν προστάτη. Σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση της ζωής μας, είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών για τα οποία αγωνιζόμαστε σε φυσιολογικούς χρόνους. Αυτή η ανταλλαγή μπορεί να θεωρηθεί εύλογη κατά τη διάρκεια έκτακτων περιόδων. Το πρόβλημα είναι ότι μόλις παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας και τις ελευθερίες μας, ακόμα και αν αυτό δικαιολογείται προσωρινά σε μια έκτακτη κατάσταση όπως ο περιορισμός, συνηθίζουμε στην κατάργησή τους.

Το έχουμε ήδη βιώσει. Αυτό βλέπουμε και τώρα.

Οι ηγέτες των αυταρχικών καθεστώτων χρησιμοποιούν την πανδημία Covid-19 ως πρόσχημα για την ενίσχυση και την επέκταση αδικαιολόγητων εξουσιών. Στην Κίνα, όπου ο αυταρχισμός  πυροδότησε την εξάπλωση του ιού καταδικάζοντας σε σιωπή και τιμωρώντας τους γιατρούς που προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό, το Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) μπορεί να υπερηφανεύεται για το γεγονός ότι οι απεριόριστες και αδικαιολόγητες εξουσίες του έσωσαν στην πραγματικότητα την Κίνα.

Αυτές οι ίδιες δυνάμεις πυροδότησαν αρχικά την επιδημία, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τον προπαγανδιστή Dong Yuzhen να διακηρύξει στο επίσημο ευρείας κυκλοφορίας περιοδικό του Κ.Κ.Κ. ότι «από την έναρξη της επιδημίας του κορωνοϊού αποδείχτηκαν για άλλη μια φορά οι αρετές του κινεζικού συστήματος”. Διακήρυξε επίσης ότι “το Κ.Κ.Κ., ως κυβερνόν κόμμα στην Κίνα, είναι μακράν το πολιτικό κόμμα με τις μεγαλύτερες ικανότητες διακυβέρνησης στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένα κόμμα που φροντίζει πλήρως τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και τον κινεζικό λαό.”

Το γνώρισμα ενός αυταρχικού κόμματος δεν είναι η χρήση βίας, αλλά η παθολογική εξάρτηση από τα ψέματα, συχνά μέχρι την ψευδαίσθηση. Από τότε που το Covid-19 άρχισε να κάνει ζημιές σε όλο τον κόσμο, το ΚΚΚ, μέσω της μηχανής προπαγάνδας του, ξεκίνησε μια ολόκληρη σειρά εκστρατειών παραπληροφόρησης.

Επιδίωξε όχι μόνο να εκτρέψει την προσοχή σε θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες δεν μπορούν ποτέ να αποδειχθούν ή να αντικρουστούν, αλλά και να μεταθέσει την ευθύνη σε άλλα έθνη.

Αν το Κ.Κ.Κ. είχε επιτρέψει στους νοσοκομειακούς γιατρούς να εκφραστούν και στις τοπικές αρχές να αναλάβουν δράση από την έναρξη της επιδημίας, η μόλυνση θα μπορούσε να είχε περιοριστεί. Αλλά το πρώτο αντανακλαστικό του αυταρχισμού είναι να κρύψει την αλήθεια και να καταγγείλει κάθε κριτική ως ψευδείς ειδήσεις.

Αυτή η ολοκληρωτική προπαγάνδα ενθαρρύνεται έντονα από το κινεζικό καθεστώς και τους πολλούς υποδεέστερούς του. Επιπλέον, υιοθετείται από επίδοξους δικτάτορες που επιδιώκουν ακόμη μεγαλύτερη εξουσία, όπως ο Ούγγρος Βίκτωρ Ορμπαν, ο οποίος τώρα κυβερνάει με διατάγματα και χρησιμοποιεί την εικόνα του κινεζικού κράτους ως απόδειξη της ανάγκης της δικτατορίας.

Παρόμοιες καταστάσεις συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, και στις ΗΠΑ, όπου ο Γενικός Εισαγγελέας πρότεινε να ανασταλεί η διαταγή habeas corpus, μεταξύ άλλων, με το πρόσχημα ότι το κράτος δικαίου και οι αναγνωρισμένες συνταγματικές αρχές αποτελούν εμπόδια σε περιόδους κρίσης.

Οι αυταρχικές ιδέες είναι σαν τους ιούς. Μόλις “μολυνθείτε” από αυτές, σας κατακλύζουν σταδιακά. Είτε εκδηλώνετε αντίσταση και ανοσία, είτε γίνεστε φορέας που τις εξαπλώνει περισσότερο, ακόμα και παρά τη θέλησή σας.

Απαξ και υποκύψουμε στην εξουσία, μετά συνηθίζουμε. Και έπειτα, θεωρούμε ότι οποιαδήποτε κριτική της εξουσίας είναι εγγενώς απειλητική για την επιβίωσή μας. Η κριτική της εξουσίας φτάνει να θεωρείται ως επίθεση στην ίδια την επιβίωση του λαού.

Ουσιαστικά παρουσιάζεται έτσι από τους ηγέτες, και πολλοί καταλήγουν να το αφομοιώνουν. Δεν έχει σημασία αν η αποδεδειγμένη ανεπάρκεια των πολιτικών ηγετών ή εάν η άρνησή τους για την απειλή για τη δημόσια υγεία έχει επιδεινώσει την κατάσταση. Όχι, μόνο η κυβέρνηση μπορεί να μας σώσει και η κριτική όσων κατέχουν την εξουσία θεωρείται ευρέως απειλή για την επιβίωσή μας.

Μόλις θεσπιστούν νέες εξουσίες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταργηθούν. Ο Ronald Reagan αγαπούσε να λέει ότι “ένας διοικητικός οργανισμός είναι ό,τι πιο αμετάβλητο που μπορούμε να δούμε σε αυτή τη Γη”.

Ο Ρόμπερτ Χιγκς, διδάκτωρ της ιστορίας της οικονομίας, κατέδειξε στο βιβλίο του “Κρίση και Λεβιάθαν” ότι υπάρχει ένα φαινόμενο ανεπίστροφου της εξουσίας, δηλαδή ότι τα νέα προνόμια που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης τείνουν να διατηρούνται πολύ πέρα από το τέλος αυτής της κρίσης. Όπως σημείωσε, “Σε όλη την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, οι εθνικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ήταν εξαιρετικές περιστάσεις για την προοδευτική απώλεια ελευθεριών”. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ισχύει παντού.

Τα έκτακτα μέτρα σε περιόδους κρίσης, όπως ο περιορισμός και οι απαγορεύσεις  συγκεντρώσεων, δεν πρέπει να αποτελούν ευκαιρία για την καθιέρωση δικτατορίας. Πρέπει να διατηρηθούν οι αρχές του τεκμηρίου ελευθερίας και του περιορισμένου κράτους. Επειδή έτσι και εγκαταλειφθούν αυτές οι αρχές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επανέλθουν. Στην πραγματικότητα, οι ελεύθερες και νόμιμες κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές, πιο ευημερούσες και, από κάθε άποψη, πιο επιθυμητές και ελκυστικές από τις δικτατορίες.

Καθώς αγωνιζόμαστε κατά της απειλής της ιικής πανδημίας, δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απειλή της αυταρχικής πανδημίας. Και οι δύο είναι θανατηφόρες.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2020/04/11/368758-une-pandemie-en-cache-toujours-une-autre

 

H Τουρκία γυρίζει το ματς στη Λιβύη;

Από
anixneuseis
-
0
Σπύρος Πλακούδας
Επίκουρος Καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας στο Rabdan Academy και Αντιπρόεδρος του Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ)
Τετάρτη 22 Απριλίου 2020, 00:03

Στις 18 Απριλίου, ο υποστηριζόμενος από την Τουρκία GNA εξαπέλυσε μια ισχυρή επίθεση από τρεις άξονες στον κεντρικό τομέα του μετώπου. Η εν λόγω επίθεση πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση των Τούρκων στρατιωτικών συμβούλων και υπό την κάλυψη των Τουρκικών drones ώστε να υλοποιηθούν δύο στόχοι: α) η άλωση της Tarhouna, της κυρίας βάσης του ανεφοδιασμού των δυνάμεων του Χάφταρ κατά την πολιορκία της Τρίπολης και β) η αποκοπή εκ των νώτων της «σφήνας» των δυνάμεων του Χάφταρ στα νότια προάστια της Τρίπολης.

Η επιτυχία της εν λόγω επίθεσης θα οδηγούσε είτε στην άρση της πολιορκίας από τον Χάφταρ (προς αποφυγή της περικύκλωσής των δυνάμεών του) είτε στην εξόντωση των περικυκλωμένων (μέχρι πρότινος) πολιορκητών. Οι πολιτοφύλακες της Μισράτα, οι πιο φανατικοί και μαχητικοί στρατιώτες στο στρατόπεδο της εν Λιβύης Μουσουλμανικής Αδελφότητας, προήλασαν μέχρι τα βόρεια προάστια της Tarhuna προτού υποχρεωθούν σε συντεταγμένη υποχώρηση το βράδυ της ίδιας ημέρας υπό το βάρος μιας αντιπίθεσης των δυνάμεων του Χάφταρ.

Εν κατακλείδει, τα κέρδη επί του εδάφους ήταν αμελητέα μεν, το μήνυμα δε ξεκάθαρο: η πρωτοβουλία των κινήσεων στο πεδίο της μάχης ανήκει πλέον στον Σάρατζ και όχι τον Χάφταρ. Το ίδιο ακριβώς, βέβαια, είχε συμβεί περίπου έναν χρόνο πριν. Τον Ιούλιο 2019, το πρώτο «πακέτο» της στρατιωτικής αρωγής της Τουρκίας είχε ανασχέσει την προέλαση του Χάφταρ κατά την Επιχείρηση «Πλημμύρα Αξιοπρέπειας» και ο αναζωογονημένος GNA υπό τον Σάρατζ ανακατέλαβε την Garyan– την τότε κύρια βάση του εφοδιασμού του Χάφταρ κατά την πολιορκία της Τρίπολης.
Η Τουρκία Κλιμακώνει

Η (διακριτική τότε) επέμβαση της Τουρκίας δεν ανέτρεψε τους συσχετισμούς ισχύος υπέρ του Σάρατζ – εξ ου η απώλεια της Σύρτης κ του αεροδρομίου της Τρίπολης τον Δεκέμβριο 2019. Οι ήττες του Σάρατζ υποχρέωσαν την Άγκυρα σε μια όχι διακριτική πλέον επέμβαση στη Λιβύη.χάρη στο δόγμα του «πολέμου δια υποκαταστάτων» (surrogatewarfare), η Τουρκία διοχετεύει στην Λιβύη άνδρες, όπλα και χρήματα (τα τελευταία χάρη στην ευγενική χορηγία … του Κατάρ!) σε τακτική βάση.

Η ΕΕ, χάρη στις άοκνες προσπάθειες της Ελλάδας, συμφώνησε μετά χιλίων βασάνων στην Επιχείρηση «Ειρήνη» για την επιτήρηση του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη. Εφόσον οι πάτρωνες του Χάφταρ ανεφοδιάζουν τον LNAδια αέρος, ήταν ηλίου φαεινότερον πως ο ζημιωθείς δρων της εν λόγω επιχείρησης ήταν η Τουρκία. Ως εκ τούτου, η Τουρκία προτίμησε να αξιοποιήσει το θετικό μομέντουμ στη Λιβύη στο έπακρον παρά να το απωλέσει στο εγγύς μέλλον (η «use it or lose it» θέση). Προτού η Επιχείρηση «Ειρήνη» αποδώσει τους πρώτους καρπούς και ο άξονας «Ριάντ-Άμπου Ντάμπι-Κάιρο» ανεφοδιάσει τον Χάφταρ έτι περαιτέρω, ο Ερντογάν κλιμακώνει. Επί της ουσίας τζογάρει.

Με τρία «καυτά μέτωπα» εν εξελίξει (COVID-19, Τριπολιτάνα, Ιντλίμπ) χώρια την ατέρμονη διαπάλη με το PKK, θα ανέμενε κανείς η επιθετικότητα της Τουρκίας να υποχωρήσει. Τουναντίον, συμβαίνει το … ακριβώς αντίθετο! Η Τουρκία εκλαμβάνει την πανδημία ως ευκαιρία ώστε αφ’ ενός να δράσει στη Λιβύη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και το άγρυπνο βλέμμα της Γαλλίας (στην οποία οι νεκροί από τον COVID-19 υπερβαίνουν τις 20 χιλιάδες) και αφ’ ενός να παγιώσει τα κεκτημένα στην Ιντλίμπ εν μέσω της αποδιοργάνωσης της Συρίας και, πρωτίστως, του Ιράν ελέω COVID-19.

Ο Ορατός Κίνδυνος

Ο Ερντογάν συνηθίζει να απαγγέλλει τον στίχο «θα έρθουμε ένα βράδυ» ενός ποιήματος πριν διατάξει τις ένοπλες επεμβάσεις του στη Συρία εις βάρος των Κούρδων. Δήλωσε το ίδιο προ εβδομάδων σε ομιλία του εντός της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Προχθές η Άγκυρα πραγματοποίησε μια «άσκηση» νοτίως της Κρήτης με μια ομάδα κρούσης της Τουρκικής Αεροπορίας: ήταν όντως ένα σήμα προς τον Χάφταρ ή μία προσομοίωση μήπως μιας αεροπορικής επιδρομής εναντίον της Βεγγάζης;

Ανοιχτά της Τρίπολης ήδη ναυλοχεί μια μοίρα του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας (ένα υποβρύχιο, τέσσερις φρεγάτες και ένα δεξαμενόπλοιο) η οποία μετέχει ενεργά στις μάχες είτε δια πυρών υποστηρίξεως (όπως το συμβάν με τον πύραυλο SM-1 της φρεγάτας κλάσης Gabya καταμαρτυρεί) είτε δια ηλεκτρονικού πολέμου (π.χ. με παρεμβολές εναντίον των UAV του Χάφταρ στην Μάχη της Tarhuna). Η Τουρκία μάλλον θα κλιμακώσει έτι περαιτέρω και ο άξονας «Ριάντ-Άμπου Ντάμπι-Κάιρο» θα κλιμακώσει αντανακλαστικά. Η Αθήνα και το Παρίσι άραγε;

liberal.gr

Καυγά και με την Γαλλία στήνει ο Ερντογάν λόγω TOTAL και κυπριακής ΑΟΖ

Από
anixneuseis
-
0

Καυγά και με την Γαλλία στήνει ο Ερντογάν λόγω TOTAL και κυπριακής ΑΟΖ

Νίκος Μελέτης
Σφοδρή και προσβλητική επίθεση εναντίον της Γαλλίας από την τουρκική κυβέρνηση την στιγμή που το Παρίσι αντιδρά έντονα στην τουρκική εμπλοκή στην Λιβύη και έχει εκφράσει την έντονη καταδίκη του στις προσπάθειες της Τουρκίας να παραβιάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αφορμή για την εκτός ορίων επίθεση της Άγκυρας έδωσε η συνέντευξη του Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Υβ Λε Ντριάν στην εφημερίδα Le Monde όπου ήταν επικριτικός για σημαντικές επιλογές της τουρκικής κυβέρνησης .

«Αναρωτιόμαστε για τη συμπεριφορά της Τουρκίας(σε σχέση με το ΝΑΤΟ). Η παρουσία της στο ΝΑΤΟ, ενώ επιλέγει ρωσικές αντιαεροπορικές δυνατότητες. Όταν, στη Λιβύη, μεταφέρονται σύριοι “πληρεξούσιοι” για να συμμετάσχουν στη σύγκρουση και κινητοποιούν σημαντικές δυνατότητες (πλοία, μη επανδρωμένα αεροσκάφη κ.λπ.), όπως στον κόλπο της Μισράτα. Όταν η μετανάστευση γίνεται θέμα εκβιασμού· Όταν, στην Ανατολική Μεσόγειο, τα πλοία συμμετέχουν μερικές φορές στη δράση του ΝΑΤΟ για την εδραίωση της παρουσίας του, μερικές φορές στην εξασφάλιση των περιοχών που διαθέτει… Αυτό είναι πολύ! Όταν η Τουρκία απαιτεί αλληλεγγύη, πρέπει ταυτόχρονα να παράσχει διευκρινίσεις. Αυτό δεν έχει γίνει, η πανδημία δεν το επιτρέπει, αλλά δεν θα μπορεί να αποφύγει αυτή τη διευκρίνιση».

Ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου εξωτερικών Χ. Ακσόι και ενώ λίγο πριν είχε υπάρξει τηλεφωνική επικοινωνία Ενρντογάν -Μακρόν εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία επιτέθηκε στο Παρίσι με τον ισχυρισμό ότι η «Γαλλία στοχεύοντας την Τουρκία προσπαθεί να καλύψει την απελπιστική κατάσταση που αντιμετωπίζει η Γαλλία λόγω της κρίσης του κορονοϊού». Ο κ. Ακσόι μάλιστα απέδωσε την αντίδραση της Γαλλίας στην «δυσφορία που της προκάλεσε η βοήθεια που προσέφερε η Τουρκία σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς ως αληθινός φίλος καθώς η ίδια δεν μπορούσε να βοηθήσει τους ευρωπαίους γείτονές της κατά τις πιο δύσκολες μέρες τους”.

Και αμέσως μετά επιτέθηκε στην Γαλλία που υποστηρίζει όπως είπε «τρομοκρατικές οργανώσεις στη Συρία, υποστηρίζει τις δυνάμεις ενάντια στο νόμιμο καθεστώς στη Λιβύη, διαβρώνει τη δυναμική λύσης του κυπριακού αγνοώντας συνεχώς τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων και προσπαθώντας να επιβάλει κυρώσεις στον σύμμαχό της, Τουρκία » Και κάλεσε τέλος την Γαλλία να «επικεντρωθεί κυρίως στη διατήρηση της υγείας του γαλλικού και των λαών της Ευρώπης και στην ανακούφιση των πληγών τους από την πανδημία COVID-19. Και να σταματήσει να βλέπει την Τουρκία ως απειλή για την ευημερία και την ασφάλεια της Ευρώπης».

Η Γαλλία έχει ταχθεί από την πρώτη στιγμή απέναντι στην προσπάθεια της Τουρκίας να βάλει πόδι στην Βόρεια Αφρική και να χειραγωγήσει την Λιβυκή προσωρινή κυβέρνηση, ενώ το Παρίσι ήταν από τις πρώτες πρωτεύουσες που αποδοκίμασαν το Τουρκολυβικό Μνημόνιο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών ,δηλώνοντας ότι η Γαλλία δεν το αναγνωρίζει και το Μνημόνιο αυτό δεν παράγει νομικά αποτελέσματα.

Και στην Συρία η Γαλλία έχει καταδικάσει την τουρκική εμπλοκή και έχει απορρίψει τις τουρκικές πιέσεις για δημιουργία διευρυμένης ζώνης ασφάλειας στην Βόρεια Συρία υπό τον έλεγχο της Τουρκίας.

Στο μεταναστευτικό η Γαλλία έχει εκφράσει την συμπαράσταση της στην Ελλάδα και έχει καταδικάσει την προσπάθεια της Τουρκίας και του Ερντογάν να χρησιμοποιήσουν τις μεταναστευτικές ροές για απόσπαση πολιτικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων από την Ευρώπη. Εξάλλου το Παρίσι διαχρονικά είναι επιφυλακτικό στην επιτάχυνση του ρυθμού των ευρωτουρκικών σχέσεων ενώ είναι επικριτικό για τις σοβαρές παραβιάσεις των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων στην Τουρκία.

Σε ότι αφορά την Ανατολική Μεσόγειο ,η Γαλλία έχει αναπτύξει στενές αναβαθμισμένες σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία ,που έφθασαν μέχρι και την υπογραφή συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας και την παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων. Η ενεργός εμπλοκή τoυ γαλλικού πετρελαϊκού κολοσσού Total στην κυπριακή ΑΟΖ έχει οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη εμβάθυνση και ενδυνάμωση των σχέσεων των δυο χωρών και βεβαίως αναμένεται με ενδιαφέρον η γαλλική αντίδραση στην εισβολή της Τουρκίας στο Οικόπεδο 6 της Κυπριακής ΑΟΖ το οποίο έχει αδειοδοτηθεί στην Total. Η Γαλλία βεβαίως είναι αυτήν την ώρα αφοσιωμένη στην προσπάθεια επούλωσης των πληγών που αφήνει ο κορονοϊός, αλλά σε πολιτικό επίπεδο τουλάχιστον αναμένεται να υπάρξει αντίδραση αν και η κρίσιμη στιγμή θα είναι όχι τόσο μια παράνομη απόπειρα γεώτρησης της Τουρκίας αλλά η προσπάθεια παρενόχλησης και παρεμπόδισης της Total να πραγματοποιήσει τις προγραμματισμένες γεωτρήσεις στο Οικόπεδο 6 που εκ των πραγμάτων έχουν αναβληθεί.

Η Γαλλική πρεσβεία στην Λευκωσία πάντως απαντώντας σε ερώτηση του ΚΥΠΕ τόνισε ότι η «Γαλλία παρακολουθεί στενά την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και η θέση της, όπως έχει ξεκαθαρίσει επανειλημμένα, είναι πως οι τουρκικές γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ αποτελούν παραβίαση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και του διεθνούς δικαίου. «Παρακολουθούμε στενά την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικότερα μετά την πρόσφατη άφιξη του τουρκικού γεωτρύπανου Yavuz στην κυπριακή ΑΟΖ» ανέφερε η δήλωση της Γαλλικής πρεσβείας.

Πηγή: liberal.gr

1...2,4952,4962,497...3,034Σελίδα 2,496 από 3,034