Ανάλυση των γεγονότων της εβδομάδας που πέρασε. Εκτίμηση των γεγονότων της εβδομάδας που έρχεται. ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ ΗΛΙΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, επίτιμος Διοικητής Στρατιώς, τέως Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς. ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ: ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΣ, Πρέσβης ε.τ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΪΛΑΣ, Υποναύαρχος ε.α.
του Geoffrey Pleyers, καθηγητή στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, αντιπροέδρου της Παγκόσμιας Ενωσης Κοινωνιολόγων
Η αστική δημοκρατία στη Δυτική Ευρώπη παραβίασε τη συνταγματική της αρχή περί ελεύθερης πρόσβασης στις υγειονομικές υπηρεσίες και θυσίασε εν ψυχρώ χιλιάδες ανήμπορους ηλικιωμένους
[Το μήνυμα του επικεφαλής του ΠΟΥ στην Ευρώπη είναι δεν επιδέχεται αμφισβήτηση: «Μια αφάνταστη ανθρώπινη τραγωδία λαμβάνει χώρα στους οίκους ευγηρίας… Εως και το 50% των νεκρών από τη νόσο Covid-19 ήταν ένοικοι σε ιδρύματα μακροχρόνιας φροντίδας» Στις 13 Απριλίου το 55,2% των θανάτων στην Ιρλανδία και το 49,4% στη Γαλλία (15 Απρ.) ήταν σε οίκους ευγηρίας. To ίδιο συνέβη στη Βρετανία, στην Ισπανία και στην Ιταλία, σ’ όλη σχεδόν τη Δυτική Ευρώπη. Η πρωτοφανής αυτή τραγωδία σε ευημερούσες Δημοκρατίες υποβάλλει σε πολλούς το ερώτημα μήπως οι δυτικές κυβερνήσεις βασίζονταν στην ευθανασία, γι’ αυτό και βρέθηκαν απροετοίμαστες στην αντιμετώπιση της επέλασης του κορωνοϊού; Ευτυχώς το ερώτημα δεν είναι δικό μας.
Το φαινόμενο δεν είναι περιστασιακό αλλά εγγίζει την ουσία της κουλτούρας του Διαφωτισμού: Όταν ο άνθρωπος δεν είναι πλέον «εικόνα του Θεού» τότε το «θάνατο του Θεού» ακολουθεί και ο θάνατος της εικόνας Του… Ε.Δ.Ν.]
…Μια, πολύ πιο τραγική, εξήγηση για το χάσμα μεταξύ του μάλλον καθησυχαστικού τόνου στα μέσα ενημέρωσης και της τρομερής πραγματικότητας των αριθμών οφείλεται στο γεγονός ότι αρκετοί ειδικοί, γιατροί, ΜΜΕ και αρμόδιοι πολιτικοί έχουν επικεντρωθεί σε έναν δείκτη που δεν αντανακλά το μέγεθος της πανδημίας: αυτόν των νοσηλευόμενων και του ποσοστού κορεσμού των μονάδων εντατικής θεραπείας. Μια εβδομάδα τώρα, αυτοί οι δείκτες μειώνονται και ο αριθμός των θανάτων αυξάνεται και σε τρομακτικά ποσοστά. Αυτή η διαφορά εξηγείται εν μέρει από το διάστημα μεταξύ της εισόδου στο νοσοκομείο και του θανάτου των ασθενών. Όμως θα έπρεπε τότε να υπάρχει σταθεροποίηση ή μείωση του αριθμού των θανάτων. Ωστόσο, συμβαίνει το αντίθετο και μια άλλη εξήγηση προέκυψε από τις αρχές Απριλίου.
Από τις πρώτες μέρες, Βέλγοι ειδικοί, ΜΜΕ και πολιτικοί παρακολουθούν στενά τον αριθμό των νοσηλευόμενων και την κάλυψη των κλινών ΜΕΘ. Ο στόχος ήταν να αποφευχθεί με κάθε κόστος η επανάληψη στη χώρα μας των τόσο τραγικών καταστάσεων των νοσοκομείων στη Λομβαρδία ή στην ανατολική Γαλλία, όπου οι γιατροί έπρεπε να επιλέξουν ποιοι ασθενείς θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε ΜΕΘ και ίσως να σωθούν και ποιοι δεν θα είχαν. Η κατάσταση παραμένει σοβαρή στα βελγικά νοσοκομεία, αλλά αποφεύχθηκε η υπερκάλυψη των ΜΕΘ. Βρισκόμαστε πιθανώς στο αποκορύφωμα της επιδημίας (ή τουλάχιστον στο “ίσιωμα” της καμπύλης) και το ποσοστό πληρότητας των ΜΕΘ δεν ξεπέρασε ποτέ το 54%.
Αλλά ενώ τα μάτια όλων ήταν στραμμένα σε αυτούς τους δείκτες και στα νοσοκομεία μας, η τραγωδία εκτυλίσσεται αλλού, κεκλεισμένων των θυρών, πίσω από τους τοίχους των γηροκομείων. Τα στοιχεία δόθηκαν αργά, αλλά είναι ξεκάθαρα: το 43% των θανάτων λόγω κορωνοϊού (ή 1.687 άτομα μέχρι τις 13 Απριλίου) δεν συμβαίνουν σε νοσοκομεία αλλά σε γηροκομεία.
Η βελγική κοινωνία αποφάσισε ότι οι ζωές αυτών των εγκλεισμένων ηλικιωμένων μετρούν πολύ λιγότερο από εκείνες των «ενεργών», και μάλιστα δεν υπολογίζονταν, όπως υποδηλώνεται από το γεγονός ότι αυτοί οι θάνατοι δεν μετρήθηκαν παρά καθυστερημένα στις εθνικές στατιστικές, οι οποίες για καιρό περιορίζονταν στους θανάτους νοσοκομείων. Πρόκειται για μια ανθρώπινη, κοινωνική και ηθική τραγωδία που θέτει σε όλους μας αμέτρητες ερωτήσεις.
Ερωτηματικά
Πώς αυτός ο τομέας δεν προετοιμάστηκε καλύτερα για την επιδημία, όταν ήταν γνωστό από τον Ιανουάριο ότι ο ιός χτυπούσε ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους; Ποιο ποσοστό αυτών των θανάτων θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν είχαν εισαχθεί σε νοσοκομεία; Ποια μέσα και ενέργειες, που λήφθηκαν για να αποφευχθεί η υπερκάλυψη των νοσοκομείων μας με κάθε κόστος, ίσως θα είχαν σώσει ζωές αν είχαν διατεθεί σε γηροκομεία; Πόσοι ηλικιωμένοι με κορωνοϊό κρατήθηκαν σε γηροκομεία παρά την επιδείνωση της ασθένειάς τους ενώ η νοσηλία σε νοσοκομείο θα μπορούσε να τους σώσει;
Μαζί με τους ένοικους των γηροκομείων, ξεχάσαμε επίσης τους ανθρώπους που τους φροντίζουν και τους τρέφουν. Εργάστηκαν συχνά χωρίς καμία προστασία και σήμερα πολλοί από αυτούς έχουν μολυνθεί με τον κορωνοϊό. Όπως συνόψισε ένας γιατρός, ο αριθμός των μολύνσεων από κορωνοϊό μεταξύ του προσωπικού των γηροκομείων των Βρυξελλών είναι «δραματικός». Όσοι υποβλήθηκαν σε τεστ “είναι σχεδόν όλοι θετικοί”. Συνεχίζοντας γενναία να εργάζονται παρά την κατάστασή τους, μεταδίδουν επίσης τον ιό σε γηροκομεία αλλά και στο περιβάλλον τους. Δείχνουν θάρρος και ανθρωπιά. Σήμερα πληρώνουν πολύ βαρύ τίμημα επειδή ανέλαβαν μόνοι τους, και συχνά χωρίς προστασία, την ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας έναντι των ηλικιωμένων μας. Συνέβαλαν επίσης στη μετάδοση του ιού στους ένοικους που επισκέπτονται και φροντίζουν.
Και η κατάσταση απέχει πολύ από την επίλυση. Οι μάσκες εξακολουθούν να απορρίπτονται σήμερα για το προσωπικό σε γηροκομεία… Απόδειξη ότι οι πολιτικοί δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι η τραγωδία του κορωνοϊού στο Βέλγιο παιζόταν σ’ αυτούς τους χώρους. Αυτό είναι ακόμη πιο απαράδεκτο, καθώς, σε αντίθεση με τις ανακοινώσεις, τα μαζικά και συστηματικά τεστ στα γηροκομεία θα διαρκέσουν αρκετές εβδομάδες.
Σημειώστε, ωστόσο, ότι το Βέλγιο δεν είναι η μόνη χώρα που πλήττεται από αυτήν την τραγωδία. Οι αναφορές που φτάνουν με πολύ μεγάλη καθυστέρηση σχετικά με την κατάσταση των ιδρυμάτων για τους ηλικιωμένους από τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία και από πολλές άλλες χώρες υποδηλώνουν ότι ο αριθμός των επίσημων θανάτων εκεί είναι ακόμη πιο υποτιμημένος από ό, τι στο Βέλγιο.
Σε αυτό το στάδιο, επιβάλλεται δυστυχώς μια αναμφισβήτητη παρατήρηση: στη χώρα μας, η αρχή της πρόσβασης όλων στην υγειονομική περίθαλψη δεν ίσχυσε για ένα μέρος του πληθυσμού, αόρατο επειδή είναι απομονωμένο σε γηροκομεία. Είναι αδιανόητο για μια προηγμένη δημοκρατία στην οποία το κράτος πρόνοιας οφείλει προστασία σε αυτούς τους ευάλωτους ανθρώπους. Είναι αδιανόητο σε μια κοινωνία όπου, όπως είπε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ στην ομιλία της στις 18 Μαρτίου, το ίδιο το νόημα μιας δημοκρατικής κοινότητας βρίσκεται στη διαβεβαίωση ότι «κάθε ζωή μετράει». Αυτό που συνέβη είναι αδιανόητο για το Βέλγιο, και όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι έχει συμβεί τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, σε δραματικές διαστάσεις.
Με τον Alexandre Delaigue, καθηγητή οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Λιλ
Η υγειονομική κρίση της πανδημίας απέδειξε ότι, στο χρηματιστήριο των αξιών του δυτικού κόσμου, η ζωή των ηλικιωμένων δεν μετράει…
Atlantico: Πώς συνδέονται τα ρεκόρ θνησιμότητας στο Βέλγιο από τον Covid 19 με τη νομιμοποίηση της ευθανασίας;
Alexandre Delaigue: Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για οποιαδήποτε ερμηνεία των αριθμών και των διεθνών συγκρίσεων σε αυτόν τον τομέα, καθώς κάθε χώρα κάνει αυτόν τον μακάβριο υπολογισμό διαφορετικά. Εάν τα ποσοστά θνησιμότητας Covid είναι υψηλά στο Βέλγιο, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι τα κριτήρια μέτρησης είναι ευρύτερα. Ωστόσο, σε πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα Le soir (https://plus.lesoir.be/294338/article/2020-04-14/carte-blanche-la-belgique-est-desendu-le-deuxieme-pays-le) επισημαίνεται ότι απ’ ό,τι φαίνεται υπάρχει συγκεκριμένο πρόβλημα στην πρόσβαση των ηλικιωμένων στις υγειονομικές υπηρεσίες.
Σε μια πρόσφατη εργασία αφιερωμένη στο τέλος της ζωής, ο Dr Gawande (https://www.amazon.fr/Nous-sommes-tous-mortels-Documents-ebook/dp/B015XOZETO/ref=sr_1_2?__mk_fr_FR=ÅMÅŽÕÑ&dchild=1&keywords= atul + gawande & qid = 1587386019 & sr = 8-2) επισήμανε ένα πρόβλημα που σχετίζεται με την δυνατότητα ευθανασίας· το γεγονός ότι οι χώρες στις οποίες έχει νομιμοποιηθεί τείνουν να έχουν λιγότερο αναπτυγμένα συστήματα ευγηρίας, η ευθανασία σ΄ αυτές φαίνεται να είναι «λύση» καλύτερη από την ακριβή περίθαλψη ή συστήματα που βελτιώνουν τη ζωή των εξαρτημένων ηλικιωμένων, και που είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθούν. Μπορούμε να αναρωτηθούμε σε ποιο βαθμό αυτό που βλέπουμε στο Βέλγιο κατά τη διάρκεια της κρίσης covid δείχνει αυτό το πρόβλημα: η νομική κατοχύρωση της ευθανασίας έχει συνέπειες που δεν περιορίζονται στα ενδιαφερόμενα άτομα αλλά επηρεάζουν ολόκληρο τον πληθυσμό, αφού όλοι θα αντιμετωπίσουμε μια μέρα θάνατο, ασθένεια και πόνο. Αυτές οι συνέπειες είναι η ελαχιστοποίηση των εναλλακτικών λύσεων έναντι της ευθανασίας και μια υποτίμηση της ζωής των ηλικιωμένων.
Μπορεί αυτή η υγειονομική κρίση να αναζωογονήσει τη συζήτηση για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας στη Γαλλία;
Alexandre Delaigue: Θα δείξει, σε κάθε περίπτωση, ότι για πολλούς, η ζωή των ανθρώπων δεν έχει και πολύ αξία μετά τα 80. Πόσες φορές έχουμε ακούσει “αυτή η αρρώστεια δεν είναι σοβαρή, χτυπάει μόνο τους ηλικιωμένους”; Σε ποιο βαθμό η έλλειψη ανησυχίας στην αρχή της κρίσης οφείλεται σε αυτήν την ιδέα, σύμφωνα με την οποία ο θάνατος των ηλικιωμένων, ουσιαστικά, δεν είναι κάτι το σοβαρό; Υπάρχει μόνο μια (κατανοητή) επιθυμία να επιτρέψουμε σε όσους υποφέρουν να τερματίσουν τη ζωή τους, ή ένα ευρύτερο κοινωνικό σχέδιο στο οποίο μετά από μια συγκεκριμένη στιγμή, έχουμε ζήσει αρκετά; Πώς θα εξελιχθεί η σχέση μας με το θάνατο;
Ποια οικονομικά και πολιτικά μέσα πρέπει να ενεργοποιηθούν για να βγούμε από μια κοινωνική πραγματικότητα, όπου θυσιάζεται η αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων μας;
Alexandre Delaigue: Ένα από τα κύρια προβλήματα προέρχεται από το γεγονός ότι βλέπουμε το γήρας μόνο από ιατρική άποψη, μια σειρά σωματικών δυσλειτουργιών που πρέπει να διορθωθούν, μια ιατρική περίθαλψη ώστε να παραταθεί η ζωή των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτή στοιχίζει οικονομικά. Αυτή η προοπτική, που δίνει προτεραιότητα στην επιβίωση, οδηγεί σε γηροκομεία που είναι δομημένα μάλλον με τη λογική νοσοκομείου, παρά με μια λογική βελτίωσης της ποιότητας ζωής των ενδιαφερομένων. Και μια πολύ αυστηρή νομοθετική ρύθμιση του τομέα που δημιουργεί de facto μονοπώλια, αυξάνοντας την τιμή και περιορίζοντας την ποικιλία της προσφοράς. Είναι αδύνατο σε έναν επιχειρηματία σήμερα να δημιουργήσει μιας άλλης μορφής χώρο για τους ηλικιωμένους, να πειραματιστεί, να προσφέρει εναλλακτικές λύσεις στην υπάρχουσα. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα του οποίου τα όρια τα ζούμε. Είναι τραγικό ότι η μόνη εναλλακτική λύση που προσφέρουμε στην υπάρχουσα είναι αποκλειστικά να βάζουμε τέρμα στη ζωή τους.
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
Δείτε στις 12 το μεσημέρι στην εκπομπή Anixnefseis web tv:
Ανάλυση των γεγονότων της εβδομάδας που πέρασε.
Εκτίμηση των γεγονότων της εβδομάδας που έρχεται.
ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ
ΗΛΙΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, επίτιμος Διοικητής Στρατιώς, τέως Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς.
ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ:
ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΣ, Πρέσβης ε.τ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΪΛΑΣ, Υποναύαρχος ε.α.
Παρακολουθείστε την εκπομπή “Anixnefseis web tv” για τη
ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.
Προσκεκλημένοι:
–ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Πάντειου Πανεπιστημίου, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
–ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΓΙΑΛΆΟΓΛΟΥ, Δικηγόρος Ξάνθης.
Συντονίζουν:
-ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Υποστράτηγος ε.α.- Οικονομολόγος
-ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ, Δημοσιογράφος.
Διαβάστε προσεκτικά το άρθρο του Στέργιου Γιαλάογλου για να ενημερωθείτε τι συνέβη.
Συζητούν:
ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΗ: ΕΥΑ ΚΑΪΛΗ, Ευρωβουλευτής ΚΙΝΑΛ
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΛΙΑΤΚΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Το μεγάλο, παγκόσμιο, πρόβλημα της ανθρωπότητας είναι ο κορονοϊός αλλά για όσες χώρες βρίσκονται κοντά στην Τουρκία υπάρχει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: ο «σελτζουκικός κορονοϊός», ή κατά τον Ιμπραίμ Καραγκιούλ, η «σελτζουκική νοοτροπία».
Ο Ιμπαχίμ Καραγκιούλ, όπως επανειλημμένως έχει γραφεί στις στήλες αυτές, είναι ο ιδεολογικός εκφραστής της πολιτικής Ερντογάν και πριν λίγες ημέρες ξανακτύπησε, Διεμήνυσε σε όσους ενδιαφέρονται πως όχι, μόνο, ο κορονοϊός δεν θα σταματήσει την Τουρκία αλλά ούτε και μετεωρίτης αν πέσει στη γη.
Βεβαίως, δεν μας λέει τι θα γίνει αν αποφασίσει η διεθνής κοινότητα να αντιμετωπίσει την θρασύδειλη προκλητικότητα της Τουρκίας με τα ίδια μέσα που χρησιμοποιεί η ομάδα του Ερντογαν. Διότι είναι γνωστό από εποχής Κολοκοτρώνη πως όταν οι Τούρκοι αντιμετωπίσουν σθεναρή αντίσταση κάνουν τεμενάδες. Και όταν αποκτήσουν το πάνω χέρι γίνονται προκλητικοί και θρασύτατοι.
Το άρθρο Καραγκιούλ, όπως και όλα τα άρθρα του, θυμίζουν εκείνα τα διθυραμβικά κείμενα ανθρώπων και καθεστώτων με ολοκληρωτική νοοτροπία που επιδιώκουν με επιμονή την υλοποίηση των στόχων τους. Και στην προκειμένη περίπτωση στόχος της Τουρκίας είναι να γίνει περιφερειακή δύναμη. Κάτι που επιδιώκει με επιμονή. Είναι αυτή η επιμονή και η λεπτομερής μεθόδευση για την επίτευξη του στόχου που ο αρθρογράφος ονομάζει «σελτζουκική νοοτροπία». Στην Ελλάδα γι αυτήν την υπομονή αναφερόμαστε στη νοοτροπία του συμπαθούς τετράποδου που εκλείπει σιγά σιγά.
Όπως με τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν υποτιμήσει τον κίνδυνο που περικλείει η άνοδος και η κλιμάκωση των προκλήσεων Ερντογάν.
Ο Ερντογάν ηγείται μιας ομάδας που μπορεί να έχει φυλορροήσει αλλά έχει και επίμονα στελέχη κι όλα τα χαρακτηριστικά που την κάνει επικίνδυνη να εγκαθιδρύσει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που η επιρροή του θα ξεπερνά τα τουρκικά όρια.
Δεν πρόκειται για έναν κίνδυνο που αντιμετωπίζει, μόνο, η Ελλάδα και η Κύπρος, όπως νομίζουν οι παρακμιακές δυτικές κυβερνήσεις. Πρόκειται για την ανάδυση ενός επικίνδυνου φαινομένου που απειλεί σήμερα ορισμένες χώρες, αύριο, όμως, θα απειλήσει ολόκληρη την Ευρώπη και, ίσως, ακόμη τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Κίνα.
Χαρακτηριστικά να γίνει μεγάλη δύναμη δεν έχει, ούτε μπορεί να αποκτήσει. Μπορεί, όμως, να γίνει δύναμη της περιοχής που με την σελτζουκική νοοτροπία που την διακατέχει να απειλήσει την ελευθερία, ανεξαρτησία και τον τρόπο ζωής των γειτονικών της χωρών και να αμφισβητήσει την ηγεμονία των σημερινών μεγάλων δυνάμεων.
Αυτήν την ύπουλη, διότι πρόκειται περί ύπουλης, τακτική δεν θέλουν να αντιληφθούν οι δυτικές δυνάμεις (Ευρώπη- ΗΠΑ) και υποθάλπουν την ηγεμονισμό της Άγκυρας πιστεύοντας πως θα ωφεληθούν από αυτόν. Όπως έκαναν και με τον Χίτλερ.
Η ομάδα Ερντογάν, όπως λέει στο άρθρο του ο Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, έχει προετοιμαστεί εδώ και χρόνια για να υλοποιήσει προσεκτικά την σημερινή πολιτική της. Έχει συνοχή, έχει μια νεοθωμανική και πανισλαμική ιδεολογία, έχει ένα κράτος και έναν στρατό με τα οποία προσπαθεί να επιβληθεί και έχει την τακτική του ψόφιου κοριού.
Στο εσωτερικό κατάφερε να αποκτήσει ιδεολογική ηγεμονία «α λα τούρκα». Παντού η ιδεολογική ηγεμονία αποκτάται με ήπιους τρόπους. Στην Τουρκία έγινε ένας συνδυασμός ήπιων και σκληρών πρακτικών. Αυτήν τη στιγμή η Τουρκία είναι μια από τις χώρες που υποφέρει από τον κορονοϊό ενώ η οικονομία της βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Τίποτε από αυτά δεν φαίνεται να απασχολεί σοβαρά το δημόσιο λόγο της .
Στο εξωτερικό εκεί που το πανισλαμικό όραμα είχε επίδραση, το αξιοποίησε. Το ίδιο και με το οθωμανικό. Εκεί που δεν είχε επιρροή η Τουρκία αξιοποιεί την υποσυνείδητη υποβολή της δύναμης της μέσω των σήριαλ. Θύματα αυτής της τακτικής έχουν πέσει και Έλληνες πολίτες που δίνουν στις εκπομπές των καναλιών με τουρκικά σήριαλ υψηλά ποσοστά τηλεθέασης. Το κακό που συντελείται είναι μεγάλο. Πρέπει κάποια στιγμή να αναδειχθεί.
Για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα του, ο Ερντογάν αφαιμάσει από το Κατάρ τεράστια ποσά έναντι παροχής προστασίας (το Κατάρ έχει τεράστιες ευθύνες για την αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής για τις οποίες κάποια στιγμή θα πρέπει να δώσει λόγο). Έχει, επίσης, δεσμεύσει 80 περίπου δισεκατομμύρια της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης (Κυβέρνηση Τρίπολης) προς την οποία παρέχει, επίσης, προστασία, ενώ ακολουθεί, ανάλογες, μεθόδους και αλλού. Παρόλα αυτά το οικονομικό πρόβλημα της Τουρκίας παραμένει, και θα συνεχίσει να είναι, οξύ γεγονός που κάνει τον Τούρκο πρόεδρο να αναζητά βοήθεια και αυτήν «αλά τούρκα». Και βοήθεια θέλει και απειλεί . Η τραγωδία είναι πως ηγέτες σαν και τον άλλο ανεκδιήγητο αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ τον ακούν και δείχνουν διάθεση να τον βοηθήσουν.
Οι ρωσικές δυσκολίες λόγω της κρίσης του κορονοϊού και της πτώσης τη τιμής του πετρελαίου ευνοούν, επίσης, την αμετροεπή συμπεριφορά του Ερντογάν
Οι ηγεσίες Ευρώπης, ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας ίσως θα πρέπει να αντιληφθούν πως ο Ερντογάν, και η Τουρκία που επιδιώκει να δημιουργήσει, δεν είναι αυτό που μέχρι σήμερα φαίνεται. Έχουμε την ανάδυση ενός χιτλερικού φαινομένου. Ένα νέο αυγό του φιδιού.
Είναι ώρα να αντιδράσουν. Άλλο Τουρκία και τουρκικός λαός που θα πρέπει να συνυπάρξουν ειρηνικά με τους γείτονές τους και άλλο καθεστώς Ερντογάν.
του Παντελή Σαββίδη
-Ο νεοφιλελευθερισμός, που εισήλθε στη ζωή μας με έντονο τρόπο απο εποχής Ρήγκαν- Θάτσερ, δημιούργησε τεράστιες ανισότητες. Ο κορονοϊός τον αμφισβήτησε ριζικά. Ακόμη και οι υποστηρικτές του θα προβληματίζονται. Τι αναζητούμε, λοιπόν;
-Το εθνικό κράτος παραμένει ως βασική μονάδα της διεθνούς κοινότητας. Η ταυτότητα των ανθρώπων δεν αποδομείται. Δεν αλλοιώνεται. Κάπου θέλει να ανήκει ο άνθρωπος. Κάπως προσδιορίζει το είναι του. Αυτό το είναι, είναι η ταυτότητα.
-Ο κορονοϊός ανέδειξε ανάγκες που δεν λύνονται σε εθνικό επίπεδο. Χρειάζεται μια διεθνής συνεργασία. Μια νέα παγκοσμιοποίηση που δεν θα έχει καμιά σχέση με αυτήν που ζήσαμε. Μια παγκοσμιοποίηση που θα βασίζεται στο εθνικό κράτος αλλά θα αναζητά και διεθνείς θεσμούς που θα λειτουργούν προς όφελος του ανθρώπου.
-Ο Τόμας Πικετί προτείνει ένα διεθνή φόρο των πολυεθνικών. Εξαιρετική πρόταση η οποία δεν έγινε, αρχικώς, αντιληπτή. Για να επιβληθεί, όμως, διεθνής φόρος στις πολυεθνικές πρέπει να υπάρξουν διεθνείς θεσμοί που θα τον επιβάλλουν και θα κατανείμουν τα έσοδα. Να μια ακόμη ανάγκη μιας νέας μορφής παγκοσμιοποίησης.
-Σε επίπεδο εθνικών κρατών πρέπει να αναζωογονηθεί η κρατική παρέμβαση. Ο κρατικός ρόλος. Αυτό προϋποθέτει διαφανή και έντιμη διαχείριση της εξουσίας. Οι καταχραστές και ενός ευρώ πρέπει α εξοβελίζονται.
-Χρειάζεται έμφαση στη δημιουργία ενός νέου, ισχυρού, συστήματος υγείας.
-Κρατική παρέμβαση σημαίνει και δημιουργία ενός σύγχρονου και δίκαιου κοινωνικού κράτους.
-Χρειάζεται έμφαση στις δομές προστασίας της δημοκρατίας απο νέες μορφές ύπουλης και αδιόρατης αμφισβήτησής της.
-Ανάπτυξη της δημοκρατίας σε ένα νέο επίπεδο που δεν θα περιορίζεται στην κομματική μορφή της. Δεν με εκφράζει κανένα κόμμα. Και κανείς δεν μπορεί να με υποχρεώνει να ψηφίζω για να με κυβερνήσουν ομάδες συμφερόντων οι οποίες άλλα μου υπόσχονται και άλλα εφαρμόζουν.
-Η οικονομία θα παραμείνει ελεύθερη. Τα καταναγκαστικά κομμουνιστικά συστήματα απέτυχαν και περιέχουν στο γενετικό υλικό τους ολοκληρωτισμό. Δεν ξέρω αν τον χρειαζόταν η Ρωσία το 1917. Σίγουρα δεν τον χρειάζεται σήμερα η ανθρωπότητα.
-Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός μπορεί να περικλείεται στις νέες τεχνολογίες αν δεν ελεγχθούν προς όφελος της ανθρωπότητας. Μπορεί να γίνει αυτός ο έλεγχος. Αυτό είναι το μεγάλο, σύγχρονο ερώτημα.
Π.Σ.
του Σάββα ΚαλεντερίδηΗ Κυπριακή Δημοκρατία έχει επιδείξει μεγαλύτερη ευελιξία από την Ελληνική Δημοκρατία, στο θέμα των θαλάσσιων ζωνών. Η Λευκωσία, πέραν του ότι κύρωσε τη Συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας αρκετά χρόνια πριν από την Αθήνα, λειτουργώντας αθόρυβα και με βάση στρατηγικό σχεδιασμό, προχώρησε στην υπογραφή συμφωνιών οριοθέτησης ΑΟΖ με τις γειτονικές της χώρες.
Συγκεκριμένα, η Κυπριακή Δημοκρατία υπέγραψε σχετικές συμφωνίες με την Αίγυπτο (2003), το Λίβανο (2007) και το Ισραήλ (2010), φροντίζοντας να πείσει τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών η οριοθέτηση να γίνει με τη μέθοδο της μέσης γραμμής.
Σημειώνεται ότι, με βάση μαρτυρίες Ελλήνων πρώην αξιωματούχων της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Αθήνα όχι μόνο δεν δέχτηκε να οριοθετήσει την ΑΟΖ με την Κύπρο, αλλά παρενέβη και «διόρθωσε» το χάρτη οριοθέτησης της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Αίγυπτο, ως ακολούθως, όπως αναφέρει* ο Νίκος Ρολάνδης, που ως υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, χειρίστηκε το θέμα της συμφωνίας:
«Η Ελλάδα ήταν πάντα διστακτική να εγείρει θέματα στα οποία έχει διαφορές με την Τουρκία για το Δίκαιο της Θάλασσας. […] Ηγέρθη θέμα γιατί, αν η Ελλάδα μετρούσε τη δική της περιοχή από το Καστελόριζο, που είναι το ακραίο σημείο, προς την Κύπρο, τότε αλλού θα ήταν η ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας». Σε αυτό το σημείο ο Ν. Ρολάνδης επικαλείται, μάλιστα, και πρακτικά συνεδριάσεων στο γραφείο του τότε γενικού εισαγγελέα, με αντιπροσωπεία του ελληνικού ΥΠΕΞ, ο οποίος «παρακάλεσε» την κυπριακή πλευρά να μην υπογράψει την αρχική θαλάσσια οριοθέτηση. «Μας είπε το εξής: Αν δεχτούμε την ελλαδική θέση ότι το Καστελόριζο έχει πλήρη επήρεια στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, τότε η μέση γραμμή θα είναι μέχρι εδώ. Αν δεχτούμε την τουρκική θέση ότι το Καστελόριζο δεν έχει επήρεια, τότε η γραμμή είναι αλλού. Ο κ. [τάδε] για αποφυγή των προβλημάτων αυτών προέτρεψε την κυπριακή πλευρά όπως διορθωθούν οι συντεταγμένες και τα σύνορα δυτικά να σταματήσουν μέχρι 8 ναυτικά μίλια μέσα από εκεί που έχουν συμφωνηθεί, ούτως ώστε να αποφευχθούν οποιεσδήποτε επιπλοκές με γείτονες χώρες».
Σημειώνεται ότι αυτά έγιναν επί κυβερνήσεως Σημίτη, και όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου.
Παρά την ακατανόητη στάση της Αθήνας, η Λευκωσία προχώρησε και οικοδόμησε μια ενεργειακή στρατηγική που είχε τους εξής πυλώνες:
Το σχέδιο της Λευκωσίας σε πρώτη φάση λειτούργησε, θα λέγαμε, άψογα.
Οι δύο πρώτες εταιρείες από ΗΠΑ και Ισραήλ που έλαβαν την άδεια για το θαλασσοτεμάχιο 12, όπου εντοπίστηκε το εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα Αφροδίτη, παρά τις προσπάθειες της Τουρκίας να αποτρέψουν κάτι τέτοιο, εγκαταστάθηκαν και ήδη βρισκόμαστε στην τελική φάση της εκμετάλλευσης του κοιτάσματος.
Η αδυναμία της Τουρκίας να αποτρέψει τις εξελίξεις στο θαλασσοτεμάχιο 12, την ώθησαν να κάνει το δικό της σχέδιο. Επειδή καμία ξένη εταιρεία δεν ήθελε να εμπλακεί σε παράνομες ενέργειες, φρόντισε να αποκτήσει δικά της πλοία ερευνών και γεωτρύπανα, και με την επίδειξη αεροναυτικής ισχύος, να εισβάλει στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στόχος της ήταν και παραμένει:
Στρατηγικός της στόχος είναι σε καθεμία από τις παραπάνω περιπτώσεις να δημιουργήσει η ίδια με τις ενέργειές της μια τέτοια κατάσταση, που θα της επιτρέψει να αποκτήσει προνομιακή θέση στο τραπέζι της εκμετάλλευσης όλων των κοιτασμάτων της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αν και η Τουρκία, εφαρμόζοντας το δικό της σχέδιο, πέτυχε κάποιες υπαναχωρήσεις, κυρίως της ENI και της TOTAL και όχι αμερικανικών εταιρειών, το τελευταίο διάστημα και πριν από την εμφάνιση της κρίσης του κορονοϊού υπήρχαν σχέδια για πραγματοποίηση γεωτρήσεων από τις ENI-TOTAL, και αποτελέσματα αναζήτησης ExxonMobil εντός του 2021.
Επίσης, να σημειώσουμε ότι η Γαλλία, με την παρουσία του αεροπλανοφόρου «Charles de Gaulle» και φρεγατών (και της Ιταλίας) στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου και τη διεξαγωγή αεροναυτικών ασκήσεων, έδειξε ότι είναι αποφασισμένη να υποστηρίξει και με στρατιωτικά μέσα τα νόμιμα συμφέροντα του γαλλικού ενεργειακού κολοσσού στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η στρατηγική αυτή της Λευκωσίας, που είχε και τη στήριξη της Αθήνας, σε γενικές γραμμές λειτουργούσε, παρά την αποφασιστικότητα που έδειχνε η Άγκυρα να εκτρέψει το χρονοδιάγραμμα και τις διαδικασίες που είχαν δρομολογηθεί.
Όμως τώρα, με την σοβαρή οικονομική κρίση που μαστίζει την Ιταλία αλλά και τη Γαλλία, σε συνδυασμό με την κρίση στον ενεργειακό τομέα που έχει πλήξει όλες τις εταιρείες που εμπλέκονται στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, δημιουργείται ένα κενό ισχύος στην περιοχή.
Ήδη οι εταιρείες δήλωσαν ότι μεταθέτουν το χρόνο των προγραμματισμένων γεωτρήσεων, ενώ υπάρχουν υποψίες ότι η αμερικανική ExxonMobil υπάρχει περίπτωση ακόμα και να αποχωρήσει. Αυτό το κενό εκμεταλλεύεται ο Ερντογάν και έχει στείλει το «Yavuz» στο θαλασσοτεμάχο 6, το οποίο είναι νόμιμα αδειοδοτημένο στις ENI-TOTAL που έφυγαν – ας ελπίσουμε προσωρινά.
Όλο αυτό το διάστημα, Λευκωσία και Αθήνα απέφευγαν να εμπλακούν ενεργά σε μια κρίση με την Τουρκία, όσο αυτή έκανε τις παράνομες ενέργειες εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, γιατί αυτό θα επέτρεπε στην Άγκυρα να αποκτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, που μέχρι τώρα την είχε η Λευκωσία. Επίσης, υπήρχε και η αναμενόμενη έμπρακτη στήριξη από ΗΠΑ, Γαλλία και Ιταλία.
Σημειώνεται ότι οι ΗΠΑ έδειξαν την έμπρακτη στήριξη στην περίπτωση του θαλασσοτεμαχίου 12. Εκεί η Τουρκία θέλησε να αποτρέψει τον πλου της εξέδρας με τη φρεγάτα «Giresun» και την κορβέτα «Bartin» και το έβαλε στα πόδια, όταν ήλθε αντιμέτωπη με την αποφασιστικότητα των ΗΠΑ.
Όμως τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Η αβεβαιότητα που επικρατεί στον κόσμο και στις χώρες που εμπλέκονται στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, ευνοεί τα σχέδια του Ερντογάν και ίσως χρειαστεί Λευκωσία και Αθήνα να επανεξετάσουν τη στάση τους απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.
Η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη και δεν έχει το δικαίωμα για άλλη μια φορά να πει ότι «η Κύπρος κείται μακράν».
_____
*Αναφορά σε τηλεοπτική εκπομπή του ΡΙΚ, το 2011.
pontos-news.gr
Ένα μικρόβιο ανατρέπει την αλαζονεία μας και οδηγεί την παγκόσμια οικονομία σε κατάρρευση. Πώς πρέπει να αντιδράσει η παγκόσμια κοινότητα απέναντι σε μια πρωτοφανή κρίση. Ποια είναι η συνταγή για να μετριαστούν οι απώλειες.
Δημοσιεύθηκε: 24 Απριλίου 2020 – 08:00
Προτιμώ το «Μεγάλο Shutdown»: αυτή η φράση αιχμαλωτίζει την πραγματικότητα πως η παγκόσμια οικονομία θα κατέρρεε, ακόμα και αν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν επέβαλαν lockdown και μπορεί να παραμείνει σε κατάσταση κατάρρευσης ακόμα και όταν τελειώσουν τα lockdown. Ωστόσο, όπως και να το αποκαλέσουμε, ένα είναι ξεκάθαρο: είναι η μεγαλύτερη κρίση που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930.
Ο κόσμος εισήλθε σε αυτή την περίοδο με διχασμένες τις μεγάλες δυνάμεις και με μια τρομακτικών διαστάσεων ανικανότητα στα υψηλότερα επίπεδα διακυβέρνησης. Θα το περάσουμε αυτό, αλλά για να πάμε πού;
Τον Ιανουάριο, το ΔΝΤ δεν είχε ιδέα τι θα ερχόταν, εν μέρει επειδή οι Κινέζοι αξιωματούχοι απέτυχαν να πληροφορήσουν ο ένας τον άλλον, πόσω μάλλον τον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα βρισκόμαστε εν μέσω μιας πανδημίας με τεράστιες επιπτώσεις. Όμως πολλά παραμένουν ασαφή. Μια σημαντική αβεβαιότητα είναι το πώς θα αντιδράσουν οι κοντόφθαλμοι ηγέτες σε αυτή την παγκόσμια απειλή.
Δεν ξέρω αν αξίζει οποιαδήποτε πρόβλεψη, πάντως το ΔΝΤ εκτιμά τώρα πως η παγκόσμια παραγωγή κατά κεφαλήν θα συρρικνωθεί κατά 4,2% φέτος, πολύ περισσότερο από το 1,6% που είχε καταγραφεί το 2009, κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Το 90% όλων των χωρών θα βιώσουν αρνητική ανάπτυξη σε όρους πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ φέτος, έναντι του 62% το 2009, όταν η εύρωστη επέκταση της Κίνας βοήθησε ώστε να αμβλυνθεί το πλήγμα.
Τον Ιανουάριο, το ΔΝΤ προέβλεπε μια ομαλή ανάπτυξη φέτος. Τώρα περιμένει βουτιά 12% μεταξύ του τελευταίου τριμήνου του 2019 και του δεύτερου τριμήνου του 2020 στις ανεπτυγμένες οικονομίες και πτώση 5% στις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες χώρες. Όμως, το αισιόδοξο είναι πως το β’ τρίμηνο προβλέπεται πως θα είναι το ναδίρ. Μετά από αυτό, το ΔΝΤ αναμένει ανάκαμψη, αν και η παραγωγή στις ανεπτυγμένες οικονομίες προβλέπεται να παραμείνει χαμηλότερη των επιπέδων του δ’ τριμήνου του 2019 μέχρι το 2022.
Αυτό το «βασικό σενάριο» υποθέτει πως η οικονομία θα ξανανοίξει το β’ εξάμηνο του 2020. Αν συμβεί αυτό, τότε το ΔΝΤ προβλέπει μια παγκόσμια συρρίκνωση 3% το 2020, και ακολούθως μια ανάπτυξη 5,8% το 2021. Στις ανεπτυγμένες οικονομίες, η πρόβλεψη είναι για συρρίκνωση 6,1% φέτος και ακολούθως ανάπτυξη 4,5% το 2021. Όλα αυτά μπορεί να αποδειχθούν υπερβολικά αισιόδοξα.
Το ΔΝΤ προσφέρει τρία ανησυχητικά εναλλακτικά σενάρια. Στο πρώτο, τα lockdown διαρκούν 50% περισσότερο απ’ όσο το βασικό σενάριο. Στο δεύτερο, υπάρχει ένα δεύτερο κύμα του ιού το 2021. Στο τρίτο, αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται. Με πιο μακροχρόνια lockdowns φέτος, η παγκόσμια παραγωγή είναι 3% χαμηλότερη το 2020 απ’ ό,τι στο βασικό σενάριο. Με ένα δεύτερο κύμα μολύνσεων, η παγκόσμια παραγωγή θα είναι 5% χαμηλότερη του βασικού σεναρίου το 2021. Με τις δυο αυτές ατυχίες, η παγκόσμια παραγωγή θα είναι σχεδόν 8% χαμηλότερη του βασικού σεναρίου το 2021.
Υπό την τελευταία αυτή πιθανότητα, οι κρατικές δαπάνες στις ανεπτυγμένες οικονομίες θα είναι 10 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερες σε σχέση με το ΑΕΠ το 2021 και το κρατικό χρέος 20 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο μεσοπρόθεσμα απ’ ό,τι στο ήδη μη ευνοϊκό βασικό σενάριο. Δεν έχουμε πραγματικά ιδέα ποιο θα αποδειχθεί πιο σωστό. Μπορεί να είναι ακόμα χειρότερα: ο ιός μπορεί να μεταλλαχθεί· η ανοσία των ατόμων που τον πέρασαν μπορεί να μην κρατήσει· και μπορεί να μην επίκειται ένα εμβόλιο. Ένα μικρόβιο ανέτρεψε όλη την αλαζονεία μας.
Τι πρέπει να κάνουμε για να διαχειριστούμε αυτή την καταστροφή; Η μία απάντηση είναι να μην εγκαταλείψουμε τα lockdown, προτού τεθεί υπό έλεγχο ο ρυθμός της θνησιμότητας. Θα είναι αδύνατο να ανοίξουν και πάλι οι οικονομίες, όταν βρίσκεται σε έξαρση η πανδημία, αυξάνοντας τον αριθμό των νεκρών και σπρώχνοντας τα συστήματα υγείας προς την κατάρρευση. Ακόμα και αν μας επιτρεπόταν να κάνουμε αγορές ή να επιστρέψουμε στη δουλειά, πολλοί δεν θα το έκαναν. Όμως είναι ουσιαστικής σημασίας να προετοιμαστούμε για εκείνη την ημέρα, δημιουργώντας πολύ ενισχυμένες δυνατότητες για την εξέταση, τον εντοπισμό, την καραντίνα και τη θεραπεία ανθρώπων. Δεν πρέπει να λυπηθούμε κανένα έξοδο γι’ αυτό ή επένδυση για τη δημιουργία, παραγωγή και χρήση ενός νέου εμβολίου.
Πάνω απ’ όλα, όπως αναφέρεται στο εισαγωγικό σημείωμα έκθεσης του Peterson Institute for International Economics στην Ουάσινγκτον για τον ουσιαστικό ρόλο των G20, «για να το θέσουμε απλά, στην πανδημία της Covid-19, η έλλειψη διεθνούς συνεργασίας θα σημαίνει πως θα πεθάνουν περισσότεροι άνθρωποι». Αυτό ισχύει στην πολιτική υγείας και στη διασφάλιση μιας αποτελεσματικής παγκόσμιας οικονομικής αντίδρασης.
Τόσο η πανδημία όσο και το Μεγάλο Shutdown είναι παγκόσμια γεγονότα. Όπως τονίζει στην έκθεση, ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Maurice Obstfeld, είναι ουσιαστικής σημασίας να υπάρξει βοήθεια στην υγειονομική αντίδραση. Ωστόσο, το ίδιο ισχύει και για την οικονομική βοήθεια προς τις φτωχότερες χώρες, μέσω της ελάφρυνσης χρέους, των χορηγήσεων και των φθηνών δανείων. Μια τεράστια νέα έκδοση των ειδικών τραβηχτικών δικαιωμάτων του ΔΝΤ, με μεταφορά μη απαραίτητων πόρων προς τις φτωχότερες χώρες, είναι απαραίτητη.
Ο αρνητικού αποτελέσματος οικονομικός εθνικισμός που οδηγεί τον Ντόναλντ Τραμπ καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου των ΗΠΑ και έχει εμφανιστεί ακόμα και στην ΕΕ, είναι ένας σοβαρός κίνδυνος. Χρειαζόμαστε το εμπόριο να ρέει ελεύθερα, ιδιαίτερα (αλλά όχι αποκλειστικά) στον ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό και στις προμήθειες. Αν η παγκόσμια οικονομία σπάσει, όπως συνέβη με την αντίδραση στη Μεγάλη Ύφεση, τότε η ανάκαμψη θα «θολώσει», εάν όχι «πεθάνει».
Δεν γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει η πανδημία ή πώς θα αντιδράσει η οικονομία. Γνωρίζουμε όμως τι πρέπει να κάνουμε για να περάσουμε αυτή την τρομακτική αναταραχή με όσο το δυνατόν λιγότερες ζημιές.
Πρέπει να θέσουμε την ασθένεια υπό έλεγχο. Πρέπει να επενδύσουμε τεράστια ποσά σε συστήματα για τη διαχείρισή της μετά το τέλος των τωρινών lockdowns. Πρέπει να δαπανήσουμε όσα χρειάζονται για να προστατεύσουμε τους ανθρώπους αλλά και τις οικονομικές μας δυνατότητες από τις επιπτώσεις. Πρέπει να βοηθήσουμε τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν σε χώρες που δεν μπορούν να βοηθηθούν χωρίς στήριξη. Πρέπει να θυμόμαστε πάνω απ’ όλα πως σε μια πανδημία, καμία χώρα δεν είναι απομονωμένη.
Δεν γνωρίζουμε το μέλλον. Γνωρίζουμε όμως ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να το διαμορφώσουμε. Θα το κάνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα. Και φοβάμαι πολύ την απάντησή μας.
Του Παναγιώτη Γκλαβίνη*
Θα είναι η κρίση αυτή μια παρένθεση για την παγκόσμια οικονομία, ένα ατύχημα που συνέβη στην πορεία; Θα το διαπιστώσουμε όταν δούμε πόσες επιχειρήσεις θ’ ανεβάσουν ρολά μετά το shutdown και θα ξαναρχίσουν να δουλεύουν όπως πριν. Άραγε τότε, θα σταματήσει η κρίση και απλά θα επουλώνουμε τις πληγές που θα μας έχει αφήσει πίσω της ή θα συνεχίσει και θα αναρωτιόμαστε αν αυτό που ζούμε οφείλεται στην πανδημία (βολική εξήγηση) ή/και σε κάτι άλλο;
Αιτιώδης συνάφεια
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κρίση είναι μπροστά κι όχι πίσω μας. Θα βλέπουμε επιχειρήσεις και κράτη να πτωχεύουν και θ’ αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι συνέπεια του κορωνοϊού ή/και άλλων αιτίων. Υφίσταται, άραγε, αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης όπως θα την δούμε να ξεδιπλώνεται μετά το shutdown;
Ήδη, το από 19.3.2020 Προσωρινό Πλαίσιο της Ε.Ε. για τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων κατοχυρώνει την έννοια της αιτιώδους συνάφειας, μην επιτρέποντας τη χορήγηση βοήθειας σε επιχειρήσεις που ήταν ήδη προβληματικές πριν τις 31.12.2019, αλλά μόνο σε όσες αντιμετωπίζουν δυσκολίες μετά την ημερομηνία αυτή και ως αποτέλεσμα του ξεσπάσματος της κρίσης.
Παρά την απαγόρευση, ωστόσο, έχουμε την εντύπωση ότι πολύ δύσκολα θα αμφισβητηθούν επιδοτήσεις που θα έχουν δοθεί υπό τις παρούσες συνθήκες σε επιχειρήσεις που δεν θα το αξίζουν. Είναι κι αυτό ενδεικτικό, όμως, της ζημίας που θα συνεχίσει να προκαλεί η κρατική παρέμβαση στην έξοδο της οικονομίας από την κρίση, μετά τη βλάβη που της προξένησε κατά την είσοδο. Εταιρίες που τις κρατούσε στη ζωή η ποσοτική χαλάρωση, θα συνεχίσουν να ζούνε –για πόσο ακόμη, άγνωστο– χάρη στις κρατικές ενισχύσεις που θα λάβουν επειδή τάχα χτυπήθηκαν από τον κορωνοϊό. Μαζί με κάμποσα ακόμη δισ. ενδεχομένως, που θα συνεχίσουν να αντλούν από τις αγορές, χάρη στη νέα παρέμβαση των κεντρικών τραπεζών.
Καταλύτης η πανδημία
Αυτοί που πιστεύουν ότι η κρίση οφείλεται στην πανδημία έχουν τόσο δίκιο, όσο είχαν κι εκείνοι που πίστευαν ότι η χρηματοπιστωτική κρίση οφειλόταν στην πτώχευση της Lehman Brothers. Και τα δυο αυτά γεγονότα (trigger events) δεν ήταν παρά καταλύτες για το ξέσπασμα μιας κρίσης, που θαρχόταν ούτως ή άλλως και στις δυο περιπτώσεις.
Η περίπτωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης αντιμετωπίστηκε με κρατικά μέτρα παντού, περιλαμβανομένης της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Σε κανέναν τομέα δεν αφέθηκε η οικονομία να κάνει τον φυσιολογικό της κύκλο και να βρει μόνη της τον δρόμο της εξόδου από την κρίση. Η κρατική παρέμβαση ήταν οδοστρωτήρας που ισοπέδωσε τα πάντα στο διάβα της, μην αφήνοντας τις αγορές να λειτουργήσουν. Στην ουσία, εμπόδισε την εκκαθάριση ενός χρέους που αδυνατούσε να πληρωθεί, διογκώνοντάς το.
Κι όταν η νέα κρίση χτύπησε, οι κεντρικές τράπεζες κάνανε αυτό που ξέρουν να κάνουν πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις: να τυπώνουν χρήμα. Επειδή κρατάνε σφυρί, νομίζουν ότι όλα τα προβλήματα είναι καρφιά. Δεν υποτιμούμε την παρέμβασή τους, πλην όμως, μακροπρόθεσμα, ή όσο ενεργούν οι ισχυρές δόσεις μορφίνης που θα δώσουν αυτή τη φορά στον τραυματία, τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα. Χρέος που δεν μπορεί να πληρωθεί, δεν θα πληρωθεί και κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό. Ή θ’ αφήσουμε την αγορά να λειτουργήσει, με αποτέλεσμα να έχουμε καταιγίδα πτωχεύσεων όχι μόνο επιχειρήσεων, αλλά και κρατών, ή θα το κουρέψουμε.
Ηθικός κίνδυνος
Στο σημείο αυτό διεξάγεται μια δεύτερη μεγάλη συζήτηση, η οποία αφορά στον λεγόμενο «moral hazard» που μπορεί να ελλοχεύει στην έκταση της στήριξης που μπορεί να λάβει ένα κράτος ή μια επιχείρηση για ν’ αντιμετωπίσουν την κρίση. Μια αδύναμη πλειοψηφία εντός της Ε.Ε., βλέποντας την μικρή εικόνα, πιστεύει πως η κρίση οφείλεται στον κορωνοϊό, άρα πρόκειται για κλασική περίπτωση ανωτέρας βίας, επομένως αυτή τη φορά δεν ευθύνονται τα κράτη, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις και δεν θα πρέπει, συνεπώς, να υποστούν και τις συνέπειες.
Μια ισχυρή μειοψηφία, ωστόσο, προβάλλοντας την μεγαλύτερη εικόνα, επικαλείται την ανθεκτικότητα ως συστατικό στοιχείο του ανταγωνισμού για την επιβίωση, όταν η αλληλεγγύη συναντά τα όριά της. Έτσι, εάν ένα κράτος φρόντισε, τον καιρό των παχιών αγελάδων, να περιορίσει τα ελλείμματά του και να μειώσει το χρέος του, στην περίοδο των ισχνών αγελάδων θα μπορεί να τα αυξήσει για να βοηθήσει την οικονομία του. Δεν είναι, λοιπόν, ηθικό, σύμφωνα με την άποψη αυτή, ένα τέτοιο κράτος να επωμισθεί το βάρος της αποτυχημένης δημοσιονομικής προσαρμογής ενός άλλου κράτους, που αποδείχθηκε λιγότερο ανθεκτικό στην κρίση. Και τούτο, από οποιαδήποτε αιτία κι αν επήλθε η κρίση.
Ανταγωνισμός επιβίωσης
Η φύση της κρίσης, ωστόσο, εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται τα ισχυρά κράτη σήμερα, όταν καλούνται να την αντιμετωπίσουν σε συλλογικό επίπεδο. Αυτό ισχύει για το G7, το G20, ακόμη και για την ίδια την Ε.Ε. Στη φύση της κρίσης οφείλεται η εθνοκεντρική αντιμετώπισή της. Η αβεβαιότητα που προκαλεί ως προς την επιβίωση ενός λαού, του συστήματος υγείας του, άρα του ίδιου του κράτους, και κατ’ επέκταση των επιχειρήσεών του και της οικονομίας του, ωθεί τα ισχυρά κράτη στον απομονωτισμό και στην απροθυμία να μοιραστούν τα μέσα που διαθέτουν όταν δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει.
Δεν θα πρέπει, λοιπόν, να μας ξενίζει γιατί αυτή τη φορά δεν έχουμε την κινητοποίηση που είχαμε από τη μεριά των ισχυρών της γης κατά την αντιμετώπιση της προηγούμενης κρίσης. Εκτός των άλλων και γιατί η κρίση αυτή –ως εκ της φύσεώς της και πάλι– κατάφερε ένα βίαιο κτύπημα στις ανοικτές αγορές, κλείνοντας τα σύνορα. Είναι αμφίβολο το πώς και πότε θ’ ανοίξουν ξανά τα σύνορα όπως πριν και το αν θα λειτουργήσει εκ νέου το πολυμερές εμπορικό σύστημα όπως πριν.
Αυτά, κάποια στιγμή, θ’ αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των τεσσάρων ισχυρότερων εμπορικών δυνάμεων του πλανήτη, ήτοι των ΗΠΑ, της Κίνας, της αποδυναμωμένης λόγω Brexit Ε.Ε. και της Ιαπωνίας. Οι δυνάμεις αυτές διενεργούν το 50% του διεθνούς εμπορίου ως εξαγωγείς και ως εισαγωγείς αγαθών και υπηρεσιών. Οι διαπραγματεύσεις στις οποίες θα εμπλακούν δεν θάναι στιγμιαίες, αλλά μακρόσυρτες, επίπονες και βασανιστικές. Ενδεχομένως, η μεταβατική περίοδος, στην οποία χωρίς αμφιβολία έχουμε εισέλθει, να κρατήσει χρόνια πριν ισορροπήσει το διεθνές οικονομικό σύστημα στο νέο σημείο ισορροπίας του.
Η ακόμη μεγαλύτερη εικόνα
Στις διαπραγματεύσεις αυτές θα επικρατήσουν όσοι θα έχουν αντέξει στην κρίση˙ οι ανθεκτικότεροι δηλαδή. Αυτό το ξέρουν οι βασικοί παίκτες και ήδη προετοιμάζονται για τη σύγκρουση. Στο πλαίσιο αυτό, η Ε.Ε. αντιμετωπίζει τις περισσότερες προκλήσεις: δεν είναι μόνο η ατελής, και μη εισέτι ανθεκτική όσο θα θέλανε οι ισχυροί της ζώνης, οικονομική της ένωση, είναι και η ίδια η ενιαία αγορά της που απειλείται από τα κλειστά εθνικά σύνορα. Δεύτερη έρχεται η Κίνα, η οποία πλήττεται στις εξαγωγές της, στις οποίες οφείλει την δυναμική της οικονομίας της, που την ανέδειξε σε διεκδικητή του θρόνου του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Τρίτη έρχεται η Ιαπωνία, η οποία έχει ένα τεράστιο χρέος, το οποίο, όμως, αντισταθμίζουν τα υψηλά εμπορικά της πλεονάσματα. Η αύξηση του χρέους της σε συνδυασμό με την μείωση του πλεονάσματός της συνιστά μια σημαντική πρόκληση για τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Τέταρτη έρχεται η Αμερική, η οποία, με όρους ανταγωνισμού απέναντι στην Κίνα και την Ε.Ε., είναι ήδη βρεγμένη και λογικά θα πρέπει να φοβάται τη βροχή λιγότερο απ’ όλους. Στο μεταξύ, λόγω της παράλληλα εξελισσόμενης πετρελαϊκής κρίσης, καμιά πετρελαϊκή δύναμη (βλ. Ρωσία) δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει μια καλύτερη θέση στο διεθνές γίγνεσθαι από αυτήν που κατείχε προηγουμένως.
Η μετά την πανδημία εποχή, που θα προετοιμάσει το νέο οικονομικό σύστημα σε αντικατάσταση του ισχύοντος, δεν θα είναι ένας δρόμος 100 μέτρων. Θα είναι μαραθώνιος και θα επικρατήσουν όσοι αντέξουν. Γι’ αυτό, καθόσον αφορά εμάς τους Έλληνες, θα πρέπει να ξέρουμε ότι κανένας δεν θα μας χαριστεί. Εάν συνιστούμε ρήγμα στην ανθεκτικότητα της ευρωζώνης, της οποίας το σχέδιο ολοκλήρωσης θα επανέλθει δριμύτερο, τότε θα υποχρεωθούμε να αποχωρήσουμε. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την Ιταλία και ίσως και με άλλα PIGS, κι όλα αυτά να γίνουν «μ’ έναν πόνο» και να περάσουν απαρατήρητα μέσα στον κακό χαμό της βαθύτερης κρίσης που θα έχει βιώσει η υφήλιος από το 1929 και μετά. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στις συμμαχίες που συνάπτουμε εντός της Ευρωζώνης το επόμενο διάστημα.
* Ο κ. Γκλαβίνης είναι Καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και συγγραφέας του βιβλίου «Μηχανισμοί Αναδιάταξης Ισχύος στο Διεθνές Οικονομικό Σύστημα», Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2019, που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Σχόλιο Στρατηγού Φράγκου Φ.:
Τώρα θα καταλάβετε γιατί οι Ιταλοί αρνούνται να οριοθετήσουν την ΑΟΖ με την Ελλάδα: Ως γνωστόν από το 1977 Ιταλία και Ελλάδα έχουν προσυπογράψει συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα όπως εμφαίνεται στο συνημμένο χάρτη.. Στις συναντήσεις των εκάστοτε Πρωθυπουργών δεν ετέθη θέμα να υπογραφεί αντίστοιχη συμφωνία για την ΑΟΖ (κ. Τσιπρας το 2018 στην Κέρκυρα και κ. Μητσοτάκης Οκτώβριο του 2019 στην Ρώμη). Εάν θέταμε αμοιβαιότητα ότι δεν τίθεται θέμα ως μέλη κράτη της Ε.Ε. για τους αλιευτικούς στόλους. Τότε θα είχαμε και προβάδισμα να προσυπογράψουμε συμφωνίες με Ιταλία ,Αίγυπτο και Κύπρο που μας εκλιπαρεί απο το 2007!! Ήδη έχουμε «λουσθεί» το προκλητικό σύμφωνο Τρίπολης -Άγκυρας που αντιβαίνει κάθε είδους λογικής και δεν είναι απλά κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS)!!
Σύμφωνο για την ΑΟΖ ΤΟΥΡΚΙΑΣ – ΛΙΒΥΗΣ ( Τρίπολη)
Ενώ θα ανέμενε κινητοποίηση καθολική κυβέρνησης- αντιπολίτευσης και συστράτευση των Απανταχού Ελλήνων τηρείται ανεξήγητα πολιτική «κατευνασμού του θηρίου», που προκαλεί οργή αφ’ ενός το φοβικά σύνδρομα και από την άλλη η παντελής εγκατάλειψη ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων.. Γιατί άσκηση εξωτερικής πολιτικής χωρίς ισχυρή άμυνα είναι ουτοπία. Γνωστή η ρήση του Θουκυδίδη στην σύγκρουση Αθήνας και Μήλου.. για το δίκαιο του ισχυρού όπως στο επισυναπτόμενο σχετικό.
By İbrahim Karagül(1) Yeni Şafak (2) , 21 April 2020Μετάφραση: Ηλίας Α Λεοντάρης(3), 22 Απρ 2020 
Ο “προπομπός” του Ερντογάν, μας προϊδεάζει για τα μεγαλοϊδεατικά σχέδια της Τουρκίας
Επειδή όταν παραθέτουμε μεταφρασμένα κείμενα από τα τουρκικά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα της μετάδοσης της τουρκικής προπαγάνδας, να ξεκαθαρίσουμε ότι το κείμενο που ακολουθεί είναι χρήσιμο να μελετηθεί από τον κάθε Έλληνα, γιατί αποτελεί το απαύγασμα του στρατηγικού σχεδιασμού της ομάδας Ερντογάν.
Ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ είναι γενικός διευθυντής της Εφημερίδας Γενί Σαφάκ και φέρεται ως εκ των μυστικοσυμβούλων που τον επηρεάζουν, εκφράζοντας ταυτόχρονα αυτά που σκέφτεται.
Άρα, μελετάμε και βγάζουμε τα συμπεράσματά μας.
Πρόκειται για ένα άρθρο παραλήρημα εθνικισμού και φανατισμού. Ένα άρθρο «Ύμνος» για τον «Πατέρα» Ερντογάν. Ένα άρθρο που συνοψίζει την τακτική ή και τη στρατηγική της Τουρκίας στην υλοποίηση της Αναθεωρητικής της Πολιτικής, του Νέο-Οθωμανισμού και των επεκτατικών της σχεδιασμών. Η επιτομή των ψυχολογικών επιχειρήσεων ως μέρους του Υβριδικού Πολέμου……που βρίσκεται σ’ εξέλιξη.
Ηλίας Λεοντάρης
ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Ο Ερντογάν είναι το πεπρωμένο αυτής της περιοχής, ο άνθρωπος που ενώνει τους λαούς σε όλες τις ηπείρους. Ήθελαν ένα καταστροφικό πόλεμο. Μας επιτέθηκαν από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Ήθελαν να καταστρέψουν την Τουρκία, αλλά τώρα (η Τουρκία) τους βοηθάει! Κάνουμε υπομονή! Απλά προετοιμαζόμαστε!
Μια μεγάλη δύναμη αναπτύσσεται στο «κέντρο του κόσμου», στο “λίκνο της ανθρωπότητας”. Το «θαύμα της Τουρκίας» εκτυλίσσεται σε μια απέραντη περιοχή από τη Βόρεια και Κεντρική Αφρική μέχρι τα Βαλκάνια, από τη Μεσόγειο μέχρι τον Καύκασο, από τον Περσικό Κόλπο μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, η φωνή της περιοχής γίνεται όλο και πιο ισχυρή.
Αυτή η δύναμη (η Τουρκία) βελτιώνει περαιτέρω το ρόλο και την αποτελεσματικότητά της μέρα με την ημέρα, τόσο σε περιφερειακό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο και σε όλα τα γνωστά πεδία.
(Η Τουρκία) Αλλάζει το παιχνίδι, ανατρέποντας όλες τις εκτιμήσεις και αναγκάζει όλες τις χώρες να επανεξετάσουν τα σχέδιά τους για τον 21ο αιώνα.
Επεδίωξαν ένα καταστροφικό πόλεμο, αλλά δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την Τουρκία.
Όσοι ενεπλάκησαν στη σύνταξη καταστροφικών πολεμικών σχεδίων για την περιοχή μας, όσοι καταφεύγουν στην εισβολή και μαζικές σφαγές στο πλαίσιο της υλοποίησης του σκοπού αυτού, όσοι επιτίθενται στην Ανατολία για δεκαετίες μέσω της τρομοκρατίας και των «μετώπων» που δημιούργησαν στην Τουρκία για να την εμποδίσουν να γίνει κέντρο εξουσίας, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την άνοδό της.
Αυτή η χώρα, ενεργώντας σε συνάφεια με τη δυναμική της ιστορίας και της περιοχής, και υπολογίζοντας σχολαστικά τις μετατοπίσεις της παγκόσμιας ισχύος, αναπτύσσεται μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα του κόσμου.
Αυτή η χώρα είναι η Τουρκία.
Γίνεταιένα«ασταμάτητοκράτος»σεκάθεγωνιάτηςπεριοχής,σεκάθεγνωστόπεδίοεξουσίας.
Μας επιτέθηκαν από το εσωτερικό και το εξωτερικό.. Εκείνοι όμως που βαδίζουν σιωπηλά, σταθερά και με υπομονή, ποτέ δεν λανθάνουν.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες παρατηρούμε την αφύπνιση της συναίσθησης, την «ανακάλυψη» της κληρονομιάς, την αναβίωση της μνήμης, την κλήση από μια αδρανή μέχρι σήμερα δύναμη, το σιωπηλό κάλεσμα μιας νέας ανόδου που αγγίζει τις καρδιές και μια βαθιά ιδεολογία που εξαπλώνεται σε κάθε γωνιά της περιοχής.
Το ξέραμε. Γνωρίζαμε την έκταση αυτού του αγώνα και πόσο αμείλικτη θα ήταν η αναμέτρηση. Τώρα το ξέρει και ο κόσμος. Το βλέπει και θα συνεχίσει να τη βλέπει αυξανόμενη. Όλες οι προσπάθειές τους στόχευαν στο να μας υποχρεώσουν να υποταχθούμε μέσω της υπονόμευσης και της εξαπάτησης.
Εκείνοι όμως που βαδίζουν σιωπηλά, σταθερά και με υπομονή, παρά όλες τις εσωτερικές προδοσίες, και εξωτερικές επιθέσεις, ποτέ δεν λανθάνουν. Ήταν εξοργισμένοι, πληγώθηκαν, καταστράφηκαν, αλλά δεν έδωσαν σημασία στους άπιστους.
Μια μεγάλη πορεία σχεδιάστηκε? ο κόσμος στάθηκε εναντίον μας, αλλά αυτή η διαδρομή/ο προορισμός δεν εγκαταλείφθηκε.
Ήθελαν να καταστρέψουν την Τουρκία, αλλά τώρα (η Τουρκία) τους βοηθά. Έτσι αλλάζει ο κόσμος.
Η Τουρκία, επιδεικνύοντας τη σταθερή της στάση στην πολιτική, στην εθνική αλληλεγγύη, στα γεωπολιτικά σχέδια, στη μετεξέλιξη και την ενίσχυση του κράτους και των θεσμών, στην οικονομία, στην εθνική άμυνα και στην τεχνολογία, έχει αποδείξει κατά τη διάρκεια της τρέχουσας πανδημίας του κοροναϊού ότι είναι η καλύτερη και στον τομέα της υγείας.
Η πανδημία COVID-19 έχει προκαλέσει ακραίες διαιρέσεις στις ΗΠΑ. Παρουσίασε μια εικόνα ανικανότητας. Οι ευρωπαϊκές χώρες κατέρρευσαν η μία μετά την άλλη, αποκαλύπτοντας ότι τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης ήταν σχεδόν ανύπαρκτα.
Μετεωρίτης μπορεί να χτυπήσει τη γη, αλλά την Τουρκία δεν θα σταματήσει.
Εν τω μεταξύ, η Τουρκία απέδειξε ότι διαθέτει τις καλύτερες υποδομές υγειονομικής περίθαλψης στην Ευρώπη και ότι οι προσπάθειές της κατά της πανδημίας είναι άριστες. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία παρείχε ιατρική βοήθεια σε πολλές χώρες και ακόμη βοήθησε και μεγάλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης.
Ενώ πολλές χώρες συνεχίζουν να αγωνιούν και βρίσκονται σε απόγνωση, η Τουρκία άνοιξε χθες (20-4-2020), το Βaşakşehir City Hospital (ένα νέο νοσοκομείο) – ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη.
Η Τουρκία έδειξε σ’ ολόκληρο τον κόσμο μια εθνική πρωτοβουλία, που καλύπτει την παραγωγή αναπνευστικών συσκευών και αναπνευστήρων, τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου έως την επιτυχή «μέθοδο θεραπείας».
Η Τουρκία κατά τη διάρκεια των ημερών πανδημίας, “έχει την καλύτερη επίδοση στον κόσμο”. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό.
Η δήλωση ενός Έλληνα υπουργού(4): “Ακόμη κι αν μετεωρίτης χτυπήσει τη γη, η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει αυτό που σχεδιάζει να κάνει στη Μεσόγειο”, καθώς επίσης ο τίτλος ΜΜΕ του ΗΒ, “Εάν η Τουρκία δεν στείλει βοήθεια, το σύστημα υγείας μας θα καταρρεύσει”, είναι και τα δύο αληθή.
Να είστε προετοιμασμένοι για μια εξαιρετική αλλαγή. Αυτή είναι η Οθωμανική νοοτροπία…
Παρακολουθούμε τη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Παρακολουθούμε τις μετατοπίσεις της παγκόσμιας ισχύος, την αποδυνάμωση ορισμένων εθνών, την άνοδο άλλων, σχηματισμούς νέων περιοχικών ομάδων, την κατάρρευση υπερεθνικών οργανώσεων και τη δημιουργία νέων κέντρων εξουσίας.
Η πανδημία που έχει σχεδόν γονατίσει τον κόσμο επιτάχυνε το γεγονός αυτό σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνουμε μάρτυρες των αλλαγών αυτών, μέσα σε δύο χρόνια, που κανονικά θα τις βλέπαμε να συμβαίνουν τα επόμενα 30 χρόνια.
Να είστε προετοιμασμένοι για μια εντυπωσιακή αλλαγή.
Η Τουρκία είναι σήμερα η χώρα που είναι καλύτερα εξοπλισμένη για αυτό. Για χρόνια προετοιμάζονταν για αυτή τη μεγάλη μεταμόρφωση. Όλα όσα περιέχονται σ’ αυτή την εντυπωσιακή σκέψη/ιδέα γίνονται πραγματικότητα.
Αυτή είναι η νοοτροπία Seljuk(5), είναι μια Οθωμανική νοοτροπία. Είναι μια κληρονομιά που είναι βαθιά ριζωμένη σε αυτά τα αρχαία εδάφη. Η Δημοκρατία είναι ο κομιστής αυτής της κληρονομιάς. Είναι επίσης η νοοτροπία που θα μας πάει στο επόμενο βήμα, στο επόμενο επίπεδο εξουσίας, στο επίκεντρο της εξουσίας και πάλι.
Είναι το μυαλό που επιτρέπει στην Τουρκία να λειτουργεί από την υγεία ως την άμυνα, από την Εθνική Ασφάλεια ως το νέο περιφερειακό χάρτη, από τη Μεσόγειο μέχρι τα βάθη της Μέσης Ανατολής.
Είναι το μυαλό που κυβερνά και καθοδηγεί την Τουρκία σήμερα, και προκάλεσε τη δημιουργία ενός τεράστιου μετώπου εναντίον της, και που έχει αναγάγει τον 21ο αιώνα, ως αιώνα ανάπτυξης της Τουρκίας.
Θα είμαστε οπουδήποτε υπάρχει ένα μέλος της «μεγάλης οικογένειας»
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν αυτοκρατορικό κράτος. Οι Οθωμανοί ήταν μια δύναμη που ένωσαν μια μεγάλη οικογένεια, η οποία απλώθηκε σε τρεις ηπείρους.
Αυτή η οικογένεια ήταν διχασμένη, διασκορπισμένη και σκλαβωμένη κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η μεγάλη αυτή οικογένειαείχεκαταρρεύσει,αλλάτοχειρότεροείναιότι χάθηκαν οιελπίδεςτους.
ΗΤουρκικήΔημοκρατίαδιατήρησεμιακληρονομιά,αυτήτην ανάμνηση στηνΑνατολία.Τώρααυτήηγνώσηκαιηκληρονομιάέχουν αναγεννηθεί και μιαμεγάληδύναμηχτίζεταιμέσω αυτών.
Θαείμαστε παρόντεςσεκάθεγωνιάτηςΜεσογείου.
Θαείμαστεπαρόντεςσεκάθεγωνιάτηςπεριοχής.
Θα είμαστε παρόντες όπου υπάρχει ένα μέλος αυτής της οικογένειας.
Δεν μπορείς να γράψεις ιστορία όταν είσαι υπόδουλος.
Θα δούμε να καταστρέφεται κάθε χώρα, κάθε συμμαχία, κάθε πολιτικό κίνημα και κάθε
ηγέτη που προσπάθησε να μας στερήσει το μέλλον μας βρίσκοντας καταφύγιο στους πρώην αποικιοκράτες τους.
Θα δούμε αυτούς που αναζητούν το μέλλον ενεργοποιώντας τη δυναμική της ιστορίας και της περιοχής να γίνονται θρύλοι, να αλλάζουν την ιστορία και να χτίζουν μια ισχυρή δύναμη.
Καθεστώτα χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και η Αίγυπτος, ας υπηρετούν του αποικιοκράτες τους. Πολύ σύντομα, θα δουν και αυτοί ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την Τουρκία.
Δεν μπορείς να γράψεις ιστορία όταν είσαι υπόδουλος
Τρομακτικά μέτωπα έχει να αντιμετωπίσει η χώρα. Ακόμη κι αυτοί οι πιο κοντινοί μας, μας πρόδωσαν. Εκείνοι που απομόνωσαν τους Οθωμανούς από το εξωτερικό και τους περιόρισαν στην περιοχή μας έχουν δημιουργήσει μεγάλα εμπόδια. Οι επιθέσεις από το εσωτερικό και από το εξωτερικό δεν σταμάτησαν ποτέ.
Η “παρεμπόδιση της Τουρκίας” έγινε μια διεθνής προτεραιότητα. Ωστόσο, όσο περισσότερες ήταν οι επιθέσεις τόσο ισχυρότερη και ανθεκτικότερη γινόταν η Τουρκία.
Αυτοί που τα έκαναν όλα αυτά, τώρα ζητούν βοήθεια από την Τουρκία.
Ο Ερντογάν είναι το πεπρωμένο της περιοχής, ο άνθρωπος που ενώνει τη μεγάλη οικογένεια
Η περιοχή έχει μνήμη. Οι πόλεις έχουν καρδιά. Τα έθνη και οι χώρες έχουν ένα πεπρωμένο. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι η μοίρα της Τουρκίας και της περιοχής. Είναι ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία. Είναι ο άνθρωπος που ενώνει τη μεγάλη οικογένεια για άλλη μια φορά.
Ένα θαύμα λαμβάνει χώρα στο «κέντρο του κόσμου», στην «πατρίδα του ανθρωπισμού». Η άνοδος μιας μεγάλης δύναμης είναι σ’ εξέλιξη.
Όσοι στέκονται στο πλευρό και συμβαδίζουν με την Τουρκία, θα έχουν ανοιχτές πόρτες στο μέλλον. Αυτοί που αντιτίθενται θα χάσουν την ευκαιρία να είναι μέρος της ιστορίας.
Εκείνοιπου τηρούν αλαζονικήθέση,εκείνοιπουυπονομεύουνκαιχλευάζουν,είτεείναικράτηείτεάτομα,θασυνεχίσουννα υποβαθμίζονται σταδιακά, μέχριναεξαλειφθούνεντελώςαπότη μνήμη.
Εκείνοιπουδενμπόρεσαννακατανοήσουναυτήντηνκατάστασητιςτελευταίεςδύοδεκαετίες, δεν θαμπορέσουν νατηνκατανοήσουν και στομέλλον.
Κάθεοδοιπόρος αυτής της διαδρομής,απότονηγέτη έως τονοπαδό, που ανέλαβε το βάρος της ευθύνης και πήρε στους ώμους το αυτό το φορτίο ….. είναι ευλογημένος.
Μόλις ξεκινήσαμε.
Σημειώσεις
