Στη σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο στη γερμανική πρωτεύουσα, αποφασίστηκε η συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής αεροπορικής -ναυτικής αποστολής ικανής να παρακολουθεί τη ροή όπλων στη Λιβύη.

Η Ιταλία, λόγω της εμπειρίας που αποκτήθηκε από την προηγούμενη αποστολή, καθώς και από την γεωγραφική – ιστορική εγγύτητα με τη Λιβύη, διεκδίκησε το ρόλο της ηγέτιδας χώρας για τη νέα επιχείρηση. Αλλά το ίδιο διεκδίκησε και η Ελλάδα. Η Αθήνα, στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη συμφωνία, έπαιξε σημαντικό ρόλο και δεν είναι τυχαίο ότι το όνομα που δόθηκε στην αποστολή είναι το ελληνικό «Ειρήνη».

Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει σε διαθεσιμότητά τα λιμάνια της. Το τελευταίο απορρίφθηκε από την Ιταλία λόγω της έκτακτης ανάγκης του κορονοϊού. Η κυβέρνηση της Ρώμης δεν θέλει να δει τα στρατιωτικά της πλοία να καταφθάνουν με διασωθέντες μετανάστες στα δικά της λιμάνια.

Σύμφωνα με τις διπλωματικές ειδήσεις, ποιος θα αναλάβει την διοίκηση της επιχείρησης «Ειρήνη» περνά μέσα από την αντιπαράθεση μεταξύ Ρώμης και Αθήνας. Η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, αναφέρει πως θα είναι η Ιταλία που αρχικά θα αναλάβει την αποστολή και στη συνέχεια θα την μεταβιβάσει στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, είναι πιθανός ένας συμβιβασμός μεταξύ των δύο χωρών που ενδιαφέρονται περισσότερο για την καθοδήγηση της επιχείρησης «Ειρήνη».

Η Τρίπολη από την πλευρά της αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας για τον περιορισμό της ροής όπλων προς Λιβύη. Η απογοήτευση του Σάρατζ εκφράστηκε σε επιστολή που απευθύνθηκε στην Ευρώπη, όπου σύμφωνα με τον ίδιο, η ναυτική επιχείρηση δεν θα επιτύχει κανένα αποτέλεσμα καθώς δεν υπάρχει παρακολούθηση των ανατολικών συνόρων της χώρας, ως εκ τούτου με αναφορά στα όπλα που θα μπορούσαν να φτάσουν στις περιοχές της Λιβύης που ελέγχονται από τον στρατηγό Khalifa Haftar.

Η στάση της Τρίπολης είναι συντονισμένη με την κυβέρνηση της Άγκυρας, στενής συμμάχου του Σάρατζ. Στην Τουρκία, ειδικότερα, το πράσινο φως σε μια αποστολή όπου οι Έλληνες γείτονες θα μπορούσαν να πάρουν εξέχουσα θέση δεν είναι «ευπρόσδεκτη».

Στην συνέχεια, η Τουρκία δήλωσε ότι θα «υπερασπιστεί» την κυβέρνηση της Τρίπολης απέναντι στις αντίπαλες δυνάμεις του στρατάρχη Χάφταρ που ανακηρύχθηκε κυβερνήτης όλης της Λιβύης.

«Η Τουρκία, που έχει το αίσθημα ευθύνης λόγω των εις βάθος ιστορικών δεσμών της με την περιοχή, θα συνεχίσει ασφαλώς να στέκεται στο πλευρό του αδελφού λαού της Λιβύης υπερασπίζοντας την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ)», ανέφερε το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Από την πλευρά του, προβλήματα έχει και ο στρατάρχης Χάφταρ. Οι αντίπαλοι του τον κατηγορούν ότι θέλει να εγκαθιδρύσει μια νέα στρατιωτική δικτατορία στη Λιβύη, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι. Ο στρατάρχης Χάφταρ, που ελέγχει το ανατολικό τμήμα και ένα τμήμα του νότου της χώρας, ανακοίνωσε το βράδυ της Δευτέρας ότι «αποδέχθηκε τη βούληση του λαού και την εντολή του».

Στο πεδίο των μαχών, η Τουρκία ανέπτυξε στρατό για να υποστηρίξει την ΚΕΕ (Σάρατζ) απέναντι στις δυνάμεις του στρατάρχη Χάφταρ. Χάρη στην τουρκική στρατιωτική υποστήριξη, οι δυνάμεις της Τρίπολης (ΚΕΕ) ανέκτησαν στα μέσα Απριλίου από φιλικές προς τον Χάφταρ δυνάμεις δύο στρατηγικής σημασίας πόλεις στα δυτικά και περικυκλώνουν την Ταρχούνα, την πιο σημαντική βάση του στρατάρχη στα μετόπισθεν, περίπου 50 χλμ. νοτιοανατολικά της Τρίπολης.

Κατόπιν τούτων, ο ισχυρός άνδρας της ανατολικής Λιβύης Χάφταρ, ανακοίνωσε «την αναστολή των στρατιωτικών επιχειρήσεων» στη διάρκεια του μήνα του Ραμαζανιού, που στη χώρα ξεκίνησε στις 24 Απριλίου., όπως είχαν ζητήσει ο ΟΗΕ, η ΕΕ και πολλές άλλες χώρες.

Η κυβέρνηση της Τρίπολης απέρριψε την έκκληση του Χαφτάρ για εκεχειρία λόγω του Ραμαζανίου και δήλωσε ότι θα συνεχίσει να ασκεί το νόμιμο δικαίωμα της άμυνας και θα κτυπήσει κάθε πηγή απειλής απ’ όπου κι αν προέρχεται..»

Μια επιχείρηση καθόλου εύκολη καθώς ο στρατηγός παρά τις απώλειες κατά την 12μηνη αποτυχημένη «εκστρατεία» κατάληψης της Τρίπολης , διατηρεί ακόμη ισχυρές δυνάμεις στην Ανατολική Λιβύη έχει υπό τον έλεγχο του τις πετρελαιοπηγές και έχει την ισχυρή στήριξη της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και την πιο αποστασιοποιημένη πλέον στήριξη της Μόσχας.

Kατόπιν της διαφαινόμενης αδυναμίας του Χαφτάρ, ρόλο επιχειρεί να αναλάβει ο πρόεδρος της βουλής Ακίλα Σάλεχ, που εδρεύει στο Τομπρούκ, ο οποίος ίσως προετοιμάζει μια μεταβατική κατάσταση ώστε να υπάρξει εκεχειρία και να δρομολογηθεί η ειρηνευτική διαδικασία.

Ο Α. Σάλεχ υπέβαλε μάλιστα και πρόταση η οποία προβλέπει την εκ βάθρων ανασυγκρότηση του Πολιτικού Συμβουλίου βάσει των παραδόσεων της Λιβύης με τον διορισμό Συντακτικής Συνέλευσης με την συμμετοχή 20 εκπροσώπων από τις τρεις περιφέρειες της χώρας και συγκρότηση Γερουσίας με ίσο αριθμό εκπροσώπων από τις τρεις περιοχές (Cyrenaica, Fezzan και Tripolitania).

Κάθε μια περιοχή θα επιλέξει τους εκπροσώπους της στο Πολιτικό Συμβούλιο .Κατόπιν το Προεδρικό Συμβούλιο θα ορίσει τον πρωθυπουργό και τους αναπληρωτές του που θα εκπροσωπούν τις τρεις περιοχές κατόπιν θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή και μετά αφού συνταχθεί Σύνταγμα η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές.

Η παρέμβαση αυτή του Α. Σάλεχ είναι ουσιαστικά προσπάθεια διάσωσης του ρόλου των δυνάμεων που μέχρι τώρα μάχονταν εναντίον της κυβέρνησης της Τρίπολης υπό τον στρατάρχη Χαφτάρ για τον οποίο πάντως ο κ. Σάλεχ δήλωσε ότι δεν υπάρχει χάσμα μεταξύ τους αλλά πάντως στο σχέδιο των οκτώ σημείων του δεν προβλέπεται κάποιος ρόλος για τον Λίβυο στρατάρχη.

Για τον ρόλο της Τουρκίας στην Λιβύη, κάτι που μας αφορά άμεσα, ο επικεφαλής του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του κράτους Khaled Al-Mishri, που είναι αρχηγός του Κόμματος Δικαιοσύνης που αποτελεί τον πολιτικό βραχίονα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας παραδέχθηκε σε συνέντευξη του ότι η Τουρκία που είναι ο «αληθινός και πραγματικός σύμμαχος» αποκατέστησε την στρατιωτική ισορροπία στην Λιβύη». «Εάν δεν υπήρχε η υπογραφή των συμφωνιών ασφάλειας και θαλασσίων συνόρων μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, ο Χάφταρ και οι σύμμαχοί του θα ήταν σε διαφορετικά μέρη της Λιβύης ανεξέλεγκτα» δήλωσε ο εκπρόσωπος των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Μακρύς ο δρόμος για την όποια ειρήνευση στην Λιβύη. Η αυξημένη προσοχή από την πλευρά της Ελλάδας είναι μονόδρομος. Συν τοις άλλοις, από το ποια πλευρά θα «επικρατήσει», θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό η «ισχύς» του παράνομου κατ΄ εμάς, «Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου» που αποκλείει την Ελλάδα από δικές της θάλασσες.

ardin-rixi.gr

Η Τουρκία παίρνει βοήθεια από ορισμένες αναλύσεις σαν αυτήν του κορυφαίου αμερικανικού think tank CSIS (Center for Strategic and International Studies). H Rachel Ellehuus στις 2 Δεκεμβρίου 2019, την περίοδο που η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ μονοπωλούσε το διεθνές ενδιαφέρον, δημοσίευσε ένα άρθρο της στο CSIS με τίτλο ”Turkey and NATO: A relationship worth saving”. Με άλλα λόγια, αξίζει να σωθεί η σχέση της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ ακόμη και αν η Τουρκία δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο.

Το 2018 στην αντίστοιχη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Μάικ Πένς είχε προειδοποιήσει Γερμανία και Τουρκία ότι οι σχέσεις με τη Ρωσία σε στρατηγικούς τομείς είναι ασύμβατες και ασυμβίβαστες με το ΝΑΤΟϊκό πλαίσιο (ενέργεια και άμυνα, αγωγός Nord Stream 2 και S-400 αντίστοιχα). Η ανάλυσή της Ellehuus είναι άκρως τεκμηριωμένη και λογική. Παρόλα αυτά, διαφαίνεται έντονα η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων επιχειρημάτων που είχαν ισχύ στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και κατά τη διάρκεια της μονοπολικής στιγμής των ΗΠΑ.

Η Ellehuus μιλάει για αμοιβαίες υποχωρήσεις που πρέπει να γίνουν, για αποφυγή επιβολής κυρώσεων με βάση το νόμο CAATSA στις ΗΠΑ, στηρίζοντας ουσιαστικά το σκεπτικό του Αμερικανού προέδρου. Μάλιστα, αναφέρει πως η Τουρκία έχει ρόλο στη Μαύρη Θάλασσα να παίξει για το ΝΑΤΟ, αποτρέποντας τη ρωσική διείσδυση σε αυτήν την περιοχή και δίνει την ιδέα να συνεργαστεί η Τουρκία με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία για τη θωράκιση της Μαύρης Θάλασσας απέναντι στο ρωσικό κίνδυνο. Τα τετριμμένα συνεχίζουν για τον περίφημο ρόλο της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία, στη Μέση Ανατολή και στον Καύκασο.

Η Ellehuus μολονότι αναφέρει ότι η επαναπροσέγγιση ΝΑΤΟ,ΗΠΑ, ΕΕ από τη μια πλευρά και Τουρκίας από την άλλη θα είναι δύσκολη και απαιτεί χρόνο. Μιλά για αμοιβαίες υποχωρήσεις. Ας υποθέσουμε πως η Αμερική δεν ενεργοποιεί τη νομοθεσία CAATSA και δεν επιβάλλει κυρώσεις στην Τουρκία με το σκεπτικό ότι θα προστρέξει στη Ρωσία αν η Άγκυρα δει ότι αποκλείεται από τη Δύση.

Αναγκαίες οι κυρώσεις – αποδυναμωμένο το τουρκικό μονοπώλιο
Αν η Τουρκία δεν δει τη Δύση αποφασισμένη να επιβάλλει κυρώσεις, τότε θα εκβιάζει περισσότερο τη Δύση. Είναι ένα απλό ζήτημα διαπραγμάτευσης. Η απειλή συνετίζει τον αδύναμο αρκεί να είναι αξιόπιστη.

Δεύτερον, αν η Δύση επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία, τότε αυτές θα κρατούσαν πολύ λίγο και η Τουρκία θα συνετιζόταν γρήγορα. Η περίπτωση Μπράνσον το απέδειξε.

Στο άλλο κομμάτι, η ενεργοποίηση της συμμαχίας Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και Αιγύπτου αλλά και η δυναμική επανεμφάνιση της Ιορδανίας έχει μειώσει το μονοπώλιο της Τουρκίας.

Στην Κεντρική Ασία, η Τουρκία παίζει κατ’ όνομα ρόλο καθώς η περιοχή έχει πλήρως ανασυγκροτηθεί από τη Ρωσία. Ακόμη και αν η Τουρκία διεκδικούσε ρόλο στη Κεντρική Ασία, στον Καύκασο και στη Μαύρη Θάλασσα από τη Ρωσία, τότε η Ρωσία θα επέτρεπε στους Κούρδους της Συρίας να κάνουν ”πάρτι” στο μαλακό της υπογάστριο.

Αυτοί οι λόγοι, καθιστούν αυτήν την πρόταση της Ellehuus μη συμφέρουσα για τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν σαν συντηρητική δύναμη του status quo κάποια εμφάνιση ηγετικής χώρας στη Μέση Ανατολή η οποία πηγαίνει ενάντια όχι μόνο στην πολιτική των ΗΠΑ αλλά και σε αυτήν του Ισραήλ.

Επιπρόσθετα, η Τουρκία ευνοείται από τη διάχυση τέτοιων αναλύσεων καθώς τραβάει το σχοινί περισσότερο βλέποντας ότι η Δύση χρειάζεται περισσότερο την Τουρκία από ό,τι η Τουρκία χρειάζεται τη Δύση. Αυτό το έχουν διαπιστώσει έτσι και αλλιώς οι Henri Barkey και Morton Abramowitz του αμερικανικού think tank Carnegie. Ο εναγκαλισμός με τη Μόσχα θα γίνει πιο στενός εάν δεν επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία.

Aν θέλουμε επομένως να δούμε όλες τις πηγές θράσους της Τουρκίας, μπορούμε να ελέγξουμε και άρθρα που γράφονται στις ΗΠΑ. Ο μύθος του ”γεωστρατηγικού μονοπωλίου” της Τουρκίας δεν έχει γκρεμιστεί τελείως, μολονότι έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα.

Με την κρίση στις ΗΠΑ λόγω της πανδημίας να έχει αλλάξει ακόμη και την προεκλογική ατζέντα και με δεδομένο ότι από την ανάλυση της Ellehuus και μετά έχει προκύψει και ρήγμα στις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας αλλά και ραγδαία επιδείνωση της τουρκικής οικονομίας λόγω πανδημίας, η πιο σημαντική παράμετρος πλέον είναι η αντίδραση της Μόσχας σε περίπτωση που η Τουρκία κάνει την απόλυτη στροφή και δεν εγκαταστήσει τους S-400 προκειμένου να δεχθεί αμερικανική οικονομική βοήθεια.

Με άλλα λόγια, αν η Αμερική δεν εκμεταλλευτεί και τώρα το πιο ευνοϊκό momentum που είχε τα τελευταία δέκα έτη για να συμμορφώσει την Τουρκία προκειμένου να πάψει να είναι ο ταραξίας της περιοχής, τότε σίγουρα κάτι παράξενο θα συμβαίνει.

Πηγή: Έθνος

Γράφει ο Yavuz Baydar

Αυτό που προσπαθούσαν τόσα χρόνια να διευκρινίσουν ανεξάρτητοι και διεισδυτικοί παρατηρητές, ξεκινώντας από τις διαμαρτυρίες του Γκεζί, έχει χαρακτηριστεί επιτέλους από ένα ξένο think tank. Το Ίδρυμα Bertelsmann, στην Έκθεση Μετασχηματισμού (BTI), που δημοσιεύεται κάθε δύο χρόνια, ονόμασε το σύστημα που δημιούργησε ο Ερντογάν βήμα προς βήμα, κλείνοντας τις πόρτες για την επιστροφή “απολυταρχία”. Στην έρευνα, το αναφέρει επίσης ως «de facto δικτατορία».

Αυτοί οι προσδιορισμοί πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη από κάθε άποψη, επειδή έχουν περάσει από το φίλτρο ορισμένων αποδεκτών κριτηρίων.

Τι είναι η απολυταρχία; Σύμφωνα με την Wikipedia στα Αγγλικά, τα ακόλουθα:

Το σύστημα στο οποίο μια κυβέρνηση που εκπροσωπείται από έναν αυτοκράτορα, που ορίζεται ως ένα άτομο ή κόμμα, έχει υπέρτατη και απόλυτη εξουσία. Οι αποφάσεις αυτού του αυτοκράτορα εξαιρούνται από νομικούς περιορισμούς και μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου – οι εξαιρέσεις σε αυτό είναι πραξικόπημα ή μαζική αντίδραση.”

Σύμφωνα με τον ορισμό της Εγκυκλοπαίδειας της Britannica, η απολυταρχία είναι «η δύναμη της εξουσίας, ένας δικτάτορας ή μια ομάδα ισχύος που διαχειρίζεται την εξουσία, όπως η χούντα ή η διοίκηση των κομμάτων που ελέγχεται από ένα μόνο κέντρο. Η ύπαρξη αυτού του κέντρου βασίζεται στο ότι η αντιπολίτευση συνθλίβεται από τη χρήση βίας και τον περιορισμό των κοινωνικών εξελίξεων που θα οδηγήσουν σε έντονη αντίθεση. Η εξουσία αυτού του κέντρου δεν υπόκειται σε αποτελεσματικούς ελέγχους ούτε έχει συγκεκριμένες κυρώσεις: Είναι απόλυτη εξουσία … Η πιο προφανής μορφή του αυταρχικού κανόνα είναι ο ολοκληρωτισμός: Το χαρακτηριστικό που το διακρίνει από τους άλλους είναι ότι χρησιμοποιεί την κρατική εξουσία για να επιβάλει επίσημη ιδεολογία στους πολίτες του».

Για την εφαρμογή των παραπάνω, χρονιά σταθμός ήταν το 2013, αφού έκτοτε ο Ερντογάν, κινούμενος με αποφασιστικότητα και χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του παλιού καταπιεστικού κράτους, με τις οποίες συμμάχησε (πολιορκώντας τες και ασκώντας πίεση σ’ αυτές), εκμεταλλεύθηκε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο έχει πολύ θολό παρασκήνιο, και οικοδόμησε ένα σύστημα, το οποίο περιέβαλε με νομιμοποίηση μέσω ενός δημοψηφίσματος.

Υπάρχουν πολλές άλλες πηγές αναφοράς για το είδος του συστήματος εξουσίας που οικοδόμησε ο Ερντογάν, που είναι αναμφισβήτητες:

Ετήσιες εκθέσεις για τα ΜΜΕ και την ελευθερία έκφρασης· Δείκτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαστικής ανεξαρτησίας και διαφάνειας … Δεν υπάρχει κανένας που να μην γνωρίζει πλέον ότι η διάκριση των εξουσιών έχει εξαφανιστεί, το σύστημα δικαιοσύνης έχει καταρρεύσει, το σύστημα ελέγχου της ισορροπίας μεταξύ των τριών εξουσιών έχει απενεργοποιηθεί πλήρως και ότι η διοικητική δομή έχει συγκεντρωθεί σε ένα και μόνο κέντρο ελέγχου.

Προσθέστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι ο Ερντογάν εκπροσωπεί ένα ρεύμα που θεωρεί ότι η εξουσία του κράτους θα πρέπει να υπακούει στις επιταγές του Ισλάμ (θεοκρατία), συν το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ερντογάν επεδίωξε συμμαχία με  την υπερ-εθνικιστική κλίκα του MHP , η οποία θέλει να καταστρέψει την κουρδική ταυτότητα και να αποβάλλει εντελώς τους Κούρδους από το πολιτικό σκηνικό.

Να ληφθεί υπόψη ότι οι κυβερνητικοί θεσμοί αποδυναμώνονται και ότι τα ΜΜΕ έχουν υποστεί εκφοβισμό για να ταυτίζονται απόλυτα με την εξουσία, σε βαθμό που να αποτελούν σοβιετικού τύπου οργανική προέκταση της εξουσίας.

Αυτός ο συνδυασμός-σύνθεση, που ξεκίνησε ως περιπέτεια της Τουρκίας από το 2013, μας δείχνει την πορεία της χώρας προς μια αδιαμφισβήτητη απολυταρχική διακυβέρνηση πρόοδο σπαρακτική απολυταρχία.

Για μερικούς είναι εύκολο και άλλους είναι δύσκολο να διακρίνουν ότι οι καταπιέσεις, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα εγκλήματα, η άσκηση βίας από πλευράς του κράτους οδηγούν σε μια δικτατορία.  Δυστυχώς εκείνοι που δεν διακρίνουν την πορεία προς τη δικτατορία, αποτελούν πλειοψηφία: Ένα σημαντικό τμήμα τους, είναι σε ύπνωση και δεν θυμούνται τα θλιβερά γεγονότα του παρελθόντος.

Η τουρκική απολυταρχία έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του 1930, τότε που επιβλήθηκε εναντίον όσων ήταν αντιπολιτευόμενοι, ενώ έχει ομοιότητες με την απολυταρχία που επιβλήθηκε στην Τουρκία την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Η Τουρκία μοιάζει με ένα “νεκροταφείο” όπου η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση είναι όμηροι του αναχρονισμού και μιας συναισθηματικής ραθυμίας, η τουρκική κοινωνία είναι μια κοινωνία  σε υπνοβασία. Αυτή είναι η οδυνηρή εικόνα της Τουρκίας και της κοινωνίας της.

Υπάρχει διέξοδος; Δεδομένου ότι το σύστημα είναι απολυταρχία, δεδομένου ότι το σύστημα είναι ένα καθεστώς όπου τα πάντα είναι στα χέρια ενός ανθρώπου, ενός κόμματος και επικρατεί παντού η αστυνομοκρατία, τότε λέμε όχι. Εάν ρωτήσετε τους Κούρδους, υπάρχει ένας στυγνός φασισμός (και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχουν άδικο), ενώ σύμφωνα με ορισμένους, οι δομές των μαφιόζικων πολιτοφυλακών του ΑΚΡ και οι οργανωμένες  ομάδες συμμοριών έχουν καταλάβει ξανά το κράτος;

Η εικόνα δεν αφήνει περιθώρια για καμία ελπίδα.

Αντίθετα, μέρα με τη μέρα, η εξουσία προχωρά βήμα προς βήμα για τον έλεγχο του υπόλοιπου κράτους και των δομών του. Η παράδοση του Ιδρύματος Ιστορίας στο ισλαμικό τάγμα Ensar, οι νέες τροποποιήσεις του νόμου Περί Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (YÖK), η μεταφορά εξουσιών Έκτακτης Ανάγκης (OHAL) στις Νομαρχίες, η ανάθεση έκδοσης των κίτρινων καρτών τύπου σε γραφείο του Παλατιού, η μετατροπή της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης σε ένα φαύλο κατάθεσης «ερωτήσεων» για την αντιπολίτευση κ.λπ.

Από την άλλη πλευρά, η άσκηση τρομοκρατίας στην Ένωση Γιατρών Τουρκίας και οι συλλήψεις γιατρών, στη διάρκεια της κρίσης COVID-19, η ποινικοποίηση ορισμένων δικηγορικών συλλόγων, η στοχοποίηση από την Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet) μετά το κήρυγμα των ομοφυλοφίλων ως υπεύθυνων για τον κορωνοϊό, που είναι σαφώς ένα παράδειγμα της ρητορικής μίσους, και οι πρόσφατες προσπάθειες κινητοποίησης της μάζας τους ενάντια σε «νοσηρούς αντιπολιτευομένους» κατά τα πρότυπα των Ναζί είναι τα τελευταία παραδείγματα αυτής της αποφασιστικότητας. Πρόκειται για τοξικές, θανατηφόρες ουσίες που ψεκάζονται από μια μηχανή της οποίας ο κόκκινος φάρος συναγερμού αναβοσβήνει συνεχώς.

Η Britannica και η Wikipedia κατατάσσουν το Τουρκμενιστάν και το Αζερμπαϊτζάν μεταξύ των κυριότερων παραδειγμάτων απολυταρχίας. Η κατεύθυνση του Ερντογάν, του Μπαχτσέλι και του Περιντσέκ και των καταπιεστικών κύκλων που τους υποστηρίζουν, είναι αυτή χωρίς αμφιβολία. Διαμορφώνεται στη χώρα μας μια σκοτεινή δίνη της ανομίας, που συγκροτείται από συμμορίες “οργανωμένου εγκλήματος”, που υιοθέτησαν την τουρκική-ισλαμική. Μιλάμε για μια επίγεια κόλαση.

Και με αυτήν την πορεία, αυτό το ταξίδι φαίνεται να τελειώνει και να κατευθύνεται σε αυτήν την αναπόφευκτη διαδρομή. Επειδή οι μάζες στην Τουρκία, στο σύνολό του, εκτός από μια μικρή μειοψηφία των Τούρκων και Κούρδων, δεν φαίνεται να αντιδρούν. Επειδή η πυξίδα της κοινωνίας έχει χαθεί, δεν έχει οδηγό, ενώ έχουν πάρει και τα μυαλά της αέρα.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην ερώτηση: Υπάρχει διέξοδος; Υπάρχει ακόμα μια ακραία αισιοδοξία και αυταπάτες σχετικά με αυτό. Πρώτο λόγο έχουν οι συζητήσεις για πρόωρες εκλογές. Αυτές οι συζητήσεις αναζωπυρώθηκαν πρόσφατα, όταν ο Ερντογάν στην ομιλία της 27ης Απριλίου αφιέρωσε τα 3/4 της ομιλίας του για να στραφεί εναντίον της αντιπολίτευσης. Αυτό θεωρήθηκε ότι οδηγεί στην εμβάθυνση της πόλωσης και προκάλεσε σχόλια «προετοιμασίας».

Όμως, οι ηγέτες στα απολυταρχικά καθεστώτα δεν αποφασίζουν να οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές, αν δεν είναι σίγουροι ότι θα τις κερδίσουν. Άρα, αυτοί που ελπίζουν στις πρόωρες εκλογές για να αλλάξουν τα πράγματα, δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι αυτοί που κυβερνούν, αν αποφασίσουν πρόωρες εκλογές, θα το κάνουν μόνο αφού έχουν εξασφαλίσει ότι θα νικήσουν. Αν ο Ερντογάν πάει αιφνιδιαστικά σε πρόωρες εκλογές, (όπως ο Αλίεφ), τότε θα είναι σίγουρος ότι θα τις κερδίσει.  Αν αυτοί που θέλουν πρόωρες οι εκλογές ελπίζουν ότι σ’ αυτές θα δημιουργήσουν έναν νέο ενθουσιασμό που θα φουσκώσει τα πανιά και την «ορμή της αντιπολίτευσης», κάνουν λάθος  μεγάλο.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε δε ότι πρόωρες βουλευτικές εκλογές, σημαίνει και προεδρικές εκλογές.  Και για τον Ερντογάν το σημαντικό δεν είναι οι βουλευτικές, αλλά οι άλλες εκλογές.

Μήπως ο Ερντογάν δεν γνωρίζει ότι μόλις ανακοινώσει πρόωρες εκλογές – ειδικά στην θολή συγκυρία αυτής της οικονομικής κρίσης και του ιού – θα έχει να αντιμετωπίσει αμέσως μια σειρά υποψηφίων; Babacan, Gül, Mansur Yavaş, Ekrem İmamoğlu, Meral Akşener … Γιατί λοιπόν να πάρει μια τέτοια επικίνδυνη απόφαση, τη στιγμή που η υποστήριξη προς το κόμμα του έχει μειωθεί στο 30 τοις εκατό, ενώ ο άλλος εταίρος της τουρκο-ισλαμικής συμμαχίας, η ηγέτης του MHP, Μπαχτσέλι, έχει προβλήματα υγείας;

Γιατί να μπει σε μια τέτοια περιπέτεια, όταν έχει δημιουργηθεί ένα σταθερό έδαφος ασφαλείας κάτω από την οργανωμένη δομή της δικής του εξουσίας, ενώ το κράτος ασφαλείας έχει δημιουργηθεί πάνω στα παλιά πρότυπα; Γιατί λοιπόν να διακινδυνεύσει ο ηγέτης της απολυταρχίας;

Αυτά είναι τα ερωτήματα.

Τα απολυταρχικά καθεστώτα χρησιμοποιούν τις εκλογές μόνο για να νομιμοποιήσουν και να σταθεροποιήσουν την εξουσία τους. Επομένως, να ξεχάσουμε ότι οι εκλογές αποτελούν λύση και διέξοδο.

Υπάρχει αντίδοτο στην απολυταρχία; Μπορούμε να πούμε ότι η Τουρκία είναι σε απελπιστική κατάσταση. Δυστυχώς έτσι είναι. Κι αυτό γιατί ο ηγέτης και οι υποστηρικτές της απολυταρχίας που κυβερνά τη χώρα, εκμεταλλευόμενος την αδράνεια της αντιπολίτευσης, δημιούργησε μια τεράστια ένοπλη δομή ασφάλειας γύρω του, ενώ με διάφορους τρόπους εξασφάλισε και κοινωνιολογική υποστήριξη. Είναι επίσης χρήσιμο να διαβάσετε με αυτόν τον τρόπο την υπόθεση παραίτησης Σοϋλού. Αυτό δεν ήταν ένα ζήτημα εσωτερικής σύγκρουσης, αλλά μια αναδιάταξη των δομών της εξουσίας Ερντογάν.

Θυμηθείτε, το σημερινό σύστημα, που ορίζεται ως «Προεδρική Δημοκρατία», είναι αυτό που ικανοποιεί τους στρατοκράτες και τους ισλαμιστές, που συμφώνησαν μεταξύ τους να μοιραστούν την εξουσία, με ένα πέπλο νομιμότητας. Η αλα τούρκα «ιστορική συναίνεση» επιτεύχθηκε το 2013. Ο στόχος ήταν να υιοθετηθεί ένα σύστημα εξουσίας, φαινομενικά λίγο πιο ήπιο, πάντως όμοιο με αυτό των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Μετά από αυτό, αν φύγει ο ένας πρωταγωνιστής, θα έλθει ο άλλος. Ο αγώνας για τη διαδοχή θα πραγματοποιηθεί εντός των ομοιόμορφων και βασικών παραμέτρων αυτού του συστήματος.

Αλλά δεν έχουν τελειώσει όλα. Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Τουρκία έχει μολυνθεί από έναν πολυπολικό ιό, όσο κι αν η Τουρκία βρίσκεται στο κέντρο ενός αναίσθητου κόσμου, μπορεί να υπάρχει ένα νέο όραμα:

Αυτό δεν είναι από τους άνδρες, αλλά από τις γυναίκες που αισθάνονται το άγχος για το μέλλον της χώρας βαθύτερα. Θα περιμένουμε επίσης του νέους που έχουν κουραστεί από κάθε είδους θρησκευτικές επιβολές και επιμένουν να δώσουν απαντήσεις για αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν αλλά και αυτό που αφορούν το μέλλον, το δικό τους μέλλον.

Αλλά αυτό μπορεί να διαρκέσει πολύ χρόνο.

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: Ahval

infognomonpolitics.gr