Αρχική Blog Σελίδα 2489

Ισραηλινή Στρατηγική Μελέτη: Έγκλημα η επέμβαση της Τουρκίας σε Συρία & Λιβύη

0
«Η Τουρκία υπό τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναζητά συνεχώς ευκαιρίες για να ενισχύσει το καθεστώς της ως περιφερειακή υπερδύναμη και να προωθήσει την ισλαμιστική της ιδεολογία στην Αραβική Μέση Ανατολή. Η Λιβύη είναι η νεότερη αρένα στην οποία ο Ερντογάν προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις δια-αραβικές αντιπαλότητες, αυτή τη φορά εξυπηρετώντας την επιθυμία του να διεκδικήσει το φυσικό αέριο  αέριο στον βυθό της Ανατολικής Μεσογείου». Για το πιο πάνω ζήτημα ο ισραηλινός , Col. (res.) Dr. Dan Gottlieb και ο πρώην αξιωματικός  του IDF, Dr. Mordechai Kedar  δημοσίευσαν σήμερα μια  μελέτη στο Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών Begin Sadat.

Ακολουθεί μετάφραση ολόκληρης της ενδιαφέρουσας ανάλυσης:

Η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», που ξέσπασε στα τέλη του 2010, έφερε αρκετές αραβικές χώρες σε κατάσταση πλήρους ή και μερικής κατάρρευσης. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το έβλεπε ως ευκαιρία να προωθήσει τη διαρκή του αναζήτηση για ευρεία περιφερειακή εξουσία. Νωρίτερα το 2010, πριν από τις εξεγέρσεις, είχε στείλει το κρουαζιερόπλοιο Mavi Marmara για να «σώσει» τη Χαμάς στη Γάζα από τον «σιωνιστικό αποκλεισμό». Τον Φεβρουάριο του 2011, μετά την εκδίωξη του Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, έριξε την τουρκική υποστήριξη πίσω από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και παρείχε υποστήριξη στο Κατάρ, τον κύριο χρηματοδότη της Αδελφότητας.

Πρόσφατα, ένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ στη Λιβύη ορίστηκε πρέσβης στη Συρία. Άνοιξε ξανά τη πρεσβεία της Λιβύης στη Δαμασκό με την πλήρη συγκατάθεση της κυβέρνησης του Άσαντ. Η πρεσβεία έκλεισε τις πόρτες της το 2013, όπως και όλες οι διπλωματικές αποστολές του Αραβικού Συνδέσμου στη Δαμασκό μετά την αναστολή της συμμετοχής της Συρίας σε αυτόν τον οργανισμό. Αυτό συνέβη ως απάντηση στην άρνηση του καθεστώτος Άσαντ να συμμορφωθεί με ψήφισμα του Συνδέσμου του 2011 που επιβάλλει την κατάπαυση του πυρός στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.

Ο αντίπαλος του Χαφτάρ στο δικέφαλο σύστημα ελέγχου που κυβέρνησε τη Λιβύη από την έναρξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη το 2014 είναι η κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας με έδρα την Τρίπολη. Αυτή η κυβέρνηση έχει υπογράψει συμφωνίες συνεργασίας στους τομείς της οικονομίας, της ενέργειας, της ασφάλειας, των στρατιωτικών και των θαλάσσιων συνόρων με την Άγκυρα, τον κύριο σύμμαχο και προστάτη της. Η Άγκυρα είναι επίσης υποστηρικτής των ανταρτικών ομάδων που σήμερα πολεμούν τον Άσαντ στη Συρία.

Η δημιουργία αυτών των δύο αντιθετικών αξόνων – Άσαντ-Χαφτάρ  εναντίον Τρίπολης-Άγκυρας-  αξίζει να σημειωθεί. Άλλα θέατρα συγκρούσεων που εξακολουθούν να σιγοβράζουν δέκα χρόνια μετά την έκρηξη της «Αραβικής Άνοιξης» συνέβαλαν αναμφίβολα στην ευθυγράμμιση του Χαφτάρ με τον Άσαντ και ώθησαν την κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγιέζ Σάρατζ στα χέρια του Ερντογάν. Αυτές οι πρακτικές ευθυγραμμίσεις έχουν βαθιούς κοινούς ιδεολογικούς παρονομαστές: από τη μια πλευρά τα ερείπια του «αραβικού εθνικισμού», o οποίος διεκδικείται τόσο από το κόμμα Baath της Συρίας του Άσαντ όσο και από τον Εθνικό Στρατό  του Χατάρ. και από την άλλη, τα κυρίως θεμέλια της Ισλαμικής Αδελφότητας που στηρίζουν τόσο τις πολιτικές του Ερντογάν όσο και τον προσανατολισμό της Τρίπολης.

Οι συνέπειες αυτών των νέων συμμαχιών δεν περιορίζονται στα άμεσα θέατρα σύγκρουσης (Idlib στη Συρία και Μισράτα και Τρίπολη στη Λιβύη). Η Ρωσία και η Τουρκία προσπαθούν να συνεργαστούν μεταξύ τους εδώ και αρκετό καιρό, αλλά συνεχίζουν να υποστηρίζουν αντίθετες πλευρές σε συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Αυτό συνέβη στη Συρία και συμβαίνει ξανά στη Λιβύη. Οι τουρκικές δυνάμεις αποστέλλονται για να ενισχύσουν τις δυνάμεις του Σάρατζ στη μάχη για την Τρίπολη, όπου βρίσκονται να πολεμούν «επίσημους Ρώσους μισθοφόρους» (η ομάδα Wagner, η οποία κατέλαβε την Κριμαία και επαρχίες στο Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία) που έχουν ενσωματωθεί στον Εθνικό Στρατό της Λιβύης . Το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα μπλοκάρουν από την ξαφνική οριοθέτηση ενός άμεσου θαλάσσιου συνόρου μεταξύ της μακρινής Τουρκίας και της Λιβύης, ένα σύνορο που απειλεί τη θαλάσσια γραμμή φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση Αλ Σίσι που είναι κατά της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο απειλείται από μια ανησυχητική ισλαμική τουρκική παρουσία στα δυτικά της σύνορα. Τα μέλη του ΝΑΤΟ, Γαλλία και Ελλάδα, υποστηρίζουν τις δυνάμεις του Χαφτάρ, ενώ οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία υποστηρίζουν τις δυνάμεις του Σάρατζ.

Ο Χουλούσι Ακάρ, ο σημερινός Τούρκος υπουργός Άμυνας και πρώην Τούρκος αρχηγός  του Στρατού που ηγήθηκε των στρατιωτικών αποστολών του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, τη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο και διέταξε το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής συμμετοχής στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, εποπτεύει τώρα την τουρκική στρατιωτική επέμβαση στο δεύτερο Λιβυκό εμφύλιο πόλεμο. Η ανάπτυξη στρατευμάτων για την υποστήριξη των δυνάμεων του Σαρράι ξεκίνησε στις 5 Ιανουαρίου 2020, και αποτελείται κυρίως από αντάρτες μαχητές του Εθνικού Στρατού του Συριακού αντι-Άσαντ, συνοδευόμενοι από τουρκικούς στρατιωτικούς «συμβούλους». Έξι χιλιάδες από αυτούς τους μαχητές έχουν ήδη αναπτυχθεί και μέχρι στιγμής υπάρχουν 151 θύματα μάχης .

Φαίνεται ότι ο συνδυασμός στοιχείων του δεύτερου εμφύλιου πολέμου της Λιβύης με τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας προσθέτει  λάδι στη φωτιά και διαιωνίζει αυτές τις συγκρούσεις, που προέκυψαν από την «αραβική άνοιξη».

Η βία στη Λιβύη θα συνεχίσει να καταστρέφει τη χώρα παραγωγής πετρελαίου, εφόσον οι εγχώριες αντιπαλότητες υποστηρίζονται από εξωτερική παρέμβαση. Η τουρκική συμμετοχή στη Λιβύη και τη Συρία παρατείνει τις αγωνίες του Λιβυκού και Συριακού λαού και ωθεί περισσότερους πρόσφυγες προς την Ευρώπη. Η παρέμβαση της Τουρκίας σε αραβικές χώρες πρέπει να θεωρηθεί από τον κόσμο ως σημαντικό έγκλημα κατά αυτών των χωρών και της Ευρώπης.

Sigmalive

Ένα μυστικό των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων προς τους Έλληνες φίλους!

0

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Μετά από δύο και πλέον χιλιάδες χρόνια περιπλάνησης, καταδίωξης, καταπίεσης και δεινών σε όλον τον κόσμο, αλλά πάντοτε με τη φλόγα και την επιθυμία της επιστροφής στην πατρώα γη, οι Εβραίοι υλοποίησαν όσα ο Θεόδωρος Χερτζλ οραματίστηκε: Στις 14 Μαΐου 1948 ανακήρυξαν το κράτος του Ισραήλ. Δεν θα αναφερθούμε στον ρόλο της Βρετανίας, η οποία είχε την Παλαιστίνη ως προτεκτοράτο, ούτε σε εκείνον του λόρδου Μπαλφούρ, που συνέβαλε στην ίδρυση του ισραηλινού κράτους.

Από το 1948 μέχρι σήμερα, έγιναν κατ’ επανάληψιν  πόλεμοι. Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι προσφυγοποιήθηκαν. Οι γειτονικές αραβικές χώρες πολέμησαν εναντίον του Ισραήλ.

  • Όμως, εδώ και αρκετά χρόνια, κάποιες από αυτές διατηρούν επίσημες ή και ανεπίσημες διπλωματικές, εμπορικές και άλλες σχέσεις. Το Ιράν, ο ορκισμένος εχθρός του Ισραήλ, καθημερινά απειλεί ότι θα το εξαφανίσει από προσώπου της Γης.

Το Ισραήλ, χάρη πρώτα στους ηγέτες και στους πολίτες του, στην εβραϊκή διασπορά και στη διαχρονική υποστήριξη των ΗΠΑ, είναι το ισχυρότερο κράτος της Μέσης και Ευρύτερης Ανατολής και ένα από τα πιο εξελιγμένα και ανεπτυγμένα κράτη στον κόσμο. Είναι πρωτοπόρο παγκοσμίως σε νεοφυείς επιχειρήσεις και, φυσικά, στην τεχνολογία και σε πολλούς άλλους τομείς.

Επί προεδρίας Κληρίδη και στη συνέχεια επί προεδρίας Τάσσου, Χριστόφια και Αναστασιάδη, οι σχέσεις της Κύπρου με το Ισραήλ αναπτύχθηκαν και επεκτάθηκαν θεαματικά. Οι φιλικές και στρατηγικές σχέσεις των δύο χωρών είναι ισχυρές και ενδυναμώνονται καθημερινά, ιδιαίτερα και με συχνές στρατιωτικές ασκήσεις.

  • Με αφορμή, λοιπόν, την επέτειο ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, οι Ένοπλες Δυνάμεις του δημοσιοποίησαν ένα εκπληκτικό βίντεο με τίτλο: «We have a secret to share with our Greek Cypriot neighbors!» («Έχουμε ένα μυστικό να μοιραστούμε με τους Έλληνες Κύπριους γείτονες!»).

Σε αυτό ο αφηγητής επισημαίνει ότι «για 72 χρόνια ακούτε την ιστορία μας. Για μια μικρή χώρα που είναι περικυκλωμένη από εχθρούς, αλλά επιβιώνει! Γνωρίζετε τους πολέμους και τις μάχες που δώσαμε, τα άρματα, τα αεροπλάνα και την τεχνολογία μας. Νομίζετε ότι καταλαβαίνετε την επιτυχία μας. Δεν ξέρετε τίποτε!». Και τότε εμφανίζεται μια Ισραηλινή στρατιωτίνα, η οποία λέγει:

«Επιτρέψτε μου να σας πω ένα μυστικό. Το κλειδί της ύπαρξής μας δεν είναι τα όπλα μας. Είναι οι στρατιώτες μας! Το θάρρος μας! Το πάθος μας!  Η αγάπη μας! Είμαστε ο στρατός του λαού μας: Δρούζοι, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί. Υπερασπιζόμαστε τα σπίτια μας. Προστατεύουμε τις μητέρες μας, τους πατεράδες, τις αδελφές, τους αδελφούς, τους γείτονες, τους φίλους μας.

»Όπου δεν υπάρχουν δρόμοι, τους φτιάχνουμε. Όπου δεν υπάρχουν γέφυρες, τις χτίζουμε! Όπου δεν υπάρχει απάντηση, την αναζητούμε. Για μας, ουδείς ωκεανός είναι τόσο απέραντος ή δύσκολη αποστολή. Κάνουμε τη δουλειά! Όταν οι νέοι στρατιώτες μας ορκίζονται, δεσμεύονται ότι και τη ζωή τους θα θυσιάσουν για το Ισραήλ.

  • »Όλοι μας, σε όποιο όπλο και αν ανήκουμε, στρατηγοί, κληρωτοί και έφεδροι είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε κίνδυνο για να διασφαλίσουμε την ύπαρξη του Ισραήλ.

»Αποτελεί τιμή για μας να συμμετέχουμε σε αυτήν την αποστολή. Στεκόμαστε δίπλα από τους γίγαντες που ήρθαν πριν από εμάς. Άνδρες και γυναίκες που ξεκίνησαν από το τίποτε και έκτισαν έναν πανίσχυρο στρατό, τον οποίο τρέμουν οι εχθροί του και είναι σεβαστός από τους συμμάχους του.

  • »Είμαστε υπερήφανοι επειδή δώσαμε ζωή στον εβραϊκό λαό και ασφάλεια σε όλους τους πολίτες του Ισραήλ. Έχουμε εμπιστοσύνη ότι ακόμα καλύτερες ημέρες θα ανατείλουν. Είμαστε οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ. Τώρα γνωρίζετε το μυστικό μας!».

Παρέθεσα σε ελεύθερη μετάφραση το κείμενο του βίντεο για να το συγκρίνουμε με όσα δεν συμβαίνουν σε αυτόν τον τουρκοκατεχόμενο τόπο. Αντιπαραβάλετέ τα προς τον ανίατο πουρκουαδισμό πολλών Κυπρίων που συμβουλεύουν τα παιδιά τους να παίζουν πελλόν για να μην υπηρετούν.

  • Είναι βολικό άλλοθι να υποστηρίζεται ότι ένας λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει. Η ιστορία διδάσκει ότι, μέσα και μετά από μια μεγάλη κρίση, αναδύεται ο ηγέτης που θα εκτινάξει τη χώρα προς τα εμπρός.

Αυτός ο δύσμοιρος τόπος κατακτήθηκε. Κουρσεύτηκε. Βιάστηκε. Σφαγιάστηκε. Καταστράφηκε. Θα ανέμενε κανείς ότι θα έκανε μιαν επανάσταση μυαλών, θέλησης, αγώνα, αντίστασης, αποφασιστικότητας και εξόρμησης προς την απελευθέρωση. Αλλ’ όχι!

  • Ο κυπριακός Ελληνισμός πρώτα εξευτέλισε πανώριες ελληνικές λέξεις. Και αμέσως ΥΠΟΤΑΧΘΗΚΕ! Υποχώρησε! Παραδόθηκε! Χειρότερα: Χώνεψε την τουρκική κατοχή επειδή, τάχα, δεν… μπορεί να πολεμήσει τον Τούρκο. Διότι ΔΕΝ θέλει! Έτσι, διέγραψε αξιοπρέπεια, πατριωτισμό, ελευθερία, τιμή και αυτοθυσία.

Ισραηλινοί, Αρμένιοι, Κούρδοι, πολεμούν ασταμάτητα για τα δίκαια, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. Οι Έλληνες της Κύπρου απλώς και απαθώς… παραδίδονται. Γι’ αυτό, φίλοι Ισραηλινοί, ακόμα και τώρα που μας είπατε το μυστικό σας, μην περιμένετε ότι οι γείτονές σας θα το υιοθετήσουν. Ο ραγιαδισμός και η εθελοδουλία τους ξεπέρασαν πλέον κάθε όριο ηττοπάθειας και αναξιοπρέπειας.

www.apopseis.com

H ελευθερία, Σάντσο…

0

του Juan Luis Cebrian (*)

Ελεγε ο δον Κιχώτης στον ιπποκόμο του ότι η ελευθερία είναι ένα από τα πιο πολύτιμα αγαθά που δώρισαν στους ανθρώπους οι θεοί. Δισεκατομμύρια άνθρωποι στερήθηκαν τους τελευταίους μήνες αυτό το αγαθό στο όνομα της δημόσιας υγείας. Κι αν δεχθήκαμε με ειρηνικό τρόπο αυτή την αιχμαλωσία, δεν το κάναμε τόσο για να σώσουμε τη δική μας ζωή, όσο για να προστατεύσουμε τις ζωές των άλλων.

Κατανοώ την κατάπληξη των κυβερνώντων απέναντι σε ένα φαινόμενο πρωτοφανούς έκτασης. Αυτό δεν δικαιολογεί όμως τις βλακείες που έκαναν πολλοί από αυτούς. Τα τελευταία χρόνια, ο λαϊκισμός και η διαφθορά συμμάχησαν σε ορισμένες δημοκρατίες για να παραδώσουν την εξουσία σε ανόητους. Δεν είναι ο κανόνας, ούτε η εξαίρεση, και δεν αφορά μόνο ηγέτες που ασκούν την εξουσία, αλλά και πολιτικούς που τη διεκδικούν. Αργά ή γρήγορα θα ζητηθεί ο λογαριασμός για τη διαχείριση της κρίσης του κορονοϊού. Θα πρέπει λοιπόν να αναθεωρηθεί αυτό το σύστημα, αν δεν θέλουμε να διαιωνιστεί.

Μια από τις συζητήσεις που γίνονται αυτόν τον καιρό αφορά την κυριαρχία της υγείας επί της οικονομίας. Θα αποφεύγαμε αυτή τη συζήτηση αν κάναμε τον κόπο να διαβάσουμε πώς ορίζει την υγεία ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας: «μια κατάσταση πλήρους σωματικής, πνευματικής και κοινωνικής ευημερίας, όχι μόνο η απουσία ασθενειών». Ο κινέζος γιατρός Σεμίνγκ Σε, που έλαβε μέρος στην επεξεργασία αυτού του ορισμού, δεν ανησυχούσε μόνο για την πρόνοια αλλά και για την πρόληψη. Και στη σημερινή πανδημία, οι περισσότερες κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων η ισπανική, πήραν μηδέν στην πρόληψη.

Για να δικαιολογήσουν τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνουν, οι περισσότεροι πολιτικοί τονίζουν ότι η οικονομική καταστροφή που ζούμε είναι η χειρότερη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Θα πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε γιατί δεν εμπνέονται από τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν τότε. Το Σχέδιο Μάρσαλ στο οποίο αναφέρθηκε ο ισπανός πρωθυπουργός δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα που ζούμε, καθώς χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ενίσχυση των ευρωπαϊκών χωρών. Πριν από αυτό το σχέδιο όμως, ήδη από τον Αύγουστο του 1940, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε επεξεργαστεί μοντέλα για την ανάκαμψη που δεν θα ερχόταν για πέντε ακόμη χρόνια. Το 1943 αποφασίστηκε η ίδρυση του Οργανισμού Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών, που αποτέλεσε προοίμιο για τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς. Στις προετοιμασίες, που γίνονταν παράλληλα με τις πολεμικές επιχειρήσεις, έλαβε μέρος και ο Κέινς.

Κάτι τέτοιο λείπει στις μέρες μας, που πολλοί συγκρίνουν επίσης με έναν πόλεμο. Δεν βρισκόμαστε όμως σε πόλεμο και δεν είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε μεταξύ υγείας και οικονομίας αν έχουμε στο μυαλό μας τον ορισμό του ΠΟΥ.

Ο covid-19 είναι μια παγκόσμια απειλή και γι’ αυτό χρειαζόταν μια επίσης παγκόσμια έγκαιρη απάντηση. Αλλά οι οργανισμοί συνεργασίας δεν λειτούργησαν. Ολες οι κυβερνήσεις υπέκυψαν στον εθνικιστικό πειρασμό. Η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία έσπευσαν να κλείσουν τα σύνορά τους χωρίς να συνεννοηθούν καν με τους εταίρους τους. Η εσωτερική αποδιοργάνωση είναι αισθητή και δεν υπάρχει συναίνεση ούτε για τη διαδικασία της ανοικοδόμησης. Η G-20 απουσιάζει και παρακολουθούμε μια εφαρμογή νομισματικών πολιτικών που θα οδηγήσουν σε μια παγκόσμια κρίση χρέους.

Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό είναι το τέλος της παγκοσμιοποίησης ή ότι η παγκοσμιοποίηση θα μπει σε καραντίνα. Ο πρόεδρος Τραμπ, και όχι μόνο αυτός, επιρρίπτει στην Κίνα την ευθύνη για την εξάπλωση του ιού και ετοιμάζεται να ζητήσει αποζημιώσεις. Και παρόλα αυτά, μας μιλούν για επιστροφή σε μια νέα κανονικότητα. Ισως τα καταφέρουμε μια μέρα, σίγουρα όμως όχι στα επόμενα ένα με δύο χρόνια, γιατί ο κόσμος θα αλλάξει δραστικά, όπως ήδη αλλάζει. Θα χρειαστεί μια αναδιάρθρωση των διεθνών σχέσεων που θα πάρει καιρό και θα επηρεάσει τόσο τις παγκόσμιες όσο και τις τοπικές αποφάσεις.

Οι θεσμοί που γεννήθηκαν από τη νίκη των συμμάχων απέναντι στον ναζισμό αποτέλεσαν τη σπονδυλική στήλη της πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης της Δύσης. Αλλά τώρα αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Στη σημερινή συγκυρία αυτό που χρειάζεται δεν είναι τόσο ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, όσο ένα νέο Μπρέτον Γουντς: μια διεθνής διάσκεψη που θα θέσει τις βάσεις της χρηματοπιστωτικής, νομισματικής και εμπορικής λειτουργίας στον νέο πολιτισμό που ανατέλλει.

(*) Ο Χουαν Λουίς Θεμπριάν είναι ισπανός δημοσιογράφος, πρώην διευθυντής της El País

(Πηγή: El País)

Ο ρόλος των γενετικών αλλαγών στη θεραπεία του COVID-19

0

Η πανδημία του COVID-19 δεν πέτυχε μόνο τη συσπείρωση της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, αλλά και την ευαισθητοποίηση και εξοικείωση του ευρύτερου κοινού με τις τελευταίες εξελίξεις, τις προκλήσεις και τις προοπτικές της Βιοϊατρικής Έρευνας του 2020, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Δέσποινα Σανούδου, Αν. Καθηγήτρια Φαρμακογονιδιωματικής, ΕΚΠΑ, Δ’ Παθολογική Κλινική νοσοκομείου «Αττικόν» και Συνεργαζόμενο μέλος Δ.Ε.Π. του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ). Υπογραμμίζει ότι «όλοι μαζί θα νικήσουμε αυτή τη μάχη και θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για την όποια επόμενη».

Περίοδοι κρίσεων, όπως η παρούσα πανδημία του COVID-19, συνεχίζει «μας υπενθυμίζουν τον καθοριστικό ρόλο της έρευνας στον χώρο της Υγείας, και της ταχείας “μετάφρασης” των βιοεπιστημονικών ανακαλύψεων στην κλινική πράξη. Σήμερα η διεθνής επιστημονική κοινότητα, συσπειρωμένη περισσότερο ίσως από ποτέ, δίνει έναν πρωτοφανή αγώνα που απαιτεί μέγιστη ταχύτητα, εφευρετικότητα, αλλά και ιδιαίτερη προσοχή στην διεξαγωγή, ερμηνεία και αξιοποίηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων».

Ερωτήματα και προκλήσεις για τους επιστήμονες

«Ανάμεσα στις προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι το γεγονός ότι για λόγους που δεν είναι απόλυτα σαφείς ακόμα, ο συγκεκριμένος κορονοϊός φαίνεται να επηρεάζει με διαφορετικό τρόπο διαφορετικά άτομα. Κάποιοι θα μολυνθούν και θα νοσήσουν ενώ άλλοι όχι. Κάποιοι θα εμφανίσουν ήπια συμπτώματα για μικρό χρονικό διάστημα, ενώ άλλοι θα χρειαστούν μακροχρόνια νοσηλεία ή και θα χάσουν τη ζωή τους. Η ηλικία και η παρουσία υποκείμενης νόσου είναι κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν την έκβαση της λοίμωξης με COVID-19, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν πλήρως την ετερογένεια που παρατηρείται».

Διαφοροποιήσεις και στην ανταπόκριση των ασθενών στα φάρμακα

Σημαντικές διαφοροποιήσεις έχουν καταγραφεί και στην ανταπόκριση των ασθενών στα φάρμακα που χρησιμοποιούνται σήμερα για την αντιμετώπιση του COVID-19, τόσο όσον αφορά την αποτελεσματικότητα όσο και την εμφάνιση παρενεργειών,αναφέρει η κ. Σανούδου. «Αυτά τα δεδομένα μας αναγκάζουν να αναζητήσουμε όχι μόνο τρόπους στοχευμένης καταπολέμησης του ιού, αλλά έγκαιρης πρόβλεψης και εξασφάλισης της βέλτιστης εξατομικευμένης φροντίδας για τον κάθε ασθενή».

Ανάπτυξη εξατομικευμένων και στοχευμένων θεραπειών

Η ανάπτυξη εξατομικευμένων και στοχευμένων θεραπειών είναι θεμελιώδης σκοπός του ταχέως εξελισσόμενου πεδίου της Ιατρικής Ακριβείας. Η Ιατρική Ακριβείας αξιοποιεί κατάλληλα επιλεγμένους βιοδείκτες, που επιτρέπουν την επιλογή εξατομικευμένων θεραπευτικών προσεγγίσεων, επιτυγχάνοντας τελικά τη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας και την ελαχιστοποίηση των ανεπιθύμητων ενεργειών της θεραπείας, εξηγεί η κ. Σανούδου. «Στην προσπάθεια εξατομίκευσης των διαθέσιμων θεραπειών, σήμερα πρωτοστατεί ο χώρος της Φαρμακογενετικής με την ανάπτυξη κατάλληλων φαρμακογενετικών εξετάσεων. Οι εξετάσεις αυτές δεν είναι άλλο από την ανάλυση συγκεκριμένων σημείων του DNA του ασθενούς προκειμένου να προβλεφθεί η καταλληλότερη θεραπεία και η καταλληλότερη δόση που πρέπει να του χορηγηθεί. Για παράδειγμα, για πολλά φάρμακα έχουν ανακαλυφθεί συσχετισμοί του DNA με την ανταπόκριση ή μη ανταπόκριση του ατόμου, την ανάγκη διαφορετικής δοσολογίας, ή τον κίνδυνο εμφάνισης σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών. Για κάποια από αυτά τα φάρμακα υπάρχουν ήδη επίσημες κατευθυντήριες οδηγίες που διευκρινίζουν πότε και ποιες εξετάσεις DNA είναι υποχρεωτικές/ επιθυμητές/ προαιρετικές, καθώς και πώς τα αποτελέσματα των εξετάσεων αυτών πρέπει να καθοδηγούν την επιλογή της καταλληλότερης, εξατομικευμένης πλέον, θεραπείας για τον ασθενή».

Ο ρόλος των γενετικών αλλαγών στη θεραπεία του COVID-19

Σύμφωνα με την κ. Σανούδου, «ανάμεσα στις θεραπείες που χρησιμοποιούνται σήμερα για την αντιμετώπιση του COVID-19, ιδιαίτερη προσοχή συνιστάται κατά τη χρήση της χλωροκίνης και της υδροξυχλωροκίνης, καθώς άτομα που έχουν έλλειψη του ενζύμου αφυδρογονάση της 6-φωσφορικής γλυκόζης (G6PD), μια γενετική νόσο με αυξημένη συχνότητα σε άτομα Μεσογειακής καταγωγής, κινδυνεύουν να εμφανίσουν οξεία αιμόλυση. Μια σειρά από άλλες γενετικές αλλαγές έχουν αρχίσει να συσχετίζονται με την αποτελεσματικότητα των συνιστώμενων δόσεων χλωροκίνης, υδροξυχλωροκίνης, κολχικίνης, αζιθρομυκίνης, τοσιλιζουμάμπη, ανακίνρα κ.α. αλλά οι παρατηρήσεις αυτές βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο. Εφόσον επιβεβαιωθούν σε μεγαλύτερο δείγμα πληθυσμού, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη κατάλληλων φαρμακογενετικών εξετάσεων για την ταχύτερη επιλογή της αποτελεσματικότερης και ασφαλέστερη φαρμακευτικής αγωγής των ασθενών με COVID-19».

Δυνατότητα πρόβλεψης των ατόμων που θα εμφανίσουν σοβαρά συμπτώματα

Εξίσου σημαντική, προσθέτει η κ. Σανούδου, είναι και η δυνατότητα πρόβλεψης των ατόμων που θα εμφανίσουν σοβαρά συμπτώματα μετά από λοίμωξη από COVID-19 και θα χρειαστούν φαρμακευτική αγωγή. Προκαταρκτικές μελέτες υποδηλώνουν ότι μέρος της ετερογένειας στα συμπτώματα που παρατηρούνται σε ασθενείς με COVID-19 μπορεί να οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες. Ήδη διεξάγονται γενετικές μελέτες διεθνώς για την ανακάλυψη τέτοιων γενετικών βιοδεικτών που θα επιτρέψουν την έγκαιρη και στοχευμένη θεραπευτική υποστήριξη των ασθενών υψηλού κινδύνου.

Αξιοποίηση της Ιατρικής Ακριβείας σε όλες τις κατηγορίες νοσημάτων

Για την εξέλιξη του πεδίου της Ιατρικής Ακριβείας και την αξιοποίηση του σε όλες τις κατηγορίες νοσημάτων, είναι αναγκαία η συμβολή και συνεργασία ειδικών από διαφορετικούς χώρους και διαφορετικές χώρες. Η ερευνητική ομάδα της κ. Σανούδου, με κύρια μέλη της την Ελισάβετ Βαφειαδάκη, τον Δημήτρη Αρβανίτη και την Έφη Βαλαντή, και σε στενή συνεργασία με την ομάδα της καθηγήτριας και αντεπιστέλλοντος μέλους της Ακαδημίας Αθηνών Ευαγγελίας Κρανιά, εστιάζεται στην ανάπτυξη εξατομικευμένων και στοχευμένων προσεγγίσεων για την αντιμετώπιση καρδιαγγειακών νοσημάτων. «Σήμερα έχουμε την τιμή να συμμετέχουμε στο διεθνές ερευνητικό δίκτυο CURE-PLaN του Leducq Foundation, όπου σε συνεργασία με επιφανείς ομάδες του πεδίου της Μοριακής Καρδιολογίας και Ιατρικής Ακριβείας (Πανεπιστήμιο του Stanford, Ιατρική Σχολή του Mount Sinai, Πανεπιστήμιο του Cincinnati, Πανεπιστήμιο του Gottingen, και Heart Institute της Ολλανδίας) αξιοποιούμε βιοεπιστημονικές προσεγγίσεις αιχμής (π.χ. βλαστοκύτταρα, γονιδιακή θεραπεία, αναλύσεις δεκάδων χιλιάδων γονιδίων και πρωτεϊνών, αξιολόγηση εκατοντάδων χιλιάδων χημικών μορίων) για την θεραπεία ασθενών με μυοκαρδιοπάθεια και καρδιακή ανεπάρκεια συγκεκριμένης γενετικής αιτιολογίας – μια ομάδα του πληθυσμού με ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο απέναντι στον νέο κορονοϊό».

Παράλληλα, καταλήγει η κ. Σανούδου, μεριμνώντας για την μεταλαμπάδευση της ερευνητικής μας εμπειρίας, καθώς και των σημαντικών επιστημονικών ανακαλύψεων και εξελίξεων του πεδίου της Ιατρικής Ακριβείας στις επόμενες γενιές, στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας έχουμε ήδη εντάξει στο πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών το νέο μάθημα «Ιατρική Ακριβείας».

Έφη Φουσέκη

 ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από την γκρίζα ζώνη των “πραγμάτων” στην ωμή πραγματικότητα της Γεωπολιτικής

0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η «Ν.Τ.Π» είναι πολιτικός όρος και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που αναπαράγεται από τις κάθε λογής συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις και σταδιακά πέρασε στο υποσυνείδητο των ανθρώπων, με σκοπό να εκτρέψει την σκέψη και να εκφυλίσει την πολιτική δράση τους…

Η Ν.Τ.Π είναι ένα συγκεκριμένο status ισορροπίας δυνάμεων, μια επικαιροποιημένη ισορροπία ισχύος που προσδιορίζεται κάθε φορά από τα κυρίαρχα πολιτικά και γεωπολιτικά δεδομένα που διαμορφώνονται στον πλανήτη, μέσα από συγκρούσεις και εμφανείς ή άτυπους ανταγωνισμούς.

Μέρος της υπάρχουσας ισορροπίας ισχύος είναι και οι ΗΠΑ, και η Ρωσία, και η Κίνα, και οι ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις αλλά και οι άβουλοι γεωπολιτικοί δρώντες που σπεύδουν να ενσωματωθούν ως φτωχοί και άβουλοι συγγενείς ή εκχωρούν την κυριαρχία τους έναντι ψευδαισθήσεων ασφαλείας…

Το status που βιώνουμε σήμερα, είναι αυτό που διαμορφώθηκε την μεταψυχροπολεμική εποχή, και τώρα βρίσκεται σε μια φάση ριζικής αναδιάταξης και θεμελιακής αναμόρφωσής του. Στην συγκεκριμένη ιστορική εποχή που διανύουμε λοιπόν, το που θα καθίσει η μπίλια για κάθε ξεχωριστή χώρα, θα εξαρτηθεί από την ύπαρξη ή την ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής και από το ακριβές περιεχόμενο των στόχων και των επιδιώξεων που θα την συνθέσουν.

Επομένως, η έννοια του «αντι-νεοταξίτικου» αγώνα γενικά και αόριστα, είναι κενή περιεχομένου από πολιτική άποψη. Όσο και αν φαίνεται αστείο, ο μακαρίτης ο Τζίμης Πανούσης το προσδιόρισε σωστά όταν είπε πως «στην Ν.Τ.Π τα πράγματα θα είμαστε εμείς».

  • Για να μην είμαστε λοιπόν «τα πράγματα», δεν κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα και δεν διαλέγουμε αφέντη για να πλασαριστούμε δίπλα του, θεωρώντας αφελώς ότι θα τσιμπολογήσουμε ψίχουλα από την ισχύ του.
  • Για να μην είμαστε τα πράγματα, θα πρέπει να επιλέξουμε ρόλο πρωταγωνιστικό και λόγο υπεύθυνο, δηλαδή σαφές στρατηγικό αφήγημα και όραμα για την φυσιογνωμία της χώρας μας την επόμενη μέρα.

Δυστυχώς, η ανυπαρξία στρατηγικής διεξόδου από τον φαύλο κύκλο της ατολμίας και της δουλοπρεπούς εξάρτησης, δεν μπορεί να βγάλει την χώρα από την γκρίζα ζώνη των «πραγμάτων» – δηλαδή των αναλωσίμων – στο περιβάλλον της νέας ισορροπίας ισχύος που διαμορφώνεται στον πλανήτη.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που θα πρέπει να επιλύσουμε ως κοινωνία. Και θα το λύσουμε πολιτικοποιώντας την δράση μας, και όχι εξαργυρώνοντας την οργή μας σε συνθήματα κενά περιεχομένου που δεν οδηγούν πουθενά.

Άλλωστε – για να αρκεστούμε στην νεότερη Ελληνική ιστορία – οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ αυτό ακριβώς έκαναν και πάνω σε αυτή την πρακτική οικοδόμησαν το τέρας του παρασιτικού προστατευτισμού που οδήγησε στον εκφυλισμό την ιστορική ικμάδα του Ελληνικού Έθνους. Δουλοπρέπεια, αναζήτηση προστάτη, ανοχή σε ξένους επιτηρητές και επικυρίαρχους, φοβικά σύνδρομα, ατολμία, και απόλυτη υποταγή στις απαιτήσεις τρίτων.

Το «πράγμα» που οικοδόμησαν ιστορικά στις διάφορες «πολιτικές τάξεις πραγμάτων» που μεσολάβησαν, είναι η σύγχρονη Ελλάδα της αποεπένδυσης, της χρεοκρατίας και των αλλεπάλληλων ταπεινώσεων από φίλους και εχθρούς.

Επομένως, ΚΑΙ οι παλαιότερες ΚΑΙ η Νέα Τάξη Πραγμάτων, ήταν παρούσες και είναι παρούσα, ανεξάρτητα από το πώς την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Το πρόβλημα είναι μέσα σε αυτή την διεθνή πολιτική τάξη, ποιος είναι ο ρόλος που επιφυλάσσεται για την πατρίδα μας και ποια είναι η τύχη που περιμένει τον Ελληνισμό.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, δεν δίνεται με «ΑΝΤΙ» αγώνα. Δίνεται με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση και με ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική έναντι πάντων.

Θα επανέλθουμε…

 

Turkey and the Libyan and Syrian Civil Wars

0

By  and May 4, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,548, May 4, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Turkey under Recep Tayyip Erdoğan is constantly looking for opportunities to enhance its status as a regional superpower and promote its Islamist ideology in the Arab Middle East. Libya is the newest arena in which Erdoğan is trying to capitalize on inter-Arab rivalries, this time in service to his desire to lay claim to gas under the seabed of the Mediterranean.

The so-called “Arab Spring,” which erupted in late 2010, brought several Arab countries to a state of near or in some cases total collapse. Turkish president Recep Tayyip Erdoğan saw this as an opportunity to further his perpetual quest for broad regional power. Earlier in 2010, prior to the uprisings, he had sent the Mavi Marmara cruise ship to “save” Hamas in Gaza from the “Zionist blockade.” In February 2011, following the ousting of President Hosni Mubarak in Egypt, he threw Turkish support behind the Muslim Brotherhood and provided support to Qatar, the Brotherhood’s main financier.

Recently, a representative of the Khalifa Haftar government in Libya was named ambassador to Syria. He reopened the Libyan embassy in Damascus with the full consent of Assad’s government. The embassy had shut its doors in 2013, as did all Arab League diplomatic missions in Damascus following the suspension of Syria’s membership in that organization. That occurred in response to the Assad regime’s refusal to comply with a 2011 League resolution mandating a ceasefire in the Syrian civil war.

Khalifa Haftar’s rival in the bicephalic control system that has ruled Libya since the start of the second Libyan civil war in 2014 is the Tripoli–based Government of National Accord. That government has signed cooperation agreements in the economic, energy, security, military, and maritime borders areas with Ankara, its chief ally and patron. Ankara is also a supporter of the rebel groups currently fighting Assad in Syria.

The creation of these two oppositional axes—Assad-Haftar vs. Tripoli-Ankara—deserves notice. Other theaters of conflict that are still simmering ten years after the explosion of the “Arab Spring” undoubtedly contributed to the alignment of Haftar with Assad and pushed Fayez Sarraj’s Government of National Accord into Erdoğan’s arms. These practical alignments have deep ideological common denominators: on the one hand the remains of “Arab nationalism,” which is claimed by both the Baath party of Assad’s Syria and by Haftar’s Libyan National Army; and on the other hand the primarily Islamic Brotherhood foundations that underpin both Erdoğan’s policies and Tripoli’s orientation.

The implications of these new alliances are not confined to their immediate theaters of conflict (Idlib in Syria and Misrata and Tripoli in Libya). Russia and Turkey have been trying to cooperate with one another for some time, but keep supporting opposite sides in Middle Eastern conflicts. This occurred in Syria and is happening again in Libya. Turkish forces are being sent to reinforce Sarraj’s forces in the battle for Tripoli, where they find themselves fighting “official Russian mercenaries” (the Wagner group, which captured Crimea and provinces in Donbass in eastern Ukraine) that have been incorporated into the Libyan National Army. Israel, Cyprus, and Greece find themselves blocked by the sudden delineation of a direct maritime border between distant Turkey and Libya, a border that threatens the maritime gas line from Israel to Europe. The anti-Muslim-Brotherhood Sisi government in Egypt is menaced by a disquieting Islamic Turkish presence on its western border. NATO members France and Greece are supporting Haftar’s forces while the US, the UK, and Italy support Sarraj’s.

Hulusi Akar, the current Turkish minister of defense and former Turkish chief of staff who headed NATO’s military missions in Afghanistan, Bosnia, and Kosovo and commanded most of the Turkish involvement in the Syrian Civil War, now oversees the Turkish military intervention in the second Libyan civil war. The deployment of troops to support Sarraj’s forces started on January 5, 2020, and consists mainly of rebel fighters from the anti-Assad Syrian National Army accompanied by Turkish military “advisors.” Six thousand of those fighters have already been deployed, and they have suffered 151 combat casualties so far.

It seems that combining elements of the second Libyan Civil War with the Syrian Civil War is adding fuel to the fire and perpetuating these conflicts, which arose from the “Arab Spring.”

The violence in Libya will continue to devastate that oil-producing country as long as domestic rivalries are supported by external intervention. The Turkish involvement in Libya and Syria prolongs the agonies of the Libyan and Syrian people and propels more refugees toward Europe. Turkey’s intervention in Arab countries should be viewed by the world as a major crime against those countries and Europe alike.

View PDF

Col. (res.) Dr. Dan Gottlieb is a graduate of the Hebrew University in Jerusalem and the Bar-Ilan University law faculty. He served four rounds of service in different parts of Africa and is a leading authority on African issues within the Israel Medical Association.

Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served for 25 years in IDF military intelligence specializing in Syria, Arab political discourse, Arab mass media, Islamic groups, and Israeli Arabs, and is an expert on the Muslim Brotherhood and other Islamist groups.

The South China Sea Monument

0
At The Border

Mapping the South China Sea. Image: MAP Office and Eric Laflamme, 2019.

The South China Sea is a semi-enclosed sea. It is located south of China and Taiwan; east of Vietnam; and west and north of the archipelago composed by the Philippines, Malaysia, and Indonesia.1 The South China Sea encompasses an area of around 1.4 million square miles.2 Ten countries border the South China Sea, namely (clockwise from the west): Thailand, Cambodia, Vietnam, China, Taiwan, the Philippines, Singapore, Malaysia, Brunei, and Indonesia.3 Six of these states have overlapping claims on the South China Sea and its riches, namely: China, Taiwan, Vietnam, Philippines, Malaysia, and Brunei.4

Although the controversial complex maritime claims and their geo-political dramas about sea trade, oil reserves, and fish stocks are often the primary focus of global attention with respect to the South China Sea, the South China Sea is suffering. In recognition of the environmental suffering of the South China Sea, the “South China Sea Monument” is a reclamation of the sea for the common good and for present and future generations.

The South China Sea is a semi-enclosed sea that is located along the path of the ancient Maritime Silk Road. It is presently the world’s busiest floating trade network. In recent years, it has been the site of episodic military disputes, particularly concerning the transformation of islands into permanent naval bases. Observing countries erecting new sea boundaries, instead of effectively managing and protecting maritime space, together with maritime lawyer Agnes Chong and geographer Eric Laflamme, we propose the establishment of a legal framework and a series of maps to define an extra-territorial marine protected area (MPA). This MPA would be managed by the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) and the Convention on Biological Diversity (CBD) for the protection of marine biodiversity in areas beyond national jurisdictions.5

MAP Office, Liquid Land | Solid Sea, 2017.

1. The Sea (2D)

The “South China Sea Monument” is a collection of maps and drawings retracing the natural “islands, islets, rocks, reefs, low-tide elevations and submerged features.”6 The criteria by which these are selected is based on their geology/landform, climate/hydrology, and ecology/biogeography, as well as their interactive land/sea relationship. Also influencing the collection is the narrative of the oceans as a “global commons” within international law.

Maps, sovereign markers, and official names represent solid evidence of a territorial claim. However, the authority of such documents can be contested when they overlap with independent evidence from different countries and over centuries.

Mapping the South China Sea is not an easy task. Wikipedia claims that it “contains over 250 small islands, atolls, cays, shoals, reefs, and sandbars, most of which have no indigenous people, many of which are naturally under water at high tide, and some of which are permanently submerged.”7 We began by creating a database to organize the name and location of each atoll, island, shoal, bank, cay, reef, and rock above sea level. Using old maps from different sources and origins, as well as online open sea maps and charts that are updated daily, we were able to identify 166 features for the Spratly Islands, forty-two for the Paracel Islands, and three for the Scarborough Shoal.

Another challenge is that there are many different names given to the South China Sea’s features, which points to the region’s complex colonial past. The Board of Geographic Names (BGN) serves as evidence of widespread English usage, although most features have specific names in Chinese, English, Filipino, French, Malay, and Vietnamese, as well as names given by fisherman that describe the shape of the perimeter of the island. One example of this is Spratly Island (BGN), also named Storm Island in English, 南沙群岛 (Nan Sha Qun Dao) in Chinese, Dao Truong Sa in Vietnamese, Lagos in Malay, and Ilot de la Tempete in French. Place names are fluid and continue to be an issue in current disputes. In 2017, Indonesia became a seventh claimant of the South China Sea by naming the water north of Natuna Island the North Natuna Sea, and publishing a new map of the territory.8

Territorial boundaries are contentious in international politics. Historical sovereignty and “the acquisition of territorial rights” in Europe was established in the sixteenth century by the Netherlands, the United Kingdom, and France in their race with Spain and Portugal to become global superpowers. China accepted the principle of “historical title” with respect to the Paracel and the Spratly islands in 1876 to prove they were discovered in the second century BC by Chinese ships.9 China’s ambassador to England made the country’s first formal sovereignty claim in 1876. However, this claim did not stop British troops from destroying small camps on islands in the South China Sea and claiming a large part of this territory for themselves. France adopted this same practice in 1933, followed by Japan who began to station troops on some of these islands in 1939.

The superposition of territorial maps onto the South China Sea has continued to evolve since World War II and the incursion of the United States into the region. Since then, peace relies on “the absence of any clear grand strategic coherence or orderliness in the way South East Asians and extra regional powers manage the security of the region.”10 This explains the recurring maritime and airborne military tensions in the Sea between Beijing and Washington, which impacts the neighbouring littoral states as they struggle to keep their own interests safe. The region boasts one third of the world’s shipping traffic and twelve percent of the global fish catch. These industries are of vital importance to the economies of the claimant states and therefore, require protection.

The South China Sea boasts the world’s fourth largest annual marine production.11 However, the Sea is overfished, and unsustainable fishing practices have led to adult fish disappearing from the area. In addition, fishing methods destroy coral reef fish habitats.12 Furthermore, the busy shipping routes in the South China Sea have had detrimental effects on the native flora and fauna and cause environmental pollution.13 The construction of artificial islands in the Spratly and Paracel Islands has led to diseases in fish colonies and has affected other marine life, including fish, sea turtles, and sea mammals.14 In the Spratly Islands, aggressive fishing and giant clam harvesting has impacted the coral reef habitat, where it is estimated that it will take at a decade to get back to at least 60% coral cover.15 In turn, damaged coral reefs endanger fish stocks, putting approximately 270 million people at risk of food insecurity. Of these, more than 127 million live in rural areas and 38 million live in poverty.16

MAP Office, Liquid Land, Solid Sea, detail, 2017.

2. The Islands (2.5D)

The South China Sea lies above a drowned continental shelf. This sub-marine shelf is compressed, forming a myriad of tectonic extrusions that oscillate between very shallow water to deep canyons and trenches. On the surface, necklaces of small islands, sand banks, and rocks outline the atolls. Their elevation depends on the tides and the storms that temporarily submerge the flat islands. Together, they form large archipelagic groups defined by what countries they are and are not claimed by.

Our attention is further grabbed by the contestation of this highly prized maritime space. The South China Sea is, and continues to be, an immensely contested maritime space, fought over by between the six states that surround it. Six states around whom the South China Sea encompasses. The three main archipelagos are the Pratas Islands, Paracel Islands, and Spratly Islands. In addition, the two large submerged features—Macclesfield Bank and Scarborough Shoal—are contested.17 The archipelagos consist of “small islands, islets, rocks, reefs, low-tide elevations, and submerged features.”18 The Spratly Islands are contested by China, Taiwan, the Philippines, Vietnam, Malaysia, and Brunei.19 The Paracel Islands are disputed by China, Vietnam, and Taiwan.20 Scarborough Shoal is contested by China, Taiwan, and the Philippines.21 The Pratas Islands and the Macclesfield Bank are claimed by China and Taiwan.22

At low tide, reefs emerge one or two meters above water, and except for Ganqan and Pagasa Island, none of the islands have a fresh water supply or top soil. The question is therefore whether they should be considered by law as islands at all, or rather as something neither land nor sea.23 An international tribunal did state, after all, that artificial islands don’t have the same legal rights than those given to natural islands.24

Starting in the 1970s, tiny sand bars throughout the South China Sea were occupied by various countries with watchtowers and a few soldiers in rotation to create basic military outposts. Some were weak bamboo stilt structures, while others were solid octagonal concrete pillboxes of a few hundred square meters. The lagoons surrounding the sand bars provided fish as needed for a small group of military personnel to survive for a few months.

The Philippines was the first country to initiate a military occupation to back its territorial claim. Their marine guard operated from the US Navy World War II ship Sierra Madre. After more than twenty years of service, however, the ship was a grounded on the reef in 1999. It is still today used as a rust-eaten base for watching over the Second Thomas Shoal.25

In the meantime, the Vietnamese outpost directly anchored to an oil rig to mark their occupation. This was a pragmatic option, quickly deployable to create a network of surveillance stations around Vietnam’s maritime border. Up until 1987, the Spratly Islands were claimed by Malaysia, Vietnam, and the Philippines.26

Malaysia made its first move on the South China Sea in 1983, when the Royal Malaysian Navy set up a base at Swallow Reef / Pulau Layang Layang. Beginning with a small encampment for eighteen Special Forces and a helipad, the island was developed into a tourist spot in 1989. To this date, it is the only military base accessible to the public. It is open six months a year to expert divers, during the hammerhead shark-mating season. The operation of the half-military base, half five-star resort is hazardous to the island and the tourists alike. On a research visit, the manager of the hotel informally suggested to us that the tourists protect the island from hostile foreign military forces.

Progress with respect to the Sea’s geo-strategic potential and increase in military occupation occurred in January 1988 with the construction of China’s first oceanic observation stations: three along the coast, one in the Paracels, and one in the Spratlies at the Fiery Cross shoal. This initiative responded to a request by UNESCO as part of a Global Sea Level Observing system.27 Historical footage from March 14, 1988 shows the first armed clash between China and Vietnam at the Johnson Reef. During the time of what was later called the “1988 Invasion,” China seized Subi Reef from the Philippines to erect the first military and radar structure in the area.

In last ten years, China has begun to reclaim massive amounts of land on Eldad reef. Along with other strategic features, they have gradually created state-of-the-art, military islands. This development has given visibility to a conflict that has been taking place for last thirty years. From then on, the South China Sea has frequented news headlines. From this deluge of information, we were able to put together an atlas, which contained identificatory information about each of the Sea’s 170 features, and extended historical data for its 65 occupied territories.

Atlas entry for Layang Layang Atoll. Drawing: MAP Office.

3. The Deep (3D)

The marginal basin is a subduction zone where tectonic plates meet. With an average depth of 1,200 meters, the undulating seabed bathymetry forms a complex ground that produces strong underwater currents and surface waves. Over the last twenty years, several international expeditions have conducted scientific drilling and seafloor observation. Performant deep submersible vehicles took samples of fauna, flora, water, and sediments at depths up to 7,000 meters. These deep-sea ecosystems are unique biological communities, the study of which contributes to a deeper understanding of global environmental changes.

So far, the South China Sea’s trenches and seabed have mainly been explored for scientific purposes. However, untapped oil and gas reserves are the source of escalating tensions, with drilling companies from the United States partnering with regional allies in joint projects.

South China Sea’s suffering is a story of exploiting the sea for its wealth while ignoring the harm caused to its marine biological diversity. Each year, US$5.3 trillion worth of goods are transported through the sea lanes of the South China Sea (of which the US trade accounts for US$1.2 trillion).28 There are proven reserves of 11 billion barrels of oil and 190 trillion cubic feet of natural gas, as well as undiscovered reserves that amount to (a minimum of) 12 billion barrels of oil and 160 trillion cubic feet of natural gas.29 And fisheries in the South China Sea comprise 12% of the total global catch, accounting for US$21.8 billion in 2012.30 This all does not even account for the effect of the US dollar on the economies in the region, as well as the value of the 16 trillion cubic feet of Liquefied Natural Gas (LNG) per annum that passes the South China Sea, which amount to half of the global LNG trade.31

Today’s territorial disagreement is not just over oil, gas, and fisheries, but sunken cultural heritage, mostly shipwrecks. Since 1980, illegal activities at sea have endangered or destroyed many sites and artefacts.

Military boat patrolling the Layang Layang Atoll. Photo: MAP Office, 2018.

4. The Law (4D)

The South China Sea is a continuing challenge to international law and the arbitration of maritime legal questions. What has been labelled the “Asean Way” is an anti-legalist attitude with a propensity to avoid resolving conflict in the region.32 A recent confirmation of this was in 2016, when China refused to participate in discussions with the Philippines at the Permanent Court of Arbitration. With nations refusing to sit at the same table where issues of sovereignty are at stake, it is hard to believe that parties will abandon their claims.

Current threats in the Pacific require new forms of protection to preserve both lasting peace and the ocean.

There are currently insufficient efforts to preserve and protect the environment of the South China Sea. Oil exploration, land reclamation, large-scale fishing, and navigation activities have seriously damaged the environment of the South China Sea.33 Both coastal and non-coastal states have an obligation to preserve and protect the environment of the seas in the course of their use of the same seas.34 However, we know that states are failing in their environmental protection obligations.35 For example, to avoid the continuing damage to marine life in the South China Sea, land reclamation activities need to be preceded by environmental impact assessments.36 This protection would be best accomplished through collaboration between states, rather than through the responsibilities of individual states. Unilateral activities that are harmful to the South China Sea need to cease in order to allow the South China Sea to recover.37 The 2012 UN conference on sustainable development agreed that states need to carry out their environmental obligations to protect the global environment for the present and future generations.38 On this basis, there needs to be an environmental impact assessment of activities in the South China Sea and focus placed on the common good.39 In this regard, claims and claim-supporting activities need to be significantly curtailed. The South China Sea should be an international peace park in order to protect the marine life therein.40

Among the noise of these territorial conflicts, the sea is suffering.41 If the sea had a voice, what would it say? Judging by what we know about the extent of environmental damage to the South China Sea, we can only imagine. But we can look at the indicators by scientific professionals who warn us to reduce and find sustainable alternatives for our continued activity. Otherwise, we might reach a point where it is no longer possible to heal, and where our only fate is extinction.42

×

All extended quotes in this text are fragments of a legal text written in collaboration with maritime lawyer Agnes Chong.

At The Border is a collaboration between A/D/O and e-flux Architecture within the context of its 2019/2020 Research Program.

MAP Office is a multidisciplinary platform devised by Laurent Gutierrez and Valérie Portefaix, based in Hong Kong since 1996.

www.e-flux.com

Anixnefseis web tv: Να διαγραφεί το παγκόσμιο χρέος.

0


Στην διαδικτυακή εκπομπή Anixnefseis web tv της Δευτέρας 04 Μαίου 2020 προσκεκλημένος του Νίκου Κανέλλου, πρέσβη ε.τ. ήταν ο συνάδελφος του Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος πρέσβης ε.τ.
Τρία πολύ σημαντικά στοιχεία που είπε ο κ. Χρυσανθόπουλος::
-Να διαγραφεί το παγκόσμιο χρέος
-Κάποια στιγμή πρέπει να πέσει τυχαία κάποιο τουρκικό αεροπλάνο. Παραέγινε με τις υπερπτήσεις.
-Τα χρήματα που μας χρωστά η Γερμανία υπερβαίνουν το ελληνικό χρέος. Μόνο απο το κατοχικό δάνειο πρέπει να καταβάλει 40 δισ ευρώ.
Ο κ. Νίκος Κανέλλος τόνισε ότι πρέπει να δούμε τα δικά μας λάθη.

18.45 Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. Πρέσβης ε.τ. στο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ.

11

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Anixnefseis web tv

Τον πρέσβη ε.τ. Λεωνίδα Χρυσανθόπουλο φιλοξενεί σήμερα στο Διπλωματικό Περισκόπιο

ο Νίκος Κανέλλος, πρέσβης ε.τ.

Ωρα 18.45

Το γεωπολιτικό σχέδιο του Μαυροκορδάτου

1
ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ*
 

Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος σε λιθογραφία που βασίζεται σε σκίτσο που έφτιαξε ο Καρλ Κρατσάιζεν στον Πόρο το 1827 (Εθνική Πινακοθήκη).

Οταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση, η διεθνής συγκυρία ήταν ιδιαιτέρως αρνητική. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι Ελληνες δεν ήταν τόσο η ύπαρξη της Ιεράς Συμμαχίας. Μπορεί η τελευταία να καταδίκασε την Επανάσταση και να αρνήθηκε να δεχθεί τους Ελληνες εκπροσώπους στο Συνέδριο της Βερόνας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν χειρίστηκε την Ελληνική Επανάσταση όπως εκείνες της ιβηρικής και της ιταλικής χερσονήσου. Ο Μέτερνιχ βυσσοδομούσε, αλλά ο Καποδίστριας και η απροθυμία των άλλων δυνάμεων να εμπλακούν, περιόρισαν την αντίθεσή της Συμμαχίας σε ανέξοδα ρητορικά σχήματα που απογοήτευσαν τους Ελληνες αλλά δεν τους κόστισαν ιδιαίτερα. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν άλλο.

Το 1821, τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Αυστρία, Γαλλία, Πρωσία), θεωρούσαν σχεδόν βέβαιο ότι η Ελληνική Επανάσταση, ακόμα κι αν δεν είχε οργανωθεί από τη Ρωσία, θα κατέληγε οπωσδήποτε να την ωφελήσει πολλαπλώς («Morning Chronicle», 7/4/1821). Οι βρετανικές και οι γαλλικές εφημερίδες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί η Επανάσταση ξεκίνησε στη Μολδοβλαχία, τόσο μακριά από την Πελοπόννησο («Chester Courant», 8/5/1821). Η πληροφορία ότι ελέγχονταν από «μια μυστική εταιρεία, που ακολουθεί το μασονικό μοντέλο πολιτικής οργάνωσης» («Gazette de France», 14/4/1821) και η οποία ιδρύθηκε από εμπόρους στη Ρωσία («Morning Herald», 27/4/1821) ενίσχυε υποψίες που έγιναν βεβαιότητα όταν ο Υψηλάντης αναφέρθηκε στη Ρωσία στη διακήρυξή του. Δεν υπάρχει, άλλωστε, αμφιβολία ότι οι μυστικές ρωσικές υπηρεσίες ήξεραν τα πάντα για τη Φιλική Εταιρεία και ήταν προετοιμασμένες για κάθε ενδεχόμενο. Από επιστολή του Πατριάρχη Γρηγόριου Ε´ προς τον Π.Π. Γερμανό, στις 13/3/1821, πληροφορούμαστε ότι ο Ρώσος πρέσβης Στρογκανόφ είχε διαβεβαιώσει αμέσως τον Σουλτάνο ότι η χώρα του δεν κρυβόταν πίσω από την Επανάσταση. Η στάση του Τσάρου στο Συνέδριο του Λάιμπαχ δεν διασκέδασε τις εντυπώσεις, οι Ρώσοι θα έβγαιναν οπωσδήποτε κερδισμένοι από αυτή την εξέγερση. Το παράδειγμα της Σερβίας, που με τη δική της επανάσταση πέρασε από την επιρροή των Αψβούργων σε εκείνη των Ρώσων, αποτελούσε, μαζί με το ιδιόμορφο στάτους της Μολδοβλαχίας, ένα καλό παράδειγμα για την αποτελεσματικότητα της αναθεωρητικής ρωσικής πολιτικής στα Βαλκάνια.

Ομως, τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι περίμενε η πολιτική ελίτ της Ευρώπης. Κατ’ αρχάς η Επανάσταση, αν και κατέρρευσε στη Μολδοβλαχία, εδραιώθηκε στη Νότια Βαλκανική και σε μεγάλο μέρος του Αιγαίου. Εξαιτίας της στρατιωτικής ιδιοφυΐας του Κολοκοτρώνη, κατελήφθη αμέσως το πολιτικό κέντρο της Πελοποννήσου και συνετρίβη η πρώτη και τελευταία στρατιά που εισέβαλε στην Πελοπόννησο, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1825. Επιπλέον, τον Ιανουάριο του 1822, οι Ελληνες συστήθηκαν στην Ευρώπη ως οι κατεξοχήν Ευρωπαίοι, χρησιμοποιώντας μια πολιτική και θεσμική ορολογία ασύμβατη με τη λογική των απολυταρχικών καθεστώτων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, ενώ διεκδικούσαν, αδιαπραγμάτευτα, εθνική ανεξαρτησία. Αλλά οι εκπλήξεις που θα ακολουθούσαν ήταν μεγαλύτερες, γιατί κάθε μέρα που περνούσε γινόταν αντιληπτό ότι οι Ελληνες δεν ήταν πιόνια των Ρώσων, τους οποίους δεν αντιμετώπιζαν ούτε καν ως προνομιακούς συνομιλητές.

Ο ιθύνων νους

Δεν θα ήταν υπερβολή να αποδώσουμε, σχεδόν πλήρως, την ευθύνη της επιτυχούς εξωτερικής πολιτικής του 1822 στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Αλλωστε, αυτός ήταν που τη χειρίστηκε επίσημα μέχρι την άνοιξη του 1823 και ανεπίσημα, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 1826. Ολες οι κινήσεις και οι επιλογές του είχαν σκοπό να πείσουν τους Βρετανούς, τους Γάλλους, ακόμα και τους Αυστριακούς, ότι η Επανάσταση δεν ελέγχεται από τους Ρώσους, ούτε οργανώθηκε από τέκτονες ή καρμπονάρους. Φρόντισε να εξαφανισθούν οι αναφορές στη Φιλική Εταιρεία και να ολοκληρωθεί η de facto αποκοπή από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με τον ορισμό του Επισκόπου Ανδρούσης στη θέση του Μινίστρου των Θρησκευτικών. Αν και περιστοιχιζόταν από φιλελεύθερους (Πολυζωίδης, Μάγερ) ακόμα και καρμπονάρους (Γκαλίνα) και πέρασε ένα δημοκρατικό Σύνταγμα με τη βοήθειά τους, έπεισε τους Ευρωπαίους για τη μετριοπάθεια και τη σύνεσή του. Κυρίως, όμως, έπαιξε πολύ επιτυχημένα, δύο ισχυρά χαρτιά που είχε στη διάθεσή του, το εθνικό και το θρησκευτικό. Οι χριστιανοί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων πολεμούσαν κατά των βαρβάρων μουσουλμάνων Τούρκων. Κανείς στην Ευρώπη δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος. Η τολμηρότερη κίνησή του ήταν η απόπειρα προσέγγισης του Πάπα. Απ’ ό,τι φαίνεται είχε τη συναίνεση της ηγεσίας της Επανάστασης και αρκετές πιθανότητες επιτυχίας, αν δεν αντιλαμβάνονταν έγκαιρα οι Αυστριακοί το σχέδιο. Ο Μέτερνιχ υποχρέωσε τον Πάπα να μη δεχθεί τους Ελληνες εκπροσώπους – ουσιαστικά τον Π.Π. Γερμανό που είχε λευκή εντολή να διαπραγματευθεί.

Ομως, το δυσκολότερο που έπρεπε να πετύχει ήταν να πείσει τους Βρετανούς, τους Γάλλους και τους Αυστριακούς ότι ένα ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μπορούσε και έπρεπε να αντικαταστήσει την παρηκμασμένη οθωμανική αυτοκρατορία ως το ανάχωμα απέναντι στον ρωσικό επεκτατισμό. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, δηλαδή, να παρουσιάσει τη λύση του ελληνικού ζητήματος, ταυτόχρονα, ως λύση του Ανατολικού Ζητήματος. Αυτή δεν ήταν μια ευκαιριακή ανεπεξέργαστη ιδέα. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά ένα χρόνο πριν από το ξέσπασμα της Επανάστασης, ο Μαυροκορδάτος είχε γράψει στα γαλλικά ένα δοκίμιο με τίτλο «Περί της καταστάσεως της Τουρκίας». Το κείμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον αλλά θα περιοριστούμε μόνο στο εξής: ο συγγραφέας επιχειρούσε να πείσει τους Ευρωπαίους ότι η πτώση της οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν αναπόφευκτη. Θα έπρεπε, λοιπόν, να φερθούν ως «προνοητικοί αρχιτέκτονες» για να επωφεληθούν από αυτήν την πτώση. Η πρότασή του ήταν σαφής: οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να στηρίξουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανατροπής των Οθωμανών, ακόμα και με επανάσταση, από τους Ελληνες, ένα ανερχόμενο δυναμικό έθνος. Η «Ελληνική Αυτοκρατορία», που οραματίστηκε, θα καταλάμβανε τον χώρο νότια της Σερβίας και της Μολδοβλαχίας.

Πρόσθεσε κάτι ανήκουστο για τον ελληνισμό της εποχής. Οι Ρώσοι δεν ήταν το μυθικό «ξανθό γένος» αλλά συνιστούσαν απειλή για τον ελληνισμό, καθώς θα δρούσαν ανταγωνιστικά στη δημιουργία ενός ισχυρού δυτικόστροφου ελληνικού κράτους. Ομως, ταυτόχρονα, θεωρούσε τη Ρωσία χρήσιμη γιατί ήταν απαραίτητη για την επιτάχυνση των εξελίξεων. [Δυστυχώς το κείμενο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Ομως το παρουσιάζει αναλυτικότατα ο συνάδελφος Γεώργιος Θεοδωρίδης στην εξαιρετική του μονογραφία «Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος» (ΕΙΕ, 2012), σελ. 149-240].

Βρετανική στροφή

Τον Αύγουστο του 1822, ο Τζορτζ Κάνινγκ αναλαμβάνει το υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας. Μέχρι το 1824 θα μεταβάλει την πολιτική της χώρας του με τέτοιον τρόπο που θα επιτρέψει, λίγα χρόνια αργότερα, να δοθεί διπλωματική λύση στο ελληνικό ζήτημα. Ακόμα και μετά τον θάνατό του και την ανατροπή της πολιτικής του από τον Ουέλιγκτον, οι Βρετανοί θα αντιληφθούν πολύ σύντομα ότι το γεωπολιτικό σχέδιο αντικατάστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας με μια ελληνική θα μπορούσε να είναι προς το συμφέρον τους («πρέπει να οικοδομήσουμε μια Ελληνική Αυτοκρατορία» που να ελέγχει τον Βόσπορο, τα Δαρδανέλλια και την Κωνσταντινούπολη, γράφει ο Ουέλιγκτον στον Λόρδο του Αμπερντίν στις 11/9/1829).

Αλλά κάτι που δεν έχει εκτιμηθεί ιδιαίτερα, είναι ότι αυτή η στροφή προαναγγέλλεται έναν ολόκληρο χρόνο πριν από την άνοδο του Κάνιγκ, με δημοσιεύματα στους Times και σε άλλες εφημερίδες, που υιοθετούν σχεδόν πλήρως τις θέσεις Μαυροκορδάτου. Το πώς συνέβη αυτό θα το δούμε στο επόμενο σημείωμά μας.

* Ο κ. Αριστείδης Χατζής είναι καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦίΜ). Η σειρά άρθρων με θέμα τα φιλελεύθερα, δημοκρατικά και νεωτερικά χαρακτηριστικά της Επανάστασης του 1821 αποτελεί μέρος του εκπαιδευτικού προγράμματος του ΚΕΦίΜ με θέμα: «Ελλάδα 2021: Διακόσια χρόνια από τη Φιλελεύθερη Επανάσταση».

“Καθημερινή”

Προβληματικές Παραδοχές

10

του Παντελή Σαββίδη

-Οι γνώσεις μου περί ιατρικής είναι ανύπαρκτες. Άρα δεν θα σχολιάσω τίποτε που έχει να κάνει με την ιατρική επιστήμη.
-Δεν ξέρω αν αμφισβητώ ή αν θα αμφισβητήσω την πολιτική που ακολουθείται. Σίγουρα, όμως, υπακούω στις συστάσεις της πολιτείας. Η σύσταση να αποδεχθώ αναγκαστικά την πολιτική της παραβιάζει τον βαθμό ελευθερίας μου. Δεν πρόκειται να το επιτρέψω.
-Με προβλημάτισε η προσπάθεια παραγωγής μιας και μόνο αλήθειας σε ένα φαινόμενο το οποίο, όπως ομολογούν και οι διαχειριστές του, γνωρίζουν ελάχιστα. Εννοώ τον κορονοϊό.
-Υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ του τι πιστεύουμε για ένα θέμα και των υποχρεώσεών μας στο πλαίσιο λειτουργίας της πολιτείας. Στην περίπτωση που μας απασχολεί, ακόμη και αν δεν πιστεύουμε στην πολιτική που ακολουθείται, υπακούμε στις συστάσεις των αρμοδίων οργάνων.
-Υπήρξε ένα φαινόμενο κοινωνικού αυτοματισμού σε οποιαδήποτε προσπάθεια διατύπωσης διαφορετικού, από τον κυρίαρχο, επιστημονικού λόγου. Επιστήμη σημαίνει αμφιβολία και το δημόσιο λόγο έπρεπε να τον ενθαρρύνει η ίδια η πολιτεία. Κοινωνικά φαινόμενα που, είτε λόγω φόβου και ανησυχίας, είτε καθοδηγημένα, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αμφισβητούν, πολλές φορές δυναμικά, τη δημόσια έκφραση τεκμηριωμένων απόψεων είναι επικίνδυνα. Όχι για τη Δημοκρατία, απλώς, αλλά για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος βγήκε από τις σπηλιές γιατί αμφέβαλε πως αυτή (η σπηλιά) θα είναι η μοίρα του.
-Υπάρχει ολόκληρη φιλοσοφική θεωρία για την ηθική της αμφιβολίας.
-Είναι τραγικό το φαινόμενο σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, να μην έχει εμφανιστεί ούτε ένας διανοούμενος να θέσει δημοσίως επικίνδυνα φαινόμενα την περίοδο του κορονοϊού.
-Ο εθισμός μιας κοινωνίας στη μία και μοναδική σκέψη (την ηγεμονεύουσα που, συνήθως, είναι η κυρίαρχη κρατική) ενέχει τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού των επικίνδυνων ολοκληρωτικών φαινομένων που περικλείουν οι νέες τεχνολογίες αν δεν υπάρξει κοινωνικός έλεγχος της εφαρμογής τους.

-Οι κοινωνίες δεν είναι αγέλες.
Με βάση αυτές τις σκέψεις θα προσπαθήσω τις επόμενες ημέρες να γράψω ένα κείμενο. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θα προσπαθήσω.

Απειλές και αποτροπή: Μια εισβολή, μια πανδημία και ένας αθεράπευτος γείτονας

1

in gr

Των Αλέξανδρου Π. Μαλλιά * 

 

και Γιώργου Χατζηθεοφάνους**

Ο κόσμος αλλάζει με ρυθμούς που προκαλούν ζάλη. Κάθε ανάλυση στη βάση των δήθεν δεδομένων ακόμη και του πρόσφατου παρελθόντος είναι παρακινδυνευμένη

4 Μαΐου 2020, 09:00

Την εβδομάδα αυτή κλείνουν δύο μήνες ακριβώς. Η Ελλάδα απέδειξε ότι διαθέτει πραγματική ηγεσία, κυβέρνηση με ισχυρή πολιτική βούληση, αξιόλογο βαθμό πολιτικής και κοινωνικής συνοχής και αξιοσημείωτη-για να μην πούμε πρωτοφανή- εσωτερική νομιμοποίηση. Ο κύριος Πρωθυπουργός  έλαβε μέσα στην ίδια εβδομάδα (1 και 7 Μαρτίου) καταλυτικές αποφάσεις που αφορούσαν σε δύο εντελώς διαφορετικού μεγέθους και χαρακτήρα απειλές.

Την οργανωμένη από την Τουρκία  απόπειρα προσβολής  των χερσαίων συνόρων μας στο  Έβρο και την  οικουμενική πανδημία του κορωνοϊού.

Ο Εβρος

Ξεκινάμε με τον Έβρο: Η αποφασιστικότητα , οι επιχειρησιακές και οι  οργανωτικές δυνατότητες  και αποτρεπτικές ικανότητες της Ελλάδος σε συνδυασμό με την ομοψυχία και  την ισχυρή  βούληση που αναδείχθηκαν στον Έβρο κυρίως αλλά και στα νερά του  Αιγαίου , κατίσχυσαν των απειλών ,των προπαγανδιστικών ψευδών και της αλαζονείας.  Η παρερμηνεία της  επί μακρόν τακτικής του κατευνασμού οδήγησε την Άγκυρα σε εσφαλμένη εκτίμηση.

Μας υποτίμησε. Φάνηκε επίσης καθαρά ότι η ελληνικές αρχές  διέθεταν  αξιόπιστη  πληροφόρηση( intelligence)  και έγκαιρη ενημέρωση  για τις προθέσεις και  τις ενέργειες της Τουρκίας. Δεν είναι αντιληπτό δια γυμνού  οφθαλμού.  Στο θέατρο των επιχειρήσεων δείχνουμε τώρα  σαν να είμαστε ένα βήμα μπροστά από την Τουρκία.

Στην  Άγκυρα άλλωστε παρά τις συνεχείς μαζικές  εκκαθαρίσεις στο στράτευμα και στο τουρκικό σύστημα εθνικής ασφάλειας , ολοένα και περισσότεροι χαμηλόφωνα επικρίνουν  τις κινήσεις του Προέδρου Ερντογάν ( Συρία, Λιβύη) ως  επικίνδυνες για την Τουρκία  και  τυχοδιωκτικές. Η αποφασιστικότητα ,η  αποτελεσματικότητα και η πάνδημη  εσωτερική στήριξη  της  στάσης μας  στον  Έβρο και στο Αιγαίο ενδυναμώνουν   την αντίληψη  (perception), κυρίως  όμως  το πραγματικό επίπεδο των αποτρεπτικών δυνατοτήτων της Ελλάδος.

Επιβάλλουν στην ηγεσία της εξ ανατολών γείτονος να αναλογισθεί ότι πρέπει  εκ νέου να υπολογίσει το τρομακτικό κόστος μίας στρατιωτικής επιχείρησης. Αυτό είναι το μεγαλύτερο όφελος της δικής  μας στάσης και συμπεριφοράς στον Έβρο αλλά και πρόσφατα στο Αιγαίο.

Τονώθηκε η αυτοπεποίθηση στις δικές μας δυνατότητες, ενώ πολλαπλασιάστηκαν  τα ερωτηματικά  για τις πραγματικές δυνατότητες της άλλης πλευράς.

Η πανδημία

Ερχόμαστε τώρα  στην αντιμετώπιση της πανδημίας: Δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να το αντιληφθούμε. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, έχοντας ταυτόχρονα ως μέτρο σύγκρισης την εικόνα πολιτικών και πολιτειών που ολιγώρησαν, εμπιστεύτηκε τον  συνδυασμό του ανθρώπινου και ζεστού προσώπου της επιστημονικής γνώσης με την αποτελεσματικότητα  και τις δυνατότητες των πολιτικών θεσμών και των υποδομών   ενός  κράτους που πολλοί πολίτες του αμφισβητούσαν.

Η Κυβέρνηση ενήργησε έγκαιρα και ορθά. Ας μεταφερθούμε στο χρόνο λήψης της κρίσιμης απόφασης με τις σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε να ορθοποδήσει  μετά από μια οδυνηρή και ταπεινωτική  οικονομική κρίση. Καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως ήταν μια αφάνταστα  δύσκολη απόφαση.

Είναι η στιγμή της απόλυτης ανθρώπινης μοναξιάς για κάθε πολιτικό ηγέτη. Σε εξαιρετικές καταστάσεις  άλλωστε αναδεικνύονται οι ηγεσίες και  απογυμνώνονται οι λαϊκιστές, οι δημαγωγοί, οι αυταρχικοί και οι αλαζόνες.

Μετά από τη δεκαετή  απαξίωση και τα πρωτοσέλιδα  ταπεινωτικά σχόλια για τη χώρα μας τους πολιτικούς και τον λαό της ,τώρα φαίνεται να  κερδίζουμε  μία μεγάλη μάχη ζωής, αξιοπρέπειας, κύρους, εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης.

Τα καταφέρνουμε στα δύσκολα αντιμετωπίζοντας μία πανδημική κρίση. Την μεγαλύτερη σήμερα παγκόσμια απειλή. Τα καθημερινά θετικά δημοσιεύματα πολλαπλώς ενισχύουν την  αξιοπιστία της χώρας μας. Η Ελλάδα αναδεικνύεται και πάλι ως πρότυπο, με την επικράτηση της αρμονίας του «μέτρου».

Δεν είναι καιρός για εφησυχασμό. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες και την αβεβαιότητα στο διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον που θα βρούμε μπροστά  μας, μπορούμε με εμπιστοσύνη στην Πολιτεία, στην Πόλι, στην Πολιτική και στους Πολίτες να δώσουμε την μάχη για την επόμενη ημέρα. Είναι ήδη εδώ. Ο κόσμος αλλάζει με ρυθμούς που προκαλούν ζάλη. Κάθε ανάλυση στη βάση των δήθεν δεδομένων ακόμη και του πρόσφατου παρελθόντος είναι παρακινδυνευμένη. Η γεωπολιτική ρυμουλκείται από την οικονομία, η οποία όμως είναι συνάρτηση της εξέλιξης και των δυσανάγνωστων συνεπειών της πανδημίας.

Η παγκόσμια απειλή  με την μορφή της πανδημίας του κορωνοϊού υπό κανονικές συνθήκες  θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλύτη για την επικράτηση σύνεσης  και περισυλλογής στην ηγεσία της γειτονικής Τουρκίας.

Να κάνει και εκείνη τώρα  το δικό της προβληματικό   τουλάχιστον   απολογισμό και μία  σύγκριση με τη γειτονική της  Ελλάδα στα δύο αυτά μέτωπα. Άλλωστε οι αρμόδιες αρχές μας και το ΝΑΤΟ είναι σε θέση να  αξιολογήσουν   τις  επιπτώσεις της  πανδημίας  στην  τρέχουσα επιχειρησιακή ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας. Σημειωτέον ότι ένα από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν  στην Άγκυρα ήταν με  εντολή του Υπουργού  Άμυνας να απαγορευθεί η  δημοσίευση συναφών ειδήσεων.

Η Τουρκία δεν αλλάζει

Δεν  τρέφουμε  αυταπάτες. Η Τουρκία , ο αθεράπευτος γείτονας μας, κόμπαζε όσο  η Ελλάδα έμοιαζε να ακολουθεί πολιτική κατευνασμού στο πλαίσιο της λεγόμενης «στρατηγικής ψυχραιμίας», παρά  την σοβαρότητα  των  καθημερινών   αεροναυτικών  τουρκικών   επιχειρήσεων  στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο.

Οι σοβαρές επιπτώσεις της πανδημίας και στην Τουρκία-όπως άλλωστε και σε άλλες χώρες- ενδέχεται να αναβάλουν την μαζική εκδήλωση  της προσχεδιασμένης έντασης-με πρόθεση δημιουργίας τετελεσμένων –  στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο. Ο  Πρόεδρος κύριος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι καθόλα προβλέψιμος. Θα εξακολουθήσει  να  αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα , να απειλεί και  να προκαλεί . Δεν έχει μάλλον   αντιληφθεί  ότι   απέναντί του έχει σήμερα  μία  αλλαγμένη Ελλάδα.

Ένα  γείτονα ο οποίος διαθέτει  ισχυρή πολιτική βούληση και εσωτερική νομιμοποίηση, αυτοπεποίθηση, ικανότητες, ηθικό και ετοιμότητα. Μόνο έτσι άλλωστε εξασφαλίζεται η ενίσχυση της αποτροπής που σημαίνει υποστήριξη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Είναι η μόνη στρατηγική και η βέλτιστη επιλογή  που υποστηρίζει και εξασφαλίζει την ειρήνη.

*Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς είναι πρέσβης ε.τ.      

 ** Ο Γιώργος Χατζηθεοφάνους είναι υποστράτηγος ε.α.

in gr