Αρχική Blog Σελίδα 2488

The Dark Side of Annexing the Jordan Valley: Whitewashing Land Theft

0
Opinion Ηaaretz

The Israeli government has raised the theft of property ‘abandoned’ by Palestinians to an art form

Ohad Zwigenberg

The political uproar and strategic debate over annexing land in the West Bank under the coalition agreement have diverted attention from one of the largest conspiracies to steal private land since the occupation began in 1967.

Behind the ideological fervor and the alleged security motive, lies a plot to launder stolen land. Imposing Israeli law on Area C (the 60 percent of the West Bank that is under Israeli control), including the Jordan Valley, will effectively transfer vast areas legally registered in the names of a great many Palestinians to the State of Israel.

The Palestinian owners of these lands were expelled or fled to Jordan during the Six-Day War and were settled in refugee camps. Many of the displaced, whose numbers are estimated from 100,000 to almost 300,000 people, were refugees from 1948 who left behind houses and lands in Haifa, Jaffa and Jerusalem. Imposing Israeli law on Area C will immediately turn their property into “abandoned property,” or in other words, it would become the property of the occupying-annexing state.

IIn 2014, an expanded panel of seven Supreme Court justices ruled that the annexation of East Jerusalem enabled the “abandoned property” law to be applied to the property of Palestinians who fled or were expelled to the West Bank. According to this precedent , annexing parts of the West Bank would immediately turn the lands of the displaced into abandoned property. It will annul the military commander’s order No. 58 from 1967 that is in effect in the West Bank. This order differs the status of the “new refugees from their more veteran Israeli brothers, whose property was declared to be “abandoned property,” and marked with “no entry for Arabs.”

The order states that if “someone who had been the owner, or someone who holds an abandoned asset legally, according to the circumstances, returned, the supervisor will transfer the property or its value to their hands, and when this has been done, this asset will stop being an asset for the supervisor and will return to this same person of whoever comes in his place.” Until then, the land is deposited in the hands of the supervisor of state property in the Civil Administration and the government is not permitted to allocate these lands for purposes of settlement.

A view of the West Bank settlement of Ma'ale Efraim on the hills of the Jordan Valley.
Ariel Schalit,AP

In addition to the military commander’s order, in July 1967 the United Nations Security Council ordered Israel to allow residents of the territories who fled during the war to return to their homes. In the peace agreement with Egypt and the Oslo Accords, Israel committed itself to act to solve the problem of the displaced.

Yet law professor Eyal Benvenisti of the University of Cambridge believes that applying Israeli law to Judea and Samaria will not meet the test of international law, and even contradicts the principle of democracy. According to Benvenisti, any imposition of Israeli governmental authority on a Palestinian – as opposed to the imposition of authority by the military commander that results from international law – could be considered as an impermissible violation of the right to dignity, because it treats him as an object and does not ask his consent to its authority. Benvenisti elaborates that after the French Revolution, when the French army began conquering territory beyond its borders, it cautiously conducted referenda in the new regions, based on understanding that affiliation to a democratic country cannot be imposed on those who have not given their permission for its authority.

But when it comes to the settlement enterprise, international law and democratic principles are at best just a recommendation. When it comes to the displaced Palestinians from the Jordan Valley, Israeli governments have perfected the concept of abandonment. The annual state comptroller report for 2005 revealed that in the late 1960s and 1970s, Israeli communities and army bases in the Jordan Valley were allocated thousands of dunams of land owned by the displaced.

When half a dozen camps were closed, Prime Minister Ariel Sharon ordered their “liberated” land to be given to nearby settlements. The state comptroller wrote that the legal adviser for the Judea and Samaria Civil Administration warned two years earlier that the use of this land was illegal and warned about a “chain reaction that could put all the plots of land of the relevant communities at risk.” The settlements did not inform the buyers of the homes and plots of land, or the mortgage banks who provided them with loans, that this was in practice land theft, he wrote.

In at least one case, the land theft was carried out with the help of two corrupt officers from the Civil Administration, who helped a pair of swindlers to steal land from displaced people with the help of forged documents. Unluckily for them, the heir of the landowner, who had risen to be a minister in the Jordanian government, discovered that the land had been sold and had reached the hands of the Himnuta company, the long and twisted arm of the Jewish National Fund in the occupied territories. The officers were put on trial and were given a lenient plea bargain.

To prevent similar “accidents,” the Civil Administration prepared a blacklist of some 2,000 Palestinians whose land in the Jordan Valley was handed over to the settlers – or as compensation for Palestinians whose lands were confiscated in favor of their Jewish neighbors.

For fear that displaced people would sue for what they deserved under Israeli law in effect in the territories, the requests of the displaced to cross the Jordan River within the framework of family reunification, and even for the purposes of short visits, were denied with the regular excuse of “security considerations.”

Imposing Israeli law on the Jordan Valley is the best real estate deal since the passing of the abandoned property law 70 years ago. With the stroke of a single annexation law, the Likud-Kahol Lavan-Labor government will at the same time solve the problem of peace and also launder one of the greatest thefts of land since Israel was founded.

Όταν πετάει μια πεταλούδα στην Κίνα …μετατοπίζεται το κέντρο της Γης!

1

atlantico.fr

Μετάφραση- Επιμέλεια: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

[Και όντως αυτό συνέβη με την πανδημία του κορωνοϊού. Η Κίνα πέτυχε σχετικά σύντομα, χάρις στο αυταρχικό σύστημα, την αντιμετώπιση της θανατηφόρου ίωσης και σήμερα μπορεί να ελπίζει σε μείωση, έστω, του ρυθμού ανάπτυξης, αφήνοντας τις δυτικές δημοκρατίες να μετρούν νεκρούς και έντρομες μπροστά το μέγεθος της οικονομικής ύφεσης και της συνακόλουθης αποσταθεροποίησης.

Η «διπλωματία της μάσκας» που παρακολουθήσαμε εκ μέρους της Κίνας είναι το πρώτο βήμα ανάδειξης της στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας. Ο «κομμουνιστικός καπιταλισμός» της προβάλλει, ως μονόδρομος, το ιδανικότερο σύστημα της Νέας Εποχής. Εκτός και αν «άλλαι μεν αι βουλαί των ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει»…Για πληρέστερη ενημέρωσή σας γύρω από το κινέζικο κοινωνικό σύστημα θα παρουσιάσουμε μια σειρά από αναλύσεις. Ε.Δ.Ν. ]

KINA (1): Η κατάκτηση των Διεθνών Οργανισμών

του Antoine Brunet*

Οι ΗΠΑ ενίσχυαν ετησίως τον ΠΟΥ με 400 εκ. δολάρια και όμως η Κίνα, με μόνο 44 εκ., κατάφερε να εκλέξει  επικεφαλής του τον Αιθίοπα Τέντρος Αντάνομ Γκεμπρεγέσους – εδώ σε χειραψία με τον Πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ – εμβληματική μορφή της διείσδυσής της σε διεθνείς οργανισμούς.

Δεν υπήρχε ανάγκη να περιμένουμε τη δήλωση του Προέδρου Τραμπ στις 8 Απριλίου για να θεμελιώσουμε αυτό που αποτελεί πεποίθησή μου δέκα περίπου χρόνια τώρα: η Κίνα έχει τη βούληση και την ικανότητα να ελέγχει και να κάνει υποχείριά της τα διεθνή ιδρύματα.

ΔΝΤ

Αυτή η επίθεση εκ μέρους της Κίνας με στόχο μεγάλους διεθνείς θεσμούς είναι σαφώς ένας από τους άξονες της γεωπολιτικής ισχύος στους οποίους επιδίδεται μεθοδικά από το 1990. Η Κίνα ξεκίνησε το 2010 με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) (με την ευκαιρία της κρίσης του 2008 στην οποία είχε άλλωστε συνεισφέρει πολύ): σε αντάλλαγμα για ένα εξαιρετικά μεγάλο δάνειο που είχε χορηγήσει στο ΔΝΤ, η Κίνα πέτυχε τότε από τον Ντομινίκ Στρος Καν (ΝΣΚ) να δημιουργηθεί γι’ αυτήν μια τρίτη θέση αναπληρωτή διευθυντή.

Το αποτέλεσμα, δίπλα στη Διευθύνουσα Σύμβουλο (Νο 1) που δίνεται στην Ευρώπη (ΝΣΚ, μετά κα Λαγκάρντ και σήμερα κα Γεοργκίεβα, Βουλγάρα), δίπλα στον Πρώτο Αναπληρωτή Διευθύνοντα Σύμβουλο (Νο 2) που δίνεται στις ΗΠΑ, δίπλα σε έναν αναπληρωτή διευθύνοντα σύμβουλο (Νο 3α) που παίρνει η Ιαπωνία και έναν άλλο αναπληρωτή διευθύνοντα σύμβουλο (Νο 3β) που δίνεται στον υπόλοιπο κόσμο), ο ΝΣΚ δημιούργησε μια τρίτη θέση Αναπληρωτή Διευθύνοντος Συμβούλου (Νο 3γ). Τελικά, η Κίνα έχει τώρα μία από τις πέντε θέσεις-κλειδιά επικεφαλής του ΔΝΤ.

Πολύ γρήγορα, αυτός ο αναπληρωτής διευθυντής της Κίνας (Tάο Zχανγκ) έγινε πολύ δραστήριος και μεγάλης επιρροής στους κόλπους του ΔΝΤ (αναφέρεται ότι κατείχε ακόμη και ένα γραφείο πολύ κοντά σε αυτό του ΝΣΚ). Και πέντε χρόνια μετά την απόκτηση αυτής της έδρας επικεφαλής του ΔΝΤ, η Κίνα πέτυχε το γιουάν να συμπεριληφθεί στον ορισμό του Ειδικού Τραβηκτικού Δικαιώματος (ΕΤΔ, το νόμισμα του ΔΝΤ) παράλληλα με το δολάριο, το γιεν, το ευρώ και τη λίρα στερλίνα.

Ιντερπολ

Στη συνέχεια, το ΚΚ Κίνας κατάφερε να εκλέξουν οι χώρες του ΟΗΕ ένα από τα μέλη του, τον Μενγκ Χονγκγουέι, στη θέση του προέδρου της Ιντερπόλ (από το 2016 έως το 2018, το έτος κατά το οποίο το ΚΚΚ τον κατακράτησε στο κινέζικο έδαφος, κατηγορούμενο για διαφθορά, του απηύθυνε δημόσια κατηγορία για «πείσμα» (που φαίνεται να σημαίνει ότι το ΚΚΚ τον κατηγόρησε γιατί ενεργούσε ως πρόεδρος της Ιντερπόλ και όχι «ως μέλος των οργάνων του ΚΚΚ». Στη συνέχεια, το ΚΚΚ τον απομάκρυνε από τις τάξεις του προτού τον καταδικάσει σε 13 χρόνια φυλάκισης.

ΠΟΥ

Το ΚΚΚ κατάφερε μια γυναίκα μέλος του, η κυρία Τσαν, να εκλεγεί επικεφαλής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Αλλά, πριν από τη λήξη της δεύτερης θητείας της, η Κίνα κατορθώνει η θέση να πάει στον υποψήφιο που υποστήριξε δημόσια, τον κ. Ghebreyesus, πρώην ανώτερο δημόσιο υπάλληλο (και μάλιστα πρώην υπουργό) της Αιθιοπίας, χώρας σε μεγάλη εξάρτηση από την Κίνα.

Εν προκειμένω, πρέπει να σημειωθεί ότι ο ΠΟΥ, ο οποίος έχει γίνει και παραμένει φιλοκινεζικός, αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιζήμιος για όλους εκτός από την  Κίνα, κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης υγείας που βιώνουμε.

Πρώτον, χάθηκαν τρεις πολύτιμες εβδομάδες για την παγκόσμια κοινότητα πριν αναγνωρίσει ότι μια επικίνδυνη επιδημία εμφανίστηκε στην Κίνα: από τις 30 Δεκεμβρίου, ο ιατρικός κόσμος στο Γουχάν ήξερε ότι βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια επικίνδυνη επιδημία. Και το Πεκίνο χρειάστηκε να αναγκάσει σε σιωπή τον διάσημο και ηρωικό γιατρό Λι Γουενλιάνγκ την 1η Ιανουαρίου, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τη διάδοση αυτής της πληροφορίας. Ωστόσο, λες και ο ΠΟΥ δεν γνώριζε απολύτως τίποτα για αυτό το επεισόδιο, λες και αγνόησε σκόπιμα την ενημέρωση που είχε από την Ταϊβάν στις 31 Δεκεμβρίου 2019 για τις υγειονομικές εξελίξεις στην Κίνα, λες και υποχώρησε στις ίδιες πιέσεις με αυτές που αντιμετώπισε ο γιατρός Λι, μόλις στις 20 Ιανουαρίου συμφώνησε τελικά να αναγνωρίσει και να ανακοινώσει ότι μια επιδημία είχε εξαπλωθεί στην Κίνα.

Στη συνέχεια, η διεθνής κοινότητα έχασε, εξαιτίας του ΠΟΥ, άλλες επτά πολύτιμες εβδομάδες. Αφού παραδέχτηκε στις 20 Ιανουαρίου την ύπαρξη της επιδημίας στην Κίνα, ο ΠΟΥ, κατά τη διάρκεια των διαδοχικών συνεδριάσεων της διευθύνουσας επιτροπής του, αρνήθηκε επίμονα για μεγάλο χρονικό διάστημα να παραδεχτεί και να ανακοινώσει επίσημα ότι αυτή η επιδημία ήταν στην πραγματικότητα μια πανδημία, δηλαδή, μια επιδημία τόσο μολυσματική και τόσο μεταδοτική που απειλούσε όλο τον πλανήτη. Μόνο στις 11 Μαρτίου, όταν έγινε επίσης προφανές σε όλους ότι η επιδημία έπληξε ολόκληρο τον πλανήτη, ο Διευθυντής της ΠΟΥ αποφάσισε να αναγνωρίσει ότι η επιδημία ήταν πανδημία.

Αντί να προειδοποιήσει τον υπόλοιπο κόσμο, όπως είχε καθήκον, ο ΠΟΥ, επομένως, τον αποκοίμησε σκόπιμα, και αυτό μεγιστοποίησε τη μόλυνση στον υπόλοιπο κόσμο, όπως και  μεγιστοποίησε επίσης την τεράστια οικονομική, κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση την οποία υφίσταται ο υπόλοιπος κόσμος, ιδίως οι δημοκρατικές χώρες, καθώς είναι οι χώρες που πλήττονται περισσότερο από τη μόλυνση.

Η Κίνα έχει χρησιμοποιήσει τον ΠΟΥ για να βλάψει τον υπόλοιπο κόσμο, για να τον αποσταθεροποιήσει περαιτέρω και για να κάνει υποχείριες μερικές επιπλέον χώρες (και πρώτες την Ιταλία και ίσως επίσης το Βέλγιο, την Ισπανία και τη Γαλλία η οποία, για να αποκτήσει τα παραγόμενα προϊόντα, που μόνο η Κίνα μπορεί να παράγει, θα πρέπει να δανειστεί ακόμη περισσότερο από την Κίνα, μια Κίνα η οποία τότε δεν θα παραλείψει να απαιτήσει από όλες κάθε είδους διπλωματικά ανταλλάγματα, ιδίως υπέρ της Huawei και το παγκόσμιο σχέδιο τηλεφωνίας 5G).

Ο καθένας αντιλαμβάνεται τις τρομερές συνέπειες, αν η Κίνα αποκτήσει λόγο στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, καθώς τα θεωρεί δυτική αξία και όχι παγκόσμια…

Εκτός από τον ΠΟΥ, πολύ πρόσφατα, το ΚΚΚ πέτυχε να εκλέξει ένα από τα μέλη του, τον Κου Ντονγιού, τον Ιούνιο του 2019, ως επικεφαλής του FAO (Ταμείο Τροφίμων και Γεωργίας). Εάν, όπως ορισμένοι ειδικοί αρχίζουν να φοβούνται (λόγω της σύμπτωσης με την καταστροφή της Ανατολικής Αφρικής από διαδοχικά κύματα ακρίδων), μήπως η κρίση της υγείας συνοδευτεί από μια παγκόσμια επισιτιστική κρίση, επειδή ο, ελεγχόμενος από το ΚΚΚ, FAO θα υπαγορεύει στον υπόλοιπο κόσμο την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει …. Σίγουρα σε μια τέτοια περίπτωση, ο FAO θα υιοθετούσε πρακτικές που ευνοούν την Κίνα και όχι τη διεθνή κοινότητα στο σύνολό της.

FAO, ICAO κ.ά.

Εκτός από τον ΠΟΥ και τον FAO, η Κίνα πέτυχε να διορίσει την κα Φανγκ Λιου επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), τον κο Χουλίν Ζχάο επικεφαλής της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών και τον κο Λι Γιονγκ, επικεφαλής του Οργανισμού Βιομηχανικής Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Αυτές όλες είναι πολύ σημαντικές θέσεις που θα επιτρέψουν στο Πεκίνο να αυξήσει την επιρροή του στην παγκόσμια κοινότητα για να την προσανατολίσει σε μια κατεύθυνση που ευνοεί τα δικά της συμφέροντα.

Η πιο σημαντική, από αυτή την άποψη, είναι η επιθυμία του Πεκίνου να διεισδύσει όλο και περισσότερο στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Ηνωμένα Έθνη. Το ΚΚΚ, ωστόσο, δεν αποκρύπτει την κύρια αντίθεσή του στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αρνείται να τα θεωρήσει ως παγκόσμια αξία και επιμένει να τα χαρακτηρίζει μόνο ως αξία Δυτική. Η πρακτική του σε αυτό το Συμβούλιο δείχνει ότι είναι εκεί μόνο για να εξουδετερώσει οποιαδήποτε διαμαρτυρία που θα προερχόταν από τα Ηνωμένα Έθνη εναντίον τυραννικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Οι δημοκρατικές χώρες φαίνονται πολύ εφησυχασμένες με όλους αυτούς τους θεσμούς που ελέγχονται τώρα από την Κίνα. Γιατί δεν έχουν ακόμη διαμαρτυρηθεί συλλογικά εναντίον του ΠΟΥ και να τον κατηγορήσουν για την ένοχη βραδύτητα που επέδειξε πριν δηλώσει ότι ο κόσμος απειλούνταν με πανδημία; Γιατί δεν συμπορεύονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία στην απαίτησή τους μια ομάδα διεθνών εμπειρογνωμόνων, εκτός του ΠΟΥ, να παραμείνει αρκετό καιρό στο Γουχάν και την Κίνα για να προσδιορίσει την προέλευση της επιδημίας;

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

*Ο Antoine Brunet είναι οικονομολόγος και αναλυτής αγορών. Συνέγραψε το βιβλίο Οι ηγεμονικές βλέψεις της Κίνας (2011)

atlantico.fr

 

ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΞΥΠΝΑΜΕ. ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

2

ΤΑ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΧΤΥΠΟΥΝ

Απο σήμερα κιόλας τα ανεξάρτητα συνδικάτα, όχι τα κομματικά, ή τα εξουσιομανή πρέπει να αρχίσουν τις επαφές σε επίπεδο ευρωπαϊκό για το πως θα αντιμετωπιστεί η επόμενη ημέρα του κορονοϊού.
Η κρίση αυτή δεν αντιμετωπίζεται σε εθνικό επίπεδο. Αν δεν το έχετε καταλάβει το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει, τουλάχιστον, στο μισό.
Λύσεις υπάρχουν. φτάνει να θελήσουν οι ισχυρές δυνάμεις.
Τις κανονικότητες ας τις ξεχάσουμε.
Ας είμαστε έτοιμοι για να περισώσουμε αυτό, έστω, το επίπεδο διαβίωσης στο οποίο μας εριξε η δική μας μακρόχρονη οικονομική κρίση.
Διαβάστε τι μου έστειλε φίλος απο τις Βρυξέλλες.
Δεν θα έχει καλό τέλος αυτή η κρίση, το ξέρουμε….
Τα σουπερμάρκετ στις Βρυξέλλες έχουν τιμές + 25%, το ίδιο και οι κομμωτές που θα ανοίξουν από Δευτέρα προβλέπουν μια αύξηση της τάξης του 15 με 20%… και τα νοσοκομεία που έχουν ένα υβριδικό σχήμα στο Βέλγιο δηλ ιδιωτικού χαρακτήρα με σύμβαση με το κράτος απολύουν και ζητούν περικοπές μισθών της τάξης του 50%!!!
Και όλα αυτά με μόλις 6 εβδομάδες λοκνταουν! Που να συνεχίσει αυτή η Ιστορία ..
Μήπως να αρχίσουμε να ενεργοποιούμε τα αντανακλαστικά μας;
Μήπως να πιέσουμε για το ευρωομόλογο ή, κάτι τέλος πάντων σαν και αυτό;

Αμυντική Βιομηχανία Τουρκίας!!!!A Success Story??? ή ακόμη μια «Φούσκα» του Ερντογάν;;;;

0

Original Article at https://www.al-monitor.com (1)    By Metin Gurcan(2)   

Μετάφραση: Ηλίας Α Λεοντάρης(3), 05 Μαϊου 2020

ΣΧΟΛΙΟ

Το παρόν άρθρο έρχεται να επιβεβαιώσει παλαιότερη δημοσίευση του  BESA Institute με αντικείμενο τα διπλωματικά λάθη της Τουρκίας στον τομέα της Αμυντικής Βιομηχανίας. Η μετάφρασή του δημοσιεύθηκε εδώ https://infognomonpolitics.gr/2020/04/ta-sfalmata-tis-exoterikis-politikis-tis-tourkias/ και εδώ https://www.anixneuseis.gr/%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82/

Η Αμυντική Βιομηχανία είναι ένας τομέας του οποίου ασφαλώς δεν αμφισβητείται η ταχεία ανάπτυξη/εκτίναξή του στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια, αλλά η πραγματικότητα έρχεται να διαφοροποιήσει σε κάποιο βαθμό την εικόνα και να επιβεβαιώσει τον κανόνα της Ισχυρής Αμυντικής Βιομηχανίας, ο οποίος σε γενικές γραμμές ορίζει ως προϋποθέσεις για τη βιωσιμότητά της,  την:

Επάρκεια των Πρώτων Υλών ή την κατά το δυνατόν μικρότερη εξάρτηση από άλλες πηγές.

Ανεπτυγμένη Έρευνα και Δυνατότητες Ανάπτυξης Προτύπων (Πιστώσεις)

Ανεξαρτησία ή περιορισμένη εξάρτηση σε εισαγόμενη τεχνογνωσία

Διασύνδεση Πανεπιστημίων με την Παραγωγική Διαδικασία

Επιστημονικό Ανθρώπινο Δυναμικό

Δίκτυο Εξαγωγών

Δυνατότητα  διατήρησης της Γραμμής Παραγωγής σε βάθος χρόνου καθώς και τεχνικής υποστήριξης των «προϊόντων» της.

Κυρίως όμως θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι καμία Αμυντική Βιομηχανία δε μπορεί να στηριχθεί ΜΟΝΟ με την εσωτερική κατανάλωση.

Εδώ γεννάται και το ερώτημα μπορεί η Ελλάδα να καταστεί «παίκτης» στον τομέα της Αμυντικής Βιομηχανίας;

Η άποψή μου είναι, ΝΑΙ, μπορεί. Και μπορεί να το κάνει όπως λειτούργησε και στο παρελθόν, είτε με διακρατικές είτε με επιχειρηματικές συνεργασίες, ούτως ώστε να εξασφαλισθεί η ροή ή ανταλλαγή τεχνογνωσίας, αλλά και το δίκτυο των «πελατών».

Θεωρώ ότι υπάρχει η υποδομή, ας κάνουμε και τα επόμενα βήματα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΡΘΡΟΥ: Είναι  η υπόθεση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας « success story ιστορία επιτυχίας», ή θα της «βγει ξινή»;;;

Οι αυξανόμενες επενδύσεις στην τεχνολογική ανάπτυξη είναι ένα ελπιδοφόρο σημάδι για την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας, ωστόσο μια σειρά διαρθρωτικών προβλημάτων που παραμένουν άλυτα ενδέχεται να βλάψουν τις προοπτικές του τομέα.

Ο  γρήγορος ρυθμός επέκτασης της αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια, είναι δύσκολο να διατηρηθεί και ενδέχεται να επιβραδυνθεί, όπως δείχνουν πρόσφατα δημοσιευμένα στοιχεία, καθώς, παρά τις αυξανόμενες επενδύσεις στην ανάπτυξη υψηλής τεχνολογίας, ο τομέας αγωνίζεται να μειώσει τη μεγάλη εξάρτησή του από ξένους προμηθευτές και να επεκτείνει την πελατεία του στο εξωτερικό.

Η προώθηση της εγχώριας παραγωγής όπλων αποτέλεσε χαρακτηριστικό γνώρισμα της κυβέρνησης του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με βάση την ιδέα ότι η Τουρκία χρειάζεται ισχυρότερη στρατιωτική αποτροπή για να αποτελέσει σημαντική περιφερειακή δύναμη, αλλά και δε μπορεί να συνεχίσει να εμπιστεύεται τους παραδοσιακούς Δυτικούς συμμάχους για  την προμήθεια συμβατικών όπλων. Θέλοντας να ενισχύσει την εξωτερική πολιτική της, η κυβέρνηση επεδίωξε να ενισχύσει την ικανότητα/δυνατότητα ανάπτυξης & παραγωγής  όπλων στην Τουρκία, ώστε να επιτύχει την αυτάρκειά της  και να βελτιώσει  στο έπακρο τις εξαγωγικές ευκαιρίες που θα εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα.

Οι προσπάθειες για την ανάπτυξη Εθνικής Αμυντικής Τεχνολογικής και Βιομηχανικής Βάσης θεωρούνται αναπόσπαστο μέρος της διπλωματικής ευελιξίας και του διεθνούς κύρους που η Άγκυρα πιστεύει ότι έχει αποκτήσει στις διασυνοριακές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ από το 2016. Στα μάτια της Άγκυρας, οι  τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εξακολουθούν  να αποτελούν αποτρεπτική πολεμική δύναμη στην περιοχή, και για αυτό η αυτάρκεια στην αμυντική βιομηχανία εξακολουθεί να αποτελεί μείζονα προτεραιότητα.

Μια άλλη πτυχή που δεν πρέπει να αγνοηθεί είναι ότι η αμυντική βιομηχανία θεωρείται  ένας ιδιαίτερος τομέας , υψηλής αναγνώρισης, στην εσωτερική πολιτική της κυβέρνησης. Κάθε νέο στρατιωτικό προϊόν που κατασκευάζεται τοπικά ή/και πωλείται σε ξένους αγοραστές παρουσιάζεται ως ένα είδος πολιτικής νίκης στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης.

Μάλιστα, η τουρκική αμυντική βιομηχανία έκανε σημαντικά βήματα την περίοδο 2015-2018, δημιουργώντας ένα «success story» για την Άγκυρα. Ωστόσο, η έκθεση επιδόσεων του 2019  της Ένωσης Κατασκευαστών Αμυντικής και Αεροδιαστημικής Βιομηχανίας, η οποία δημοσιεύθηκε στα τέλη Απριλίου, δείχνει προβλήματα σε αυτή την «πετυχημένη υπόθεση», που οφείλονται σε άλλα διαρθρωτικά θέματα.Bottom of Form

Σύμφωνα με την έκθεση, ο κύκλος εργασιών του κλάδου ήταν περίπου 10,9 δις δολάρια πέρυσι, μια αύξηση 24% από σχεδόν 8,8 δισεκατομμύρια δολάρια το 2018. Τα έσοδα από τις εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 40%, ήτοι πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια από 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια το προηγούμενο έτος. Ταυτόχρονα όμως και ιδιαίτερα αυξήθηκαν και  οι εισαγωγές. Ξεπέρασαν μάλιστα ελαφρώς την αξία των εξαγωγών και  ανέρχονται σε 3,1 από  2,4 δις δολάρια το 2018, μια αύξηση 28%  περίπου.

Οι εισαγωγές είναι κατά κανόνα πρώτες ύλες όπως ο χάλυβας από τη Φινλανδία για να κάνουν τα θωρακισμένα οχήματα και τα ενδιάμεσα προϊόντα όπως  στροβιλοκινητήρες από την Ουκρανία για την κατασκευή των UAVs/Drones. Η αύξηση των εισαγωγών αποτελεί ανησυχητικό σημάδι για την τουρκική αμυντική βιομηχανία, υπογραμμίζοντας την μεγάλη εξάρτησή της από τις ξένες αγορές. Με άλλα λόγια, η αύξηση των εξαγωγών στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις εισαγωγές.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένες ευρωπαϊκές εταιρείες της αμυντικής βιομηχανίας επέβαλαν εμπάργκο στην Τουρκία και ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις  απαγόρευσαν την πώληση ορισμένων προϊόντων στη χώρα κατά τη διάρκεια της επιχείρησης(Ops Peace Spring) στη βορειοανατολική Συρία τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2019. Η εκστρατεία της Τουρκίας είχε ως στόχο την κουρδική πολιτοφυλακή της Συρίας που συνεργάζεται με την ένοπλη οργάνωση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK /Partiya Karkerên Kurdistanê‎) στην Τουρκία, την οποία η Άγκυρα θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση.

Η Φινλανδία, για παράδειγμα, διέκοψε τις εξαγωγές χάλυβα στην Τουρκία, ενώ το Λονδίνο ανέστειλε τη συμμετοχή βρετανικών επιχειρήσεων στο πρώτο εγχώριο πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών της Τουρκίας, το οποίο είχε ήδη κλυδωνιστεί με καθυστερήσεις, λόγω της αδυναμίας εξασφάλισης των κινητήρων. Η Γερμανία, η Ιταλία, η Δημοκρατία της Τσεχίας, η Νορβηγία και η Σουηδία απαγόρευσαν επίσης τις πωλήσεις σε τουρκικές επιχειρήσεις.

Ειδικός της αμυντικής βιομηχανίας, ο οποίος ρωτήθηκε από την Al-Monitor, εκτιμά ότι το εμπάργκο που συνδέεται με την Επιχείρηση (Ops Peace Spring) έχει κοστίσει στην Τουρκία απώλειες 1 δις δολαρίων περίπου. Άλλα στοιχεία της έκθεσης είναι περισσότερο ενθαρρυντικά. Οι δαπάνες για την έρευνα και την ανάπτυξη αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 15%, φθάνοντας σχεδόν τα 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια από περίπου 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια το 2018. Οι πιστώσεις για την έρευνα και την ανάπτυξη συνέχισαν να αυξάνονται από το 2016, γεγονός που αποτελεί ελπιδοφόρο μήνυμα για το μέλλον. Οι αναλύσεις δείχνουν ότι οι δαπάνες για την ανάπτυξη τεχνολογίας, ειδικότερα, έχουν εκτιναχθεί. Ανήλθαν στα  249 εκατομμύρια δολάρια το 2019, έναντι 149 εκατομμυρίων το 2018, μία αύξηση 67% περίπου.  Η αυξητική αυτή τάση δείχνει το υψηλό ενδιαφέρον και την εστίαση στην προαγωγή της υψηλής τεχνολογίας στην τουρκική αμυντική βιομηχανία.

Ωστόσο, το νομικό και γραφειοκρατικό πλαίσιο για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας εξακολουθεί να αποτελεί ένα πρόβλημα στην υποστήριξη αυτής της προσπάθειας. Λόγω των ρυθμιστικών αυτών κενών, πολλές εταιρείες της αμυντικής βιομηχανίας που εμπλέκονται στην έρευνα και την ανάπτυξη εμπλέκονται σε νομικές διαμάχες μεταξύ τους, που αφορούν σε υποθέσεις παραβιάσεων πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό περιορίζει την εμπιστοσύνη στον τομέα και αποτρέπει τις επιχειρήσεις από τη συνεργασία, τη δημιουργία κοινών επιχειρήσεων/συνεργασιών καθώς και τη δυνατότητα για το άλμα σε μεγαλύτερα έργα και προγράμματα.

Ένα άλλο μειονέκτημα είναι οι νέες παραγγελίες οι οποίες κατά το 2019 ανήλθαν σε 10,7 δις δολάρια, μειωμένες άνω του 12% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Η πτώση, η οποία έλαβε χώρα και εν μέσω της οικονομικής αναταραχής στην Τουρκία, των συνεχιζόμενων προβλημάτων ποιότητας και εμπιστοσύνης στον τομέα και διαφόρων κρίσεων που προκύπτουν από την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας, δείχνει ότι οι επιχειρήσεις αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας αγωνίζονται να βρουν ξένες αγορές και ότι ο τομέας αυτός (της αμυντικής βιομηχανίας), έχει να αντιμετωπίσει και διαρθρωτικό πρόβλημα των εξαγωγών.

Δεδομένου ότι ο τομέας της αμυντικής βιομηχανία της Τουρκίας καλύπτει τώρα το 90% των εγχώριων αναγκών,  εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η εγχώρια αγορά έχει φτάσει σε ένα σημείο κορεσμού. Χωρίς τη διεύρυνση των πωλήσεων στο εξωτερικό, η Τουρκία δύσκολα μπορεί να συντηρήσει την επέκταση και ανάπτυξη αυτού του βιομηχανικού τομέα. Οι τουρκικές εταιρείες αμυντικής βιομηχανίας θα μάχονται για συμβάσεις στη διεθνή αγορά, όπου ο ανταγωνισμός είναι πολύ πιο επιθετικός/έντονος.

Άλλα διαρθρωτικά προβλήματα που επιβραδύνουν την πρόοδο στον τομέα περιλαμβάνουν τα κεφαλαία,  την ακραία πολιτικοποίηση  και την έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού που προκαλούνται από τη διαρροή επιστημόνων στο εξωτερικό(brain drain).

Τα επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά κρίσιμα για το μέλλον της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας. Αν  θα μπορέσει να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητά της  και να εξελιχθεί σε παγκόσμιο παράγοντα θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις και τις κινήσεις που θα κάνει η  κυβέρνηση της  Άγκυρας.

(1). https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/05/turkey-defense-industry-success-story-turns-sour-sipri.html#ixzz6LZMj8Vnz

(2). Metin Gurcan is a columnist for Al-Monitor’s Turkey Pulse. He is a founding member of Ali Babacan’s new political party, and served in Afghanistan, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Iraq as a Turkish military adviser from 2002 to 2008. After resigning from the military, he became an Istanbul-based independent security analyst. Gurcan obtained his PhD in 2016 with a dissertation on changes in the Turkish military over the preceding decade. He has published extensively in Turkish and foreign academic journals, and his book “What Went Wrong in Afghanistan: Understanding Counterinsurgency in Tribalized, Rural, Muslim Environments” was published in August 2016. On Twitter: @Metin4020

(3). Αντιστράτηγος εα, Επίτιμος Δκτης 1ης Στρατιάς & τέως Αρχηγός ΓΕΕΦ

Η δύσκολη κληρονομιά του Τίτο

0

Πριν από 40 χρόνια, στις 4 Μαΐου 1980, έφυγε από τη ζωή ο Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, ηγέτης των Παρτιζάνων και της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας. Ο θάνατός του σηματοδότησε την αρχή του τέλους για το κράτος που ο ίδιος ίδρυσε.

Ήταν μία ημερομηνία που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, όπως είχε γίνει και με την 11η Σεπτεμβρίου, μετά από πολλά χρόνια. Όλοι θυμούνται που βρίσκονταν και τι έκαναν το απόγευμα της 4ης Μαΐου του 1980, όταν ένας θλιμμένος κρατικός αξιωματούχος έβγαινε στην κρατική τηλεόραση της Γιουγκοσλαβίας για να ανακοινώσει τον θάνατο του Τίτο. Στο Σπλιτ της Κροατίας βρισκόταν σε εξέλιξη το ποδοσφαιρικό ντέρμπυ ανάμεσα στην τοπική Χάιντουκ και τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Στο 41ο λεπτό της αναμέτρησης η είδηση ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα του σταδίου, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες θεατές να ξεσπάσουν σε λυγμούς. Ένας ποδοσφαιριστής λιποθύμησε στον αγωνιστικό χώρο. «Σύντροφε Τίτο, σου ορκιζόμαστε ότι θα μείνουμε πιστοί στο μονοπάτι που διάλεξες», τραγουδούσαν τα πλήθη στις κερκίδες.

Η ιστορία έμελλε να τους διαψεύσει. Ωστόσο, σαράντα χρόνια αργότερα, είναι εμφανής η νοσταλγία για την ισχυρή προσωπικότητα του εκλιπόντος. Ο Μίτγια Βελίκονγια, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Λουμπλιάνα, κάνει λόγο για μία «Τιτοσταλγία», που εκδηλώνεται στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Σε παλαιοπωλεία που προσφέρουν σουβενίρ από την εποχή εκείνη. Σε πορτραίτα του στρατάρχη με τη λευκή του στολή, που κοσμούν και σήμερα τα αγαπημένα μπαράκια της νεολαίας. Στον σερβικό σταθμό εξυπηρέτησης αυτοκινητιστών, που έχει μετατραπεί σε χώρο προσευχής για τον Τίτο. Στις ανώνυμες δημοσκοπήσεις, αλλά και στις χαρούμενες παρέες που, μετά τις πρώτες μπύρες, αρχίζουν τα εμβατήρια εις μνήμην του θρυλικού στρατάρχη.

Έκδηλη, αλλά… η νοσταλγία για τον Τίτο

Koύπες με τον Τίτο από το Μαυσωλείο του Τίτο στο ΒελιγράδιKoύπες με τον Τίτο από το Μαυσωλείο του Τίτο στο Βελιγράδι

Ωστόσο, η νοσταλγία δεν συνοδεύεται από επίσημη μνεία. Ούτε μία από τις επτά χώρες που προέκυψαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δεν έχει καταλήξει σε μία αποδεκτή ιστορική ανάγνωση για να τιμήσει τη μνήμη του Τίτο. Στην Κροατία, την ιδιαίτερη πατρίδα του, η κληρονομιά του παραμένει διαμφισβητούμενη. Το χωριό του Τίτο βρίσκεται στα σύνορα της Κροατίας με τη Σλοβενία. Μέχρι τη δεκαετία του ’90 αποτελούσε μνημείο και σημείο αναφοράς για τη δράση των Παρτιζάνων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στη συνέχεια μετατράπηκε σε ανοιχτό μουσείο χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα. «Πλατεία Στρατάρχη Τίτο» ονομαζόταν ο ανοιχτός χώρος μπροστά στο Εθνικό Θέατρο του Ζάγκρεμπ και η ίδια ονομασία διατηρήθηκε την εποχή οι σοσιαλδημοκράτες είχαν την πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο. Ωστόσο το 2017 μία νέα, συντηρητική πλειοψηφία αποφάσισε να την μετονομάσει σε «Πλατεία της Κροατικής Δημοκρατίας». Μόνο στην πόλη Ριέκα, στις δαλματικές ακτές, έχει απομείνει μέχρι σήμερα μια μεγάλη πλατεία που φέρει το όνομα του Τίτο.

Η κυρίαρχη πολιτικά πλειοψηφία της «Κροατικής Δημοκρατικής Κοινότητας» (HDZ) θεωρεί τον στρατάρχη ανεπιθύμητο και προτιμά να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων του. Κάθε χρόνο ηγετικά στελέχη του κόμματος, ακόμη και η πρώην πρόεδρος της χώρας Κολίντα Γκραμπάρ-Κιτάροβιτς, προσέρχονται στο Μπλάιμπουργκ της Αυστρίας για να τιμήσουν τους χιλιάδες Κροάτες που είχαν συνεργαστεί με τους ναζί και εκτελέστηκαν από τις δυνάμεις του Τίτο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό δεν εμπόδιζε τον ιδρυτή του κόμματος HDZ Φράνγιο Τούζμαν να μιμείται τον Τίτο ακόμη και στις λεπτομέρειες της στρατιωτικής στολής που φορούσε. ‘Ομως και σήμερα στις δημοσκοπήσεις, όταν τίθεται το ερώτημα για τον «μεγαλύτερο Κροάτη όλων των εποχών», οι περισσότεροι μνημονεύουν τον Τίτο και όχι τον Τούζμαν.

Μνημείο για τον Τίτο στα Σκόπια

Ο Τίτο με τη σύζυγό του Γιονάνκα το 1973Ο Τίτο με τη σύζυγό του Γιονάνκα το 1973

Λίγο-πολύ άθικτος παραμένει ο θρύλος του Τίτο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη αλλά και στη Βόρεια Μακεδονία. Μάλλον απρόθυμα οδηγήθηκαν και οι δύο χώρες στην ανεξαρτησία μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Ακόμη και σήμερα η μεγαλύτερη λεωφόρος του Σεράγεβο φέρει το όνομα του στρατάρχη, ενώ στα Σκόπια δεσπόζει ολόκληρο μνημείο για τον Τίτο. Η Σλοβενία, όπως άλλωστε και η Κροατία, εμφανίζεται διχασμένη στην προσπάθειά της να επεξεργαστεί το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν. Ωστόσο η πλειοψηφία τοποθετεί εαυτόν στον πολιτικό χώρο αριστερά του Κέντρου, επομένως διατηρεί θετική εικόνα για τον Τίτο. Στο Koσσυφοπέδιο οι νέες γενιές δεν θυμούνται καν την ενιαία Γιουγκοσλαβία, ωστόσο οι παλαιότεροι εκφράζουν σεβασμό για τον άνθρωπο που είχε παραχωρήσει καθεστώς αυτονομίας στην περιοχή, παρά τις αντιδράσεις των Σέρβων. Λέγεται ότι ο πρώην επικεφαλής του κομμουνιστικού κόμματος στο Κόσοβο, Μαχμούτ Μπακαλί, ο οποίος αργότερα προσχώρησε στο στρατόπεδο των εθνικιστών, είχε διακοσμήσει ακόμη και το σαλόνι του σπιτιού του με φωτογραφίες του Τίτο.

Αμηχανία επικρατεί στη Σερβία. Την εποχή της παντοδυναμίας του, στη δεκαετία του ΄90, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς αγνόησε την κληρονομιά του Τίτο, απέσυρε την τιμητική φρουρά από τον τάφο του, ενώ έκοψε ακόμη και τη σύνταξη που πλήρωνε το κράτος στη χήρα του στρατάρχη. Οι ακραίοι εθνικιστές μισούσαν τον Κροάτη Τίτο, γιατί πίστευαν ότι αποδυνάμωσε τη Σερβία προς όφελος των άλλων εθνοτήτων της Γιουγκοσλαβίας. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι Σέρβοι αισθάνονται θλίψη για την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, γι αυτό πολλοί εξακολουθούν να τιμούν τον επί δεκαετίες ηγέτη της. Στη μετά θάνατον δόξα συμβάλλει και το ότι κανένα από τα διάδοχα κράτη δεν κατάφερε να αποκτήσει την αίγλη που διέθετε η ενιαία Γιουγκοσλαβία, τόσο για τη διεθνή κοινότητα όσο και για ίδιους τους πολίτες της.

Η αίσθηση της «εθνικής αυτοπεποίθησης»

Στη Δυτική Γερμανία με τον καγκελάριο Βίλυ Μπράντ Στη Δυτική Γερμανία με τον καγκελάριο Βίλυ Μπράντ

Ο Τίτο συμβόλιζε την εθνική αυτοπεποίθηση των Γιουγκοσλάβων, η οποία εξέλιπε μετά τον θάνατό του. Ήδη από τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο μυστηριώδης επαναστάτης, τον οποίο κανείς ποτέ δεν είχε δει και μόνο από το παρατσούκλι του μπορούσε να αναγνωρίσει, απέκτησε διαστάσεις θρύλου, όπως έγινε αργότερα με τον Τσε Γκεβάρα. Όλες οι εθνότητες της Γιουγκοσλαβίας αισθάνονταν υπερηφάνια όταν ο Τίτο διέσχιζε τις θάλασσες του κόσμου με το ιστιοφόρο του, όταν συνομιλούσε σαν φίλος με τον Βίλυ Μπραντ, τον Ναχρού, τον Νάσερ ή τον Σουκάρνο, όταν έπαιζε πιάνο για τη βασίλισσα Ελισάβετ. Ακόμη και όταν οι ισχυροί του κόσμου προσήλθαν στην κηδεία του, για να τιμήσουν τον εκλιπόντα. Με τον θάνατό του, το 1980, άρχισε η κατάρρευση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

Στα διάδοχα κράτη δεν έχουν εύκολο έργο οι ιστορικοί που καλούνται να αποτιμήσουν την εποχή Τίτο. Ευπώλητη αποδεικνύεται μία εκτενής και αρκούντως επαινετική βιογραφία του στρατάρχη από τον Σλοβένο Γιόζε Πίργιεβετς. Στην επιστημονική έρευνα πάντως οι απόψεις διίστανται. Στα θετικά περιλαμβάνεται η σύγκρουση με τον Στάλιν το 1948, η στήριξη για το Κίνημα των Αδεσμεύτων και για τον Τρίτο Κόσμο, καθώς και ο σχετικά φιλελεύθερος χαρακτήρας του καθεστώτος. Στα αρνητικά προσμετρώνται οι μαζικές δολοφονίες των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων και το στρατόπεδο συγκέντρωσης στη νήσο Γκόλι Οτόκ της Αδριατικής, όπου εξορίζονταν αρχικά οι φιλοσοβιετικοί αντίπαλοι του Τίτο και στη συνέχεια πολλοί ακόμη αντιφρονούντες. Βασικό πρόβλημα για την ιστορική αποτίμηση είναι ότι δεν έχουν απομείνει επαρκή στοιχεία για το έργο του. Ο ίδιος δεν φρόντισε να ορίσει τον διάδοχό του. Με τον θάνατό του άρχισαν να εκδηλώνονται διαλυτικές τάσεις στην Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία. Όση κι αν είναι η εκτίμηση για το πρόσωπό του, ο Γιόζπι Μπροζ Τίτο δεν μπορεί πλέον να προσφέρει έμπνευση και πολιτικό προσανατολισμό.

Νόρμπερτ Μάπες Νίντιεκ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

Deutsche Welle

Τι σημαίνει για την Τουρκία η συνεργασία Άσαντ – Χαφτάρ

0

Η Τουρκία θα αντιμετωπίσει εμπόδια στη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία και τη Λιβύη, ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης συνεργασίας των αντιπάλων της στις δύο αυτές χώρες

Του Paul Iddon για το Ahval
Μετάφραση: CosmoStatus

Καθώς η Τουρκία βομβάρδιζε τις δυνάμεις της Συρίας στην Ιντλίμπ, αντιπροσωπεία του Λιβυκού Εθνικού Στρατού του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, που πολεμά την υποστηριζόμενη από την Τουρκία κυβέρνηση της Τρίπολης, επισκέφτηκε τη Δαμασκό. Η αντιπροσωπεία του ΛΕΣ ανακοίνωσε το άνοιγμα πρεσβείας στην πρωτεύουσα της Συρίας ως μέρος των κοινών ενεργειών καταπολέμησης της τουρκικής επιθετικότητας στις δύο χώρες.

Αυτό ήταν το τελευταίο σημάδι της σύνδεσης του πολέμου στη Συρία και τη Λιβύη.

Τον Ιανουάριο, η Τουρκία ξεκίνησε να αναπτύσσει αντάρτες από τη Συρία στη Λιβύη για να πολεμήσουν με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγιέζ Αλ Σαράζ. Τους αντάρτες αυτούς τους είχε χρησιμοποιήσει αρχικά στην Ιντλίμπ. Έχει αναφερθεί όμως πως μερικές εκατοντάδες μισθοφόροι από τη Συρία πληρώνονται από τον Μπασάρ Άσαντ για να πολεμούν στο πλευρό του ΛΕΣ στη Λιβύη.

Αντίθετα με τη Συρία, η πανδημία του κορωνοϊού δεν έχει επηρεάσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στη Λιβύη. Η Τουρκία ξεκίνησε στη Λιβύη την επιχείρηση Καταιγίδα Ειρήνης (Peace Storm). Μαχητές και από τα δύο στρατόπεδα πολεμούν με μάσκες και γάντια για να αποφύγουν έκθεσή τους στον κορωνοϊό.

Οι εγκάρδιες σχέσεις μεταξύ Δαμασκού και ΛΕΣ που εδρεύει στη Βεγγάζη δεν έχουν μετατραπεί ακόμη σε ουσιώδη στρατιωτική συνεργασία κατά της Τουρκίας. Έχουν όμως τη δυναμική να μετατραπούν σε σημαντικό εμπόδιο στις στρατιωτικές επιδιώξεις της Άγκυρας στις δύο αυτές χώρες.

«Με βοήθεια από τη Μόσχα, το Αμπού Ντάμπι και το Κάιρο, πιθανότατα η Δαμασκός και η Βεγγάζη θα αυξήσουν την συνεργασία τους κατά της Τουρκικής παρουσίας στις δύο χώρες. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω κοινών διπλωματικών δράσεων, αλλά και μέσω ανταλλαγών πληροφοριών και ειδικών γνώσεων» υποστηρίζει ο Mohamed Eljarh της εταιρείας ερευνών Libya Outlook που εδρεύει στην Ανατολική Λιβύη.

Η Δαμασκός και η Βεγγάζη θα μπορούσαν να συνεργαστούν σε επιθέσεις κατά των Τουρκικών στρατευμάτων και των ανταρτών συμμάχων της, ώστε να δημιουργήσουν ρήγμα στις δυνάμεις και την προσοχή της Τουρκίας.

«Επιπρόσθετα και οι δύο πλευρές θα μπορούσαν να συνεργαστούν στέλνοντας τους στρατιώτες τους μια στο ένα μέτωπο και μια στο άλλο, δίνοντας την εντύπωση πως πρόκειται για ενιαίο μέτωπο κατά των Τούρκων σε Λιβύη και Συρία» τονίζει ο Mohamed Eljarh.

Ο ειδικός για τη Συρία στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα Joshua Landis, υποστηρίζει πως ο Χαφτάρ και ο Άσαντ προβάλουν τους εαυτούς τους ως την κοσμική επιλογή για τη Λιβύη και τη Συρία, απεικονίζοντας συνεχώς τους αντιπάλους τους ως φανατικούς Ισλαμιστές. Και οι δύο ηγέτες έχουν συμμαχήσει με τη Ρωσία «ελπίζοντας να βρουν νέους τρόπους ενίσχυσης της νέας τους σχέσης κατά της Τουρκίας».

Η δημιουργία επίσημων αντιπροσωπειών μεταξύ της Δαμασκού και του ΛΕΣ εγείρει την πιθανότητα διπλωματικών, οικονομικών και στρατιωτικών συνεργασιών μεταξύ τους.

Ο ΛΕΣ μπορεί να βοηθήσει τη Δαμασκό οικονομικά, καθώς ελέγχει τα πετρέλαια της Λιβύης και διπλωματικά μέσω των διασυνδέσεων με τις χώρες του Περσικού κόλπου που είναι αντίθετες στις πολιτικές της Τουρκίας στη περιοχή.

Η επιχειρηματική συνεργασία μεταξύ Δαμασκού και Βεγγάζης έχει ήδη ξεκινήσει, μέσω της αεροπορικής ιδιωτικής εταιρείας της Συρίας Cham Wings Airlines με πτήση από τη Δαμασκό προς τα εδάφη που ελέγχει ο ΛΕΣ στη Λιβύη.

Ο Jalel Harchaoui, ερευνητής στην μονάδα ερευνών συγκρούσεων του ινστιτούτου Clingendael που εστιάζει στη Λιβύη, πιστεύει πως η επίσκεψη της αντιπροσωπείας του ΛΕΣ στη Δαμασκό αποκάλυψε τους στενούς δεσμούς που υπάρχουν πλέον μεταξύ Συρίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

«Η δυναμική αυτή είναι πραγματική διπλωματικά, οικονομικά και ίσως στρατιωτικά». Τα ΗΑΕ άνοιξαν ξανά την πρεσβεία τους στη Συρία τον Δεκέμβριο του 2018 και εξομάλυναν τις σχέσεις τους με την κυβέρνηση του Άσαντ.

Τα ΗΑΕ είναι ο κύριος υποστηρικτής του ΛΕΣ στον πόλεμο της Λιβύης, ενώ έχει προμηθεύσει τον ΛΕΣ με τα κινεζικά οπλισμένα UAV τύπου Wing Loong II, που βομβάρδισαν την Τρίπολη.

Η Τουρκία έστειλε στη Λιβύη στρατιωτικούς συμβούλους για να βοηθήσουν την ΚΕΣ (GNA) να μην πέσει στα χέρια του ΛΕΣ η Τρίπολη. Η Τουρκία παρέδωσε στην ΚΕΣ θωρακισμένα οχήματα και οπλισμένα UAV τύπου TB2 Bayraktar για να πολεμήσει τον ΛΕΣ.

Ο Jalel Harchaoui πιστεύει πως τα νέα δεδομένα σημαίνουν πως το Αμπού Ντάμπι δεσμεύεται να βοηθά τον Άσαντ και τον Χαφτάρ κατά της Τουρκίας.

Όμως οι δεσμοί μεταξύ Δαμασκού και Βεγγάζης δεν είναι πολύ στενοί. Ο Πρόεδρος της Συρίας συμφώνησε να παρέχει τεχνικές συμβουλές στον ΛΕΣ για το πως μπορεί να πολεμήσει αποτελεσματικά τους μισθοφόρους από τη Συρία που μεταφέρει η Τουρκία στη Λιβύη.

«Καθώς ο Άσαντ συνηθίζει περισσότερο στην γενναιοδωρία του Αμπού Ντάμπι, αναμφίβολα θα δεχτεί να γίνει μέρος μιας νέας περιφερειακής τάξης όπου τα ΗΑΕ θα έχουν τον κύριο ηγετικό ρόλο, τον ρόλο του ηγέτη του Αραβικού κόσμου» θεωρεί ο Jalel Harchaoui.

Αυτό που δεν αναφέρεται στο άρθρο, αλλά γίνεται κατανοητό σε όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις της κατάστασης στην ευρύτερη περιοχή, είναι πως η Τουρκία προσπαθεί να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη και ηγέτιδα του μουσουλμανικού κόσμου. Ενός μουσουλμανικού κόσμου που δεν θα είναι ιδιαίτερα κοσμικός, αλλά κυρίως θεοκρατικός. Οι Άραβες, δεν μπορούν να δεχτούν την Τουρκία ως ηγέτιδα δύναμη, καθώς οι Τούρκοι δεν είναι Άραβες, δεν μιλούν την ίδια γλώσσα και δεν μπορούν να ξεχάσουν πως υπήρξαν επί αιώνες υπό την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κάτι που δεν θα ήθελαν με τίποτα να επαναληφθεί.

Πηγή:
 CosmoStatus

Τούρκος ναύαρχος αναλύει την στρατηγική της Τουρκίας σε Μεσόγειο-Κρήτη-Λιβύη   

0

Γράφει ο ναύαρχος ε.α. Cem Gürdeniz

Επιχείρηση Μεσογειακή ασπίδα
Ήταν πρωί της 1ης Απριλίου 2006, στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, όταν η τουρκική αντιπροσωπεία ανακοίνωσε σε ολόκληρη την συμμαχία με γραπτή δήλωση την έναρξη της ναυτικής επιχείρησης της Τουρκίας «Mediterranean Shield – Μεσογειακή Ασπίδα», που είχε ως στόχο την ενεργειακή ασφάλεια της ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η δήλωση είχε επίδραση σεισμού στο ΝΑΤΟ. Κι αυτό επειδή στην ίδια περιοχή διεξαγόταν η επιχείρηση του ΝΑΤΟ “Αποτελεσματική Προσπάθεια” από τις 16 Οκτωβρίου 2001. Παρόμοιες δηλώσεις έγιναν προς όλον τον κόσμο μέσω δηλώσεων και ανακοινώσεων τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών και του Γενικού Επιτελείου. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, η Τουρκία ανακοίνωνε στον κόσμο ότι διεξήγαγε και την επιχείρηση «Αρμονία του Ευξείνου Πόντου» μετά την «Μεσογειακή Ασπίδα», δηλαδή δύο επιχειρήσεις ναυτικής ασφάλειας, σε δύο ξεχωριστές θαλάσσιες περιοχές, στον Εύξεινο Πόντο και την Αν. Μεσόγειο.

Πώς ξεκίνησε;
Θέσαμε για πρώτη φορά την ιδέα και το όνομα της Επιχείρησης Μεσογειακή Ασπίδα την 1η Φεβρουαρίου 2005 στον ναύαρχο Özden Örnek, όταν ήταν επικεφαλής του Τμήματος Στρατηγικής της Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων.

Η πραγματική ανάγκη που μας οδήγησε να σχεδιάσουμε μια τέτοια επιχείρηση, ήταν η παράνομη ΑΟΖ που ανακήρυξε η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση στις 2 Απριλίου 2004, με ισχύ από τις 21 Μαρτίου 2003. Η ενέργεια αυτή παραβίαζε την ΑΟΖ της Τουρκίας. Ο χάρτης των ΑΟΖ της Μεσογείου που ετοιμάστηκε από το Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης για την Ε.Ε., έκλεβε από την περιοχή αρμοδιότητας της Τουρκίας, δηλαδή το Γαλάζια Πατρίδα, περίπου 150 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Εκείνα τα χρόνια, η Τουρκία ξεγελιόταν με το δόλωμα της ένταξης στην Ε.Ε. και γιόρταζε με πυροτεχνήματα την έναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας. Ήταν μια περίοδος που το δίκτυο Γκιουλέν και η επιρροή του ΝΑΤΟ, έπαιζαν μεγάλο ρόλο στην εξωτερική και στην εσωτερική πολιτική της Τουρκίας. Υπήρχε ανάγκη να αντιδράσουμε για την προστασία της Γαλάζιας Πατρίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η αντίδραση ήρθε στην ημερήσια διάταξη την άνοιξη του 2005 με την προαναφερθείσα πρόταση του Πολεμικού Ναυτικού, η οποία υλοποιήθηκε μόνο μετά από 14 μήνες. Ενώ η επιχείρηση Μεσογειακή Ασπίδα ανακοινώθηκε στον κόσμο, η ασφάλεια των νέων ενεργειακών διαδρομών που θα δημιουργηθούν στη Μεσόγειο ως αποτέλεσμα του έργου πετρελαιαγωγού BTC, το οποίο θα ξεκινούσε στις 13 Ιουλίου 2006, τρεις μήνες αργότερα, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εξέδωσε τις υπ’ αριθμόν 1373, 1540 και 1566 Αποφάσεις, που στόχευαν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, στη διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής και στην πρόληψη παράνομων δραστηριοτήτων στη θάλασσα. Θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στην επιχείρηση φρεγάτες, υποβρύχια, κορβέτες, ταχύπλοα σκάφη και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας. Στο πλαίσιο της επιχείρησης “Μεσογειακή Ασπίδα”, ξεκίνησε η ανάπτυξη φρεγατών, υποβρυχίων και κορβετών στη Μερσίνα και την Αμμόχωστο.

Έρχεται το Μπαλιόζ-Βαριοπούλα
Περίπου 3,5 χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης, στην έκθεση προόδου της ΕΕ του 2009 για την Τουρκία, γινόταν ονομαστική αναφορά στις τουρκικές ναυτικές δυνάμεις. Ένας από τους πιο σημαντικούς λόγους ήταν η επιχείρηση “Μεσογειακή Ασπίδα”. Η ΕΕ δεν ήθελε η Τουρκία να προστατεύει την Γαλάζια Πατρίδα στη Μεσόγειο. Στο σελίδα 32 στο άρθρο 2.3 της έκθεσης της 14ης Οκτωβρίου 2009, υπήρχε η εξής αναφορά: «Το τουρκικό ναυτικό μπλόκαρε μη στρατιωτικά πλοία που αναζητούσαν πετρέλαιο για την ελληνοκυπριακή διοίκηση πολλές φορές κατά την περίοδο αναφοράς». Τέσσερις μήνες μετά τη δημοσίευση της έκθεσης, 4 ναύαρχοι, εμού συμπεριλαμβανομένου, και δεκάδες αξιωματικοί του Ναυτικού, συνελήφθησαν λόγω του Σχεδίου Μπαλιόζ (Βαριοπούλα). Αυτό το κύμα έληξε ένα μήνα αργότερα. Ωστόσο, η πραγματική καταιγίδα θα έρθει στις 11 Φεβρουαρίου 2011 με συλλήψεις της Σιλιβρίας. Ο ιμπεριαλισμός με τους συνεργάτες στην Τουρκία είχε κατακρεούργησε από το Πολεμικό Ναυτικό .

Η Μεσογειακή Ασπίδα συνεχίζεται

Η Μεσογειακή Ασπίδα συνεχίστηκε, αν και σε πιο χαμηλή ένταση, παρά την αποδυνάμωση που είχε υποστεί το πολεμικό ναυτικό με τις συλλήψεις μετά το 2008. Η δύναμη του Γκιουλέν στο Ναυτικό δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει μια τέτοια επιχείρηση για την προστασία των εθνικών μας συμφερόντων και της Γαλάζιας Πατρίδας. Στις 15 του Ιουλίου του 2016 η ομάδα αυτή δρώντας εξ ονόματος ιμπεριαλισμού επιχείρησε με το πραξικόπημα να αναλάβει τα ηνία της χώρας, όμως ο λαός δεν το επέτρεψε. Αντιστάθηκε και κέρδισε. Εάν εκείνο το πραξικόπημα ήταν επιτυχές, κανείς να μην αμφιβάλλει ότι θα είχαν καταργηθεί η Μεσογειακή Ασπίδα, μαζί με την Επιχείρηση «Αρμονία του Ευξείνου Πόντου» και δεν θα επιτρέπονταν άλλες δραστηριότητες εκτός από τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ.

Η αύξηση της αποτελεσματικότητας του ΠΝ μετά το 2016

Το Ναυτικό μας, το οποίο ενισχύθηκε με την απαλλαγή από τα στελέχη που πρόσκεινταν στον Γκιουλέν, κόντρα στους ιμπεριαλιστές, από το 2017 και μετά είχε μεγάλες απανωτές επιτυχίες τόσο στη Μεσόγειο όσο και στο Αιγαίο. Με τις ασκήσεις Θαλασσόλυκος και Γαλάζια Πατρίδα, το 2019, δημιούργησε μια εξαιρετικά ισχυρή προστατευτική βάση για την επιτυχή άσκηση της διπλωματίας των σεισμικών ερευνών και των γεωτρήσεων της Τουρκίας στην  περιοχή. Αναμφίβολα, ο κύριος παράγοντας που παρείχε αυτή τη βάση προστασίας, ήταν η επιχείρηση “Μεσογειακή Ασπίδα”. Η Τουρκία, χάρη σε αυτήν τη λειτουργία, μέχρι και σήμερα, απομάκρυνε από την περιοχή μας 14 πλοία τα οποία επιχείρησαν να διεξάγουν έρευνες για την ελληνοκυπριακή διοίκηση. Τα τελευταία χρόνια το τουρκικό πολεμικό ναυτικό διεξήγαγε ίσως την πιο ισχυρή άσκηση διπλωματίας των φρεγατών και των κανονιοφόρων στην παγκόσμια αρένα.

Η Συμφωνία της 27ης Νοεμβρίου και η Μεσογειακή Ασπίδα

Η Συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών Τουρκίας-Λιβύης, που αναπτύχθηκε από τον υποναύαρχο Τζιχάντ Γιαϊτζί και υπογράφηκε τις 27 Νοεμβρίου 2019, σήμανε την έναρξη μιας εντελώς νέας εποχής στη Μεσόγειο. Χάρη σε αυτήν τη συμφωνία, προστέθηκε μια μεγάλη σφήνα μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, και αποκτήθηκε ένα μεγάλο νομικό κεκτημένο στο μέτωπο των τουρκικών ναυτιλιακών νόμων. Το πρώην στέλεχος της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Ελλάδας και καλός γνώστης της τουρκικής, Σάββας Καλεντερίδης, σε άρθρο του που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα “Ένοπλος”, την περασμένη εβδομάδα, εξηγεί πραγματικά τα πάντα: «Σε περίπτωση που υλοποιηθεί η συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία με τη Λιβύη, αυτό θα σημάνει το τέλος του Ελληνισμού.» Είναι κατανοητό ότι η νομική υπεροχή που παρέχεται από αυτήν τη συμφωνία θα προστατεύεται από την παρουσία του ναυτικού στη θάλασσα.

Μια επιχείρηση που διεθνοποιήθηκε

Το γεγονός ότι το πακιστανικό πολεμικό πλοίο PNS Alamgir συμμετείχε στη Μεσογειακή Ασπίδα στις 21-23 Νοεμβρίου 2019, λίγο πριν από την υπογραφή αυτής της ιστορικής συμφωνίας, ήταν επίσης σημαντική εξέλιξη. Η συμμετοχή δύο μελών του προσωπικού παρακολούθησης του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού της Ιορδανίας από τις 21 έως τις 28 Νοεμβρίου 2019 στην φρεγάτα TCG Barbaros παρείχε μεγάλη υποστήριξη στην Μεσογειακή Ασπίδα για να αποκτήσει διεθνή διάσταση. Τέλος η ανάπτυξη ενός συστήματος πληροφοριών για την πορεία των εμπορικών πλοίων από το πολεμικό ναυτικό, και η ανταλλαγή πληροφοριών για την πορεία των πλοίων του Πακιστάν, στις 21 Απριλίου 2020, έδωσε στην όλη υπόθεση άλλη διάσταση. Διοικητής των πληροφοριών μεταξύ της Τουρκίας και του Πακιστάν, μέσω ενός μονοπατιού που αρχίζει την αμοιβαία κοινό σύστημα μετάδοσης, που έχει επιταχύνει αυτή τη διαδικασία. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη το γεγονός ότι η Γεωργία, η Αλβανία, η Αλγερία και η Τυνησία θα θελήσουν να συμμετάσχουν σύντομα σ’ αυτήν την επιχείρηση . Από την άλλη πλευρά, είναι δυνατόν να σκεφθούμε να συμπεριλάβουμε τη συμμετοχή στην επιχείρηση Μεσογειακή Ασπίδα και πλοίων του αδελφού κράτους Αζερμπαϊτζάν, του Τουρκμενιστάν και του Καζακστάν.

Η Πολεμική Αεροπορία και το Ναυτικό μας που επιχειρούν μέχρι τη Δυτική Μεσόγειο

Τις πρωινές ώρες της Παρασκευής, 17 Απριλίου 2020, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε άσκηση στα νότια και δυτικά της Κρήτης. Στην άσκηση συμμετείχαν 3 αεροσκάφη KC-135R, 1 αεροπλάνο E7T Peace Eagle HEI και πολλά αεροσκάφη F-16. Η συντονισμένη εκτέλεση αυτής της επιχείρησης στη Μεσόγειο, με τα ναυτικά στοιχεία του πολεμικού μας ναυτικού που βρίσκονται μπροστά από τις ακτές της Λιβύης από τον Ιανουάριο του 2020, είχε σημαντικό αντίκτυπο  και μάλιστα εν μέσω καραντίνας Covid-19. Μπορούμε να πούμε ότι αυτή η επιχείρηση περιελάμβανε και ένα μήνυμα προς την Επιχείρηση EUNAVFOR MED IRINI, η οποία ξεκίνησε από την ΕΕ για να υποστηρίξει το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ που επιβλήθηκε στη Λιβύη στο ίδιο χρονικό πλαίσιο. Μπορούμε να πούμε ότι η έναρξη της επιχείρησης Ειρήνη , ως συνέχεια της επιχείρησης Σοφία, αποτελεί και ένα μήνυμα προς την Τουρκία. Είναι γνωστό ότι η Τουρκία δεν θέλει να αλλάξουν οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή και γι’ αυτό στηρίζει τη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης.  Θα πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα να αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο την επιχείρηση αυτή, που γίνεται για να κόψει τα δρομολόγια υποστήριξης της Τουρκίας στη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης, τη στιγμή που μέσω Αιγύπτου παρέχεται άφθονος οπλισμός στον Χαφτάρ, να τη χρησιμοποιήσει η Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας με έναν προκλητικό τρόπο. Είναι πλέον καιρός η πολεμική μας αεροπορία και το ναυτικό να έχουν παρουσία και δυτικά της Κρήτης και σ’ αυτήν να προστεθεί και το πολεμικό ναυτικό της Αλβανίας, έστω και σε μικρό βαθμό.

Μετάφραση από τα τουρκικά: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: aydinlik.com.tr

infognomonpolitics.g

Η ώρα της κοινής δράσης για την Ευρώπη

0
  JOACHIM SCHUSTER* / Ινστιτούτο Friedrich Ebert Stiftung

Σίγουρα, η τελευταία Σύνοδος Κορυφής μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν στο πακέτο στήριξης που είχαν προτείνει οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε., και τόνισαν ότι απαιτούνται περισσότερες συλλογικές προσπάθειες προκειμένου να ανακάμψει η ευρωπαϊκή οικονομία. Ωστόσο, δεν κατέληξαν σε κοινή θέση όσον αφορά το εύρος και τον τρόπο με τον οποίο θα στηρίξουν την οικονομία μετά την αντιμετώπιση της κρίσης του κορωνοϊού. Αντιθέτως, υπήρχαν οι γνωστές αντιρρήσεις, αλλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν ήθελαν να αναβάλουν για πολύ καιρό την απόφαση. Σύντομα, η Κομισιόν πρόκειται να δημοσιεύσει στοιχεία σχετικά με τη στήριξη που απαιτείται. Επιπλέον, πρόκειται να σκιαγραφήσει το πρόγραμμα ανάκαμψης.

Απαιτείται οπωσδήποτε ένα κοινό πρόγραμμα ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας, το οποίο θα περιλαμβάνει διαφορετικά μέτρα και επίπεδα, προκειμένου να ανταποκρίνεται στις διάφορες δυσκολίες. Χρειάζεται ένας συνδυασμός των πολιτικών που ακολούθησαν τα κράτη-μέλη και των μέτρων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Δεδομένου του τεράστιου βεληνεκούς της κρίσης, το πακέτο θα μπορέσει να εφαρμοστεί μόνον εφόσον η Ευρώπη αναλάβει αντίστοιχα χρέη.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον οικονομικό αντίκτυπο του κορωνοϊού. Σίγουρα, όμως, θα είναι μεγαλύτερος από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-2009. Το μόνο που μπορούμε να προβλέψουμε αυτή τη στιγμή είναι ότι η ευρωπαϊκή οικονομία θα διολισθήσει σε ύφεση της τάξης περίπου του 5%, ωστόσο δεν έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο πολύ μεγαλύτερης, που θα αγγίζει ακόμη και διψήφιο ποσοστό.

Οι επιχειρήσεις και οι κυβερνήσεις θα χρειαστούν χρηματοδότηση. Μία πιθανή πηγή θα ήταν η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), η οποία θα έπρεπε σε αυτή την περίπτωση να επεκτείνει τις δραστηριότητές της. Αυτό θα σήμαινε για τα κράτη-μέλη ότι θα πρέπει να αγοράσουν τίτλους της ΕΤΕπ, ώστε να μπορέσει να αυξήσει τον δανεισμό σε εταιρείες του ιδιωτικού τομέα.

Επιπλέον, τα κράτη-μέλη που δέχθηκαν ισχυρά πλήγματα από τον κορωνοϊό θα χρειαστούν σημαντική οικονομική στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εάν δοθεί σε μορφή πιστωτικών γραμμών προς τις πληγείσες χώρες, τότε αυτές θα υποχρεωθούν σε αυστηρή μείωση των κρατικών δαπανών τους σε λίγα μόλις χρόνια, βάσει του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Για πολλά ακόμη χρόνια, αποκλείεται να υπάρξει κάποια αναζωογόνηση στην οικονομία, που θα μπορέσει να διαρκέσει, καθώς θα πληγούν και τα μεγάλα κράτη-μέλη, εκτός από τη Γερμανία. Επομένως, ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής στήριξης θα πρέπει να δοθεί σε μορφή επιδόματος. Και εδώ προκύπτει το ερώτημα του ποιος αποφασίζει τη χρήση και τη διανομή των χρημάτων.

* Ο κ. Joachim Schuster είναι ευρωβουλευτής των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών.

“Καθημερινή”

Ο ψυχρός πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας μπορεί να οδηγηθεί σε ένοπλη σύγκρουση

0

του Gideon Rachman (*)

Οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως να καταγράψουν ότι η πανδημία του Covid-19 προκάλεσε έναν νέο ψυχρό πόλεμο μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών. Πριν ακόμη ξεσπάσει η πανδημία, η ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες είχε αρχίσει να μεγαλώνει. Η Κίνα είχε προκαλέσει την αμερικανική ισχύ στον Ειρηνικό, κατασκευάζοντας μια σειρά στρατιωτικών βάσεων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Και η κυβέρνηση Τραμπ είχε ξεκινήσει έναν εμπορικό πόλεμο.

Με την πανδημία να έχει τώρα τεράστιο κόστος τόσο για την οικονομία όσο και σε ανθρώπινες ζωές, ο Ντόναλντ Τραμπ στρέφεται κατά της Κίνας. Ο αμερικανός πρόεδρος έχει υιοθετήσει την ιδέα ότι ο κορονοϊός γεννήθηκε στο Ινστιτούτο ιολογίας της Ουχάν. Εχει υπαινιχθεί επίσης ότι ο ιός κατασκευάστηκε σκοπίμως – κάτι που οι ίδιες οι αμερικανικές υπηρεσίες απορρίπτουν. Ο Λευκός Οίκος προσπαθεί επίσης να τροποποιήσει το νομικό δόγμα της «κυρίαρχης ασυλίας» για να ζητήσει αποζημιώσεις από την Κίνα.

Η Κίνα συμβάλλει κι αυτή στην αύξηση της έντασης, με τον εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών να δηλώνει ότι ο ιός ίσως να ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Το Πεκίνο απάντησε επίσης με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο στις εκκλήσεις για διεθνή έρευνα ώστε να αποδειχθεί από πού ξεκίνησε ο ιός. Όταν ο αυστραλός πρωθυπουργός ζήτησε να διεξαχθεί μια τέτοια έρευνα, ο κινέζος πρεσβευτής απάντησε ότι η χώρα του θα μπορούσε να απαντήσει μποϊκοτάροντας τα αυστραλιανά προϊόντα.

Κινέζοι αξιωματούχοι φαίνεται να έχουν λάβει εντολή να επεκτείνουν την εγχώρια λογοκρισία και σε ξένα μέσα ενημέρωσης, ακόμη και ξένες κυβερνήσεις, ώστε να ελέγχεται απολύτως αυτό που λέγεται και γράφεται. Οι προσπάθειες αυτές όμως είναι αντιπαραγωγικές, καθώς πυροδοτούν τα αντικινεζικά αισθήματα.

Το Πεκίνο θα μπορούσε να υποστηρίξει τη διεξαγωγή έρευνας από έγκυρους επιστήμονες, περιλαμβανομένων Αμερικανών και Κινέζων, ώστε να καταπέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν. Μια τέτοια έρευνα θα πρόσφερε πολύτιμα μαθήματα και για την αποτροπή μελλοντικών επιδημιών.

Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να δεχθεί το Πεκίνο μια τέτοια έρευνα, καθώς οι εθνικιστές θα θεωρούσαν κάτι τέτοιο εξευτελιστικό. Η κινεζική κυβέρνηση κάνει άλλωστε τα πάντα για να προστατεύσει την εικόνα τόσο του Κομμουνιστικού Κόμματος όσο και του προέδρου Σι Τζινπίνγκ. Μια έντιμη εξιστόρηση των πρώτων σταδίων της πανδημίας, περιλαμβανομένης και της τρομοκράτησης των γιατρών που προσπάθησαν να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου, θα έφερνε σε δύσκολη θέση το κόμμα. Αλλωστε η Κίνα μπορεί να κρύβει κι άλλα μυστικά.

Η Κίνα έχει όμως και σοβαρούς λόγους να αμφισβητεί την καλοπιστία του Τραμπ, ο οποίος έχει επανειλημμένα αναπαράγει “ fake news”, ισχυριζόμενος την ίδια στιγμή ότι τα απορρίπτει. Η συμπεριφορά του θα γίνεται ακόμη χειρότερη όσο πλησιάζουν οι εκλογές. Αν όμως η Κίνα δεχόταν τη διεξαγωγή μιας ανεξάρτητης έρευνας, τους όρους δεν θα τους έθετε ο Τραμπ αλλά οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Εθνη και η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Περιμένω να συμβεί κάτι τέτοιο; Όχι. Αντιθέτως, οι αλληλοκατηγορίες μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες. Στις ΗΠΑ ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές για να μη γίνονται δεκτοί πλέον κινέζοι φοιτητές στα τμήματα τεχνητής νοημοσύνης και κβαντομηχανικής των αμερικανικών πανεπιστημίων, αλλά ακόμη και για να πάψουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να πληρώνουν το χρέος τους προς την Κίνα.

Στην Κίνα, πάλι, η κυβέρνηση προσπαθεί να στρέψει τη δυσαρέσκεια του πληθυσμού προς τους ξένους. Ισως λοιπόν όλη αυτή η ένταση να οδηγήσει όχι μόνο σε έναν ψυχρό πόλεμο, αλλά σε μια πραγματική ένοπλη σύγκρουση. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Κίνα πρέπει να κάνουν τα πάντα για να μην οδηγηθούν σε μια τέτοια έκβαση. Και το πρώτο βήμα θα είναι να συμφωνήσουν να διεξαχθεί μια ανεξάρτητη έρευνα για την προέλευση του Covid-19.

(*) O Γκίντεον Ράχμαν είναι αρθρογράφος των Financial Times

(Πηγή: Financial Times)

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.

Power and the Rise and Fall of Nations

0

Geopolitical Future

By George Friedman

Last week, I appeared on a Turkish TV station and spoke to a business group in Switzerland. The same question was the focus of both events: As a result of the coronavirus crisis, will China replace the U.S. as the leading power in the international system? It was a baffling question from my standpoint but the fact that two intelligent groups would raise it means it has to be understood or, if that is not possible, at least dissected.

Perception vs. Reality

This is not a new question for me. The United States has long been regarded as the leading power and compared to other rising powers. With some regularity, public opinion, in the United States and elsewhere, came to the conclusion the U.S. was in decline and was being surpassed by a challenger, sometimes economically, sometimes militarily and sometimes covertly.

In the 1950s, there was a McCarthyite element in saying that the U.S. was in decline and the Soviets were overtaking it. When the Soviets launched Sputnik and sent Yuri Gagarin into space, many around the world were convinced of the Soviets’ superiority, and many in the United States felt panic over the lack of emphasis on science education. When the United States was defeated in Vietnam, many, including senior American analysts, concluded that the U.S. was in retreat. When Nixon was forced from office, this suspicion became certainty. As for China, the sense that it would surpass the United States economically was broadly accepted by the late 1990s and early 2000s. China’s growth rate was high because it was preceded by the Maoist disaster. Extrapolated on this basis, China’s gross domestic product was poised to surpass the combined GDP of the rest of the world, starting with the U.S.

For much of the world, the decline of the United States was desired to clear the way for their own emergence. In other cases, it was schadenfreude. In yet other cases, it was the bitterness of once great nations that were replaced by a nation they regarded as clearly unworthy of leadership. The United States was the center of the global system, and the hope that it would fail resulted in regarding every failure as a portent of an American collapse. Similar hopes enfolded Alexandrian Greece, Rome, Britain and the Ottoman Empire. Each misstep or misfortune was seized upon as evidence that their fall was imminent. In due course, all these empires collapsed but not for many centuries. The anticipation did not arise from dispassionate analysis but from hope. How could Rome possibly survive Hannibal or the Soviet Union Hitler’s assault?

The public perception of power is rooted in events that might have little to do with power. The reality of power can be simply defined as the ability to compel others to act according to your wishes, even against their own interests. This is a complex equation. On one side is a definition of how nations might compel behavior. On the other side is the evaluation by the object of power as to whether the pain of resistance or the pain of capitulation is greater. These can only be understood in the details: the nations involved, what is being asked of them, the intensity of the pain and so on.

But the general instruments of power can be readily understood. There is military power, which is ultimately the threat or reality of death and physical destruction. There is then economic power, which is the pain that can be inflicted by a wide range of economic actions, such as withholding needed products or manipulating currency. This type of power does not inflict death, but it constrains lives by threatening to inflict poverty or lower standards of living. The third type of power is political. It is the manipulation of the political system or public opinion in a country by the threat or application of military force, the imposition of economic pain, or the creation of a sense of reality that causes the public to react in ways that weaken the nation. Power is not simply the ability to coerce; sometimes it involves the use of incentives. Either can compel changes in action.

Power does not have to be explicit. The Soviet space program gave the Soviets influence by opening the door to the possibility that Soviet power will at some point in the not-distant-future overawe American power. That perception, which in retrospect was preposterous, was in the short run very real. Nations that had discounted Soviet military power relative to U.S. military power had to reevaluate their position and be open to Soviet wishes. Even if not a direct use of power, the Sputnik-Gagarin event generated a potential shift of power that caused some nations to alter their relationships. Power in all its dimensions is subtler than the direct use of force or economic power.

The fourth type of power is the management of perceptions. The Soviet Union collapsed in 1991. Seventeen years later, in 2008, Russia went to war with Georgia. This conflict did not reverse the catastrophic collapse of the Soviet Union; its causes were still there. But Russia could not afford to be seen as weak. The Georgian war did not significantly shift Russia’s relative power, but it shifted the perception of Russian power. Similarly, the intrusion into Syria did little to enhance Russian power, but it generated a perception of greater Russian power. The direct application of power – military power in this case – is not necessary to change perceptions. Since Russia’s actions were more propaganda than military achievement, the use of propaganda (now called hybrid warfare for some reason) can in some instances create useful perceptions without the application of real power.

China vs. the U.S.

This brings us back to the beginning, and the idea that China will or is replacing the United States as the leading global power. Militarily, the United States controls the Atlantic and the Pacific oceans. China controls neither. From a military point of view, it can use missiles and trigger a nuclear exchange, but it has a limited navy and a vulnerable missile force. China is, therefore, not even close to being a global power.

Economically, the United States’ GDP prior to the coronavirus was $21 trillion. China’s was $14 trillion. Both economies have obviously contracted, but there is no evidence that the contractions will materially transform the gap between them. Roughly 19 percent of China’s GDP comes from exports, about 5 percent of which are destined for the United States. Roughly 13 percent of the United States’ GDP comes from exports, about half of which are destined for North America and only half of one percent of which go to China. China has a much larger population than the U.S., so its per capita income is much lower than the United States’. This means that the impact of an economic contraction on standards of living will be much greater in the U.S., where the cushion is larger, than in China.

In terms of political power, China has maneuvered itself into a dangerous position. It has failed to defuse U.S. suspicions of Chinese behavior and intentions. In addition, it has not managed trade negotiations with the U.S. successfully. This means that China has permitted economic and military tensions with its single-most important customer to increase. At a time of economic contraction when U.S. imports will decline, China faces disproportionate threats because of its dependence on exporting.

China’s strong suit is dependence on a supply chain that relies on cheap labor. But the coronavirus has demonstrated to the businesses that created the supply chain that excessive dependence on any one country, as is the case for the U.S. pharmaceutical industry, can destroy a company. The crisis has turned this into a weakness, rather than a strength, as American businesses shift their supply chains away from China. In some cases, this is not a complex or costly thing to do.

China focuses on perception to compensate for weakness. Strange ideas like building an overland transportation system to Europe (i.e., the Belt and Road Initiative) are aimed at demonstrating a nation’s capability. Showering loans on countries does the same, even when the loans don’t fully materialize. At relatively low cost, China positions itself as a financial power. Similarly, U.S. military movements in the South China Sea are meant not to exercise U.S. power but to create the perception of robust naval power.

Wishful Thinking

China is economically and militarily much weaker than the United States. But its manipulation of the perception of its power is skillful, sufficiently so that the Turks and the Europeans tend to see the coronavirus as a transit to Chinese power. It is said that perception is reality. It really isn’t. At a certain point, the pretense of power leads an adversary to believe in that power, and that can lead to an economic, political or military conflict that the perceived power can’t win. Perception warfare is good for buying time. But carried out too long, the perception warrior is believed, feared and engaged.

Now that we are in the midst of the coronavirus crisis, the U.S. has flooded the country with stimulus money, and that will have consequences. So will the contraction of the Chinse economy, along with political concern internally over the trustworthiness of the Chinese government when it really matters. While it will take several years for both countries to recover, the idea that the crisis has opened the door to Chinese domination is strange, or perhaps wishful thinking. The pain is real, but the order of things is robust.

Is Turkish defense industry’s ‘success story’ turning sour?

0

Growing investment in technology development is a promising sign for Turkey’s defense industry, but a series of structural problems that remain unresolved could damage the sector’s prospects.

al-monitor A Turkish army tank is unloaded on a road near the Turkish border town of Ceylanpinar, Sanliurfa province, Turkey, Oct. 18, 2019.  Photo by REUTERS/Stoyan Nenov.
Metin Gurcan

Metin Gurcan

Metin Gurcan is a columnist for Al-Monitor’s Turkey Pulse. He is a founding member of Ali Babacan’s new political party, and served in Afghanistan, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Iraq as a Turkish military adviser from 2002 to 2008. After resigning from the military, he became an Istanbul-based independent security analyst. Gurcan obtained his PhD in 2016 with a dissertation on changes in the Turkish military over the preceding decade. He has published extensively in Turkish and foreign academic journals, and his book “What Went Wrong in Afghanistan: Understanding Counterinsurgency in Tribalized, Rural, Muslim Environments” was published in August 2016. On Twitter: @Metin4020

The fast expansion of Turkey’s defense industry in recent years might be becoming harder to sustain as newly released data show the sector is struggling to reduce its heavy reliance on foreign inputs and expand foreign clientele, despite growing investments in high-tech development.

Promoting local arms production has been a hallmark of President Recep Tayyip Erdogan’s government, based on the idea that Turkey needs stronger military deterrence to be a major regional power but cannot trust traditional Western allies for conventional weapons supplies. Keen to muscle up its foreign policy, the government has sought to enhance Turkey’s arms-development capabilities to achieve self-sufficiency and make the most of export opportunities to ensure sustainability.

Efforts to develop the national defense technological and industrial base are seen as an inseparable part of the diplomatic flexibility and international prestige Ankara believes to have gained in cross-border operations in Syria and Iraq since 2016. In Ankara’s eyes, the Turkish military continues to be a deterrent combat force in the region, so self-sufficiency in the defense industry remains a major priority.

Another aspect not to be overlooked is that the defense industry has become a distinct area for government grandstanding in domestic politics. Any new military product manufactured locally or sold to foreign buyers is being presented as some sort of political victory in the pro-government media.

Indeed, the Turkish defense industry made significant strides in the 2015-2018 period, creating a success story for Ankara. Yet, the 2019 performance report of the Defense and Aerospace Industry Manufacturers Association, released in late April, shows problems in this success story as a result of some structural problems.

According to the report, the industry’s turnover was some $10.9 billion last year, a 24% increase from nearly $8.8 billion in 2018. Foreign sales revenues rose 40% to over $3 billion from $2.2 billion the previous year. But, crucially, imports rose as well. They even slightly exceeded the worth of foreign sales, standing at nearly $3.1 billion, a 28% increase from about $2.4 billion in 2018.

The imports are overwhelmingly raw materials such as steel from Finland to make armored vehicles and intermediate products such as turboprop engines from Ukraine to make drones. The increase in imports is an alarming sign for the Turkish defense industry, underscoring its extreme dependency on foreign inputs. In other words, the increase in exports has relied heavily on imports.

Of note, some European defense industry companies slapped embargoes on Turkey and some European governments banned the sale of certain products to the country during Operation Peace Spring in northeast Syria in October and November 2019. Turkey’s campaign targeted Syrian Kurdish militia affiliated with the armed Kurdistan Workers Party group in Turkey, which Ankara considers a terrorist organization. Finland, for instance, halted steel exports to Turkey, while London suspended the involvement of British firms in Turkey’s first indigenous fighter jet project, which was already ridden with delays over engine problems. Germany, Italy, the Czech Republic, Norway and Sweden also banned sales to Turkish firms. A defense industry expert interviewed by Al-Monitor estimates that the embargoes related to Operation Peace Spring have cost Turkey around $1 billion in production losses.

Other figures in the report are more encouraging. Spending on research and development was up by more than 15%, reaching nearly $1.7 billion from some $1.4 billion in 2018. Research and development budgets have continued to expand since 2016, which is a promising sign for the future. The breakdowns show that spending on technology development, in particular, has shot up. The sum reached $249 million last year, increasing 67% from $149 million in 2018. The upticks speak of an increasing focus on high-tech advancement in the Turkish defense industry.

Yet the legal and bureaucratic framework on intellectual property rights continues to fall short of supporting this drive. Because of regulatory loopholes, many defense industry firms involved in research and development are embroiled in legal battles with each other over claims of intellectual property infringements. This spoils trust within the sector and deters firms from collaborating, forming joint ventures and jumping into bigger projects.

In another downside, new orders in 2019 totaled $10.7 billion, a decrease of more than 12% from the previous year. The drop, which came amid economic turmoil in Turkey, ongoing quality and trust problems in the sector and various crises stemming from Ankara’s foreign policy, shows that Turkish defense industry firms are struggling to find foreign markets and that the sector has a structural export problem. Given that the sector now supplies 90% of domestic needs, one may suggest the domestic market has reached a point of saturation. Without expanding foreign sales, Turkey can hardly sustain the expansion of the sector. Turkish defense industry firms will be fighting for contracts on the international market and the competition will be much more aggressive.

Other structural problems slowing progress in the sector include crony capitalism, extreme politicization and human capital shortages caused by brain drain.

The next several years will be highly critical for the future of the Turkish defense industry. Whether it can get past the sustainability phase and grow into a global actor will depend on the decisions and steps that Ankara takes.

Read more: https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/05/turkey-defense-industry-success-story-turns-sour-sipri.html#ixzz6LYYdoudq

Άγκυρα: Τραβά γραμμές στο Αιγαίο – Απαιτεί αφοπλισμό Σαντορίνης – Αμοργού

0

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Δεν διστάζει να κάνει επίδειξη δύναμης  παραβιάζοντας κάθε κώδικα  συμπεριφοράς μεταξύ κρατών  η Άγκυρα  στην προσπάθεια  της να φέρει  και να κρατήσει στην  επικαιρότητα θέμα αποστρατιωτικοποίησης  των νησιών του Αιγαίου, θεωρώντας ότι έτσι αποπροσανατολίζει το ενδιαφέρον από τις παράνομες ενέργειες σε Αιγαίο και  Ανατολική Μεσόγειο που αποτελούν και την πραγματική απειλή για την ειρήνη και την σταθερότητα στην περιοχή.

Η χθεσινή προκλητική ενέργεια με την παρενόχληση του ελικοπτέρου που μετέφερε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας  Ν. Παναγιωτόπουλο και τον ΑΓΕΕΘΑ στρατηγό Κ. Φλώρο που πραγματοποιούσαν περιοδεία σε Οινούσσες, Παναγιά  και Αγαθονήσι, στέλνει το μήνυμα ότι η Άγκυρα όχι μόνο δεν έχει διάθεση για μείωση της έντασης (όπως  ήθελαν να πιστεύουν στην Αθήνα με την εμμονή στην συζήτηση νέων ΜΟΕ) αλλά θα ανοίγει με τον πιο απροκάλυπτο και επικίνδυνο τρόπο την ατζέντα των διεκδικήσεων της στο Αιγαίο.

Και η χθεσινή κίνηση πάντως έρχεται να επιβεβαιώσει την ελληνική θέση ότι στο Αιγαίο δε υφίσταται απλώς απειλή χρήσης βίας αλλά συντελούνται καθημερινά επιθετικές ενέργειες που καθιστούν ζωτική και νόμιμη ανάγκη την οχύρωση  των νησιών .

Η Άγκυρα με προκλητικό τρόπο (στους χάρτες που παρουσιάζουμε)  συμπεριλαμβάνει στην απαίτηση της για αποστρατιωτικοποίηση και νησιά για τα οποία  δεν υπάρχει καμιά αναφορά  σε οποιοδήποτε συμβατικό κείμενο αλλά και νησιά που ανήκουν στις… Κυκλάδες, ενώ επικαιροποιεί  με χάρτες που αποτυπώνουν την «Γαλάζια Πατρίδα»  τις διεκδικήσεις της για την άσκηση αρμοδιοτήτων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο τραβώντας «γραμμές» που διχοτομούν επιχειρησιακά το Αιγαίο και ορίζουν τουρκικές ζώνες αρμοδιότητας μέχρι και δυτικά της Κρήτης και της  Ρόδου.

Η Άγκυρα κρατά το θέμα της  αποστρατιωτικοποίησης ως το «καλό χαρτί» της όταν και εάν έρθει ώρα συζήτησης των ελληνοτουρκικών  ώστε να αποσπάσει ανταλλάγματα σε άλλα ουσιαστικά ζητήματα, καθώς είναι προφανές ότι ακόμη κι αν ίσχυε πλήρως η υποχρέωση αποστρατιωτικοποίηση, η παραβίαση της δεν συνιστά ουσιαστική  απειλή  για την Τουρκία.

Με τα σημερινά δεδομένα πάντως δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί  η προσπάθεια της Τουρκίας να αναδείξει το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης  ακόμη και με παρεμβάσεις της στο ΝΑΤΟ η ακόμη και στον ΟΗΕ όχι τόσο γιατί ελπίζει σε μια ανατροπή της  κατάστασης όπως έχει  διαμορφωθεί με την αδρανοποίηση της όποιας υποχρέωσης  αποστρατιωτικοποίησης αλλά γιατί έτσι θα επιδιώξει να ανατρέψει την αρνητική εικόνα που υπάρχει για την  ίδια ως κατ εξακολούθηση παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου…

Η Τουρκία  εντάσσει και το θέμα της αποστρατικοποίησης σε μια συνολική διαπραγμάτευση με την Ελλάδα  την οποία παρουσιάζει  επικαιροποιημένη  σε ειδική ανάρτηση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών  του Φεβρουαρίου 2020.

Στην παρουσίαση με την υπογραφή και πάλι του Τσαγκάταϊ  Έρτσιγιες, πολιτικού διευθυντή του τουρκικού ΥΠΕΞ, με τίτλο « Εκκρεμή ζητήματα στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Οι θέσεις και οι πολιτικές της Τουρκίας» παρουσιάζεται όλο το φάσμα των διεκδικήσεων της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας.

Και όπως αναφέρει συγκεκριμένα, στην λίστα των διαφορών που πρέπει να αντιμετωπισθούν στο Αιγαίο είναι: Εύρος χωρικών υδάτων, εύρος εθνικού εναέριου χώρου, κυριαρχία ορισμένων νησιωτικών σχηματισμών και έλλειψη θαλάσσιων συνόρων, οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, περιοχές υπηρεσιών (FIR, SAR, NAVTEX).

Σπεύδει βεβαίως να προσθέσει ότι  η επίλυση των προβλημάτων μπορεί να  γίνει «με όλους τους ειρηνικούς  τρόπους περιλαμβανομένου και του ΔΔ της Χάγης».

Η διατήρηση εκ μέρους της Τουρκίας  της απαίτησης για «συνεπίλυση» του θέματος των χωρικών υδάτων το οποίο αφορά αποκλειστικό κυριαρχικό δικαίωμα tου κάθε κράτους (και απαιτεί μόνο οριοθέτηση στην βάση της μέσης γραμμής όπου υπάρχουν έναντι ακτές μεταξύ νησιών και ηπειρωτικής Τουρκίας), η επανάληψη της ευθείας αμφισβήτησης και διεκδίκησης ελληνικής κυριαρχίας με την θεωρία των «γκρίζων ζωνών», εκ των πραγμάτων καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την έναρξη οποιασδήποτε σοβαρής συζήτησης για την  εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Και φυσικά η ατζέντα φορτώνεται ακόμη περισσότερο με το χάσμα που χωρίζει τις θέσεις των δυο χωρών για το  θέμα της οριοθέτησης ΑΟΖ, ενώ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  το πως η Τουρκία βάζει στην ατζέντα και το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών αλλά και θέματα άσκησης αρμοδιοτήτων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, όπου  αν και κατηγορεί την Ελλάδα ότι λανθασμένα εκμεταλλεύεται αυτές τις αρμοδιότητες ως να ασκεί  κυριαρχία,  ακόμη και οι χάρτες που παρουσιάζει  για τις υποτιθέμενες δικές της ζώνες άσκησης αρμοδιοτήτων στην περιοχή, ταυτίζονται με την «Γαλάζια Πατρίδα».

Αφού παρουσιάζονται αυτά που θεωρεί η Τουρκία προβλήματα στο Αιγαίο με εμφανείς τις διαφορές αντίληψης των δυο χωρών, παρουσιάζει και χάρτη με τα νησιά για  τα οποία θεωρεί ότι υπάρχει υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης. Στον χάρτη αυτό περιλαμβάνει την Θάσο  και Αη Στράτη  θεωρώντας ότι η υποχρέωση έχει προβλεφθεί από  την Διακήρυξη των 6 Μεγάλων Δυνάμεων το 1914 που επιβεβαιώθηκε από την Συνθήκη της Λοζάνης 1923.Με την διαφορά όμως ότι πουθενά δεν υπάρχει ρητή αναφορά ούτε στην Θάσο ούτε στον Αη Στράτη.

Όμως το τουρκικό ΥΠΕΞ στον ίδιο χάρτη εντελώς αυθαίρετα σπεύδει να συμπεριλάβει στα νησιά της Δωδεκανήσου για τα οποία υποστηρίζει ότι ισχύει καθεστώς αποσταθεροποίησης, την Σαντορίνη, την Αμοργό και την Ανάφη.

Οι απαιτήσεις της Τουρκίας για αφοπλισμό των νησιών όπου αυθαίρετα συμπεριλαμβάνει  Θάσο, Αη Στράτη αλλα και από τις Κυκλάδες την Σαντορίνη, Ανάφη, Αμοργό!

Στην ίδια παρουσίαση υπάρχει η ενότητα για  «Περιοχές Υπηρεσιών» όπου  αναφέρεται ότι οι «περιοχές υπηρεσιών δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την «κυριαρχία κρατών» αλλά θεωρούνται ως τέτοιες από την Ελλάδα» και αυτές είναι  FIR, SAR,NAVTEX, COSPAS-SARSAT, LRIT.

Το τουρκικό  ΥΠΕΞ  στο κεφάλαιο για τα θαλάσσια Έρευνα και Διάσωση  προβάλουν τον χάρτη  (που είχε αποκαλύψει το Liberal.gr) που έχει… δανειστεί από την  αμερικανική ακτοφυλακή  με την επισήμανση ότι πρόκειται περί «επικαλυπτόμενων» περιοχών. Και εμφανίζει ως επικαλυπτόμενη περιοχή μέχρι το μέσο του Αιγαίου…

Η Άγκυρα χρησιμοποιεί τον αμερικανικό Χάρτη που προβάλει ως επικαλυπτόμενη την ζώνη ευθύνης Έρευνας Διάσωσης  μέχρι το μέσο του Αιγαίου.

Και  στον χάρτη όμως για την περιοχή ευθύνης έκδοσης NAVTEX είτε για μετεωρολογικά στοιχεία και προειδοποιήσεις είτε για έκτακτες αναγγελίες η Τουρκία εμφανίζει  την περιοχή που θεωρεί ότι έχει την αρμοδιότητα έκδοσης  NAVTEX να ταυτίζεται με την ακραία εκδοχή της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Ταυτίζει την περιοχή αρμοδιότητας για έκδοση NAVTEX με εκείνη της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Την ίδια περιοχή  καλύπτει και ο χάρτης που αφορά την κάλυψη του διεθνούς προγράμματος με την δορυφορική κάλυψη Cospas-Sarsat.

Ενδιαφέρον έχει και πάλι μια ακόμη προβολή χάρτη με την υπογραφή του Σ. Ερτσιγιες που εμφανίζει τις «επικαλυπτόμενες» διοικήσεις υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στην Μεσόγειο. Στον χάρτη αυτό ο κ. Έρτσιγιες  δεν αποτυπώνει μόνο τις ακραίες διεκδικήσεις της Τουρκίας αλλά παρουσιάζει ως διεκδίκηση της Ελλάδας που επικαλύπτει την Λιβυκή υφαλοκρηπίδα, την περιοχή εκείνη της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, βάσει της μέσης γραμμής.

Η Τουρκία εμφανίζει ως «Ελληνική διεκδίκηση»  εις βάρος της Λιβύης μεγάλο μέρος της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας  βάσει της μεσης γραμμης ( το σκιασμένο τμήμα νότια της Κρήτης)

Καθώς το τελευταίο διάστημα έγινε γνωστό ότι στο νέο πόνημα του ο Τούρκος ναύαρχος Σιχάτ Γιαϊτσί (εμπνευστής των  κοινών συνόρων της Τουρκίας με την Λιβύη) αφήνει να εννοηθεί ότι η παραβίαση της υποχρέωσης αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, λίγο πολύ συνιστά λόγο ακύρωσης της απόδοσης τους στην Ελλάδα, έχει ενδιαφέρον ότι αντίστοιχη θέση υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό  διατυπωμένη  στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Στο κεφάλαιο για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών επισημαίνεται το εξής: «Η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου έγινε λόγω της πρωταρχικής σημασίας των νησιών αυτών για την  Ασφάλεια της Τουρκίας. Στην πραγματικότητα, υπάρχει άμεση διασύνδεση  μεταξύ της  διατήρησης της κυριαρχίας επί αυτών των νησιών με το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης  τους. Η Ελλάδα από αυτή την άποψη δεν μπορεί μονομερώς να ανατρέψει αυτό το καθεστώς με κανένα πρόσχημα»… (Τουρκικό ΥΠΕΞ)

Μερική αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο 2-3 Μαΐου