Αρχική Blog Σελίδα 2491

ΤΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Από
anixneuseis
-
0

ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΣ, ΠΡΕΣΒΗΣ ε.τ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΙΛΑΣ ΥΠΟΝΑΥΑΡΧΟΣ ε.α.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΔΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

Ρ.Τ. Ερντογάν: Εμείς δεν γλύφουμε εκεί που φτύναμε

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

Από τη στήλη αυτή, χρόνια τώρα εξετάζουμε την πορεία και την εξέλιξη των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, κυρίως μετά το άνοιγμα που έκανε ο Ερντογάν προς τον Πούτιν, μόλις λίγες ημέρες πριν το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016. Όλο αυτό το διάστημα, ο Ερντογάν έκανε πολλά πρακτικά βήματα προς τη Ρωσία, βήματα που μπορούν να θεωρηθούν και ως η απαρχή μιας γεωπολιτικής στροφής, που έχει τέτοια δυναμική ώστε μπορεί να αλλάξει την ίδια την Ιστορία της περιοχής. Τα βήματα αυτά τα έκανε για δύο λόγους:

  1. Ο ένας ήταν η άρνηση των ΗΠΑ να αλλάξουν την πολιτική τους στο Κουρδικό και συγκεκριμένα την πολιτική συνεργασίας με τους Κούρδους της Συρίας, μια συνεργασία που οδηγούσε στην ίδρυση ντε φάκτο αυτόνομης κουρδικής κρατικής οντότητας. Η προοπτική αυτή, αποτελούσε –και συνεχίζει να αποτελεί– για την Τουρκία μείζονα απειλή όχι απλά εθνικής ασφάλειας, αλλά επιβίωσης της χώρας, με τον τρόπο που την γνωρίζουμε από της ίδρυσής της, το 1923. Γι’ αυτό προσέγγισε τη Ρωσία, εξασφαλίζοντας από τη Μόσχα την άδεια να εισβάλλει στη Συρία δύο φορές –στην Αλ Μπαμπ και το Αφρίν–, «σπάζοντας» στη μέση τον στρατηγικής σημασίας «Κουρδικό Διάδρομο». Αυτή η απειλή απασχολεί κυρίως τον Στρατό και το βαθύ κράτος, το οποίο έπαιξε ρόλο στην απόφαση του Ερντογάν να γυρίσει την πλάτη στις ΗΠΑ.
  2. Ένας άλλος λόγος που ο Ερντογάν επέλεξε τον Πούτιν ως βασικό συνεργάτη στα τεκταινόμενα της περιοχής από το 2016, είναι καθαρά ψυχολογικός. Όποιος έχει μελετήσει τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του Ερντογάν, γνωρίζει ότι –μεταξύ άλλων– είναι εκδικητικός, παρορμητικός και αυτοκαταστροφικός. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος βρίσκονται οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, όχι μόνο στράφηκε προς τον Πούτιν και τη Ρωσία, αλλά τα έβαλε με τις ΗΠΑ. Η περίπτωση του πάστορα Μπράνσον, είναι χαρακτηριστική και δεν είναι καθόλου απλή. Ήταν μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση.

Τα αναφέρουμε όλα αυτά γιατί ο Ερντογάν, μπορεί ως χαρακτήρας να είναι εκδικητικός και αυτοκαταστροφικός, επειδή είναι πολιτικό ον, τόσα χρόνια στο τιμόνι της Τουρκίας, έχει αποκτήσει εμπειρία στην πολιτική και φυσική του επιβίωση, αφού το δεύτερο, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, εξαρτάται από το πρώτο.

Τώρα ο Ερντογάν βρίσκεται σε ένα πολλαπλό αδιέξοδο
Η συνεργασία του με τη Ρωσία, δοκιμάζεται σκληρά στο Ιντλίμπ και τη Συρία.  Οι Ρώσοι είναι σκληροί παίκτες και ο Ερντογάν γνωρίζει ότι μετά το Ιντλίμπ, θα ακολουθήσει η εκδίωξη από το Αφρίν και την Αλ Μπαμπ και από όλες τις περιοχές της Συρίας όπου η Τουρκία έχει εγκαθιδρύσει μια ιδιότυπη επιρροή. Επίσης, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει προβλήματα με τη Ρωσία και στη Λιβύη, αν και εκεί δεν είναι ξεκάθαρος ο ρόλος της Μόσχας. Τέλος, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην οικονομία, προβλήματα τα οποία μπορεί να του στοιχίσουν την επανεκλογή του το 2023 και την πολιτική –και φυσική– του επιβίωση.

Τα προβλήματα στην οικονομία είναι πολλά, όμως το πιο οξύ πρόβλημα είναι η αδυναμία, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, να εξασφαλίσει κεφάλαια σε συνάλλαγμα περίπου 160 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για την αποπληρωμή και αντικατάσταση χρέους, για το 2020.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, τόσα πολλά χρήματα ο Ερντογάν μπορεί να βρει μόνο σε δύο «πόρτες»: Η μια είναι το ΔΝΤ και η άλλη η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ.

Όμως και οι δύο αυτές πόρτες είναι κλειστές, γιατί υπάρχουν οι κυρώσεις που έχει αποφασίσει το Κογκρέσο, λόγω της επιμονής του Ερντογάν να αγοράσει, να παραλάβει και να ενεργοποιήσει τους ρωσικούς S-400. Μάλιστα, ο Τούρκος πρόεδρος, επειδή όπως είπαμε παραπάνω είναι και παρορμητικός, είχε εκφραστεί με εξαιρετικά προσβλητικό τρόπο για τις ΗΠΑ, όταν έβαζαν όρους για τους S-400. Μεταξύ άλλων είπε ότι «δεν είμαστε κράτος φυλάρχων της Αφρικής, δεν γλύφουμε εκεί που φτύνουμε, δεν κάνουμε βήμα πίσω, εμείς τιμούμε την υπογραφή μας και δεν εξευτελιζόμαστε» και άλλα πολλά, που μπορεί κανείς να γράψει και βιβλίο με τις προσβλητικές φράσεις που χρησιμοποίησε εναντίον των ΗΠΑ. Επειδή, όμως, όπως είπαμε, έχει αποκτήσει εμπειρία στην πολιτική του επιβίωση, ο Ερντογάν πήρε «σφουγγάρι», όπως έλεγε ο Αντώνης Σαμαράς, και έσβησε όλα όσα έλεγε για τις ΗΠΑ. Και τους S-400 δεν θα ενεργοποιήσει και θα συνεργαστεί με τις ΗΠΑ στη Συρία, εναντίον της Ρωσίας και των Κούρδων, και θα πάρει την υπογραφή του πίσω και θα… γλύψει εκεί που έφτυνε.

Ο Ερντογάν για να επιβιώσει, οδηγεί την Τουρκία με την ουρά στα σκέλια και πάλι στη… ζεστή αγκαλιά των ΗΠΑ, μια εξέλιξη που θα έχει επιπτώσεις στην περιοχή και το… μάρμαρο δεν θα το πληρώσουν μόνο οι Κούρδοι και ο Άσαντ, αλλά και η Κύπρος και η Ελλάδα.

Για να μη θεωρηθεί υπερβολικό αυτό που αναφέρθηκε παραπάνω, ότι ο Ερντογάν «θα… γλύψει εκεί που έφτυνε», ακολουθεί μέρος της επιστολής που έστειλε προχθές στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ, μαζί με τη βοήθεια που έστειλε η Τουρκία στις ΗΠΑ, σε υγειονομικά υλικά, για την αντιμετώπιση του κορονοϊού. Ιδού το γλύψιμο που λέγαμε:

«Αγαπητέ φίλε,
…πιστεύω ότι πρέπει να επωφεληθούμε από το θετικό περιβάλλον που δημιουργήθηκε από τη συνεργασία μας, η οποία έχει γίνει ισχυρότερη λόγω της επιδημίας, προκειμένου να προωθήσουμε τις τουρκοαμερικανικές διμερείς σχέσεις σε κάθε τομέα και να συνειδητοποιήσουμε τις δυνατότητες των χωρών μας με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, ειδικά όσον αφορά τον εμπορικό μας στόχο των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στην πραγματικότητα, οι πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή μας, ιδίως στη Συρία και τη Λιβύη, έδειξαν για άλλη μια φορά πόσο σημαντικό είναι να διατηρηθεί η συμμαχία και η συνεργασία Τουρκίας-ΗΠΑ με τον ισχυρότερο τρόπο. Ελπίζω ότι την προσεχή περίοδο το Κογκρέσο και ο αμερικανικός Τύπος θα κατανοήσουν καλύτερα τη στρατηγική σημασία των σχέσεών μας και θα ενεργήσουν με την κατανόηση που απαιτείται από τον κοινό μας αγώνα και τα κοινά μας προβλήματα, με τον αντίκτυπο αυτής της αλληλεγγύης που επιδείξαμε κατά τη διάρκεια της επιδημίας…
…Εκφράζω τους χαιρετισμούς και την ειλικρινή μου αγάπη σε αυτόν τον αγώνα που θα ολοκληρώσουμε με επιτυχία μαζί.

Ρ.Τ. Ερντογάν».

pontos-news.gr

Entire UK order of 250 Chinese ventilators ditched over danger to lives

Από
anixneuseis
-
0

The Guardian

Doctors found breathing kits were so badly made they feared they could kill patients

 Health policy editor

The ventilators were shared among hospitals in the West Midlands.
 The ventilators were shared among hospitals in the West Midlands. Photograph: Ket Sang Tai/Alamy

Chinese ventilators that ministers heralded as vital to the NHS’s efforts to tackle Covid-19 were badly built, unsuitable for use in hospitals and potentially dangerous for patients, it has emerged.

All of the devices in a consignment of 250 ventilators that arrived from China on 4 April posed such serious problems that they could not be used and were ditched.

Doctors in NHS hospitals in the West Midlands, among which the ventilators were shared, were so concerned that they wrote to Matt Hancock, the health secretary, warning that they could kill patients.

“We believe that if used, significant patient harm, including death, is likely,” they wrote in a letter, which was obtained by NBC News. “We look forward to the withdrawal and replacement of these ventilators with devices better able to provide intensive care ventilation for our patients.”

The medics warned the Department of Health and Social Care that the oxygen supply in the devices was “variable and unreliable”, their build quality was “basic”, the oxygen connection base was marked as “non-EU” and their fabric case made them hard to clean.

The machines were Shangrila 510 ventilators made by Beijing Aeonmed, a major manufacturer of ventilators in China. They were designed for use in ambulances not hospitals, the doctors said.

The day they arrived, Michael Gove, the Cabinet Office minister who is helping to co-ordinate the government’s response to the pandemic, thanked China for sending them.

“We’ve been buying invasive ventilators from partners abroad, including Germany and Switzerland, and today 300 new ventilators arrived from China. I’d like to thank the Chinese government,” he said at the government’s daily news conference, in comments that were widely reported.

However, hospitals that then received the devices could not get them to work, despite technical staff spending several days trying to do so. A senior official at one of the hospitals involved said: “All of the ventilators failed. Nothing worked. They didn’t have proper oxygen centres and the tubing didn’t fit. We were irate. All the hospitals tried to get them to work but we couldn’t.

“At the time we were really worried, because we feared that hospitals were going to be overwhelmed with patients with Covid-19 needing to be ventilated. Happily, as it turned out we didn’t get quite as many as originally expected so we didn’t need the Chinese ventilators after all, which is just as well.”

The ventilators were part of a government drive to increase the NHS’s supply of ventilators from the 8,000 it had before the virus struck, to 30,000, so that anyone needing one during the expected peak of the pandemic could have one while in intensive care. However, that target has since been reduced as hospitals have been able to manage the number of people with Covid-19 needing their care.

A well-placed NHS source said the incident highlighted problems that had occurred with a range of medical supplies and equipment ordered from China during the coronavirus pandemic.

“Some other stuff ordered from China recently, especially personal protective equipment, has also turned out to be either of a lesser quality than what we need or to be the wrong thing altogether, like T-shirts instead of long-sleeved surgical gowns,” they said.

“You have to be careful who you procure stuff from, because the supply and then what ultimately arrives can be very variable. But, then again, we didn’t have enough ventilators to start with because the government was unprepared for coronavirus, so we had to ask China to help.”

NBC News reported that it approached the international sales manager for Beijing Aeonmed, who said: “I don’t know,” when asked whether the company was aware of the concerns about its product, before the call ended.

A government spokesperson said: “The Shangrila 510 ventilator model is not being used in hospitals and no patients are at risk. Ventilators need to pass robust regulatory tests to ensure they are up to standard before they’re delivered to NHS hospitals.

“Our absolute priority in this global pandemic is saving lives and we are increasing our provision of ventilators to ensure the NHS continues to have the resources it needs, through procuring more ventilators from overseas, including over 4,000 from China, scaling up the production of existing or modified designs and working to design and manufacture new devices. We currently have around 10,900 mechanical ventilators available to NHS patients across the UK, as well as 4,300 non-invasive ventilators.”

The Guardian

Από τα «γιατί» στα «μπράβο»: τα εγκώμια του ΠΟΥ για τη σουηδική προσέγγιση

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team 1 ΜΑΪΟΥ 2020, 19:03 –

protagon.gr

Ο ειδικός Εκτάκτων Καταστάσεων του Οργανισμού δήλωσε ότι «μπορούν να αντληθούν αρκετά διδάγματα από τη σκανδιναβική χώρα»

Τελικά το «σουηδικό μοντέλο» αντιμετώπισης του κορονοϊού λειτούργησε καλά ή όχι; Οπως παραδέχτηκε την Τετάρτη το βράδυ ο ΠΟΥ, μάλλον ναι, καθώς από τα αμέτρητα «γιατί» των προηγούμενων εβδομάδων, πέρασε στα επαινετικά «μπράβο» απέναντι στις Αρχές της χώρας.

Η Σουηδία αποτέλεσε εξαρχής μια εξαίρεση στη διαχείριση της πανδημίας, αφού ακολούθησε μια πιο χαλαρή προσέγγιση, σε αντίθεση με τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα που επέβαλαν οι γειτονικές της χώρες και τα περισσότερα κράτη στην Ευρώπη. Οι εικόνες με τα κατάμεστα μπαρ, τις καφετέριες, τα εστιατόρια και τα πάρκα στη Στοκχόλμη προκάλεσαν αίσθηση ανά την υφήλιο, όπως και η λειτουργία των σχολείων και των κομμωτηρίων.

Βέβαια, για να τα λέμε όλα, οι Αρχές συνέστησαν την τηλε-εργασία σ’ όσους αυτό ήταν εφικτό, την αποφυγή των άσκοπων ταξιδιών, την κοινωνική αποστασιοποίηση, ενώ απαγόρεψαν από την 1η Απριλίου τις επισκέψεις στους οίκους ευγηρίας και κάλεσαν τους πολίτες «να αναλάβουν τις προσωπικές τους ευθύνες».

«Η Σουηδία έχει τραβήξει την προσοχή παγκοσμίως για τη μοναδική της προσέγγιση στη διαχείριση του ιού. Η χώρα δεν έχει εφαρμόσει τα περισσότερα από τα μέτρα του lockdown που έλαβαν όλες οι χώρες διεθνώς. Για παράδειγμα, ενώ απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις άνω των 50 ατόμων, τα εστιατόρια και τα μπαρ έχουν παραμείνει ανοιχτά», αναφέρει εκτενές άρθρο στο World Economic Forum. Τελικά, η προσέγγιση αυτή εγκωμιάστηκε ως «μοντέλο» από τον ΠΟΥ με τον δρα Μάικ Ράιαν, ειδικό Εκτάκτων Καταστάσεων του Οργανισμού να δηλώνει ξεκάθαρα ότι «μπορούν να αντληθούν αρκετά σημαντικά διδάγματα από τη σκανδιναβική χώρα».

Μάλιστα, τόνισε πως η τακτική της λεγόμενης «ανοσίας της αγέλης» ουδέποτε εφαρμόστηκε 100%. «Υπάρχει, νομίζω, η αντίληψη ότι η Σουηδία δεν έθεσε σε ισχύ περιοριστικά μέτρα και απλώς επέτρεψε στη νόσο να εξαπλωθεί. Τίποτε δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια», τόνισε, επισημαίνοντας ότι αντί για lockdown, η χώρα έθεσε σε εφαρμογή μια πολύ ισχυρή δημόσια πολιτική για την κοινωνική αποστασιοποίηση και την προστασία των ανθρώπων σε οίκους ευγηρίας. «Αυτό που έκανε η Σουηδία διαφορετικά σε σχέση με τα άλλα κράτη ήταν ότι βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις σχέσεις της με τους πολίτες και την ικανότητα και προθυμία τους να προσαρμοστούν στην κοινωνική αποστασιοποίηση και να επιβάλουν αυτοέλεγχο. Υπ’ αυτή την έννοια εφήρμοσαν μια πολιτική μέσω της σχέσης με τον πληθυσμό. Νομίζω ότι αν πρόκειται να φθάσουμε σε μια νέα κανονικότητα η Σουηδία αποτελεί μοντέλο αν θέλουμε να επιστρέψουμε σε μια κοινωνία χωρίς lockdown», πρόσθεσε ο Ράιαν.

Ο ειδικός επεσήμανε στη συνέχεια ότι η χώρα έχει αυξήσει τις δυνατότητές της για εντατική φροντίδα, έχει μια ισχυρή πολιτική δημόσιας υγείας σχετικά με τη σωματική απόσταση και την, πολύ σημαντική, παροχή προστασίας σε όσους βρίσκονται σε εγκαταστάσεις μακροχρόνιας περίθαλψης, οι οποίες έχουν βοηθήσει το σύστημα υγείας της στην αντιμετώπιση των κρουσμάτων του Covid-19. Αυτός ο συνδυασμός ατομικής ευθύνης μαζί με στρατηγικούς κρατικούς ελέγχους, θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για άλλες χώρες που χαλαρώνουν τους περιορισμούς κλειδώματος για να προσαρμοστούν με ασφάλεια σε μία νέα κανονικότητα. «Αν θέλουμε να φτάσουμε σε μία νέα κανονικότητα, με πολλούς τρόπους η Σουηδία αντιπροσωπεύει ένα μελλοντικό μοντέλο», τόνισε ο Ράιαν, καταλήγοντας με νόημα ότι «απομένει να δούμε αν [η προσέγγισή της] θα είναι απόλυτα επιτυχής ή όχι», ενώ η συνεχής επαγρύπνηση θα είναι απαραίτητη, ανεξάρτητα από το εκάστοτε μοντέλο αντιμετώπισης που ακολουθούν οι χώρες.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αν Λίντε, η οποία είπε στο Politico ότι «η κυβέρνηση έκλεισε εστιατόρια που παραβαίνουν τους κανόνες κοινωνικής αποστασιοποίησης, περιόρισε τον διαδικτυακό τζόγο το τελευταίο διάστημα και απαγόρεψε τις οικογενειακές επισκέψεις στους οίκους ευγηρίας. «Πρόκειται για μαραθώνιο, όχι για αγώνα ταχύτητας», πρόσθεσε η Λίντε, προσθέτοντας ότι η πολιτική «πρέπει να βρίσκεται σε ένα επίπεδο που να είναι αποδεκτό από τον λαό». Τόνισε δε, επικαλούμενη τις συστάσεις της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας της χώρας ότι «είναι καλό για τους ανθρώπους να κυκλοφορούν έξω, να κάνουν περιπάτους. Όταν είσαι κλεισμένος στο σπίτι, υπάρχει ο κίνδυνος της κατάθλιψης, της οικογενειακής βίας, της κατάχρησης του αλκοόλ».

Δια του λόγου το αληθές, η κυβέρνηση και η ποδοσφαιρική ομοσπονδία έδωσαν την Τετάρτη το απόγευμα την έγκρισή τους και ανακοίνωσαν την ημερομηνία επιστροφής στην αγωνιστική και αθλητική δράση. Ετσι, η Σουηδία θα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα δουν ξανά ποδόσφαιρο οι οπαδοί, αφού η ομοσπονδία ανακοίνωσε τη διεξαγωγή των προημιτελικών του κυπέλλου την 1η Ιουνίου. Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό, θα ακολουθήσει το πρωτάθλημα, η έναρξη του οποίου είχε αναβληθεί λόγω του κορονοϊού.

Πηγή: Protagon.gr

H Τουρκία σκάβει το λάκκο της παίζοντας με τη λίρα

Από
anixneuseis
-
0
  • euro2day.gr/ftcom/
  • των Laura Pitel (Άγκυρα), Eva Szalay και Adam Samson (Λονδίνο)

Τεράστιες ποσότητες συναλλαγματικών αποθεμάτων «καίει» η κεντρική τράπεζα σε μια προσπάθεια να αποτρέψει περαιτέρω βύθιση του νομίσματος. Η εμμονές της κυβέρνησης Ερντογάν, ο κορωνοϊός και γιατί κάποιοι περιμένουν capital controls.

Δημοσιεύθηκε: 2 Μαΐου 2020 – 08:06

Η τουρκική λίρα φαίνεται πως κινήθηκε σχετικά σταθεροποιητικά τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο στο παρασκήνιο μαίνεται πόλεμος για να μπορέσει να σταθεί έναντι του αμερικανικού δολαρίου.

Όπως πολλά νομίσματα αναδυόμενων αγορών, έτσι και η λίρα κατρακύλησε υπό το βάρος του κορωνοϊού και των μεγάλων μειώσεων επιτοκίων που αποφάσισαν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής για να στηρίξουν την οικονομία. Όμως για περισσότερο από μια εβδομάδα, κάθε φορά που το δολάριο απειλούσε να διασπάσει ανοδικά το όριο των 7 λιρών ανά δολάριο -επίπεδο που κατεγράφη τελευταία φορά το 2018 με τη νομισματική κρίση στη χώρα- ωθούνταν ξανά χαμηλότερα κατόπιν κύματος πωλήσεων δολαρίων (σ.σ. χθες ωστόσο έσπασε το συγκεκριμένο όριο).

«Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις κάποιον να προσπαθεί να ρίξει μούντζα στην οικονομική ή χρηματοπιστωτική λογική», ανέφερε ξένος fund manager, που ζήτησε να μην κατονομαστεί. «Πραγματικά σκάβουν έναν ωραιότατο λάκκο»

.Τα αποθέματα ξένου συναλλάγματος της χώρας έχουν κάνει βουτιά από τις αρχές του 2020. Τα μεικτά αποθέματα, περιλαμβανομένου του χρυσού, έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από 17 δισ. δολάρια φέτος, και διαμορφώνονται σε λιγότερα από 88 δισ. δολάρια.

Η επικρατούσα γνώμη μεταξύ οικονομολόγων και επενδυτών είναι πως η μείωση αυτή είναι αποτέλεσμα της χρήσης από την κεντρική τράπεζα των αποθεμάτων ασφαλείας για να χρηματοδοτηθεί η παρέμβαση στο υποτίθεται ελεύθερης διακύμανσης νόμισμα –ένας ισχυρισμός που δεν διαψεύστηκε ποτέ από την κεντρική τράπεζα. Η τελευταία αρνήθηκε να σχολιάσει για το συγκεκριμένο άρθρο.

«Από το 2015 έχουμε επεισόδια όπου, μόλις η λίρα πάει κοντά στο 3, ή στο 4, ή στο 6 ή στο 7, έχεις αυτό το μικρό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι», σχολίασε ο Erik Meyersson, οικονομολόγος της σουηδικής τράπεζας Handelsbanken. «Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, βλέπεις πως τα αποθέματα αρχίζουν να μειώνονται».

Από τη μια πλευρά της μάχης βρίσκεται η κεντρική τράπεζα και οι κρατικές τράπεζες που οι traders λένε πως πωλούν δολάρια για λογαριασμό της κάθε φορά που η λίρα διολισθαίνει προς το 7. Από την άλλη, είναι ένα ευρύ μείγμα πωλητών λίρας, από τουρκικά νοικοκυριά και επιχειρήσεις μέχρι ξένοι επενδυτές, που είτε θέλουν να πουλήσουν λίρες ή να αποκτήσουν δολάρια.

Ο Paul McNamara, επενδυτικός διευθυντής της εταιρείας asset management GAM, είπε πως ένας λόγος για τον οποίον η λίρα είναι αδύναμη, είναι η εκτίναξη της εγχώριας ζήτησης για δολάρια και για αγαθά από το εξωτερικό, που προκλήθηκε από την πρόσφατη ώθηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για οικονομική ανάπτυξη με βάση τις πιστώσεις. «Πάντα βλέπαμε πως, όταν η κυβέρνηση οδηγεί σε αύξηση της πιστωτικής ανάπτυξης, αυτό γρήγορα περνάει στις υψηλότερες εισαγωγές, που πιέζουν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών», σημείωσε.

Την ίδια ώρα, οι ανησυχίες για την πανδημία του κορωνοϊού έχουν πυροδοτήσει μια ευρύτερη φυγή των διεθνών επενδυτών προς την ασφάλεια, αποσύροντας δισεκατομμύρια δολάρια από τις αναδυόμενες αγορές.

Η έξοδος επιδεινώθηκε από μια σειρά επιθετικών μειώσεων επιτοκίων παρά τον υψηλό πληθωρισμό στη χώρα. Ένας άλλος παράγοντας είναι η πρόσφατη απόφαση της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας να επιταχύνει ένα πρόγραμμα αγοράς ομολόγων. Η Goldman Sachs και άλλοι έχoυν προειδοποιήσει πως αυτό έχει αυξήσει την προμήθεια λιρών, διακινδυνεύοντας περαιτέρω ένταση των πιέσεων στο νόμισμα.

Η ηγεσία της Τουρκίας θέλει να σταματήσει τη διολίσθηση της λίρας. Οι απλοί Τούρκοι τείνουν να θεωρούν το νόμισμα ως βαρόμετρο της οικονομικής υγείας, ενώ ο κ. Ερντογάν συχνά έχει κάνει εκστρατεία εναντίον οποιουδήποτε στοιχηματίζει στην πτώση του νομίσματος. Μια σταθερή λίρα είναι επίσης σημαντική για τις τουρκικές εταιρείες, που είναι φορτωμένες με χρέος σε ξένο νόμισμα.

Όμως ο Atilla Yesilada, αναλυτής της εταιρείας συμβούλων GlobalSource, αμφισβήτησε τη λογική πίσω από τη χρήση πολύτιμων αποθεμάτων για να προστατευθεί ένα ψυχολογικό όριο. «Τι το μαγικό έχει το 7;», διερωτήθηκε. «Και το 6,90 ή το 7,10;»

«Δεν διαφωνώ με την κυβέρνηση πως το νόμισμα είναι σημαντικό, όμως είναι σαν να θεραπεύεις τα συμπτώματα», πρόσθεσε. «Δεν θεραπεύει την ασθένεια».

Η πίεση στο νόμισμα είναι γνώριμη στους έμπειρους που παρακολουθούν την Τουρκία, οι οποίοι έχουν δει τη χώρα να περνά πολλαπλούς κύκλους επιθετικών μειώσεων επιτοκίων και υποτιμήσεων του νομίσματος, προτού η κεντρική τράπεζα αναγκαστεί να αυξήσει δραματικά τα επιτόκια.

Μετά τη μείωση επιτοκίων της περασμένης εβδομάδας, η TD Securities προέβλεψε πως η κεντρική τράπεζα θα πρέπει να υιοθετήσει «επιθετική σύσφιξη όταν όλοι οι εγχώριοι πόροι και τα μέτρα αποδειχθούν αναποτελεσματικά ενάντια στη συνεχιζόμενη αδυναμία της λίρας».

Ο Daniel Grana, επικεφαλής αναδυόμενων αγορών στην εταιρεία asset management Janus Henderson, είπε πως η Τουρκία κάποια στιγμή είτε θα πρέπει «να αφήσει το νόμισμα» ή να δεχθεί βραχυπρόθεσμες γραμμές swap από το ΔΝΤ.

Ακόμα και αυτό το τελευταίο θα ήταν προσωρινή λύση, πρόσθεσε, σημειώνοντας πως ο κ. Ερντογάν -που επανειλημμένως έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να στραφεί στο ΔΝΤ- θα είναι απίθανο να συμφωνήσει σε ένα πλήρες πακέτο από το Ταμείο. «Το βασικό ερώτημα τώρα είναι τί θα κάνουν οι ντόπιοι», σημείωσε ο κ. Grana. «Αν φοβηθούν, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει καταλύτη για μια νομισματική κρίση».

Γι’ αυτό ορισμένοι επενδυτές έχουν αρχίσει να εικάζουν πως η κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει το αδιανόητο κάποτε βήμα της επιβολής capital controls –αν και στο παρελθόν είχε αποκλείσει μια τέτοια κίνηση.

Ο Charles Robertson, επικεφαλής οικονομολόγος της επενδυτικής τράπεζας Renaissance Capital δήλωσε: «το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν τόσα πολλά μέτρα που μπορεί να πάρει μια κυβέρνηση, από την κατάσχεση καταθέσεων νομισμάτων επιχειρήσεων και νοικοκυριών μέχρι καταστολή της ζήτησης και καθυστέρηση έργων, που είναι πιθανό να συγκρατήσει ένα νόμισμα για πολύ περισσότερο καιρό απ’ όσο είναι λογικό από οικονομικής απόψεως».

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation.

Η Ευρώπη στην κόψη του ξυραφιού;

Από
anixneuseis
-
0

Τα «υποκείμενα πολιτικά και στρατηγικά νοσήματα.»

YANN SCHREIBER VIA GETTY IMAGES
Ανθρωποι κυκλοφορούν με μάσκα στην Φρανκφούρτη μπροστά από την ΕΚΤ (Photo by Yann Schreiber / AFP) (Photo by YANN SCHREIBER/AFP via Getty Images)

Τουλάχιστον όσον αφορά τις ηγεμονικές δυνάμεις, τα κράτη διαθέτουν μακροχρόνιο στρατηγικό σχεδιασμό και πλήθος αλληλένδετων εναλλακτικών αποφάσεων. Σ’ ένα πολυεπίπεδο και διαφοροποιημένο κόσμο πολλών εθνοκρατών, διαφορετικού μεγέθους, διαφορετικής ανάπτυξης, διαφορετικής ισχύος και διαφορετικών διοικητικών και θεσμικών δομών, η θεώρηση των καθημερινών γεγονότων απαιτείται να συνεκτιμά δεόντως αυτά τα σχέδια υπό το πρίσμα μακροχρόνων τάσεων, παθολογιών και προβλημάτων.

Η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής είναι το αντίστοιχο της διάγνωσης στην ιατρική ενώ οι «θεραπείες» επηρεάζονται από σωστές ή λανθασμένες διαγνώσεις. Για να χρησιμοποιήσουμε την περί την πανδημία συντρέχουσα ιατρική ορολογία, απαιτείται να συνεκτιμώνται δεόντως οι υποκείμενες πολιτικές και στρατηγικές παθολογίες. Όπως και στον υπόλοιπο πλανήτη, στην Ευρώπη, επίσης, η πανδημία επιτάχυνε στην ανάδυση στην επιφάνεια υποκείμενων παθολογιών χωρίς την γνώση των οποίων η κατανόηση των εξελίξεων και των αποφάσεων θα είναι ανεπαρκής.

Όπως για όλες τις ανθρώπινες υποθέσεις, υπάρχει μικρή και μεγάλη εικόνα. Η μικρή εικόνα είναι οι εκ μέρους των Ευρωπαίων ηγετών αναμενόμενα προσεκτικές δηλώσεις και η επίσης αναμενόμενη διαχείριση της κρίσηςμε τρόπο που θα αποτρέψει μια ζημιογόνο για όλους κατάρρευση ενός ευρωπαϊκού νομικού και πολιτικοοικονομικού συστήματος το οποίο κτιζόταν επί δεκαετίες δημιουργώντας αλληλεξαρτήσεις και συμφέροντα κάθε είδους.

Τις επερχόμενες εβδομάδες και μήνες θα πρέπει λογικά να αναμένουμε μια υπεύθυνη διαχείριση και συμβιβαστικές αποφάσεις αλλά ταυτόχρονα και εξ αντικειμένου και αποφάσεις που δεν αγνοούν, που δεν παραμερίζουν και που εκπληρώνουν μακροχρόνια σχέδια.

Η υπονοούμενη υπευθυνότητα σχετίζεται με τα ένστικτα κρατικής αυτοσυντήρησης. Μπορεί το τέλος της αποικιοκρατίας να συρρίκνωσε την ισχύ των Ευρωπαϊκών κρατών αλλά με τους τεράστιους πόρους που «αποκόμιζαν» από τον υπόλοιπο πλανήτη είχαν ήδη προλάβει να δημιουργήσουν διοικήσεις και κρατικά επιτελεία λήψης αποφάσεων που εκπληρώνουν τα στρατηγικά και άλλα συμφέροντά τους. Ήταν τόσο μεγάλη η συρρίκνωση ισχύος λόγω από-αποαποικιοποίησης και τόσο μεγάλα τα πλήγματα των δύο παγκοσμίων πολέμων ούτως ώστε εάν δεν ίσχυε αυτό θα είχαν εκμηδενιστεί ως κρατικές οντότητες.

Οι αλλαγές που πρέπει να αναμένουμε

Εκτός απροόπτου, οι περί την πανδημία τελικές βραχυχρόνιες αποφάσεις θα πρέπει να αναμένεται να είναι βασανιστικά ζυγισμένες και σταθμισμένες και αυτό βασικά βλέπουμε. Παράλληλα, κάθε κράτος εκτιμώντας πως θα εξελιχθούν τα πράγματα μέσα στις αθέατες ζώνες στρατηγικού σχεδιασμού παλεύει για δρομολόγηση αποφάσεων που εκπληρώνουν τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμαεθνικά συμφέροντα.

Η Ελλάδα μπορεί κάλλιστα να παίρνει πρωτοβουλίες ακόμη και σε αναφορά με μεγάλες μεταρρυθμίσεις χωρίς τις οποίες η επιβίωση της ΕΕ δεν είναι βεβαία.

Με διαφορετικά λόγια, τις επερχόμενες εβδομάδες και μήνες θα πρέπει λογικά να αναμένουμε μια υπεύθυνη διαχείριση και συμβιβαστικές αποφάσεις αλλά ταυτόχρονα και εξ αντικειμένου και αποφάσεις που δεν αγνοούν, που δεν παραμερίζουν και που εκπληρώνουν μακροχρόνια σχέδια.  

Το γενικότερο πλαίσιο το περιέγραψαν με δηλώσεις η Γερμανίδα Καγκελάριος και ο Γάλλος Πρόεδρος.

Μακρόν:«Οι διαφωνίες για το μέγεθος και τη μορφή του πακέτου βοήθειας συνεχίζουν να υφίστανται. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα δεν έχει μέλλον εάν οι χώρες- μέλη αποτύχουν να ανταπεξέλθουν στο «σοκ». Πρέπει να προχωρήσουμε προς μια Ευρωπαϊκή κυριαρχία και Ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία».

Μέρκελ:«Τα πράγματα μπορούν να πάνε καλά για τη Γερμανία μόνο αν πάνε καλά για την Ευρώπη» και οι αποφάσεις που υιοθετούνται εκπληρώνουν το Γερμανικό εθνικό συμφέρον.

«Ιατρικό» ιστορικό

Συντομογραφικά θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τα «υποκείμενα πολιτικά και στρατηγικά νοσήματα». Γιατί τα αίτια των διεθνών ήπιων η πιο σκληρών αναμετρήσεων στο κρατοκεντρικό σύστημα νοσήματα είναι (η ορολογία στην στρατηγική ανάλυση είναι «αίτια πολέμου»). Αναπόδραστα και αναμφίβολα, πάντως, οι διαπραγματεύσεις στην ΕΕ εντάσσονται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο απ’ ότι στο παρελθόν.

Τα κράτη μικρά και μεγάλα έχουν συμφέρον να είναι ενεργοί διαπραγματευτικοί δρώντες και ιδιαίτερα όσον αφορά την Ελλάδα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να τερματιστούν οι δυσβάστακτοι όροι των μνημονίων τα οποία όπως οι ίδιοι οι τεχνοκράτες ομολογούν επιβλήθηκαν επί της Ελλάδας για να εκπληρωθούν αλλότρια συμφέροντα. Στις επικείμενες διαπραγματεύσεις, η Ελλάδα μπορεί κάλλιστα να παίρνει πρωτοβουλίες ακόμη και σε αναφορά με μεγάλες μεταρρυθμίσεις χωρίς τις οποίες η επιβίωση της ΕΕ δεν είναι βεβαία.

Στην Ευρώπη έχουμε κράτη και εθνικά συμφέροντα και το ζητούμενο είναι εάν μπορεί η ΕΕ να μετασχηματιστεί για να τα εξυπηρετεί.

Κατ’ αρχάς, για να χρησιμοποιήσουμε την γνωστή δήλωση του προέδρου Μακρόν πριν λίγους μήνες, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν γνώση και επίγνωση του γεγονότος πως «εγκεφαλικά νεκρή» δεν είναι μόνο η Ατλαντική Συμμαχία αλλά και η ιστορικά άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Οι λόγοι είναι αλληλένδετοι και αφορούν, μεταξύ άλλων:

α) το πώς εισήλθαμε στην Μεταψυχροπολεμική εποχή,

β) τι στρατηγική ακολούθησαν οι ΗΠΑ και στην συνέχεια το Ηνωμένο Βασίλειο,

γ) πως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα που επανένωσαν την Γερμανία,

δ) υπό αυτό το πρίσμα ποιο ήταν το σκεπτικό δημιουργίας της ΟΝΕ,

ε) γιατί οι ΗΠΑ δεν τερμάτισαν την Ατλαντική Συμμαχία παρά το γεγονός ότι εξέλειπαν οι λόγοι ίδρυσής της και

ζ) πως εξελίχθηκαν τα πράγματα.

Διάγνωση

Προτρέχω λέγοντας ότι αφενός «Ευρωπαϊκή κυριαρχία» στην οποία αναφέρθηκε ο πρόεδρος Μακρόν με την έννοια της Ένωσης που πολλοί έλεγαν στο παρελθόν ολοφάνερα δεν μπορεί να υπάρξει. Εξ ου και τοποθέτηση του προέδρου ενός σοβαρού κράτους όπως η Γαλλία δεν μπορεί παρά να είναι ρητορική για να εξυπηρετεί σκοπιμότητες που αφορούν επερχόμενους ελιγμούς και αποφάσεις. Δεν είναι μόνο τα άμεσα προβλήματα της πανδημίας, υπογραμμίζεται, αλλά τα μακροχρόνια ζητήματα, εξ ου και η ανάγκη η Ελλάδα να είναι υποψιασμένη για το τι ακριβώς συντρέχει.

Επιπλέον, δεν χρειάζονται υψιτενείς αναλύσεις ή δηλώσεις όπως αυτή της Μέρκελ για να περιγράψουμε αυτό που όλοι πλέον βλέπουν με γυμνό οφθαλμό, ότι δηλαδή στην Ευρώπη έχουμε κράτη και εθνικά συμφέροντα και ότι το ζητούμενο είναι εάν μπορεί η ΕΕ να μετασχηματιστεί για να τα εξυπηρετεί.

Κανείς περιγράφει την ορατή πραγματικότητα εάν υπογραμμίσει πως δεν υπάρχει Ευρωπαϊκό έθνος, ενιαία ευρωπαϊκή κοινωνία, ενιαίο ευρωπαϊκό κοινωνικοπολιτικό σύστημα, ενιαία Ευρωπαϊκή πολιτική ηθική που νομιμοποιεί την διανεμητική δικαιοσύνη και τους νόμους και ευρωπαϊκή κυβέρνηση που θα ασκεί τα καθήκοντά της πέραν και υπεράνω των εθνικών κυβερνήσεων. Εάν οι ηγέτες και η κοινωνία ενός κράτους δεν βλέπει τόσο εξόφθαλμες πραγματικότητες, πάσχει όσον αφορά τις διαγνώσεις και κατά συνέπεια όσον αφορά τις προτεινόμενες θεραπείες.

«Κοινοτικό Κεκτημένο;»

ASSOCIATED PRESS
 (Ian Langsdon, Pool via AP)

Ως προς αυτό, υπογραμμίζεται, οι υπερεθνικοί θεσμοί της ΕΕ όπως εξελίχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες σε ύστατο και έσχατο βαθμό είναι εντολοδόχοι των κρατών-μελών. Οι όντως πολύ σημαντικές αρμοδιότητες επίβλεψης του Ευρωπαϊκού νομικού κεκτημένου δεν εντάσσονται σε μια λογική εκτελεστικής εξουσίας ίδιας με των εθνικών κυβερνήσεων. ΤαΕυρωπαϊκά θεσμικά όργανα, και αυτό είναι αναμφίβολα πρωτότυπο, αποστολή έχουν να επιβλέπουν την τήρηση των συμφωνηθέντων από τις ίδιες τις κυβερνήσεις οι οποίες στις Διακυβερνητικές Διασκέψεις και στα Συμβούλια Αρχηγών και Υπουργών είναι οι εντολείς με δυνατότητα απόφασης` αλλαγής αυτών των αρμοδιοτήτων ή και της ύπαρξης αυτού καθαυτού του υπερεθνικού θεσμού. Το ότι στην Ελλάδα ουκ ολίγοι διαφορετικά έβλεπαν τα πράγματα είναι και αυτό μια παθολογία που ερμηνεύει πολλά προβλήματα της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένων των μνημονίων που υπογράφηκαν σχεδόν απνευστί και αδιαπραγμάτευτα.

Κανείς επιπλέον απαιτείται να γνωρίζει κάτι σχετικό και πολύ σημαντικό. Το «Κοινοτικό κεκτημένο» συγκροτήθηκε επειδή συνέτρεχαν δύο προϋποθέσεις που δεν υπάρχουν πλέον.

Αφενός η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση συνολικά αλλά και το νομικό και οικονομικό κεκτημένο εκκολάφθηκαν και έγιναν αναπτύχθηκαν μέσα σε ένα Αμερικανικό στρατηγικό θερμοκήπιο.

Αφετέρου, το 1966 με τον Συμβιβασμό του Λουξεμβούργου ο πρόεδρος Ντε Γκολ επέβαλε τις ομόφωνες-συναινετικές αποφάσεις επί όλων των ζητημάτων ακόμη και αυτών που οι Συνθήκες πρόβλεπαν πλειοψηφικές ή σταθμισμένες αποφάσεις.

ΟΝΕ και το «Γερμανικό Ζήτημα»

Μονολεκτικά, αναφέρουμε ότι ενώ οι συναινετικές αποφάσεις αναπτύχθηκαν ως κατά κάποιο τρόπο η «κοσμοθεωρία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που επικύρωνε τον ισότιμο χαρακτήρα συμμετοχής και τον διακρατικά δημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων, η δημιουργία της ΟΝΕάλλαξε την εικόνα. Πολλές αποφάσεις έμμεσα ή άμεσα δόθηκαν σε κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτους τεχνοκράτες ενώ οι αναπόδραστες ανισορροπίες που επέφεραν οι αθέσπιστες χρηματοοικονομικές δραστηριότητες αναμενόμενα δυνάμωσαν την Γερμανία και προκάλεσαν ανισορροπίες και αβαρίες εις βάρος της Ελλάδας και άλλα κράτη του νότου της Ευρώπης.

…οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας καλό είναι να έχουν κατά νου τις υποβόσκουσες σκέψεις, σχέδια, φόβους και σκοπιμότητες.

Απαιτείται επίσης πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι οι επικείμενες αποφάσεις συναρτώνται ευθέως με το λεγόμενο «Γερμανικό ζήτημα» η Γερμανική επανένωση να ήταν συνέπεια της αποδυνάμωσης και κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης αλλά από στρατηγικής άποψης ήταν εφάμιλλης σημασίας. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν με επίκεντρο την Γερμανία και ότι καθ’ όλη την διάρκεια των Νέων Χρόνων η ύπαρξη ενός ενιαίου και ισχυρού κράτους στο κέντρο της Ευρώπης εθεωρείτο από τις άλλες δυνάμεις γεωπολιτικός κίνδυνος. Μόνο ο επιδέξιος Μπίσμαρκ το κατόρθωσε για μερικές μόνο δεκαετίες.

Υπογραμμίζουμε αυτές τις πτυχές γιατί στις επικείμενες σκληρές διαπραγματεύσεις μπορεί να ακούσουμε ξανά χειροκροτήματα αλλά οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας καλό είναι να έχουν κατά νου τις υποβόσκουσες σκέψεις, σχέδια, φόβους και σκοπιμότητες. Εξάλλου, οι πραγματικές παρελθούσες και παρούσες στρατηγικές σκέψεις, λόγια και πράξεις των άλλων –που πολλοί Γερμανοί τις δέχονται ως μοιραίες– είναι καταγεγραμμένες σε συγκεκριμένες αποφάσεις και Συνθήκες.

Ε.Ε., ΗΠΑ, πυρηνικά και στη μέση η Γερμανία

Αφού μετά το τέλος του τελευταίου πολέμου επί μια δεκαετία τα σχέδια ήταν η από-βιομηχανοποίηση, η αγροτικοποίηση και η διάλυση της Γερμανίας σε εκατοντάδες κρατίδια μέσα της δεκαετίας του 1950 όλοι βολεύτηκαν με την δημιουργία δύο κρατών ενταγμένων και υπό πλήρη έλεγχο στους εκατέρωθεν θεσμούς και συμμαχίες. «Αγαπώ τόσο πολύ τους Γερμανούς» είπε πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου «που θέλω να είναι δύο» ενώ ο Ντε Γκολ για την συμφωνία φιλίας, συνεργασίας κτλ δήλωσε ότι «θα τους αγκαλιάζει, θα τους σφίγγει και αν λακτίσουν θα τους πνίξει». Συχνά εξάλλου υπουργοί άμυνας της Γαλλίας υπαινίσσονταν ότι τα πυρηνικά όπλα τα έχουν προς όλα τα αζιμούθια, δηλαδή και προς την Γερμανία.

Με τιςσυμφωνίες της δεκαετίας του 1950η Γερμανία δεν είχε ανεξάρτητο Γερμανικό επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, στο Σύνταγμα δεσμεύτηκε να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα και όλοι συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών θεωρούσαν ότι ήταν ενταγμένοι, ενσωματωμένοι και ελεγχόμενοι στους δυτικούς θεσμούς και συμμαχίες. Η Ατλαντική Συμμαχία, εξάλλου, απέτρεπε μόνο την Σοβιετική Ένωση αλλά με την δεσπόζουσα στρατηγική θέση των ΗΠΑ κατεύναζε τα διλήμματα ασφαλείας μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ιδιαίτερα μεταξύ της Γερμανίας και των υπολοίπων. Συναφώς, μια από τις πλέον γνωστές φράσεις είναι του JosephJoffe ο οποίος έγραψε ότι  «η Αμερικανική παρουσία στην Ευρώπη σώζει τους Ευρωπαίους από τους εαυτούς τους».

Την περίοδο 1989-92 πολλά συνέβησαν που στην συνέχεια κυλούσαν μέσα στο ποτάμι της διεθνούς και ευρωπαϊκής πολιτικής ενώ όλοι γνώριζαν πως οι δομές και οι πολιτικές ήταν μεταβατικές εντός ενός Μεταψυχροπολεμικού διεθνούς συστήματος σε μετάβαση. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταδειχθεί η μετατόπιση κέντρου βάρους της Αμερικανικής στρατηγικής σε άλλες περιοχές ή ότι την δεκαετία του 1990 οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που ζητούσαν να διαιωνιστεί το ΝΑΤΟ.

Τελικά η συμφωνία του 1996 σήμαινε:

Πρώτον, οι Ευρωπαίοι στα θέματα άμυνας και ασφάλειας θα αποφασίζονταν πρώτα στο Συμβούλιο της Ατλαντικής Συμμαχίας (κάτι που κατ’ ουσία αναιρούσε την αυτόνομη Ευρωπαϊκή άμυνα για την οποία πολλοί μιλούσαν) και

δεύτερον, ότι στις «εκτός περιοχής δράσεις» του ΝΑΤΟ που μέχρι τότε οι Ευρωπαίοι αρνούνταν θα συνεπικουρούσαν τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις των ΗΠΑ.

Μια συμπληρωματική εικόνα αφορά την ΟΝΕ. Αφού υπενθυμίσουμε για όποιον δεν το έχει υπόψη ότι:

α) οι Γερμανοί πολίτες έκαναν την επανένωση ντε φάκτο ρίχνοντας το τείχος του Βερολίνου,

β) οι άλλοι έκαναν ακόμη και συζητήσεις για στρατιωτική συνεργασία για να αντιμετωπιστεί η τελική ένωση των δύο Γερμανικών κρατών και

γ) όλοι οι υπόλοιποι την απέρριπταν. Η Γαλλία όντας σε αδιέξοδο και σε πολύ δύσκολη θέση προχώρησε στην επιβολή! επί της Γερμανίας της ΟΝΕ. Λέμε επιβολή γιατί το αίτημα των Γάλλων επί δεκαετίες για ένα κεντρικό νομισματικό θεσμό που θα ήλεγχε την Κεντρική Γερμανική Τράπεζα το απέρριπταν.

Πολλοί Γάλλοι υποστήριζαν ότι με την ΟΝΕ η αποδοχή της επανένωσης θα σήμαινε ότι «η Γερμανία θα δεθεί με Γερμανικά δεσμά» ενώ κάποιοι ποιο ενθουσιώδης ότι οι νομισματικές αποφάσεις θα έφερναν την πολιτική ένωση. Εξ ου και η αλλαγή του ονόματος από ΕΟΚ σε ΕΕ. Εν μέσω μεγάλων και αντιθετικών συζητήσεων η θέση του Μιττεράν ήταν ότι θα υπάρξουν μεγάλα προβλήματα και «θα αντιμετωπίζονταν όπως θα επέρχονται».

Ταυτόχρονα, επαναλήφθηκαν οι προαναφερθείσες δεσμεύσεις του 1954-5 με νέα συμφωνία. Συντομεύοντας λέμε ότι:

Πρώτον, αναμενόμενα επειδή η Ένωση και μάλιστα σε μια δεκαετία δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο με μαγικό ραβδί το αποτέλεσμα είναι ότι αφενός οι διανεμητικές λειτουργίες των νομισματικών αποφάσεων ήταν και συνεχίζουν να είναι κοινωνικοπολιτικά αθέσπιστες και αφετέρου ήταν λογικό υπό τέτοιες συνθήκες να υπερισχύσει οικονομικά η Γερμανία.

Δεύτερον, χωρίς να επεκταθούμε επειδή το αναλύσαμε αλλού, αναφέρεται ότι το Brexit που τόσο ενθάρρυναν οι ΗΠΑ συμβολίζει το γεγονός ότι στρατηγικά μιλώντας εξαντλείται η Μεταψυχροπολεμική μετάβαση. Το πολυπολικό σύστημα ωριμάζει, οι ΗΠΑ επανεξετάζουν ριζικά τις συμμαχίες τους ιδιαίτερα στις περιφέρειες και το μείζον ζήτημα για αυτούς είναι το πώς στο ρευστό στρατηγικό περιβάλλον τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες θα επιτευχθεί ένα νέο ευνοϊκό για τους Αμερικανούς σύστημα ισορροπιών. Στο νέο περιβάλλον και αφού λάβουμε υπόψη ότι η Γερμανία είναι η μόνη που δεν κατέχει πυρηνικά όπλα το ευρωστρατηγικό περιβάλλον έχει τέσσερεις κύριους πόλους, το Λονδίνο, το Παρίσι, την Μόσχα και το Βερολίνο.

Το παιχνίδι αλλάζει. Ας το λάβει υπόψη της η Ελλάδα

Λέμε απλά ότι η ΕΕ είναι εξαρτημένη μεταβλητή αυτών των στρατηγικών εξελίξεων τις οποίες αναμφίβολα η πανδημία επιτάχυνε.

Ότι και να ακούμε καθημερινά τους επόμενους μήνες λογικό είναι για ένα κράτος όπως η Ελλάδα να συνεκτιμηθούν τα εξής:

Πρώτον, όσον αφορά τα κράτη δεν είναι μόνο το γεγονός πως λειτουργούν και σκέπτονται με όρους εθνικών συμφερόντων αλλά επίσης το γεγονός ότι όσα εξ αυτών διαθέτουν επιτελεία και σχέδια θα επιχειρούν το βέλτιστο βραχυχρόνια έχοντας πάντα κατά νου τα μεσοπρόθεσμα και μακροχρόνια συμφέροντα όπως το κάθε ένα τα εκτιμά και υπολογίζει.

Δεύτερον, τα κράτη-μέλη της ΕΕ συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας ενώ πλέον μιλούν πιο ρητά για το εθνικό τους συμφέρον οι καθημερινές τους δηλώσεις θα εμπεριέχουν σκοπιμότητες που θα τους εξυπηρετούν στα επόμενα βήματα. Επί αυτού και με γνώμονα παρελθούσες θέσεις και συχνά αμφιλεγόμενα σχέδια οι θέσεις του Μακρόν ενδέχεται έχοντας στο μυαλό εναλλακτικές στρατηγικές, να υπάρχουν και υπονοούμενα για εξελίξεις όπως διευθυντήρια, πολλές ταχύτητες και διαφοροποιημένες συμμετοχές.

Τρίτον, αν και αυτό φαίνεται παράδοξο η Γερμανία ίσως και να βρίσκεται στην δυσκολότερη θέση εξ ου και η πιθανότητα ιστορικά γνωστών σπασμωδικών και ανορθολογικών αποφάσεων. Όπως έχουμε εξηγήσει ξανά εδώ, πολλοί Γερμανοί κινούνται και σκέπτονται ορθολογικά βλέποντας στον ύπνο τους όπως και ο Μπίσμαρκ «εφιάλτες αντί-Γερμανικών συσπειρώσεων» ενώ άλλοι είτε όπως συμβαίνει και σε άλλα κράτη κινούνται ανορθολογικά.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ πιο σοβαρό που ενδέχεται να επηρεάσει όχι μόνο τους Γερμανούς αλλά και όλους τους άλλους. Το πώς δηλαδή θα εξελιχθούν οι στρατηγικές σχέσεις πλανητικά επηρεάζοντας όπως πάντα συμβαίνει και τις στρατηγικές εξελίξεις και τα στρατηγικά παίγνια στις περιφέρειες. Ως προς τούτο η πανδημία προκάλεσε εισροή παραγόντων και κριτηρίων που καθιστούν τις στρατηγικές σχέσεις και ιδιαίτερα τα ευρωστρατηγικά ζητήματα πιο ρευστά και δύσκολο να σταθμιστούν και εκτιμηθούν. Όπως κινείται και όπως αποφασίζει η Ελλάδα σταθμίζει και εκτιμά δεόντως τις στρατηγικές εξελίξεις; Κυρίως λαμβάνει υπόψη ότι στις στρατηγικές υποθέσεις ενός κράτους το πολυτιμότερο αγαθό είναι η κοινωνική και πολιτική συνοχή! Και ότι κατά συνέπεια στα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν πρέπει να εισβάλει ξανά κάποιος Δαρβίνος τεχνοκράτης ή άλλος που είναι φορέας οικονομικίστικων ιδεολογημάτων που θα διαλύσει τον κοινωνικό ιστό και τις δυνατότητες ανάκαμψης!

Huffington Post

Afghanistan: America Moving Out, China Moving In – with Help from Iran

Από
anixneuseis
-
0
 

by Lawrence A. Franklin

  • Both the United Kingdom and the U.S. State Department have complained to China about the free flow of Chinese weapons to Iran, which then wind up with the Taliban. These include surface-to-air missiles, rocket-propelled grenades, artillery shells, and land mines.
  • China’s $3 billion copper mine investment… in Afghanistan’s Logar Province remains under the Taliban’s protection. Other Chinese corporations that have initiated investment projects in Afghanistan include the Zinjin Mining Company, the Jiangxi Copper Corporation, and China National Petroleum Corporation.
  • Beijing and Washington are driving different bargains with the Taliban. China, supported by pro-Taliban elements in Pakistan, apparently hopes to enlist the Taliban to prevent Uighur and Eastern Turkistan Independence Movement (ETIM) fighters from using Afghanistan to launch attacks on the Chinese Province of Xinjiang. The U.S., for its part, wants the Taliban’s assurance that it will oppose Al-Qaeda and Islamic State operations on Afghan soil as a prerequisite for a near total troop withdrawal from Afghanistan. The question is, just what is the likelihood of that?
  • The Trump administration has made clear that it wants to end the forward-positioning of U.S. troops on what it regards as a seemingly endless war in Afghanistan, and the Taliban wholeheartedly agrees. China, in the meantime, has continued to profit from its bilateral commerce and investment in the region, and now appears willing to play a future military role in the area. China has already established a military base in Tajikistan near the Chinese border with Afghanistan….
During the tumultuous two decades of American military presence in Afghanistan, China has been quietly increasing its influence there. China is now the foremost foreign source of investment in Afghanistan. Pictured: Afghanistan’s National Security Advisor Hamdullah Mohib (left) meets with Chinese Foreign Minister Wang Yi in Beijing on January 10, 2019. (Photo by Andy Wong/AFP via Getty Images)

During the tumultuous two decades of American military presence in Afghanistan, China has been quietly increasing its influence there.

While the Trump Administration is distracted by the coronavirus and its economic fallout, China is now poised to inherit the great power role once played by Britain, Russia and the U.S.

Beijing has deftly maintained low-key but friendly relations with the Taliban since the Islamic movement assumed power in Kabul in 1996. Only China and Pakistan kept their ties with the Taliban when American and Northern Alliance forces drove the terrorist group from power in the autumn of 2001.

China is now the foremost foreign source of investment in Afghanistan. China, for instance, has gained access to three separate oil fields in the Afghan provinces of Sari-i-pul and Faryab and has also invested heavily in extracting copper and iron ore from Afghanistan.

China, however, seems to be hedging its bets. It remains a supplier of weapons to the Taliban through the third-party services of Iran. Both the United Kingdom and the U.S. State Department have complained to China about the free flow of Chinese weapons to Iran, which then wind up with the Taliban. These include surface-to-air missiles, rocket-propelled grenades, artillery shells and land mines. In fact, as early as 2007, British Royal Marines intercepted a ten-ton cache of Chinese weapons left for the Taliban by the Iranians in Herat Province, Afghanistan, which borders on Iran.

China and the U.S. have the same interest in assuring that Afghanistan does not host international Islamic terrorist groups. Nevertheless, Beijing and Washington are driving different bargains with the Taliban. China, supported by pro-Taliban elements in Pakistan, apparently hopes to enlist the Taliban to prevent Uighur and Eastern Turkestan Independence Movement (ETIM) fighters from using Afghanistan to launch attacks on the Chinese Province of Xinjiang. The U.S., for its part, wants the Taliban’s assurance that it will oppose Al-Qaeda and Islamic State operations on Afghan soil as a prerequisite for a near-total troop withdrawal from Afghanistan. The question is, just what is the likelihood of that?

China developed early ties to Afghan jihadists by sending them weapons to fight the Russians after the Soviet invasion of Afghanistan in late December 1979. The Chinese Ambassador to Pakistan also established close ties with the Taliban in 2000, during a meeting in Kandahar, Afghanistan with the group’s leader, Mullah Omar. The Taliban, in turn, pledged to protect Chinese investment projects in Afghanistan. China’s $3 billion copper mine investment at Mes Aynak in Afghanistan’s Logar Province remains under the Taliban’s protection. Other Chinese corporations that have initiated investment projects in Afghanistan include the Zinjin Mining Company, the Jiangxi Copper Corporation, and China National Petroleum Corporation. China, in addition, is also probably covetous of Afghanistan’s estimated $1 trillion dollar stash of unexploited rare earth elements, which include cerium, lithium, neodymium, and lanthanum.

China currently likes to present itself in the role of a regional peacemaker. It has been urging Afghanistan and Beijing’s close ally, Pakistan, to improve their bilateral relations by cooperating with Beijing’s “One Belt One Road” (OBOR) initiative. This tactic also suits Pakistan’s objective of slowing down any plans its adversary, India, might have to expand its influence in Afghanistan. China would also doubtlessly like to tamp down any violence that might obstruct its new Silk Road initiative — a trade corridor from China across South and Central Asia into Europe, mostly done through infrastructure investments. Chinese diplomats do not fail to mention ancient Afghanistan’s partnership with Chinese merchants in the prosperous “Lapis Lazuli” route , which helped transport semi-precious Afghan stones to Russia and the Caucasus. If regional peace were possible, China would likely help finance a high-speed Afghanistan-Iran railway project in a similar manner to its support for the “CASA 1000” initiative, which, when fully operative, would export excess electric power from Kyrgyzstan and Tajikistan to South Asia.

The Trump administration has made clear that it wants to end the forward-positioning of U.S. troops on what it regards as a seemingly endless war in Afghanistan, and the Taliban wholeheartedly agrees. China, in the meantime, continues to profit from its bilateral commerce and investment in the region, and now appears willing to play a future military role in the area. China has already established a military base in Tajikistan near the Chinese border with Afghanistan, along the Wakhan Corridor. It is in Chinese military bases in the Wakhan region that China is planning to train Afghan mountaineer special forces to do battle with Muslim Uighurs.

China has benefited economically from its investment in Afghanistan while simultaneously striking political and military deals with the Taliban. Until now, China has had a free ride. It is doubtless hoping to do more of the same.

Dr. Lawrence A. Franklin was the Iran Desk Officer for Secretary of Defense Rumsfeld. He also served on active duty with the U.S. Army and as a Colonel in the Air Force Reserve.

© 2020 Gatestone Institute. All rights reserved. The articles printed here do not necessarily reflect the views of the Editors or of Gatestone Institute. No part of the Gatestone website or any of its contents may be reproduced, copied or modified, without the prior written consent of Gatestone Institute.

ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ

Από
anixneuseis
-
2

του Παντελή Σαββίδη

Παρακολουθώ, όπως όλοι, την αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο στην πράξη όσο και ιδεολογικά. Βλέπω μια ικανοποίηση σε λαϊκό, κυρίως, επίπεδο απο αυτήν την διαλυτική πορεία.
Είναι λάθος η ικανοποίηση.
Η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής- ότι και να σας λένε οι πολιτικοί- πέραν της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτής, έστω, της ανούσιας, προβληματικής και ό,τι άλλο θέλετε πείτε, συμμετοχής.
Και αυτό φαίνεται με την κρίση.
Αν από κάπου τύχει οικονομικής ενίσχυσης (μικρής, ανεπαρκούς ότι και νάναι, πάντως θα είναι ενίσχυση) αυτή θα έρθει απο την Ε.Ε.
Ακόμη και στον τομέα της Άμυνας ή της εξωτερικής πολιτικής.
Ποια δυνατότητα θα είχε η χώρα εκτός της Ευρώπης; Μεγαλύτερη ή μικρότερη;
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η συμμετοχή στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης παρέχει στην Ελλάδα μια ήπια ισχύ.
Στην άμυνα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα αλλά σε θέματα ασφάλειας, όπως η αντιμετώπιση του υβριδικού πολέμου στον Έβρο, αυτό το λίγο που παρείχε η Ένωση ήταν κάτι σε σχέση με το τίποτα στην περίπτωση που ήμασταν εκτός.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήπιας ισχύος που προσδίδει στη χώρα η συμμετοχή στην Ένωση είναι η Αλβανία.
Τις τελευταίες ημέρες υπήρξε αρνητική κριτική της συναίνεσης της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας με το επιχείρημα ότι ενω η Αλβανία υποστηρίζεται απο την Ελλάδα, είναι υποχείριο της Τουρκίας.
Δυστυχώς, έτσι είναι. Υπάρχει, όμως, άλλος τρόπος να χαλαρώσουν τα τουρκικά δεσμά στην Αλβανία πέραν της ένταξής της στην Ευρώπη και της αναγκαστικής, εκ του λόγου αυτού, προσαρμογής της στην ευρωπαϊκή και όχι την τουρκική πολιτική;
Εκεί που η Ελλάδα θα πρέπει να δει τι θα γίνει είναι με τις ΗΠΑ του Τράμπ. Η σχέση Τράμπ- Ερντογάν είναι δεμένη με οικονομικά συμφέροντα και μια επανεκλογή του αμερικανού προέδρου είναι επικίνδυνη δεδομένου, μάλιστα, ότι θα είναι η τελευταία του θητεία που σημαίνει ότι μπορεί να είναι πιο απρόσεκτος στην εξωτερική του πολιτική.
Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν την Ελλάδα σε μια κλιμάκωση της αντιπαράθεσής της με την Τουρκία. Αυτά τα θέματα αποσαφηνίζονται όταν παραχωρείς διευκολύνσεις σε μια δύναμη, Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι στην αμυντική συμφωνία Ελλάδας- ΗΠΑ να υπάρχει κάποια πρόβλεψη πέραν των ωραίων λόγων.
Η Ελλάδα αμυντικά θα αντιμετωπίσει μόνη μια κρίση με την Τουρκία. Αλλά πως να την αντιμετωπίσει αν αντί να βελτιώσει το επίπεδο εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων αναγκάζεται να το μειώσει λόγω της αναμενόμενης οικονομικής κρίσης;
Τέλος, το μόνο παρήγορο στοιχείο της ειδησεογραφίας των τελευταίων ημερών είναι η προώθηση του East MEd. Και δεν είναι παρήγορο επειδή, απλώς, προωθείται η διαδικασία. Αλλά επειδή η Ελλάδα μόνη της δεν μπορεί να λαμβάνει τέτοιας σημασίας αποφάσεις αν δεν ενθαρρύνεται απο τους ενδιαφερόμενους. Και οι ενδιαφερόμενοι εν προκειμένω είναι και η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ. Για τον Τραμπ αυτόν καθαυτόν δεν ξέρω. Αυτός είναι φίλος του Ερντογάν και μετά πρόεδρος των ΗΠΑ,

Ο Ερντογάν εξαρτάται από την “καλοσύνη των ξένων”

Από
anixneuseis
-
0

Του Κώστα Ράπτη capital.gr

 Ο αριθμός των κρουσμάτων του νέου κορονοϊού στην Τουρκία ανέρχεται πλέον στα 117.589, αυξημένος κατά 2.936 μέσα σε ένα 24ωρο, ενώ οι νεκροί υπολογίζονται σε 3.081, σύμφωνα με την ενημέρωση που έδωσε την Τετάρτη ο Τούρκος υπουργός Υγείας Φαχρετίν Κοτζά. Ο ίδιος προσπάθησε να δώσει μιαν αισιόδοξη εικόνα, υπογραμμίζοντας τη μεγάλη μείωση του ποσοστού θνητότητας μεταξύ των διασωληνωμένων ασθενών, από το 74% στο 14%, καθώς και την ανάρρωση 5.231 ασθενών το τελευταίο 24ωρο – ήτοι αρκετών περισσότερων από τον αριθμό των νέων κρουσμάτων.

Ωστόσο, ο προερχόμενος από την αντιπολίτευση δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου επιμένει ότι στην περιφέρειά του ο αριθμός των θανάτων είναι κατά 30-35% αυξημένος σε σχέση με τoν μέσο όρο της αντίστοιχης περιόδου των προηγούμενων δύο ετών και ότι πολλά κρούσματα μένουν αδιάγνωστα.

Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία αποτελεί τη χώρα με τον έβδομο μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων παγκοσμίως, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και 7.428 υγιειονομικοί, ποσοστό 6,5% του συνόλου.

Όπως και αν έχει, η μεγαλύτερη ανησυχία του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, θιασώτη της ταχείας άρσης των περιορισμών, φαίνεται πως δεν είναι η εξέλιξη της επιδημίας, αλλά η κατάσταση της τουρκικής οικονομίας.

Δεύτερη ύφεση σε δυο χρόνια

Οι τελευταίες εκτιμήσεις του ΔΝΤ θέλουν το ΑΕΠ της γείτονος να συρρικνώνεται κατά 5% το 2020 και την ανεργία να εκτινάσσεται στο 17%. Αν οι προβλέψεις επαληθευτούν, θα πρόκειται για τη δεύτερη ύφεση στην Τουρκία εντός διετίας.

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα: η επιμονή του Ερντογάν όλο το προηγούμενο διάστημα στο “ντοπάρισμα” του ρυθμού ανάπτυξης, επαναφέρει τον εφιάλτη της νομισματικής κρίσης του 2018. Οι εντολές προς την κεντρική τράπεζα να κρατήσει τη συναλλαγματική ισοτιμία κάτω από τις 7 λίρες ανά δολάριο, χωρίς αύξηση των επιτοκίων, έφεραν το όλο εγχείρημα στα όριά του.

Όπως ανέφερε το πρακτορείο Bloomberg την Τρίτη, η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας έχει εξαντλήσει (μετά τα swaps των τελευταίων εβδομάδων με εγχώριες τράπεζες, συνολικού ύψους 32 δισ. δολαρίων) τα καθαρά διαθέσιμά της, τα οποία υπολογίζονται σε λιγότερα από 1 δισ. δολάρια. Αλλά και ονομαστικά, το σκληρό συνάλλαγμα που έχει στη διάθεσή του το κεντρικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, έχει υποχωρήσει από τα 41,1 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους σε μόλις 25,9 δισ. δολάρια στις 17 Απριλίου, με αποτέλεσμα η χώρα να είναι εξαιρετικά ευάλωτη σε οποιαδήποτε διατάραξη της εξωτερικής της χρηματοδότησης σε αυτές τις ούτως ή άλλως δύσκολες συνθήκες.

Οι αναλυτές της TD Securities εκτιμούν ότι η πλήρης εξάντληση των συναλλαγματικών αποθεμάτων θα επισυμβεί μεταξύ της τρίτης εβδομάδας του Ιουλίου και της τρίτης εβδομάδας του Σεπτεμβρίου, ενώ η ισοτιμία θα φτάσει στις 8 λίρες ανά δολάριο στις αρχές του επόμενου έτους. Η δραματική εκτίναξη των επιτοκίων, η θέσπιση κεφαλαιακών ελέγχων και η αναζήτηση πολυμερούς βοήθειας βρίσκεται, όπως εκτιμούν, στην ημερήσια διάταξη.

Υπενθυμίζεται ότι η λίρα αποδυναμώθηκε συνολικά κατά 14% εντός του 2020 (και κατά 36% την τελευταία διετία), ενώ οι κρατικές τράπεζες έχουν διαθέσει για τη στήριξή της το αντίστοιχο 32 δισ. δολαρίων σε συνάλλαγμα φέτος, κατά το Reuters. Παράλληλα, για τη μετακύλιση του εξωτερικού (κυρίως ιδιωτικού) χρέους της, η Τουρκία χρειάζεται να εξεύρει περίπου 170 δισ. δολάρια εντός του έτους και προφανείς πηγές χρηματοδότησης δεν υπάρχουν.

Σε ένα περιβάλλον, όπου η κρίση του 2018 έχει διώξει τους ξένους επενδυτές και η υποτίμηση του νομίσματος γονατίζει τις χρεωμένες επιχειρήσεις, δεν είναι παράδοξο που ο δείκτης επιχειρηματικής εμπιστοσύνης βυθίστηκε μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου, όπως ανακοίνωσε την Τετάρτη το Τουρκικό Ινστιτούτο Στατιστικής (TUIK), από 91,8% σε 51,03%.

Είναι η ώρα που ο Ταγίπ Ερντογάν θα πρέπει να απευθυνθεί στην “καλοσύνη των ξένων”.

“Ταμπού” το ΔΝΤ

Μέχρι τώρα το λόμπινγκ της Τουρκίας, ώστε να συμπεριληφθεί στις χώρες προς τις οποίες η αμερικανική κεντρική τράπεζα έχει ανοίξει πιστωτικές γραμμές, δεν έχει αποδώσει. Από την άλλη, το ΔΝΤ έχει δηλώσει δια της διευθύντριάς του Κρισταλίνα Γκεροργκίεβα έτοιμο να συνδράμει, ωστόσο πολιτικά μια τέτοια προσφυγή αποτελεί απόλυτο ταμπού για τον Τούρκο πρόεδρο – εκτός και αν η… ενοχοποίηση του κορονοϊού καταστήσει την επιλογή πολιτικά διαχειρίσιμη.

Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν φιλοδοξεί να καταλήξει με το ΔΝΤ στο άνοιγμα μιας πιστωτικής γραμμής έναντι εγγυήσεων σε στοιχεία ενεργητικού, αντί μιας κλασικής συμφωνίας stand-by, ώστε να αποφύγει τους αυστηρούς όρους που θα τον ξεδόντιαζαν πολιτικά.

Ανταλλάγματα

Όμως η “καλοσύνη των ξένων” συνοδεύεται από ανταλλάγματα. Η εξασφάλιση καλών σχέσεων με τις ΗΠΑ (ως κύριο μέτοχο του ΔΝΤ), αλλά και τη Ρωσία (ως αιμοδότη, μεταξύ άλλων, του πληττόμενου τουρκικού τουρισμού) είναι απαραίτητη. Η Τουρκία είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει (και για λόγους ανεπάρκειας πόρων) να συνεχίσει εύκολα τις στρατιωτικές της περιπέτειες στην Συρία ή την Λιβύη.

Διόλου τυχαία, η Τουρκία ανέλαβε την πρωτοβουλία αποστολής ιατρικού εξοπλισμού στις ΗΠΑ, συνοδευόμενη από επιστολή Ερντογάν προς τον Ντόναλντ Τραμπ. “Ελπίζω πως την ερχόμενη περίοδο, με το πνεύμα αλληλεγγύης που έχουμε επιδείξει στη διάρκεια της πανδημίας, το Κογκρέσο και τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ θα κατανοήσουν καλύτερα τη στρατηγική σημασία των σχέσεών μας” και θα ενεργήσουν “με τον τρόπο που επιβάλλει η κοινή μας μάχη εναντίον κοινών μας προβλημάτων”, ανέφερε στην επιστολή ο Τούρκος πρόεδρος, σε μία φάση κατά την οποία εκκρεμούν οι διαπραγματεύσεις με τη Fed, αλλά και οι κυρώσεις που απειλεί να επιβάλει το Κογκρέσο εναντίον της Τουρκίας για την αγορά των ρωσικών συστημάτων S-400.

“Οι Αμερικανοί είναι ευγνώμονες για την φιλία και την υποστήριξή σας” απάντησε μέσω Twitter ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μάικλ Πομπέο.

capital.gr

Το Κυπριακό Ζήτημα στη Νέα Παγκόσμια Τάξη

Από
anixneuseis
-
0

Δρ Λάμπρος Γ. Καούλλας

26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020

Το «πείραμα» διεθνούς αστυνόμευσης της UNCIVPOL το 1964 – Αυτές τις μέρες κλείνουν 56 χρόνια από την άφιξη της UNFICYP. Όπως θα δούμε, το Κυπριακό Ζήτημα αποτέλεσε για τους πρωταγωνιστές του νεαρού τότε Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ένα εξαιρετικό πεδίο «πειραματισμού» για μορφές διεθνούς αστυνόμευσης

Το τριπλό σημείο επαφής μεταξύ εγκληματολογίας, και συγκεκριμένα των αστυνομικών επιστημών, στρατιωτικής κοινωνιολογίας και διεθνών σχέσεων, είναι η διεθνής ή υπερεθνική αστυνόμευση στo πλαίσιo των ειρηνευτικών επιχειρήσεων. Τις τελευταίες δεκαετίες η χρήση αστυνομικού προσωπικού έχει καταστεί πιο σημαντική και εμφανής. Συνδράμουν στην ανάπτυξη των ικανοτήτων του τοπικού αστυνομικού προσωπικού και προάγουν τη διαμόρφωση δημοκρατικής και πληροφοριοκεντρικής αστυνόμευσης. Η Κύπρος αποτελεί ιστορικό ορόσημο γι’ αυτές τις εξελίξεις.

Στις 9 Μαρτίου 2020 θα ελάμβανε χώραν διαδήλωση Τουρκοκυπρίων κατά του προσωρινού κλεισίματος 4 σημείων διέλευσης από την Κυπριακή Δημοκρατία ως μέτρο πρόληψης της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Είχαν προηγηθεί δύο άλλες, μια στις 29 Φεβρουαρίου και μια στις 7 Μαρτίου, όπου σημειώθηκαν επιθέσεις κατά εθνοφρουρών και αστυνομικών. Πριν από την τρίτη εκδήλωση, ειρηνευτές του αστυνομικού αποσπάσματος της UNFICYP, της UNPOL παρατάχθηκαν στη Νεκρή Ζώνη. Όπως φαίνεται και στις σκηνές που παρουσίασε το «SigmaLive» (10/03/2020), Τουρκοκύπριοι ψευδοαστυνομικοί κακομεταχειρίστηκαν και έσπρωξαν βίαια τους ξένους αστυνομικούς προς το οδόφραγμα της Οδού Λήδρας, διότι θεωρούν πως τα «σύνορα» του αποσχιστικού καθεστώτος ξεκινούν σε άλλο σημείο εντός της Νεκρής Ζώνης. Πώς βρέθηκαν όμως οι αστυνομικοί στην Ειρηνευτική Δύναμη;

Αυτές τις μέρες κλείνουν 56 χρόνια από την άφιξη της UNFICYP. Όπως θα δούμε, το Κυπριακό Ζήτημα αποτέλεσε για τους πρωταγωνιστές του νεαρού τότε Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ένα εξαιρετικό πεδίο «πειραματισμού» για μορφές διεθνούς αστυνόμευσης.

image002.jpg

Συνάντηση του Δρ. Ralph J. Bunche με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία στις 8 Απριλίου 1964

image005.jpg

Επιθεώρηση της Πράσινης Γραμμής παρά τον κινηματογράφο ‘Ολύμπια’. Τον Bunche πλαισιώνουν ο Ινδός Διοικητής της UNFICYP Prem Singh Gyani και ο Βρετανός Ταξίαρχος Ronald Gibbs της 16ης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών. Συνοδεύονται από στελέχη της Αστυνομίας Κύπρου και του Κυπριακού Στρατού.

image007.png

Κύπριοι Έλληνες αστυνομικοί προσφέρουν πρόγευμα σε φυλάκιο.

Νέα Παγκόσμια Τάξη & ΟΗΕ

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επανήλθε η ιδέα για δημιουργία μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης, με κύριο όχημα τον ΟΗΕ. Σκοπός η δημιουργία ενός παγκόσμιου οργανισμού, ο οποίος εξελικτικά, και αναλόγως των γεγονότων, θα έκτιζε σταδιακά τις δομές για μια, αν ωρίμαζε ο καιρός, μελλοντική «παγκόσμια διακυβέρνηση», η οποία θα εξασφάλιζε τη διεθνή ειρήνη μεταξύ εθνών και λαών. Ορισμένοι από τους οραματιστές του διεθνισμού και ιθύνοντες νόες πίσω από τον ΟΗΕ θεωρούσαν πως μια τέτοια παγκόσμια διακυβέρνηση, για να μπορεί να επιβάλει τις αποφάσεις, θα έπρεπε να έχει ίδια μέσα επιβολής, είτε υπό τη μορφή στρατού είτε αστυνομίας είτε κάτι μεικτό ή μεταξύ των δύο.

Οι ιδέες για μια ειρηνική ανθρωπότητα, υπόλογη σε μια διεθνή έννομη τάξη και υπό τη σκέπη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης δεν είναι πρόσφατες και έχουν ρίζες στον Διαφωτισμό. Για μια φιλελεύθερη «Νέα Παγκόσμια Τάξη» μίλησε το 1918 ο Δημοκρατικός Πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson. Ο Ρεπουμπλικανός Πρόεδρος, Theodore Roosevelt, που είχε προηγουμένως υπηρετήσει και ως Αρχηγός της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, πίστευε στη φιλοσοφία της «αστυνομικής δύναμης», μέσω της οποίας οι ΗΠΑ θα εγγυούνταν την παγκόσμια τάξη. Στο βιβλίο του «New World Order» (1940), ο Άγγλος συγγραφέας H.G. Wells οραματίζεται τη δημιουργία μιας «διεθνούς αστυνομίας» στο πλαίσιο της ενοποίησης των εθνών και αποτροπής του πολέμου. Το 1948 ο Νορβηγός τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Trygve Lie, εισηγήθηκε τη δημιουργία μιας «Δύναμης Φρουράς» ή μιας «Αστυνομικής Υπηρεσίας των ΗΕ», αλλά αποφάνθηκε ότι δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες.

Η ιδέα δεν ολοκληρώνεται διότι προσκρούει στην ανυπαρξία συμφωνίας για το τι εστί «διεθνής κοινότητα» και «νέα παγκόσμια τάξη». Οι απόψεις για το ηθικό και πολιτικο-διπλωματικό περιεχόμενο της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης» διίστανται, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το απρόβλεπτο και ρευστό πλαίσιο που δημιουργεί η δημογραφική, ηλεκτρο-ψηφιακή και κοινωνικο-οικονομική «Παγκοσμιοποίηση». Επιπλέον, η αναπόδραστη αλληλεπίδραση των δύο προηγούμενων φαινομένων με τις διάφορες φιλοσοφικο-μεταφυσικές αναζητήσεις ή τάσεις του διεθνούς κινήματος της «Νέας Εποχής» δυσχεραίνει περαιτέρω την υλοποίησή του, καθώς τα κυρίαρχα κράτη συνεχίζουν να έχουν εθνικά συμφέροντα και πολιτισμό. Επίσης, αρνούνται να απεμπολήσουν το μονοπώλιο της έννομης φυσικής βίας εντός των συνόρων τους και του δικαιώματος αυτοάμυνας.

image004.jpg

Ο Ralph Bunche συναντάται με κατοίκους του Κτήματος στην Πάφο στις 9 Απριλίου 1964, οι οποίοι του εκφράζουν τα παράπονά τους. Κατά τον Μάρτιο, η αγορά της πόλης είχε δεχτεί πολύνεκρη απροειδοποίητη επίθεση από την ΤΜΤ.

image009.jpg

Περιπολικό της UNCIVPOL στη Λευκωσία, Οκτώβριος 1964.

1.JPG

Τομείς ευθύνης UNFICYP και UNCIVPOL τον Δεκέμβριο του 1965

image006.jpg

Ο Υπαστυνόμος Σωκράτης Άρνος μαζί με τον Ινδό Διοικητή της UNFICYP Στρατηγό Kodandera Subayya Thimayya.

Ralph Bunche

Η εμπλοκή της εμβληματικής προσωπικότητας του οραματιστή διεθνιστή Δρ Ralph Bunche συνδέει με ένα νοητό νήμα τις εξελίξεις στην Κύπρο του 1963-64 με τις ευρύτερες εξελίξεις στον ΟΗΕ.

Τον Αφροαμερικανό Bunche μεγάλωσε η πρώην σκλάβα γιαγιά του, αφού ορφάνεψε σε μικρή ηλικία. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, πέτυχε σε κάθε στάδιο της μόρφωσής του, με πολλές υποτροφίες. Συνεργάστηκε με τον Σουηδό κοινωνιολόγο Gunnar Myrdal, με χρηματοδότηση από την Carnegie Corporation, στην έρευνα για τις φυλετικές δυναμικές στις ΗΠΑ. Αν και αρχικά μαρξιστής, κατά τον Β’ Π.Π. προσχώρησε στον πρόδρομο της CIA, το OSS (Office of Strategic Services) όπου εργάστηκε ως αναλυτής για θέματα Αφρικής. Εντάχθηκε στο State Department και συμμετείχε στις διεργασίες για τη δημιουργία του ΟΗΕ στο Dumbarton Oaks το 1944 και στη Διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο. Το 1946 αποσπάται στον ΟΗΕ. Προβλήθηκε ως «ο διπλωμάτης της Νέας Παγκόσμιας Τάξης», με τη ζωή του να αποτελεί πρότυπο χειραφέτησης των μαύρων στις ΗΠΑ και βραβεύθηκε από τον Πρόεδρο John Kennedy.

O Bunche συμμετείχε στη δημιουργία των πρώτων ειρηνευτικών επιχειρήσεων σε Σουέζ, Κονγκό και Δυτική Νέα Γουινέα, με αυτοσχεδιασμό για κάθε περίπτωση αλλά πάντα στα στρατηγικά πλαίσια του διεθνιστικού οράματος.

Δημιουργία UNFICYP

Το 1963, ο Βιρμανός ΓΓ του ΟΗΕ, U Thant, είπε ότι «δεν έχω καμία αμφιβολία πως ο κόσμος θα πρέπει τελικά να έχει μια διεθνή αστυνομική δύναμη, η οποία θα είναι αποδεκτή ως ένα αναπόσπαστο και απαραίτητο μέρος της ζωής, με τον ίδιο τρόπο που τυγχάνουν αποδοχής οι εθνικές αστυνομικές δυνάμεις».

Η κρίση του 1963-64 στην Κύπρο έδωσε την ευκαιρία στον ΟΗΕ να πειραματιστεί με την ιδέα. Η UNFICYP ήταν η τέταρτη ειρηνευτική στρατιωτική αποστολή, η τρίτη με εμπλοκή του Bunche και η τρίτη όπου χρησιμοποιήθηκαν αστυνομικές δυνάμεις, αλλά η πρώτη όπου αυτές οι αστυνομικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν εξαρχής ως «αστυνομικό τμήμα» («police component»), το οποίο αναφερόταν και ως «πολιτική αστυνομία» («civilian police»).

Μετά τα γεγονότα των «Ματωμένων Χριστουγέννων» του Δεκεμβρίου του 1963 οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τις κρατικές δομές. Δημιουργήθηκε η «Κοινή Δύναμη Ανακωχής» από στρατεύματα των Βρετανικών Βάσεων και στις 29 Δεκεμβρίου χαράχθηκε η «Πράσινη Γραμμή», που έκτοτε μοιράζει τη Λευκωσία στα δύο. Η Διάσκεψη του Λονδίνου τον Ιανουάριο του 1964 για εκτόνωση της κρίσης απέτυχε, καθώς οι Τουρκοκύπριοι ζητούσαν ανταλλαγή πληθυσμών και εδάφους, διχοτόμηση υπό το μανδύα της ομοσπονδίας, ξεχωριστή διοίκηση και ξεχωριστές αστυνομικές δυνάμεις.

Τον Φεβρουάριο στο Συμβούλιο Ασφαλείας συζητείται η δημιουργία μιας ειρηνευτικής δύναμης που θα αντικαταστήσει την «Κοινή Δύναμη Ανακωχής». Οι Κύπριοι αντιπρόσωποι, Σπύρος Κυπριανού ως ΥΠΕΞ και Γλαύκος Κληρίδης ως Πρόεδρος της Βουλής, συναντήθηκαν με τους Thant, Bunche και Jose Rolz-Bennett και συζήτησαν την ιδέα. Στις 4 Μαρτίου 1964 υιοθετείται το Ψήφισμα 186, το οποίο επιβεβαίωσε πως η μοναδική κρατική Αρχή επί της νήσου ήταν η «Κυβέρνηση της Κύπρου», της «κυρίαρχης Κυπριακής Δημοκρατίας». Πρακτικά αναγνωριζόταν η νομιμότητα της ελληνοκυπριακής συνθέσεως κυβέρνησης του Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Στο Ψήφισμα συστήνεται η δημιουργία ειρηνευτικής δύναμης για «διατήρηση και αποκατάσταση του νόμου και της τάξης και την επιστροφή στις κανονικές συνθήκες». Ο νονός της δύναμης ήταν ο ίδιος ο Bunche. Πρότεινε τα ακρωνύμια UNFIC, UNCYMED, UNFINC, UNCYMFI και UNFORIC, αλλά κατέληξε στο UNFICYP.

Μεταξύ Μαρτίου-Ιουνίου 1964 φθάνουν τα στρατιωτικά αποσπάσματα. Πρώτος Διοικητής ήταν ο Ινδός Αντιστράτηγος Prem Singh Gyani, ο οποίος παρέδωσε σχεδόν αμέσως τη σκυτάλη στον επίσης Ινδό Στρατηγό Kadandera Subayya Thimayya. Ο Bunche επισκέφθηκε την Κύπρο τον Απρίλιο, όπου επιθεώρησε τις δραστηριότητες της UNFICYP και συναντήθηκε με πολιτικούς αξιωματούχους.

image003.png

Σπάνια φωτογραφία οχήματος λαντ-ρόβερ όπου διενεργείται μικτή περιπολία ανδρών της UNCIVPOL και της Αστυνομίας Κύπρου, Αύγουστος 1964. Στην πλαϊνή πινακίδα γράφει “United Nations and Cyprus Police Joint Patrol”, έμπρακτη απόδειξη της αναγνώρισης της νομιμότητας των Σωμάτων Ασφαλείας του Κυπριακού Κράτους.

image008.png

Δανοί αστυνομικοί της DANCIVPOL περιπολούν στον Άγιο Θεόδωρο της Λάρνακας.

UNCIVPOL

Οι στρατιωτικοί σύμβουλοι του ΟΗΕ θεωρούσαν πως ένα τμήμα πολιτικής αστυνομίας θα βοηθήσει την τοπική αστυνομία, θα καθησυχάζει τον πληθυσμό και θα βοηθά στην αποφόρτιση χαμηλής έντασης περιστατικών ούτως ώστε να μην κλιμακώνονται και να πολιτικοποιούνται. Έτσι δημιουργήθηκε η «United Nations Civil Police», που ήταν το πρώτο επίσημο αστυνομικό «συστατικό» μέρος σε ειρηνευτική επιχείρηση του ΟΗΕ.

Η UNCIVPOL ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Απριλίου 1964 με έδρα το Αρχηγείο της UNFICYP στη Λευκωσία. Διοικητικά υπαγόταν στη στρατιωτική διοίκηση. Μέχρι τον Ιούνιο του 1964 αφίχθηκαν 173 αστυνομικοί: 40 από Αυστραλία, 40 από Δανία, 40 από Σουηδία, 33 από Αυστρία και 20 από Νέα Ζηλανδία.

Όπως και με τα στρατιωτικά αποσπάσματα, τα αστυνομικά επιχειρούσαν ως εθνικές μονάδες. Στο καθένα ανατέθηκε διαφορετικός τομέας ευθύνης. Σε αναφορά του τότε ΓΓ περιγράφονται τα καθήκοντα της UNCIVPOL: α) Καθιέρωση συνδέσμων με την κυπριακή Αστυνομία, β) συνοδεία περιπολιών της κυπριακής Αστυνομίας κατά τον έλεγχο οχημάτων για τροχαίες ή άλλες παραβάσεις, γ) επάνδρωση αστυνομικών φυλακίων σε ευαίσθητες περιοχές, δ) διερεύνηση περιστατικών όπου πρόσωπα εμπλέκονται σε συμβάντα κατά της αντίπαλης κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της αναζήτησης ελλειπόντων προσώπων, ε) άλλες ειδικές έρευνες. Μερικές φορές οι αστυνομικοί μετακινούνταν μεταξύ αποσπασμάτων εθελοντικά με σκοπό την απόκτηση εμπειριών και την τυποποίηση λειτουργικών διαδικασιών.

Οι στρατιωτικοί πίστωσαν την UNCIVPOL με ικανότητες εκτόνωσης της έντασης σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Ο Michael Harbottle, που υπηρέτησε ως επιτελάρχης της UNFICYP μεταξύ 1966-68, γράφει πως «σε αντίθεση με τον στρατιώτη, ο αστυφύλακας είναι πολλές φορές πιο κατάλληλος να αντιμετωπίσει καταστάσεις όταν προκύπτουν ζητήματα αστικού δικαίου και ατομικών δικαιωμάτων». Η UNCIVPOL κέρδισε «υψηλό σεβασμό και υπόληψη» καθώς βοηθούσε στην ομαλή διεξαγωγή δραστηριοτήτων όπως καλλιέργεια της σοδειάς, βόσκηση κοπαδιών και μετάβαση παιδιών στο σχολείο σε περιοχές σύγκρουσης και στα μεικτά χωριά.

Από το 2005 το UNCIVPOL αντικαθίσταται διεθνώς από το «UNPOL» («UN Police») σε όλες τις ειρηνευτικές επιχειρήσεις που έχουν αστυνομικό τμήμα. Στην Κύπρο αυτήν τη στιγμή η UNPOL αριθμεί περί τα 65 στελέχη.

Η UNFICYP, γενικά, μαζί με την UNCIVPOL, ειδικά, καταγράφονται ως μια από τις πρώτες προσπάθειες όπου δοκιμάζεται η διεθνής ή παγκόσμια αστυνόμευση με την ευρύτερη έννοια. Η «νέα παγκόσμια τάξη» του ΟΗΕ δοκίμασε και εξέλιξε τη «μηχανή» της στην κυπριακή κρίση του 1963-64. Ο Ralph Bunche ήταν ευχαριστημένος πως με την UNFICYP «δημιούργησε ένα πρότυπο: ένας μη-βίαιος στρατός που θα γινόταν ένα μόνιμο εργαλείο ειρήνης». Ωστόσο, οξύνους καθώς ήταν και κατανοώντας καλά τη βαθύτερη φύση της κυπριακής κρίσης, είπε στον Καναδό τότε πρέσβη στον ΟΗΕ πως, αφού εγκατασταθεί, η UNFICYP «ίσως να μην μπορέσει να φύγει ποτέ» από την Κύπρο.

Βεβαίως, ο Κυπριακός Ελληνισμός διατηρεί άσβεστη την ελπίδα της απελευθέρωσης που θα καταστήσει αχρείαστη την UNFICYP, διότι μετά το σκοτάδι της νυκτός ακολουθεί το λαμπρό φως της ημέρας.

*Αστυνομικές Σπουδές, Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου.

simerini.sigmalive.com

Ανατροπή – Η Τουρκία εγκαταλείπει τους S-400 και γυρνάει στην “αγκαλιά” των ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
1

Ανατροπή – Η Τουρκία εγκαταλείπει τους S-400 και γυρνάει στην “αγκαλιά” των ΗΠΑ

Οι S-400 της Τουρκίας είναι το πιο ακριβό όπλο στον κόσμο – Δείτε γιατί

Γράφει ο Haluk Özdalga

Το Reuters στις 20 Απριλίου ανέφερε ότι “η έναρξη λειτουργίας των S-400 θα καθυστερήσει για μήνες”. Σύμφωνα με τον ανώνυμο ανώτερο αξιωματούχο που επικαλείται το πρακτορείο, ο λόγος για τον οποίον θα καθυστερήσει η ενεργοποίηση, είναι τα θέματα που σχετίζονται με την πανδημία του Covid-19 και τα τεχνικά ζητήματα. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμία διάψευση εδώ και μέρες, το πιο πιθανό είναι η είδηση να διέρρευσε για να συνηθίσει η κοινή γνώμη την υπαναχώρηση της κυβέρνησης.

Φυσικά, ο ανώτερος αξιωματούχος που εξήγησε τους λόγους, έλεγε ψέμματα. Δεν μπορεί να μην επηρεάζεται η ενεργοποίηση ενός συστήματος από τους συνεχιζόμενους πολέμους στη Συρία και τη Λιβύη και να επηρεάζεται από τον κορωνοϊό.

Οι εκτοξευτές και τα άλλα συστήματα των πυροβολαρχιών S-400 μεταφέρθηκαν στην Άγκυρα το καλοκαίρι του 2019 και οι πύραυλοι το φθινόπωρο, κάτω από τα διθυραμβικά σχόλια των κυβερνητικών μέσων ενημέρωσης. Το σύστημα είναι εγκατεστημένο, οι δοκιμές έχουν ολοκληρωθεί. Το προσωπικό της τουρκικής πολεμική αεροπορίας που θα το χειρίζεται επιχειρησιακά, ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στη Ρωσία.

Δεν θα αποτελέσει έκπληξη εάν δούμε μια ντροπιαστική δήλωση από τη Ρωσία που θα τονίζει ότι δεν υπάρχουν τεχνικά προβλήματα.

Οι ειδήσεις που δεν διαψεύσθηκαν δείχνουν ότι οι S-400 θα μείνουν και θα σαπίσουν στην αποθήκη. 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια (17,5 δισεκατομμύρια TL) του λαού θα πεταχτούν στα σκουπίδια.

Είπαν ότι αυτή η υπόθεση τελείωσε και δεν υπάρχει βήμα πίσω.

Είπαν ότι όταν λέμε κάτι, το εννοούμε.

Είπαν ότι δεν μας ξέρουν καλά και ότι εμείς δεν πρόκειται να αρνηθούμε τη συμφωνία που υπογράψαμε.

Είπαν, είπαν, είπαν…

Αλλά φαίνεται ότι τώρα θα καταπιούν όλα όσα λέγανε. Προχωρούμε στη μεγαλύτερη ήττα αγοράς όπλων στην ιστορία της Δημοκρατίας. Η περιπέτεια του AKP στο θέμα των S-400 θα καταγραφεί στην ιστορία ως η αγορά του πιο ακριβού όπλου στον κόσμο.

Δεδομένου ότι οι S-400 δεν μπορούσαν να διασυνδεθούν με το ολοκληρωμένο δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης της Τουρκίας (σ.τ.μ. και του ΝΑΤΟ), η ικανότητα αντιαεροπορικής άμυνας πυραύλων θα ήταν κοντά στο μηδέν. Η μεταφορά τεχνολογίας ήταν μηδενική. Αν και όλα αυτά ήταν γνωστά, η αγορά αυτή έγινε με πολιτική απόφαση.

Σύμφωνα με ορισμένες ερμηνείες, οι λόγοι που οδήγησαν την τουρκική κυβέρνηση στην απόφαση για τη μη ενεργοποίηση των S-400 , είναι τα όλο και πιο έντονα οικονομικά προβλήματα στη χώρα, η αναζήτηση συμφωνίας με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, η προσέγγιση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας και το άγχος να μην διαταραχθούν οι καλές σχέσεις μεταξύ Τραμπ-Ερντογάν, κ.λπ.

Όλα αυτά μπορεί να είναι σημαντικά σε κάποιο βαθμό. Αλλά ο βασικός λόγος είναι ότι η κυβέρνηση έλαβε μια απόφαση χωρίς να υπολογίσει σωστά τις συνέπειες και τους κινδύνους αυτής της απόφασης.

Δεν υπάρχει κάτι νέο στο θέμα των S-400. Απλά, χτύπησαν στον τοίχο μια πραγματικότητας που υπήρχε από την αρχή και τελικά αναγκάστηκαν να κάνουν τη επώδυνη στροφή.

Η στέρηση αεροσκαφών 5ης γενιάς, προκαλεί στην Τουρκία τεράστιους κινδύνους ασφάλειας. Για παράδειγμα, η Ελλάδα, η οποία αναζητά ευκαιρία, μπορεί να πάρει την υπεροχή στον αέρα, να αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και να μετατρέψει σε ελληνική λίμνη τη θάλασσα του Αιγαίου. Οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, ενδέχεται να αντιστραφούν.

Όλους αυτούς τους κινδύνους καμία κυβέρνηση δεν τους αγνοεί. Είμαι βέβαιος ότι οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες έκαναν πολλές ενημερώσεις και έδωσαν άφθονα στοιχεία στους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων του AKP, με ρεαλιστικά σενάρια.

Η περιπέτεια των S-400 έδειξε ότι η ικανότητα της κυβέρνησης του AKP να υπολογίσει το δεύτερο και το τρίτο βήμα δεν είναι υψηλή. Η επιθυμία να έχουν τα F-35 και S-400 ταυτόχρονα δείχνει ότι δεν γνωρίζουν επαρκώς τι σημαίνουν αυτά τα συστήματα για τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Τα F-35 αναπτύχθηκαν ειδικά εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας. Αυτή η πλατφόρμα είναι η ραχοκοκαλιά της αμερικανικής στρατηγικής σε πιθανές συμβατικές συγκρούσεις των επόμενων δεκαετιών. Η στρατηγική βασίζεται στην ταχεία απόκτηση υπεροχής στον ρωσικό εναέριο χώρο στην πρώτη φάση του πολέμου. Μεταξύ των διαφόρων στοιχείων ισχύος, οι αόρατες πλατφόρμες F-35 με τα πιο προηγμένα ηλεκτρονικά αεροπορικά σήματα (avionics) δεν είναι απλά ένα αεροσκάφος και θα διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στις επιχειρήσεις.

Τα S-400 (σύντομα S-500s) θα παίξουν παρόμοιο βασικό ρόλο στην άμυνα της Ρωσίας για τον εναέριο χώρο της, φυσικά, μαζί με άλλα στρατιωτικά στοιχεία.

Όλα αυτά τα ανέλυσα διεξοδικά στο άρθρο μου “S-400 στην Άγκυρα και F-35 στο Εσκισεχίρ;” (Μάρτιος 2019).

Ήταν προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν θα δεχόταν τη χρήση μιας τόσο ζωτικής σημασίας στρατιωτικής πλατφόρμας στην ίδια πλευρά με τα S-400. Το ίδιο ισχύει και για της άλλες χώρες του ΝΑΤΟ.

Η συνεχής επιμονή να αγοράσουν δύο συστήματα που είναι ασύμβατα μεταξύ τους δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει επαρκώς τι σημαίνουν αυτά τα ζητήματα.

Όταν όμως στριμώχτηκαν τους τελευταίους μήνες, είπαν, ας συζητήσουμε το πρόβλημα στην επιτροπή που θα αποτελείται από Τούρκους και Αμερικανούς στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες. Το Πεντάγωνο είπε “δεν υπάρχει κάτι για να συζητήσουμε”. Στη σύνοδο κορυφής του Νοεμβρίου 2019, προσπάθησαν να βάλουν στο παιχνίδι τον Πρόεδρο Τραμπ, κι αυτό δεν βοήθησε. κάνοντας τον τελευταίο ελιγμό, είπαν η επιτροπή να διευθύνεται από το ΝΑΤΟ, κάτι που και πάλι δεν είχε αποτέλεσμα.

Παρά την αντίθεση του Πενταγώνου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να αποφασίσει, για παράδειγμα, να αποσύρει στρατεύματα απο τη Συρία. Μπορεί επίσης να αποσύρει στρατιώτες από το Ιράκ. Αλλά κανένας Πρόεδρος δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα F-35, τα οποία θεωρούνται ότι σχετίζονται άμεσα με την ασφάλεια των ΗΠΑ. Άλλωστε, ούτε ο Τραμπ δεν έχει δοκιμάσει ακόμη κάτι τέτοιο.

Στο μεταξύ, άρχσαν να λένε το τραγούδι “Δεν είμαστε χωρίς άλλες επιλογές”. Είπαν ότι θα φτιάξουμε το δικό μας μαχητικό αεροπλάνο 5ης γενιάς,  ισοδύναμο των F-35 μαχητικά. Αυτό είναι σχεδόν πολύ δύσκολο και γίνεται αδύνατο αν είσαι σε κατάσταση διαμάχης με τη Δύση.

Στην πραγματικότητα, εάν η κυβέρνηση του AKP πίστευε ότι θα μπορούσε να κατασκευάσει από μόνη της ένα μαχητικό 5ης γενιάς, πιθανότατα δεν θα άλλαζε την απόφασή της για τους S-400.

Εν τω μεταξύ, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία για το μαχητικό αεροπλάνο 5ης γενιάς SU-57. Τα κυβερνητικά ΜΜΕ άρχισαν να γράφουν ότι με τα λεφτά ενός F-35 θα αγοράσουμε δύο Su-57.

Το SU-57 δεν έχει ακόμη εισέλθει στο ρωσικό στρατό. Τεχνικά, είναι πολύ κατώτερο από το F-35. Η Ινδική Πολεμική Αεροπορία αποχώρησε το 2018 από το πρόγραμμα SU-57, στο οποίο υπήρξε συμπαραγωγός χώρα για πολλά χρόνια και επένδυσε δισεκατομμύρια δολάρια. Το σκεπτικό είναι ότι τα κριτήρια της 5ης γενιάς δεν πληρούνται σε ορισμένους τομείς, όπως το αόρατο (stealth), τα αεροπορικά ηλεκτρονικά, το ραντάρ και οι αισθητήρες.

Πιο σημαντικό από την τεχνολογική υστέρηση είναι το γεγονός ότι η αγορά των SU-57 από την τουρκική πολεμική αεροπορία, από στρατηγικής άποψης, προκαλεί περισσότερες απώλειες παρά κέρδη. Η συνεργασία με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα τελειώσει και πολλοί ζωτικοί εξοπλισμοί όπως τα F-16, τα ελικόπτερα Black Hawk και Chinhook και διάφορα άλλα συστήματα πυραύλων που ανήκουν στην πολεμική αεροπορία θα είναι γρήγορα άχρηστα.

Κατόπιν αυτών, και η κίνηση αγορά των SU-57 αποδείχτηκε κενή περιεχομένου. Γύρισαν και έφτασαν στο σημείο που προβλέψαμε πριν από ένα χρόνο στο παραπάνω άρθρο:

“Το πιο πιθανό σενάριο είναι η άφιξη και η εγκατάσταση των S-400s…

Η παράδοση των F-35 θα σταματήσει… Το σχοινί θα τεντωθεί μέχρι το τελευταίο σημείο θραύσης.

Οι ΗΠΑ έχουν στα χέρια τους πολλές δυνατότητες να προκαλέσουν μεγάλες ζημιές στην ασφάλεια της Τουρκίας, όπως η αχρήστευση των F-16.  Η Τουρκία δεν μπορεί να κατασκευάσει τα δικά της αεροσκάφη τους 5ης γενιάς, όντας σε διαμάχη με τις ΗΠΑ και τη Δύση.

Ίσως Άγκυρα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει τους S-400 μετά από μια μακρά περίοδο γρυλίσματος και όταν δει τα συμφέροντά της να έχουν πληγεί, όταν δηλαδή έλθει το αυγό στον κ@λο”.

Αυτό ακριβώς συνέβη, όπως το προβλέψαμε. Αλλά δεν έχει τελειώσει ακόμα το θέμα.

Δεν θα αρκεί να πούμε «Θα κρατήσουμε τα S-400 στην αποθήκη». Η επιστροφή στις προηγούμενες συνθήκες είναι αδύνατη. Θα εγγράψουμε περισσότερα από 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια ζημιές.

Ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ρωσίας, είδε ότι υπάρχει μια απρόβλεπτη κυβέρνηση στην Άγκυρα, η οποία κανείς δεν ξέρει τι ζιγκ-ζαγκ θα κάνει αύριο. Η απώλεια εμπιστοσύνης θα είναι η μεγαλύτερη ζημιά.

Θα δούμε και τις αρνητικές συνέπειες που θα προκύψουν με τη Ρωσία.

Θα επιστρέψουμε στο πρόγραμμα F-35 με χρόνια καθυστέρησης στην παράδοση, ίσως με αυξανόμενες τιμές.

Το Κέντρο Συντήρησης όλων των F-35 της Ευρώπης  θα ήταν στο Εσκισεχίρ και η Τουρκία θα είχε σημαντικά οικονομικά και τεχνολογικά πλεονεκτήματα από αυτό. Όταν το AKP έκανε τη ζημιά, το νέο κέντρο συντήρησης μεταφέρθηκε στην Ολλανδία. Μπορεί να επιστρέψει; Θα δούμε.

Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ δεν θα πουν αμέσως «έλα και πάρε τα F-35». Στην αποθήκη υπάρχουν οι S-400 που είναι έτοιμοι να λειτουργήσουν στα χέρια μιας κυβέρνησης που δεν είναι σίγουρη τι να κάνει αύριο.

Οι ΗΠΑ πιθανότατα θα θελήσουν τα κλειδιά αυτής της αποθήκης!

Πώς θα ζητήσει τα κλειδιά; Περιοδικά θα στέλνει τον ελεγκτή ή θα συνδέσει το θέμα με γραπτές εγγυήσεις ή ακόμα θα ζητήσει τη μεταφορά τους αλλού. Τι θα πει για όλα αυτά η Ρωσία; Θα δούμε.

Ωστόσο, ό,τι θα κάνουν οι ΗΠΑ θα το κάνουν παίρνοντας την υπογραφή του AKP.

Η αλαζονεία του AKP, που ξεκίνησε την πολιτική του δράση με τη φράση “είμαστε ανεξάρτητη χώρα”, πιθανότατα θα τελειώσει με την εγκατάλειψη στην αποθήκη ενός οπλικού συστήματος στο οποίο επένδυσε και πλήρωσε πολλά, ή θα το κλείσει στην επικράτειά του ή θα αφήσει την τύχη των S-400 στις ΗΠΑ.

Μετάφραση από τα τουρκικά: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: ahvalnews.com

infognomonpolitics.gr

ΣΗΜΕΡΑ 6.45 μμ ΑΠΟ “ANIXNEFSEIS web tv” Τι είναι η κβαντομηχανική και πως επηρεάζει τη ζωή μας.

Από
anixneuseis
-
2

Οι “Ανιχνεύσεις” θα αρχίσουν από σήμερα μια σειρά τριών ή τεσσάρων εκπομπών, (μία ανά εβδομάδα) με θέμα την Κβαντομηχανική και τις εφαρμογές της στη ζωή μας.

Πιστεύουμε πως θα είναι ένα ενδιαφέρον ταξίδι σε μια επιστήμη άκρως ενδιαφέρουσα την οποία ο πολύς κόσμος αποφεύγει να προσεγγίσει. και, όμως, μπορεί να γίνει προσιτή. Αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε.

Στη σημερινή πρώτη εκπομπή θα συζητήσουμε με τους:

Αναστάσιο Πέτκου, Καθηγητή Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ και

Νικόλαο Ρομποτή, Λέκτορα του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ

-Τι οδήγησε στην ανάπτυξη της κβαντομηχανικής;

(δεν υπάρχουν άτομα στην κλασική φυσική. η σταθερότητα της ύλης δεν εξηγείται σύμφωνα με την κλασσική φυσική)

– Πως το κατάλαβαν;

– Ιστορική εξέλιξη (Τι οδήγησε στην ανάπτυξη; Ποια δεδομένα ήρθε να ερμηνεύσει;)

– Ποιες είναι οι διαφορετικές ερμηνείες που δόθηκαν;

– Ποιες λύσεις πρότειναν; (Heisenberg, Bohr)

– Τα φιλοσοφικά στοιχεία της διαμάχης και τα πειραματικά δεδομένα

– Που βρισκόμαστε σήμερα με τη θεωρία της κβαντομηχανικής;

– Γίνονται πειράματα που μας βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τη θεωρία και πως μπορεί να συνδεθεί με τη Γενική Σχετικότητα

– Εφαρμογές της κβαντομηχανικής σε άλλους τομείς της φυσικής (μαύρες τρύπες,  κβαντική πληροφορία).

Με την ευκαιρία αυτή παραθέτουμε ορισμένες εκπομπές απο το αρχείο των “Ανιχνεύσεων” που έχουν σχέση με τον ευρύτερο χώρο της φυσικής γύρω από την κβαντομηχανική. Όχι, μόνο, κβαντομηχανική αλλά ευρύτερα.

Αξίζει να τις δείτε.

ΠΡΙΝ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΨΗ ΣΑΣ ΤΟ ΕΞΗΣ ΒΙΒΛΙΟ

Η στιγμή των κβάντα
Alfred Scharff Goldhaber, Robert P. Crease Εκδόσεις “Ροπή”

ΙΛΥΑ ΠΡΙΓΚΟΖΙΝ. Η πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε στις “Ανιχνεύσεις” και παρουσιάστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1998.

ΙΛΥΑ ΠΡΙΓΚΟΖΙΝ: Η τελευταία ομιλία του στις Βρυξέλλες λίγο πριν το θάνατό του (απεβίωσε 28 Μαίου 2003). Η εκπομπή παρουσιάσθηκε την ημέρα της κηδείας του μία εβδομάδα μετά το θάνατό του.

 

Νανόπουλος 04 06 1998

ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ TV-100

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΑΪΜΑΡΗΣ

ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ- ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ- ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Η σημερινή είναι η πρώτη απο μαι σειρά τριών εκπομπών για την Κβαντομηχανική. 

Στις επόμενες, θα αναρτήσουμε και άλλες παλαιότερες εκπομπές των “Ανιχνεύσεων”, όπως το Συνέδριο που έκανε το 2001 στους Δελφούς το Solvay στο οποίο παραβρέθηκε και μίλησε ο Πριγκοζίν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1...2,4902,4912,492...3,034Σελίδα 2,491 από 3,034