Ο Χ. Παπασωτηρίου και ο Π. Τόντσεφ αναλύουν τη μάχη αφηγημάτων των δύο μεγάλων δυνάμεων
Τετάρτη, 29 Απριλίου 2020 15:53
UPD:15:53
REUTERS/Andrew Kelly
Οι δύο μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, ΗΠΑ και Κίνα, επιδίδονται εν μέσω πανδημίας σε έναν σκληρό πόλεμο αλληλοκατηγοριών και προπαγάνδας, υιοθετώντας και προωθώντας μέσα από τα πλέον επίσημα χείλη ακόμη και θεωρίες συνωμοσίας. Οι προσδοκίες ότι η άνευ προηγουμένου αυτή κρίση θα ανάγκαζε Ουάσιγκτον και Πεκίνο να αφήσουν κατά μέρος τις διαφορές τους και να επιλέξουν την οδό της συνεργασίας διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα. Είναι όμως μόνο η πανδημία η πηγή της μετωπικής σύγκρουσης; Πώς προβλέπεται αυτή να εξελιχθεί και ποια θα είναι η επίδρασή της στην Ευρώπη και την Ελλάδα;
Απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα έδωσαν ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και πρόεδρος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, Χάρης Παπασωτηρίου και ο Πλάμεν Τόντσεφ, επικεφαλής του τμήματος ασιατικών σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ), το οποίο και οργανώνει έναν κύκλο διαδικτυακών συζητήσεων με τίτλο: Μάχη αφηγημάτων στην εποχή της Πανδημίας. Τη συζήτηση συντόνισε η διευθύντρια σύνταξης του naftemporiki.gr, Νατάσα Στασινού.
Οι συνομιλητές ανέλυσαν την τακτική των δύο μεγάλων δυνάμεων, την απροθυμία των ΗΠΑ να αναλάβουν ηγετικό ρόλο σε μία διεθνή πρωτοβουλία και το πώς η Κίνα επιδιώκει να έρθει να καλύψει το κενό αυτό.
Η σχέση Κίνας- ΠΟΥ
To Πεκίνο είχε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σε βαθμό που ο τελευταίος να κατηγορείται όχι απλά για υπερβολικά επιεική στάση, η οποία βοήθησε το κινεζικό παιχνίδι της συγκάλυψης, όταν ξέσπασε η πανδημία. Ο Χάρης Παπασωτηρίου εξήγησε πως ο επικεφαλής του ΠΟΥ τα τελευταία χρόνια είναι ουσιαστικά ο υποψήφιος που στηρίζει η Κίνα και ο σημερινός προέρχεται από μία αφρικανική χώρα, στην οποία έχουν επενδυθεί σημαντικά κινεζικά κεφάλαια. Έχει λοιπόν δυσανάλογη επιρροή. Ο ίδιος βεβαίως υποστηρίζει ότι μία πιο επιθετική, επικριτική στάση απέναντι στην Κίνα θα οδηγούσε τη χώρα στο να κλείσει την πόρτα σε όποια διεθνή συνεργασία και προσπάθεια ανταλλαγής πληροφοριών.
Οι θεωρίες συνωμοσίας
Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών δεν έχασε από την πρώτη στιγμή την ευκαιρία να δείξει προς τις ΗΠΑ, υιοθετώντας για ένα διάστημα τουλάχιστον τη θεωρία ότι ο ιός κατασκευάστηκε από Αμερικανούς και μεταφέρθηκε στη Βουχάν. «Προφανώς η θεωρία αυτή δεν στέκει» σχολιάζει ο καθηγητής, αφού δεν υπάρχει κανένα προφανές συμφέρον, μόνο τεράστια ζημιά και για την αμερικανική πλευρά. Οι ΗΠΑ απάντησαν δια στόματος του προέδρου Τραμπ ότι ο ιός μπορεί να διέρρευσε από εργαστήριο επιδημιολογίας της Βουχάν. Αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς όσο δεν έχουμε σαφή απάντηση για την πηγή της επιδημίας. Ωστόσο και πάλι, σημειώνει ο κ. Παπασωτηρίου, η θεωρία του να έγινε σκοπίμως δεν έχει βάση. «Ειδικά για την Κίνα η καταστροφή είναι μεγάλη. Γιατί εμείς στον ανεπτυγμένο κόσμο όσο και εάν περνάμε κρίση, δεν έχουμε τόσο μεγάλο πληθυσμό στα όρια της πείνας. Εκεί εκατομμύρια λιμοκτονούν».
Η διπλωματία της μάσκας: Πόσο θα κερδίσει η Κίνα γεωπολιτικά;
Η Κίνα βγήκε στο προσκήνιο, παρά την κριτική, με μία επίθεση φιλίας προς τις χώρες, που πλήττονται, αποστέλλοντας μάσκες και άλλο ιατρικό εξοπλισμό. Έδειξε με κάθε τρόπο ότι σκοπεύει να εκμεταλλευθεί την κρίση αυτή γεωπολιτικά. Μπορεί όντως να βγει κερδισμένη σε αυτό το επίπεδο; «Η κυβέρνηση Τραμπ έχει αφήσει ένα κενό, που δίνει στην Κίνα την ευκαιρία να παρουσιαστεί ως αλτρουϊστική δύναμη, να εκμεταλλευθεί την κατάσταση» αναφέρει ο κ. Παπασωτηρίου και προσθέτει: «Η Κίνα προσπάθησε να δείξει πιο ενεργητική, κόντρα στις ΗΠΑ, που μένουν περίεργα αδρανείς, χωρίς πάντως να το πετύχει απόλυτα».
Από την πλευρά του ο Πλάμεν Τόντσεφ σημειώνει ότι το Πεκίνο ενορχήστρωσε πολύ μεγάλη καμπάνια- ακόμη και με ψεύτικους λογαριασμούς στο Twitter και ψευδή βίντεο- σε χώρες όπως η Ιταλία. Κάποιες τέτοιες υπέρμετρες ενέργειες της Κίνας προκάλεσαν ενόχληση. Οπότε μένει ανοιχτό το ερώτημα, εάν το Πεκίνο μπορεί και σε ποιο βαθμό να βγει κερδισμένο από αυτή την προπαγανδιστική προσπάθεια.
Η στροφή των ΗΠΑ
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές στις ΗΠΑ ο Τραμπ θα επιλέγει να ακολουθήσει σκληρή στάση απέναντι στην Κίνα. Οι οδηγίες στους υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος για τις θέσεις στο Κογκρέσο είναι πάντως: Μην υπερασπίζεστε τον Τραμπ, ρίξτε την ευθύνη στην Κίνα.
Η μάχη ΗΠΑ- Κίνας ωστόσο δεν άρχισε επί Τραμπ. Και επί Ομπάμα εκφραζόταν ανοιχτά δυσαρέσκεια για την πολιτική του υποτιμημένου γιουάν με στόχο την αθέμιτη τόνωση των εξαγωγών της. Όπως εξηγεί ο κ. Παπασωτηρίου η στροφή των Αμερικανών στον απομονωτισμό και στον οικονομικό εθνικισμό σηματοδότησε μία ραγδαία μεταστροφή στην πολιτική των ΗΠΑ. Αυτό που αλλάζει δεν είναι τόσο η στάση απέναντι στην Κίνα όσο η στάση απέναντι στους άλλους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ασία και τη Δύση. Αντί να επιδιώξει στενότερη συνεργασία μαζί τους, αφήνει ανοιχτό το παιχνίδι στο Πεκίνο.
Η παγίδα του Θουκυδίδη
Ο Graham Allison γνωστός καθηγητής του Χάρβαρντ έχει μιλήσει για τη λεγόμενη “παγίδα του Θουκυδίδη. Αυτή η παγίδα, όπως εξηγεί, εκδηλώνεται όταν μια χώρα ( οι ΗΠΑ σήμερα, η Σπάρτη πριν από 2.500 χρόνια) θεωρεί ουσιαστικά αναπόφευκτο τον πόλεμο με μία νέα μεγάλη αναδυόμενη δύναμη (η Κίνα σήμερα, η Αθήνα στην αρχαιότητα). Έχει βάση η θεωρία αυτή; Η απάντηση είναι θετική. Αν και υπάρχει πυρηνική αποτροπή, είναι πολύ πιθανόν να έχουμε έναν ψυχρό πόλεμο. Όχι ιδεολογικό όπως εκείνον που είχαμε, αλλά πόλεμο οικονομικό και περιφερειακές συγκρούσεις. Παρά την οικονομική αλληλεξάρτηση το σενάριο αυτό γίνεται ολοένα και πιο ορατό.
IDOS IIER
Μάχη αφηγημάτων: To μπρα-ντε-φερ ΗΠΑ-Κίνας εν μέσω πανδημίαςΜία διαδικτυακή συζήτηση στον κύκλο “Μάχες Αφηγημάτων” διοργανώνει το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων με τους Χάρη Παπασωτηρίου, Καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τον Πλάμεν Τόντσεφ, Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ). Την συζήτηση συντονίζει η Νατάσα Στασινού, διευθύντρια σύνταξης στο naftemporiki.gr
Τεχνική επιμέλεια Πολάλης Δημήτρης
Η Ε.Ε. ως τρίτος πόλος;Η Ε.Ε. όλα τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί αμήχανη τη διαμάχη ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Μπορεί η πανδημία να είναι το γεγονός που θα «ξυπνήσει» την Ευρώπη; Όπως επισημαίνει ο κ. Τόντσεφ το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύ έντονη συζήτηση για γεωστρατηγική αυτονομία στην Ένωση ακόμη και για «Γεωπολιτική Επιτροπή». Ωστόσο παραμένει κατακερματισμένη και παρακολουθεί αμήχανη ανάμεσα στους «δύο ελέφαντες». Ωστόσο σύμφωνα με τον κ. Τόντσεφ και η σημερινή κρίση είναι ένας παράγοντας, που σπρώχνει την Ευρώπη να ενισχύσει τις κοινές πολιτικές και την αυτονομία της. Η απεξάρτηση από την Κίνα είναι αναγκαία, αλλά όχι και εύκολη υπόθεση, καθώς μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και ειδικά οι εταιρείες της Γερμανίας έχουν επενδύσει πολλά στην κινεζική αγορά.
Όσο για την Ελλάδα, καλείται να τηρήσει πολύ λεπτές ισορροπίες. Δεν μπορεί να πει όχι στα κεφάλαια από την Κίνα, αλλά πρέπει να πείσει τους εταίρους της ότι αυτά δεν σημαίνουν άλλες υποχωρήσεις απέναντι στο Πεκίνο.
Το κλειδί για το μέλλον
Αν κάτι έρχεται να υπογραμμίσει η κρίση για την Ελλάδα είναι η ανάγκη να περιοριστεί η υπερβολικά μεγάλη εξάρτηση από τον τουρισμό και να αρχίσει η επένδυση στην εκπαίδευση και στην στροφή σε ένα άλλο αναπτυξιακό μοντέλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο τουρισμός δεν θα συνεχίσει να έχει ουσιαστικό ρόλο την επόμενη ημέρα. Μάλιστα μπορεί εφόσον συνεχίσουμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα στον έλεγχο της επιδημίας, η ανάδειξη της χώρας ως ασφαλούς προορισμού να αποτελέσει το ισχυρό χαρτί.
Οι Anixnefseis web tv συνομιλούν με τον Καθηγητή της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ
ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ
για το
5G
Τι είναι, ποιές αλλαγές υπόσχεται, τι κινδύνους περικλείει και
ποιές οι γεωπολιτικές επιπτώσεις του. Ποιοί μύθοι το περιβάλλουν.
Ο κ. Γιώργος Καραγιαννίδης περιλαμβάνεται στη λίστα με τους επιστήμονες με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.
Η εκπομπή θα μεταδοθεί απο την ιστοσελίδα “Ανιχνεύσεις” (www.anixneuseis.gr) αλλά και το facebook (Pantelis Savvidis) ζωντανά. Στο fb κατά τη μετάδοση μπορείτε να θέτετε ερωτήσεις.
Μια τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα, μια απελευθέρωση κρατουμένου μεταξύ των 30.000 που αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω κορονοϊού και μια παραίτηση που δεν έγινε δεκτή, αναδεικνύουν το νέο «πρόσωπο» του συστήματος εξουσίας που έχει διαμορφωθεί στην Άγκυρα. Με απόλυτο πρωταγωνιστή φυσικά τον Ταγίπ Ερντογάν, αλλά με βασικό και αδιαμφισβήτητο συμπρωταγωνιστή τον ακροδεξιό, εθνικιστή πρόεδρο του ΜΗΡ και των Γκρίζων Λύκων, Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
Η συνεργασία που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια ως ανίερη συμμαχία έχει εξελιχθεί πλέον σε πλήρη ταύτιση, όπου ο ακροδεξιός εθνικισμός του Μπαχτσελί στηρίζει απόλυτα και στηρίζεται από τον νεποτικό, δεσποτικό ισλαμισμό του Ερντογάν. Ο Μπαχτσελί απέδειξε μέσα σε μια εβδομάδα ότι πλέον έχει ισχυρότατο ρόλο στο πολιτικό σύστημα που κυβερνά την Τουρκία, παρά το μικρό ποσοστό του κόμματός του, και αυτό οφείλεται στην πολιτική δεξιότητά του που τον κρατά στο πολιτικό παιγνίδι τις τελευταίες δεκαετίες.
Ο Μπαχτσελί έβαλε βέτο στην παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών Σ. Σοϊλού πριν από λίγες ημέρες και αυτό έκρινε τελικά και την επιλογή του Ερντογάν να μην κάνει αποδεκτή την παραίτηση, ενός πολιτικού που δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του να τον διαδεχθεί στο ΑΚΡ, κόντρα στον γαμπρό του «σουλτάνου», Μπεράτ Αλμπαϊράκ.
Η πλήρης συμπόρευση του Ερντογάν με τον Μπαχτσελί και η σχέση πολιτικής εξάρτησης του Τούρκου προέδρου από τους χειρισμούς του πάντοτε ευέλικτου εθνικιστή πολιτικού αποτυπώνονται και στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, καθώς το ΜΗΡ και οι Γκρίζοι Λύκοι αποτελούσαν σταθερά τους πιο ακραίους εκφραστές της επιθετικής πολιτικής προς την Ελλάδα και την Κύπρο και δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι και τώρα ακόμη από το κόμμα του ΜΗΡ προέρχονται οι δηλώσεις περί νησιών που η Τουρκία εγκατέλειψε στην Ελλάδα και για «κατεχόμενα από την Ελλάδα νησιά» στο Αιγαίο.
Για την Κύπρο επανειλημμένα έχει δηλώσει ότι είναι «τουρκική», ενώ δηλώσεις του Μπαχτσελί που αποτυπώνουν την ακραία εθνικιστική προσέγγιση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις συναντώνται πλέον και στη ρητορική του Ταγίπ Ερντογάν, όπως η δήλωση του εθνικιστή ηγέτη ότι «αν οι Έλληνες θέλουν να τους ξαναπετάξουμε στη θάλασσα (σ.σ. αναφορά στη Μικρασιατική καταστροφή) είναι καλοδεχούμενοι. Ο Στρατός μας είναι έτοιμος».
Παλιοί λογαριασμοί
Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί συνήθως παίρνει αυτό που ζητά, λέει ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Μουράτ Γετκίν και δεν αναφέρεται μόνο στην απελευθέρωση του διαβόητου αρχηγού της τουρκικής μαφίας, Αλατίν Τσακιτζί.
Εξάλλου είναι ο πολιτικός στον οποίο οφείλεται η άνοδος του ΑΚΡ στην εξουσία.
Το 2001 ο Μπαχτσελί και ενώ στήριζε από το 1999 κυβέρνηση συνεργασίας, θεώρησε ότι σχεδιάζεται ο εξοβελισμός του από τον Γιλμάζ, το περιβάλλον του Ετσεβίτ και τον Κεμάλ Ντερβίς που είχε κληθεί να βγάλει τη χώρα από την οικονομική κρίση. Έτσι έριξε την κυβέρνηση, οδηγώντας τη χώρα σε πρόωρες εκλογές το 2002. Τότε που ανέτειλε το άστρο του ΑΚΡ, επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη του.
Το 2007 ο Α. Γκιουλ είναι υποψήφιος του ΑΚΡ για την προεδρία της χώρας, αλλά το κόμμα δεν διαθέτει την πλειοψηφία των 367 εδρών στη Βουλή. Ο στρατός εκδίδει το περίφημο ηλεκτρονικό υπόμνημα με το οποίο απειλεί ουσιαστικά ότι δεν θα γίνει αποδεκτός πρόεδρος του οποίου η σύζυγος φοράει μαντίλα. Μετά τις πρόωρες εκλογές ο Μπαχτσελί δίνει τη λύση. Προσφέρει τη στήριξή του στον Γκιούλ, που εκλέγεται πρόεδρος με 411 ψήφους.
Το ΜΗΡ κάνει ένα ακόμη τολμηρό βήμα. Στηρίζει το ΑΚΡ στο δημοψήφισμα με το οποίο καθιερώνεται η εκλογή του προέδρου από τον λαό. Στις εκλογές του Ιουνίου 2015 ο Ερντογάν και το κόμμα του χάνουν την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, καθώς το μειονοτικό κουρδικό κόμμα HDP συγκέντρωσε μεγαλύτερα ποσοστά από το ΜΗΡ. Ο Μπαχτσελί ζητά νέα προσφυγή στις κάλπες.
Και πράγματι τον Νοέμβριο διεξάγονται νέες εκλογές όπου ο Ερντογάν ξανακερδίζει την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Στο δημοψήφισμα του 2017 χωρίς τις ψήφους του ΜΗΡ ο Ερντογάν δεν θα κατόρθωνε να περάσει τις μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν στην αλλαγή του συστήματος σε Προεδρικό, προσφέροντάς του πλέον την απόλυτη εξουσία στη χώρα (51,41% «ναι» έναντι 48,59% «όχι»).
* Αναδημοσίευση από τον «Φιλελεύθερο» του Σαββάτου
Η τουρκική επιθετικότητα, η εφαρμογή των επεκτατικών σχεδίων του καθεστώτος της Άγκυρας στην περιοχή, γίνεται εν πολλοίς ανενόχλητα. Κι αυτό δεν οφείλεται προφανώς μόνο στο γεγονός ότι η προσοχή όλων είναι στην πανδημία και στους τρόπους αντιμετώπισης του κορωνοϊού (για τον Ερντογάν δεν είναι προφανώς τούτο προτεραιότητα). Οφείλεται και σε μια γενικότερη προσέγγιση των διαφόρων διεθνών παικτών έναντι της Τουρκίας. Άλλωστε δεν χρειάζεται να αναζητηθούν θεωρίες των διεθνών σχέσεων και βιβλιογραφία για τους λόγους για τους οποίους τηρείται αυτή προσέγγιση.
Τα συμφέροντα καθορίζουν τις στάσεις, τις προσεγγίσεις. Και ασφαλώς δεν πρόκειται να βρεθεί καμία χώρα σε αντιπαράθεση με την Άγκυρα επειδή παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό είναι ξεκάθαρο και στα ζητήματα αυτά δεν χωράνε ψευδαισθήσεις.
Η αμερικανική στάση, όπως και αυτή των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να ικανοποιεί τη Λευκωσία. Κι αυτό γιατί είναι προφανές πως οι νέες τουρκικές προκλήσεις, με την αποστολή του γεωτρύπανου «Γιαβούζ» στα θαλασσοτεμάχια 6 και 7, υποβαθμίζεται. Ταυτόχρονα διαμορφώνεται και μια νέα προσέγγιση, που αφορά τα όσα διαδραματίζονται από πλευράς Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ.
Η αμερικανική θέση κινείται σε μια ρητορική καταδίκης των τουρκικών ενεργειών. Επί της ουσίας η Ουάσινγκτον επιχειρεί να δώσει την εντύπωση πως κρατά ίσες αποστάσεις. Η θέση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ όπως διατυπώθηκε πρόσφατα αλλά επαναλήφθηκε και από την πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία, παραπέμπει στην κλασική ατάκα, σύμφωνα με την οποία καλούνται «όλα τα μέρη να αποφεύγουν ενέργειες που αυξάνουν τις εντάσεις στην περιοχή» (συνέντευξη στον Ανδρέα Πιμπίσιη, Φιλελεύθερος Κυριακής, 26.4.2020). Διατυπώνεται η ανησυχία της Ουάσινγκτον για τα σχέδια της Τουρκίας, αναφέρεται ωστόσο ότι αυτά γίνονται «σε περιοχή που η Κύπρος διεκδικεί ως Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη». Δηλαδή, δεν γίνονται παράνομες γεωτρήσεις από την κατοχική Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά σε περιοχή που η Κύπρος θεωρεί πως βρίσκεται στην αποκλειστική της ζώνη. Αυτό σαφώς και δεν μπορεί να μη ληφθεί υπόψη. Και θα πρέπει να προκαλεί και αντιδράσεις για αυτή τη διατύπωση, που ενθαρρύνει επί της ουσίας την τουρκική προκλητικότητα, επιθετικότητα. Ενδιαφέρον έχει και το εξής: Η πρέσβης, Τζούντιθ Γκάρμπερ ανέφερε πως «οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ενήμερες για τα δημοσιεύματα ότι το Τουρκικό γεωτρύπανο έφθασε στις 20 Απριλίου…». Δηλαδή, κοτζάμ υπερδύναμη στηρίζεται στα δημοσιεύματα και όχι στη δική της πληροφόρηση. Γιατί το είπε αυτό; Είναι προφανές πως θέλει να υποβαθμίσει το γεγονός ή να δείξει πως η χώρα της δεν ασχολείται με το θέμα ( στο https://www.marinetraffic.com, εντοπίζεται και το «Γιαβούζ» κι όλα τα πλοία).
Την ίδια ώρα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι όποιες προσπάθειες καταβλήθηκαν από τη Λευκωσία και την Αθήνα να αντιμετωπιστούν με αποτελεσματικότητα οι τουρκικές επεκτατικές ενέργειες προσέκρουσαν στο Βερολίνο, αλλά και στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Ο μπαμπούλας του μεταναστευτικού χρησιμοποιείται από την Τουρκία, αλλά και από εταίρους μας, για να μη ληφθούν μέτρα- κυρώσεις κατά της κατοχικής Τουρκίας. Δεν θέλουν, λένε εταίροι μας στην Ένωση, να εξαγριωθεί η Τουρκία και να στέλνει μαζικά μετανάστες στην Ευρώπη.
Είναι προφανές πως τέτοιες προσεγγίσεις λειτουργούν ενθαρρυντικά για την Άγκυρα, η οποία αλωνίζει στην κυπριακή ΑΟΖ, συνεχίζει τις υπερπτήσεις στο Αιγαίο, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν συγκεντρώσεις μεταναστών στα τουρκικά παράλια για να διοχετευθούν προς την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Η Τουρκία κρατά αναμμένες τις μηχανές της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο. Κι αυτό είναι μέρος της τακτικής του εκφοβισμού που χρησιμοποιεί για να επιβάλλει νέα τετελεσμένα στην περιοχή.
Κι αυτό το πετυχαίνει όσο οι αντιδράσεις στις ενέργειες της δεν είναι αποτρεπτικές.
Την ίδια ώρα, κι αυτό σαφώς και εντάσσεται στους ευρύτερους σχεδιασμούς της Άγκυρας, φαίνεται πως στη Λιβύη τα δεδομένα αλλάζουν. Με την ενίσχυση από την Τουρκία (κι όχι μόνο), το καθεστώς της Τρίπολης έχει περάσει στην αντεπίθεση και κερδίζει πόντους. Οι δυνάμεις του Χαφτάρ χάνουν έδαφος κι αυτό γίνεται με τη συνδρομή και της Άγκυρας, η οποία επιδιώκει στην επικράτηση ενός καθεστώτος, που θα λειτουργεί υπό τη δική της επιρροή[email protected]
Η διάσημη Kινέζα συγγραφέας Φανγκ Φανγκ, 64 ετών, η οποία κρατούσε καθημερινό ημερολόγιο στο Βουχάν στον ιστότοπό της Weibo, ενσαρκώνει την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Εκατομμύρια χρήστες του Διαδικτύου την παρακολουθούσαν καθημερινά. Με την πώληση των πνευματικών δικαιωμάτων του ημερολογίου της σε έναν Αμερικανό εκδότη, κατηγορείται σήμερα ότι “πρόδωσε” τη χώρα της.
Η Φανγκ Φανγκ βρίσκεται εν μέσω θυέλλης. Πρόκειται για διάσημη Κινέζα μυθιστοριογράφο, γεννημένη στο Βουχάν, επίκεντρο της επιδημίας κορωνοϊού, που τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε όλο τον κόσμο (1). Αλλά ξαφνικά, τις τελευταίες ημέρες έχει μετατραπεί από σεβάσμια εικόνα σε «προδότρια» στα μάτια του έθνους.
Κατά τη φοβερή περίοδο καραντίνας στο Βουχάν, από τις 23 Ιανουαρίου έως τις 8 Απριλίου, πήρε την πένα της και διηγόταν σε ένα καθημερινό χρονικό στο «Ημερολόγιό» της, που δημοσιευόταν στην ιστοσελίδα της Weibo. Αντιμέτωπη με τα πολύ ελεγχόμενα κινέζικα μέσα ενημέρωσης, το υποκειμενικό της χρονικό στα κινέζικα παρακολουθούσαν εκατομμύρια Κινέζοι όχι μόνο στο Βουχάν αλλά και στην υπόλοιπη χώρα. Αλλά όλα άλλαξαν.
Ελπίδα όλων
“Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που η Βουχάν δοκιμαζόταν πολύ σκληρά, ήταν η μόνη που είχε τη δυνατότητα να εκφράζεται“, αναλύει η Μπριζίτ Ντουζάν, μεταφράστριά της στη Γαλλία στο τελευταίο της μυθιστόρημα “Σιωπηλές κηδείες” το 2019. “Εδινε ελπίδα σε όλους, πρόσφερε μια ακτίνα αισιοδοξίας για το μέλλον, στο περιθώριο των επίσημων μέσων ενημέρωσης. Κάθε πρωί οι Κινέζοι έσπευδαν στον υπολογιστή τους για να διαβάσουν το χρονικό της Φανγκ Φανγκ“, πρόσθεσε αυτή η ειδικός στην κινεζική λογοτεχνία, η οποία διδάσκει επίσης στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (INALCO) για τον κινεζικό κινηματογράφο.
Αυτή η ελεύθερη αναπνοή έγινε ανεκτή από τις αρχές επειδή θεωρούσαν ότι η χύτρα ταχύτητας υπό πίεση χρειαζόταν μια βαλβίδα ασφαλείας και η Φανγκ Φανγκ έπαιξε τέλεια αυτόν τον ρόλο της κοινωνικής σταθερότητας για να ηρεμούν τα πνεύματα.
Μερικά αποσπάσματα από το ημερολόγιό της δημοσιεύτηκαν σε πολλές μεγάλες καθημερινές εφημερίδες στο εξωτερικό, προσφέροντας μια ζοφερή ματιά σε μια πόλη χωρίς τους κατοίκους της και σιωπηλή. Ήδη, οι πιο εθνικιστικές κινέζικες επικρίσεις εξαπολύθηκαν εναντίον της στην Κίνα, θυμίζοντας κατηγορίες και προσβλητικές πρακτικές της αιματηρής πολιτιστικής επανάστασης (1966-1976).
Αλλά αυτό που θα ανατρέψει τη φήμη της Φανγκ Φανγκ στις καρδιές των Κινέζων είναι η ανακοίνωση της “πώλησης των παγκόσμιων πνευματικών της δικαιωμάτων (σε πολύ υψηλή τιμή) σε έναν Αμερικανό λογοτεχνικό πράκτορα“, δήλωσε η Μπριζίτ Ντουζάν. Η εξαιρετικά πολιτικοποιημένη παρουσίαση από τον Αμερικανό εκδότη Harper Collins, “μια συγγραφέας που αντιστέκεται στα συστημικά πολιτικά προβλήματα (…) μιας αυταρχικής χώρας“, θα ανάψει φωτιές στους πιο ένθερμους υποστηρικτές της Φανγκ Φανγκ. Στη Γερμανία, το Ημερολόγιό της θα δημοσιευθεί τον Ιούνιο με υπότιτλο: “Το απαγορευμένο ημερολόγιο από την πόλη από την οποία προέρχεται ο κορωνοϊός.” Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία το φθινόπωρο.
«Ένα αμερικανικό μέσο ενημέρωσης είπε, ήδη, ότι θέλει να χρησιμοποιήσει το βιβλίο για να λογοδοτήσει η Κίνα. Μπράβο Φανγκ Φανγκ, δίνεις στα Δυτικά κράτη όπλα για να πυροβολήσουν την Κίνα», ειρωνεύεται ένας σέρφερ στο κοινωνικό δίκτυο Weibo, καταλήγοντας:« αποκαλύπτεις ότι είσαι προδότρια». Ένας άλλος αναρωτιέται, “Πόσο πουλήσατε το ημερολόγιό σας;” Κατηγορώντας την ότι πλουτίζει στην πλάτη σχεδόν 4.000 νεκρών στο Βουχάν.
Πολύ πιο πολιτική απάντηση είναι αυτή του Χου Σιτζίν, διάσημου και με μεγάλη επιρροή αρχισυντάκτη της εφημερίδας του ΚΚΚ Global Times: «Στο τέλος, θα είναι οι Κινέζοι, μαζί με εκείνους που υποστήριξαν την Φανγκ Φανγκ αρχικά, αυτοί που θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα της φήμης της στη Δύση“, προσελκύοντας σε λίγες ώρες σχεδόν 200.000 “μου αρέσει “. Κατηγορεί την μυθιστοριογράφο ότι παρουσιάζει μόνο τη «σκοτεινή πλευρά του Βουχάν».
Η σκληραγωγημένη συγγραφέας, θύμα της πολιτιστικής επανάστασης στη δεκαετία του 1960 (κουβαλούσε εμπορεύματα με καροτσάκια για τέσσερα χρόνια), λέει ότι είναι θύμα της «κυβερνοβίας» των εθνικιστών που θα μπορούσαν να συγκριθούν με τους μικρούς ερυθροφρουρούς του Μάο. Σε μια συνέντευξη στην πιο φιλελεύθερη καθημερινή στο διαδίκτυο Caixin, υπερασπίζεται τονίζοντας ότι «εάν οι άνθρωποι διαβάσουν πραγματικά το ημερολόγιό μου, θα ανακαλύψουν όλα τα αποτελεσματικά μέτρα που έχει λάβει η Κίνα κατά της επιδημίας» και ανακοινώνει ότι θα διαθέσει όλα τα δικαιώματά της “στις οικογένειες των αποθανόντων νοσηλευτών“.
Για την Μπριζίτ Ντουζάν, που θεωρεί τη Φανγκ Φανγκ «κορυφαία συγγραφέα του κινεζικού νεο-ρεαλισμού», «δεν συνειδητοποίησε ότι με την πώληση των δικαιωμάτων της στους Αμερικανούς κατέστρεφε τη φήμη της στα μάτια των θαυμαστών της». Τι διακινδυνεύει σήμερα; Η μοίρα της Φανγκ Φανγκ θα εξαρτηθεί από την πολιτική τροπή που θα πάρει αυτό το σκάνδαλο στα ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας. Η σύλληψη και η καταδίκη της θα προσέφεραν στη Δύση έναν νέο μάρτυρα στα νύχια του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι πιο εξτρεμιστές στο κόμμα, όπου υπάρχουν εντάσεις, αδιαφορούν και αυτό θα ενίσχυε περαιτέρω το βάρος τους στο κόμμα.
Μερικά έργα της Φανγκ Φανγκ στα γαλλικά: Funérailles molles, Éditions de l’Asiathèque 2019, Soleil du crépuscule Éditions Stock 1999 και Une vue splendide Éditions Philippe Picquier 1998 (το μυθιστόρημα που την κατέστησε διάσημη)
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος Τετάρτη, 29 Απριλίου 2020, 16:13
Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπορείς να τους φανταστείς καν νεκρούς, τόση είναι η ζωντάνια που εκπέμπουν όσο ζουν και δρουν. ‘Ένας από αυτούς ήταν κι ο φίλος μου Τζουλιέτο Κιέζα, δημοσιογράφος, συγγραφέας πολλών βιβλίων (ένα, το «Ρωσία Αντίο», έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τον Καστανιώτη), πολιτικός και ευρωβουλευτής, ανταποκριτής της εφημερίδας του Ιταλικού ΚΚ στη Μόσχα της Περεστρόικα, μεγάλος φίλος της Ρωσίας και μεγάλος εχθρός του ΝΑΤΟ και των πολεμοχαρών σχεδίων του, αγωνιστής σε όλη του τη ζωή για έναν καλύτερο κόσμο, μια ξεχωριστή φιγούρα της ιταλικής δημοσιογραφίας και πολιτικής κι ένας πολύ ζεστός, «ανθρώπινος» άνθρωπος, που προδόθηκε την περασμένη Κυριακή από την καρδιά του.
«Τζουλιέτο αντίο, η Ιταλία σου χρωστάει πολλά», ήταν το συγκινητικό μήνυμα ενός αναγνώστη του. Οι άνθρωποι νοιώθουν από ένστικτο ότι αόρατες εξουσίες τους διαφεντεύουν και ελπίζουν ότι άνθρωποι ξεχωριστοί και με μια τόσο σπάνια δόση «κοινωνικής ηθικής» και ιδεαλισμού, όπως ο Κιέζα, ίσως τους βοηθήσουν να ξεμπερδέψουν λίγο τα απειλητικά κουβάρια που τους περιτριγυρίζουν.
Κριτικός παρατηρητής του κοινωνικού και διεθνούς γίγνεσθαι, ο Τζουλιέτο έθετε κατά την πρόσφατη κρίση τα αναπόφευκτα ερωτήματα της «κορονο-κρίσης» που έπληξε τόσο σκληρά τη χώρα του. Είναι προϊόν φυσικής μετάλλαξης, διαταραχής της σχέσης μας με τη φύση ή εργαστηρίου αυτός ο ιός; Τι θα γίνει με την οικονομία; Πως θα ζήσουν οι άνθρωποι; Τι θα γίνει με τα εργαλεία μιας παγκόσμιας δικτατορίας που χτίζονται με την επίκληση των υγειονομικών αναγκών; Κανείς σοβαρός, σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί να αρνηθεί τη βασιμότητά τους, κανείς δεν μπορεί στα σοβαρά να δηλώνει βέβαιος για τις απαντήσεις.
Ο Τζουλιέτο ήταν μαζί μας σε ένα μεγάλο συνέδριο για την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση το 2015, στους Δελφούς. Από το κέντρο του αρχαίου κόσμου απηύθυνε μια παθιασμένη έκκληση να σταματήσουμε τον πόλεμο που οργανώνουν οι εξτρεμιστικές δυνάμεις της Δύσης, γιατί δεν μπορούν να αποδεχθούν την άνοδο της Κίνας και των BRICS, ούτε και την επάνοδο της Ρωσίας του Πούτιν στην παγκόσμια σκηνή, μόνης δύναμης, κατά την άποψή του, που μπορεί να σταματήσει και να αποτρέψει το αμερικανικό «Κόμμα του Πολέμου». Ο Τζουλιέτο υποστήριξε πολύ ένθερμα και την Ελλάδα απέναντι στους δανειστές συνυπογράφοντας την σχετική έκκληση που εξεδόθη στα τέλη του συνεδρίου
Στη Μόσχα του Γκορμπατσώφ και της περεστρόικα (που έγινε «καταστρόικα»)
Με τον Τζουλιέτο Κιέζα έτυχε να συμπέσουμε στη σοβιετική και μετέπειτα ρωσική πρωτεύουσα, αμφότεροι ξένοι ανταποκριτές εκεί, την εποχή της Περεστρόικα. Τότε, τα μεγάλα δυτικά μέσα είχαν στείλει τους ικανότερους δημοσιογράφους τους να παρακολουθήσουν το Μεγάλο Παιχνίδι που, στην εξέλιξή του, έκρινε τη μορφή του πλανήτη για πολλές δεκαετίες.
Ήταν μια «τρελή» εποχή. ‘Έπρεπε να αρχίζεις κάθε ανταπόκριση με τις λέξεις «για πρώτη φορά», έβλεπες να παρελαύνουν κάθε τόσο, από την αίθουσα συνεντεύξεων του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, οι ηγέτες και Υπουργοί Εξωτερικών όλων των μεγάλων δυνάμεων και να προσπαθείς να εξηγείς σε διευθυντές και αρχισυντάκτες αυτό που γινόταν και κανείς δεν το καταλάβαινε εντελώς. ‘Έπρεπε να πηγαίνεις δύο ώρες πριν στις συνεντεύξεις των μελών του Πολιτικού Γραφείου για να έμπαινες στην αίθουσα. Δεν προλάβαινες να τελειώσεις το άρθρο και είχε ήδη παλιώσει.
Γρήγορα βέβαια η περιδίνηση θα τελείωνε με την κατάρρευση της μεταρρύθμισης αλλά και της ίδιας της ΕΣΣΔ, κατάρρευση που θα συμπαρέσυρε και τα κόμματα του «ευρωκομμουνισμού». Το τέλος της ιστορίας ήρθε, συμβολικά, με την υποστολή της κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο τον Δεκέμβριο του 1991 και με τον κανονιοβολισμό, 22 μήνες αργότερα, από τον Γέλτσιν, του ρωσικού κοινοβουλίου, σε ζωντανή μετάδοση από το CNN, εν είδη μεταμοντέρνου Κολοσσαίου, υπό τις ενθουσιώδεις επευφημίες του δυτικού κόσμου, ώστε να ανοίξει ο δρόμος των ιδιωτικοποιήσεων μιας τεράστιας οικονομίας έναντι πινακίου φακής – της μεγαλύτερης λεηλασίας σε όλη την παγκόσμια ιστορία.
Η σοβιετική κατάρρευση υπήρξε το συμβολικό τέλος του «μικρού αιώνα» των «πολέμων και επαναστάσεων» (Χομπσμπάουμ), άφησε τους πάντες αμήχανους και ανήμπορους να την εξηγήσουν, εγκαινιάζοντας, όχι το «τέλος της Ιστορίας» του Φουκουγιάμα, αλλά μάλλον έναν «αιώνα τεράτων και καταστροφών», που ένας Θεός ξέρει που θα μας βγάλει!
Τον Τζουλιέτο, παλιό γραμματέα της ιταλικής Κομμουνιστικής Νεολαίας, τον έστειλε στη Μόσχα ο ίδιος ο Μπερλίγκουερ, ηγέτης του ιταλικού ΚΚ και του «ευρωκομουνισμού», μαζί με τους Μαρσαί και Καρίγιο. «Γράφε ότι θέλεις» ήταν η οδηγία που του έδωσε. Βέβαια ο Κιέζα ήταν πάντα σχετικά προσεκτικός. Δεν έπαυε να έχει ανδρωθεί σε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με ότι αυτό συνεπαγόταν. Κάπου – κάπου όμως ξάφνιαζε και τους συνομιλητές του, όπως μια μέρα που είπε, καλεσμένος σε μια εκπομπή της σοβιετικής τηλεόρασης: «Δεν έχω συναντήσει ούτε έναν κομμουνιστή στη Σοβιετική ‘Ένωση».
Κομμουνισμός χωρίς κομμουνιστές!
Πράγματι, δεν υπήρχαν κομμουνιστές στην ΕΣΣΔ. Τους αυθεντικούς κομμουνιστές (περιλαμβανομένων όλων των ηγετών των Μπολσεβίκων και της Επανάστασης) τους εξόντωσε σε μια χωρίς προηγούμενο μαζική, ανελέητη σφαγή, από το 1936 έως το 1939, ως «αντεπαναστάτες», «πράκτορες» και «προβοκάτορες» ο Στάλιν. Φυσικά υπήρχαν ακόμα πολλοί άνθρωποι που πίστευαν στον κομμουνισμό. ‘Ίσως να ήταν και η πλειοψηφία των Σοβιετικών πολιτών, ίσως ήταν και η πλειοψηφία της σοβιετικής ηγεσίας μέχρι την άνοδο Γκορμπατσώφ (όχι όμως η πλειοψηφία του μηχανισμού, του φοβερού απαράτ της Κεντρικής Επιτροπής που διοικούσε πραγματικά τη χώρα και το οποίο ήταν ίσως η πιο αντικομμουνιστική δομή στην ΕΣΣΔ).
Αλλά αυτοί ήταν κομμουνιστές με την έννοια του συντηρητικού πολίτη που υποστηρίζει τη χώρα του, του διοικητικού στελέχους, που ξέρει να εφαρμόζει τις εντολές και να κάνει τους άλλους να υπακούνε, ή του πιστού μιας θρησκείας. Η «επίσημη» ιδεολογία αυτών των ανθρώπων ήταν θεωρητικά επαναστατική, ο χαρακτήρας τους όμως στον αντίποδα επαναστατών, ανθρώπων δηλαδή που σκεφτόντουσαν και ενεργούσαν με το δικό τους μυαλό και τη δική τους βούληση. Χώρια και η «διπλή συνείδηση» που συχνά τους χαρακτήριζε – μάθαινες τι πραγματικά πίστευαν μόνο στο σπίτι τους και μόνο όταν άνοιγε το δεύτερο ή το τρίτο μπουκάλι βότκα. Αυτοί οι «κομμουνιστές» δεν είχαν ασφαλώς κανένα κοινό σημείο με τους Ιακωβίνους ή με τους Μπολσεβίκους, είχαν αντίθετα με τους γραφειοκράτες που στην περιγραφή τους είναι αφιερωμένα τα τέσσερα πέμπτα της ρωσικής λογοτεχνίας. Η σιδηρά σοβιετική πειθαρχία συγκάλυπτε κι εδώ την εκρηκτική αντίθεση μιας χώρας με ψυχολογία βαθύτατα συντηρητική και κρατική ιδεολογία ακραία επαναστατική!
Το σοβιετικό καθεστώς είχε απαγορεύσει την ίδια την έννοια της πολιτικής και θεωρούσε αδιανόητες τις αντιθέσεις. Κατ’ ουσίαν ήταν ένα «στρατιωτικό» σύστημα υπερσυγκεντρωτικής διοίκησης δι‘ εντολών. Θυμάμαι μια μέρα, ερευνώντας τα αρχεία που μισοάνοιξαν μετά την κατάρρευση, βρήκα μια απόφαση της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΣΕ που επέτρεπε να δοθεί ένα αυτοκίνητο στην κομματική οργάνωση του ΚΚΕ στην Τασκένδη. Για ένα τέτοιο ολότελα ασήμαντο ζήτημα είχε ασχοληθεί το ίδιο το κέντρο του νευρικού συστήματος μιας υπερδύναμης!
Φυσικά, ένα καθεστώς τόσο άκαμπτο, ήταν εν τέλει πολύ πιθανό να αποδεικνυόταν και πολύ πιο τρωτό, όπως και έγινε, επιβεβαιώνοντας την διάγνωση του Αλέξις ντε Τοκβίλ στο κλασικό βιβλίο του για τη Γαλλία «Το παληό καθεστώς και η Επανάσταση». Το τόσο «ισχυρό Κράτος» δεν ήταν παρά το προσωπείο μιας «αδύναμης Κοινωνίας», που δεν υπερασπίστηκε στο τέλος καμιά από τις σπουδαίες κοινωνικές και πολιτιστικές κατακτήσεις της, ούτε φυσικά το κράτος της.
Ο Γκορμπατσώφ και η τραγωδία
Ως απεσταλμένος της εφημερίδας του ισχυρότερου ΚΚ της Δύσης, ο Τζουλιέτο είχε πρόσβαση σε χώρους που δεν είχε κανείς άλλος δυτικός στη Μόσχα και ανέπτυξε προσωπική φιλία με τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και με τη γυναίκα του Ραίσα, φιλία που διατήρησε και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και όταν γύρισε στην Ιταλία. Είχε πέσει πια το καθεστώς, ο Γκορμπατσώφ σκεφτόταν να βάλει υποψηφιότητα στις εκλογές και ο Κιέζα οργάνωσε μια συγκέντρωση με ξένους δημοσιογράφους στο σπίτι του για να συζητηθεί αυτό το θέμα. Δίπλα στον σύζυγό της, η Ραίσα μας εκλιπαρούσε με το βλέμμα της να τον αποτρέψουμε να κατέβει στις εκλογές, να τον «συνεφέρουν». Αλλά ο Γκορμπατσώφ ούτε ήθελε, ούτε μπορούσε να αποδεχθεί την τραγική πραγματικότητα – ότι δηλαδή είχε διαλύσει την ΕΣΣΔ και ότι τον απεχθάνονταν όλοι. Οι μεν «Δημοκράτες» είχαν πάρει αυτό που ήθελαν και δεν τον χρειάζονταν άλλο, οι δε «νοσταλγοί» θεωρούσαν ότι πρόδωσε την ιδεολογία, το κόμμα και τη χώρα του.
Κατέβηκε τελικά και πήρε γύρω στο 1%. Η Ιστορία τον «τιμώρησε» κάνοντάς τον μη πολιτικό και βάζοντάς τον να διαφημίζει Πίτσα Χατ για να πληρώσει τους συνεργάτες του Ιδρύματός του (κάτι που αντανακλά βέβαια και τον τιποτένιο χαρακτήρα του Γέλτσιν που τον διαδέχθηκε). Η Ραίσα, που έπαιξε σπουδαίο ρόλο όπως φαίνεται, ενθαρρύνοντας τον σύζυγό της στις άστοχες μεταρρυθμίσεις του, κατάλαβε, τι συνέβη, και ποια ήταν η τρομακτική τους ευθύνη. ‘Ίσως ήταν αυτό το φορτίο που δεν άντεξε, φεύγοντας ήδη από το 1996.
Ο Τζουλιέτο δεν είχε εν τέλει, παρά τη φιλία του με τον Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, άλλη δυνατότητα από το να αναγνωρίσει την έκταση της ιστορικής καταστροφής που σημειώθηκε, όχι γιατί έφυγε από τη μέση το σοβιετικό καθεστώς, αλλά εξαιτίας του τρόπου που έγινε αυτό και προς την κατεύθυνση που έγινε. Παρόλο που δεν ήθελε να καταλογίσει 100% τις ευθύνες του Γκορμπατσώφ, που εκπροσωπούσε άλλωστε, ουσιαστικά, το ίδιο ρεύμα με τους ευρωκομουνιστές, μια ιδιόμορφη σοσιαλδημοκρατία δηλαδή, γεννημένη στους κόλπους του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Μια σοσιαλδημοκρατία που ήθελε έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό με τον Δυτικό Καπιταλισμό, συμβιβασμό που δεν ήθελε όμως ο τελευταίος. «’Όλοι κάνουμε λάθη, είναι αναπόφευκτο», περιοριζόταν να μου απαντά όταν του υπενθύμιζα τις ιστορικές ευθύνες του πρώην Γενικού Γραμματέα και φίλου του.
Ακούραστος μαχητής
Επιστρέφοντας στην Ιταλία μετά δύο δεκαετίες στη Μόσχα, ο Κιέζα δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Βγήκε ευρωβουλευτής με τη λίστα του Ντι Πιέτρο, με τον οποίο όμως διαφώνησε στη συνέχεια, ανακατεύτηκε σε σειρά πολιτικών και κινήσεων διανοουμένων, ενώ υπήρξε εξαιρετικά δραστήριος στην αντιπαράθεσή του προς τον αμερικανικό Ιμπεριαλισμό. Πίστευε ότι οι ίδιοι οι Αμερικανοί είχαν κάνει την 11η Σεπτεμβρίου ώστε να προχωρήσουν την ατζέντα τους στη Μέση Ανατολή, ενώ θεωρούσε τα γεγονότα της Ουκρανίας ως μια μεγάλη προβοκάτσια εναντίον της Ρωσίας, με σκοπό να καταστρέψει τις σχέσεις της Ευρώπης με τη Μόσχα και να στρατολογήσει τους Ευρωπαίους στον ψυχρό, αν όχι και θερμό νέο Πόλεμο που ετοίμαζε η Ουάσιγκτον. Λίγο πριν την τελευταία καραντίνα, βγήκε στους δρόμους να διαδηλώνει για την ελευθερία του Ασάνζ, την απελευθέρωση του οποίου ζήτησε και με την τελευταία δημόσια διαδικτυακή παρέμβασή του.
Μερικές φορές μου έλεγε «μη μιλάς για την αριστερά». ‘Ήθελε να συγκροτηθεί μια πανευρωπαϊκή συμμαχία εναντίον του ΝΑΤΟ και του πολέμου, από όλες τις δυνάμεις που συμφωνούσαν, από όπου κι αν προέρχονταν. Κι εδώ που τα λέμε, πως να του αρνηθεί κανείς ότι είχε και κάποιο δίκιο, βλέποντας το χάλι των λεγόμενων αριστερών σήμερα σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Παρόλο που μέσα μου του το αναγνώριζα, παρόλο που κι εγώ έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι μήπως η σημερινή αριστερά δεν είναι παρά το φως ενός άστρου που έσβησε, του έλεγα ότι οφείλουμε να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στην αριστερά που χρειαζόμαστε και δεν έχουμε και σε αυτήν που έχουμε και δεν χρειαζόμαστε. Και ότι πρέπει επίσης να προσέχουμε η απελπισία και η απογοήτευση να μη μας σπρώχνει σε λύσεις που δεν είναι. Με τον Τζουλιέτο, όπως και με πολλούς άλλους φίλους διεθνώς, συχνά διαφωνούσαμε στην εκτίμηση για τον χαρακτήρα των δυνάμεων που κρύφτηκαν πίσω από τον Τραμπ, παριστάνοντας δήθεν τους «επαναστάτες» κατά του «συστήματος».
Πριν από δυο καλοκαίρια, φιλοξενούμενος στο εξοχικό του στην Αντίπαρο, δεν άντεξα μια ακόμα διάλεξή του για την ανάγκη «υπέρβασης» της αριστεράς και της δεξιάς, γύρισα και του είπα χαμογελώντας: «Μα Τζουλιέττο, κομμουνιστής είσαι».
Είχα δίκιο και δεν μπορούσε φυσικά να αρνηθεί την ταυτότητά του. Με κοίταξε, σκέφτηκε δύο δευτερόλεπτα, και μου είπε χαμογελώντας, σαν το παιδί που κατάλαβαν το παιχνίδι του, «Ναι, είμαι κομμουνιστής»!
Summary: The EU is a global actor, particularly in the areas of trade, sanctions, and assistance, but its neighboring regions remain the main focus of its external policy.
Related Media and Tools
In April 2015, Carnegie Europe published an article that analyzed the global footprint of the EU. Looking at the period of the second European Commission of former president José Manuel Barroso, which ran from February 2010 to October 2014, the article examined how the union deployed different foreign policy instruments across the world. Now, at the beginning of a new institutional cycle, this article examines developments during the commission of Jean-Claude Juncker, who was president from November 2014 to November 2019.
As in 2015, the present analysis combines traditional tools of EU diplomacy and various forms of operational engagement (see figure 1). Diplomacy includes visits by the EU’s top leaders, declarations by the union’s high representative for foreign affairs and security policy, and conclusions of the European Council and the Council of Ministers. Engagement comprises sanctions, civilian and military operations, EU assistance, and trade. The article also looks at the sizes of the union’s overseas delegations and the deployment of EU special representatives.1
These indicators cover only a small part of the EU’s international activities. Multilateral diplomacy, for instance, forms a large part of the union’s external action but cannot be easily quantified. The article does not deal with the many types of structured dialogue that the EU entertains with countries across the world or with its diverse non-trade-related economic activities. The development of other EU instruments, such as recent initiatives to strengthen military cooperation and crisis-response capacity or the 2016 global strategy, go beyond the scope of this study. Still, this analysis offers a clear indication of which countries were the focus of the EU’s attention and where the union engaged operationally.
CHANGE AND CONTINUITY IN EU FOREIGN POLICY
The EU’s foreign policy agenda has changed considerably over the past ten years. At the time of the second Barroso commission, the focus was clearly on the Arab Spring uprisings that began in late 2010, Russia’s 2014 annexation of Crimea and the war in Ukraine’s eastern Donbas region, relations between Kosovo and Serbia, and Iran’s nuclear program. The Juncker commission also had to deal with many of these topics, but it faced a broader agenda arising from the disruptive policies of the administration of U.S. President Donald Trump and the need to respond to the rise of China. The massive flows of refugees and migrants that peaked in 2015–2016 became another dominant subject of EU external policy.
Lehne is a visiting scholar at Carnegie Europe in Brussels, where his research focuses on the post–Lisbon Treaty development of the European Union’s foreign policy, with a specific focus on relations between the EU and member states.
There were important institutional differences, too. In 2010–2014, much time and energy was absorbed by implementing the foreign policy reforms of the EU’s 2009 Lisbon Treaty, which established the EU’s current legal framework. In particular, the treaty set up the European External Action Service (EEAS), the union’s foreign policy arm. By 2014–2019, then EU high representative for foreign affairs and security policy Federica Mogherini had more opportunities to spend time outside Brussels.
The rising dominance of the European Council, which brings together EU heads of state and government, in the field of foreign policy became more apparent under the 2014–2019 presidency of Donald Tusk. He showed a greater interest in international developments than had his predecessor, former European Council president Herman van Rompuy. This shift limited the capacity for initiatives from the high representative and the EU’s Foreign Affairs Council, which gathers national foreign ministers.
The cohesion of the EU member states suffered, particularly in 2014–2019, from the divisions and mistrust left by the financial and migration crises. It became increasingly difficult to achieve the unanimity needed to make decisions on foreign policy. And the UK’s 2016 referendum to leave the EU amounted to a severe setback that weakened the union’s position both regionally and globally.
Despite these differences, the two periods also show a good deal of continuity. The overall level of international engagement remained roughly the same. The number of visits of the EU’s top leaders declined, as did the number of declarations by the high representative. By contrast, the European Council and the Foreign Affairs Council adopted significantly more conclusions on foreign affairs. The number of countries under EU sanctions stayed about the same. Financial assistance and the sizes of EU delegations increased moderately.
In marked contrast to the emphasis on enhancing military cooperation in the EU’s work in 2014–2019, the union launched only three new operations in this period, and the overall number of deployed military and police personnel declined. Trade policy was more dynamic, with the adoption of six new trade agreements and the start of a number of new trade talks. Altogether, while external policy went through interesting conceptual innovations between 2014 and 2019, the data do not indicate significant progress in operational terms.
Francesco Siccardi
Francesco Siccardi is a senior program manager at Carnegie Europe.
Just as in 2010–2014, EU trade policy emerged as the only instrument with a truly global reach in 2014–2019. Assistance and sanctions again covered all regions of the world, but with a clear emphasis on neighboring regions and sub-Saharan Africa. (Unless otherwise stated, “neighboring regions” in this article include countries in the EU’s Eastern and Southern neighborhoods, Iceland, Liechtenstein, Norway, Russia, Switzerland, Turkey, and the Western Balkans.) This regional focus was even more evident in all the other instruments analyzed.
However, all indicators measuring the EU’s attention to foreign policy topics—in particular, travel by top officials, declarations by the high representative, and council conclusions—reveal a relative decline in the emphasis on neighboring regions (see figure 2). Instead, the union paid more attention to sub-Saharan Africa and Central and South America.
The authors’ telephone conversations with practitioners in March 2020 indicated three main explanations for this shift from a regional to a global orientation.
First, the conflicts in Ukraine, Syria, and Libya all erupted during the second Barroso commission. EU institutions and officials initially followed the unfolding drama on a daily basis and tried—not very successfully—to contribute to political solutions. By the time of the Juncker commission, these three conflicts had turned into permanent crises. They still received significant attention, but much less than before, leaving more space for issues beyond the EU’s neighborhood.
Second, Mogherini had a more global outlook than her predecessor, Catherine Ashton. Mogherini traveled more widely and engaged with regions that had hardly been on the EU’s radar. This found expression in the high representative’s declarations and in council conclusions.
Third, the prominence of the migration challenge in recent years explains the union’s increased attention on Africa. The numbers of visits, declarations, and conclusions, as well as the level of EU assistance to the continent, rose significantly.
VISITS OF THE EU’S TOP OFFICIALS
The top institutional actors of EU external policy are the president of the European Commission, the president of the European Council, and the EU high representative for foreign affairs and security policy. They interact with their international counterparts in different ways: over the phone, by receiving visitors and convening conferences in Brussels, and by visiting foreign capitals. As they are busy people and international travel is costly and time consuming, their trips are a useful indicator of the priorities of EU foreign policy.
The total number of visits by Juncker, Tusk, and Mogherini in 2014–2019, which includes their participation in multilateral summits, fell slightly on 2010–2014 (see figure 3). This is mainly because Juncker—in stark contrast to his predecessor, Barroso—traveled very little beyond the EU’s borders.
As in the earlier period, the data confirm the EU’s strong relationship with the United States, with forty-one visits—although this number includes trips to the UN headquarters in New York. Japan was the second most visited country, probably because of negotiations on the EU-Japan Economic Partnership Agreement. Russia, which was in second place in the previous period, saw a radical decrease in its number of visits—down to two from eighteen in 2010–2014. This fall is due to the EU’s sanctions against Russia following the Ukraine crisis that began in late 2013. By contrast, the EU leaders’ eleven visits to Ukraine testify to the union’s strong engagement to help this country.
Turkey, a crucial and difficult counterpart on both the Syria crisis and migration issues, was visited thirteen times. Egypt remained the most visited country in North Africa, but with significantly fewer trips after President Abdel Fattah el-Sisi came to power in June 2014: ten in 2014–2019 compared with seventeen in 2010–2014. A similar pattern can be observed with Israel and Palestine, which together were visited only six times, as opposed to twenty in the preceding period. This reflects a tense relationship between the EU institutions and Israel and the continuing deadlock in the Middle East peace process. In the Western Balkans, EU visits remained frequent, with Serbia, Kosovo, and North Macedonia the preferred destinations.
In terms of regional distribution, travel to countries in the EU’s neighborhood accounted for 44 percent of total travel—a reduction from over half in 2010–2014. Asia was the second most popular destination region, representing almost 20 percent of total visits, but with fewer trips than in the previous period. By contrast, EU officials traveled more often to sub-Saharan Africa (twenty-five visits) and to Canada (eight).
DECLARATIONS OF THE HIGH REPRESENTATIVE
During Ashton’s tenure, declarations of the high representative were the EU’s preferred way to communicate about international developments. Ashton’s successor, Mogherini, also used this instrument frequently—917 times—but significantly less often. That reflects a greater engagement not only with the mainstream media but also with social media, particularly Twitter and Facebook. For this study, the authors analyzed declarations of the high representative from November 2014 to November 2019 and statements from EEAS spokespeople and press releases that contained quotes by the high representative.
Declarations can have great political importance when they define the EU’s initial response to an emerging crisis or unexpected development, but many simply rehash established EU positions. Three-quarters of Mogherini’s declarations referred to developments in specific countries, while one-fourth cited international negotiations or conferences or annual recurrences, such as Human Rights Day or International Anticorruption Day.
The high representative adopts declarations on their own authority, but they have to be careful to remain in the framework of the EU’s consensus on each issue. The radical decline in the number of declarations on Syria and Libya compared with the previous period probably reflects the fact that these topics were controversial among EU member states.
Despite this decrease, Syria, the Middle East peace process, Turkey, Ukraine, and Libya continued to be among the most recurrent topics in the high representative’s declarations. But a comparison with the earlier period indicates that the EU’s focus gradually shifted away from these regions (see Figure 4). Venezuela was mentioned the second most often in 2014–2019, with overall references to the Americas up to 12 percent of the total from 4 percent in the previous period. Declarations on sub-Saharan African countries increased from 14 percent to 22 percent. Developments in Asia accounted for 12 percent, a share similar to that recorded during Ashton’s tenure.
Altogether, references to events in the EU’s neighboring regions amounted to only 40 percent of all high representative declarations in 2014–2019, against more than 55 percent in 2010–2014.
CONCLUSIONS OF THE EUROPEAN COUNCIL AND THE FOREIGN AFFAIRS COUNCIL
Like the declarations of the high representative, the conclusions of the European Council and the Foreign Affairs Council reflect the EU’s positions on international events. The main difference lies in the fact that conclusions are negotiated among all member states, usually in a complicated process that involves several layers of preparatory bodies. As they represent the collective views of the EU members, conclusions have greater political weight than declarations. For this study, the authors tracked the numbers of references to non-EU countries in the conclusions of meetings of the European Council and of the Foreign Affairs Council from November 2014 to November 2019.
In the EU’s current legal framework, established in 2009 by the Lisbon Treaty, the European Council is the union’s top foreign policy body. During the Juncker commission, it met twenty-one times. EU foreign ministers normally come together as the Foreign Affairs Council once a month, although other meetings are held if the situation requires it. In 2014–2019, the council met seventy-four times.
The conclusions of the European Council and the Foreign Affairs Council contained 463 references to non-EU countries in 2014–2019. This was a significant increase on the previous period, when 279 references were recorded, which is quite surprising given that the number of meetings remained roughly the same. One explanation might be that Mogherini, as chair of the Foreign Affairs Council, was particularly averse to controversial debates in the council and therefore put a large number of more consensual topics on the agenda. The fact that in the preceding period the European Council had less time for foreign policy, because it focused almost exclusively on the financial crisis, could also have played a role.
The data show that migration, developments in Syria and Libya, and terrorism in the Levant were among the top preoccupations of EU governments, featuring eighty-seven times in total. The crisis in Ukraine was mentioned twenty-six times (see figure 5). Overall, almost 45 percent of the conclusions concerned events in a neighboring region: as with the high representative’s declarations, this marks a reduction from 55 percent in 2010–2014.
Asia and Latin America received considerably more attention from the EU than in the earlier period, with Venezuela (twelve mentions) and North Korea (eleven) particularly in the spotlight. References to sub-Saharan African states also increased significantly, accounting for 20 percent of the total.
The conclusions show the emergence of new issues, too. Brexit was one of the most frequently mentioned topics after the 2016 UK referendum, as was climate change before and after the United Nations Framework Convention on Climate Change’s 2016 Paris Agreement to reduce greenhouse gas emissions.
INSTRUMENTS OF DIRECT ENGAGEMENT
Important types of direct engagement by the EU include sanctions, civilian and military operations, the deployment of special representatives, development assistance, and trade.
SANCTIONS
Sanctions have become the EU’s primary hard-power instrument, even though they have an uneven record of effectiveness in changing the behavior of the targeted state. Most frequently, the EU adopts arms embargoes against states involved in military conflicts and imposes visa bans and asset freezes on governments responsible for human rights violations. In a few instances, such as with Iran, Russia, and Syria, the EU has established comprehensive sanctions regimes that also target the financial and energy sectors. In past years, the EU’s sanctions policies have been closely coordinated with those of the United States. This cooperation has diminished during the Trump administration.
As of January 2020, thirty-three states were subject to some kind of EU sanctions, as opposed to thirty at the end of the union’s previous institutional cycle in 2014. During the term of the Juncker Commission new sanctions were imposed on Burundi, Mali, Nicaragua, Turkey, Venezuela, and Yemen. Sanctions against Eritrea, Ivory Coast, and Liberia were lifted.
In geographic terms, sanctions clearly represent an area where EU action has global reach. However, here too, there is an emphasis on sub-Saharan Africa, the Middle East, Eastern Europe, and the Western Balkans.
CIVILIAN AND MILITARY OPERATIONS
Since the European Security and Defense Policy became operational in 2002, the EU has undertaken thirty-five civilian and military missions. Most of them have been relatively small in scale and of limited ambition.
Growing instability in the EU’s neighborhood has reignited the union’s interest in military cooperation. Particularly under the Juncker commission, the EU launched many initiatives to boost capabilities and enhance cooperation in this area, with the aim of achieving strategic autonomy. But considerable progress in the development of policy has not yet led to the launch of more ambitious operations.
As of January 2020, seventeen missions were ongoing and approximately 5,000 personnel were deployed. Compared to 2015, this is approximately the same number of missions, but the number of deployed personnel decreased from 6,000 in 2015. While nine missions were initiated under Ashton, only three started under Mogherini.
Of the seventeen missions active in January 2020, eleven were civilian, mostly police and rule-of-law operations. Of the six military missions, one—in Bosnia and Herzegovina—served peacekeeping purposes; three—in the Central African Republic, Mali, and Somalia—were training missions; and two were naval missions. The Somalia mission, Operation Atalanta, aimed at combating piracy off the Horn of Africa, while the naval mission Operation Sophia sought to identify, capture, and dispose of vessels used by migrant smugglers or traffickers in the Mediterranean.
The distribution of these operations demonstrates the particular focus of EU foreign and security policy on the neighborhood and Africa. Seventeen of the thirty-five ongoing or completed operations have taken place in African states, with most of the rest occurring in the Western Balkans, Eastern Europe, or the Middle East.
EU SPECIAL REPRESENTATIVES
The appointment of EU special representatives is another tool of direct engagement with certain regions or on certain policy priorities. The EU has appointed sixteen special representatives since 1999 (see table). Since 2009, they have been nominated by the European Council on a proposal from the high representative.
There is an ongoing debate between the EEAS and the member states about whether EU special representatives should be seen as instruments primarily of the high representative or of the member states. This dispute is probably the reason why so few of them have been appointed in recent years. By contrast, other major international actors, such as the United States or the UN, have many such senior envoys.
The distribution once again demonstrates a focus on Africa and the EU’s neighborhood. Five of the sixteen special representatives have dealt with Africa-related issues; six with countries in Eastern Europe and the Western Balkans; and three with the Middle East.
DEVELOPMENT ASSISTANCE
The EU, with its member states, is the world’s largest donor of development assistance. Under the union’s 2014–2020 budget, the collective development assistance spending of the EU institutions amounted to approximately €14 billion ($15 billion) a year. This figure is projected to increase in the 2021–2027 budget, which is under negotiation as of this writing. The European Commission has proposed a 30 percent increase in funding for EU external action, but many member states take a more restrictive approach.
In 2018, the latest year for which data are available, almost 40 percent of total spending went to sub-Saharan Africa (see figure 6). This was followed by the Middle East (26 percent) and the Western Balkans and Eastern Europe (12 percent).
If per capita spending is considered, and countries with extremely small populations are ignored to avoid distorted results, the West Bank and Gaza Strip, Kosovo, Montenegro, North Macedonia, and Georgia had the highest concentrations of EU assistance in 2018. Altogether, the level of EU aid on a per capita basis is significantly higher for the union’s neighboring regions than for other parts of the world.
TRADE AGREEMENTS
The EU is the world’s biggest trading power, accounting for approximately 17 percent of global trade in goods and services in 2018. External trade in goods and services represented about 35 percent of the EU’s gross domestic product in 2018. Trade is an area in which the EU speaks with one voice because the union’s Common Commercial Policy empowers the commission to negotiate trade agreements, monitor their implementation, and respond to unfair trade practices. On trade, the EU is a genuine global actor: it either has concluded or is planning to conclude trade agreements with most countries of the world.
Trade policy used to be a matter for technocrats but achieved a high political profile during the years of the Juncker commission. First, the proposed Transatlantic Trade and Investment Partnership between the EU and the United States and the EU-Canada Comprehensive Economic and Trade Agreement ran into massive public protests. Then, the entry into force of the EU Association Agreement with Ukraine was delayed when the Netherlands voted against it in a referendum in April 2016.
One might have expected widespread public resistance to further trade liberalization to dampen the EU’s appetite for new agreements. But aggressive U.S. trade policies under the Trump administration, together with a crisis of the multilateral trade system centered on the World Trade Organization, prompted the EU to maintain its efforts to negotiate trade agreements with countries and regions across the world. The Juncker commission concluded six such accords, with Canada, Japan, Mexico, Singapore, southern African countries, and Vietnam. Twelve new trade negotiations were initiated during this time, the same number as in the preceding period.
SIZE OF EU DELEGATIONS
As of December 2019, the EU had 141 delegations around the world employing 5,799 staffers, including officials of the EEAS and the European Commission and local agents. Before the Lisbon Treaty reforms, this network essentially dealt with trade and development assistance. Since 2009, the EU delegations have expanded their role and are now the main interlocutors between the union and the host states, including on political matters. More recently, the EU has also sent military attachés and antiterrorism experts to join the delegations.
RELATED ANALYSIS FROM CARNEGIE
How the EU Can Survive in a Geopolitical Age
No Excuses for Europe After Brexit
Reimagining a Global Europe
The political importance of the union’s relationship with a country is one of the main factors behind the size of a delegation. Beijing and Washington, for example, host large EU missions with close to 100 officials. By contrast, the deterioration of relations with Russia has resulted in a reduction of the size of the EU delegation in Moscow by almost a third.
A second factor is the level of EU assistance to the host country. About two-thirds of the staff in the delegations are commission officials, most of whom work on assistance projects. Turkey—where political importance and a huge assistance program come together—hosted in December 2019 the largest EU delegation, with 175 staffers. That is a 25 percent increase on the level in December 2013, mainly because of the massive expansion of assistance after the EU and Turkey reached a deal in March 2016 aimed at discouraging refugees from entering the EU.
Overall, the geographic distribution of the delegations follows that of development aid: 25 percent of EU staff abroad are deployed in delegations in the union’s neighboring regions; 35 percent are in sub-Saharan Africa.
Notable changes in 2014–2019 included the doubling in size of the EU delegations to Jordan and Lebanon in response to crises in the Middle East and the steady growth of staff in sub-Saharan Africa.
CONCLUSION
Analysis of the EU’s use of external policy instruments confirms that the union is a global actor in some respects, such as trade policy, sanctions, and assistance, but that it focuses its engagement mainly on neighboring regions. This regional bias also applies to the indicators of the EU’s attention to international developments: visits, declarations, and council conclusions. Yet in recent years, the union has shown an increased interest in sub-Saharan Africa and, to a more limited extent, other parts of the world.
The comparison between the second Barroso commission and the Juncker commission indicates that the EU’s overall level of engagement with the outside world has remained roughly the same. In general, the union’s regional and global reach did not grow significantly between 2014 and 2019. At a time when Europe’s weight on the global scales was diminishing and its neighborhood was troubled by multiple crises, the EU and its member states were not able or willing to invest significantly more in their common foreign policy.
The new EU leadership team that came into office in November 2019 understands that the present state of EU external policy leaves room for improvement. The leaders started with high ambitions: senior politicians such as European Commission President Ursula von der Leyen and High Representative Josep Borrell declared that Europe would finally learn the “language of power,” turn itself into a geopolitical actor, and take the lead on critical policy issues such as climate, cyber, and Africa. But as the new top officials were about to begin their work, Europe was hit by the coronavirus pandemic, which is likely to be a game changer for EU foreign policy.
Francesco Siccardi is a senior program manager at Carnegie Europe.
The authors are grateful to Emma Murphy, Nicola Paccamiccio, and Malte Peters for their research support.
NOTES
1 Data for this article come from the European Commission, the European External Action Service, and the EU Council General Secretariat.
MSc, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών,
-Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής
Περίληψη:Η πλήρης συλλογή των βιογενετικών δεδομένων, η σε βάθος έρευνά τους από Διεθνή Επιτροπή, το άνοιγμα των αρχείων της Γενετικής Τράπεζας (GenBank) και άλλων αρχείων, για την παρούσα επιδημία εκ του λεγομένου Κορονοϊού Covid-19 αποτελούν προαπαιτούμενα κάθε άλλης κίνησης για την αντιμετώπιση τώρα και στο μέλλον της πρωτοφανούς μεταδοτικότητάς του. Η διαπλοκή μεταξύ ερευνητικών κέντρων, της προαναφερθείσας Γενετικής Τράπεζας (GenBank) και του βαθέως μηχανισμού κρατικών επιτροπών βιοασφάλειας πρέπει να ερευνηθεί αποτελεσματικά. Παράλληλα μια νέα παγκόσμια “Συμφωνία Απαγόρευσης Πειραμάτων που οδηγούν στην κατασκευή Βιολογικών Όπλων” η οποία θα τηρείται αποτελεσματικά, αποτελεί το εκ των ων ουκ άνευ προαπαιτούμενο. Το όποιο εμβόλιο, η φαρμακευτική αντιμετώπιση και η απολύτως αναγκαία ενίσχυση ιατρικού δυναμικού με κατακόρυφη αύξηση όλων των υγειονομικών παραμέτρων, δεν θα λύσουν το πρόβλημα, εάν προηγουμένως δεν απαλειφθούν τα γενεσιουργά αίτια.
Τα Βιολογικά Πειράματα από τα οποία είναι πιθανόν να προκύπτουν και βιολογικά όπλα, αποτελούν σήμερα μία ανθούσα παγκόσμια βιομηχανία που απαιτεί και διαχειρίζεται τεράστια κεφάλαια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 483 σελίδες επιστημονικών περιοδικών στις οποίες βασίστηκε αυτή η έρευνά μας οι λέξεις: “χρηματοδότηση, χρηματοδότες, οικονομικά κεφάλαια” αναφέρονται σχεδόν πιο συχνά από την λέξη “Ιός”. Επ’ αυτού και απολύτως δειγματοληπτικά αναφέρονται τα εξής: https://www.nature.com/articles/news.2009.1117 , με τίτλο: Οι ΗΠΑ συντάσσουν οδηγίες για τη διαλογή γονιδίων, η Meredith Wadman, αναφέρει μεταξύ άλλων, στο υποκεφάλαιο του κειμένου της με τίτλο: “Πρότυπο βιομηχανίας”, τα εξής : “Τον Νοέμβριο, η Διεθνής Κοινοπραξία Γονιδιακής Σύνθεσης και η Διεθνής Ένωση Συνθετικής Βιολογίας -των οποίων οι εταιρείες παράγουν μαζί το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων της βιομηχανίας- υιοθέτησαν πρότυπα που επιβάλλουν ρητά την αναθεώρηση […] οποιασδήποτε αλληλουχίας παθογόνου ή τοξίνης DNA μετά από έλεγχο της GenBank. (σ.σ. δηλαδή της Γενετικής Τράπεζας).”
Ως γνωστόν η GenBank, είναι το διεθνές αποθετήριο βιολογικών καταχωρήσεων. Ιδρυτικά μέλη της είναι: το Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών Βιοτεχνολογίας, Βηθεσδά, Μέριλαντ, ως τμήμα των Εθνικών Ιδρυμάτων Υγείας των ΗΠΑ, Βηθεσδά, Μέριλαντ, τα οποίο και αυτά είναι τμήματα του INSD, δηλαδή του ιδρύματος της Διεθνούς Συνεργασίας στη Βάση δεδομένων Νουκλεϊτιδικών Ακολουθιών. Το INSDC αποτελείται από μία σειρά “Τραπεζών δεδομένων, Νουκλεϊτιδίων και Γονιδίων ”. Αυτή είναι η θεμελιώδης δομή ενός βαθέως μηχανισμού. Επί δεκαετίες η Γενετική Τράπεζα GenBank και οι προαναφερθέντες δύο Διεθνείς Οργανισμοί-Κοινοπραξίες βρίσκονται σε πλήρη παραγωγική-κερδώα δράση. Σε αυτό το πλαίσιο επιτελείται και η στενή επιχειρηματική –και άλλων μορφών– συνεργασία Δύσης και Ανατολής, ασχέτως των σήμερα προσωρινών κακών σχέσεων λόγω του λεγόμενου Κορονοϊού.
Η παρούσα, εντελώς δειγματοληπτική, πρώτη δημοσίευσή μας περιλαμβάνει εικόνες εγγράφων. Σε κάθε μία από αυτές δημοσιεύεται το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο με την ηλεκτρονική διεύθυνση (URL). Οι υπογραμμίσεις και τα έντονα γράμματα είναι δικά μας. Η εικονογραφημένη παράθεση στοιχείων με τις μεταφράσεις τους έχουν ως εξής:
Εικόνα 01 : 4/2/2009. Η επιστημονική συζήτηση για Βιοασφάλεια και Βιοτρομοκρατία είχε μεταφερθεί από πανεπιστημιακό φορέα των ΗΠΑ στο Διαδίκτυο. Αφέλεια ή κάτι άλλο;
Μετάφραση/Απόδοση:
“04 Φεβρουαρίου 2009, «Πειράματα ανησυχίας» που θα εξεταστούν στο Διαδίκτυο
Erika Check Hayden, Φύση, 457,643 (2009).
Ειδική ομάδα (συστάθηκε) για να προσφέρει επιστημονικές συμβουλές σε εφαρμογές βιοτρομοκρατικών ενεργειών.
Τι κάνετε αν έχετεμια καλή ιδέα για ένα πείραμα, αλλά ανησυχείτε ότι τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να δρομολογήσουν ένα πιθανό βιολογικό όπλο;
Σύντομα θα μπορείτε να ζητήσετε συμβουλές από μια ομάδα εμπειρογνωμόνων μέσω ενός ιστότοπου που αναπτύσσεται στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ. Επικεφαλής ο Stephen Maurer της Goldman School of Public Policy και το Boalt Law School. Ο ιστότοπος είναι μέρος μιας σειράς μέτρων που έχουν αναπτυχθεί (από) επιστήμονες και εμπειρογνώμονες (που υλοποιούν) δημοσίως (την) πολιτική για την ελαχιστοποίηση των κινδύνων κατάχρησης της έρευνας (στην) βιολογία.”1
Σχόλιο:
Χρειάζεται να καταθέσουμε το ερώτημά μας κατά πόσον είναι δυνατόν, έξυπνο και ασφαλές να συζητάς στο Διαδίκτυο για “βιολογικά όπλα” τα οποία μπορεί και να κατασκευάσεις “αν έχεις μια καλή ιδέα”;!
Εικόνα 02: 3/1/2012. Ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Βιοασφάλειας των, ΗΠΑ, Paul Keim προειδοποιεί ότι: “τα χειρότερα είναι εδώ και είναι δυσθεώρητα (τεράστια)…”
Μετάφραση/Απόδοση:
“03 Ιανουαρίου 2012. “Οι μελέτες κλήσης για λογοκρισία (επί πειραμάτων) γρίπης ανάβουν φωτιά. Της Heidi Ledford.
“Οι επικριτές λένε ότι η διαμάχη σχετικά με τη δημοσίευση της μεταλλαγμένης έρευνας H5N1 επισημαίνει τις αδυναμίες της βιοασφάλειας.
«Δεν μου αρέσει να τρομάζω τους ανθρώπους», λέει ο μικροβιολόγος Paul Keim. «Αλλά τα χειρότερα σενάρια εδώ είναι δυσθεώρητα (τεράστια).» Ο Keim,[…] προεδρεύει της Εθνικής Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής των ΗΠΑ για τη Βιοασφάλεια (NSABB)…”
Εικόνα 03: 26/6/2012. Το “πάγωμα” σε έρευνες ιών που μεταλλάχθηκαν σε εργαστήρια, και η Ανώτατη Συνάντηση Ερευνητών στη Γενεύη, την οποία οργάνωσε ο ΠΟΥ, την ίδια χρονιά. Δεξιά στην Εικόνα 03 δημοσιεύεται στις 26 Ιουνίου 2012 (!) η πασίγνωστη απεικόνιση που χρησιμοποιείται για τον ΣΗΜΕΡΙΝΟ Κορονοϊό, Απρίλιος 2020, και από κάτω η επισήμανση: “Λίγες μόνο γενετικές τροποποιήσεις μπορούν να επιτρέψουν στον ιό της γρίπης των πτηνών H5N1 να μεταδοθεί μεταξύ θηλαστικών.” Και έτσι να φτάσει στον άνθρωπο.
Μετάφραση/Απόδοση:
“26 Ιουνίου 2012. “Παγώστε την έρευνα (της) μεταλλαγμένης γρίπης η οποία ξεπαγώνει.” Του Declan Butler.
“Ωστόσο, ορισμένοι φοβούνται ότι εάν λειτουργούν περισσότερα εργαστήρια για ιούς, ο κίνδυνος τυχαίας απελευθέρωσης θα πολλαπλασιαστεί. Αν νομίζατε ότι η διαμάχη τελείωσε, ξανασκεφτείτε το. Η δημοσίευση (και σε) δεύτερη από δύο εφημερίδες της περασμένης εβδομάδας που περιγράφει τον τρόπο δημιουργίας μεταδοτικών μορφών του ιού της γρίπης των πτηνών που μεταδίδονται στα θηλαστικά, απλώς κλείνει ένα κεφάλαιο μιας φλεγόμενης συζήτησης σχετικά με τους κινδύνους της έρευνας. Αυτή η συζήτηση φαίνεται βέβαιο ότι θα ξαναρχίσει τους επόμενους μήνες όταν οι ερευνητές άρουν ένα εθελοντικό μορατόριουμ στο έργο (τους).”
Η έρευνα που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα, με επικεφαλής τον Ron Fouchier στο Ιατρικό Κέντρο Erasmus στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, έδειξε ότι η εισαγωγή τουλάχιστον πέντε γενετικών μεταλλάξεων έκανε τον ιό H5N1 ικανό να μεταδοθεί με τον αέρα μεταξύ των κουναβιών, 1, 22.
Ακολούθησε παρόμοια εργασία που δημοσιεύθηκε στις 3 Μαΐου από τις ομάδες του Yoshihiro Kawaoka στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον και στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο.
Τον Δεκέμβριο του 2011, η Εθνική Επιστημονική Συμβουλευτική Επιτροπής των ΗΠΑ για τη Βιοασφάλεια (NSABB) είχε συστήσει τη δημοσίευση μόνο αναδιατυπωμένων τμημάτων των εγγράφων3, κυρίως με την αιτιολογία ότι η αποκάλυψη των λεπτομερών μεθόδων θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο βιοτρομοκρατίας.”4
Σχόλια:
Η με τον αέρα μετάδοση στον άνθρωπο μιας τέτοιας δυναμικής ιογενούς νόσου θα ισοδυναμούσε με παγκόσμιο όλεθρο.
Δηλαδή ΜΟΝΟ Περιλήψεων!
Άρα το NSABB ΓΝΩΡΙΖΕ τους τραγικά μεγάλους κινδύνους των λεπτομερών εργασιών – πειραμάτων – μεθόδων και συνιστούσε να μην γίνονται λεπτομερείς ανακοινώσεις, γιατί αυτό μόνο έφταιγε…
Εικόνα 04: 16/7/2014. Σαρωτικοί έλεγχοι στις ΗΠΑ μετά από ελλείψεις Βιοασφάλειας και εκ λάθους διασποράς θανατηφόρων ιών. Μορατόριουμ (Οκτ. 2014) από την κυβέρνηση ΗΠΑ στην χρηματοδότηση ερευνών για ιούς: γρίπης, SARS, MERS. Η λέξη Μορατόριουμ ταιριάζει σε πόλεμο.
Μετάφραση/Απόδοση:
“16 Ιουλίου 2014: Οι απώλειες ασφαλείας στα κυβερνητικά εργαστήρια των ΗΠΑ πυροδοτούν τη συζήτηση. Ο επικεφαλής των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων δεσμεύεται για «ολοκληρωμένη, σαρωτική αλλαγή» μετά από περιστατικά (σ.σ. μετάδοσης και λανθασμένης διανομής) γρίπης και άνθρακα. Της Sara Reardon.
Τα αμερικανικά κέντρα ελέγχου και πρόληψης της νόσου αποκάλυψαν αρκετές πρόσφατες αστοχίες ασφαλείας στις εγκαταστάσεις τους που διεξάγουν έρευνα για θανατηφόρα παθογόνα (ιούς).
Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) σχεδιάζουν μια σαρωτική απογραφή θανατηφόρων παθογόνων (ιών)στα εργαστήριά τους ως απάντηση στις ελλείψεις ασφάλειας στις εγκαταστάσεις υψηλής βιοασφάλειας στην πανεπιστημιούπολη της Ατλάντα, Γεωργία.
Η κίνηση, η οποία ανακοινώθηκε σήμερα από τον διευθυντή του CDC, Thomas Frieden, έρχεται μετά την αποκάλυψη του οργανισμού τις τελευταίες εβδομάδες ότι τα μέλη του προσωπικού πιθανώς εκτέθηκαν στον άνθρακα και έστειλαν κατά λάθος τον ιό της γρίπης Η5Ν1 σε άλλο κυβερνητικό εργαστήριο. Τα περιστατικά αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου τρόπου παραβίασης της ασφάλειας που τεκμηριώνονται σε αναφορές από το CDC και το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ (USDA), προκαλώντας «τη συνολική, σαρωτική αλλαγή στην εργαστηριακή μας κουλτούρα που εφαρμόζουμε τώρα», δήλωσε ο Frieden στην Βουλή, στην Επιτροπή Αντιπροσώπων.
Ωστόσο, ο επικεφαλής του CDC παρακάμπτει τις ερωτήσεις σχετικά με το εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται ένα μόνο σώμα για να επιβλέπουν την ενδεχομένως επικίνδυνη έρευνα παθογόνων και να αξιολογήσουν τα εργαστηριακά πρότυπα. Αυτά τα καθήκοντα μοιράζονται τώρα το USDA, το CDC και – σε μικρότερο βαθμό – η Εθνική Επιστημονική Συμβουλευτική Επιτροπή των ΗΠΑ για τη Βιοασφάλεια (NSABB), που παρακολουθούν και συμβουλεύουν για βιολογικές απειλές και έρευνα «διπλής χρήσης» οι οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιηθούν για κακόβουλους σκοπούς, (αλλά) δεν έχει ρυθμιστική ισχύ.”5
Σχόλιο:
Δηλαδή, υπάρχουν τρία ανώτατα όργανα ελέγχου Βιοασφάλειας τα οποία δεν απέτρεψαν τα προαναφερόμενα περιστατικά μετάδοσης-διαφυγής ιών.
Εικόνες 05 και 06: 12/11/2015. Η πλήρης επιστημονική ανακοίνωση και η λεπτομερής περιγραφή του “κατασκευασμένου σε εργαστήριο”, όπως γράφεται στην ίδια ανακοίνωση, Κορονοϊού – SARS των Νυχτερίδων.
Μετάφραση/Απόδοση:
“12 Νοεμβρίου 2015. Ο κατασκευασμένος (engineered) ιός νυχτερίδας προκαλεί συζήτηση για επικίνδυνη έρευνα.
Ο εργαστηριακός Κορονοϊός (Lab-made)που σχετίζεται με το SARS μπορεί να μολύνει ανθρώπινα κύτταρα. Του Declan Butler.
Ένα πείραμα που δημιούργησε μια υβριδική έκδοση ενός Kορονoϊού νυχτερίδας – που σχετίζεται με τον ιό που προκαλεί SARS (σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο) – πυροδότησε μια νέα συζήτηση σχετικά με το αν οι εργαστηριακές παραλλαγές ιών αξίζουν να διακινδυνεύσει κάποιος μια πιθανήδυναμική πανδημίας.
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Nature Medicine, 1, στις 9 Νοεμβρίου 2015, οι επιστήμονες διερεύνησαν έναν ιό που ονομάζεται SHC014, (σ.σ. αυτή είναι η πραγματική, επιστημονική ονομασία του ιού) ο οποίος βρίσκεται σε πεταλοειδείς νυχτερίδες, στην Κίνα. Οι ερευνητές δημιούργησαν έναν χιμαιρικό ιό, αποτελούμενο από μια επιφανειακή πρωτεΐνη του SHC014 και τη ραχοκοκαλιά του ιού SARS που είχε προσαρμοστεί (έτσι ώστε) να αναπτύσσεται σε ποντίκια και να μιμείται την ανθρώπινη νόσο. Τα ανθρώπινα κύτταρα αεραγωγών μολύνθηκαν από τη χίμαιρα – αποδεικνύοντας ότι η επιφανειακή πρωτεΐνη του SHC014 έχει την απαραίτητη δομή για να συνδεθεί με έναν βασικό υποδοχέα στα κύτταρα και να τα μολύνει. […] Αν και σχεδόν όλοι οι Κορονοϊοί που έχουν απομονωθεί από νυχτερίδες δεν μπόρεσαν να συνδεθούν στον βασικό ανθρώπινο υποδοχέα, ο SHC014 δεν είναι ο πρώτος που μπορεί να το κάνει (αυτό). Το 2013, οι ερευνητές ανέφεραν αυτή την ικανότητα για πρώτη φορά σε διαφορετικό Κορονοϊό που απομονώθηκε στον ίδιο πληθυσμό νυχτερίδων, 2. Τα ευρήματα, λένε οι ερευνητές, ενισχύουν τις υποψίες ότι οι Κορονοϊοί νυχτερίδων που είναι ικανοί να μολύνουν άμεσα τον άνθρωπο (αντί να χρειάζεται πρώτα να εξελιχθούν σε έναν ενδιάμεσο ξενιστή ζώων) μπορεί να είναι πιο συχνές από ό, τι πίστευαν προηγουμένως.
Όμως άλλοι ιολόγοι αμφισβητούν εάν οι πληροφορίες που αντλήθηκαν από το πείραμα δικαιολογούν τον πιθανό κίνδυνο6. Αν και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η έκταση τυχόν κινδύνου, ο Simon Wain-Hobson, ιολόγος στο Ινστιτούτο Pasteur στο Παρίσι, επισημαίνει ότι «οι ερευνητές έχουν δημιουργήσει έναν νέο ιό που “αναπτύσσεται εξαιρετικά καλά”στα ανθρώπινα κύτταρα. Εάν ο ιός διαφύγει, κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει την πορεία (του)».
Δημιουργία χίμαιρας
Το επιχείρημα είναι ουσιαστικά μια επανάληψη της συζήτησης σχετικά με το αν θα επιτρέπεται η εργαστηριακή έρευνα που αυξάνει την μολυσματικότητα, την ευκολία εξάπλωσης ή το πλήθος επικίνδυνων παθογόνων – αυτό που είναι γνωστό ως έρευνα «κέρδους-λειτουργίας». Τον Οκτώβριο του 2014, η κυβέρνηση των ΗΠΑ επέβαλε μορατόριουμ στην ομοσπονδιακή χρηματοδότηση τέτοιων ερευνών για τους ιούς που προκαλούν SARS, γρίπη, και MERS (αναπνευστικό σύνδρομο Μέσης Ανατολής, μια θανατηφόρα ασθένεια που προκαλείται από έναν ιό που σποραδικά μεταδίδεται από καμήλες σε ανθρώπους).”7
Σχόλια:
Αυτό ήδη έχει απαντηθεί παγκόσμια με τον πιο τραγικό τρόπο, με την τρέχουσα επιδημία Covid-19.
Σε αυτή την ανακοίνωση υπογραμμίζουμε αφενός τις απόλυτες ομοιότητες στην ονοματοδοσία, τύπο (τεχνητή συνένωση με τον SARS), μορφή (Χιμαιρικός ιός, Χίμαιρα), προέλευση (πεταλοειδείς νυχτερίδες της Κίνας) με τον σημερινό Κορονοϊό Covid-19. Και, αφετέρου την ΕΓΚΑΙΡΗ τότε και ξεκάθαρη επισήμανση-διαφωνία, για τον κίνδυνο μιας πανδημίας, την οποία έκανε ο Simon Wain-Hobson,ιολόγος στο Ινστιτούτο Pasteur στο Παρίσι, αλλά και πολλών άλλων υπεύθυνων επιστημόνων
Για λόγους δεοντολογίας είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε ότι στην ίδια σελίδα που έγινε η ανακοίνωση, της 12ης Νοεμβρίου 2015, η οποία όπως ήδη προαναφέρθηκε αποτελεί συνέχεια των πειραμάτων του 2013 στους συγκεκριμένους Κορονοϊούς κινεζικών νυχτερίδων, υπάρχει μια εκ των υστέρων (!) σημείωση, του Μαρτίου 2020, των συντακτών του περιοδικού η οποία λέει τα εξής:
“Σημείωση συντακτών, Μάρτιος 2020: Γνωρίζουμε ότι αυτή η ιστορία χρησιμοποιείται ως βάση για μη επαληθευμένες θεωρίες8ότι το νέο coronavirus που προκαλεί το COVID-199δημιουργήθηκε (κατασκευάστηκε). Δεν υπάρχει απόδειξη ότι αυτό είναι αλήθεια. Επιστήμονες10 πιστεύουν ότι ένα ζώο είναι η πιο πιθανή πηγή του Κορονοϊού.”
Σχόλια:
Αποκρύπτεται ότι οι ανακοινώσεις στο ίδιο περιοδικό μιλούν για κατασκευασμένους ιούς, τουλάχιστον…, από το 2013-2015, και όχι κάποιοι ανώνυμοι κύκλοι εκτός του περιοδικού.
Η ονομασία αυτή όπως προαναφέρθηκε ΔΕΝ είναι η επιστημονική-κωδική ονομασία του εν λόγω Κορονοϊού και η οποία εδώ ΔΕΝ αναφέρεται.
Ποιοι επιστήμονες, πόσοι;!
Συμπερασματικά επί της ως άνω “Σημείωσης”: Πρώτη φορά στα επιστημονικά χρονικά επιχειρείται η κοινωνική-λογοτεχνική ερμηνεία-διάψευση άλλων επιστημονικών ανακοινώσεων-μελετών, των οποίων η εγκυρότητα κρίθηκε επί επτά χρόνια, μετά το 2013, οπότε δημοσιεύτηκε και η πρώτη ανακοίνωση-μελέτη. Η εν λόγω “Σημείωση” γίνεται με καθυστέρηση επτά ετών, ακριβώς κατά την παγκόσμια κορύφωση της επιδημίας του Κορονοϊού, τον Μάρτιο του 2020. Τότε που τουλάχιστον δύο μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη ενέτειναν της αλληλοκατηγορίες πως “η μία μετέδωσε την ασθένεια στην άλλη, όπως και για αδιαφάνεια ερευνών”, ενώ μέχρι το 2015 συνεργάζονταν άριστα σε επίπεδο Βιολογικών Ερευνών. Δηλαδή μέχρι τότε που δημοσιεύτηκε η εν λόγω επιστημονική ανακοίνωση, όπως αποδεικνύουν οι Εικόνες 5 και 6. Αυτήν την εκ των υστέρων κοινωνική-λογοτεχνική “Σημείωση” ΔΕΝ την υπογράφουν ΕΠΩΝΥΜΩΣ συγκεκριμένοι Βιολόγοι ή άλλης ειδικότητας ερευνητές και ΔΕΝ βασίζεται σε στοιχεία μιας αντίθετης επιστημονικής μελέτης η οποία θα έπρεπε να έχει ήδη κατατεθεί στο ίδιο περιοδικό και τα στοιχεία της να υπάρχουν τώρα στην Γενετική Τράπεζα (GenBank). Τους διαφανείς λόγους για τους οποίους γράφτηκε αυτή η “Σημείωση” δεν θα τους κρίνουμε.
Παρόλα αυτά οφείλουμε ευγνωμοσύνη σε όλα τα προαναφερθέντα επιστημονικά περιοδικά, ερευνητικά κέντρα και οργανισμούς διότι μας παρέχουν πλήθος κρίσιμων πληροφοριών σε αντίθεση με άλλα κέντρα σε άλλες χώρες. Έτσι, ο αναγνώστης έχει αρκετά στοιχεία ώστε να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα.
Ανάγκη άμεσης διεθνούς έρευνας και απόδοσης ευθυνών
Η παγκόσμια διάσταση της επιδημίας και οι πρωτοφανείς επιπτώσεις στον πλανήτη απαιτούν ανάλογης βαρύτητας έρευνα και απόδοση ευθυνών. Δεν είναι κάτι το οποίο επιτρέπεται να ξανασυμβεί. Ήδη ο κ. Τραμπ έχει θεωρήσει υπεύθυνο τον ΠΟΥ για: “μη έγκαιρη προειδοποίηση” και δήλωσε πως: “θα αποσύρει τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ”. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, στις 19/4/2020, είπε ακόμη δημοσίως, ότι: “ο διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Αλλεργίας και Λοιμωδών Νόσων, κ. Φάουτσι, το 2014 επιχορήγησε με το ποσό των 3,7 εκατομμυρίων δολαρίων για έρευνες το Ίδρυμα (υψίστου βαθμού ασφαλείας) Βιολογικών Ερευνών της Γιουχάν, στην Κίνα.”
Δημοσιογραφικά, ήταν γνωστό, ότι υπήρχε συνεργασία των Πανεπιστήμιων της Β. Καρολίνας, Αρκάνσας, Χάρβαρντ, και άλλων αμερικανικών πανεπιστημίων, όπως και ενός Ελβετικού, με το Ινστιτούτου της Γιουχάν για ανάπτυξη «χιμαιρικού ιού ο οποίος αναφέρεται με το όνομα “Χίμαιρα-SARS-SHCO14-MA5-CoV”». Ήδη έχουμε αναδείξει ότι η κωδική ονομασία, για τον συγκεκριμένο ιό, “SHCO14” αναγράφεται στην προαναφερθείσα ανακοίνωση της 12ης Νοεμβρίου 2015. Η συνεργασία αυτή Δύσης και Ανατολής φαίνεται εξ εγγράφων πως συνεχίστηκε μέχρι το 2015. Έκτοτε μεσολάβησε ένα κενό (;) συνεργασίας επί βιολογικών ερευνών και μετά τον Ιανουάριο του 2020 άρχισαν οι αλληλοκατηγορίες.
Οι παραλήψεις και η παραπληροφόρηση βρέθηκαν στα ύψη, από πλευράς κυβερνώντων τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες χώρες, μέχρι και τις μεγαλύτερες του πλανήτη. Το θέμα ανεπτύχθη και στην συνέντευξη: https://www.youtube.com/watch?v=_MDuAbycBaA
Όπως είπε η κ. Μέρκελ για τη χώρα της: “ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις για πρώτη φορά μετά τον Β΄.Π.Π.” Σημειώνουμε πως αυτό ισχύει για όλον τον πλανήτη. Έτσι, μία Διεθνής Επιτροπή, με σύμφωνη γνώμη των Μεγάλων Δυνάμεων, κρίνεται απαραίτητο να δράση αμέσως. Η Διεθνής αυτή Επιτροπή θα μπορέσει να ερευνήσει τα αρχεία της Γενετικής Τράπεζας (GenBank), ώστε να ελεγχθεί:
α. Εάν έχουν καταχωρηθεί οι σειρές των γονιδίων των πειραμάτων που προαναφέραμε, τόσο του 2013 όσο και του 2015 (τουλάχιστον…) και έτσι να αναγνωσθούν οι σειρές νουκλεϊτιδίων -γονιδίων με τις αντίστοιχες πρωτεϊνικές τους «μεταφράσεις» (data base nucleotidesequencesand theirproteintranslations).
β. να παραδοθούν τα βιολογικά δείγματα καλλιεργειών ώστε να γίνουν συγκρίσεις.
γ. να γίνει η σύγκριση στοιχείων RNA με τους πλήρης γονότυπους, σε εργαστηριακούς ιούς τύπου: SARS-2- SHCO14-MA14- MA15 και οποιονδήποτε άλλον σχετίζεται με τον λεγόμενο “Ιό Χίμαιρα”, Covid-19, της τρέχουσας επιδημίας.
Η Γενετική Τράπεζα (GenBank) παρέχοντας πλήρη έλεγχο των αρχείων της θα εδραιώσει ακόμη περισσότερο την φήμη της ότι δρα και υπάρχει μόνο για το καλό της ανθρωπότητος. Αν δεν το πράξει τότε δίδεται δικαίωμα για άλλες υποθέσεις. Είναι γνωστή η ρήση για την “γυναίκα του Καίσαρος…” Οφείλει η διεθνής κοινότητα με πλήρεις αποδείξεις και παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων να σταματήσει την θεώρηση ότι ζούμε έναν “εμφύλιο πόλεμο Επικυρίαρχων του πλανήτη, αποτέλεσμα του οποίου ήταν και η επιδημία Κορονοϊού”. Μόνο έτσι θα κλείσει ο δρόμος σε όλους εκείνους που προπαγανδίζουν και χρηματοδοτούν ασύστολα την ιδέα μιας “εφαρμογής” στα κινητά η οποία θα παρέχει τα πλήρη βιομετρικά στοιχεία του ατόμου σε κάποιον υπερ-ελεγκτή.
Μόνο έτσι θα επανέλθουμε στον απόλυτα επιστημονικά ελεγμένο, ΔΙΑΦΑΝΟ και ασφαλή δρόμο για κάποιο εμβόλιο (αν υπάρχει…) και όχι στο δήθεν υπερ-εμβόλιο το οποίο ήδη χρηματοδοτείται και επίσημα διαφημίζεται το ότι πρέπει να επιβληθεί στανικά και στα 7,7 δισεκατομμύρια άτομα του πλανήτη. Ειδικότερα, ως προς τη χώρα μας, ο πρόσφατος νόμος της παρούσας κυβέρνησης περί “υποχρεωτικού εμβολιασμού, απάντων” χρήζει άμεσης επανεξέτασης.
Σε κάθε περίπτωση αναδεικνύονται πλέον σοβαρότατες δυσλειτουργίες στη Δύση, αλλά και στην Ανατολή, και εξαιρετικά μεγάλοι κίνδυνοι σε θέματα Έρευνας, παγκόσμιας Βιοασφάλειας και (εν δυνάμει) πλανητικής Βιοτρομοκρατίας. Ήδη η ανθρωπότητα βιώνει μία εξαιρετικά καταστροφική επιδημία, με πρωτοφανείς επιπτώσεις, ακόμη μη καταγεγραμμένες. Η Παγκοσμιοποίηση οδήγησε σε ένα “παγκόσμιο οργουελικό κράτος” ολέθρου. Η ανάγκη για έναν Νέο Πολυπολικό Κόσμο ο οποίος θα σέβεται τα Έθνη-Κράτη στο πλαίσιο της Δημοκρατίας είναι μεγαλύτερη όσο ποτέ άλλοτε.
Τα μεγάλα “κενά”, ηθελημένα ή αθέλητα, τα οποία τεκμηριώσαμε, σχετικά με την βιοασφάλεια και τα εν δυνάμει βιολογικά όπλα, υπάρχουν. Και δυστυχώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν, μέχρις ότου οι “Επικυρίαρχες” δυνάμεις του πλανήτη να συμφωνήσουν σε ένα νέα,τηρούμενη παγκόσμια “Συμφωνία Απαγόρευσης Πειραμάτων που οδηγούν στην κατασκευή Βιολογικών Όπλων”.
Το πλανητικό ρολόι του χρόνου …κρατά την αναπνοή του.
Αύριο θα είναι αργά.
__________________
Σημείωση*:
Η μελέτη αυτή καλύπτει τη χρονική περίοδο 2009 – 2020.
Για τις ανάγκες της επισκεφθήκαμε περισσότερες από 483 σελίδες επιστημονικών ανακοινώσεων στα περιοδικά: Nature, Science and Nature, Science, Nature Medicine και άλλα. Στα ίδια περιοδικά μελετήθηκαν και οι ενδιάμεσοι Σύνδεσμοι βιβλιογραφικής αναφοράς.
Πέραν αυτού του υλικού ερευνήθηκαν έγγραφα σε μορφή pdf που αφορούν σχετικές κυβερνητικές αποφάσεις των ΗΠΑ, και ειδικότερα του Λευκού Οίκου και των ακόλουθων αμερικανικών Αρχών οι οποίες είναι υπεύθυνες για την κρατική Βιοασφάλεια: CDC, USDA, NIAID, NSABB.
Υλικό αντλήθηκε και από κέντρα, όπως: το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, του Μέριλαντ, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ, το Κέντρο Υψηλής Βιοασφάλειας, στο Πανεπιστήμιο της Ατλάντα, στη Γεωργία, το Ιατρικό Κέντρο Erasmus, στο Ρότερνταμ, Ολλανδίας, το Ινστιτούτο Παστέρ, Παρισίων, κ.α.
Η βιβλιογραφία που παραθέτουμε αποτελεί μέρος της συνολικής βιβλιογραφίας που έχουμε στη διάθεσή μας την οποία και θα ανακοινώσουμε.
Βιβλιογραφία:
Meredith Wadman: “Οι ΗΠΑ συντάσσουν οδηγίες για τη διαλογή γονιδίων”, https://www.nature.com/articles/news.2009.1117
Erika Check Hayden: “«Πειράματα ανησυχίας» που θα εξεταστούν στο Διαδίκτυο”,
https://www.nature.com/articles/457643a
Heidi Ledford: “H οδηγία να υπάρξει λογοκρισία στις (επιστημονικές) ανακοινώσεις για τη γρίπη δέχεται πυρά”, https://www.nature.com/news/cll-to-censor-flu-studies-draws-fire-1.9729
Declan Butler: “Παγώστε την έρευνα (της) μεταλλαγμένης γρίπης η οποία ξεπαγώνει”,
Sara Reardon: “Οι απώλειες ασφαλείας στα κυβερνητικά εργαστήρια των ΗΠΑ πυροδοτούν τη συζήτηση. Ο επικεφαλής των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων δεσμεύεται για «ολοκληρωμένη, σαρωτική αλλαγή» μετά από περιστατικά που αφορούν (την) γρίπη και (τον) άνθρακα”,
Ο εκπρόσωπος του Διοικητή του Εθνικού Στρατού, Στρατηγός Ahmed Al-Mismari, δήλωσε σε τηλεφωνική συνέντευξη στην τηλεόραση Al-Hadath (28.4.2020), ότι η Λιβύη είναι μάρτυρας της έναρξης μιας νέας εποχής και ότι αναμένεται το επόμενο βήμα από τον Διοικητή Khalifa Haftar, αναφέροντας ότι εντός ωρών ή ημερών, θα ανακοινωθούν τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής.
Τώρα, η λύση για την Λιβύη βρίσκεται στο τραπέζι και περιμένουμε να αναλάβουν την ευθύνη τους οι άραβες αδελφοί, τα Ηνωμένα Έθνη και η διεθνής κοινότητα, ώστε να βρουν λύσεις στην κρίση της Λιβύης και να σταματήσουν την Τουρκική παρέμβαση. Αυτή είναι μια νέα εποχή που θα ξεκινήσει και θα μετακινήσει τη χώρα από την καταστροφή στην ανάπτυξη, την ανοικοδόμηση και τη μεταρρύθμιση.
Εξήγησε ότι η εθνική συναίνεση θα οδηγήσει σε έναν οδικό χάρτη που θα περιλαμβάνει την ανάπτυξη λύσεων σε αυτό το στάδιο και θα βασίζεται σε μια συνταγματική βάση, έως ότου θεσπιστεί το πλήρες και μόνιμο σύνταγμα, ενώ θα υπάρξει και μια μεταβατική περίοδος.
Σχετικά με την αρνητική στάση ορισμένων χωρών, όπως η Ρωσία, στο διάγγελμά του ο Khalifa Haftar δήλωσε ότι δεν απεύθυνε την ομιλία του προς τη διεθνή κοινότητα και ότι δεν χρειάζεται την έγκριση ή την απόρριψη από οποιαδήποτε άλλη χώρα, προσθέτοντας ότι ο Khalifa Haftar απεύθυνε το λόγο του προς τον λαό της Λιβύης με δύναμη και ειλικρίνεια.
Τώρα πρόσθεσε ότι όλοι οι δρόμοι της Βεγγάζης, όλων των πόλεων των ανατολικών και νότιων περιοχών, καθώς και στο Tarhuna, Zintan, Rasban , θα είναι γεμάτοι από διαδηλωτές, εξηγώντας ότι αυτό θέλει ο Haftar, γιατί επιδιώκει να έχει την λύση μέσω της εθνικής βούλησης του λαού της Λιβύης.
Σχετικά με τη μοίρα της Βουλής των Αντιπροσώπων στη νέα φάση, τόνισε ότι η πολιτική συμφωνία συνήφθη με το προεδρικό συμβούλιο της κυβέρνησης συμφιλίωσης Al-Wefaq και το Ανώτατο Συμβούλιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και δεν ήρθε στο κοινοβούλιο που ήταν παρόν πριν από τη συμφωνία Skhirat, προσθέτοντας ότι ο Χαφτάρ στην ομιλία του δεν απευθύνθηκε στο κοινοβούλιο ή στην εν ισχύ συνταγματική διακήρυξη στο Κοινοβούλιο.
Προκαλώ συνέχισε, ο Στρατηγός Ahmed Al-Mismari την κυβέρνηση Al-Sarraj και όλες τις πολιτοφυλακές στην Τρίπολη να επιτρέψουν ένα δημοψήφισμα από τα Ηνωμένα Έθνη στην Τρίπολη σχετικά με την κίνηση του Khalifa Haftar. Εάν η διεθνής κοινότητα το εγκρίνει, διοργανώστε ένα δημοψήφισμα στις περιοχές που βρίσκονται υπό τις πολιτοφυλακές, με την προϋπόθεση ότι θα πραγματοποιηθεί με διεθνή ή αραβική εποπτεία, χωρίς παρεμβάσεις από τις πολιτοφυλακές και το ποσοστό θα φτάσει το 98% του λαού της Λιβύης.
Ολοκληρώνοντας δήλωσε, ότι η κυβέρνηση του Al-Wefaq θα παραμείνει στην Τρίπολη, καθώς δεν εκπροσωπεί τον λαό της Λιβύης, αλλά μάλλον το ρεύμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και αποτελεί φερέφωνο της κυβέρνησης στην Άγκυρα. Πιστεύει επίσης, ότι το Al-Wefaq θα παραμείνει με την ελπίδα ότι ο Ερντογάν θα κινηθεί για να στηρίξει τις πολιτοφυλακές και τους τρομοκράτες στην Τρίπολη. Αλλά με την ισχυρή εθνική βούληση των ενόπλων δυνάμεων, αυτή η κρίσιμη φάση που περνάει η χώρα θα τελειώσει και οι Λίβυοι θα αποκτήσουν πάλι την αξιοπρέπεια και την κυριαρχία τους.
Published date: 29 April 2020 09:16 UTC | Last update: 14 min 40 sec ago
826Shares
Every day, Jordanians across the country are glued to their television screens, waiting to hear from Minister of Health Saad Jaber on the latest updates and recommendations regarding the Covid-19 pandemic, as the country has been under strict lockdown since 25 March.
Five-star quarantine: Jordan turns luxury hotels into coronavirus isolation centres
But for many viewers, the messenger has become just as important as the message. The charismatic 60-something heart surgeon has become somewhat of a sensation in the country, as he has been dubbed the Jordanian George Clooney.
As Jordan and the world continue to battle the coronavirus that has claimed the lives of more than 200,000 people globally, Jaber’s mature charm has brought a bit of levity amid the crisis, inspiring memes, poetry and praise for his role in fighting the pandemic.
‘I beseech you’
Before joining the Jordanian cabinet, Jaber held numerous positions, most recently as director-general of the Royal Medical Services in the Jordanian army – having reached the rank of major general by the time he left the military in May.
In addition to his solid medical credentials, it is Jaber’s charming demeanour and warm eloquence that have endeared him to the public.
In March, one of Jaber’s statements during a medical conference brought inspiration to many Jordanians and has since been quoted on numerous occasions.
“I was a soldier in the military before I became a minister. The military for me doesn’t have any use for the concept of pleading, but I beseech you not to cause our efforts to protect you to fail,” he said.
The minister’s personal Facebook page has garnered 260,000 followers, many of them women who post marriage proposals and heart emojis on his posts and pictures.
Amal, a 50-something Jordanian, counts herself among Jaber’s admirers.
“His presence and the credibility of his words give us a sense of security in our hearts and remove our fears about the coronavirus,” she told Middle East Eye. “On top of that, there is the fact that he is handsome and always has a smile on his face.”
Jaber’s appeal is not limited to female fans. Motaz Btoush, a Jordanian youth, created a special portrait of the minister depicting him as Superman.
For some Jordanians like Motaz Btoush, the health minister ‘has shown his true heroic nature during this crisis’ (Image courtesy of Motaz Btoush)
“I created the image in light of the deep crisis that the homeland and the world are experiencing,” Btoush told MEE. “Dr Saad Jaber is one of the most important people during this phase. He represents every official, doctor, and medical worker by showing high levels of integrity and dedication in his work as well as appreciation for all of them. He has shown his true heroic nature during this crisis.”
Not everyone in Jordan has succumbed to Jaber mania. Mohammad Zawahreh, a civil society activist, cautioned against putting the minister on a pedestal.
“We respect Dr Saad Jaber and we appreciate his efforts, but I think we have started to turn him into a symbol that can’t be criticised in case he makes a mistake,” Zawahreh wrote in a Facebook post.
In a blog post for Jordan’s Gender Centre, psychology professor Ismat Hoso hypothesised on the reasons behind Jaber’s popularity.
“Most people are not used to officials talking in a pleasant, fatherly way, with some degree of pleasant comedy, gentleness and simple humility,” she wrote, also hailing the minister’s “constant efforts to lift the spirits of the population experiencing the darkness and negativity of the current context, and the fear that is engulfing us because of the coronavirus”.
Living with fame
But how does the man himself view the public’s infatuation?
Speaking to MEE, Jaber said this was not the first time in his life that he had been compared to US actor and notorious silver fox George Clooney.
Jaber says this isn’t the first time he has been compared to the star of Ocean’s Eleven (Social media)
“I used to hear this before – when I was a heart surgeon,” he said. “Young women used to make that reference to me when I was young. I am an old man now.”
Has the public adulation caused any embarrassment to the minister vis-a-vis his family – including his wife and five children?
“My family and my wife are understanding, and she knows that I am not affected by this flirtation,” he replied. “Besides, she knows my daily schedule and where I am at any time.”
Jaber said the public’s support did not distract him from the gravity of the situation.
“People’s admiration and what is posted on social media put a big responsibility on my shoulders,” he said. “I work particularly hard to be worthy of this adoration and trust, which puts huge pressure on me and my family.”
Being the face of the battle against Covid-19 has also meant that the minister takes stringent measures himself to avoid spreading the virus.
“When I come home, I am required by my wife and daughter, who is studying medicine, to follow strict precautions,” Jaber said. “I have to take off my shoes outside the house and remove all of my clothes. My daughter then sprays me with disinfectant and then I take a shower. Every night I wear different pajamas to bed.”
Controlling the spread
The praise for Jaber and the Jordanian Health Ministry is not without merit – even as the government has faced some criticism for how it has handled the pandemic amid fears about its impact on the economy.
Coronavirus: Egypt, Lebanon, Jordan suffer economic pain amid falling remittances
Despite its limited financial resources, Jordan has successfully controlled the spread of the novel coronavirus thanks to strict measures implemented early on. As of Tuesday, Jordan had confirmed 449 cases in the country. Of those, seven have died while at least 348 have recovered, leaving 94 still receiving treatment in hospitals.
On 17 March, Jordan closed its air and land borders, then suspended public life on 25 March and implemented an extended enforced confinement as public and private institutions were closed and transportation came to a halt.
“From the beginning of January, medical teams were at the airport, heat monitors were installed and we began intensive efforts to study this virus,” Jaber said. “We created quarantine quarters in our hospitals and we equipped them…We also halted the export of masks and we began producing masks and protective equipment in large quantities, which we are now exporting.
“We closed the borders early on and we were ready and prepared when the virus entered – since we feared that the danger would come from the outside,” he added. “All this was done at a time when [most of] the world was not taking such actions.”
Since then, Jordan has begun progressively lifting some lockdown measures, allowing for some businesses to reopen and for Jordanians to drive their cars during the daytime as of Monday.
Hailing Jordan’s healthcare system as “one of the best in the region”, Jaber nonetheless cautioned that it was too early for Jordan to claim that it had defeated the virus.
“Locally, we will win if we can completely open our economy with only a few cases. We need to learn to live with it while keeping the number of infections low,” he said. “Victory will not be local but global when a treatment is discovered.”
Κωνσταντίνος ΛαμπρόπουλοςΑνώτερος Στρατηγός Αναλυτής, Συνδιευθυντής του Athens Hub του Οργανισμού Geneva Centre for Security Policy
29/04/2020 11:33 EEST |Updated 1 ώρα πριν
Η νέα κινέζικη διπλωματία και οι προεκτάσεις της
ASSOCIATED PRESS
Πεκίνο, Αγαλμα – Πολεμιστής αντιμέτωπος με μια αγέλη λύκων -Jan. 18, 2011 photo (AP Photo/Ng Han Guan)
Καθώς ο ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων οξύνεται περαιτέρω εξαιτίας της ασύμμετρης απειλής της Πανδημίας του SARSCOV 2 , μια νέα επιθετική προσέγγιση προστίθεται στο υβριδικό οπλοστάσιο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, σχετιζόμενη με την διπλωματική πρακτική.
Το νέο μοντέλο διπλωματίας χαρακτηρίζεται ως WolfWarriorDiplomacy ήτοι η «Διπλωματία του Πολεμιστή –Λύκου» (ZhanLangWaijiao), καθώς εμπνέεται από το motto της διάσημης κινεζικής ταινίας “ZhanLang”- «Πολεμιστής-Λύκος» το οποίο συνίσταται στην φράση «Όποιος βλάπτει τα κινεζικά συμφέροντα πολεμάται με όλα τα μέσα όπου και αν βρίσκεται».
Η νέα κινεζική διπλωματική πρακτική έχοντας ως ενορχηστρωτή, τον εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών ZhaoLijian, αποτελεί μια επέκταση του κινεζικού υβριδικού δόγματος των Τριών Πολέμων, επικεντρωνόμενη στην «Αιχμηρή Ισχύ», υιοθετώντας μια προσέγγιση εκτός κανονιστικού πλαισίου που αγνοεί πλήρως την πρακτική του διαλόγου μεταξύ εκπροσώπων-χαρακτηριστικό της παραδοσιακής διπλωματίας.
Αντιθέτως, επενδύει στην επιθετική ρητορική, στην δημιουργία ευνοϊκών εντυπώσεων, στην προβολή συγκεκριμένων αφηγημάτων (narratives) και στην διαστρέβλωση της πληροφόρησης (disinformation) μέσω της ευρείας χρήσης των κοινωνικών δικτύων και την στρατολόγηση ακολούθων (followers) που δύνανται να αναπαράγουν το προτιμητέο αφήγημα.
Το νέο κινεζικό μοντέλο στηρίζεται σε μια ιεραρχική συγκεντρωτική δομή, στην οποία ο διπλωμάτης ως εκπρόσωπος του κράτους έχει μια διττή αποστολή: Παράλληλα με την προάσπιση των κινεζικών συμφερόντων που συνίστανται στην κατανίκηση του αντίπαλου αφηγήματος με όλα τα μέσα και την προβολή της Κίνας ως Καλοπροαίρετης Ηγεμονικής Δυνάμεως (BenevolentHegemonicPower) στα εξωτερικά fora, ο διπλωμάτης αναλαμβάνει να προωθήσει το ανωτέρω αφήγημα και στο εσωτερικό της Κίνας , ενισχύοντας τόσο το εθνικό αίσθημα, όσο και την νομιμοποίηση του καθεστώτος, προλαμβάνοντας τυχόν αντιδράσεις από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.
Οι διπλωμάτες- Πολεμιστές-Λύκοι (WolfWarriors), λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή του καθεστώτος, ενεργούντες πρωτίστως σύμφωνα με το δόγμα των Τεσσάρων Αρχών Εμπιστοσύνης του ΧiJinping, την πολιτική φιλοσοφία που διατρανώνει την προσήλωση στο κινεζικό όραμα, μέσω του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά, συνεπές με την κινεζική ιστορία και παράδοση, που στοχεύει πλέον στην ανάδειξη της Κίνας ως Δυνάμεως με παγκόσμια εμβέλεια.
Το κινεζικό Διπλωματικό Σώμα εγκαταλείπει πλέον όποια μετριοπαθή στάση τηρούσε βάσει διπλωματικού πρωτοκόλλου και μετατρέπεται σε ένα επιθετικό όργανο προληπτικής δράσης ,ως πρώτη γραμμή προάσπισης των κινεζικών συμφερόντων με παράλληλους στόχους την ενίσχυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στο εσωτερικό και την δημιουργία μιας κρίσιμης μάζας αφοσιωμένων πραιτωριανών που επιδιώκουν να αντικαταστήσουν σταδιακά την παλαιά κινεζική διπλωματική ελίτ.
Η νέα διπλωματική προσέγγιση εκφοβισμού και εξαναγκασμού του Πεκίνου, ήδη λαμβάνει χώρα με την απόπειρα χειραγώγησης της διεθνούς κοινής γνώμης, εξωραϊζοντας τις κινεζικές πρακτικές διαχείρισης της πανδημίας και εξουδετερώνοντας τον αρνητικό αντίκτυπο δημοσιευμάτων και δηλώσεων που αναφέρονται σε κινεζική υπαιτιότητα, καθώς Κινέζοι διπλωμάτες επιτίθενται σφοδρά και κατ’ εξακολούθηση κατά πάντων αμφισβητιών της κινεζικής εκδοχής του ξεσπάσματος της πανδημίας, μέσω επίσημων δηλώσεων, γραπτών ανακοινώσεων, αναρτήσεων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άρθρων σε ΜΜΕ.
Η κινεζική εργαλειοθήκη εξαναγκασμού περιλαμβάνει νομικές, πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές συνέπειες, στις χώρες που επικρίνουν την κινεζική διαχείριση της πανδημίας χρησιμοποιώντας τακτικές υπονόμευσης ηγεσιών ή καθεστώτων (εμφανές στην περίπτωση της Βενεζουέλα), απειλή διακοπής διπλωματικών σχέσεων ή οικονομικής βοήθειας (Πακιστάν), απόπειρα εξαγοράς αξιωματούχων (Ε.Ε), ενώ παράλληλα υιοθετούνται στοχευμένες δράσεις αντιστροφής του δυσμενούς κλίματος για την Κίνα, μέσω της εκτεταμένης προβολής της παροχής ιατρικού εξοπλισμού (μάσκες) στο πλαίσιο της κινεζικής στρατηγικής ήπιας ισχύος.
Οι στρατηγικές προεκτάσεις αυτής της διπλωματικής προσέγγισης, δύνανται να αποβούν καταλυτικές σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο, καθώς προμηνύουν μια εγκατάλειψη της παραδοσιακής προσεκτικής στάσης του Πεκίνου στο διπλωματικό γίγνεσθαι, προωθώντας μια προληπτική κινεζική διπλωματία και ένα καθολικό προληπτικό δόγμα Εξωτερικής Πολιτικής, όπου το έτερο σκέλος της Υψηλής Στρατηγικής, ο πυλώνας της στρατιωτικής ισχύος θα ενταχθεί κ εκείνος στο πλαίσιο του Πολεμιστή-Λύκου. Η ραγδαία αύξηση των κινεζικών στρατιωτικών δυνατοτήτων προϊδεάζει για μια δυνητική στρατιωτική υποστήριξη της κινεζικής προληπτικής διπλωματίας σε μεταγενέστερο στάδιο και σε παγκόσμια κλίμακα, ιδίως στην Μέση Ανατολή και την Αφρική και στο πλαίσιο της προστασίας του OneBeltOneRoadInitiative.
Αξίζει να σημειωθεί, πως άλλα αναθεωρητικά αυταρχικά κράτη, κυρίως Μεσαίες Δυνάμεις όπως το Ιράν και η Τουρκία (Η Ρωσία έχει το δικό της ξεχωριστό υβριδικό δόγμα) δύνανται να μιμηθούν την κινεζική προσέγγιση, επιτείνοντας μια ενδεχόμενη ευρεία αποσταθεροποίηση του διεθνούς συστήματος.
Σε ότι αφορά το πρακτικό σκέλος της άσκησης της Διπλωματίας, το κινεζικό μοντέλο αλλάζει τους όρους με τους οποίους διεξάγεται η διπλωματική πρακτική, καθώς υπονομεύει το κλασικό διπλωματικό πρωτόκολλο που ορίζεται από την διαφάνεια, την εμπιστοσύνη και την αμοιβαία πρόθεση του διαλόγου μεταξύ των εμπλεκομένων πλευρών.
Η πολεμική που αναπτύσσεται, ευνοεί την καχυποψία, την αδιαφάνεια , δυσχεραίνει την επίτευξη διαπραγματεύσεων στο αμοιβαίο αποδεκτό όριο και εν τέλει διαβρώνει την ίδια την διπλωματική διαδικασία.
Είναι πρόδηλο πως, καθώς η αξιολόγηση ενός/μίας διπλωμάτη θα κρίνεται ευνοϊκά από την κινεζική ηγεσία, ανάλογα με την επιτυχία του/της σε παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, η αδιάλλακτη, ανενδοίαστη επιθετική τάση του Πολεμιστή –Λύκου θα καθιερωθεί ως νόρμα και θα αντικαταστήσει την μέχρι πρότινος ορθολογική και επιφυλακτική προσέγγιση της κινεζικής διπλωματικής ελίτ.
Επιπρόσθετα, η συγκεκριμένη κινεζική διπλωματική πρακτική δυνητικά θα επιφέρει αντίμετρα σε μια λογική ανταπόδοσης (titfortat) από τις έτερες Μεγάλες Δυνάμεις, στρέφοντας εναντίον της Κίνας, κράτη-κλειδιά που υφίστανται ήδη τις επιπτώσεις της στρατηγικής εξαναγκασμού του Πεκίνου, όπως η Σιγκαπούρη, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, το Πακιστάν και η Μιανμάρ, θέτοντας τοιουτοτρόπως σε κίνδυνο τα μεγαλεπήβολα αναπτυξιακά σχέδια και τις παγκόσμιες φιλοδοξίες της Κίνας.
Καθώς η τωρινή κινεζική ηγεσία διακατέχεται από μια πρωτοφανή αυτοπεποίθηση (assertiveness) δεν διστάζει πλέον να λειτουργεί στα άκρα, απεκδυόμενη της στρατηγικής της Ειρηνικής Ανάπτυξης που κληροδότησε ο DengXiaoping.
Είναι πλέον σαφές ότι η διπλωματία του Πολεμιστή –Λύκου (WolfWarriorDiplomacy), εισάγει την Κίνα στην εποχή της Πυγμής που θα χαρακτηρίσει την τρέχουσα δεκαετία του 21ου αιώνα.