Αρχική Blog Σελίδα 2479

China and the Coronavirus Pandemic

Από
anixneuseis
-
0

By May 21, 2020

Photo by Li Lin via Unsplash

BESA Center Perspectives Paper No. 1,576, May 21, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The coronavirus pandemic is providing insights into the conduct and thinking of the Chinese leadership, which has far-reaching implications both internally and externally.

The coronavirus is not the first pandemic to be exported from China to the rest of the world. In this instance, the outbreak was initially believed to have been triggered by cross-species transmission originating in a market in the city of Wuhan selling exotic wildlife for domestic consumption, though it was subsequently argued that the cross-species transmission originated at the Wuhan Institute of Virology.

China’s leadership, which is known for the tight control it exercises over its citizens, has enabled and even encouraged the wildlife markets in Wuhan and other cities from which coronavirus and other diseases are believed to have originated. After the SARS epidemic of 2002-04, the Chinese government shut down those markets, but reopened them within a few months in response to demand from upper class consumers who wanted the exotic and very expensive meat only available at such markets. In acceding to this wish, the government favored the privileged minority at the expense of the broader population, and not for the first time.

The spread of the coronavirus pandemic was sharply exacerbated by the regime’s lack of transparency and strict constraint on free communication and discourse. The outbreak could possibly have been contained if the local party leadership in Wuhan had been alerted to alarms coming from the area, but all such voices were quickly silenced. The regime’s tyrannical control over the population, the media, and all public discourse did, however, allow it to deal with the crisis efficiently and quickly once the virus began to gather momentum inside the country. As is generally the case in China, governmental instructions were fully enforced and did not meet significant resistance.

In mid-March, about three months after the outbreak began, a senior party official announced the imminent removal of traffic restrictions in low-risk areas to allow residents to return to their workplaces. The Chinese economy is trying to return to normal by assessing the degree of risk in the various provinces and allowing entry into low-risk areas.

A comparison to the SARS epidemic less than two decades ago illustrates a striking change in China’s global position. SARS caused the infection of about 8,000 people worldwide and killed about a tenth of those people. The coronavirus pandemic, by contrast, has resulted in the deaths of some 290,000 people out of over 4 million confirmed cases so far. (It is difficult to ascertain an accurate number of cases and deaths as methods of measuring differ from country to country and some states are actively concealing their figures.) The dramatic extent to which the coronavirus has spread around the world is a direct result of China’s closer ties with many countries. It is no wonder that another major outbreak was in Iran, which is one of China’s strategic allies.

The reach of China’s global soft power is also reflected in the way it uses its powerful propaganda machine, which it has established in many countries via Chinese media outlets, hundreds of Confucius Institutes around the world, and penetration of local media. Beijing’s strenuous public relations efforts have influenced public debate about the virus all over the world. China’s object is to entrench a narrative in which it is not responsible for the plague, which, Beijing claims, could have erupted anywhere.

It is premature to assess the impact of the epidemic on China’s international status and future relations with the West and other regions of the world, but the reach of Beijing’s message about its efforts to send equipment and medical aid to poor countries—and the World Health Organization’s touting of these benevolent Chinese acts, dismissal of Chinese responsibility for the global crisis, and highlighting of the purported failure by the US to assist the world in a similar fashion—suggests that Beijing has come a long way in its ability to project soft power.

View PDF

Roie Yellinek is a Ph.D student at Bar-Ilan University, a doctoral researcher at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, and a non-resident scholar at the Middle East Institute. 

Roie Yellinek
Roie Yellinek is a Ph.D. student at Bar-Ilan University in Ramat-Gan (Israel), a doctoral researcher at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, and a non-resident scholar at the Middle East Institute. He is a specialist in the growing relationship between the Middle East and China, especially in regards to the soft power component of Chinese diplomacy. His research is based on fieldwork conducted in China, Israel and other countries. He has authored numerous articles that have been published by research institutions and newspapers in both Israeli and international media outlets.

China legislature meets to set tone for global role in post-pandemic world

Από
anixneuseis
-
0

scmp.com

  • After a two-month delay caused by Covid-19, the annual ‘two sessions’ begins on Friday in the most challenging environment for decades
  • A contracting economy, looming social and economic targets and an international backlash against Beijing form backdrop for meetings
Jun Mai
Jun Mai in Beijing

This is the first in 

a series of 10 stories

 examining the issues Chinese leaders face as they gather for their annual “two sessions” of the National People’s Congress and Chinese People’s Political Consultative Conference this week. This story looks at how Beijing is preparing for a post-Covid-19 world.

Thousands of delegates to China’s legislature will gather in the Great Hall of the People in Beijing on Friday as the ruling Communist Party battles to meet the social and economic targets set before the

coronavirus pandemic

led to the country’s first economic contraction in decades.

The annual meetings of the

National People’s Congress

and the Chinese People’s Political Consultative Conference were themselves delayed from their usual date in March for the first time in more than two decades as the Covid-19 disease spread.

The meetings, known as the “two sessions”, are mostly rubber stamp affairs which Beijing uses to make public its yearly economic agenda, growth targets, and national budget. The challenges to China’s economy were described as “unprecedented” in the party’s

April Politburo meeting
This year’s meetings take place against the backdrop of an
international backlash

to Beijing’s handling of the disease outbreak that started in the central China city of Wuhan. Other governments are demanding more information about the origins of the epidemic and calling for an international investigation.

China signals coronavirus under control with resumption of parliament
20 May 2020
Relations with the US

have hit a low point not seen in decades and diplomatic courtesies have been replaced by a blunt blame game about the cause of the disease and threats of retaliation.

The need for a domestic economic balancing act as a result of the epidemic and the global backlash might force a strategic rethink, said Shi Yinhong, an international affairs specialist with Renmin University.

“National resources are declining and the pandemic is creating a more complicated global environment. I think we might see a certain strategic contraction by China,” he said.

However, Richard McGregor, a senior fellow for East Asia at the Lowy Institute think tank in Sydney, Australia, does not think the pandemic will shift China’s strategic thinking.

“China’s strategic goals will not have changed – to consolidate the party at home and expand its influence abroad across a spectrum of areas, in trade, technology standards, militarily – especially in the South China Sea – and in competition with the US,” he said.

Too soon: Chinese advisers tell ‘Wolf Warrior’ diplomats to tone it down
14 May 2020

Meanwhile, how to handle the mounting international pressure over the pandemic, which has killed more than 310,000 people around the world, is generating a serious debate within China.

On one side are the so-called Wolf Warriors, or diplomats and others who favour attacking overseas critics, while others, such as former deputy foreign minister Fu Ying, say rebukes and robust defence against criticisms will not be enough to change bias against China.

Elizabeth Economy, director for Asia studies at the New-York based think tank Council on Foreign Relations, said that while “Wolf Warrior” diplomacy was alienating many in the international community, she did not see Beijing changing direction.

“These efforts are more to persuade the Chinese public of Beijing’s efficacy than foreigners and that is why Beijing has little incentive to change its behaviour.”

The damage done to the economy by the pandemic would cause some pull back by Beijing, Economy predicted, including in the Belt and Road Initiative to expand international infrastructure and trading links. But she said China’s so-called digital Silk Road expansion in telecommunication data routes would continue.

China this year reported its first economic contraction since 1976, the year when former supreme leader Mao Zedong died, with official data showing a drop of 6.8 per cent in the first quarter. It grew 6.1 per cent last year, the slowest pace since 1990.

Liu Shangxi, president of the Chinese Academy of Fiscal Sciences, a think tank affiliated to the finance ministry, has proposed issuing 5 trillion yuan (US$700.5 billion) in special treasury bonds, to be bought by the People’s Bank of China in tranches at zero interest.

The suggestion got the cold shoulder from former central bank deputy governor Wu Xiaoling, who said there must be constraints on government expenditure to ensure the efficiency of fiscal spending.

What is the current state of China’s economy?
18 May 2020

This year happens to be the deadline Beijing set itself to double its GDP size from the year 2010, which has also led to arguments about whether China should adhere to that goal and timeline in a post-pandemic world that has effectively pushed those targets out of reach.

It is also the year when the Communist Party wraps up its 13th five-year plan. Discussions of the next five-year plan at the provincial level have already started, according to reports by state media, and a directive will be rolled out in the autumn. A more detailed plan, based on that directive, will be voted on at next year’s two sessions.

Unsurprisingly, there is wide consensus that the setting of policies for the next five-year plan is taking place in a vastly different context from 2015. But there are different thoughts on how the changes should translate into policies.

Zhao Xijun, deputy dean of the school of finance at Renmin University, said China needed to think more from the perspective of the global economy in its next five-year plan, as its economic power had vastly increased. The country needed to be smarter about expansion after lessons learned in the past five years, he said.

“Overseas investment should no longer be unilateral aid, it should be more market-based, and China needs to take into consideration how the US and Europe could react to those behaviours.”

Wang Huiyao, president of the Beijing-based think tank the Centre for China and Globalisation, said China was expected to move faster on building self-reliance in hi-tech products like semiconductors in the next five-year plan.

“In the 14th five-year plan, we may see big changes in the public health area and hi-tech sector such as reducing reliance on foreign supply of chips,” said Wang, whose organisation includes former Chinese officials and prominent scholars.

“We may also see a big push to bolster advanced manufacturing sectors, allowing artificial intelligence and big data to play a bigger role in the coming years.”

The two sessions will include the only press conference of the year hosted by the premier or other members of the 25-strong Politburo of the Communist Party, but otherwise it will be shorter than usual for the thousands of lawmakers and political advisers attending from all parts of China.

The events will last for a week – about half as long as usual, Ma Fung-kwok, a Hong Kong-based representative to the NPC, told reporters recently.

Representatives from Hong Kong would need to be tested for the coronavirus in Shenzhen a day before flying to Beijing, he said.

China’s authorities have also cut the invitations to foreign diplomats, capping attendees at one representative from each embassy at the opening ceremonies of both NPC and CPPCC, according to diplomatic sources.

Those who wish to attend either ceremony must arrive at the state-owned Diaoyutai Guesthouse in Beijing a day in advance, where they will be tested for the virus and be allowed entry to the Great Hall of the People only if they return a negative result.

Only three state-owned media organisations will be admitted to the hall, where all of the major events will be held, according to Chinese media sources.

Additional reporting by Wendy Wu

The next story in 

the series

 will examine the outlook for Beijing’s policy towards Hong Kong. Until then, read about the 

grim outlook for Chinese unemployment

, the 

survivors of Covid-19

, 

China in a post-virus world

, the 

first 100 days of the coronavirus

 in Hong Kong, and 

lessons learned from the ongoing pandemic

.

Help us understand what you are interested in so that we can improve SCMP and provide a better experience for you. We would like to invite you to take this  five-minute survey on how you engage with SCMP and the news.
Jun Mai

Jun Mai

Jun Mai is an award-winning journalist and has covered Chinese politics, diplomacy, legal affairs, social activism and general breaking news for a decade. Before his current posting in Beijing, he was based in Hong Kong and has also completed a stint in Washington D.C.

US seeks to change the rules for mining the Moon

Από
anixneuseis
-
0
Who owns the Moon?
theconversation.com

Henglein and Steets/Getty Images

May 19, 2020 1.16pm BST

Author

  1. Associate Professor of Business Law and Ethics; Executive Director, Ostrom Workshop; Cybersecurity Program Chair, IU-Bloomington, Indiana University

Disclosure statement

Scott Shackelford is a principal investigator on grants from the Hewlett Foundation, Indiana Economic Development Corporation, and the Microsoft Corporation supporting both the Ostrom Workshop Program on Cybersecurity and Internet Governance and the Indiana University Cybersecurity Clinic. He is also the co-recipient of funding from the Canadian Academy of Social Sciences related to managing orbital debris.

Private industries have helped drop the cost of launching rockets, satellites and other equipment into space to historic lows. That has boosted interest in developing space – both for mining raw materials such as silicon for solar panels and oxygen for rocket fuel, as well as potentially relocating polluting industries off the Earth. But the rules are not clear about who would profit if, for instance, a U.S. company like SpaceX colonized Mars or established a Moon base.

At the moment, no company – or nation – is yet ready to claim or take advantage of private property in space. But the US$350 billion space industry could change quickly. Several companies are already planning to explore the Moon to find raw materials like water; Helium-3, which is potentially useful in fusion nuclear reactors; and rare earth elements, which are invaluable for manufacturing electronics. What they might find, and how easy the material is to bring back to Earth, remains to be seen.

Anticipating additional commercial interest, the Trump administration has created new rules through an executive order following a 2015 law change for how those companies might profit from operations on the Moon, asteroids and other planets. Those rules conflict with a longstanding international treaty the U.S. has generally followed but never formally joined. The administration also is planning to encourage other nations to adopt this new U.S. perspective on space mining.

As a scholar of space law and policy – and a proud sci-fi nerd – I believe the international community could find new ways to peacefully govern space from examples here on our planet, including deep seabed mining and Antarctica.

A 2015 meeting of the International Seabed Authority. AP Photo/David McFadden

Who owns space?

In general, regions of Earth beyond any one nation’s control – like the high seas, the atmosphere and Antarctica – have been viewed by the international community as globally shared resources. That principle applied to space, too, until President Donald Trump’s executive order specifically rejected the idea that space was any sort of “global commons” shared among all nations and peoples of the Earth.

This step is the latest in a series of decisions by U.S. presidents over the last 40 years that have signaled the country’s decreasing willingness to share these types of resources, especially through an international body like the United Nations.

That is one reason why the U.S. has not ratified the U.N. Convention on the Law of the Sea, for example, which was agreed to in 1982 and took effect in 1994.

A similar story played out regarding the Moon.

Moon Treaty and international space law

Over the decades, the U.S. has sought to use its space policy in various ways. President John F. Kennedy, for example, considered turning the Apollo Moon-landing program into a joint U.S.-Soviet mission to promote peace between the superpowers.

Lyndon Johnson’s administration similarly saw space as a shared region, and in 1967 signed the Outer Space Treaty, which proclaimed that space was the “province of all mankind.” However, that treaty didn’t say anything about mining on the Moon – so when the U.S. landed there in 1969, the international community called for regulations.

The U.N.‘s eventual Moon Treaty declared the Moon the “common heritage of mankind,” and sought shared international control over resources found there.

However, that plan wasn’t very popular among advocates for a more commercial final frontier. In the U.S., a nonprofit group in favor of space colonization opposed the treaty, fearing it would discourage private investment. The treaty failed ratification in the U.S. Senate. Only 18 nations have, in fact, ratified the Moon Treaty among them Mexico and Australia, none of them major space-faring powers. But even though many countries seem to agree that the Moon Treaty isn’t the right way to handle lunar property rights, that doesn’t mean they agree on what they actually should do.

This movie was captured on July 11, 2019, when Hayabusa-2 touched down on asteroid Ryugu, using the onboard small monitor camera. The video playback speed is 10 times faster than actual time.

Finding profit in space

As space launches got cheaper, the U.S. SPACE Act, passed in 2015, gave U.S. companies the right to mine materials from asteroids for profit. That conflicts with the shared-resources view of the 1967 Outer Space Treaty.

Since then, there have been further political efforts to remove perceived legal hurtles to space mining. In 2017, a Republican congressman sought to formalize the U.S. rejection of space as any sort of common property, proposing a bill that said, “outer space shall not be considered a global commons.” That bill died, but it was reintroduced in 2019 and is currently awaiting action in the House.

A new space race?

Allowing private control of space resources could launch a new space race, in which wealthy companies, likely from developed countries, could take control of crucial resources – like ice on the Moon, which could supply water for people or to fuel rockets – and profit handsomely.

That, in turn, would increase the likelihood of a military arms race, with the U.S., Russia and China developing weapons to defend their citizens’ space assets.

Antarctica, a continent that by international agreement is has no armed military activity and is dedicated to scientific inquiry. NASA/JPL

Applying lessons from the deep, and Antarctica

In finding common ground, and charting a path forward, it is useful to consider lessons from other frontiers. The Moon Treaty tried to set up a system for sharing the benefits of Moon mining similar to how an existing system handled mining the deep sea.

The International Seabed Authority is a U.N. body that lets nations and private firms develop resources from the deep seabed so long as they share the proceeds, particularly with landlocked developing nations. It is recognized by more than 160 nations, though the U.S. is a notable holdout.

Environmental groups have criticized the Authority for not doing enough to safeguard fragile marine environments, but the overall model of sharing the wealth from a collective resource could still be useful. For instance, the Authority’s participants are working on a new code of ethics for deep-sea mining that would emphasize environmental sustainability. Those provisions could be mirrored on other worlds.

Similarly, the global management of Antarctica has useful parallels with the Moon. The entire continent is governed by a treaty that has avoided conflict since 1959 by freezing national territorial claims and barring military and commercial activities. Instead, the continent is reserved for “peaceful purposes” and “scientific investigation.”

A similar approach could become the core of a second attempt at a Moon Treaty, and could even accommodate a provision for commercial activity along the lines of the deep-sea mining rules. In so doing, we must also learn what has not worked in the past, such as ignoring the interests of the private sector and the developing world. Advocates are correct that defining property rights is an important precursor, but it is not a binary choice between a “global commons” or private property, rather there are a universe of rights that deserve consideration and that could provide a proper foundation for sustainable development.

But coming to an international agreement would take time, energy and a widespread willingness to view resources as common assets that should be collectively governed. All those ingredients are in short supply in a world where many countries are becoming more isolationist.

For the immediate future, other countries may or may not follow the U.S. lead, and its influence, toward privatizing space. Japan seems interested, as does Luxembourg, but China and Russia are concerned about their national security, and the European Space Agency is more inclined toward working collectively. Without better coordination, it seems likely that eventually peaceful, sustainable development of off-world resources will give way to competing claims, despite readily available examples of how to avoid conflict.

[Like what you’ve read? Want more? Sign up for The Conversation’s daily newsletter.]

theconversation.com

Η Τουρκία χρειάζεται ευέλικτη εξωτερική πολιτική τώρα, περισσότερο από ποτέ.

Από
anixneuseis
-
0

Τσεγκίζ Τσαντάρ.

al-monitor.com

Η Τουρκία πρέπει να υιοθετήσει μια πιο ήπια εξωτερική πολιτική για να αντιμετωπίσει την πανδημία COVID-19 και την οικονομική κρίση που προκλήθηκε, αλλά η ρητορική της κυβέρνησης κάνει μια τέτοια αλλαγή πολύ απίθανη.

Όταν ο Αχμέτ Νταβούτογλου ήταν υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, από το 2009 έως το 2014, συχνά καλούσε μια ομάδα δημοσιογράφων να μοιραστεί το όραμά του για την τουρκική εξωτερική πολιτική. Ένας συνομιλητής που μπορεί να μιλήσει για ώρες, θα αποκάλυπτε τις απόψεις του για την ιστορία, τη στρατηγική και τις διεθνείς σχέσεις. Του άρεσε να μιλάει για γεωπολιτική και να τονίζει τον κεντρικό ρόλο της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή. Συνήθιζε να αναφέρεται συχνά σε μια πυξίδα που τοποθετεί την Τουρκία στην καρδιά κάθε μείζονος ζώνης σύγκρουσης στον κόσμο.

Υποστήριζε ότι η Τουρκία πρέπει να υιοθετήσει εξωτερική πολιτική με όραμα 360 μοιρών. Οι σημερινοί υπεύθυνοι χάραξης εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας ακολουθούν τα βήματα του Νταβούτογλου, ο οποίος διαδέχθηκε τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος το 2014 έως ότου απολύθηκε τον Μάιο του 2016.

Σήμερα ο Νταβούτογλου είναι ο ηγέτης του “Μελλοντικού Κόμματος”, απομακρυνθείς από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφώνησε με τις αναμφισβήτητα φιλόδοξες απόψεις του σχετικά με την εξωτερική πολιτική, ήταν υψηλού επιπέδου φιγούρα ως υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας. Ο διάδοχός του Mevlut Cavusoglu υπολείπεται συντριπτικά σε σύγκριση μαζί του.

Παρ ‘όλα αυτά, ο Τσάβουσογλου κληρονόμησε τα θέματα εξωτερικής πολιτικής του Νταβούτογλου για την Τουρκία για να τα αντιμετωπίσει προς πάσα κατεύθυνση. Η προώθηση του Ερντογάν ως ηγέτη παγκοσμίου επιπέδου σημαίνει ότι η Τουρκία πρέπει να ενεργήσει ως παγκόσμιος παράγοντας διεθνών σχέσεων πολύ πέρα από τα μέσα της, σε σύγκρουση ή τριβή με πολλές ξένες κυβερνήσεις.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι η αντίδραση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών στην κοινή δήλωση των υπουργών Εξωτερικών της Αιγύπτου, της Ελλάδας, της Κύπρου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Γαλλίας για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Λιβύη είναι αξιοσημείωτη.

Οι πέντε χώρες συγκρούονται με την Τουρκία σχετικά με τη γεώτρηση φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, τα θαλάσσια σύνορα και τη Λιβύη. Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε την ομάδα ότι «επιδιώκει περιφερειακό χάος και αστάθεια».

Με τη φλογερή γλώσσα που χρησιμοποιείται τόσο συχνά στην εγχώρια πολιτική της Τουρκίας, χαρακτήρισε τις πέντε χώρες ότι «έχουν πέσει σε παραλήρημα καθώς οι ατζέντες τους διαταράσσονται από την Τουρκία». Η δήλωση απέφυγε τη λέξη Κύπρος και χρησιμοποίησε το GCA αντ ‘αυτού, αναφέρεται στην Ελληνοκυπριακή Διοίκηση. Τρεις από τις χώρες που αντιμετωπίζουν την οργή της Τουρκίας είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία ορισμένοι παρατηρητές λένε ότι η Τουρκία θα πρέπει να ανασκευάσει τις σχέσεις της μετά την πανδημική κρίση που άφησε καταστροφικό αντίκτυπο στην τουρκική οικονομία.

Μεταξύ των τριών μελών της ΕΕ, η Γαλλία απομονώθηκε και κατηγορήθηκε ότι επιδίωξε να δημιουργήσει ένα «κράτος τρομοκρατίας στη Συρία» που θα ήταν φυσικά επιζήμιο για την ασφάλεια της Τουρκίας.

«Είναι προφανές ότι η Γαλλία, της οποίας οι προθέσεις για την εγκαθίδρυση ενός τρομοκρατικού κράτους διαταράχθηκαν με ένα μεγάλο χτύπημα από την “Επιχείρηση Ανοιξιάτική Ειρήνη”, προσπαθεί να γίνει ο προστάτης αυτού του άξονα του κακού”, ανέφερε η δήλωση.

Είναι ενδιαφέρον ότι η τουρκική στρατιωτική επιχείρηση που διεξήχθη εναντίον των Κούρδων της Συρίας τον Οκτώβριο του 2019 θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αποδυνάμωση των προθέσεων της Γαλλίας – συμμάχου στο ΝΑΤΟ της Τουρκίας – στη βορειοανατολική Συρία. Επιπλέον, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε τη Γαλλία ως «προστάτη αυτού του άξονα του κακού», μια μεταφορά που θυμίζει τον χαρακτηρισμό του προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ως «άξονα του κακού», στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν το Ιράν, το Ιράκ και η Βόρεια Κορ,έας σε μια ομιλία του 2002.

Στις 11 Μαΐου, την ημέρα που εκδόθηκε η μαχητική δήλωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ο Τσάβουσογλου κατηγόρησε τα ΗΑΕ ότι «έφεραν χάος στη Μέση Ανατολή», μιλώντας στο Akit TV, ένα σκληρό ισλαμικό τηλεοπτικό κανάλι.

«Εάν ρωτάτε ποιος αποσταθεροποιεί αυτή την περιοχή, ποιος προκαλεί χάος, τότε θα λέγαμε το Αμπού Ντάμπι χωρίς δισταγμό», είπε, και πρόσθεσε: «Είναι πραγματικότητα ότι είναι η δύναμη που αναστάτωσε τη Λιβύη και κατέστρεψε την Υεμένη. ”

Κατηγόρησε επίσης τα Εμιράτα ότι επεκτείνουν την υποστήριξη στους μαχητές στη Σομαλία, όπου η Τουρκία διαθέτει στρατιωτική βάση για να εκπαιδεύσει στρατεύματα της Σομαλίας.

«Η τουρκική δυσαρέσκεια ήταν εμφανής σε μια αναφορά της 11ης Μαΐου του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolu της Τουρκίας. Χαρακτήρισε την προσπάθεια ενοποίησης των διαφορετικών συριακών κουρδικών φατριών ως μια συνωμοσία που αποσκοπούσε στη δημιουργία «διεθνούς χώρου εκπροσώπησης» για την «τρομοκρατική οργάνωση στη βόρεια Συρία» », έγραψε ο Amberin Zaman του Al-Monitor. «Ασχημα και ασυνήθιστα, η Τουρκία άγγιξε, επίσης, τον Nechirvan Barzani, τον πρόεδρο της περιοχής Κουρδιστάν του Ιράκ και έναν μακροχρόνιο σύμμαχο του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το Anadolu είπε ότι στον Μπαρζάνι είχε «ανατεθεί» από τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες να εφαρμόσει το σχέδιο.

Η Τουρκία φαίνεται να ακολουθεί πολιτική σύγκρουσης με όλους.

Στο σταυροδρόμι μιας άνευ προηγουμένου οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης που απαιτεί από την Τουρκία να συμφιλιωθεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πορεία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προκαλεί ερωτήματα σε πολλούς νηφάλιους ανθρώπους.

Η Wall Street Journal ανέφερε στις 13 Μαΐου ότι ενάντια στις πιέσεις της πανδημίας, η πρακτική της Τουρκίας να εξαντλήσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα έχει καταστεί μη βιώσιμη και η χώρα κατευθύνεται σε κρίση.

Μια τέτοια κατάσταση απαιτεί ευέλικτη και ήπια εξωτερική πολιτική, σε αντίθεση με αυτό που εκδηλώνει σήμερα η Τουρκία του Ερντογάν.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

Turkey needs flexible foreign policy now more than ever

Από
anixneuseis
-
0

Turkey needs to adopt a softer foreign policy to handle the COVID-19 pandemic and the economic crisis it’s triggered, but the government’s rhetoric makes such a shift highly unlikely.

Cengiz Candar

Cengiz Candar

@cengizcandar

May 18, 2020

When Ahmet Davutoglu was Turkey’s foreign minister from 2009 to 2014, he frequently called a group of journalists to share his vision of Turkish foreign policy. A chatterbox who can speak for hours, he would reveal his views on history, strategy and international relations. He loved to talk geopolitics and emphasize Turkey’s central role in the international arena. He used to frequently refer to a compass metaphor placing Turkey at the heart of every major conflict zone in the world.

He argued that Turkey has to adopt a foreign policy with a 360-degree vision. The current foreign policy-makers of Turkey are following in the footsteps of Davutoglu, who succeeded Turkish President Recep Tayyip Erdogan as prime minister and party chairman in 2014 until he was fired by him in May 2016.

Today Davutoglu is the leader of the Future Party, breaking away from the ruling Justice and Development Party. Regardless of whether one agreed with his arguably ambitious views regarding foreign policy, he was a high-profile figure as Turkey’s foreign minister. His successor Mevlut Cavusoglu is underwhelming in comparison.

Nonetheless, Cavusoglu inherited Davutoglu’s Turkey with foreign policy issues to contend with in every direction. Promoting Erdogan as a leader with global stature means Turkey needs to act as a global international relations player far beyond its means, in conflict or friction with so many foreign governments.

With this in mind, the Turkish Foreign Ministry’s reaction to the joint declaration by the foreign ministers of Egypt, Greece, Cyprus, the United Arab Emirates and France on the Eastern Mediterranean and Libya is noteworthy.

The five countries clash with Turkey regarding the Eastern Mediterranean’s gas drilling, maritime boundaries and Libya. The Turkish Foreign Ministry accused the group of “seeking regional chaos and instability.”

With the fiery language employed so frequently in Turkey’s domestic politics, it characterized the five countries as “have fallen into a delirium as their agendas are disrupted by Turkey.” The statement avoided the word Cyprus and used GCA instead, referring to the Greek Cypriot Administration. Three of the countries facing Turkey’s wrath are members of the European Union, with which some observers say Turkey will need to repair relations in the wake of the pandemic crisis that has left a devastating impact on the Turkish economy.

Among the three EU members, France was singled out and accused of seeking to establish “a state of terror in Syria” that would naturally be detrimental for Turkey’s security.

“It is apparent that France, whose intentions to establish a state of terror in Syria were disrupted with a heavy blow by our Operation Peace Spring, is attempting to be the patron of this axis of malice,” the statement said.

Interestingly, the Turkish military operation conducted against the Syrian Kurds in October 2019 could be interpreted as foiling the intentions of France — Turkey’s NATO ally — in northeastern Syria. Moreover, the Turkish Foreign Ministry accused France of being “the patron of this axis of malice,” a metaphor reminiscent of US President George W. Bush’s qualification of “axis of evil” including Iran, Iraq and North Korea in a 2002 speech.

On May 11, the day the Turkish Foreign Ministry’s belligerent statement was issued, Cavusoglu accused the UAE of “bringing chaos to the Middle East,” speaking to Akit TV, a hard-line Islamist television channel.

“If you are asking who is destabilizing this region, who is bringing chaos, then we would say Abu Dhabi without any hesitation,” he said, and added, “It is a reality that they are the force that unsettled Libya and destroyed Yemen.”

He also accused the Emirates of extending support to the militants in Somalia, where Turkey has a military base to train Somalian troops.

Turkey’s uneasy foreign policy objectives seem not to be confined to France, the UAE and the other countries in Ankara’s “axis of malice” but spread throughout the vastness of the eastern Mediterranean Sea, the Middle East and North Africa. It also extends to the United States and the Kurdistan Regional Government of Iraq, as they are involved in mediating between rival Syrian Kurdish groups.

“Turkish disgruntlement was palpable in a May 11 dispatch in Turkey’s state-run Anadolu news agency. It characterized the effort to unite disparate Syrian Kurdish factions as more of a conspiracy aimed at creating ‘international representation space’ for the ‘terrorist organization in northern Syria,’” wrote Al-Monitor’s Amberin Zaman. “Ominously and unusually, Turkey also fingered Nechirvan Barzani, the president of the Kurdistan Region of Iraq and a longtime ally of Turkish President Recep Tayyip Erdogan. Anadolu said Barzani had been ‘commissioned’ by France and the United States to implement the plan.”

Turkey seems to be pursuing a conflict policy with everyone.

At the crossroads of an unprecedented economic and financial crisis that requires Turkey to reconcile with the United States and European Union, the trajectory of Turkish foreign policy puzzles many sober minds.

The Wall Street Journal reported May 13 that against the pressures of the pandemic, Turkey’s practice of using up its foreign exchange reserves has become unsustainable and the country is headed for a crisis.

Such a situation demands flexible and soft-spoken foreign policy, contrary to what Erdogan’s Turkey manifests today.

Read more: https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/05/turkey-slams-egypt-united-arab-emirates-over-libya-syria.html#ixzz6MzDwHMv4

Trump is refusing to unveil Obama’s portrait at the White House, breaking a 40-year tradition

Από
pcuser
-
0

John Haltiwanger
President Donald Trump and former President Barack Obama at Trump’s inauguration in January 2017. 
Jack Gruber-Pool/Getty Images
  • President Donald Trump will not hold a ceremony at the White House for the unveiling of former President Barack Obama’s portrait, NBC News reported.
  • This marks a break from a 40-year tradition honored by presidents from both parties.
  • Trump and Obama have had an extraordinarily contentious relationship, which hit a new low in recent days as Trump made unfounded accusations that his predecessor committed an unspecified crime.

Obama would also not be interested in attending such an event, according to the report, which cited people familiar with the matter.

The White House and a representative for Obama did not immediately respond to requests for comment from Insider.

For decades, first-term presidents have held ceremonies in the East Room to unveil the portraits of their immediate predecessors. Obama did so for former President George W. Bush in 2012, for example.

“George, you went out of your way to make sure that the transition to a new administration was as seamless as possible,” Obama said at the time.

Trump and Obama have perhaps the most contentious relationship of any current and former presidents in modern US history. In recent days, Trump has made baseless allegations that Obama committed an unspecified crime. Before his transition from reality TV to politics, Trump spent years perpetuating a racist conspiracy theory regarding Obama’s place of birth.

Despite their rocky past, Obama wrote Trump an Inauguration Day letter in 2017 and left it in the desk drawer in the Oval Office; Trump said it was “beautiful.”

But that detente did not last long. Trump has frequently blamed Obama for various issues he’s faced as president, including for issues with COVID-19 testing.

Obama has generally avoided the limelight since leaving the White House. In the rare instances he’s criticized Trump, the former president has often done so without saying his successor’s name. Over the weekend, Obama appeared to excoriate Trump’s response to the coronavirus pandemic but did not explicitly mention him.

“More than anything, this pandemic has fully, finally torn back the curtain on the idea that so many of the folks in charge know what they’re doing,” Obama said during a virtual commencement address for 2020 graduates of historically black colleges and universities. “A lot of them aren’t even pretending to be in charge.”

Though Obama did not mention Trump, the former president’s comments were widely interpreted as a direct jab at his successor.

Family members, staff members, and friends of former presidents tend to attend these events. Even if both Trump and Obama were willing to participate in a portrait-unveiling ceremony, it’s possible the coronavirus pandemic could place limitations on it.

The first formal portrait unveiling took place in 1978, when President Jimmy Carter invited his predecessor, President Gerald Ford, back to the White House for a ceremony in the East Room, per NBC.

Similar ceremonies had occurred in the years before, such as when former first lady Jacqueline Kennedy returned to the White House in 1971 for the unveiling of the portraits of her and her husband, President John F. Kennedy.

https://www.businessinsider.com/trump-refusing-to-unveil-obama-portrait-at-the-white-house-2020-5

Οι σκοτεινές μπίζνες της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας με την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Το γεωτρύπανο Saipem 12000 χρησιμοποιήθηκε για την γεώτρηση στο τεμάχιο 6 της κυπριακής ΑΟΖ. Photo via ENI

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΛΗΟΛΑΝΗ

Το 2018 η Τουρκία ήταν ο τρίτος καλύτερος πελάτης για την ιταλική πολεμική βιομηχανία, καλύπτοντας μόνη της το 7,5% των συνολικών ιταλικών εξαγωγών όπλων. Μπροστά της το Κατάρ, που ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας για συνολικά 1,9 δισ. ευρώ, και το Πακιστάν. Κατά το 2018 η Τουρκία αγόρασε ιταλικά όπλα αξίας συνολικά 632,3 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αισθητή αύξηση σε σχέση με το 2017, όταν η Άγκυρα είχε αγοράσει ιταλικά όπλα για 266,1 εκατ., ενώ το 2016 το συνολικό ποσό είχε ανέλθει σε 133,4 εκατ. ευρώ. Με άλλα λόγια, η Τουρκία αναδεικνύεται ως όλο και πιο σημαντικός πελάτης της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας.

Στα παραπάνω ποσά πρέπει να προσθέσουμε και τις πολλές δεκάδες εκατομμύρια που ξοδεύει η Τουρκία, συμμετέχοντας στα πανευρωπαϊκά και νατοϊκά σχέδια ανάπτυξης νέων οπλικών συστημάτων. Πιο συγκεκριμένα, η Άγκυρα συμμετέχει στη διεθνή ομάδα (αποτελούμενη από δεκάδες αμερικανικές κι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις) για το σχεδιασμό νέου multirole αεροπλάνου. Επίσης, στην ομάδα (συμμετέχει και η Ελλάδα) σχεδιασμού ενός νέου δικτύου ραντάρ, της οποίας ηγείται ο ιταλικός κρατικός όμιλος Leonardo (πρώην Finmeccanica). Τέλος, στην ομάδα (και αυτή με ελληνική συμμετοχή) για το σχεδιασμό ενός νέου συστήματος ηλεκτρονικού ελέγχου.

Πρέπει να αναφερθούν και οι τέσσερις άδειες εξαγωγής που εκδόθηκαν το 2018 (ύψους 1.055.000 ευρώ) για όπλα που πουλήθηκαν με τη διαμεσολάβηση της Τουρκίας σε μη κατονομαζόμενες τρίτες χώρες. Καθώς και τα περίπου 30 εκατ. ευρώ που πλήρωσε επιπρόσθετα η Τουρκία για επιδιορθώσεις και εξάσκηση των στρατιωτικών της στα νέα ιταλικά όπλα.

Τα στοιχεία προέρχονται από την έκθεση που το ιταλικό υπουργείο Άμυνας κατέθεσε στο Κοινοβούλιο το φθινόπωρο του 2019, αναφορικά με τις εξαγωγές όπλων κατά το προηγούμενο έτος. Η κατάθεση της ετήσιας έκθεσης είναι υποχρεωτική, παρόλο που με την πάροδο του χρόνου, οι πιέσεις τόσο της ιταλικής βιομηχανίας, όσο και των ξένων αγοραστών, μειώνουν τα επίπεδα διαφάνειας. Επί παραδείγματι, στα τελευταία έτη αναγράφεται το συνολικό ποσό των αδειών εξαγωγής στην κάθε χώρα, αλλά δεν αναφέρεται πλέον τι ακριβώς πουλήθηκε.

Η Τουρκία λατρεύει τα ιταλικά όπλα

Η έκθεση αναφέρει ότι οι άδειες εξαγωγής προς την Άγκυρα ήταν συνολικά 70 και οι αναγραφείσες καταστάσεις είναι με κωδικούς που αφορούν ουσιαστικά τα πάντα: από τα όπλα με διάμετρο άνω των 12,7 χιλιοστών έως τα αεροπλάνα, τις ρουκέτες, τους πυραύλους και την τεχνολογία για την παραγωγή και την χρήση τους. Περισσότερες λεπτομέρειες, όμως, για τις ιταλικές εξαγωγές όπλων μας έδωσε ο Τζόρτζο Μπερέτα, ερευνητής του Διαρκούς Παρατηρητηρίου για τον ελαφρύ οπλισμό (OPAL) της Μπρέσσια, της πόλης δηλαδή όπου γεννήθηκε, πριν από αιώνες, η πολεμική βιομηχανία της Ιταλίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Ιταλός αναλυτής, η πιο σημαντική πώληση ιταλικών όπλων στην Τουρκία αφορά τα επιθετικά ελικόπτερα Mangusta. Ήδη από το 2010, η ιταλική βιομηχανία Agusta Westland είχε κλείσει συμφωνία με την τουρκική κρατική ΤΑΙ (Τurkish Aerospace Industries) για την παραγωγή στην Τουρκία αυτού του ελικοπτέρου, που στην τουρκική εκδοχή του μετονομάστηκε T129 ATAK και εθεάθη επί το έργον και στην εισβολή στην Συρία. Αρχικά η συμφωνία πρόβλεπε την παραγωγή 51 ελικοπτέρων, που ήδη από το 2011 έγιναν 60 και από τότε η γραμμή συναρμολόγησης ποτέ δεν σταμάτησε. Πιο πρόσφατα, ξεκίνησε και η παραγωγή του ελικοπτέρου, προσαρμοσμένου όμως, για τις ανάγκες του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού.

Ο ιταλικός όμιλος Leonardo συνεργάζεται με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας και στην κατασκευή κατασκοπευτικών δορυφόρων, στη δημιουργία και εγκατάσταση στη Σμύρνη του ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου της θάλασσας VTMS (Vessel Traffic Management System), τον εκσυγχρονισμό του εναερίου ελέγχου, των ραντάρ, καθώς και στην πώληση πυροβόλων για την τουρκική ακτοφυλακή.

Και η γνωστή Beretta της Μπρέσσια έχει ανοίξει δικό της εργοστάσιο στην Τουρκία μέσω της θυγατρικής της Stoeger. Τα τουρκικής κατασκευής πιστόλια της Μπερέτα συμμετέχουν συστηματικά σε όλους τους διαγωνισμούς για τον εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων, στις οποίες μάλιστα έχουν κατά καιρούς πουλήσει ορισμένες ποσότητες.

Συμβόλαια με την ιταλική πολεμική βιομηχανία

Τον Φεβρουάριο του 2019, στο ναυπηγείο Τούζλα, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, ολοκληρώθηκε η κατασκευή της πρώτης κορβέτας ηλεκτρονικής παρακολούθησης της Τουρκίας. Η κορβέτα είναι εξοπλισμένη με πυροβόλο των 76 χιλιοστών της ιταλικής Oto Melara. Η ίδια βιομηχανία έχει εξοπλίσει με κανόνια διάφορα πλοία του τουρκικού στόλου. Μια άλλη ιταλική βιομηχανία του ομίλου Leonardo, η Alenia, έχει εξοπλίσει το τουρκικό ναυτικό με αεροπλάνα τύπου ATR72 για περιπολία, ηλεκτρονικό έλεγχο και εντοπισμό υποβρυχίων.

Τα αεροπλάνα, που στην τουρκική εκδοχή τους ονομάζονται Meltem III, προσαρμόζονται στις επιχειρησιακές ανάγκες του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στις εγκαταστάσεις της ΤΑΙ.
Αυτή η έντονη εμπορική δραστηριότητα της ιταλικής πολεμικής βιομηχανίας στην Τουρκία οδήγησε τον Όμιλο Leonardo να εγκαινιάσει πριν από χρόνια μεγαλοπρεπές γραφείο εκπροσώπησης στην Κωνσταντινούπολη και ένα μικρότερο στην Άγκυρα, όπου απασχολούνται εκατοντάδες εργαζόμενοι.

Η ιταλική πολεμική βιομηχανία έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο να κατευθύνει τη στάση των ιταλικών κυβερνήσεων απέναντι στην Άγκυρα. Παράλληλα, έχει εξασφαλίσει τη διαχρονική υποστήριξη σημαντικής μερίδας του ιταλικού πολιτικού προσωπικού, αρχής γενομένης από την πρώην Ευρωπαία Επίτροπο και πρώην υπουργό Εξωτερικών (νυν γερουσιαστή εκλεγμένη με το Δημοκρατικό Κόμμα) Έμα Μπονίνο, τους Ριζοσπάστες οπαδούς της, αλλά και ανώτερα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος, οπαδούς του Ματέο Ρέντσι και της Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι, την επομένη της άφιξης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στο αεροδρόμιο της Ρώμης το 1998, το κύριο θέμα που πρόβαλαν οι ιταλικές εφημερίδες, προκειμένου να πείσουν τον τότε πρωθυπουργό Μάσιμο ντ’ Αλέμα να τον παραδώσει στους Τούρκους, ήταν το συμβόλαιο για τα ελικόπτερα Mangusta. Τελικά το συμβόλαιο υπεγράφη μια δεκαετία αργότερα.

Εμπάργκο όπλων με εξαιρέσεις

Η ιταλική κυβέρνηση είχε ανακοινώσει το 2019 ότι μελετά επιβολή εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, εξαιρώντας όμως τις παραγγελίες που είχαν μέχρι τότε αδειοδοτηθεί, καθώς και τις συμπαραγωγές και τα κοινά εξοπλιστικά σχέδια, στα οποία συμμετέχουν οι δυο χώρες. Απειλή που δεν φαίνεται να είχε συνέχεια. Επρόκειτο έτσι κι αλλιώς για μια χλιαρή στάση της Ρώμης, αναντίστοιχη με την επιθετικότητα που είχε δείξει η Άγκυρα εναντίον της Ιταλίας.

Πέρα από την ανοιχτή απειλή εναντίον της πετρελαϊκής ΕΝΙ σε δυο οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, είχαμε και περιστατικά που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του διπλωματικού savoir vivre. Να αναφέρουμε μόνον ότι την επομένη της τουρκικής εισβολής στη Συρία, ο τότε Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Λουίτζι Ντι Μάιο είχε καλέσει τον Τούρκο πρεσβευτή στη Ρώμη Μουράτ Σαλίμ Εσενλί και του είχε εκφράσει τη διαμαρτυρία της ιταλικής κυβέρνησης.

Πηγές του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών είχαν διοχετεύσει τότε την πληροφορία ότι η συνομιλία είχε διεξαχθεί σε πολύ βαρύ κλίμα και ότι ο Τούρκος πρεσβευτής είχε απαντήσει στη διαμαρτυρία με ανοιχτές απειλές και ύβρεις εναντίον της Ιταλίας. Οι διαρροές εκείνες, μάλιστα, είχαν επιβεβαιωθεί με τον πιο παταγώδη τρόπο. Μόλις είχε βγει από το Μέγαρο Φαρνεζίνα, όπου εδρεύει το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών, ο Τούρκος πρεσβευτής είχε διοργανώσει συνέντευξη Τύπου.

Εμβρόντητοι οι Ιταλοί δημοσιογράφοι τον είχαν ακούσει να κατηγορεί ευθέως την ιταλική κυβέρνηση ότι είναι «διεθνής εγκληματίας» και «συνένοχος των τρομοκρατών». Όσο για τις ευρωπαϊκές κυρώσεις, η «απάντηση μας θα είναι σκληρή», είχε πει. Μόνον η παρέμβαση του υπουργείου Εξωτερικών, που είχε επικαλεστεί λόγους εθνικής ασφαλείας, είχε πνίξει την είδηση της τουρκικής απρέπειας στα κυριότερα ιταλικά ΜΜΕ. Πάντως, στα τουρκικά είχε προβληθεί ως τεκμήριο της αποφασιστικότητας της Άγκυρας έναντι της Ιταλίας και ευρύτερα της Ευρώπης.

apopseis.com

Πώς οριοθετούνται οι θαλάσσιες ζώνες

Από
anixneuseis
-
1
ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ*
 

Σε άρθρο του ο κ. Βασίλης Νέδος, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» της Κυριακής της 10ης Μαΐου 2020, με τίτλο «Στο ραντάρ της Αθήνας η στρατιωτικοποίηση της Αγκυρας», αναφέρεται στο βιβλίο «Η έννοια της ΑΟΖ υπό μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων» του Τούρκου υποναυάρχου Τσιχάτ Γιαϊτσί, και το οποίο εκδόθηκε από το τουρκικό ναυτικό. Στο έργο αυτό, σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, η τουρκική πλευρά φαίνεται να επανέρχεται στο παλαιό και ξεπερασμένο επιχείρημά της ότι η υφαλοκρηπίδα, και η ΑΟΖ, στηρίζονται σε γεωλογικά χαρακτηριστικά, προκειμένου να οριοθετηθούν. Με άλλα λόγια, οι δύο έννοιες έχουν γεωλογικό πρόσημο, και, συνεπώς, τα ακραία ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ  του ηπειρωτικού εδάφους της Μικράς Ασίας, του οποίου αποτελούν τη φυσική συνέχεια του εδάφους της ξηράς στον θαλάσσιο βυθό, κάτι που τα στερεί από την αυτόματη δυνατότητα να έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, και ΑΟΖ.

Η φυσική σχέση εδάφους ξηράς με το υποθαλάσσιο έδαφος έπαιξε πράγματι σημαντικό ρόλο στα πρώτα στάδια της εμφάνισης του θεσμού της υφαλοκρηπίδας. Στη Διακήρυξη Τρούμαν (1945) που θεωρήθηκε η γενέθλια πράξη της υφαλοκρηπίδας τονίζεται ότι ένα παράκτιο κράτος έχει δικαιοδοσία και έλεγχο στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους του βυθού και του υπεδάφους του «επειδή η υφαλοκρηπίδα είναι δυνατόν να θεωρηθεί μια φυσική προέκταση της χερσαίας μάζας του παράκτιου κράτους και συνεπώς από τη φύση της ανήκουσα σε αυτό». Το γεωλογικό κριτήριο επηρεάζει και τη Σύμβαση της Γενεύης για την Ηπειρωτική Υφαλοκρηπίδα (1958). Τέλος, στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, πολλά χρόνια μετά (1969), τονίζεται ότι: «Τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους σε σχέση με την περιοχή της υφαλοκρηπίδας που συνιστά μια φυσική προέκταση του χερσαίου εδάφους μέσα και κάτω από τη θάλασσα…».

Από το σημείο αυτό αρχίζει βαθμιαία να εγκαταλείπεται το γεωλογικό κριτήριο για χάρη του κριτηρίου της απόστασης. Με άλλα λόγια, η υφαλοκρηπίδα παύει να συνδέεται με τη φυσική σχέση εδάφους ξηράς με υποθαλάσσιο έδαφος και κρίνεται με βάση την απόστασή της από την ακτή. Η Τρίτη Συνδιάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που ολοκληρώθηκε το 1989, η οποία και υιοθέτησε τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, απέρριψε το γεωλογικό κριτήριο, για χάρη ενός κριτηρίου που είχε ως αποκλειστικό γνώμονα την απόσταση των 200 ναυτικών μιλίων του εξωτερικού ορίου της υφαλοκρηπίδας από την ξηρά του παράκτιου κράτους. Για δε τα κράτη με θαλάσσια στενότητα υπαγόρευσε μια οριοθέτηση υποχρεωτικά με συμφωνία (και ποτέ μονομερώς), που, εφαρμόζοντας το Διεθνές Δίκαιο, θα καταλήγει σε ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Το Αρθρο 83 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που προβλέπει την ως άνω μέθοδο οριοθέτησης, έχει σήμερα αποκτήσει οικουμενικό χαρακτήρα και δεσμεύει τόσο τα κράτη-μέρη της Σύμβασης, όσο και τα τρίτα κράτη. Στη δε διεθνή νομολογία, που ακολουθεί αυτή τη μέθοδο οριοθέτησης, πουθενά δεν λαμβάνεται υπόψη το γεωλογικό κριτήριο, ως ειδική περίσταση, για την τροποποίηση την προσωρινής μέσης γραμμής, ή την επαλήθευσή της.

Αν για την υφαλοκρηπίδα ακολουθείται πια το κριτήριο της απόστασης από την ακτή, a fortiori, αυτό ισχύει για την  AOZ, η οποία αποτελεί μια πιο ειλικρινή εκδοχή της ικανοποίησης των παράκτιων κρατών για την απόκτηση δικαιωμάτων στη θάλασσα.

Πράγματι, το γεωλογικό κριτήριο, ως βάση του νόμιμου τίτλου για τα κυριαρχικά δικαιώματα της υφαλοκρηπίδας εκφράζει τους πρώιμους δισταγμούς της διεθνούς κοινότητας να επεκτείνει τη δικαιοδοσία της στις άλλοτε ελεύθερες θάλασσες, που έως τότε επικρατούσε το καθεστώς της απόλυτης ελευθερίας των θαλασσών. Και η φυσική σχέση εδάφους ξηράς με το παρακείμενο έδαφος του βυθού αποτελούσε μια ευφυή και ευφάνταστη διέξοδο για την αιτιολόγηση αυτής της καταστρατήγησης της ελευθερίας των θαλασσών. Με την πάροδο του χρόνου αυτές οι τύψεις παραμερίστηκαν, κι επικράτησε το δέλεαρ της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους. Κι αφού πλέον δεν υπήρχε αυτό το «ηθικό» εμπόδιο, η ανθρωπότητα προχώρησε στη θέσπιση του κριτηρίου της απόστασης, και αποξένωσε τη υφαλοκρηπίδα από τις ενοχές που τη βάρυναν. Μάλιστα προχώρησε και σε ένα ακόμα γενναίο βήμα: υιοθέτησε την ΑΟΖ, μια πολυλειτουργική ζώνη, μέσα στα όρια της υφαλοκρηπίδας, που προσέθετε κι άλλους πόρους  της θάλασσας, στην αποκλειστική δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους. Η ΑΟΖ, ως μια γνήσια τεχνητή ζώνη, δεν χρειαζόταν πια γεωλογικές προφάσεις για να επιβληθεί, και γι’ αυτόν τον λόγο από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής της υιοθετήθηκε, σχετικά με την οριοθέτησή της, το κριτήριο της απόστασης. Eάν, λοιπόν, τα τουρκικά επιχειρήματα έχουν μια ιστορική βαρύτητα, δεδομένης της προηγούμενης προσκόλλησης της διεθνούς κοινότητας στο γεωλογικό κριτήριο, στην προκειμένη περίπτωση, αυτήν της ΑΟΖ, δεν υπάρχει καμία βάση για να τη δικαιολογήσει. Η ΑΟΖ είναι μια ζώνη η οποία δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τη βουλιμία των κρατών για τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της θάλασσας.

Υπάρχει και ένα δεύτερο επιχείρημα στο βιβλίο του υποναυάρχου που χρήζει μιας απάντησης: ο κ. Γιαϊτσί, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τη νομική βάση του πρόσφατου τουρκολιβυκού μνημονίου χρησιμοποιεί μια ευφάνταστη θεωρία, αυτή των «διαγωνίων γραμμών», που επιτρέπουν, έτσι, τη χάραξη οριοθετικής γραμμής Τουρκίας-Λιβύης, παρά την ύπαρξη ελληνικών νησιών στην περιοχή. Αλλά αν υποθέσουμε ότι οι διαγώνιες γραμμές μπορούν να αιτιολογήσουν την οριοθέτηση μεταξύ των δύο αυτών χωρών, το πρόβλημα που παραμένει ακέραιο είναι ότι τα ελληνικά νησιά της περιοχής έχουν σημαντικές ακτές, με μεγάλο μήκος, που αποτελούν γραμμές βάσης για να προσδιοριστούν η υφαλοκρηπίδα τους και η ΑΟΖ, και που οι «διαγώνιες γραμμές» δεν αρκούν για να τις εξουδετερώσουν. Το ερώτημα το οποίο παραμένει είναι πως με αυτήν τη θεωρία οι ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης, και οι νότιες ακτές της Κρήτης δεν μπορούν να είναι γραμμές βάσης που αποδίδουν στα νησιά αυτά υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Ισως όχι τόσο εκτεταμένη, όπως θα ήταν στην περίπτωση ηπειρωτικών ακτών, αλλά πάντως, υπαρκτή. Πράγμα που δεν απαντάται από τον υποναύαρχο.

Νομίζω ότι τα έωλα επιχειρήματα του συγγραφέα έρχονται απλά να προστεθούν στα δεκάδες αντίστοιχα και ανάλογα που κατά καιρούς εκπορεύονται από την Αγκυρα για να δικαιολογήσει παράνομες και μονομερείς ενέργειες, που το Διεθνές Δίκαιο απαγορεύει και καταδικάζει.

* Ο κ. Χρήστος Ροζάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

kathimerini.gr

«Η αναγέννηση του ονείρου της Μεγάλης Τουρκίας»

Από
anixneuseis
-
0

Daily Sabah

Άρθρο του  İHSAN AKTAŞ

Μάιος 19, 2020. 19:05

«Καθώς το έθνος μας γιόρτασε την εκατονταετία της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε τη σημασία της συνέλευσης μας στην ιστορία», γράφει ο Ιχσάν Ακτάς, αρθρογράφος, στην Daily Sabah.

Κατά την ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία, η πρώτη συνέλευση δημιουργήθηκε το 1876 με σκοπό την κατάρτιση του πρώτου Συντάγματος του κράτους (Kanun-i Esasi).

Λόγω του ξεσπάσματος του Οθωμανο-Ρωσικού πολέμου, ωστόσο, ο Σουλτάνος ​​Αμπντουλχαΐντ Β΄ διέλυσε το Κοινοβούλιο και ακύρωσε το Σύνταγμα για τρεις δεκαετίες.

Το 1908, το Σύνταγμα αποκαταστάθηκε όταν η Επιτροπή Ένωσης και Προόδου ανήλθε στην εξουσία και κυβέρνησε τη χώρα σε αυτή τη δεύτερη συνταγματική εποχή.

Καθώς το Οθωμανικό κράτος καταλήφθηκε από ξένες δυνάμεις στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκε  μια τρίτη Συνέλευση το 1920 στην Άγκυρα.

Εθνικισμός, ο εχθρός των αυτοκρατοριών

Μετά την Γαλλική Επανάσταση, οι αυτοκρατορίες είχαν μεγάλη δυσκολία να προστατεύσουν την εδαφική τους ακεραιότητα τους, λόγω της αύξησης των εθνικιστικών κινημάτων.

Εξαιτίας των τεράστιων εδαφών που κατείχε τον τελευταίο αιώνα, από την Αραβική Χερσόνησο έως τη Βόρεια Αφρική και από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταστράφηκε από αυτήν την ταχεία άνοδο του εθνικισμού λόγω της τεράστιας πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής δημογραφίας της.

Αν και οι δυτικές αυτοκρατορίες επηρεάστηκαν επίσης αρνητικά από τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση χάρη στον αποικισμό τους στις αφρικανικές και αμερικανικές ηπείρους και την άνοδο της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Ο τελευταίος αιώνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο επόμενος αιώνας της Δημοκρατίας της Τουρκίας αποτελούσαν τον αγώνα επιβίωσης του έθνους.

Σήμερα, στην εκατονταετία της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, η χώρα μας έχει γίνει ένας από τους κύριους παίκτες στη διεθνή σκηνή.

Το έθνος μας τραυματίστηκε από τη Δημοκρατία

Τα χρόνια ίδρυσης της Δημοκρατίας της Τουρκίας ήταν χρόνια κοινωνικού τραύματος για το έθνος μας.

Ενώ η μεγάλη αυτοκρατορία μας ήταν κατακερματισμένη, η εγκατάσταση της Δημοκρατίας από την τότε πολιτική δύναμη, ανάγκασε το έθνος να αντικαταστήσει τις παραδοσιακές του αξίες με τις δυτικές.

Τις αποικιακές δυνάμεις υποστήριξαν μια ξενόφερτη τάξη διανοουμένων για να διαμορφώσουν την αναδυόμενη χώρα.

Σε αντίθεση με αυτήν τη δυτική πολιτική εκστρατεία, ένα άλλο κίνημα του εθνικισμού και του συντηρητισμού είχε ριζώσει στη χώρα υπογραμμίζοντας τις αξίες της ιστορίας, του πολιτισμού και της θρησκείας μας.

Ακόμα και στα τέλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πολλοί διανοούμενοι και πολιτικοί ηγέτες όπως ο Ναμίκ Κεμάλ, ο Ζιά Πασά, ο Σαΐτ Χαλίμ Πασάς, ο Σουλτάνος ​​Αμπντουλάμιντ Β, ο Αχμέτ Σεβντέτ Πασάς και ο  Χαλίντ ι Μπαγκντάντι αντιστάθηκαν στον πολιτιστικό αποικισμό της χώρας.

Κατά τη διάρκεια της Ρεπουμπλικανικής περιόδου, διανοούμενοι όπως οι Νουρετίν Τοπτσού, Νετζίπ Φαζίλ Κισακουρέκ  και ο Σεγιάζι Καρακός συνέχισαν να αγωνίζονται ενάντια στον αποικιακό πολιτισμό της χώρας.

Ο  Νετζμετίν Ερμπακάν κατάφερε  με ιδιαίτερο τρόπο να μετατρέψει το Κίνημα του Ισλαμισμού μέσα σε  δύο χρόνια σε ένα πολιτικό κίνημα και ανέπτυξε ένα εθνικό όραμα στον τομέα της μηχανικής και της τεχνολογίας.

Το Κόμμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Χάρη στην παραμονή στην εξουσία σχεδόν δύο δεκαετιών του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AK Partί), το όνειρο μιας «Μεγάλης Τουρκίας» ξαναγεννήθηκε.

Όταν το κόμμα του AKP ανήλθε στην εξουσία το 2002, ανέλαβε μια χώρα που βρισκόταν σε πολιτική και οικονομική παρακμή.

Χάρη στην πολιτική ηγεσία του κόμματος AKP , η Τουρκία ανέκτησε την εμπιστοσύνη της όχι μόνο στα οικονομικά, αλλά και στην περιφερειακή και διεθνή πολιτική.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, η κυβέρνηση υιοθέτησε μια πολυδιάστατη και πολυμερή εξωτερική πολιτική.

Στην περιοχή, η Τουρκία έχει αναδειχθεί ως ένας από τους κορυφαίους διεθνείς πολιτικούς παράγοντες.

Εποχή του κορωνοϊού

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, πολλές εξέχουσες χώρες απέτυχαν να διατηρήσουν τις οικονομίες τους, πόσο μάλλον τις υπηρεσίες υγείας τους, ενώ χώρες όπως η Τουρκία, η Γερμανία και η Νότια Κορέα έχουν ενισχύσει τις διεθνείς εικόνες τους χάρη στην επιτυχή διαχείριση της συνεχιζόμενης κρίσης.

Σήμερα, η Τουρκία επιτυγχάνει όχι μόνο με τη διαχείριση της επιδημίας του κορωνοϊού στα σύνορά της, αλλά και με την παροχή ιατρικής βοήθειας σε σχεδόν 40 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των κορυφαίων μελών του ΝΑΤΟ.

Έναν αιώνα νωρίτερα, η Τουρκία αγωνιζόταν για επιβίωση.

Σήμερα, στην εκατονταετία της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, το όνειρο μιας «Μεγάλης Τουρκίας» πραγματοποιείται ήδη.

Άρθρο του  İHSAN AKTAŞ

Daily Sabah

—

The Hellenic Information Team

               

 © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Ο γρίφος της Σφίγγας

Από
anixneuseis
-
0
Τετάρτη 20 Μαΐου 2020, 00:02

Στην Αίγυπτο φαίνεται να περιορίζεται η μοναδική επιλογή για την αντιμετώπιση της στρατηγικής κίνησης της Τουρκίας με το τουρκολιβυκό μνημόνιο και την ακύρωση αυτής της πρωτοφανούς πρόκλησης για την επιβολή «δεύτερων Ιμίων» εις βάρος της χώρας μας, με πολύ ευρύτερες όμως διαστάσεις και συνέπειες.

Η Αθήνα αναζητά τρόπους αντίδρασης που θα είναι αποτελεσματικοί και θα αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος που άφησαν εκτεθειμένη την Ελλάδα σε αυτή την τουρκική κίνηση, η οποία ίσως ήταν αδιανόητη πριν από μερικούς μήνες.

Οσο περνά ο καιρός δημιουργείται όλο και πιο ευνοϊκό έδαφος για να εμπεδωθεί το τουρκικό τετελεσμένο και περιορίζονται οι ελληνικές επιλογές. Ο στρατηγός Χαφτάρ, στον οποίο επένδυσε η Αθήνα θεωρώντας ότι θα μπορούσε αν όχι να ανατρέψει τον Σάρατζ τουλάχιστον να επιβάλει σε μια μεταβατική περίοδο την αποστασιοποίηση από την Τουρκία και τις δύο συμφωνίες που υπέγραψαν οι Ερντογάν και Σάρατζ, έχει αποδυναμωθεί πολιτικά και στρατιωτικά δεν μπορεί να επιβάλει λύση.

Πλέον για την Αθήνα η βασική επιλογή είναι η επιδίωξη ολοκλήρωσης των συνομιλιών με την Αίγυπτο και σύναψη συμφωνίας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών. Μόνο έτσι θα προβληθεί η ελληνική και η αιγυπτιακή υφαλοκρηπίδα που θα επικαλύπτουν ένα σημαντικό τμήμα της περιοχής που θέλησε να υφαρπάξει μέσω της συμφωνίας οριοθέτησης με τη Λιβύη η Τουρκία, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές τετελεσμένο στην περιοχή. Αυτή η αποστολή την οποία έχει αναλάβει ο ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας και για την οποία είχε γίνει σημαντική προεργασία και από τον Ν. Κοτζιά στη διάρκεια της θητείας του (είχαν διαμορφωθεί και χάρτες επί των οποίων συζητούσε με τον Αιγύπτιο ΥΠΕΞ κ. Σούκρι), δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Εμπόδια

Η Αίγυπτος, παρά τις «θετικές προθέσεις» μέχρι τώρα, με πρόσχημα τις αντιδράσεις της γραφειοκρατίας (που σε μεγάλο βαθμό επηρεάζονται και από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους) αρνείται να προχωρήσει στην ολοκλήρωση των συνομιλιών με την Ελλάδα. Και πλέον υπάρχει ο φόβος ότι το Κάιρο αντιλαμβανόμενο την ανάγκη που έχει η Αθήνα για σύναψη συμφωνίας το συντομότερο δυνατό, θα επιμείνει και θα διευρύνει τις μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις του, μεγαλώνοντας τη «διαφορά» μεταξύ των δύο χωρών.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό η Αίγυπτος επέμενε στη μερική οριοθέτηση με την Ελλάδα δυτικά του 28ου Μεσημβρινού, ώστε να μην υπάρξει αντίδραση από την Τουρκία, η οποία έθετε ως καταρχήν όριο της υφαλοκρηπίδας της τον 28ο Μεσημβρινό, με το τελικό όριό του στα δυτικά να ορίζεται έπειτα από τις συμφωνίες οριοθέτησης στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Τώρα πάντως είναι άγνωστο εάν η γραφειοκρατία του αιγυπτιακού ΥΠΕΞ θα παραμείνει στη θέση για τον 28ο Μεσημβρινό, ή θα προσαρμοστεί στη νέα τουρκική επέκταση προς δυτικά μέχρι τα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών. Γιατί τότε δεν θα υπάρχει ουσιαστικά αντικείμενο διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα.

Επίσης η Αίγυπτος δεν δεχόταν τη μέση γραμμή ούτε την πλήρη επήρεια μικρών νησιών, όπως το Κουφονήσι και η Χρυσή.
Σε μεγάλο πρόβλημα όμως αναδεικνύεται το «δέλεαρ» που προσφέρει η Τουρκία στην Αίγυπτο, καθώς η εφαρμογή της θεωρίας της «Γαλάζιας πατρίδας» θα απέδιδε στο Κάιρο 19.400 τ.χλμ., κάτι που επηρεάζει τους χειρισμούς της αιγυπτιακής πλευράς.
Στην ανακοίνωσή του με αφορμή την πενταμερή, το τουρκικό ΥΠΕΞ έστειλε μήνυμα στο Κάιρο: «…Φαίνεται ότι οι ηγέτες αυτής της χώρας (της Αιγύπτου) προτίμησαν να παραιτηθούν των συμφερόντων και δικαιωμάτων του ίδιου τους του λαού αντί να τα προστατεύσουν»…

Ο ρόλος του Αλ Σίσι

Μόνο ο πρόεδρος Αλ Σίσι μπορεί και πρέπει να δώσει λύση στην εκκρεμότητα αυτή και πρέπει η Αθήνα να διαμηνύσει στο Κάιρο ότι η σχέση μεταξύ των δύο χωρών δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και ετεροβαρής.

Για την Ελλάδα έχει επείγοντα χαρακτήρα η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με τους Αιγυπτίους και είναι σαφές ότι μια διάδοχη κατάσταση στην Αίγυπτο, που θα έφερνε και πάλι σε θέση ισχύος τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, θα είχε δραματικές συνέπειες για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Στην Αθήνα μπορεί να υπάρξει συνεννόηση για κινήσεις καλής θέλησης προς τους Αιγυπτίους, ώστε να μην υπάρχει πλέον καμιά δικαιολογία και πρόσχημα προκειμένου να προχωρήσουμε σε συμφωνία οριοθέτησης. Εξάλλου, τη μερική οριοθέτηση τη συζήτησε με τους Αιγυπτίους και ο Ν. Κοτζιάς, ενώ ούτε η μερική οριοθέτηση ούτε ενδεχόμενη αποδοχή μη πλήρους επήρειας των δύο μικρών νησιών νότια της Ιεράπετρας θα δημιουργούσαν προηγούμενο για επόμενες οριοθετήσεις είτε στο Αιγαίο είτε στη Μεσόγειο.

«Οδηγός» στις διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο πρέπει να είναι η δυσάρεστη εμπειρία των συνομιλιών του παρελθόντος με τη Λιβύη, όπου ενώ οι συνομιλίες είχαν προχωρήσει, τελικά λόγω της άκαμπτης διαπραγματευτικής στάσης της ελληνικής πλευράς, τόσο για το θέμα του κλεισίματος του Κόλπου της Σύρτης όσο και της επήρειας των Στροφάδων και της Γαύδου, δεν κατέληξαν σε συμφωνία, η οποία εάν υπήρχε θα είχε κλείσει τον δρόμο στο σημερινό τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Το «αγκάθι» της Λιβύης

Σε ό,τι αφορά την ίδια τη Λιβύη, υπάρχει στο τραπέζι και η πρόταση Ροζάκη για προσφυγή της Ελλάδας εναντίον της για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, καθώς η ίδια με ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ στις 27 Δεκεμβρίου 2019 (A/74/634) καλεί όποια χώρα θεωρεί ότι πλήττονται τα συμφέροντά της από το μνημόνιο να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτή βεβαίως είναι μια επιλογή που απαιτεί εξαιρετικά σοβαρή προετοιμασία, καθώς ενδεχόμενη απόφαση του Δικαστηρίου (π.χ. σε σχέση με τα μικρά νησιά) θα αποτελέσει προηγούμενο και για επόμενες οριοθετήσεις, ενώ θα επηρεάσει πιθανόν και τον σχεδιασμό Οικοπέδων προς αδειοδότηση που έχει γίνει νότια της Κρήτης βάσει του Νόμου Μανιάτη του 2011.

Η ιδέα κατάθεσης συντεταγμένων στον ΟΗΕ που θα αφορούν τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας δεν φαίνεται να είναι στις προτεραιότητες της Αθήνας αυτή τη στιγμή, καθώς -όπως εκτιμούν αρμόδιες πηγές- είναι περισσότερο συμβολική κίνηση αφού πρόκειται για μονομερή ενέργεια που δεν κατοχυρώνει θαλάσσιες ζώνες. Εξάλλου η εσωτερική νομοθεσία και η τροπολογία του 2011, που ορίζουν ότι για την Ελλάδα ως εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας της θεωρείται η μέση γραμμή, έχουν δηλωθεί και έχουν καταχωρηθεί στον ΟΗΕ (με ρηματική διακοίνωση στις 8 Μαΐου 2012 και έχει δημοσιευθεί στο Law of the Sea Bulletin vol.79 page 14).

Εκτιμάται επίσης ότι η κατάθεση συντεταγμένων στην παρούσα φάση θα περιέπλεκε ακόμη περισσότερο τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο, καθώς αντικείμενό τους είναι ακριβώς η επίτευξη συμφωνίας οριοθέτησης.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο στις 16 Μαΐου

Η Μέρκελ, ο Μακρόν, τα 500 δισ. και το παρασκήνιο.

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team  20 ΜΑΪΟΥ 2020, 07:35

Η μεταστροφή της Γερμανίας όσον αφορά την αποδοχή της πρότασης περί κάποιας μορφής κοινής έκδοσης χρέους, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μια σειρά διεργασιών που έλαβαν χώρα τις τελευταίες ημέρες και δεν αποκαλύφθηκαν ούτως ώστε να μην υπονομευθούν οι σχετικές συνομιλίες. –

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας, ημέρα κατά την οποία ανέβασαν ρολά στην Ιταλία τα μπαρ και τα εστιατόρια, τα κομμωτήρια και τα κουρεία και όλες οι επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου καθώς επίσης και οι εκκλησίες, ο Τζουζέπε Κόντε αποφάσισε να πάει έναν περίπατο στο κέντρο της Ρώμης. Σίγουρα ο ιταλός πρωθυπουργός δεν περίμενε να συναντήσει στον δρόμο του τουρίστες. Μαθαίνουμε, όμως, από την La Repubblica πως ο Κόντε δεν συνάντησε σχεδόν κανέναν περαστικό αλλά και ότι στην καρδιά της Αιώνιας Πόλης τα καταστήματα ήταν άδεια και επικρατούσε μια απόκοσμη ησυχία.

Ακριβώς τη στιγμή, ωστόσο, που ήταν έτοιμος να απογοητευτεί, ο ιταλός πρωθυπουργός έλαβε στο κινητό του τηλέφωνο ένα γραπτό μήνυμα από τον Εμανουέλ Μακρόν με το οποίο ο πρόεδρος της Γαλλίας τον ενημέρωσε: «Καταλήξαμε σε συμφωνία για ομόλογα ανάπτυξης». Επρόκειτο για ένα μήνυμα που χαροποίησε ιδιαίτερα τον Κόντε και οι λόγοι είναι γνωστοί.

Παρότι η γαλλογερμανική πρόταση για τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού «ταμείου ανάκαμψης» ύψους 500 δισεκατομμυρίων ευρώ που εισηγήθηκαν από κοινού η Ανγκελα Μέρκελ και ο Εμανουέλ Μακρόν στην Κομισιόν έχει σημαντικές διαφορές από την πρόταση για έκδοση κορονό-ομολόγων την οποία υποστήριζε με σθένος η Ιταλία, η γερμανίδα καγκελάριος θέλησε να επισημάνει πως τα ομόλογα που θα εκδώσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με στόχο να αντλήσει άμεσα όλα αυτά τα δισεκατομμύρια από τις αγορές θα αποπληρωθούν μέσω του προϋπολογισμού της ΕΕ. Οπότε, ο ιταλός πρωθυπουργός εξέλαβε το γεγονός ως μια «νίκη» για την πατρίδα του, έχοντας στο μυαλό του πως η Ιταλία θα μπορούσε να λάβει έως και 100 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Εάν σκεφτώ πως ήταν η κατάσταση πριν από δύο μήνες, δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Εκείνες τις ημέρες η Μέρκελ μας έλεγε πως εάν χρειαζόμαστε χρήματα, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας είναι το κατάλληλο εργαλείο», δήλωσε όταν πληροφορήθηκε τα ευχάριστα νέα ο ιταλός πρωθυπουργός.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ιταλικής εφημερίδας η μερική μεταστροφή της Γερμανίας όσον αφορά την αποδοχή της πρότασης περί κάποιας μορφής κοινής έκδοσης χρέους, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μια σειρά διεργασιών που έλαβαν χώρα τις τελευταίες ημέρες και δεν αποκαλύφθηκαν ούτως ώστε να μην υπονομευθούν οι σχετικές συνομιλίες.

Πριν από μια εβδομάδα, για παράδειγμα, οι διαπραγματευτές εννέα χωρών, με επικεφαλής τη Γαλλία (μεταξύ τους και η Ελλάδα) απέστειλαν στην πρόεδρο της Κομισιόν κοινή επιστολή, προειδοποιώντας για πολλοστή φορά πως εάν δεν βρεθεί μια κοινή ευρωπαϊκή λύση η Ευρωπαϊκή Ενωση θα καταρρεύσει.

H Ρώμη προσπαθεί να επιστρέψει στην κανονικότητα μετά τη χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων (REUTERS/Guglielmo Mangiapane)

Η μάχη, ωστόσο, για την άνευ όρων οικονομική στήριξη των χωρών που επλήγησαν περισσότερο από την πανδημία και τη διάσωση, κατ’ επέκταση, και την ενίσχυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, δεν έχει ακόμα κριθεί, δεδομένου ότι για να εγκριθεί η γαλλογερμανική πρόταση απαιτείται ομοφωνία ενώ θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως η Ολλανδία, η Αυστρία, η Δανία και η Σουηδία θα εναντιωθούν με σθένος στο σχέδιο της Μέρκελ και του Μακρόν, επαναλαμβάνοντας την πάγια θέση τους – «δεν πληρώνουμε για το Club Med», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Corriere della Sera.

Η ρευστότητα της κατάστασης καθιστά, οπότε, τις προβλέψεις μάταιες. Η πρόταση της Μέρκελ και του Μακρόν για τη σύσταση αυτού του ειδικού «ταμείου ανάπτυξης» πρόκειται να ενσωματωθεί στο τελικό σχέδιο της Κομισιόν για την αντιμετώπιση του αντίκτυπου της πανδημίας στις οικονομίες των κρατών – μελών της ΕΕ το οποίο θα παρουσιάσει την ερχόμενη Τετάρτη 27 Μαΐου η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ενώ τελικές αποφάσεις έως τη σύνοδο κορυφής των ευρωπαίων ηγετών στα μέσα του επόμενου μήνα δεν πρόκειται να ληφθούν.

Ο Κόντε, ωστόσο, θεωρεί πως τελικά η γαλλογερμανική πρόταση θα εγκριθεί. Προετοιμάζεται, μάλιστα, να ζητήσει περισσότερα από τους ομολόγους του, θέτοντας επί τάπητος καταρχάς το ζήτημα της περαιτέρω αύξησης των πόρων για την ανάκαμψη, και αυτό εξηγεί γιατί προς το παρόν ο ιταλός πρωθυπουργός επίσημα δεν μιλάει για «νίκη» αλλά απλά και μόνο για «ένα θετικό βήμα προς τα εμπρός», και επισημαίνει συγχρόνως, πως πρέπει να ακολουθήσουν και άλλα τέτοια βήματα και μάλιστα άμεσα.

Ενα άλλο ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα τον ιταλό πρωθυπουργό αφορά τη αποδέσμευση των πόρων για την ανάκαμψη. Οι Ιταλοί επιδιώκουν να λάβουν χρήματα ακόμα και εντός του καλοκαιριού και σίγουρα όχι μετά τον Οκτώβριο. Θεωρείται, ωστόσο, δύσκολο, να συμβεί κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι για να υλοποιηθεί η πρόταση της Μέρκελ και του Μακρόν θα πρέπει να συμφωνήσουν πέρα από τους ηγέτες των κρατών-μελών της ΕΕ και τα εθνικά κοινοβούλια, διαδικασία που ακόμη και στην περίπτωση που καμφθούν οι ενστάσεις των Βορειοευρωπαίων, θα απαιτήσει σίγουρα χρόνο.

Πάντως αποτελεί γεγονός, πως η σχεδόν «νίκη» για την Ιταλία (και τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης που επλήγησαν περισσότερο από τον κορονοϊό) για την οποία έκανε λόγο ο ιταλός πρωθυπουργός σχολιάζοντας την γαλλογερμανική πρόταση, δεν πρόκειται να πείσει τους πολίτες της Ιταλίας ότι η πανδημία και όλα όσα υπέστησαν ανήκουν στο παρελθόν. Για αυτόν τον λόγο ο Τζουζέπε Κόντε θα συνεχίσει να περπατά στο κέντρο της Ρώμης και να συναντά τους πολίτες και τους επιχειρηματίες της, ευελπιστώντας πως σύντομα θα είναι σε θέση – χάρη στην Μέρκελ και τον Μακρόν – να δηλώνει κάτι πιο αισιόδοξο από το «Κουράγιο, θα ανακάμψουμε», που ψέλλισε το πρωί της Δευτέρας όταν επισκέφτηκε ένα ιστορικό καφέ της ιταλικής πρωτεύουσας το οποίο ήταν σχεδόν άδειο.

Πηγή: Protagon.gr

Ο Παπαγγελόπουλος και το άνοιγμα του κάδρου

Από
anixneuseis
-
0

protagon.gr

Κώστας Γιαννακίδης 19 ΜΑΪΟΥ 2020, 18:18

Αν η Βουλή αποφασίσει διεύρυνση του κατηγορητηρίου για τον πρώην υπουργό, αυτομάτως ανοίγει και το κάδρο των πρωταγωνιστών. Δεν γίνεται, άλλωστε, να συγκροτείς εγκληματική οργάνωση χωρίς συνεργάτες. Και το ερώτημα, που σε μεγάλο βαθμό θα καθορίσει το πολιτικό κλίμα, είναι αν η έρευνα θα ασχοληθεί με το στενό πυρήνα εξουσίας την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Διεύρυνση κατηγορητηρίου για τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο συνεπάγεται και διεύρυνση του αριθμού των προσώπων που, ενδεχομένως, θα κληθούν για να δώσουν εξηγήσεις. Δεν μπορείς να συστήσεις μόνος σου εγκληματική οργάνωση. Χρειάζεσαι και συνεργάτες. Και, κατά συνέπεια, κάποια στιγμή θα πρέπει να ερωτηθούν και οι πολιτικοί σου προϊστάμενοι αν γνώριζαν τι έκανες και ποιους εξυπηρετούσες.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα μισόλογα είναι περιττά. Η διεύρυνση του κατηγορητηρίου που, όπως φαίνεται, θα ψηφιστεί την Τετάρτη από τη Βουλή, βάζει στην εικόνα τον κεντρικό πυρήνα διακυβέρνησης κατά την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ. Κοινώς θα τεθεί θέμα Τσίπρα και Παππά. Ο μεν Παππάς επειδή, σύμφωνα με καταθέσεις, φέρεται να είχε γνώση κάποιων χειρισμών του Παπαγγελόπουλου, ο δε Τσίπρας επειδή όλα αυτά έλαβαν χώρα δύο γραφεία πιο πέρα από το δικό του.

Και αφού το κατηγορητήριο ανοίξει, λογικά θα δημιουργηθεί χώρος και για άλλους. Δεν υπάρχει παραδικαστικό κύκλωμα χωρίς δικαστικούς λειτουργούς. Ούτε στήνεται κύκλωμα εκβιασμών χωρίς τους απαραίτητους από τον χώρο του Τύπου —κάποιος πρέπει να μεταφέρει και τα μηνύματα.

Το κατηγορητήριο, άλλωστε, είναι σαφές. Ο πρώην υπουργός φέρεται να «έστηνε» δημοσιεύματα, σε συγκεκριμένα έντυπα, τα οποία στη συνέχεια έφταναν σε δικαστικούς λειτουργούς που αναλάμβαναν τα υπόλοιπα.

Αυτός ο μηχανισμός φέρεται να χειρίστηκε και την υπόθεση της Novartis, στήνοντας τις δέκα κάλπες στη Βουλή, πριν οι υποθέσεις τεθούν στο αρχείο. Θυμηθείτε επίσης ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα, από όσες άνοιξε θέμα Novartis, όπου η εταιρεία δεν ελέγχθηκε για αθέμιτες πρακτικές προκειμένου οι γιατροί να συνταγογραφούν τα σκευάσματα της.

Στην Ελλάδα η έρευνα εξαντλήθηκε στο αν η εταιρεία προσέγγισε και δωροδόκησε πολιτικούς. Βέβαια από τη διατύπωση του κατηγορητηρίου μέχρι την τεκμηρίωση των κατηγοριών υπάρχει δρόμος. Και σε όλη αυτή τη διαδρομή θα βλέπουμε billboards με πολύ γνωστές φυσιογνωμίες του συριζαϊκού σύμπαντος, πολιτικούς και δημοσιογράφους. Και τους απαραίτητους δικαστικούς. Τι πολιτικό κλίμα θα γεννήσει όλο αυτό;

Κατ αρχάς αυτό έπρεπε να μας αφήνει αδιάφορους. Αν όλοι αυτοί είχαν συστήσει, καλύψει ή ανεχθεί τη λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης, οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις και ας διοργανώνουν, την ίδια ώρα, συγκέντρωση έξω από τη Βουλή. Εξηγήσεις και απαντήσεις. Όχι συνθήματα. Τι εννοώ;

Είναι εύκολο να ανεβαίνεις στο βήμα της Βουλής, να ανοίγεις τα χέρια, να προτάσσεις τα στήθη σου και να λες ότι είσαι εκεί, έτοιμος να δεχθείς τα βέλη. Το δύσκολο είναι να απαντήσεις επί της ουσίας, να απορρίψεις κατηγορίες και, κυρίως, να διαψεύσεις μάρτυρες. O Τσίπρας αποσύρει τον ΣΥΡΙΖΑ από τη σχετική ψηψοφορία. Είναι προφανές ότι ανησυχεί μήπως κάποιοι δικοί του ψηφίσουν υπέρ της διεύρυνσης του κατηγορητηρίου. Και ο ίδιος στην ομιλία του δεν υιοθέτησε και δραματικούς τόνους. Είναι άλλωστε νωρίς ακόμα. Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί ούτε να εγκαταλείψει τον Παπαγγελόπουλο, ούτε να τον πάρει αγκαλιά. Βλέποντας και κάνοντας. Το ίδιο ισχύει και για τον Μητσοτάκη. Η διεύρυνση του κατηγορητηρίου βάζει τον Τσίπρα στο κάδρο. Το ερώτημα είναι αν θα τον έχει στο κέντρο ή κάπου κοντά στην κορνίζα.

Πηγή: Protagon.gr

1...2,4782,4792,480...3,035Σελίδα 2,479 από 3,035