Αρχική Blog Σελίδα 2468

Γιατί η Αίγυπτος διστάζει να επέμβει στρατιωτικά στη σύγκρουση στη Λιβύη.

Από
anixneuseis
-
1

του Γιώργου Κουτσούμη

8.6.2020

Ένας Αιγύπτιος πολιτικός αναλυτής ο Mohamed Abul Fadhl υποστηρίζει ότι ο δισταγμός της Αιγύπτου να επέμβει άμεσα στη σύγκρουση στη Λιβύη, παρά την υποστήριξη της Τουρκίας για την κυβέρνηση της Εθνικής Συμφωνίας που εδρεύει στην Τρίπολη, αποτελεί μέρος μιας μακράς λίστας ερωτημάτων γύρω από την  ικανότητα του στρατού του και την ισορροπία μεταξύ των διεθνών δυνάμεων που επιδιώκουν επιρροή στη Λιβύη.

Την περασμένη Παρασκευή, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λιβύης, Aguila Saleh, συναντήθηκε στο Κάιρο με αιγύπτιους αξιωματούχους, μόλις δύο ημέρες μετά την επίσκεψη του Διοικητή του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, Στρατάρχη Khalifa Haftar στο Κάιρο, και λίγες μόνο ώρες μετά τη δήλωση του LNA που επιβεβαίωσε την απόσυρσή του από την περιοχή  της Τρίπολις.

Αυτές οι διπλωματικές κινήσεις έρχονται εν μέσω διεθνών προσπαθειών που επιδιώκουν την επανάληψη της πολιτικής διαδικασίας στη Λιβύη, καθώς η Τουρκία επιμένει στην υποστήριξή της στον πρωθυπουργό της GNA Fayez al-Sarraj.  Εν τω μεταξύ, η Αίγυπτος κρατά κλειστά τα χαρτιά της, διότι δεν είναι σαφές εάν θα επέμβει στη Λιβύη για να προστατεύσει τα συμφέροντά της ή έχει σοβαρές ανησυχίες που εμποδίζουν αυτό το βήμα.

Παρατηρητές των εξελίξεων στη σκηνή της Λιβύης σημείωσαν ότι η Αίγυπτος δεν αντέδρασε στους κινδύνους που απορρέουν από τη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη και την επακόλουθη αποστολή χιλιάδων τρομοκρατών και μισθοφόρων.  Η Αίγυπτος φάνηκε να απέχει από την προετοιμασία μιας περιπέτειας, παρόλο που η κατάσταση δυτικά των συνόρων της, αποτελεί άμεση απειλή για την εθνική της ασφάλεια.

Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια της Αιγύπτου γίνεται επικείμενος και σοβαρός, καθώς η Άγκυρα και οι τοπικοί της πληρεξούσιοι συνεχίζουν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους σε περισσότερα εδάφη της Λιβύης και καθώς ο στρατός της Λιβύης υποχωρεί από την περιοχή της Τρίπολης, είναι απολύτως σαφές ότι η Άγκυρα δεν θα σταματήσει σε αυτό που έχει επιτύχει μέχρι στιγμής.  Πιθανόν να συνεχίσει να προχωρά πέρα ​​από την Τρίπολη και την Ταρχάνα, εκμεταλλευόμενη τη περιφερειακή και διεθνή σιωπή.  Οι Αιγύπτιοι φοβούνται ότι η Τουρκία, μέσω των θέσεών της στη Λιβύη, θα επαναλάβει από τη Λιβύη, το ίδιο σενάριο με εκείνο όπου η Μουσουλμανική Αδελφότητα παρενοχλούσε και στόχευε την Αίγυπτο από το Σουδάν, από την εποχή του Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ.

Το Κάιρο είχε προηγουμένως προειδοποιήσει για ξένη επέμβαση στη Λιβύη και για τις συνέπειες της επέκτασης των δραστηριοτήτων των τρομοκρατικών ομάδων εκεί.  Πάντα απέρριπτε την κυριαρχία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην πολιτική εξουσία στην Τρίπολη και δεν έκρυψε την υποστήριξή της στον στρατό της Λιβύης.  Οι Λίβυοι βλέπουν το Κάιρο ως τον κύριο σύμμαχό τους στη μάχη της υπεράσπισης της χώρας τους από την τουρκική ηγεμονία, αλλά μέχρι στιγμής, το Κάιρο δεν έχει προχωρήσει πέρα ​​από την έκδοση σύντομων δηλώσεων που απορρίπτουν τις προοπτικές και τις συνέπειες μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Κάιρο, την περασμένη Τετάρτη, ο Haftar πραγματοποίησε συνομιλίες με Αιγύπτιους αξιωματούχους σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη, αλλά αυτό που διέρρευσε από τις διαβουλεύσεις είναι ότι οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στην επιστροφή στις στρατιωτικές διαπραγματεύσεις γνωστές ως συνομιλίες 5 + 5, οι οποίες υποδέχθηκαν  τα Ηνωμένα Έθνη.  Ο Haftar, ωστόσο, δεν έκρυψε ότι βρισκόταν στο Κάιρο αναζητώντας μεγαλύτερη και ευρύτερη πολιτική υποστήριξη.

Ειδήσεις σχετικά με τις επισκέψεις ανέφεραν ότι ο διοικητής του στρατού της Λιβύης ήρθε στο Κάιρο, με αυξημένο ανώτατο όριο αιτημάτων, την αντιμετώπιση της τουρκικής επέμβασης, συμπεριλαμβανομένου του αιτήματος γρήγορης δράσης από την Αίγυπτο για άρση της απαγόρευσης εξοπλισμού του λιβυκού στρατού, καθώς οι αντίπαλοί του στην Τρίπολη είχαν απεριόριστη και ανοιχτή  υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής των τουρκικών δυνάμεων στις μάχες, με την ίδια παραδοχή του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Αιγυπτιακές πηγές πιστεύουν ότι, μετά τις πρόσφατες αποτυχίες που υπέστη το LNA, ο Haftar  έχασε μέρος της στρατιωτικής και περιφερειακής του δυναμικής, απογοητεύοντας εκείνους στο Κάιρο που είχαν στοιχηματίσει πολύ νωρίς για τη νίκη του.  Ωστόσο, δεν είναι ακόμη σαφές γιατί η Αίγυπτος απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική της μηχανή για να αποκρούσει την τουρκική εισβολή στη Λιβύη, που απειλεί τα συμφέροντά της.

Το Κάιρο φαίνεται να είναι πολύ σιωπηλό σχετικά με την τουρκική παρουσία στην αυλή του, και γνωρίζει ότι η φιλοδοξία του Ερντογάν δεν θα σταματήσει στην Τρίπολη, και ότι τα μάτια του είναι στραμμένα στο πετρέλαιο της Λιβύης.

Η σιωπή του Καΐρου είναι επιζήμια για την καλή φήμη της Αιγύπτου μεταξύ πολλών Λιβύων, καθώς και για τις θέσεις εργασίας εκατοντάδων χιλιάδων Αιγυπτίων στη Λιβύη.

Ωστόσο, αιγυπτιακές πηγές λένε ότι οι αιγυπτιακές αρχές που είναι υπεύθυνες για το θέμα της Λιβύης γνωρίζουν καλά όλες τις  λεπτομέρειες της κρίσης στη Λιβύη και τις διάφορες διασταυρώσεις της σε τοπικό και διεθνές επίπεδο.  Επισημαίνουν ότι το Κάιρο δεν έχει κλείσει τις γραμμές επικοινωνίας του με μερικά από τα αντίπαλα κόμματα, διατηρώντας παράλληλα, την ακλόνητη υποστήριξή του προς τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης.  Το Κάιρο παρέμεινε ανοιχτό στις θέσεις των διεθνών δυνάμεων, ακόμη και σε εκείνες ορισμένων τοπικών δυνάμεων, που δεν συμφωνούν με το γενικό όραμά του.

Φυσικά, η Τουρκία αντιλαμβανόμενη τον δισταγμό της Αιγύπτου και την πολλαπλότητα των ανοιχτών επιλογών της, προχώρησε στην άμεση παρέμβασή της στην Λιβύη.  Η Άγκυρα ήταν σίγουρη ότι το Κάιρο δεν ήταν έτοιμο να ξεκινήσει αντάρτικο πόλεμο στη Λιβύη, ανεξάρτητα από το πόσο σοβαρές έγιναν οι απειλές στη Λιβύη.

Δεν είναι μόνο οι Λίβυοι που έχουν ερωτήσεις σχετικά με τον δισταγμό του Καΐρου, γιατί πίστευαν πάντα ότι οι αιγυπτιακές δυνάμεις θα σπεύσουν να τους σώσουν, αλλά  αυτή η ερώτηση βρίσκεται τώρα στο μυαλό πολλών εντός και εκτός της Αιγύπτου.

Επίσης, τίθενται ερωτήματα σχετικά με τη χρησιμότητα της ισχυρής «αιγυπτιακής στρατιωτικής αποτροπής», η οποία έχει μετατραπεί σε οικονομικό βάρος για τη χώρα.  Εάν ο ισχυρός αιγυπτιακός στρατός, ο οποίος είναι ένας από τους δέκα πιο ισχυρούς στρατούς στον κόσμο, δεν σηκώσει το δάχτυλό του ενώ οι απειλές που προέρχονται από τη Λιβύη είναι μπροστά στα μάτια του, τότε τι χρησιμεύει η συσσώρευση προηγμένων όπλων;

Το Arab Weekly αναζήτησε απαντήσεις στην ερώτηση από διάφορες πηγές.  Μια απάντηση ξεχώρισε, ότι ο αιγυπτιακός στρατός δεν είναι προετοιμασμένος για τον ανταρτοπόλεμο.  Εάν η εκστρατεία του στρατού ενάντια σε τρομοκρατικές ομάδες μέσα στο Σινά έχει διαρκέσει όλο αυτό το διάστημα, τότε μπορούμε να φανταστούμε τον χρόνο που θα χρειαστεί να τις αντιμετωπίσει στη Λιβύη. Ειδικά όταν έχει μακρά και ανοιχτά χερσαία και θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη και μια μεγάλη συγκέντρωση  εξτρεμιστικών οργανώσεων που έχει να αντιμετωπίσει.

Καλά ενημερωμένες πολιτικές πηγές είπαν στο The Arab Weekly ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη αίσθηση στους επίσημους κύκλους ότι υπάρχει μια συνωμοσία για να παρασύρει την Αίγυπτο στο λιβυκό τέλμα.  Η είσοδος σε αυτό το τέλμα μπορεί να είναι εύκολη και ο δρόμος προς αυτό έχει ήδη ανοίξει, αλλά η έξοδος από αυτό είναι μια άλλη ιστορία και σίγουρα δεν είναι εγγυημένη.  Η χώρα κινδυνεύει να παρασυρθεί σε έναν μακρύ πόλεμο φθοράς που θα εξαλείψει τις προηγούμενες και τις τρέχουσες προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου κράτους και θα αναζωογονήσει τις εξτρεμιστικές οργανώσεις.

Επιπλέον, είτε αρέσει είτε όχι, η Λιβύη παραμένει μια ζώνη επιρροής παραδοσιακών διεθνών δυνάμεων που δεν θα επιτρέψει σε μια αιγυπτιακή παρέμβαση να αποδώσει καρπούς και να εφαρμόσει το πολιτικό όραμα του Καΐρου για τη Λιβύη, ένα όραμα που τείνει να στηρίζει τους τακτικούς στρατούς και να νικήσει τις ισλαμιστικές  δυνάμεις στη Βόρεια Αφρική.  Αυτό σημαίνει ότι μια αιγυπτιακή επέμβαση ενδέχεται να ακολουθείται από εκτεταμένη παρενόχληση, η οποία μπορεί να δηλητηριάσει τις σχέσεις του Καΐρου με τους γείτονές της.  Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι αεροπορικές επιθέσεις από μόνες τους δεν θα έχουν  τελειωτικά αποτελέσματα εάν δεν συνοδεύονται από μαζικές κινήσεις πεζικού.  Και εδώ βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος λόγω του πιθανού αριθμού των θυμάτων.

Το Κάιρο συνειδητοποιεί ότι η Λιβύη αποτελεί βασικό στοιχείο στις ατζέντες ορισμένων μεγάλων διεθνών δυνάμεων και είναι προς το συμφέρον αυτών των δυνάμεων να αποκρούσουν τις τουρκικές φιλοδοξίες σε κάποιο βαθμό.  Και αν είχαν σιωπήσει για την τουρκική εισβολή, θα έπρεπε τελικά να αντιμετωπίσουν τις φιλοδοξίες του Ερντογάν που απειλούν τα οικονομικά τους συμφέροντα, και θα φέρουν μόνο το κόστος της κοντόφθαλμης πολιτικής τους.

Αιγυπτιακοί στρατιωτικοί κύκλοι πιστεύουν ότι η τουρκική παρουσία στη Λιβύη αποτελεί απειλή για το κυβερνών καθεστώς στην Αίγυπτο, ενώ η αναμενόμενη απειλή από την Αιθιοπία, λόγω της κατασκευής του φράγματος Renaissance, είναι αυτή που θέτει σε κίνδυνο την τύχη του αιγυπτιακού κράτους.  Το τελευταίο, επομένως, έχει προτεραιότητα έναντι του πρώτου και οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, αυτή τη στιγμή ανοίγει το δρόμο για την Αιθιοπία να εφαρμόσει το σχέδιό της χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα ζωτικά συμφέροντα της Αιγύπτου.


https://ahvalnews.com/libyan-conflict/reasons-egypt-did-not-react-turkeys-intervention-libya

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΗΣ

 

 

Turkey escalating East Med EEZ disputes

Από
anixneuseis
-
0
By Dr Charles Ellinas
Turkish President Erdogan and Libya’s internationally recognised PM al-Serraj attend a new conference in Ankara

With shifting interests in the region it is time for the US and the EU to help Turkey and Greece back to a position of negotiation

By Charles Ellinas

Turkey’s president Recep Tayyip Erdogan met leader of Libya’s internationally recognised government Fayez Al-Sarraj in Ankara on Thursday and promptly announced that the two countries plan to strengthen their bilateral ties in the East Med. What lies behind this is Turkey’s determination to strengthen its geostrategic, political and economic dominance in the region. Turkey sees Libya as a gateway to the region. It also provides a domestic diversion to the severe impact of Covid-19 on Turkey and its economy.

Central to this is the Memorandum of Understanding (MoU) between Turkey and Libya on ‘delimitation of the maritime jurisdiction areas in the Mediterranean’ signed last November. Turkey claims this grants it the right to drill for hydrocarbons in the areas covered by the MoU – a right that nobody else recognises. Greece has declared the deal ‘null and void’.

Turkey has taken this further. It published a map in its official gazette this week showing 24 blocks for exploration, as close as six nautical-miles from Rhodes, Karpathos, Kassos and Crete. Already the Turkish Petroleum Corporation (TPAO) has applied for exploration permits.

Turkish Energy Minister Fatih Donmez announced last week that Turkey will start exploration and drilling in areas covered by the MoU within three to four months.

Turkey also said that the MoU gives it a say in, and can ultimately obstruct, the EastMed gas pipeline that would have to cross areas covered by the MoU.

Greek Foreign Minister Nikos Dendias said last week “Greece was and remains fully prepared to deal with this provocation, if Turkey decides to implement it.”

These actions add another front to the increasing number of areas of confrontation between Greece and Turkey at a time when both countries should be concentrating their efforts on how to recover from the devastating impact of the pandemic on their economies.

In the meantime, following US Undersecretary for Energy Resources Francis Fannon’s confirmation at an Atlantic Council webinar earlier in the week that islands are entitled to EEZs and continental shelves, the US State Department followed EU’s lead and called the MoU “provocative and unhelpful.” Fannon also said that the MoU does not create legal rights and cannot affect the rights of other states in the region, such as Greece.

Demonstrating his concern, Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis sent letters to European Council president Charles Michel and the European Commission president Ursula von der Leyen on Wednesday protesting Turkey’s activities in the East Med and publication of the map, calling it a European problem.

But Turkey is determined to proceed with exploration and drilling in the EEZs of Cyprus and Greece. Its aim is to create facts in support of its claims, perhaps in preparation for eventual negotiations.

Cyprus and Greece, with support from the EU and the US, must continue to protect their maritime rights. Turkey’s distorted interpretation of international maritime law must be confronted. Turkey cannot enforce this position merely through force. When negotiations eventually come, accepted customary international law will prevail.

But there are also increasing signs of other worrisome developments in the region.

Turkey and Libya’s proposed shared maritime zone

Shifting interests

Can Cyprus and Greece count on Israel and Italy?

During the last few weeks there has been an increasing stream of articles about improving links between Turkey and Israel and Turkey with Italy.

Even though the chemistry between Erdogan and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu continues to be adversarial, some see signs of thawing in the relationship between the two countries.

Israel’s ambassador to Turkey Roey Gilad wrote an article in a Turkish newspaper last month bringing up common interests in Syria. He said that Turkey and Israel did not have to agree on everything and that Covid-19 and other challenges might work in favour of normalising relations in terms of trade, tourism, energy and academic cooperation. He added “The ball is on the Turkish side.”

Subsequently, Jerusalem Post commented that “A new Israeli foreign minister, Turkey’s battles in Idlib against the Iranian-backed Syrian regime and a convergence of necessity for dialogue in Syria and even the Mediterranean could point to a new leaf in Israel-Turkey relations, after a decade of difficulties.”

Erdogan, however, is not making this easy through his increasing attacks on Israel over Palestinians and its intention to annex half of the West Bank.

No doubt these issues will be part of the meeting on June 16 between Mitsotakis, Anastasiades and Netanyahu in Israel.

At a meeting in Ankara mid-January, Italian Prime Minister Giuseppe Conte and Erdogan discussed Libya and bilateral relations and steps that can be taken to improve cooperation between their countries. Regionally, Turkey is Italy’s main export market, with many Italian business interests in the country.

In early April Turkey sent medical supplies to Italy to support “a true friend” in the fight against Covid-19 – a move welcomed by NATO.

In addition, Italy refused to sign the Greece-Cyprus-Egypt-UAE-France communiqué on May 11 condemning “Turkey’s illegal activities and expansionism in pursuing East Med natural gas” and in Libya – so did Israel. Italy also refused to sign the EastMed gas pipeline agreement in January and subsequently.

These developments show that both Israel and Italy can be ‘friends’ but cannot be relied-upon – especially where it involves their national interests.

Turkey’s claimed continental shelf following its maritime agreement with Libya

Look at the opportunities

“We can’t comment on future actions or what may or may not happen. We certainly just encourage that states stop provocative actions, and stop provocative behaviour, and stop provocative statements, and really look at the opportunities that lie before them,” Fannon said. Wise words but it is time they are followed by action?

The European Council on Foreign Relations (ECFR) wrote in a recent report: “Given the potential for instability in the eastern Mediterranean to affect core EU interests – migration, counter-terrorism, energy security, sovereignty, and more – European states not directly involved in the overlapping conflicts should help improve the relationship with Turkey.”

Not that long ago, in December and January, both Greece and Turkey made encouraging statements about resolving their differences through negotiation. The European Commission also sent Vice President Margaritis Schinas to Turkey in December to demonstrate commitment to “continuing engagement and cooperation with Turkey” through dialogue.

With the pandemic receding, the time may soon come for the EU and the US to find a way to bring the two countries away from the brink of confrontation, back to negotiation.

Dr Charles Ellinas, @CharlesEllinas, is Senior Fellow at Global Energy Center, Atlantic Council

cyprus-mail.com

EU, U.S. may need to step up in facilitating Greece-Turkey negotiations – analyst

Από
anixneuseis
-
0

ahvalnews.com

  • Jun 08 2020 07:17 Gmt+3
  • Last Updated On: Jun 08 2020 07:20 Gmt+3

As the coronavirus pandemic starts to recede, the European Union and the United States may need to bring Ankara and Athens from brink of confrontation to the negotiation table, wrote Charles Ellinas, senior fellow at the Atlantic Council.

While Cyprus and Greece must continue to protect their maritime rights with support from the EU and the United States in the face of Turkey’s efforts in the eastern Mediterranean, European and U.S. officials are already calling for improved relations, Ellinas said in an article he penned for Cyprus Mail newspaper.

The U.S. State Department last week called Turkey’s efforts “provocative and unhelpful,” Ellinas said, and cited U.S. Undersecretary for Energy Resources Francis Fannon as saying Turkey’s maritime with Libya could not affect the existing rights of Greece or other states in the region.

The European Council on Foreign Relations in a recent report said EU states not directly involved in conflicts with Turkey should help improve relations, he added, and that European Commission Vice President Margaritis Schinas visited Turkey to demonstrate a commitment to “continuing engagement and cooperation with Turkey” through dialogue.

Turkey and Libya signed a maritime deal last November to establish the two countries as maritime neighbours, extending Turkey’s territorial waters to include parts of Greek islands and Cyprus.

Turkey maintains that it has a right to explore and drill for oil and natural gas in parts of the Mediterranean that overlap with Greece’s and Cyprus’s exclusive economic zones, a main point of tension with the European countries.

With the Libyan deal and its subsequent exploration efforts, Ellinas said, Turkey aims to create facts in support of its claims of territorial waters and rights over hydrocarbon deposits in the Mediterranean it says it has created, “perhaps in preparation for eventual negotiations.”

The country “cannot enforce this position merely through force,” and its “distorted interpretation” of maritime law will not prevail when negotiations eventually come, he wrote.

Greek Foreign Minister Nikos Dendias has called Turkey’s actions a “provocation,” and declared that Greece was ready to deal with it.

Following a meeting last week with Fayez al Sarraj, leader of Libya’s U.N.-recognised Government of National Accord, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan said the two countries plan to further develop cooperation.

Libya has served as both a gateway into North Africa, and a domestic diversion to the hit Turkey’s economy took from the coronavirus pandemic, Ellinas said.

Turkish Petroleum Corporation (TPAO) has applied for licences to drill within what is internationally recognised as Cyprus’s territorial waters, and the Turkish Energy Ministry approved the applications last week, while the Foreign Ministry published a map depicting almost no territorial waters for Cyprus and that included plans for exploration very close to several Greek islands.

Energy Minister Fatih Dönmez last week said Turkey could begin oil exploration in three or four months, based on the Libya deal.

Turkey maintains that the deal also gives the country authority over the eastern Mediterranean pipeline project by Greece, Cyprus and Israel as the project crosses the territorial waters the country has laid claim to.

Israel’s ambassador to Turkey Roey Gilad last month wrote an article for a Turkish news site and called for normalisation.

“We don’t have to agree on every issue to normalise our relations,” Gilad wrote. “As can be seen in Syria, (a normal level of relations) could benefit both Turkey and Israel in more successfully facing similar hardships.”

Developments in the region could signal an improvement in Israeli-Turkish relations, Jerusalem Post commented two days later.
However, Erdoğan’s increased opposition to Israel’s approach to Palestine is not making things easy, Ellinas said, adding that the two countries’ relationship would inevitably come up next week when Greek, Cypriot and Israeli prime ministers will hold a meeting.

Meanwhile, Italy meanwhile refused to condemn Turkey’s efforts in the eastern Mediterranean and to sign the agreement for the joint pipeline.

“These developments show that both Israel and Italy can be ‘friends’ but cannot be relied-upon – especially where it involves their national interests,” Ellinas said.

ahvalnews.com

 

Τρύπια η ελληνική αποτροπή – Είναι εφικτή μία μεσογειακή αντιτουρκική συμμαχία;

Από
anixneuseis
-
1

slpress.gr

Λυγερός Σταύρος
Λυγερός Σταύρος

11435
Τρύπια η ελληνική αποτροπή – Είναι εφικτή μία μεσογειακή αντιτουρκική συμμαχία; Σταύρος Λυγερός

 

Το ερώτημα είναι καυτό και αμείλικτο: τί θα πράξει η Ελλάδα εάν η Τουρκία στείλει σκάφος για σεισμικές έρευνες έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, αλλά εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως έχει ανακοινώσει επισήμως η Άγκυρα; Θα περιορισθεί σε διπλωματικές αντιδράσεις, ή θα εμποδίσει εμπράκτως την παραβίαση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων;

Ο υπουργός Άμυνας αφήνει τελευταία να εννοηθεί ότι η Αθήνα θα αντιδράσει δυναμικά, χωρίς να λέει περισσότερα. Το γεγονός ότι η Αθήνα δεν έχει διακηρύξει ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή ακυρώνει την αποτροπή. Δηλώσεις και πράξεις της έχουν οδηγήσει Αμερικανούς, Ευρωπαίους και –το σημαντικότερο– τον Ερντογάν στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν θα χρησιμοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις για να εμποδίσει το τουρκικό τετελεσμένο.

Δεν πρόκειται για αυθαίρετο συμπέρασμα. Αρκεί να θυμηθούμε πως αντέδρασε η Αθήνα στο μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης, στη “βόλτα” του “Ορούτς Ρέις” στην ελληνική υφαλοκρηπίδα τον Φεβρουάριο και βεβαίως πως αντιδρά τώρα. Πεπεισμένος ο Ερντογάν ότι δεν πρόκειται να βρει απέναντι το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, μετά από δισταγμούς, σταθμίσεις και μέτρημα αντιδράσεων, ανακοίνωσε την πραγματοποίηση ερευνών ανατολικά του τόξου Ρόδος-Κάρπαθος-Κρήτη. Έχοντας δεσμευθεί και στην τουρκική κοινή γνώμη και διεθνώς είναι πλέον πολύ δύσκολο να υποχωρήσει.

Ο Τούρκος πρόεδρος επαναλαμβάνει copy paste στην ελληνική υφαλοκρηπίδα αυτά που έχει ήδη κάνει στην κυπριακή ΑΟΖ. Το πρώτο βήμα ήταν διερευνητικές “βόλτες” του “Μπαρμπαρός”, προκειμένου να μετρήσει αντιδράσεις. Όταν διαπίστωσε ότι οι τρίτοι δεν αντέδρασαν και ότι η Ελλάδα κράτησε αποστάσεις (πρόσφερε μόνο διπλωματική συνδρομή στη Λευκωσία), έκανε το δεύτερο βήμα: συστηματικές έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, χωρίς πάλι αξιόλογες αντιδράσεις.

Το τρίτο βήμα ήταν να πραγματοποιήσει γεώτρηση σε μη αδειοδοτημένο θαλάσσιο οικόπεδο σ’ ένα απομακρυσμένο σημείο στα δυτικά της κυπριακής ΑΟΖ. Όταν και πάλι διαπίστωσε ότι οι αντιδράσεις ήταν διπλωματικού χαρακτήρα κι ότι η ΕΕ δεν επέβαλε σοβαρές κυρώσεις στο κράτος-πειρατή, έκανε το τέταρτο βήμα: έστειλε το γεωτρύπανο και σε θαλάσσιο οικόπεδο, τα δικαιώματα του οποίου κατέχουν η γαλλική Total και η ιταλική ENI.

Το πλεονέκτημα του Ερντογάν

Η πρόκληση προς τη Γαλλία ήταν ευθεία. Ο Μακρόν έστειλε για βόλτα ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή, αλλά δεν έστειλε κανένα τελεσίγραφο. Ήταν σαφές ότι κανένας παίκτης δεν ήταν διατεθειμένος να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα για να σταματήσει τους Τούρκους. Όταν, μάλιστα, οι τιμές του αερίου κατατρακύλησαν, οι πετρελαϊκές εταιρείες που έχουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης στην κυπριακή ΑΟΖ ανέστειλαν τις έρευνές τους, αφήνοντας τα τουρκικά γεωτρύπανα να αλωνίζουν.

Όπως έχω προ πολλού υπογραμμίσει, ο Ερντογάν είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει και το στρατιωτικό εργαλείο για να προωθήσει την επεκτατική ατζέντα του. Το είδαμε στη βόρεια Συρία, όπου έχει εδραιώσει τρεις ζώνες κατοχής. Το είδαμε στη Λιβύη, όπου με την παρέμβασή του άλλαξε τον συσχετισμό δυνάμεων στο πεδίο και την πορεία του πολέμου. Το είδαμε στην κυπριακή ΑΟΖ και θα το δούμε στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Η αποφασιστικότητά του Ερντογάν να μιλάει με πράξεις και όχι μόνο με λόγια του δίνει τακτικό πλεονέκτημα. Με τις επεκτατικές αυθαιρεσίες τους, οι Τούρκοι έχουν προκαλέσει –περισσότερη ή λιγότερη– ανησυχία και δυσαρέσκεια σε Δύση, Αίγυπτο και Ισραήλ. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πολλά, αφού οι θιγόμενοι (Έλληνες) και οι ανησυχούντες τρίτοι δεν είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν ανάλογα μέσα για να σταματήσουν την Τουρκία.

Όσο, λοιπόν, οι υπόλοιποι παίκτες θα είναι καθηλωμένοι στο διπλωματικό επίπεδο, επειδή φοβούνται (Ελλάδα), ή επειδή δεν θίγονται άμεσα συμφέροντά τους (Ισραήλ, Αίγυπτος, ΗΠΑ, Γαλλία), ο Ερντογάν θα κερδίζει πόντους, δημιουργώντας τετελεσμένα. Οι τακτικές νίκες όχι μόνο του εξασφαλίζουν πλεονέκτημα, αλλά και του τροφοδοτούν την αλαζονεία. Ως εκ τούτου, δείχνει ότι δεν ξέρει πότε να σταματήσει.

Η παγίδα της “υπερεπέκτασης”

Εάν συνεχίσει έτσι, το πιθανότερο είναι να ανοίξει πολλά μέτωπα και να πέσει στην παγίδα της “υπερεπέκτασης”, η οποία, είναι συνταγή για στρατηγική ήττα. Γιατί; Επειδή οι άλλοι παίκτες θα υποχρεωθούν κάποια στιγμή από τα πράγματα να αναχαιτίσουν τον “νταή”. Με άλλα λόγια, θα υποχρεωθούν να χρησιμοποιήσουν κι αυτοί τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα για τη χώρα του. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι νομοτελειακή και δεν είναι ακόμα ορατή. Και πάντως μέχρι τότε η Τουρκία μπορεί να έχει προκαλέσει μεγάλες ζημιές.

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει δυνατότητα να αντιδράσει δυναμικά. Δεν ισχύει το ίδιο, όμως, για την Ελλάδα. Έτσι, ερχόμαστε πάλι στο αφετηριακό ερώτημα: τι θα πράξει όταν η Άγκυρα, επικαλούμενη το μνημόνιο με την Τρίπολη, πραγματοποιήσει έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα; Εάν αντιδράσει μόνο διπλωματικά, εάν δηλαδή “καταπιεί” το πρώτο τετελεσμένο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα ακολουθήσει τουρκική γεώτρηση στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, ακόμα και εάν δεν έχει βρεθεί ίχνος κοιτάσματος.

Ο Ερντογάν δεν επιδιώκει μόνο να αρπάξει τον όποιο ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας. Επιδιώκει ταυτοχρόνως να εδραιώσει και τη “Γαλάζια Πατρίδα”, το όραμά του να μετατρέψει την καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου σε “τουρκική λίμνη”. Αυτό δεν συμφέρει τις άλλες μεσογειακές δυνάμεις, αλλά προς το παρόν τουλάχιστον δεν παρεμβαίνουν επειδή δεν θίγονται άμεσα, ενώ είναι υπάρχει και η τάση προσέγγισης του θεωρούμενου ισχυρού.

Μία μεσογειακή αντιτουρκική συμμαχία

Η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική έχει τόσο υπονομευθεί από την ίδια την Αθήνα που έχει σε μεγάλο βαθμό ακυρωθεί. Εξ ου και η Τουρκία τολμάει τη διεξαγωγή ερευνών. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, μία μεσογειακή αντιτουρκική συμμαχία με πιθανά μέλη τη Γαλλία, την Αίγυπτο και το Ισραήλ θα άλλαζε ριζικά το σκηνικό, αναχαιτίζοντας τις επεκτατικές προθέσεις του Ερντογάν.

Το εγχείρημα είναι αναμφίβολα πολύ δύσκολο, αλλά θα άξιζε η προσπάθεια. Η Αθήνα, όμως, έχει αποφύγει να εργασθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Όπως απέφυγε να θέσει ως όρο για την υπογραφή της ελληνοαμερικανικής στρατιωτικής συμφωνίας (φθινόπωρο 2019) την παροχή συγκεκριμένης δέσμευσης από τις ΗΠΑ ότι θα προστατεύσει εμπράκτως την ελληνική εθνική ασφάλεια.

Είναι αληθές ότι οι περιφερειακές στρατιωτικές συμμαχίες έγιναν μεταπολεμικά ντεμοντέ. Αρχικά λόγω του Ψυχρού Πολέμου και στη συνέχεια λόγω της κουλτούρας ότι είναι παρωχημένες. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι βαθιά βυθισμένο σ’ αυτή την αυταπάτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόσφατο άρθρο του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας.

Χωρίς ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή

Μην έχοντας χαράξει μία ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή, μην έχοντας προβεί σε κινήσεις που θα έπειθαν τους Τούρκους ότι είναι αποφασισμένη ακόμα και να πολεμήσει, μην έχοντας συμπήξει στρατιωτική συμμαχία, η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων και να υποστεί εθνική ήττα. Στην Άγκυρα θεωρούν δεδομένο ότι ακόμα κι αν η Αθήνα επιχειρήσει να παρεμποδίσει τις έρευνες με ελιγμούς ναυτικών μονάδων, δεν θα διακυνδυνεύσει θερμή σύγκρουση. Θεωρούν ότι θα κάνει πίσω ακόμα κι αν π.χ. τουρκική φρεγάτα εμβολίσει ελληνικό πολεμικό σκάφος που θα παρεμποδίζει το “Ορούτς Ρέις”. Υπενθυμίζουμε ότι ένας τέτοιος εμβολισμός είχε σημειωθεί εναντίον της ακταιωρού “Γαύδος”.

Ο Ερντογάν έχει σοβαρούς λόγους να μη θέλει ένα γενικευμένο ελληνοτουρκικό πόλεμο, αλλά ερωτοτροπεί με την ιδέα ενός οριοθετημένου θερμού επεισοδίου. Κι αυτό, διότι σ’ ένα τοπικό-περιορισμένο θερμό επεισόδιο η τουρκική πλευρά μπορεί να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και ως εκ τούτου το πλεονέκτημα. Ειδικά όταν προεξοφλεί ότι οι ελληνικές άρχουσες ελίτ, με το πρώτο θερμό “τζαρτζάρισμα”, θα κάνουν πίσω. Και αμέσως μετά, με τη βοήθεια των κατεστημένων Μίντια, θα κατηγορούν τους “εθνικιστές” “υπερπατριώτες” που παρέσυραν την Ελλάδα σε εθνική ταπείνωση! Αυτό το παιχνίδι, άλλωστε, το έχουν ξαναπαίξει και είναι “μανούλες”.

Συμπερασματικά: Ο Ερντογάν έχει ήδη “ανεβεί πίστα”. Χρησιμοποιεί την απειλή ή και χρήση στρατιωτικής βίας για να προωθεί τους επεκτατικούς στόχους του. Το μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης υπεγράφη για να εφαρμοσθεί. Ο Δένδιας λέει συνεχώς ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, αλλά κινδυνεύουμε να παραγάγει πραγματικά αποτελέσματα. Για πόσο ακόμα, λοιπόν, η Αθήνα θα “στρουθοκαμηλίζει”; Ο κόμπος σε λίγο θα φθάσει στο χτένι…

slpress.gr

“You Are Finished!”: Turkey’s Growing War on Christians

Από
anixneuseis
-
0

by Raymond Ibrahim
The Gatestone Institute


On May 8, 2020, a man tried to torch the Surp Asdvadzadzin Armenian Church in Istanbul, which had been repeatedly attacked with hate-filled graffiti, among other desecrations.

Islamic terror attacks that target Christians in Turkey have been noticeably on the rise. During Christmas in 2011, for instance, a large-scale al-Qaeda plot to bomb “all the churches in Ankara” was exposed. Before Christmas 2015, ISIS issued death threats to at least 20 Protestant churches, and warned that “Koranic commandments… urge us to slay the apostate like you.”

In 2017, as widely reported, a gunman dressed as Santa Claus entered a nightclub in Istanbul during New Year celebrations, and murdered 39 people. A “heroic soldier of the caliphate,” the Islamic State (“ISIS”) later claimed, “attacked the most famous nightclub where Christians were celebrating their pagan feast.” The statement further characterized the government of Turkey as being the “servant of the cross.”

In once-secular Turkey, hate for Christians has come to permeate every segment of society.

In once-secular Turkey, hate for Christians has, in fact, come to permeate every segment of society — from the average Muslim citizen to the highest levels of government. The examples are many; two of the most obvious — the slaughter of Christians and attacks on their churches — follow:

In 2009, a group of young Turks — including the son of a mayor — broke into a Bible publishing house in Malatya. They bound its three Christian employees, tortured them for hours, and murdered them. “We didn’t do this for ourselves, but for our religion,” one of the Turks accused said. “Let this be a lesson to enemies of our religion.” Later, they were all released from prison on a technicality.

In 2012, an 85-year-old Armenian woman was stabbed to death in her Istanbul apartment. Lest anyone mistake the motive, her murderer carved a crucifix on her naked corpse. According to the report, that “attack marks the fifth in the past two months against elderly Armenian women (one has lost an eye).”

In 2019, an “86-year-old Greek man was found murdered in his home with his hands and feet tied”; he too had reportedly been tortured.

In late 2019, a 16-year-old Muslim boy stabbed a Korean Christian evangelist in the heart several times; the 41-year-old husband and father died shortly thereafter.

More common than the targeted killing of Christians are attacks related to churches.

More common than the targeted killing of Christians are attacks related to churches.

In 2014 in Istanbul, a random gang of Muslims disrupted a baptismal church service in Istanbul. They pushed their way into the church, yelling obscenities; one menacingly waved a knife at those in attendance. “It’s not the first, and it won’t be the last,” a local Christian said.

In 2015, a Muslim man, shouting “Allahu Akbar” (“Allah is greater”) and “Revenge will be taken for Al-Aqsa Mosque,” hurled a Molotov cocktail at Istanbul’s Aya Triada Orthodox Church, and set parts of it on fire. In a separate incident, four Turks shouting “Allahu Akbar” attacked and kicked at the door of Agape Church in the Black Sea region. According to the besieged pastor, they wanted “to go inside and hit someone or attack in some other way.”

In 2015, as many as 15 churches received death threats for “denying Allah.” “Perverted infidels,” one threat read, “the time that we will strike your necks is soon. May Allah receive the glory and the praise.” “Threats are not anything new for the Protestant community who live in this country and want to raise their children here,” church leaders commented.

When a man opened fire on the Saint Maria Catholic Church in Trabzon in 2018, it was just the latest in several attacks on that church. Weeks earlier, a makeshift bomb was thrown at its garden; in 2016 Muslims crying “Allahu Akbar” vandalized the church with sledgehammers; in 2011 the church was targeted and threatened for its visible cross; and in 2006 its priest, Andrea Santoro, was shot dead during service.

Threatening and defacing churches is especially common. In early 2019, hate-filled graffiti — including “You Are Finished!” — was found on the Armenian Church of the Holy Mother of God in Istanbul. Commenting on it, an Armenian activist tweeted, “Every year, scores of hate attacks are being carried out against churches and synagogues.”

In late 2019, while shouting abuses and physical threats against Christians gathered at the Church of St. Paul in Antalya, a man said he “would take great pleasure in destroying the Christians, as he viewed them as a type of parasitism on Turkey.”

Most recently, on May 8, 2020, in Istanbul, a man tried to torch a church that had been repeatedly attacked with hate-filled graffiti, among other desecrations.

Turkish authorities have the power simply to confiscate or close churches.

Rather than threaten or attack churches, Turkish authorities have the power simply to confiscate or close them (here, here, and here, for examples). In one instance, police, similarly to the marauders mentioned above, interrupted a baptismal ceremony while raiding and subsequently shutting down an unauthorized church. “Turkey does not have a pathway for legalization of churches,” the report noted.

When pretexts cannot be found, assailants sometimes resort to other tactics. In an apparent attempt to conceal the online presence of at least one church, for instance, authorities labeled its website “pornographic,” and blocked it. The ban was “horrible,” a church representative responded. “It’s a shame. It really pains us at having this kind of accusation when we have a high moral standard.”

In addition, ancient churches that predate Islam by centuries — including Stoudios monastery, the oldest Christian place of worship in Asia Minor, and founded a millennium before the Islamic conquest in the fourteenth century — are being transformed into mosques. After explaining how the Turkish government built nearly 9,000 mosques in one decade, while banning liturgy in the Sumela Monastery — another historic site inaugurated in 386, about a 1,000 years before Asia Minor became “Turkey” — a report adds, “This arbitrary ban seems to be yet another demonstration of the ‘unofficial’ second-class status of Christians in Turkey.”

Attacks on Christian cemeteries are on the rise in Turkey.

Hate for Christians in Turkey has reached the point where “infidels” are pursued even beyond the grave. Attacks on Christian cemeteries are on the rise, prompting one Christian to ask: “Is it now the turn of our deceased?”

According to a March 2020 report, 20 of 72 gravestones in just one Christian cemetery in Ankara were found destroyed. In another recent incident the desecraters broke a cross off a deceased women’s grave. A few days earlier, her church burial service had been interrupted by cries of “Allahu Akbar!”

What is behind all these attacks on anything and everything Christian — people, buildings, even graves? The recent response of a journalist in Turkey was an “environment of hate”:

But this hateful environment did not emerge out of nowhere. The seeds of this hatred are spread, beginning at primary schools, through books printed by the Ministry of National Education portraying Christians as enemies and traitors. The indoctrination continues through newspapers and television channels in line with state policies. And of course, the sermons at mosques and talk at coffee houses further stir up this hatred.

In other words, Turks, once “secular,” are now educated to hate Christians.

Notably, even that is not enough to prevent ISIS from accusing Turkey of being a “servant of the cross”.

Just what, then, do so-called “radical” Muslims — between 63 and 287 million Muslims support ISIS in just eleven nations — regard as the “proper” treatment of Christians?

Raymond Ibrahim is a Judith Friedman Rosen Fellow at the Middle East Forum.

meforum.org

Μία εξέλιξη που μπορεί να τροποποιήσει δραματικά τους όρους του παιχνιδιού

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν γνωρίζουμε ποια είναι αυτήν την στιγμή η πραγματική κατάσταση στα σύνορα Αιγύπτου – Λιβύης, αλλά και μόνο η διακίνηση της πληροφορίας ότι έχουν ήδη συγκεντρωθεί αιγυπτιακά τεθωρακισμένα και άλλα οπλικά συστήματα στην περιοχή, συνιστά από μόνη της μια νέα εξέλιξη που δεν μπορεί να αγνοηθεί…

Η Αίγυπτος επίσημα δεν το επιβεβαιώνει. Η Τουρκία επίσημα δεν σπεύδει να το αξιοποιήσει (πράγμα που προσωπικά πιστεύω ότι θα έκανε εάν ήταν fake η σχετική είδηση) και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει θετικά.

  • Πρώτον γιατί βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη η σχετική ειρηνευτική πρωτοβουλία της Αιγύπτου, και η αβασάνιστη απόρριψη της πρωτοβουλίας αυτής, τόσο από την Τουρκία όσο και από το ανδρείκελό της στην Λιβυκή πρωτεύουσα, αν γινόταν αποδεκτή χωρίς αντίδραση από την αιγυπτιακή ηγεσία, θα ισοδυναμούσε με στρατηγική ταπείνωση μπροστά σε εξελίξεις που θα σηματοδοτήσουν για την Αίγυπτο πολύ δυσμενή κλιμάκωση. Επομένως, η αυξημένη στρατιωτική παρουσία της Αιγύπτου στα σύνορα με την Λιβύη, είναι ένα εργαλείο προειδοποίησης και άσκησης πίεσης στην Λιβυκή κυβέρνηση.
  • Δεύτερον γιατί η πιθανή συγκέντρωση Αιγυπτιακών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα με την Λιβύη, δεν μπορεί να έχει διασφαλισμένη μονάχα την ανοχή των ΗΑΕ αλλά είναι βέβαιο πως συνοδεύεται αν όχι με την προτροπή σίγουρα με την ανοχή ΚΑΙ της Ρωσίας αλλά ΚΑΙ της Γαλλίας που έχει κάθε λόγο να αισθάνεται παγιδευμένο απόβλητο από τους ισχυρούς της συμμάχους (ΗΠΑ και Γερμανία).

Στην περίπτωση που ο παραπάνω συλλογισμός είναι βάσιμος, τότε ο ρόλος της Ελλάδας διαβαθμίζεται διαφορετικά αφού…

  • Από την μία προστίθενται νέες δυνατότητες που της επιτρέπουν να «εκβιάσει» στο παρασκήνιο συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο, δημιουργώντας έτσι το πρώτο ευνοϊκό διπλωματικοπολιτικό τετελεσμένο, το οποίο μάλιστα θα είναι πολλαπλά ενισχυμένο με την συμπερίληψη και της Κύπρου σε αυτήν την εξέλιξη…
  • Από την άλλη όμως δημιουργούνται πρόσθετες δυσκολίες με την έννοια ότι αναβαθμίζεται μοιραία η στοχοποίηση της χώρας μας από την Τουρκία, και αυτό προϋποθέτει προσαύξηση της ετοιμότητας και αναβάθμιση της επιχειρησιακής αποφασιστικότητάς της για την αποτελεσματική διαχείριση των εξελίξεων…

Πρόσθετες δυνατότητες επίσης δημιουργεί η διαφαινόμενη έμμεση εμπλοκή τόσο της Ρωσίας όσο και της Γαλλίας σε αυτήν την εξέλιξη, με την προϋπόθεση όμως ότι η Ελλάδα θα αποδεχτεί για τον εαυτό της τον ρόλο της δύναμης πρώτου στρατηγικού πλήγματος, που θα την φέρει σε πλεονεκτική θέση την επόμενη μέρα.

Σε ότι αφορά πάντως στις εξελίξεις αυτές καθ’ εαυτές, και στο βαθμό που η είδηση για την συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων της Αιγύπτου στα σύνορα με την Λιβύη επιβεβαιωθεί, τότε η Αίγυπτος δεν έχει πολλές επιλογές και είναι βέβαιο πως το γνωρίζουν οι πάντες…

  • Ή θα επιβάλει την αποδοχή της ειρηνευτικής συμφωνίας η οποία όπως όλα δείχνουν θα ανοίξει και τυπικά τον δρόμο για την διχοτόμηση της Λιβύης…
  • Ή θα εισβάλει στρατιωτικά στην Λιβύη επιδιώκοντας να τροποποιήσει συνολικά το status στην ευρύτερη περιοχή και βεβαίως στην γειτονική χώρα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αυτή η εξέλιξη, συνιστά μια πολύ θετική παράμετρο για λογαριασμό της Ελλάδας, που όχι μόνο δεν πρέπει να οδηγήσει σε εγκληματική επανάπαυση, αλλά αντιθέτως θα πρέπει να αξιοποιηθεί ολόπλευρα για να αλλάξει οριστικά τους όρους αυτού του σύνθετου γεωπολιτικού παιγνίου.

Θα το πράξει η Ελληνική πολιτική τάξη ή θα στοιχηθεί και πάλι πίσω από τις αδιέξοδες και καταστροφικές προτροπές των «συμμάχων» που θα την οδηγήσουν στην καταστροφή;;;

Θα αφυπνιστεί η Ελληνική κοινωνία για να απαιτήσει ΤΩΡΑ λύσεις και επιλογές που είναι προς το συμφέρον της χώρας ή θα συνεχίσει να παραμένει απαθής στο θέατρο του τεχνητού διχασμού που την καθήλωσαν οι αεριτζήδες όλην αυτήν την περίοδο;;;

Είναι δυο κρίσιμα ερωτήματα που μένει να απαντηθούν…

 

Οι λόγοι πίσω από την κίνηση: Το «καψώνι» της Τουρκίας στον ΟΗΕ από Κύπρο – Αρμενία

Από
anixneuseis
-
0

liberal.gr

Νίκος Μελέτης

Κύπρος και Αρμενία σε μια υψηλού συμβολισμού και πολιτικής σημειολογίας κίνηση έσπασαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ την «σιωπηρή διαδικασία» εκλογής του Τούρκου πρώην διπλωμάτη και βουλευτή Βολκάν Μποζκίρ για τη θέση του Προέδρου της 75ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, κίνηση στην οποία συνέπραξε και η Ελλάδα.

Λευκωσία και Ερεβάν με επιστολή τους στον ΟΗΕ εξηγούν τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την όχι και τόσο συνηθισμένη επιλογή, καθώς είθισται να εκλέγεται χωρίς ψηφοφορία ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης εάν υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος. Έτσι η εκλογή του κ. Μποζκίρ οδηγείται σήμερα σε ψηφοφορία στον ΟΗΕ όπου πιθανότατα θα καταγραφούν και άλλες αρνητικές ψήφοι και έτσι δεν θα υπάρξει η «πανηγυρική» ομόφωνη εκλογή του ,όπως επιθυμούσε για λόγους γοήτρου η Τουρκία..

Στην επιστολή τους Κύπρος και Αρμενία, επισημαίνουν ότι για την θέση αυτή πρέπει να επιλεγεί ο υποψήφιος ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ που «είναι υποδειγματικό όσον αφορά τη συμμόρφωσή του με τους κανόνες και τις αξίες των Ηνωμένων Εθνών», κάτι που δεν ισχύει με την Τουρκία και καταγράφονται οι κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου , η αμφισβήτηση της εδαφικής κυριαρχίας άλλων κρατών, η πλήρης περιφρόνηση των σχέσεων καλής γειτονίας ,με την επισήμανση ότι η Τουρκία με την στάση της συνιστά απειλή για την ασφάλεια και την ειρήνη.

Η Επιστολή της Κύπρου και της Αρμενίας (A/74/875) δημοσιεύθηκε στις 2 Ιουνίου ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

«Αναφερόμαστε στην επιστολή σας της 27ης Μαΐου 2020, με την οποία θέτετε υπό σιωπηρή διαδικασία , έως την 1η Ιουνίου 2020, στις 5 μ.μ., σύμφωνα με την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης 74/544 της 27ης Μαρτίου 2020, απόφαση της Γενικής Συνέλευσης να εκλέξει τον Βόλκαν Μποζκίρ της Τουρκίας ως Πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης κατά την εβδομήντα πέμπτη συνεδρίασή της. Εξετάσαμε τη δήλωση θέσεων του κ. Μποζκιρ και σημειώσαμε δεόντως τις διαβεβαιώσεις που παρείχε κατά τη διάρκεια του διαδραστικού διαλόγου με τον υποψήφιο που πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαΐου 2020:

α) να εκπροσωπεί αποκλειστικά την θέση στην οποία εκλέγεται, με βάση τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τα ψηφίσματα, αποφάσεις, κανόνες και πρακτικές που θα τον δεσμεύσουν ως Πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης· και

β) να αντιμετωπίζει ισότιμα όλα τα κράτη μέλη, τηρώντας το πνεύμα της πολυμερούς προσέγγισης και της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες, στο επίκεντρο της οποίας είναι τα Ηνωμένα Έθνη.

Η διαφάνεια και η δημοσιότητα σε όλες τις διαδικασίες εκλογής είναι απαραίτητες για την ιδιότητα μέλους των Ηνωμένων Εθνών ώστε να γίνονται συνειδητές επιλογές, μέσω της δέουσας εξέτασης των προτεραιοτήτων, των απόψεων και των προθέσεων των υποψηφίων, καθώς και του υπόβαθρου τους. Δεν μπορούμε να υπερεκτιμήσουμε τη σημασία της διασφάλισης ότι κάθε Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης εκπληρώνει τις ευθύνες του με ανεξάρτητο και αμερόληπτο τρόπο, με το κεκτημένο των Ηνωμένων Εθνών, επικαλύπτοντας όλες τις άλλες σκέψεις

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την εκλογή ενός μη διχαστικού Προέδρου για να ηγηθεί της Γενικής Συνέλευσης κατά τη διάρκεια της Συνόδου ορόσημο της 75ης Συνοδου και να την καθοδηγήσει να δεσμευτεί εκ νέου στο πολυμερές σύστημα και στους κανόνες που το στηρίζουν. Πέρα από τις ιδιότητες κάθε υποψηφίου, θεωρούμε ότι η ηγεσία του μοναδικού καθολικού κύριου οργάνου των “Ηνωμένων Εθνών θα πρέπει να κατέχει ένας υπήκοος κράτους μέλους που είναι υποδειγματικό όσον αφορά τη συμμόρφωσή του με τους κανόνες και τις αξίες των Ηνωμένων Εθνών. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει με το κράτος που έθεσε την υποψηφιότητα του κ. Μποζκιρ.

Η Τουρκία απειλεί την ειρήνη και την ασφάλεια σε ολόκληρη την περιοχή της παραβιάζοντας συστηματικά τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένων των καθεστώτων κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να υλοποιήσει τις φιλοδοξίες της για περιφερειακή κυριαρχία.

Το κάνει επιδεικνύοντας ένα πρότυπο επιθετικής συμπεριφοράς προς τις γειτονικές χώρες της, καταπατώντας το έδαφός τους, υπονομεύοντας την κυριαρχία και την εδαφική τους ακεραιότητα, αμφισβητώντας τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και εργαλειοποιώντας τη δεινή θέση των προσφύγων και των μεταναστών για πολιτικούς σκοπούς. Επιβάλλοντας και διατηρώντας έναν παράνομο αποκλεισμό εδάφους στην Αρμενία για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η Τουρκία εμποδίζει αποτελεσματικά τη διέλευση και την πρόσβαση στη θάλασσα της γειτονικής περίκλειστης χώρας.

Οι επίμονες πολιτικές της Τουρκίας να αρνείται και να επιτίθεται στη μνήμη και την αξιοπρέπεια των θυμάτων της Γενοκτονίας που διαπράχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν από 105 χρόνια εξακολουθούν να αποτελούν απειλή για την ασφάλεια της Αρμενίας και της ευρύτερης περιοχής.

Η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και συνεχίζει να καταλαμβάνει περισσότερο από το ένα τρίτο της επικράτειάς της για σχεδόν 50 χρόνια. εξακολουθεί να αρνείται την ίδια την ύπαρξή της επιμένοντας να μην την αναγνωρίσει, έχοντας ανακηρύξει μονομερώς μια παράνομη, αποσχιστική οντότητα στην περιοχή που κατέχει, την οποία προσπαθεί να θέσει απέναντι στην μοναδική νόμιμη κυβέρνηση, παρά τη σαφή καταδίκη των ενεργειών της από το Συμβούλιο Ασφαλείας· είναι υπεύθυνη για κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο, για τις οποίες εξακολουθεί να καταδικάζεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων· και συνεχίζει να παραβιάζει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στην ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα σε καθημερινή βάση.

Για τους λόγους αυτούς, οι αντιπροσωπείες μας αντιτίθενται στην εκλογή του κ. Μποζκίρ με σιωπηρή διαδικασία και ζητούν η εκλογή του Προέδρου της Γενικής Συνέλευσης στην 75η συνεδρίασή της να διεξαχθεί με μυστική ψηφοφορία. Θα σας ήμασταν ευγνώμονες αν μπορούσατε να ενημερώσετε σχετικά τα κράτη μέλη και να διανείμετε την παρούσα επιστολή ως έγγραφου της Γενικής Συνέλευσης, στο σημείο 4 της ημερήσιας διάταξης.

Μ. Μαργκαριάν Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Αρμενίας

Α. Μαυρογιαννης Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου»

liberal.gr

Το άγνωστο μέτωπο Ερντογάν – Πούτιν: ο ανταγωνισμός στη Μαύρη Θάλασσα

Από
anixneuseis
-
0

Νίκος Μελέτης

Σε οριακό επίπεδο βρίσκονται διαρκώς οι σχέσεις της Άγκυρας με την Μόσχα, καθώς εκτός από την Συρία και την Λιβύη όπου οι δύο χώρες στηρίζουν αντίπαλα στρατόπεδα αλλά κινδυνεύουν να βρεθούν ανά πάσα στιγμή σε ευθεία αντιπαράθεση, ένα λιγότερο γνωστό μέτωπο είναι που δηλητηριάζει ακόμη περισσότερο τις ρωσοτουρκικές σχέσεις.

Ο ανταγωνισμός Τουρκίας – Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα έχει ενταθεί μετά την πλήρη προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία, που διευρύνει σημαντικά την ρωσική κυριαρχία στην Μαύρη Θάλασσα και ενισχύει τον ρόλο της στην κρίσιμη αυτή περιοχή για την Ευρασία.

Η επεκτατική αυτή τάση της Ρωσίας τρομάζει την Άγκυρα και καθιστά ζωτική ανάγκη για τον Τ. Ερντογάν να διεκδικήσει την διατήρηση και διεύρυνση του ρόλου της Τουρκίας στην Μαύρη Θάλασσα, όχι μόνο για λόγους οικονομικούς αλλά και για να αποφευχθεί τελικά η δορυφοριοποίηση της Τουρκίας από την Μόσχα.

Η σκληρή κόντρα Μόσχας – Άγκυρας με αφορμή την 76η επέτειο του εκτοπισμού των Τατάρων της Κριμαίας είναι ενδεικτική του πόσο «ευαίσθητο» είναι το θέμα στις σχέσεις των δυο χωρών. Ο ίδιος ο Ερντογάν και το τουρκικό ΥΠΕΞ με αφορμή την επέτειο της βίαιης μετακίνησης των Τατάρων της Κριμαίας (αν και η Τουρκία φυσικά αρνείται τόσο την αρμενική όσο και την ποντιακή γενοκτονία) συνέδεσαν την ιστορία αυτή με τις πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή ,εκφράζοντας στήριξη στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και συνεπώς στην επιστροφή της Κριμαίας υπό ουκρανικό έλεγχο.

Η απάντηση του ρωσικού ΥΠΕΞ ήταν πολύ έντονη καθώς κατηγόρησε την Τουρκία για αντιρωσική καμπάνια εξέφρασε ανησυχία γιατί «με τους εξτρεμιστικούς κύκλους της Τουρκίας συμπαρατάχθηκαν ορισμένα επίσημα πρόσωπα της Τουρκίας, τα οποία, ιδιαίτερα, προέβησαν σε παραλληλισμούς των σταλινικών διώξεων με την πολιτική της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Κριμαία». Και η ρωσική ανακοίνωση κατέληξε με την προειδοποίηση ότι «τέτοιες συμπεριφορές δεν συμβάλλουν στην επίλυση του στόχου της περαιτέρω ανάπτυξης της πολυμερούς συνεργασίας, που έθεσαν οι πρόεδροι της Ρωσία και της Τουρκίας ο οποίος αποτυπώθηκε στις διμερείς συμφωνίες, αντιτίθεται στο πνεύμα των διμερών ρωσο-τουρκικών σχέσεων, των οποίων η επέτειος των εκατό χρόνων εορτάζεται αυτές τις μέρες».

Ο Τ. Ερντογάν και ενώ ήταν στην κορύφωση της η κρίση στην Συρία επέλεξε να επισκεφθεί τον Φεβρουάριο το Κίεβο. Σε μια επίσκεψη που εξέφρασε την στήριξη του στην Ουκρανία στην αντιπαράθεση της με την Ρωσία ,δήλωσε ότι συνεχίζει να μην αναγνωρίζει την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία και τελικά προκαλώντας ευθέως τους Ρώσους ανέκραξε το σύνθημα του Ουκρανικού Στρατού (στον αγώνα τους εναντίον των Ρώσων) «Glory to Ukraine».

Για τον Ερντογάν και την Τουρκία είναι το χειρότερο σενάριο που γίνεται πραγματικότητα στην Μαύρη Θάλασσα, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία το 2014 καθώς ένα μεγάλο μέρος της Μαύρης Θάλασσας μετατρέπεται σε ρωσική, ενισχύεται εκ των πραγμάτων η ρωσική ναυτική παρουσία και ανατρέπεται προς όφελος της η στρατηγική ισορροπία δυνάμεων στην ευαίσθητη αυτή περιοχή.

Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας η ακτογραμμή της Ρωσίας από 475 χιλιόμετρα, τριπλασιάζεται και φθάνει τα 1.200 χιλιόμετρα, το 25% δηλαδή των ακτών της Μαύρης Θάλασσας στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και τα 300 χιλιόμετρα των ακτών της Αμπχαζίας της αποσχισθείσας περιοχής της Γεωργίας η οποία υποστηρίζεται από την Ρωσία. Ο Ερντογάν επιχειρεί να αναμετρηθεί με την Ρωσία στην Μαύρη Θάλασσα τόσο για να εξασφαλίσει την στήριξη και να αποσπάσει ανταλλάγματα από την Δύση και το ΝΑΤΟ, αλλά και για να βελτιώσει όπως πιστεύουν στην Άγκυρα, την διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας έναντι της Ρωσίας και στην Συρία.

Η προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία ουσιαστικά έδωσε στην Ρωσία μια εκτεταμένη θαλάσσια περιοχή η οποία μάλιστα είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες. Σύμφωνα με έκθεση της Deloitte (2018) τα πιθανά κοιτάσματα στα 9 Οικόπεδα που είχε οριοθετήσει η Ουκρανία στην Μαύρη Θάλασσα μπορεί να φθάνουν από 92- 520 δισ. κυβικά μέτρα (bcm), ποσότητες που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ενεργειακή αυτάρκεια της Ουκρανίας και στην σημαντική απεξάρτηση της από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Η Ουκρανία είχε αναφέρει ότι πλέον έχει απωλέσει το 80% των υδρογονανθράκων που είχε στον βυθό της ΑΟΖ της στην Μαύρη Θάλασσα.

Η Τουρκία επιδιώκει να διατηρήσει και να αυξήσει τον ρόλο της στην Μαύρη Θάλασσα και αυτό την φέρνει σε αντίθεση με την Ρωσία ειδικά μετά την προσάρτηση της Κριμαίας. Η προσπάθεια της Τουρκίας να προσεταιρισθεί την Γεωργία αλλά κυρίως την Ουκρανία είναι σαν να προσπαθεί να μπήξει την βελόνα στα πλευρά της Μόσχας. Η συνεργασία της Άγκυρας με την Ουκρανία έχει επεκταθεί και στον αμυντικό τομέα με στόχο να καταστεί πιο αξιόπιστος και αξιόμαχος ο Ουκρανικός Στρατός που η βασική απειλή που αντιμετωπίζει, είναι η Ρωσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τ. Ερντογάν στην επίσκεψη του στην Ουκρανία ανακοίνωσε στρατιωτική βοήθεια 36 εκατ. δολαρίων στο Κίεβο, στην διάρκεια της επίσκεψης υπογράφτηκε συμφωνία συνεργασίας στον αμυντικό τομέα, ενώ ήδη από το 2019 η τουρκική εταιρεία Baykar Makina υπέγραψε συμβόλαιο 69εκ. δολαρίων για πώληση έξι UAV’s τύπου Bayraktar TB2 στην Ουκρανία.

Αντίστοιχες κινήσεις κανει η Άγκυρα και προς την Γεωργία .Τον Δεκέμβριο του 2019 ανακοινώθηκε στρατιωτική βοήθεια 17 εκατ. δολαρίων από την Τουρκία στις Γεωργιανές Ένοπλες Δυνάμεις για μεταρρυθμίσεις στον τομέα των military logistics, ενώ οι εξαγωγές αμυντικού υλικού από την Τουρκία στην Γεωργία αυξήθηκαν το 2019 κατά 37% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά φθάνοντας τα 3,9 εκατ. δολάρια.

Σημαντική όμως είναι η στρατιωτική συνεργασία στο πλαίσιο της τριμερούς Τουρκίας – Γεωργίας – Αζερμπαϊτζάν σε μια περιοχή που υποδομές όπως οι αγωγοί ΤΑΝΑΡ και Μπακού –  Σεϊχάν, η σιδηροδρομική γραμμή Μπακού – Τυφλίδα- Καρς κ.α. πρακτικά παρακάμπτουν την Ρωσία με στόχο την μείωση της επιρροής της Μόσχας στο μαλακό υπογάστριο της, τον νότιο Καύκασο.

Η Τουρκία εξάλλου είναι από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της πρόσκλησης της Γεωργίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, κίνηση που για την ρωσική εξωτερική πολιτική αποτελεί casus belli…

Η Τουρκία σε μια τελευταία κίνηση απέσυρε από την Μεσόγειο το γεωτρύπανο Fatih το οποίο μετά τις εργασίες συντήρησης στην Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ήδη στην Τραπεζούντα και αναμένεται να ξεκινήσει γεωτρήσεις στην τουρκική ΑΟΖ. Εκεί που υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να εντοπισθεί κάποιο κοίτασμα σε τουρκική θαλάσσια ζώνη, μετά τις συνεχείς αποτυχίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια εξέλιξη που θα ενισχύσει και το προφίλ της κυβέρνησης στην κοινή γνώμη και θα κρατήσει την Τουρκία μέσα στο παιγνίδι ισχύος που είναι σε εξέλιξη στην Μαύρη Θάλασσα.

Παιχνίδι στο οποίο μεγάλος νικητής προβάλει προς το παρόν η Ρωσία…

AP Photo/Pavel Golovkin

liberal.gr

Γερμανία και Γαλλία ανεβάζουν το επίπεδο της ευρωπαϊκής ιδέας

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/ftcom

  • του Martin Wolf

Το whatever it takes του γαλλογερμανικού μπλοκ μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα για την Ευρώπη. Οι δύο καινοτομίες και το λάθος που δεν θα κάνουν οι πολίτες των δυο χωρών. Τα μεγάλα ανοικτά μέτωπα της γηραιάς ηπείρου.

Δημοσιεύθηκε: 8 Ιουνίου 2020 – 08:12

Η ΕΕ γεννήθηκε από την καταστροφή και έχει προοδεύσει μέσω των κρίσεων. Σήμερα, αντιμετωπίζει απειλές σε πολλά μέτωπα. Αν αποτύχει να σταθεί στο ύψος των προκλήσεων, μπορεί ακόμα και να διαλυθεί.

Ευτυχώς, η Angela Merkel το καταλαβαίνει αυτό. Η Γερμανίδα καγκελάριος παραμένει η έμπιστη ηγέτιδα της απαραίτητης Ευρωπαϊκής χώρας. Συμφωνώντας με τον Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron για ένα ριζοσπαστικό νέο χρηματοοικονομικό σχέδιο, μετάλλαξε τις δυνατότητες της ΕΕ.

Είναι μια ακόμα στιγμή «whatever it takes», αυτή τη φορά προερχόμενη από τους ηγέτες της Ευρώπης, επιβεβαιώνοντας πως η Γερμανία και η Γαλλία θα αφήσουν την ΕΕ να καταρρεύσει μόνον εάν τα εκλογικά τους σώματα απορρίψουν τις ελίτ τους, όπως έκαναν οι Αμερικάνοι και οι Βρετανοί. Αλλά η ιστορία έχει σημαδέψει τους ανθρώπους των δυο αυτών χωρών υπερβολικά βαθιά για να διακινδυνεύσουν παρόμοιες παιδιάστικες πολιτικές.

Θυμηθείτε την ιστορία της ΕΕ. Η Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα και η Οικονομική Κοινότητα δημιουργήθηκαν ως αντίδραση στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ενιαία αγορά ήρθε ως απάντηση της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1970. Η νομισματική ένωση συμφωνήθηκε το 1991 ως αντίδραση στη Γερμανική επανένωση. Η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και η μεταμόρφωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε μια σύγχρονη κεντρική τράπεζα, ήταν αποτέλεσμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης της ευρωζώνης.

Τώρα έρχεται η οικονομική καταστροφή της Covid-19, με τις πρωτοφανείς ταχύτητας πτώσεις της παραγωγής που αναμένονται φέτος και με μια αβέβαιη ανάκαμψη στη συνέχεια. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά περισσότερα που απειλούν την ΕΕ. Μια εθνικιστική Αμερική έχει στραφεί κατά της ιδέας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησε με ελαφρά πηδηματάκια. Η Κίνα και η Ρωσία ακολουθούν μια πολιτική «διαίρει και βασίλευε». Και το σημαντικότερο, ίσως, είναι πως ο κακός χειρισμός της χρηματοπιστωτικής κρίσης της ευρωζώνης δίχασε τα κράτη μέλη και έστρεψε την Ιταλία, πάνω απ’ όλα, προς τον ευρωσκεπτικισμό. Μια δημοσκόπηση δείχνει πως σε περίπτωση δημοψηφίσματος για «Italexit», το 42% των Ιταλών θα ψήφιζαν τώρα υπέρ της αποχώρησης.

Η Covid-19 έχει πλήξη άνισα τα μέλη της ΕΕ, σε όρους θανάτων και προβλεπόμενων οικονομικών επιπτώσεων. Η κοινή αντίληψη στις προβλέψεις είναι πως το ΑΕΠ της Ιταλίας θα συρρικνωθεί κατά 11%, έναντι του 7% της Γερμανίας, φέτος. Πιθανόν να είναι και χειρότερα. Η ΕΚΤ είναι έτοιμη να δράσει, για να διατηρηθούν τα spreads των κρατικών ομολόγων σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Όμως, με την απίστευτη πράξη ανεξαρτησίας του από τη νομική τάξη της ΕΕ, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας υπονόμευσε την αξιοπιστία της ΕΚΤ.

Μόνο με αυτό το επικίνδυνο φόντο μπορεί κανείς να κατανοήσει την πρόταση των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας για ένα νέο ταμείο 500 δισ. ευρώ και την επακόλουθη πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για 750 δισ. ευρώ, σε αυτό που αποκαλεί «η ΕΕ της Επόμενης Γενιάς». Ως αντίδραση στην άμεση κρίση, αυτό μπορεί να μην είναι αποφασιστικό. Αλλά σε όρους του μακροπρόθεσμου μέλλοντος, μετασχηματίζει συμβολικά και πρακτικά την ΕΕ –αν δεν αποτελεί μια «στιγμή Hamilton» (*). Οι δυο αυτοί ηγέτες σχεδιάζουν να κάνουν ό,τι χρειαστεί για να διατηρήσουν την ΕΕ· και αυτό θα πρέπει για μια ακόμα φορά να είναι αρκετό.

Η ΕΕ είναι η θεσμική ενσάρκωση της πολιτικής βούλησης. Το 2012, απάντησα στον ευρύτερο σκεπτικισμό στους αμερικανικούς χρηματοοικονομικούς κύκλους ως προς την επιβίωση της ευρωζώνης, σημειώνοντας πως ο Alexis de Tocqueville, γράφοντας τη δεκαετία του 1830, αμφισβήτησε αν οι ΗΠΑ μπορούν να επιβιώσουν της αποσκίρτησης των πολιτειών. Όμως ο Βορράς αποδείχθηκε πως είχε και την απαιτούμενη βούληση, αλλά και την απαιτούμενη ισχύ. Ομοίως, υπάρχει μια τάση οι «απ’ έξω» να υποτιμούν το τι σημαίνει για τα μέλη του πυρήνα η ΕΕ. Αυτή η συμφωνία αποτελεί μια υπενθύμιση αυτού.

Στο άμεσο μέλλον, η απάντηση στην οικονομική κρίση πιθανότατα θα προέρχεται από τις εθνικές δημοσιονομικές πολιτικές, αν και με τη στήριξη της ΕΚΤ. Και η ΕΚΤ, όμως, έχει ενισχυθεί από την γαλλογερμανική πρόταση, η οποία έχει πλέον καταλήξει στο νέο σχέδιο της Κομισιόν. Οι τέσσερις «σκληροί» (η Ολλανδία, η Αυστρία, η Δανία και η Σουηδία» θα προσπαθήσουν να το σταματήσουν. Μπορεί να περιμένει κανείς πως θα αποτύχουν.

Το νέο ταμείο της Κομισιόν αφορά σε επιχορηγήσεις 440 δισ. ευρώ (ένα κρίσιμης σημασίας στοιχείο), εγγυήσεις 60 δισ. ευρώ και δάνεια 250 δισ. ευρώ. Τα δυο τρίτα των επιχορηγήσεων θα διοχετευτούν μέσω ενός εργαλείου «ανάκαμψης και ανθεκτικότητας». Οι πόροι θα αντληθούν από τις κεφαλαιαγορές στο διάστημα 2021-2024, και θα εκταμιευτούν σε βάθος αρκετών ετών. Πρόκειται για ποσό που πλησιάζει το 1,8% του ΑΕΠ της ΕΕ σε διάστημα τριών ετών.

Όπως υποστηρίζει ο Anatole Kaletsky της Gavekal, η γαλλογερμανική πρόταση είναι πολύ σημαντικότερη από αυτό που υποδηλώνουν αυτά τα σχετικά μέτρια νούμερα. Περιλαμβάνει δυο καινοτομίες: την ικανότητα της Κομισιόν να δανείζεται για λογαριασμό της και να δημιουργεί έτσι μια νέα κλάση ομολόγων της ΕΕ· και το γεγονός πως ο δανεισμός θα χρηματοδοτείται από νέους πανευρωπαϊκούς φόρους επί των εκπομπών ρύπων ή των χρηματοοικονομικών και ψηφιακών συναλλαγών. Η μόχλευση στα φορολογικά έσοδα που επιτρέπει η ικανότητα δανεισμού, θα μπορούσε να είναι τεράστια. Αν, για παράδειγμα, η ΕΕ εκδώσει ένα μη εξαγοράσιμο ομόλογο στο 1% (μια συντηρητική υπόθεση), θα μπορούσε να δανειστεί 100 δισ. ευρώ για πάντα, επί ετήσιων εσόδων 1 δισ. ευρώ. Αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.

Ωστόσο, δεν πρόκειται αυστηρά για μια στιγμή «Hamilton», φράση που χρησιμοποιείται για να δείξουμε τον τρόπο με τον οποίον Alexander Hamilton, ο πρώτος υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, χρησιμοποίησε τις εξουσίες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για να μεταφέρει τα χρέη που δημιουργήθηκαν στις πολιτείες κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας, στον ομοσπονδιακό ισολογισμό. Στην περίπτωση της ΕΕ, αυτό δεν είναι ένα σχέδιο για ανάληψη χρέους. Επίσης, κρίσιμης σημασίας είναι πως η ΕΕ δεν έχει μια ομοσπονδιακή πολιτική διαδικασία. Οι αποφάσεις για τον προϋπολογισμό πρέπει να λαμβάνονται ομόφωνα. Ωστόσο, πρόκειται συμβολικά για ένα μεγάλο βήμα προόδου, από την άποψη ότι δείχνει αλληλεγγύη, και ιδιαίτερα διότι δημιουργεί ένα νέο χρηματοοικονομικό εργαλείο που θα χρηματοδοτείται από φόρους της ΕΕ.

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια «στιγμή Merkel». Για μια ακόμα φορά, αυτή η πάντα επιφυλακτική πολιτικός έκανε μια αποφασιστική κίνηση. Η ΕΕ δέχεται πόλεμο εντός και εκτός. Θα είναι αρκετή αυτή η πρόταση για να μπορέσει η ΕΕ να αντισταθεί στις πιέσεις αυτές; Το ελπίζω. Η ευρωπαϊκή ιδέα ήταν μια απάντηση στον καταστροφικό εθνικισμό. Πρέπει να επιβιώσει.

 

(*) Σ.τ.Μ.: Πρόκειται για τον ιστορικό συνταγματικό συμβιβασμό στον οποίον κατέληξαν το 1790 στην Αμερική ο πρώτος υπουργός Οικονομικών Alexander Hamilton, ο James Madison και ο Thomas Jefferson, στο πλαίσιο του οποίου, πέραν του ορισμού της πρωτεύουσας του έθνους, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ ανέλαβε όλο το χρέος που δημιουργήθηκε στις πολιτείες των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, θέτοντας τα θεμέλια για μια ισχυρή κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση στις ΗΠΑ.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Τζέφρεϊ Πάιατ στην «Κ»: Είμαστε έτοιμοι για επενδύσεις σε Αλεξανδρούπολη, Ελευσίνα

Από
anixneuseis
-
0
ΚαθημερινήΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ
  • presvis2

    Ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, Τζέφρεϊ Πάιατ, στον κήπο της πρεσβευτικής κατοικίας, όπου μας παραχώρησε εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη την Τετάρτη. «Είναι πολύ νωρίς να πούμε πώς αυτή η κρίση –σίγουρα η πιο σοβαρή της ζωής μας– θα επηρεάσει τη διεθνή πολιτική», επισήμανε μεταξύ άλλων. (Φωτογραφία: ΑΛΕΞΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΗ)

Επενδύσεις σε Ελευσίνα και Αλεξανδρούπολη προαναγγέλλει ο πρεσβευτής των ΗΠΑ, Τζέφρεϊ Πάιατ, ο οποίος, μάλιστα, τονίζει ότι αμερικανικές εταιρείες είναι έτοιμες για συμπαραγωγή νέων φρεγατών του πολεμικού ναυτικού. Επισημαίνει πως η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα με την ηπειρωτική επικράτεια σε υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες ζώνες, ενώ εκφράζει την αμερικανική στήριξη στις προσπάθειες για μείωση των εντάσεων.

– Ποιο το περιβάλλον στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, αλλά και σε διεθνές επίπεδο μετά την πανδημία;
– Είναι πολύ νωρίς να πούμε πώς αυτή η κρίση –σίγουρα η πιο σοβαρή της ζωής μας– θα επηρεάσει τη διεθνή πολιτική. Υπάρχουν ορισμένες τάσεις που έχουν επιταχυνθεί. Η σύγκρουση μεταξύ Κίνας και Δύσης έχει γίνει πιο έντονη συνεπεία του τρόπου με τον οποίο η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας χειρίστηκε την πανδημία, των αλλαγών που επιβάλλει όσον αφορά την παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού, του πώς σκεφτόμαστε τον ανταγωνισμό της Κίνας. Υπάρχουν τάσεις που δεν θα αλλάξουν. Διαφωνώ με εκείνους που προβλέπουν ότι αυτή η κρίση θα αναιρέσει την παγκοσμιοποίηση. Ο λόγος που βρισκόμαστε στο σημερινό χάος είναι επειδή αυτή η ασθένεια, που θα έπρεπε να είχε περιοριστεί στη Γουχάν, στην επαρχία Χουμπέι, επετράπη από τις Αρχές του Πεκίνου να εξαπλωθεί παγκοσμίως. Θα πρέπει να εργαστούμε από κοινού για τη διαχείριση της πανδημίας, για την ανάπτυξη όποιου εμβολίου τελικά ανακαλυφθεί, αλλά και για να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί.

Υπάρχει μια ανάλυση του Χένρι Κίσινγκερ, με την οποία συμφωνώ, ως προς τους κύριους τομείς επηρεασμού του διεθνούς συστήματος, αλλά και της αναγκαιότητας οι ΗΠΑ να συνεχίσουν να επενδύουν σε αυτό το διεθνές σύστημα διεθνών θεσμών και συμμαχιών, που αποτελεί το θεμέλιο της ειρήνης και της σταθερότητας από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Στο σκέλος των σχέσεων ΗΠΑ – Ελλάδας, είναι ξεκάθαρο πού είμαστε. Πρώτα απ’ όλα είμαστε πολύ τυχεροί που ο πρωθυπουργός βρισκόταν στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο πριν ξεκινήσει αυτό το χάος. Η επίσκεψη έδωσε σαφές μήνυμα μεταξύ των προτεραιοτήτων των δύο κυβερνήσεων σχετικά με τη σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας και βοήθησε να εντατικοποιήσουμε την ατζέντα μας για το έργο που πρέπει να κάνουμε, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης για την τεχνολογία, τον στρατηγικό διάλογο, την επανεπένδυση στην τριμερή Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου με τη στήριξη των ΗΠΑ (σχήμα 3+1), τη σχέση άμυνας και ασφάλειας.

Η συνάντηση του πρωθυπουργού με τη Νάνσι Πελόσι, τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, τον υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και τον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς, ήταν σαφές μήνυμα διακομματικής υποστήριξης προς την Ελλάδα σε ένα έτος πολύ δύσκολων εκλογών στις ΗΠΑ. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην υγεία μάς έκανε να επικεντρωθούμε για δύο μήνες σε αυτήν την πτυχή, και είμαι πολύ περήφανος για τη συνεργασία που είχαμε με τα υπουργεία Υγείας και Προστασίας του Πολίτη, καθώς εργαστήκαμε για να διασφαλιστεί ότι η Ελλάδα είχε μια σαφή εικόνα τού τι συνέβαινε στην Αμερική και η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε μια σαφή εικόνα τού τι συνέβαινε στην Ελλάδα. Τώρα που η χώρα ανοίγει ξανά, μεταφέραμε την προτεραιότητά μας πίσω στην οικονομία: πώς βοηθάμε την Ελλάδα να διασφαλίσει μια ανάκαμψη σε σχήμα V, να επιστρέψει στην ανάπτυξη το συντομότερο δυνατόν. Πιστεύω ότι η προσπάθεια θα βοηθηθεί από δύο παράγοντες. Ενας είναι η φήμη που έχει αποκομίσει η Ελλάδα λόγω της πολύ καλής διαχείρισης της πανδημίας, του τρόπου με τον οποίο υπερέβη τις προσδοκίες και ξεπέρασε πολλούς Ευρωπαίους γείτονές της. Δεύτερον, είναι η τεράστια πρόοδος που η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί Κυριάκος Πιερρακάκης και Αδωνις Γεωργιάδης και άλλοι κατόρθωσαν να συντελέσουν στον ψηφιακό μετασχηματισμό της Ελλάδας.

– Υπάρχει ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις υποδομές στην Αλεξανδρούπολη, στα ναυπηγεία της Ελευσίνας. Ποιος είναι ο ρόλος της Διεθνούς Επιχείρησης Οικονομικής Ανάπτυξης (DFC);
– Η DFC δημιουργήθηκε από το Κογκρέσο για να δώσει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ένα εργαλείο απέναντι στους μεγάλους ανταγωνιστές μας, και ιδίως για να δημιουργήσει μια εναλλακτική λύση στη διπλωματία του βιβλίου επιταγών με την οποία η Κίνα και άλλοι έχουν εμπλακεί με μηχανισμούς όπως το πρότζεκτ «Belt and Road». Οταν καθιερώθηκε η DFC, η αρχική της εστίαση ήταν ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου η Κίνα έχει προσφέρει πολλά. Οταν ήμουν στην Ουάσιγκτον τον Νοέμβριο για το συνέδριο της «Καθημερινής», είχα την ευκαιρία να συναντηθώ με τον Ανταμ Μπέλερ, ο οποίος είναι ο διευθύνων σύμβουλος της DFC, και την ομάδα του. Μιλήσαμε πολύ για την Ελλάδα ως χώρα που είναι μέλος της Ευρωζώνης, της Ε.Ε., μια ανεπτυγμένη οικονομία, αλλά την οποία η ίδια η Κίνα έχει αναγνωρίσει ως το «κεφάλι του δράκου» της πρωτοβουλίας «Belt and Road» στην Ευρώπη. Τόνισα ότι χρειαζόμαστε εργαλεία όπως η DFC. Hμουν πολύ χαρούμενος που με μερικούς από τους συναδέλφους μου και συνομιλητές μου στο Κογκρέσο καταφέραμε να επιτύχουμε υποστήριξη τον Δεκέμβριο για μια τροπολογία του αμερικανικού νόμου, που εξουσιοδότησε συγκεκριμένα την DFC να λάβει οικονομική θέση σε ανεπτυγμένες χώρες όπως η Ελλάδα, όπου υπάρχουν στρατηγικά σημαντικά έργα, ιδιαίτερα συνδεδεμένα με τον ενεργειακό τομέα. Ετσι, η DFC είναι ανοιχτή για δουλειές στην Ελλάδα.

Ενα έργο για το οποίο έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον είναι τα ναυπηγεία της Ελευσίνας. Βλέπουμε τα ναυπηγεία της Ελευσίνας ως μοντέλο παρόμοιο με εκείνα της Σύρου, όπου μια αμερικανική εταιρεία, η Onex, συνεργάστηκε επιτυχώς με δύο ελληνικές κυβερνήσεις, την κυβέρνηση Τσίπρα και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Γνωρίζω ότι οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία της Σύρου είναι πολύ υπερήφανοι για το γεγονός ότι μπόρεσαν να εφαρμόσουν ξανά τις δεξιότητές τους, και δεν θα συνέβαινε χωρίς την Onex και τα αμερικανικά κεφάλαια. Η DFC έχει επίσης προτεραιότητα σε ολόκληρο το πλέγμα έργων γύρω από την Αλεξανδρούπολη, την ιδιωτικοποίηση λιμένων, το FSRU, τον υπόγειο αποθηκευτικό χώρο της Καβάλας, την ιδιωτικοποίηση της Εγνατίας. Ολα αυτά αποτελούν μέρος αυτού του κόμβου εφοδιασμού και μεταφοράς γύρω από την Αλεξανδρούπολη. Είναι ευπρόσδεκτη είδηση ότι το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε ότι η ιδιωτικοποίηση της Αλεξανδρούπολης θα προχωρήσει με το λιμάνι της Καβάλας και ότι αυτή θα ήταν μία από τις προτεραιότητες. Αρα το DFC θα είναι πολύ σημαντικό για όλα αυτά. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι επενδύσεις θα επιβραδυνθούν λόγω του σοκ της οικονομικής επιβράδυνσης ως αποτέλεσμα της πανδημίας, αλλά πρέπει να θυμάστε ότι ήταν μια συμμετρική επιβράδυνση. Τα κεφάλαια όμως πρέπει να πάνε κάπου. Σίγουρα, όσον αφορά την DFC, η Ελλάδα είναι μία από τις κορυφαίες προτεραιότητές τους στην Ευρώπη.

– Μιλάμε για πρότζεκτ που μπορούν να προσελκύσουν χρηματοδότηση…
– Ναι, προχωρούν με δανειακές εγγυήσεις, αλλά μπορούν επίσης να πραγματοποιήσουν επενδύσεις κεφαλαίου. Η DFC έχει επίσης σαφή εντολή να εργαστεί και στα δυτικά Βαλκάνια, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Αλεξανδρούπολη είναι τόσο σημαντική. Επειδή τα έργα εκεί συνδέονται με πράγματα όπως η διασύνδεση φυσικού αερίου με τη Βόρεια Μακεδονία, η προοπτική μεταφοράς φυσικού αερίου στη Σερβία…

– Υπάρχουν νέα ως προς την αμυντική συνεργασία;
– Εχουμε ήδη μεγάλη μεταφορά τεχνολογίας συμπαραγωγής άμυνας και συνεργασίας, ειδικά με την ΕΑΒ. Τμήματα της παγκόσμιας παραγωγής των C-130 και F-16 παράγονται στην EAB. Τώρα συνεργαζόμαστε με την κυβέρνηση, ώστε να αναπτυχθεί η ικανότητα της ΕΑΒ να εφαρμόσει το πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16 και των P-3, αλλά και να εξεταστεί πώς η ΕΑΒ θα διαδραματίσει ακόμα μεγαλύτερο ρόλο μακροπρόθεσμα ως μέρος μιας παγκόσμιας συνεργασίας με τη Λόκχιντ. Θα μου άρεσε πολύ να επιτύχουμε το ίδιο στην Ελευσίνα. Θα ήταν τεράστιο βήμα εάν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε μια επιλογή για την επόμενη γενιά φρεγατών της Ελλάδας και να κάνουμε τη συμπαραγωγή τους στην Ελευσίνα. Είναι ένα από τα πράγματα που οι αμερικανικές εταιρείες κάνουν πολύ καλά. Η κυβέρνηση έχει κάποιο δρόμο μέχρι να αποφασίσει ποια θα είναι η επόμενη γενιά φρεγατών. Γνωρίζω ότι οι αμερικανικές εταιρείες που ενδιαφέρονται έχουν ένα σαφές σχέδιο για το πώς θα μπορούσαν να συνεργαστούν με την ελληνική βιομηχανία και την ελληνική ναυτιλιακή βιομηχανία, για να προσθέσουν αξία εδώ στην Ελλάδα.

Οι παγκόσμιες ευθύνες μας

– Οι ΗΠΑ διανύουν έτος εκλογών, η πανδημία παραμένει, υπάρχουν εντάσεις μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Μήπως οι ΗΠΑ οδηγούνται σε εσωστρέφεια;
– Θα μοιραστώ όσα είπα στην πρωινή σύσκεψή μας στην πρεσβεία τη Δευτέρα. Υπενθύμισα σε όλους ότι οι ταραχές για τον Ρόντνεϊ Κινγκ στο Λος Αντζελες συνέβησαν κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολής μου στο εξωτερικό πριν από 30 χρόνια. Ολοι μας απογοητευτήκαμε και φοβόμασταν από τις εικόνες που έχουμε δει τις τελευταίες ημέρες. Είναι σαφές ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί μας λειτουργούν. Βλέπετε τα μηνύματα που προέρχονται από τους τοπικούς ηγέτες μας… Η αμερικανική κοινωνία θα ανακάμψει, θα το ξεπεράσουμε. Εχουμε παγκόσμιες ευθύνες, παγκόσμιο αποτύπωμα, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Με πολλούς τρόπους, το μάθημα αυτής της πανδημίας είναι ότι η δέσμευσή μας και οι διεθνείς συνεργασίες μας είναι από πολλές απόψεις πιο σημαντικές από ποτέ. Θα κάνουμε μια συζήτηση σχετικά με το πώς θα επιτύχουμε την ισορροπία στην αντιμετώπιση της πρόκλησης που παρουσιάζει η Κίνα –οι Κινέζοι δεν πρόκειται να φύγουν, η εμπορική σχέση ΗΠΑ – Κίνας θα παραμείνει πολύ μεγάλη–, αλλά ο μεγαλύτερος όγκος εμπορίου και επενδύσεων στον κόσμο παραμένει αυτός που διασχίζει τον Ατλαντικό Ωκεανό μεταξύ Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής.

Νησιά και ηπειρωτική επικράτεια έχουν τα ίδια θαλάσσια δικαιώματα

– Η Τουρκία σχεδιάζει έρευνες σε περιοχή που η Ελλάδα θεωρεί  μέρος της υφαλοκρηπίδας της. Πώς βλέπουν οι ΗΠΑ την κατάσταση;
– Μιλάμε συχνά, από τον Δεκέμβριο, για τις απόψεις μας σχετικά με το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης. Τις απόψεις μας για τα δικαιώματα των νησιών όσον αφορά τα θαλάσσια δικαιώματά τους και την ΑΟΖ τους, που είναι ακριβώς τα ίδια με την ηπειρωτική επικράτεια. Δεν υπάρχει κάτι νέο που μπορώ να προσθέσω, αλλά αυτό που νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό είναι το πολύ σαφές μήνυμα που ακούσατε χθες (η συνέντευξη έγινε την Τετάρτη) από τον βοηθό γραμματέα Φράνσις Φάνον καθώς μιλούσε με τους υπουργούς Ενέργειας Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου στην εκδήλωση του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου και του Atlantic Council. Είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον ανώτερο αξιωματούχο της Ουάσιγκτον, που ασχολείται με αυτά τα θέματα σε τεχνικό επίπεδο, να δίνει ένα εντελώς σαφές μήνυμα για το πώς αυτό το μνημόνιο δεν αφαιρεί δικαιώματα από την Ελλάδα, αλλά και την αμερικανική ερμηνεία των διεθνών νομικών και διπλωματικών πτυχών της.

– Ποιες είναι οι εγγυήσεις που οι ΗΠΑ μπορούν να παράσχουν ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να χειροτερέψει;
– Νομίζω ότι ο τρόπος που θα απαντούσα είναι διττός: ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης μίλησε πολύ καλά γι’ αυτό το ζήτημα, παρότι δεν είναι διπλωμάτης αλλά έχει εσωτερικεύσει την πρώτη αρχή της διπλωματίας, που υπαγορεύει ότι χρειάζονται δύο για να χορέψεις ταγκό. Και ήταν πολύ ξεκάθαρος για την επιθυμία της Ελλάδας να έχει μια κανονική σχέση με την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών θεμάτων, της ανοιχτής αρχιτεκτονικής που προβλέπει η Ελλάδα, για περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία, αρκεί η Τουρκία να είναι έτοιμη να εμπλακεί με βάση την αναγνώριση του διεθνούς δικαίου. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι ΗΠΑ είναι να στηρίξουν τις προσπάθειες που κατέβαλαν ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του για τη διαχείριση των εντάσεων και τον εντοπισμό τομέων συνεργασίας. Δεν μπορώ να δώσω υποσχέσεις για το τι θα φέρει το μέλλον. Αλλά αυτό που μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι η πολιτική των ΗΠΑ θα παραμείνει σαφής με τον ίδιο τρόπο που το ακούσατε από τον βοηθό γραμματέα Φάνον.

– Περιφερειακά, πώς βλέπετε την κατάσταση στη Λιβύη, στη σχέση 3+1 και στα δυτικά Βαλκάνια.
– Ας ξεκινήσουμε από το 3+1. Η ενέργεια είναι σαφώς ο τομέας στον οποίο έχουμε κινηθεί πιο γρήγορα όσον αφορά την κοινή συνεργασία μας. Είχαμε επίσης συνεργασία σε άλλους τομείς· είχαμε μια συνάντηση για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στην Κύπρο, για τη γυναικεία χειραφέτηση στην Ουάσιγκτον. Νομίζω ότι τα καλά νέα είναι πως το 3+1 είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με την αμερικανική διπλωματία και την εξωτερική πολιτική, καθώς αποτελεί και νόμο μέσω της πράξης East Med. Σημαντικός τομέας συνεργασίας είναι η τεχνολογία. Θα αναφερόμουν και στη στρατηγική σταθερότητα, και όχι με την έννοια του ψυχρού πολέμου, αλλά το πώς σκεφτόμαστε αυτήν την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου σήμερα. Πάντα έρχονται στη μνήμη μου οι ναύαρχοι Φόγκο και Φρανκέτι στη Νάπολη, οι οποίοι θυμούνται πως όταν ήταν νεαροί αξιωματικοί αντιμετωπίζαμε την Ανατολική Μεσόγειο ως λίμνη του ΝΑΤΟ. Ξαφνικά έχουμε ρωσική ναυτική βάση στην Ταρτούς, ρωσικά υποβρύχια σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, ξεκινώντας από την κατεχόμενη Κριμαία και μια αβέβαιη κατάσταση στη Λιβύη.

Το βασικό πρόβλημα στη Λιβύη είναι οι εξωτερικοί παράγοντες, Τουρκία, Ρωσία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που συνεχίζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Καταστήσαμε πολύ σαφές ότι η σύγκρουση πρέπει να επιλυθεί μέσω της διπλωματίας. Η Αμερικανική Διοίκηση Αφρικής αποκάλυψε σοβαρό όγκο πληροφοριών για τα εξελιγμένα μαχητικά και τους πιλότους της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας που η ρωσική κυβέρνηση, μέσω των μισθοφόρων της Wagner, έστειλε στη Λιβύη. Αυτό δεν θα βοηθήσει την κατάσταση και ενέχει τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων στα σύνορα της Ελλάδας. Παράλληλα, είμαστε πολύ ευτυχείς που βλέπουμε ότι στη σύνοδο κορυφής της Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο, έγινε εμβάθυνση στο όραμα της Ελλάδας ως σημαντικού εταίρου με όλους τους γείτονες στα δυτικά Βαλκάνια. Θα είναι μια σοβαρή πρόκληση τις επόμενες εβδομάδες οι εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία. Ελλάδα και ΗΠΑ ενδιαφερόμαστε όποια κυβέρνηση εκλεγεί στη Βόρεια Μακεδονία να συνεχίσει την πορεία των μεταρρυθμίσεων με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα και να γίνει επιτυχημένο μέλος του ΝΑΤΟ. Την περασμένη εβδομάδα, ένα βομβαρδιστικό B1 πέταξε με ελληνικά F-16 πάνω από τη Βόρεια Μακεδονία. Για μένα, αυτό λέει πολλά για την αξιοσημείωτη πρόοδο της Ελλάδας με τον βόρειο γείτονά της.

Καθημερινή

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΜΕΣΗΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ

Από
anixneuseis
-
1

Μπορεί να γίνομαι κουραστικός αλλά επειδή έχω πειστεί γα την αναγκαιότητα ορισμένων πραγμάτων επιμένω για να υπάρξει η μέγιστη δυνατή πίεση στην κυβέρνηση για να προχωρήσει
1.-Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να γίνει πρώτη προτεραιότητα.
2.-Η διπλωματία πρέπει να εκσυγχρονιστεί.Να φύγει απο τα στερεότυπα του ψυχρού πολέμου και να προσαρμοστεί στις σύγχρονες συνθήκες. Με ικανούς διπλωμάτες και, κυρίως, με μηχανισμούς παραγωγής εξωτερικής πολιτικής. Ως διπλωμάτες θα πρέπει να αξιοποιούνται και ικανές προσωπικότητες της χώρας (πέραν των διπλωματών καριέρας), ενώ φαινόμενα διπλωματών που θα απαιτούν ενοίκιο 20.000 ευρώ θα πρέπει να περιθωριοποιούνται. Η διπλωματία δεν είναι χώρος για άσκηση bon viveur.
3.- Πρέπει να διαμορφωθεί μια καλή ομάδα από ακολούθους τύπου που να μπορεί να ενημερώνει τη διεθνή κοινή γνώμη για την ελληνική εξωτερική πολιτική αποτελεσματικά.
4.-Πρέπει ένα απο τα τρία κρατικά κανάλια (μάλλον η ΕΡΤ3) να καθιερώσει εκπομπές ανάλυσης των γεγονότων και ενημέρωσης για την ελληνική εξωτερική πολιτική στις εξής γλώσσες: τουρκικά, αραβικά, ρωσικά και αγγλικά. Υπάρχουν πολλοί Τούρκοι, και επιφανείς δημοσιογράφοι, που εγκατέλειψαν τη χώρα τους οι οποίοι θα μπορούσαν να κάνουν υψηλού επιπέδου εκπομπές στα τουρκικά. Είναι υποχρέωση και προς την δημοκρατική τουρκική κοινή γνώμη
Για τα αραβικά υπάρχουν, επίσης, πολλοί που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε επαγγελματικό επίπεδο. Η περίπτωση του Δρ Πολιτικής Επιστήμης Άρεφ Αλομπέιντ κακώς δεν αξιοποιείται.

Ο Έβρος και το τουρκολιβυκό σύμφωνο:  Τι πιστώνεται στον κύριο Μητσοτάκη;

Από
anixneuseis
-
8

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

  1. Για τον Έβρο

Ομολογουμένως η κυβέρνηση αντέδρασε έγκαιρα στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο διότι η είσοδος ενός μεγάλου αριθμού προσφύγων και μεταναστών θα επέτεινε το οξυμμένο, ήδη, προσφυγικό πρόβλημα στη χώρα μας που ήδη αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Όμως οι προθέσεις της Τουρκίας που την οδήγησαν στην δημιουργία του προβλήματος με την εργαλειοποίηση των προσφύγων δεν ερμηνεύτηκαν σωστά, ίσως διότι η κυβέρνηση θέλησε να αποκομίσει πολιτικά οφέλη προσομοιάζοντας τα δραματικά γεγονότα με έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο από τον οποίο η πατρίδα μας εξήλθε νικήτρια.

Γιατί ήσαν διαφορετικές οι προθέσεις της Άγκυρας; Διότι μια χώρα που φιλοξενεί στο έδαφός της 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες γνωρίζει ότι διοχετεύοντας μερικές χιλιάδες εξ αυτών στη γείτονα δεν επιλύει το πρόβλημά της. Εργαλειοποίησε το προσφυγικό για να στείλει το μήνυμα της στην Ευρώπη και νομίζω ότι το πέτυχε. Γιαυτό η μεταφορά των προσφύγων και των μεταναστών στην Αδριανούπολη δεν είχε τον χαρακτήρα του αιφνιδιασμού δηλαδή της μυστικής επιχείρησης αλλά έγινε πομπωδώς θα λέγαμε. Με κομβόι από λεωφορεία, με τα τηλεοπτικά δίκτυα να μεταδίδουν τα γεγονότα απ’ ευθείας καθώς και συνεντεύξεις αναχωρούντων  προσφύγων από τις οποίες αναδεικνύονταν και ο εμπαιγμός τους, ότι π.χ. τα σύνορα ήταν ανοιχτά και η διεκπεραίωσή τους στη χώρα μας αυτονόητη. Οι ανταποκριτές της ΕΤ, του ΣΚΑΙ κ. α. στην Τουρκία ήταν επί ποδός ενημερώνοντας τους θεατές από την Κων/πολη και την Αδριανούπολη για την επιχείρηση προώθησης των προσφύγων.

Είναι προφανές ότι η Άγκυρα γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν αδύνατη η παραβίαση των ελληνικών συνόρων από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Στον Έβρο εδρεύουν δύο Μεραρχίες Στρατού και άλλες μονάδες του Δ’ Σώματος που περιπολούν μονίμως και σε 24ωρη βάση τα σύνορα και πλέον αυτών είναι οι συνοριοφύλακες και τα Σώματα Ασφαλείας. Ακόμη και σε έναν υποτιθέμενο πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών, όπως γράφει ο Παναγιώτης Κονδύλης στο Επίμετρο για τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις στο βιβλίο του “Περί Πολέμου”, η Ελλάδα υπερτερεί στον Έβρο έναντι της Τουρκίας λόγω της διαφοράς μορφολογίας της Ανατολικής Θράκης (πεδινή) έναντι αυτής του νομού Έβρου (ορεινή). Αποτελεί δηλαδή την αχίλλειο πτέρνα της Τουρκίας σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πόσο μάλλον όταν οι επιχειρούντες την παραβίαση των συνόρων μας είναι απελπισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες. Η Άγκυρα λοιπόν δεν είχε ψευδαισθήσεις. Επιδίωξή της ήταν η παράσταση που έλαβε χώρα με τη συγκέντρωση των χιλιάδων απελπισμένων να επιχειρούν να παραβιάσουν τον φράχτη στις Καστανιές για να θέσει και πάλι το προσφυγικό επί τάπητος αναθεωρώντας τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας του Μαρτίου του 2016 και σε άλλα οφέλη που αφορούσαν τη στήριξη της πολιτικής της στη βόρεια Συρία. Και αυτό πέτυχε. Αυτό φάνηκε με την τετραμερή που ζήτησε ο Ερντογάν και συγκλήθηκε στις 17 Μαρτίου με τη συμμετοχή της Μέρκελ, του Μακρόν και του Τζόνσον.

Ενώ όμως οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας ανταποκρίθηκαν στον ρόλο τους, η πολιτική ηγεσία της χώρας υπέστη δύο απανωτές ήττες. Η πρώτη ήταν η απουσία της από την τετραμερή για το προσφυγικό καίτοι η χώρα μας αποτελεί τον υποδοχέα των προσφύγων και των μεταναστών από την Τουρκία και η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας εμπλέκει τη χώρα μας άμεσα. Η δεύτερη κατέστη ολοφάνερη με την επίσκεψη της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και των προέδρων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ στις Καστανιές. Αφενός είδαν το σκηνικό που έστησε η Άγκυρα στον φράχτη διαπιστώνοντας τον κίνδυνο προσφυγικής εισβολής που απειλεί την Ευρώπη, αυτό δηλαδή που επιδίωκε να δείξει η Άγκυρα, αφετέρου ο Έλληνας πρωθυπουργός, αρκέστηκε στις λεκτικές θωπείες των εταίρων περί ταύτισης ελληνικών και ευρωπαϊκών συνόρων που αποτελεί απλά ευφημισμό, και δεν αντέδρασε στην προοπτική να παραμείνουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που φιλοξενεί η χώρα μας μονίμως εδώ.

  1. Για το τουρκολιβυκό σύμφωνο

Η κυβέρνηση προσπάθησε να επωφεληθεί κομματικά απο τα γεγονότα στον Έβρο εξομοιώνοντας την αποτρεπτική της επιτυχία εκεί, με ελληνοτουρκικό πόλεμο από τον οποίο εξήλθαμε νικητές και συνεχίζει αδιάλειπτα να αναφέρεται σε αυτό. Προφανώς για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από έναν πραγματικό πόλεμο με άλλα μέσα που διεξάγεται στην Ανατολική Μεσόγειο όπου τα ελλαδικά συμφέροντα έχουν περιέλθει σε δυσχερή θέση, εξέλιξη την οποία χρεώνεται.  Διότι η Τουρκία κατόρθωσε χάρις στην πολυσχιδή της πολιτική, με τη στρατιωτική της εμπλοκή στη Λιβύη και παραβιάζοντας τις αποφάσεις της Διάσκεψης του Βερολίνου της 19ης Ιανουαρίου, στην οποία συμμετείχε, για το εμπάργκο όπλων και την κατάπαυση των εχθροπραξιών, να θεωρείται σήμερα από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα της Δύσης διότι δημιουργεί “ανάχωμα” στην ρωσική επιρροή. Γεγονός που ενισχύει τα συμφέροντά της που προωθεί με το τουρκολιβυκό σύμφωνο Ερντογάν – Σάρατζ. Κατόρθωσε επίσης στη Διάσκεψη για τη Λιβύη του Βερολίνου που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ μετά την υπογραφή του τουρκολιβυκού συμφώνου να μη συμπεριλαμβάνεται η χώρα μας μεταξύ των 16 συμμετασχόντων καίτοι το σύμφωνο έθιγε καίρια τα εθνικά μας συμφέροντα, όπως δεν συμμετείχαμε και στην τετραμερή για το προσφυγικό μετά τα γεγονότα στον Έβρο. Μάλιστα η ναυτική επιχείρηση «Ειρήνη» που ανέλαβε να υλοποιήσει η ΕΕ για την επιτήρηση του εμπάργκο όπλων στη Λιβύη παραμένει ουσιαστικά ανενεργή διότι κράτη μέλη της ΕΕ προτάσσουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία.

Να υπενθυμίσουμε ότι το τουρκολιβυκό σύμφωνο υπογράφηκε στα τέλη Νοεμβρίου και πρόδρομός του υπήρξε η απόρριψη από την Κυπριακή Δημοκρατία της πρότασης Ακιντζί τον περασμένο Αύγουστο με την οποία πρότεινε τη συγκρότηση κοινής επιτροπής υδρογονανθράκων, για τον διαμοιρασμό των κερδών και τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις με τη δημιουργία κοινού ταμείου  καθώς και τη συνεργασία με την ελληνοκυπριακή πλευρά στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων γύρω από την Κύπρο. Απερρίφθη καίτοι οι πάντες, ο ΟΗΕ, η ΕΕ, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, κ.α. και του προέδρου Αναστασιάδη συμπεριλαμβανομένου (!), συνομολογούν το δικαίωμα των τουρκοκυπρίων να συμμετάσχουν αναλογικά στην κατανομή των ενεργειακών πηγών της κυπριακής ΑΟΖ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ Κ. Τσαβούσογλου σε πρόσφατες δηλώσεις του υπογράμμισε ότι οι τουρκικές πρωτοβουλίες, συγκεκριμένα του τουρκολιβυκού συμφώνου, στοχεύουν «πρωταρχικά στη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων και, έπειτα στην προστασία των συμφερόντων στην υφαλοκρηπίδα μας» (Καθημερινή 4/6/2020).

Το δόγμα “η Λευκωσία αποφασίζει και η Αθήνα υποστηρίζει”, το οποίο ασπάζονταν και η προηγούμενη κυβέρνηση, αρχής γενομένης από την κυβέρνηση Σαμαρά, αναδεικνύεται σε υπεκφυγή της ελληνικής διπλωματίας να αναπτύξει η Αθήνα ως εθνικό κέντρο τη δικής της εθνική πολιτική. Οι ευθύνες λοιπόν της σημερινής κυβέρνησης για την τροπή των εθνικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο είναι τεράστιες. Σε τι βάθος χρόνου θα πρέπει να αναζητηθεί αυτή η ευθύνη, η αβελτηρία δηλαδή της χώρας μας να ρυθμίσει το θέμα της ΑΟΖ με τη Λιβύη προτρέχοντας της Τουρκίας;

Μας το αποκαλύπτει ο Ελμαχντί Ελμαρτζεπί, μόνιμος αντιπρόσωπος της κυβέρνησης Σάραζ της Λιβύης στον ΟΗΕ, δηλαδή της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Λιβύης. Στην επιστολή του προς τον ΟΗΕ υπερασπίζεται το μνημόνιο Ερντογάν και Σάραζ  – όπως ήταν αναμενόμενο αφού εκπροσωπεί την κυβέρνηση Σάραζ – ισχυριζόμενος ότι είναι νόμιμο και σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο, ενώ παράλληλα κατηγορεί την Ελλάδα ότι προσπάθησε στο παρελθόν να διεκδικήσει επήρεια που δεν της ανήκει.

Όμως έχουν ενδιαφέρον όσα ακολουθούν: «Από το 2004, γράφει, η Λιβύη διεξήγαγε τέσσερις γύρους διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων και από τις δύο χώρες. Οι διαπραγματεύσεις αυτές δεν επέφεραν κανένα αποτέλεσμα, διότι η Ελλάδα επέμενε να καθορίσει τη θαλάσσια δικαιοδοσία της έναντι της Λιβύης με βάση τα εξαιρετικά μικρά ακατοίκητα νησιά χωρίς νομική σημασία. Η Ελλάδα επέμενε να σχεδιάσει μια διάμεση γραμμή βασιζόμενη σε αυτές τις υπερβολές των νησιών και αρνήθηκε να εφαρμόσει την αρχή της αναλογικότητας που χρησιμοποιείται διεθνώς σε τέτοιες καταστάσεις. Η αλληλογραφία μεταξύ των δύο πλευρών συνεχίστηκε μέχρι το 2014. Δυστυχώς η Ελλάδα αγνόησε εντελώς τα δικαιώματα της Λιβύης και έσπευσε με τους συμμάχους της στο Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου να συνάψει συμφωνίες και να εκμεταλλευτεί τις περιφερειακές εντάσεις για να επιβάλει de facto μονοπώλιο στην παραγωγή, υγροποίηση και μεταφορά αερίου (προφανώς εννοεί τον East Med)» (Καθημερινή 10/1/2020).

Τα ανωτέρω επιβεβαιώνει ο Χρήστος Ροζάκης  στο βιβλίο «Η  Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και το Διεθνές Δίκαιο», εκδ. Παπαζήση, 2013, σελ. 47: «Η αδυναμία προσέγγισης των δύο μερών (Ελλάδας – Λιβύης) στο θέμα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών στην περιοχή πρέπει να οφείλεται στις διαμετρικά διαφορετικές απόψεις τους σε σχέση με τη μέθοδο οριοθέτησης: η Λιβύη υποστηρίζει ότι η μέθοδος οριοθέτησης πρέπει να είναι η ευθυδικία – τη στιγμή που η Ελλάδα υποστηρίζει σταθερά τη μέση γραμμή – και αντιτίθεται σε απόδοση πλήρους επήρειας των ελληνικών νησιών νοτίως της Κρήτης και των ακτών της Πελοποννήσου (Στροφάδες, Σαπιέντζα, Σχίζα, Γαύδος, Χρυσή, Κουφονήσι)».

Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει διαβάζοντας άρθρο του Χρήστου Ροζάκη πάλι, με τίτλο «Το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης και τα ελληνικά νησιά» (Καθημερινή 8/12/2019) είναι ότι η Λιβύη προσέφυγε δύο φορές στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, τη μια με την Τυνησία (1982) και την άλλη με τη Μάλτα (1985) για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, δηλαδή η Τρίπολη ακολουθούσε τον δρόμο της διεθνούς Δικαιοσύνης για την επίλυση των θαλάσσιων διαφορών με τα γειτονικά κράτη. Στην Αθήνα λοιπόν εναπόκειτο επί τόσες δεκαετίες να συμφωνήσει και να πορευτεί με την Τρίπολη στη Χάγη. Δεν το έπραξε διότι οι ελληνικές κυβερνήσεις προτάσσουν το πολιτικό κόστος και την επανεκλογή τους, όπως συνέβη το 2003 όταν Ελλάδα και Τουρκία πλησίασαν στην υπογραφή συνυποσχετικού για την υφαλοκρηπίδα αλλά η τότε κυβέρνηση εν όψει των εκλογών δεν θέλησε να αναλάβει το πολιτικό κόστος για την προσφυγή στη Χάγη. Με αποτέλεσμα η Άγκυρα να αξιοποιήσει τον εμφύλιο που μαίνεται στη Λιβύη και να συνυπογράψει μαζί με την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση του Σάραζ το μνημόνιο προσθέτοντας νέα προβλήματα στην Αθήνα και στη Λευκωσία.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

7-6-2020

1...2,4672,4682,469...3,035Σελίδα 2,468 από 3,035