Αρχική Blog Σελίδα 2466

Russian air defense systems outmatched by Turkish drones in Syria and Libya

0

Seth Frantzman

✔@sfrantzman

The Turkish-backed GNA is unique example of an army that uses drones as an essential tactical unit for close air support and strategy; I don’t mean that the US or Israel doesn’t use them; but the way you see here as a key major PART of the operation; not an addendum

View image on Twitter
63 people are talking about this

Recent conflicts in northwestern Syria and western Libya have showcased the increasing importance of Turkey’s drones and Russian missile defense systems. This has significant ramifications for the wider Middle East because it reveals the unprecedented strategic role drones and air defense are playing across the region.

Both Russia and Turkey have been seeking new markets for their air defense and drone systems respectively. The outcome of these conflicts are given extra weight because they tie in with other countries, such as Iran, the UAE, Egypt, France, the U.S. and Israel.

The current conflicts in Syria and Libya illustrate a rapid change in the balance of power for drones and air defenses. Since June 2019, this field has entered a new era after an Iran shot down a U.S. Global Hawk near the Gulf of Oman, coupled with the Iranian drone and cruise missile swarm attack on Saudi Arabia’s Abqaiq facility in September. Iran evaded Western-supplied air defense that the Saudis had in place.

While the US and Israel have been dominant in the use of drones for the last four decades, these new incidents represented a shift in the use of drones and their strategic impact.

Iran, for instance, is supplying drones to the Houthis in Yemen and the US has interdicted drone component shipments.

In February and March, conflict in Idlib between the Russian and Iranian-backed Syrian regime and Turkish-backed Syrian opposition forces bubbled over into a brief clash between Turkish armed forces and Syrian regime elements. Turkish drones, known as Bayraktar TB-2 and Anka-S, played a key role in destroying Syrian units, including Russian-made Pantsir air defense systems. This operation using drones to fly in a Syrian airspace controlled partly by Russia has been characterized as a “drone blitz” or “new way of war.”

Russia-supplied air defense in Syria had once downed a Turkish F-4 in 2012. Not wanting to risk aircraft, Turkey sent in drones in 2020. Turkey lost drones in Idlib, estimates say around six to eight were destroyed in February 2020, or approximately ten percent of its drone fleet. However, over the short offensive from February 28 to March 4, Turkey claimed to have outwitted and destroyed several of Russia’s Pantsir and BUK air defense systems, which were being used by Syrian regime forces.

Turkish defense industry expert Bahri Mert Demirel said that the “Pantsir could not perform its duty in Syria because Turkey carried out serious electronic warfare and deployed radar electronic attack systems including KORAL to intercept and deceive radar systems in Syria.”

In all, Turkey’s Defense Ministry claimed eight air defense systems had been destroyed, essentially blinding and incapacitating the Syrians to the drone threat and forcing a ceasefire. For Russia, which maintains a base in Khmeimim near Idlib, the setback for its Syrian ally was important. Russia has supplied S-300s to Syria after an Israeli airstrike in the fall of 2018. Like Turkey, Israel has destroyed the Russian Pantsir in Idlib and it’s unclear how well Russian radars have performed for the Syrian regime trying to halt thousands of Israeli strikes on Iranian targets.

A second round of Turkish drones versus Russian air defense played out in Libya in the first weeks of May, culminating in the capture of the Watiya airbase by Government of the National Accord forces on May 17. Turkish media celebrated the defeat of the Russian system which is being used by the Libyan National Army of Khalifa Haftar, and which may have been supplied by the UAE. Haftar, whose forces are based in eastern Libya, are backed by Russia, Egypt and the UAE with support from France and others in the Middle East.

Libya is home to a complex conflict that has grown in importance as Turkey signed a deal with Tripoli in November for energy rights in the Mediterranean – which now links Turkey’s role in Libya to wider energy conflicts with Greece and regional skirmishes such as Qatar and Saudi Arabia Gulf crisis.

Turkey’s drones, with their relatively slow speed, short range and MAM laser-guided smart munitions, should have been no match for the Pantsir system, especially since operators in Libya had time to analyze what went wrong in Syria. The Pantsir has a gun and missile system and two radars with optics to aid its weapons. Its missiles had a longer range than the MAM missiles on the drones. Instead the Pantsirs, at least nine of them, were hunted down in May in Libya, destroyed in hangers with their radars not operating, or struck in the back while unable to see the incoming threat due to jamming or operator inexperience.

Russia’s response to setbacks in Syria and Libya has been to send warplanes to both countries. MiG-29s for the Syrians and Libyan LNA forces. U.S. AFRICOM has raised concerns about the Russian supply of warplanes.

The outcome of the recent battles in Syria and Libya have several ramifications. First, they illustrate how drones and air defense systems are increasingly used by non-western powers and proxy forces, part of a larger global change where Chinese and other UAV manufacturers are making inroads. Second, Russia may have suffered a setback in marketing its air defense systems if it can’t improve the Pantsir’s track record. Third, drones have been revealed as a key arm for militaries to use in coordination with ground forces or even proxy forces to provide a kind of instant, relatively inexpensive, and expendable air force. Iran, Israel and others are closely watching the outcome of these battles.

The number of drones being downed in conflict has increased in the last years. According to our estimate, the total reported downings increased from 31 in 2016 to 123 reportedly shot down in 2019, with 67 already shot down in 2020. While the ability to confirm all reports from Idlib or Libya is difficult, it is beyond clear that drones are playing a more strategic and tactical role. They are also proliferating in conflicts from Africa to Asia, with China, Russia, Iran and Turkey drawing lessons from the clashes.

Seth J. Frantzman is Executive Director of the Middle East Center for Reporting and Analysis, and author of ‘After ISIS: The US, Iran and the Struggle for the Middle East.’ A contributor to Defense News and The Jerusalem Post, he is conducting research for a forthcoming book called ‘Drone Wars.’

Seth J. Frantzman is Executive Director of the Middle East Center for Reporting and Analysis, and author of ‘After ISIS: The US, Iran and the Struggle for the Middle East.’ A contributor to Defense News and The Jerusalem Post, he is conducting research for a forthcoming book called ‘Drone Wars.’

Are you a dedicated reader of FDD’s Long War Journal? Has our research benefitted you or your team over the years? Support our independent reporting and analysis today by considering a one-time or monthly donation. Thanks for reading! You can make a tax-deductible donation here.

longwarjournal.org

Μια ολιστική προσέγγιση της πολιτικής της Τουρκίας και η ανάγκη να ορίσει η Ελλάδα “στρατηγικό βάθος”

1

Γράφει στο enikos.gr ο Μάριος Παναγιώτης Ευθυμιόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Στρατηγικής και Ασφάλειας.

2:41 μμ, Πέμπτη 11 Ιουν 2020

Η Τουρκία, ο περιφερειακός και παγκόσμιος χάρτης

Οι πρόσφατες κινήσεις της Τουρκίας για έρευνες σε τεμάχια νοτίως και νοτιοανατολικά της Κρήτης, αποτελούν ακόμη ένα κομμάτι της μακροχρόνιας στρατηγικής και τακτικής της Τουρκίας. Στόχος η θαλάσσια, χερσαία και εναέρια πολιτική και στρατιωτική παρουσία, στο σύνολο μάλιστα της Μεσογείου, και όχι μόνο. Η Τουρκία διαμορφώνει γεγονότα: Υποθέσεις και καταστάσεις που με τις τακτικές της, την “καθιστούν” κατά κάποιον τρόπο αναγκαία χώρα και ουσιαστικό εταίρο “στρατηγικής ασφαλείας”.

Τα τρέχοντα γεγονότα στη Λιβύη, εξελίσσονται θετικά για την Τουρκία. Για την Τουρκία, οι εξελίξεις αυτές αποτελούν ευκαιρία θεμελίωσης και εξάπλωσης των συμφερόντων αλλά και της παρουσίας της. Κάτι τέτοιο είναι εύκολο να κατανοηθεί μέσω μια μικρής και ουσιαστικής καταγραφή της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, αναλύοντας την με ένα ουδέτερο μάτι. Η Τουρκία έχει μόνο να κερδίσει από τα όποια αποτελέσματα στο σύνολο της Μεσογείου. Και αυτό αποζητά. Γι’ αυτό δίνει ουσιαστικό βάρος ο Πρόεδρος Ερντογάν στο Λιβυκό ζήτημα τώρα, πιο πολύ από ποτέ.

Τα γεγονότα στη Λιβύη συνδέονται μεταξύ τους, όσον αφορά στη Στρατηγική της Τουρκίας στη Μεσόγειο.

1. Αποτελούν συνέχεια της πολιτικής ασφαλείας της «λεγόμενης πράσινης ζώνης» που όρισε και επιχειρεί εν τέλει η Τουρκία εντός του συριακού εδάφους με πρόθεμα τη σταθερότητα στη Συρία και την προτροπή για αποτροπή του Μπασάρ Αλ’ Ασσάντ.

2. Κατά τον ίδιο τρόπο, όσα συμβαίνουν σήμερα δένουν με τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη αντιπαλότητα με το Ισραήλ, με πρόθεμα το Παλαιστινιακό ζήτημα.

3. Ακόμη πιο ισχυρή είναι η πρόσφατη κοινή απόφαση Τουρκίας-Αλβανίας, για σταδιακή αναβάθμιση των μεταξύ τους σχέσεων, που ωστόσο συντελείται τα τελευταία χρόνια (και πλέον πρόσφατα με τη σύναψη συμφωνίας για τον ναύσταθμο στον Αυλώνα).

4. Ακολουθεί και η όποια αναβάθμιση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ιταλία – με φόντο τη Λιβύη. Με αυτά δικαιολογείται ο λόγος πιθανού πολιτικού ανασχηματισμού ως προς το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

5. Επίσης, προβλέπεται να δούμε και έναν διευρυμένο διάλογο με την Μάλτα.

6. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις της με την Ισπανία, με την οποία στρατιωτικά ήδη έχει συνεργασία με την εταιρεία Navartia, για τη δημιουργία και ολοκλήρωση του Αναντολού με ορίζοντα τον Ιανουάριο του 2021.

7. Επίσης, με την ουσιαστικότερη αναβάθμιση των σχέσεων με την Τυνησία σε συνέχεια του ταξιδιού του Προέδρου Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2019, στην Τύνιδα, όπου και εκεί ας σημειωθεί ζήτησε να έχει λιμάνι για τις ναυτικές του δυνάμεις που επιδιώκει να αναβαθμίσει στο σύνολο τους.

Η Τουρκία επιθυμεί να έχει φυσική παρουσία «εκεί που μετράει». Οι επιδιώξεις είναι περιφερειακές αλλά έχουν το βλέμμα στραμμένο σε μια διεθνή/παγκόσμια παρουσία που να αναβαθμίζει τη χώρα στο σύνολο και την αξία της.

Η Τουρκία έχει ισχυρή παρουσία στο Κατάρ από το 2016. Είναι το αποτέλεσμα της κρίσης των Αραβικών χωρών με την τελευταία. Η παρουσία της Τουρκίας είναι στρατιωτική (με παρουσία 3000 και πλέον στρατιωτών, με την κατασκευή στρατιωτικής βάσης για ακόμη μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτών και αεροπλάνων) αλλά και εμπορική με ένα μεγάλο ποσοστό συμμετοχής. Αντιθέτως το Κατάρ στηρίζει «εμπράκτως» τις πολιτικές της Τουρκίας.

Η πορεία της τουρκικής πολιτικής στην Ήπειρο της Αφρικής από το 1994 και μετέπειτα συνεχίζεται και εξελίσσεται στην ευρύτερη Βόρεια Αφρική, αλλά και την Ανατολική Αφρική. Το Ινστιτούτο Brookings των ΗΠΑ, σε μια μελέτη του, ονομάζει την πολιτική στην Αφρική «Οθωμανική τακτική και στρατηγική»[1].

Η παρουσία της Τουρκίας στη Σομαλία το 2020, είναι πιο ισχυρή από ποτέ. Σε συνέχεια της ανακήρυξης της μεγαλύτερης πρεσβείας το 2016, συνεχίζει να διευρύνει την αμυντική της παρουσία στη χώρα, εις βάρος άλλων συμμαχιών γεωγραφικά, ενώ έχει και εμπορική παρουσία. Έτσι, αναβαθμίζει τον ρόλο της και παράλληλα περικυκλώνει τις χώρες του Κόλπου. Την ίδια ώρα, η Τουρκία επενδύει στο ναυτικό της μέλλον, μέσω της προσπάθειας εκμετάλλευσης του λιμανιού του Τζιμπουτί. Με τον τρόπο αυτό δικαιολογεί τη γεωγραφική της παρουσία και στο Κέρας της Αφρικής [2]

Δεν θα πρέπει κανείς να εκπλαγεί στη συνέχεια του 2020 και του 2021, αν παρατηρήσει έντονη δραστηριότητα και κινητικότητα της Τουρκίας δια μέσω του εμπορίου αλλά και στρατιωτικά με βασικές χώρες ακόμη και της Νότιας Αμερικής (όπου ιστορικά υπήρχαν εμπορικές σχέσεις παλαιότερα). Επιπλέον θα δούμε και εξελίξεις στη Νότια Ασία. Συγκεκριμένα, στο πολύγωνο με άκρως πολύ-πληθυσμιακές θρησκευτικά μουσουλμανικές χώρες όπως είναι η Μαλαισία, σε συνέχεια των υφισταμένων συνεργασιών με Πακιστάν και Μπαγκλαντές.

Θα μπορούσε να εικάσει κανείς με τα απλά αυτά παραδείγματα, πως η Τουρκία επιδιώκει να έχει πρωταγωνιστικό διεθνή ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας γεωστρατηγικής σκακιέρας. Εμπορικά, στρατιωτικά και πολιτικά. Μιας σκακιέρας που στη μετά κορονοϊού εποχή, η Τουρκία θα παρουσιαστεί ακόμη περισσότερο ως μια νέα δύναμη, υβριδικής τάσης, τόσο για την περιοχή της Μεσογείου όσο και διεθνώς απ’ότι φαίνεται.

Δεν είναι τυχαία λοιπόν η συμπεριφορά του Προέδρου Ερντογάν ακόμη και απέναντι σε ηγέτες. Ασκεί κριτική εναντίον όλων. Στον Πρόεδρο της Κίνας, αλλά ακόμα και στον εκάστοτε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Πολύ θα ήθελε ο Τούρκος Πρόεδρος να συγκριθεί με παγκόσμιους ηγέτες.

Υποτίμηση ή περικύκλωση της Ελλάδας;

«Η Ελλάδα περικυκλώνεται», επεσήμαναν πολλοί επιστήμονες και ειδικοί. Με τις λέξεις αυτές περιγράφουν τις κινήσεις της Τουρκίας, ως μια σταδιακά εξελισσόμενη περικύκλωση της Ελλάδας. Μια περικύκλωση που έτσι όπως φαντάζει, σίγουρα θέλει προσοχή. Καθώς για να αποκοπεί η πορεία της Τουρκίας ως έχει, ίσως χρειαστεί μια πρακτική πολύ-επίπεδη απάντηση από την Ελλάδα, που θα αναγκάσει την Τουρκία σε ουσιαστική υποχώρηση.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως στην παρούσα περίοδο, όλες οι κινήσεις της Τουρκίας, έχουν στόχο, την υποβάθμιση της Ελλάδας και όχι μόνο την περικύκλωση. Η πολιτική της υποβάθμισης ωστόσο, όπως τονίσαμε, δεν συντελείται μόνο στην Ελλάδα. Δεν αποτελεί αποκλειστική για την Ελλάδα τακτική. Είναι μέθοδος πολιτικής, την οποία την παρατηρούμε από την πλευρά της Τουρκίας και εναντίον άλλων χωρών και περιοχών.

Οι κινήσεις της Τουρκίας είναι τακτικής φύσεως. Έχουν στόχο τη μετεξέλιξή τους σε νομικής βάσεως διεθνείς υποθέσεις προκειμένου να αναγκαστούν οι εμπλεκόμενοι να τις φέρουν σε διεθνή δικαστήρια. Υποθέσεις που σε βάθος χρόνου θα πρέπει να αναδείξουν τη συμμετοχή ή και παρουσία της Τουρκίας και να αμφισβητήσουν διεθνείς υφιστάμενες συμβάσεις. Με τον ένα ή άλλο τρόπο κάτι θα κερδίσει η Τουρκία.

Η ιστορία μας έχει αποδείξει πολλαπλώς πως οι κινήσεις αυτές της Τουρκίας δεν αποδίδουν υπέρ του εθνικού μας συμφέροντος: 1) με την παράνομη κατοχή της Κύπρου 2) με την προτροπή να μπει στη Συρία για θρησκευτικούς και «αδελφικούς λόγους ασφαλείας» 3) με τις σχέσεις της με την Κίνα και τους -τουρκογενείς ουιγούρους, τις σχέσεις της με την Ρωσία, όποτε δυσκολεύουν οι καταστάσεις με τους Ογούζους -Τουρκομάνους, μεταξύ άλλων.

Η Τουρκία ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνει «κινήσεις τακτικής φύσεως», που τις καθορίζει αργότερα ως νομική βάση για διαπραγματεύσεις. Υποθέσεις που σταδιακά διαμορφώνουν την ανάγκη στρατιωτικής συμμετοχής της Τουρκίας ως πάροχο ασφαλείας καθώς επίκειται πάντα λύση με στρατιωτικά μέσα. Με λίγα λόγια, μόνιμες απειλές.

Τις κινήσεις αυτές, τις χρησιμοποιεί η τουρκική ηγεσία, ως αντίβαρο στο διεθνές δίκαιο. Και τις αποκαλεί διεθνές δίκαιο με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Πιστεύει πως έχει δικαίωμα εμπλοκής και συμμετοχή στο πλαίσιο μιας «γκρίζας διαπραγμάτευσης». Πρόκειται για ένα απλό και ουσιαστικό δημιούργημα: αμφισβήτηση στα μέτρα και σταθμά που τους συμφέρει.

Στα της Ελλάδας, η Τουρκία με τις κινήσεις της υποβαθμίζει τη χώρα μας. Πώς ακριβώς γίνεται αυτό; Μεταξύ άλλων με: 1. Την υποβάθμιση των συνόρων της Ελλάδος. 2. Την υποβάθμιση της ελληνικής δικαιοσύνης. 3. Την υποβάθμιση των συμμαχιών μας και των συμμάχων μας με τα χειρότερα και ξύλινα λόγια στα τουρκικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης τα οποία εκπέμπουν παγκοσμίως. 4. Τη δυναμική μιας διεθνούς υπόστασης και παρουσίας σε πολλές χώρες και ως μεγάλη δύναμη παραγωγικής βιομηχανίας. 5. Την υποβάθμιση του κύρους και του κράτους της Κύπρου ως εταίρου και Ευρωπαϊκής χώρας και συμμάχου της Ελλάδος. 6. Το συνεχιζόμενο «παιχνίδι» με το μεταναστευτικό σε διεθνές επίπεδο, αλλά και τοπικά δια μέσου του Έβρου και των νησιών του Αιγαίου. 7. Τις υποτιθέμενες γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο 9. Τους νέους χάρτες της Τουρκίας, όπου το Καστελλόριζο δεν υπάρχει αλλά και η Γαύδος αμφισβητείται καθότι εκεί κάπου αρχίζει το Λιβυκό πέλαγος 10. Τη συνεχιζόμενη τακτική και στρατιωτική άρνηση των εναερίων και θαλασσίων συνόρων της Ελλάδας, με καθημερινές υπερπτήσεις ή και συχνές παραβιάσεις των ελληνικών χωρικών υδάτων. 11. Τις συνεχιζόμενες NAVTEX για στρατιωτικές ασκήσεις, 12. Τα ενεργειακά ερευνητικά προγράμματα νοτίως της Κρήτης σε συνέχεια της υποτίμησης της ΑΟΖ της Κύπρου. 13. Την υποτίμηση των τιμών σε εμπορικούς/οικονομικούς κλάδους καθότι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, 14. και με την πρώτη ευκαιρία με την ανάδειξη της θρησκευτικής διαφορετικότητας, με έμφαση στην προπαγάνδα ότι αυτοί ορίζουν την πραγματική θρησκευτική ελευθερία.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία, συντελούν στην αποδόμηση της ικανότητας και της συνολικής εικόνας της Ελλάδας περιφερειακά και διεθνώς. Έτσι πιστεύεται πως όσο δεν υπάρχει μια πολύ-επίπεδη ουσιαστική δυναμική απάντηση της Ελλάδας, θα συνεχίσει να υποτιμάται η δυναμική της χώρας στο σύνολο. Πολιτικά, στρατιωτικά, εμπορικά/οικονομικά/επενδυτικά αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε σχέση με τα διεθνή γεγονότα και τη συμμετοχή της Ελλάδος στα διάφορα εξελισσόμενα γεγονότα στην πράξη.

Για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων υπάρχει ανάγκη για μια ισχυρή πολιτική απόφαση που να αναμορφώσει την στρατηγική της Ελλάδος, προκειμένου να αποφέρει ουσιαστική συμμετοχή της Ελλάδος στα περιφερειακά και διεθνή φόρα και τις διεθνείς συμμαχικές επιχειρήσεις. Επιπλέον, επιβάλλεται να αναβαθμίσουμε τις ενέργειες εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής που να αναδείξουν μεταξύ άλλων τις επιχειρησιακές ικανότητες και την πολιτική της Ελλάδος στη σύγχρονη εποχή.

Η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδος και όλων των γειτονικών κρατών θα ήταν μια πρώτη καλή αρχή. Μια πολιτική που έπρεπε να είχε οριστεί πολλά χρόνια πριν. Πολλοί ειδικοί το αναφέρουν στις μελέτες τους. Ας είναι η συμφωνία με την Ιταλία ένα από τα πολλά θετικά αποτελέσματα.

Στην παγκόσμια οικονομική και εμπορική σκακιέρα που ζούμε, ίσως να ήταν καλό να γίνει κατανοητή η ελληνική θέση με πράξεις. Να δράσουμε, και όχι απλά να αντιδράσουμε. Όχι μόνο ολιστικά αλλά και ειδικά, πραγματιστικά και ρεαλιστικά. Για να γίνει κάτι αντίστοιχο, ας πάρουμε την απόφαση για ουσιαστική αναβάθμιση των ενεργειών και κινήσεων μας, με σταθερά εμπλεκόμενη την Ελλάδα σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο. Καταρχάς, με πολλαπλές και συνεχείς πολύ-επίπεδες κινήσεις και πρακτικές, μέσω και των συμμάχων μας, πρακτικά κατά της Τουρκίας. Δεν χρειάζεται να υποχρεωνόμαστε να αντιδρούμε στο τί κάνει ή θα κάνει η Τουρκία. Ας κάνουμε το δικό μας στρατηγικό πλάνο για μια πολυδιάστατη παγκόσμια και περιφερειακή εθνική εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας που να καθορίσει και το μέλλον και τη βιομηχανία που χρειάζεται. Η πολιτική που να ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως θετικά υπέρ της Ελλάδος.

Ας προχωρήσουμε, μεταξύ άλλων, και σε πολιτική υποβάθμισης της Τουρκίας ως μια απλή, κοινή, αντιμετώπιση της κρίσης. Εξάλλου γνωρίζουμε καλά τον γείτονά μας. Η Τουρκία δεν πρέπει να αποτελέσει τίποτα παραπάνω από ένα κεφάλαιο στο πλαίσιο του εθνικού σχεδίου διαχείρισης κρίσεων, όπως της αρμόζει, μέχρι να συνετιστεί. Χωρίς ωστόσο να υποτιμηθεί ξανά, σε καμία περίπτωση.

Βεβαίως αυτό συνεπάγεται πως και η εμπλοκή της Ελλάδος στο διεθνές προσκήνιο θα είναι πιο ουσιώδης και συμμετοχική, προσελκύοντας περισσότερες συνέργειες και συνεργασίες και επιδιώκοντας όχι μόνο επενδύσεις στην ελληνική βιομηχανία, αλλά και τη μεταφορά τεχνογνωσίας.

Στο μεταξύ, να ορίσει η Ελλάδα το δικό της στρατηγικό βάθος, σε επίπεδο τόσο εξωτερικής όσο και αμυντικής πολιτικής. Να κλείσουν πολλά θέματα που χρονίζουν, όπως αυτό της ΑΟΖ με όλες τις γειτονικές μας χώρες. Να αναβαθμίσουμε το κύρος, τη βιομηχανική πολιτική και τη στρατιωτική βιομηχανία μας. Να ενισχύσουμε την οικονομία μας και την κοινωνία μας. Δυναμικά. Να αναβαθμίσουμε τον ρόλο της ελληνικής διπλωματίας παγκοσμίως (οικονομικής και πολιτισμικής) και να αδράξουμε την ευκαιρία συμμετοχής του συνόλου της ομογένειάς μας σε όλα τα επίπεδα.

[1] Turkey and the new scramble for Africa: Ottoman Designs or unfounded fears? Zach Vertin May 19, 2019 https://www.brookings.edu/research/turkey-and-the-new-scramble-for-africa-ottoman-designs-or-unfounded-fears/

[2] Turkey aiming to take over management of strategic port in Djibouti March 20, 2020https://www.nordicmonitor.com/2020/03/turkey-aiming-to-take-over-the-management-of-a-strategic-port-in-djibouti/

enikos.gr

Κάποιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι έρχεται

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Για την Ελληνοϊταλική συμφωνία γράψαμε αρκετά. Συνιστά από μόνη της ένα καινούριο δεδομένο στην ήδη ασταθή σκακιέρα της ευρύτερης περιοχής, και σε αυτήν την φάση τουλάχιστον, δεν πρέπει να προσεγγίζεται στατικά, αλλά ως μια ακόμη δυναμική παράμετρος που επιταχύνει εξελίξεις…

Και αυτό φυσικά ισχύει, πέρα και ανεξάρτητα από την εκτίμηση με την οποία την προσεγγίζει ο καθένας από εμάς, με βάση τις διαθέσιμες μέχρι αυτήν την στιγμή πληροφορίες. Άλλωστε η κλιμάκωση των παραβιάσεων με την οποία την υποδέχτηκε η τουρκική πειρατική αλητεία, είναι ενδεικτική για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Το τι ακριβώς θα προκύψει στην συνέχεια με της διαβουλεύσεις ανάμεσα σε Ελλάδα και σε Αίγυπτο, είναι κάτι που μένει να αποδειχτεί. Σε κάθε περίπτωση πάντως η επικοινωνιακή αισιοδοξία στην οποία προσέφυγαν τα κυβερνητικά στελέχη, είναι αν μη τι άλλο σοβαρότατο και ανεπίτρεπτο λάθος τακτικής.

Η Ελληνική εξωτερική πολιτική αυτήν την ώρα, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να καταγίνεται με μικρότητες και αυτοθαυμασμούς. Αντιθέτως, έχει πολλούς και σοβαρούς λόγους να πρωταγωνιστήσει στην διαμόρφωση ενός συμμαχικού επιτελικού σχεδίου ικανού να τροποποιήσει τους όρους του παιχνιδιού.

  • Η «ρηγμένη» Γαλλία… 
  • Η απειλούμενη Αίγυπτος…
  • Η κοντόφθαλμα αγναντεύουσα Ιταλία… 

Έχουν κάθε λόγο να πλαισιώσουν έναν ευρύτερο επιτελικό μηχανισμό στρατηγικής και επιχειρησιακής διαχείρισης, προκειμένου να αφαιρέσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων από την επιθετική Τουρκία, και σε κάθε περίπτωση να ετοιμαστούν για ένα στρατηγικό απαντητικό πλήγμα, συντριπτικό και απροσδόκητο, ικανό να ακυρώσει τον επιχειρησιακό της σχεδιασμό στο σύνολό του.

Σε αυτήν την κατεύθυνση οφείλει να στρέψει την προσοχή της η Ελληνική κυβέρνηση, αντί να καταγίνεται με πρωθύστερους πανηγυρισμούς.

Η Ελληνική κοινωνία από την άλλη μεριά, δείχνει μια τάση να είναι «μπροστά» σε απαιτήσεις, ακυρώνοντας σε μεγάλο βαθμό την κυβερνητική ατολμία και αναποφασιστικότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως διαθέτει και επίγνωση για τις πραγματικές συνέπειες του αρνητικού σεναρίου που όσο περνούν οι μέρες γίνεται όλο και περισσότερο πιθανό.

Ο προσανατολισμός της σε μεγάλο βαθμό παραμένει μονομερής και ετεροκαθοριζόμενος. Η συνωμοσιολογική καταιγίδα που προηγήθηκε με επίκεντρο ΚΑΙ την πανδημία… Οι εθνομηδενιστικές αθλιότητες που διόλου τυχαία αναπαράγονται με αφορμή ΚΑΙ τα 200 χρόνια από την Ελληνική επανάσταση… Η αυτονόητη ευκολία με την οποία προσανατολιζόμαστε ΟΛΟΙ μας στην ανάγκη αντίκρουσης αυτών των αθλιοτήτων, αν και παραμένει στην ουσία του φαινόμενο εθνικά υγιές, εν τούτοις δεν αποτρέπει των ανακύκλωση αυτής της νοσηρής πραγματικότητας και αποσπά την σκέψη των ανθρώπων…

Η ευκολία με την οποία αναπαράγεται για παράδειγμα, σήμερα, τώρα, αυτήν την στιγμή που γράφονται αυτές τις γραμμές ο «καημός» κάποιου (πιθανότατα ανύπαρκτου αν και έχει ελάχιστη σημασία) που η υγιής 19 χρονη κόρη του, δήθεν έπαθε πλευρίτιδα από την χρήση της μάσκας, είναι φαινόμενο βαθύτατα αποκαρδιωτικό.

  • Η ανάγκη να ανασυγκροτήσουμε την σκέψη μας είναι εξαιρετικά επείγουσα…
  • Η υποχρέωση να συνδυάσουμε αυτήν την ανασυγκρότηση της σκέψης με την αναγκαία πολιτική ωρίμανση ΟΛΩΝ μας, είναι εξαιρετικά αναγκαία…

Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη να μην ανταμώσουμε ως κοινωνία στο ραντεβού μας με τις εξελίξεις κατακερματισμένοι, αλλά συλλογικά δρώντες και με την απαραίτητη πολιτική και εθνική συνοχή, είναι κρίσιμη παράμετρος για την αποτελεσματική διαχείριση και των δύσκολων εξελίξεων και κυρίως της επόμενης μέρας.

 

Erdogan and Trump Form New Bond as Interests Align Relations between President Trump and President Recep Tayyip Erdogan of Turkey have long blown hot and cold.

0

The New York Times

For the moment, they are finding common cause.

Credit…T.J. Kirkpatrick for The New York Times

ISTANBUL — Relations between President Trump and his Turkish counterpart, Recep Tayyip Erdogan, were in the worst state anyone could remember 10 months ago, veering toward armed clashes between their armies across the Syrian-Turkish border, while Mr. Trump threatened to annihilate Turkey’s economy.

But these days, as the coronavirus threatens recession and rallies their opponents, both men are under pressure at home, with not many friends abroad, and may feel the need of some friendly comfort. This week, according to the Turkish account, they shared a few jokes during a phone call.

“To be honest, after our conversation tonight, a new era can begin between the United States and Turkey,” Mr. Erdogan said during a television interview afterward on Monday.

Relations between the two leaders have long blown hot and cold.

A Turkish court sentenced a U.S. consulate employee to eight years in prison on a terror-related charge on Thursday, a setback for U.S. officials who have been struggling for three years to exonerate three U.S. employees whom they say are being used as political hostages.

But the presidents’ stars have aligned for the moment, with the interests of Turkey and the United States converging on several of the biggest issues that had driven them apart in recent years.

It helps that even when interests diverge, the two men like and understand each other, share a love of strongman politics and have thrust their family members together to nurture potentially mutually beneficial business deals.

In recent months, Mr. Trump has not stood in the way of and even assisted Turkey’s interventions in both Syria and Libya. He thanked Turkey for freeing an American evangelical pastor, even though diplomats accused Turkey of political hostage taking. And the F.B.I. has opened a budding investigation into Mr. Erdogan’s bête noire, the Islamic preacher Fethullah Gulen, whom he accuses of masterminding a failed coup in 2016 from his self-imposed exile in Pennsylvania.

ImageTurkish soldiers patrolling last month in Syria's Idlib Province, where their country has opposed a Russian-backed offensive.
Credit…Omar Haj Kadour/Agence France-Presse — Getty Images

Equally important, Mr. Trump has held off imposing sanctions against Turkey for its purchase of a Russian S-400 missile system, something that has prevented Turkey drifting further away from the West, said Asli Aydintasbas, a senior fellow at the European Council on Foreign Relations.

“He saved this relationship,” she said of Mr. Trump. “If not for this strange Trump factor, we really would have been in a Turkey-Russian axis.”

Libya is the latest place where the two men have seemingly reached agreement, with Mr. Trump effectively greenlighting Mr. Erdogan’s military intervention, which has reshaped the conflict.

“We came to some agreements during our call,” Mr. Erdogan said this week about their conversation on Libya, without specifying exactly what these were.

President Trump has shown little interest in Libya and signaled an ambivalence over the outcome of the war.

His administration formally supports the United Nations-backed government of Prime Minister Fayez al-Sarraj. But Mr. Trump also held a phone call with the Libyan strongman Khalifa Hifter, a former C.I.A. asset who opened an offensive against Tripoli last year with the backing of Russia, Egypt and the United Arab Emirates.

This spring Turkish forces came to the aid of the al-Sarraj government, rescuing it and turning the tide in the war, and there are signs that Washington is not opposed to the Turkish intervention. Fighters loyal to the U.N.-backed government in Libya celebrated last week after taking over an area of Tripoli from forces loyal to the strongman Khalifa Hifter.

Credit…Mahmud Turkia/Agence France-Presse — Getty Images

Washington has not protested Turkey’s use of American weapons in its operations, for example, said Ozgur Unluhisarcikli, Ankara director of the German Marshall Fund of the United States. The U.S. Africa Command, based in Europe, is probably also not unhappy to see Russia restrained in Libya, he added.

“What Turkey has done in containing Russia, I believe also suits the U.S. perfectly well,” he said.

For Mr. Erdogan it is a dramatic turnaround in his dealings with the United States. Last fall he was on the verge of going to war in northern Syria against American troops — NATO allies — and was castigating Washington daily for its armed support for the Kurdish forces there.

Turkey had long complained that the Kurdish People’s Protection Units, who collaborated with U.S. forces in fighting the Islamic State in Syria, were the same organization that has been mounting an insurgency inside Turkey for three decades.

The Pentagon’s arming and training of the Kurdish forces along Turkey’s southern border represented not only a security threat to Turkey but became an enormous diplomatic dispute with Washington.

Image

U.S. military vehicles, part of a joint convoy with the Kurdish People’s Protection Units, in the northeastern Hasaka Province of Syria in November.
Credit…Delil Souleiman/Agence France-Presse — Getty Images

That problem has more or less gone away after Mr. Trump pulled American troops away from Syria’s northern border and reduced their footprint to a smaller area in the south of the country.

Mr. Trump’s move set off anguished protests in Congress and even among his own military over what many saw as its betrayal of longstanding Kurdish allies. But the sudden withdrawal cleared the way for Turkey to seize control of a narrow band of territory along the border inside Syria, with Russia moving into the remaining border areas.

Mr. Erdogan barely mentions American support for the Kurdish forces these days, even though it continues.

He has also dropped mention of another thorny issue, the extradition of the Islamic preacher Mr. Gulen, which the United States has refused saying there is lack of evidence. Turkey seems to have accepted an alternative that the F.B.I. is conducting an investigation into Mr. Gulen’s affairs instead.

The cleric Fethullah Gulen at his home in Saylorsburg, Pennsylvania, in 2016.
Credit…Charles Mostoller/Reuters

A new offensive by Russian and Syrian government forces in December and January in Idlib, the last rebel-held province of Syria, then brought a new convergence of interests between Turkey and the United States.

The rapid and ruthless offensive obliterated a swath of towns and villages, sending nearly a million people fleeing toward Turkey’s border in desperate conditions of cold and misery. Turkey, aided by U.S. intelligence and surveillance, sent in troops to stem the advance.

Mr. Erdogan had until then been relying on his own relationship with President Vladimir V. Putin of Russia to negotiate a series of cease-fires, but the winter offensive was of such a devastating scale that it tipped Turkey firmly into open opposition. A Russian strike on a Turkish military convoy that killed 34 soldiers in February was a decider.

“There was always an illusion that Turkey was in this big power game with Russia,” said Ms. Aydintasbas. “That is all shattered.”

The Russian aggression in Idlib was one of the main drivers that has pushed Turkey into a closer cooperation with the United States, said Sinan Ulgen, chairman of the Center for Economics and Foreign Policy Studies. “That was a turning point,” he said.

A camp for displaced families in Idlib Province, on the Syria-Turkey border, in March.
Credit…Ivor Prickett for The New York Times

The U.S. special representative for Syria, James Jeffrey, has been open in his praise for Turkey’s actions in stemming the Russian-Syrian government advance and retaining a parcel of territory for the Syrian opposition. “We strongly support the cease-fire; we strongly support the Turkish military action,” he told a video conference with the Atlantic Council in April.

This shift does not mean that Turkey will turn its back on Russia, analysts said. Turkey is conducting a “balancing act,” Ms. Aydintasbas said.

The biggest thorn of all in the relationship, Turkey’s purchase of a Russian S-400 missile system, remains unresolved.

Hit by a serious economic downturn as a result of the coronavirus pandemic, Mr. Erdogan has also softened his tone in an effort to buy some time for recovery. He did not activate the missile system in April, as had been scheduled. Many analysts suggest he has held off in order to avert U.S. sanctions and even to negotiate a swap deal with the Federal Reserve.

Even if a swap is not successful, easing relations with Washington could at least help with improving the general investment climate, Ms. Aydintasbas said.

“Is there a new phase of cooperation? I think there is a window of opportunity,” Mr. Unluhisarcikli said.

Mr. Erdogan may still want to bring out the S-400 to rally supporters at home nearer elections, or at least show them that he did not waste the $2.5 billion only to keep the system unused, Mr. Unluhisarcikli added.

“The window is that Turkey is not operationalizing the S-400s,” he said. “But if they do, it’s back to square one.”

The New York Times

Δύο «αιρετικά» μυαλά ανατρέπουν τη γερμανική πολιτική στην Ευρώπη

0

euro2day.gr/ftcom

  • του Guy Chazan (Βερολίνο)

Ποιοι είναι οι αρχιτέκτονες της στροφής προς τη μεγαλύτερη δημοσιονομική ένωση της ΕΕ. Η αλλαγή πλεύσης των 180 μοιρών που έχει αφήσει άφωνη την Ευρώπη. Γιατί δεν πρέπει να ξαφνιάζει η εξέλιξη και πώς η πανδημία αποτέλεσε απλά την… αφορμή. Πώς ξηλώθηκε το «πουλόβερ» Σόιμπλε.

Τις τελευταίες εβδομάδες, όμως, οι αρχές αυτές έχουν αναθεωρηθεί με τέτοια ταχύτητα, που οι γείτονες της Γερμανίας έχουν μείνει άφωνοι. Μια χώρα που ήταν εξαιρετικά επιφυλακτική για την Ευρώπη και «κολλημένη» με τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, φαίνεται πως κάνει στροφή 180 μοιρών.

Το έναυσμα για την αλλαγή αυτή αποτέλεσε η πανδημία του κορωνοϊού, που αναμένεται να ρίξει την ΕΕ στη βαθύτερη ύφεση της ιστορίας της. Ωστόσο, η αλλαγή δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ξαφνική όσο φαίνεται. Είναι πλέον σαφές πως ο νέος τρόπος σκέψης για την Ευρώπη «σιγόβραζε» για τουλάχιστον δύο χρόνια. Και το «εκκολαπτήριο» της ιδέας αυτής ήταν ένας θεσμός που από καιρό συμβόλιζε τη δημοσιονομικά «γερακίσια» άποψη για την Ευρώπη -το υπουργείο Οικονομικών.

Λίγοι αντιπροσωπεύουν καλύτερα την αλλαγή αυτήν από τον Jörg Kukies. Έναν πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs, που τα τελευταία δύο χρόνια υπηρετεί ως αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, και ο οποίος ήταν ένας από τους «οδηγούς» της γαλλογερμανικής πρότασης για την άντληση 500 δισ. ευρώ μέσω κοινού ευρωπαϊκού χρέους και τη χορήγησή τους ως επιχορηγήσεις, και όχι δάνεια, στις χώρες που έχουν πληγεί από τον κορωνοϊό.

Για τον κ. Kukies, το ταμείο είναι ένα κομβικό ορόσημο στον δρόμο προς την πλήρη δημοσιονομική ένωση της Ευρώπης -προς μια ΕΕ με εξουσίες όχι μόνο να εκδίδει ομόλογα αλλά και να δημιουργεί δικά της έσοδα. «Μιλάμε πολύ για την κυριαρχία της Ευρώπης, όμως δεν μπορείς να περιμένεις πως αυτό θα εξελιχθεί, όταν παραμένει ατελής η δημοσιονομική ένωση», δήλωσε σε συνέντευξή του στους Financial Times.

Ο κ. Kukies ενσαρκώνει το νέο πνεύμα στο υπουργείο Οικονομικών. Από το 2009 έως το 2017 του υπουργείου ηγούνταν ο Wolfgang Schäuble, ο οποίος ήταν υπέρμαχος των πολιτικών λιτότητας που επιβάλλονταν σε χώρες όπως η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσης κρατικού χρέους της Ευρώπης.

Ο διάδοχός του, Olaf Scholz, πρώην δήμαρχος του Αμβούργου, αρχικά φαινόταν να προσπαθεί να προβάλλει μια εικόνα ενότητας, επιμένοντας πως είναι το ίδιο προσκολλημένος στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς -την πολιτική του «schwarze Null», δηλαδή του «μαύρου μηδέν», όπως και ο κ. Schäuble.

Όμως, παρασκηνιακά αναδιαμόρφωνε τον ιδεολογικό τρόπο σκέψης του υπουργείου. Τον Ιανουάριο του 2019 αντικατέστησε τον Ludger Schuknecht, τον επικεφαλής οικονομολόγο ο οποίος ήταν με τα «γεράκια», με τον Jakob von Weizsäcker, έναν Σοσιαλδημοκράτη που ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για πέντε χρόνια και το 2011 κατάρτισε πρόταση για τα λεγόμενα μπλε ευρω-ομόλογα.

Ο κ. Kukies, που όπως και ο κ. Von Weizsäcker έχει σπουδάσει στο Παρίσι, ήταν επίσης ένας διορισμός-κλειδί. «Την ημέρα που ορκίστηκε ο Όλαφ, ήταν προγραμματισμένο να μιλήσουμε για 30 λεπτά και κατέληξε σε μια δίωρη συζήτηση για την Ευρώπη», είπε, ενθυμούμενος τη συνέντευξή του για τη θέση το 2018. «Μιλήσαμε για την εγγενή αντίφαση του να έχεις μια σχεδόν ολοκληρωμένη νομισματική ένωση και μια δημοσιονομική ένωση που είναι μάλλον αδύναμη».

O κ. Kukies, που τότε ήταν επικεφαλής Γερμανίας της Goldman Sachs, λέει πως αυτή η σύμπνοια απόψεων για τη στενότερη ενοποίηση της Ευρώπης ήταν που τον έπεισε να εισέλθει στη δημόσια υπηρεσία. «Ο Scholz μού ξεκαθάρισε πως στηρίζει απόλυτα αυτή την ιδέα -και πως έχει ένα πραγματικό σχέδιο για να προχωρήσει τα πράγματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο», σημείωσε.

Σύμφωνα με τον κ. Kukies, ο ίδιος και ο κ. Scholz ωθούσαν από τότε τη γερμανική πολιτική προς μια πιο φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση. Πρώτα υπήρξε η Συμφωνία Meseberg του 2018, μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας, που έδωσε νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή τραπεζική μεταρρύθμιση και την ένωση των κεφαλαιαγορών -το σχέδιο που στόχο είχε να ενθαρρύνει τις διασυνοριακές ιδιωτικές επενδύσεις στο μπλοκ. Οι δύο γειτονικές χώρες στήριξαν επίσης μια κοινή ώθηση για μεταρρύθμιση του ESM, του ταμείου διάσωσης της ευρωζώνης.

Ακολούθησε η ανακοίνωση-έκπληξη του κ. Scholz τον περασμένο Νοέμβριο, πως η Γερμανία είναι έτοιμη να εγκαταλείψει τη θέση της ως προς το πρόγραμμα κοινής εγγύησης καταθέσεων, ένα δυνητικά μεγάλο βήμα προς τον δρόμο της τραπεζικής ένωσης της ευρωζώνης.

Αλλά η κρίση του κορωνοϊού ήταν αυτή που πραγματικά άλλαξε τις δημοσιονομικές και ευρωπαϊκές πολιτικές της Γερμανίας με θεμελιώδεις τρόπους. Καθώς εξαπλωνόταν η πανδημία, ο κ. Scholz εγκατέλειψε γρήγορα τη schwarze Null, εγκρίνοντας νέο δανεισμό ύψους 150 δισ. ευρώ. Τον περασμένο μήνα πήγε ακόμα παραπέρα, παρουσιάζοντας μέτρα δημοσιονομικής τόνωσης 130 δισ. ευρώ, με επίκεντρο μια πρωτοφανή μείωση του ΦΠΑ.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο κ. Scholz βοήθησε ώστε να θεσπιστεί ένα πακέτο έκτακτων μέτρων ύψους 500 δισ. ευρώ για την ευρωζώνη και εργάστηκε με τον Γάλλο εταίρο του Bruno Le Maire πάνω στη γαλλογερμανική πρόταση για το ταμείο ανάκαμψης.

Η μετάβαση του κ. Kukies στο Βερολίνο από τη Φρανκφούρτη, όπου παραμένουν η σύζυγος και η κόρη του, δεν ήταν εύκολη. Πολλοί Σοσιαλδημοκράτες δεν είδαν με θετικό μάτι την απόφαση του κ. Scholz να προσλάβει έναν τραπεζίτη της Goldman. «Στη Γερμανία δεν είναι τόσο σύνηθες να κινείται κόσμος μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα», ανέφερε ο κ. Kukies.

Ωστόσο, στο μεταξύ, κέρδισε κύρος και έχει ανελιχθεί σε έναν από τους πιο απαραίτητους παράγοντες της κυβέρνησης. Από το σχέδιο διάσωσης του Βερολίνου για τη Lufthansa μέχρι το Ταμείο Οικονομικής Σταθερότητας, το ύψους 100 δισ. ευρώ όχημα για την ανακεφαλαιοποίηση και αγορά μετοχών εταιρειών που επηρεάζονται από τον κορωνοϊό, όλες οι σημαντικές πρωτοβουλίες του υπουργείου Οικονομικών περνάνε από το γραφείο του. Αποτελεί επίσης βασικό παράγοντα επιρροής της ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας.

Ο πρώην τραπεζίτης είναι φανερός υποστηρικτής της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής δημοσιονομικής ενοποίησης. Όμως υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί στην άποψή του αυτή. Μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνο εάν όλα τα κράτη-μέλη παίζουν σύμφωνα με τους κανόνες. «Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης πρέπει να ενισχυθεί ώστε όλα τα κράτη-μέλη να δημιουργούν δημοσιονομικό χώρο στις καλές εποχές», είπε. Η δημοσιονομική ένωση δεν θα είναι αποτελεσματική, αν τα κράτη έχουν «μέγιστη ευελιξία… στους δημοσιονομικούς κανόνες».

Οι επικριτές έχουν υποβαθμίσει τη σημασία του ταμείου ανάκαμψης, στη σύλληψη του οποίου συνέβαλε ο ίδιος. Αν και ο κ. Scholz το έχει περιγράψει ως τη «στιγμή Χάμιλτον» της Ευρώπης, σε αντίθεση με τη συμφωνία του Alexander Hamilton το 1790 στις ΗΠΑ, δεν αμοιβαιοποιεί το χρέος. Επίσης, δεν υπάρχουν ακόμα ενδείξεις πως θα μεταφερθούν στην ΕΕ σημαντικές εξουσίες για συγκέντρωση φόρων.

Αυτό όμως δεν μειώνει τη σημασία του ταμείου ανάκαμψης και αυτού που αντιπροσωπεύει, τόνισε ο κ. Kukies. «Ήταν ένα σημαντικό σήμα στην Ευρώπη, πως μιλάμε σοβαρά για την ιδέα της αλληλεγγύης».

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

ΑΟΖ : Μετά τη συμφωνία με την Ιταλία η Αίγυπτος – Πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση

0

in.gr

Η διαπραγμάτευση με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση ΑΟΖ αναμένεται να είναι πολύ πιο δύσκολή από αυτή με την Ιταλία

ΑΟΖ : Μετά τη συμφωνία με την Ιταλία η Αίγυπτος – Πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση | in.gr

 Οι διαπραγματεύσεις που αφορούν την οριοθέτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν είναι ποτέ εύκολες, ακριβώς εξαιτίας της φύσης των επίδικων. Δεν είναι λίγες οι φορές που χώρες έχουν προτιμήσει να μένουν ανοιχτά θέματα, παρά να θεωρηθεί ότι έκαναν μεγάλες υποχωρήσεις.

Αυτή η δυσκολία φάνηκε ακόμη και στη διαπραγμάτευση για την αμοιβαία οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία, παρότι η βασική προεργασία, αυτή που αφορούσε τη χάραξη των ορίων είχε γίνει… 43 χρόνια πριν όταν οι δύο χώρες είχαν συνομολογήσει τα όρια των αντίστοιχων υφαλοκρηπίδων τους, όρια που με βάση το διεθνές δίκαιο για τη θάλασσα είναι τα ίδια και για μια ΑΟΖ. Και αυτό γιατί ανεβαίνοντας από το υπέδαφος προς την επιφάνεια της θάλασσας (θυμίζουμε ότι η διαφορά ανάμεσα στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα είναι ότι η πρώτη δεν περιλαμβάνει μόνο το υπέδαφος αλλά και τα υπερκείμενα νερά) βρίσκουμε τα ζητήματα αλιείας και εκεί χρειάστηκε αρκετή διαπραγμάτευση, ώστε να μη χάσουν οι Ιταλοί ψαράδες δικαιώματα που θεωρούν δεδομένα, ξεκινώντας από την περίφημη κόκκινη γαρίδα.

Όμως, με την Αίγυπτο τα πράγματα ήταν και είναι πιο δύσκολα.

 

Οι δυσκολίες της διαπραγμάτευσης με την Αίγυπτο

Οι λόγοι της δυσκολίας ως προς τη διαπραγμάτευση με την Αίγυπτο, όπως έχουν ούτως ή άλλως αναδυθεί είναι αρκετοί.

Μια πλήρης οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, σημαίνει συνυπολογισμό της συνολικής επήρειας των ελληνικών νησιών συμπεριλαμβανομένου του συμπλέγματος του Καστελόριζου.

Σε μια τέτοια περίπτωση ακυρώνεται μεγάλο μέρος του τουρκικού σχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», συμπεριλαμβανομένων και όσων περιλαμβάνονται στο τουρκολιβυκό σύμφωνο. Αυτό είναι και ο λόγος που για την ελληνική διπλωματία είναι τόσο σημαντική μια οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν θα επρόκειτο για μια περισσότερο συμβολική κίνηση, όπως εν πολλοίς ισχύει με την ελληνοϊταλική συμφωνία, εφόσον αυτή δεν εμπλεκόταν σε διαφιλονικούμενες περιοχές, αλλά μια κίνηση που όντως θα ανέτρεπε τα δεδομένα του τουρκολιβυκού συμφώνου.

Μητσοτάκης και Σίσι

Δηλαδή, είναι μια οριοθέτηση που φέρνει την Αίγυπτο σε αντιπαράθεση με την Τουρκία στο συγκεκριμένο θέμα. Και αυτό την ώρα που η Τουρκία έχει επιμείνει ότι η δική της πρόταση για τη χάραξη ΑΟΖ στην περιοχή προσφέρει στην Αίγυπτο μεγαλύτερες εκτάσεις (συμπεριλαμβανομένων και «οικοπέδων» που ανήκουν στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Είναι αλήθεια ότι ανάμεσα στην Τουρκία και τη σημερινή Αιγυπτιακή κυβέρνηση οι σχέσεις δεν είναι οι καλύτερες. Ας μην ξεχνάμε ότι η άνοδος του στρατηγού Σίσι στην εξουσία έγινε ύστερα από την ανατροπή της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων, ρεύματος πολύ κοντά στις απόψεις του Ερντογάν. Επίσης, Αίγυπτος και Τουρκία στηρίζουν αντίπαλες παρατάξεις στον λιβυκό εμφύλιο πόλεμο και έρχονται σε αντιπαράθεση και γι’ αυτό το μέτωπο.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Αίγυπτος είναι διατεθειμένη αυτή τη στιγμή να ανοίξει όλα τα μέτωπα και όλα τα πεδία αντιπαράθεσης με την Τουρκία. Προφανώς θα προτιμούσε μια συνολικότερη ρύθμιση, εντός της οποία Τουρκία και Ελλάδα θα έβρισκαν ένα σημείο ισορροπίας.

 

Το ερώτημα μιας τμηματικής συμφωνίας

Τη δυσκολία ως προς τη διαπραγμάτευση την αναγνώρισε και ο ίδιος ο Έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας, ο οποίος τόνισε ότι δεν «δεν πρέπει να είμαστε υπεραισιόδοξοι. Δουλεύαμε ένα χρόνο για την Ιταλία επί 14ωρα και 15ωρα… Οι Αιγύπτιοι προσπαθούν να μην μπλέκονται με θέματα άλλων χωρών στην περιοχή. Εάν μπορούσαν θα απέφευγαν να πατήσουν ‘’τουρκικό κάλο’’».

Επίσης, ο Έλληνας ΥΠΕΞ αναγνώρισε την προσπάθεια των Τούρκων να πείσουν την αιγυπτιακή πλευρά ότι η δική τους αντίληψη είναι πιο συμφέρουσα: «σας δίνουμε 30 με 40% παραπάνω απ’ ό,τι οι Έλληνες».

Όλα αυτά συγκλίνουν σε μια εικόνα ότι η Αίγυπτος δύσκολα θα μπορούσε σε αυτή τη φάση να συναινέσει σε συνολική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα. Είναι σαφές ότι θα προτιμούσε να αποφύγει το να πάρει θέση στο σύνολο των ζητημάτων που αποτελούν ελληνοτουρκικές διαφορές.

Απέναντι σε αυτή τη δυσκολία, η ελληνική διπλωματία δείχνει να προσανατολίζεται στη διαπραγμάτευση μιας τμηματικής συμφωνίας. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας «όταν δεν μπορείς να λύσεις το σύνολο είναι ωφέλιμο να λύσεις ένα μέρος είναι κάτι που μπορείς να συζητήσεις. Σημασία έχει να κανείς μια αρχή».

Σε μια τέτοια περίπτωση Ελλάδα και Αίγυπτος θα μπορούσαν να συμφωνήσουν για ένα μέρος της μεταξύ τους οριοθέτησης και συγκεκριμένα αυτό που δεν εφάπτεται ζητημάτων όπως η αυτοτελής ΑΟΖ του Καστελόριζου. Θα ήταν μια συμφωνία, όμως, που θα ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό τις προβλέψεις του τουρκολιβυκού συμφώνου και θα αναγνώριζε την εγκυρότητα των ελληνικών θέσεων, την ώρα που εμμέσως πλην σαφώς θα υπογράμμιζε ότι άλλα ζητήματα είναι όντως υπόθεση πιο συνολικής και ίσως πολυμερούς διαπραγμάτευσης, ή προσφυγής σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα.

Βέβαια ακόμη και μια τέτοια «τμηματική συμφωνία» από την Τουρκία θα ερμηνευόταν ως μια επιθετική ενέργεια και άρα επιστρέφουμε στο εάν και κατά πόσο η αιγυπτιακή κυβέρνηση είναι διατεθειμένη τώρα να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά ορίζουν τις πραγματικές προκλήσεις μιας διαπραγμάτευσης που κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι και κάθε άλλο παρά δεδομένο ότι θα ευοδωθεί σε βραχύ χρόνο.

in.gr

[Βίντεο- Εκπομπή] ΠΩΣ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΙΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

2


Δύο καθηγητές του ΑΠΘ οι οποίοι περιλαμβάνονται στον κατάλογο με τους ακαδημαϊκούς με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως,  συζητούν σήμερα για την Τεχνολογία της Πληροφορικής και πως επηρεάζει τις εξελίξεις στον πλανήτη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΔΗΣ Καθηγητής Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνικών Υπολογιστών Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΗΤΑΣ Καθηγητής Τμήματος Πληροφορικής Σχολής Θετικών Επιστημών ΑΠΘ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ Δημοσιογράφος.

 

 

Η Δύση «εισάγει» κινεζικό…ολοκληρωτισμό!

1

των Laurent Gayard* και Waldemar Brun-Theremin**

[Αυτά που ξέραμε, αγαπητοί αναγνώστες, για τον επάρατο κομμουνισμό και τη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία να τα ξεχάσουμε. Ο κομμουνισμός, από τότε που δέχθηκε στο έδαφός του το Μεγάλο Κεφάλαιο, αν και διατήρησε το αποτρόπαιο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού, πήρε άφεση αμαρτιών και προβάλλει ως μία εκδοχή του Διαφωτισμού, με την οποία η φιλελεύθερη Δύση των ατομικών δικαιωμάτων, όχι μόνο συνδιαλέγεται «για να προσδιορίσουν την σύγχρονη νεωτερικότητα» αλλά και τον αντιγράφει… Νόμοι «κατά του μίσους» από το Διαδίκτυο, την ψηφιακή επίβλεψη των πολιτών με αφορμή τον κορωνοϊό και η πρόταση για τη σύσταση «συμβουλίου δημοσιογραφικής δεοντολογίας» στη Γαλλία έχουν «άρωμα» κινέζικου ολοκληρωτισμού. Τώρα, αν η Κίνα ενοχλεί κάποιους στη Δύση, είναι γιατί τους παίρνει τις δουλειές και τίποτε άλλο…Ε.Δ.Ν.]

Οδός διαφυγής δεν υπάρχει για τον Κινέζο πολίτη: Πανοπτικόν…στην πλατεία Τιεν Αν Μεν! Οι κάμερες καλύπτουν κάθε γωνία και καταγράφουν και το παραμικρό μπιμπίκι στο πρόσωπο!

… Στην Κίνα, όπως και στη Δύση, η κρίση του κορωνοϊού έχει επιταχύνει τη δυναμική εξελίξεων που άρχισαν χρόνια πριν. Μέσα από τις ρωγμές που άνοιξαν με την εμπορευματοποίηση του Iphone το 2007 ή τις έρευνες για την τεχνητή νοημοσύνη της IBM, της Google ή της έρευνας τεχνητής νοημοσύνης του Facebook (FAIR), υπό την διεύθυνση του Yann Le Cun, μπορούμε να δούμε τα περιγράμματα μιας κοινωνίας ελέγχου που μιμείται λιγότερο τον παγερό και απάνθρωπο αυταρχισμό του Orwell του 1984 και περισσότερο τον καλοπροαίρετο πατερναλισμό του «ήπιου δεσποτισμού» του Alexis de Tocqueville. «Δεν συντρίβει τη βούληση, αλλά την εξασθενίζει, την κάμπτει και την κατευθύνει· σπάνια αναγκάζεται να δράσει, αλλά συνεχώς αντιτίθεται στο να δράσουμε· δεν καταστρέφει καθόλου, αποτρέπει τη γέννηση· δεν τυραννά διόλου, ενοχλεί, συμπιέζει, ερεθίζει, σβήνει, αποχαυνώνει », γράφει ο οραματικός Tocqueville το 1835.

Αντίθετα με ένα κλισέ, θυμίζει ο κινεζολόγος Jean-François Billeter, που ευρέως κυκλοφορεί και διατηρείται από ορισμένους διανοούμενους, η Κίνα δεν είναι ένα “ριζικά Διαφορετικό” σύμπαν, ξένο προς τη Δύση. Αυτό το στερεότυπο μας εμποδίζει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα του διαρκούς διαλόγου που καθιερώθηκε μεταξύ των δύο πολιτισμών και των κοινών προσπαθειών τους να προσδιορίσουν τη σύγχρονη νεωτερικότητα. Ούτε πρέπει να ξεγελιόμαστε από το σημερινό πλαίσιο και την εμφάνιση ενός νέου ψυχρού πολέμου μεταξύ μιας κουρασμένης Δύσης και μιας Κίνας που θεωρείται υπερβολικά επικίνδυνη και αλαζονική. Η ελεγχόμενη κινεζική κοινωνία εμπνέει και σαγηνεύει. Ακόμα καλύτερα, ανοίγει νέες αγορές. Και πάλι, σε αντίθεση με το κλισέ που παραπέμπει σε ένα είδος ενοποιημένου και τεχνο-ολοκληρωτικού συστήματος, η Κίνα έχει δημιουργήσει μια υψηλής τεχνολογίας παραλλαγή του «ήπιου δεσποτισμού» του Tocqueville, «απόλυτου, λεπτομερούς, μόνιμου, προνοητικού και ήπιου», που δίνει περισσότερη έμφαση στο καταναλωτικό κίνητρο παρά στον εξαναγκασμό.

Το Πεκίνο μπήκε στον πειρασμό, όταν το Διαδίκτυο άρχισε να εξαπλώνεται στην Κίνα τη δεκαετία του 1990, να επιλέξει την οδό του εξαναγκασμού με το “Μεγάλο Εθνικό Τείχος προστασίας”, που θεσπίστηκε το 1999, για να προστατεύσει τους Κινέζους από “ξένες επιρροές”. Αλλά αντί να επιδιώξει τη δημιουργία ενός συνολικού αποκλεισμού μέσω ενός ακριβού κατασταλτικού συστήματος, η κινεζική κυβέρνηση επέλεξε το κίνητρο και πρότεινε στους Κινέζους χρήστες του Διαδικτύου εναλλακτικές λύσεις, στηριζόμενη σε έναν δυναμικό ιδιωτικό τομέα, ο οποίος κατέστη, περισσότερο από αντίγραφο, ένας αποτελεσματικός και καινοτόμος αντίπαλος των δυτικών τεχνολογικών λύσεων, σε σημείο, αφού πρώτα τις αντέγραψε, τώρα μπορεί να τις εμπνέει.

Η κινεζική κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την πορεία διστακτικά, αυτό το «ταο» της τεχνολογικής ανάπτυξης, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες του κοινωνικού ελέγχου και τις απαιτήσεις του καταναλωτισμού που αναπτύσσεται στην Κίνα όπως έχει ριζώσει στις κοινωνίες μας. Το 2009, η εταιρεία Jinhui Computer System Engineering, ανέπτυξε για λογαριασμό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το λογισμικό “Green Dam Youth Escort”, το οποίο επρόκειτο να εγκατασταθεί προληπτικά σε υπολογιστές και smartphone που πωλούνται στην Κίνα, με σκοπό τον έλεγχο και την πρόληψη της πρόσβασης σε πορνογραφικούς ιστότοπους και σε όλους τους ιστότοπους με περιεχόμενο που θεωρείται “δυσφημιστικό”, για να χρησιμοποιήσω τον νεολογισμό που χρησιμοποίησε ο Jonathan Fildes για το BBC News τον Ιούνιο του 2009. Ενδιαφέρων χαρακτηρισμός, ο οποίος, σε αντίθεση με το “ευφημιστικό”, υποδηλώνει έναν εξευτελιστικό τρόπο παρουσίασης της πραγματικότητας, αφήνοντας στην ορολογία ένα μεγάλο περιθώριο για εκτίμηση. Ο όρος ταιριάζει επίσης απόλυτα με τον ισχύοντα νόμο Aβιά, που εγκρίθηκε οριστικά από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 13 Μαΐου 2020, ο οποίος, στο προοίμιό του, λέει ότι θέλει να πολεμήσει τους ανθρώπους που διασπείρουν «μίσος» και να καταπολεμήσει την «απόρριψη, και την επίθεση στον άλλο» ο οποίος «γνωρίζει αναθυμιάσεις που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές ώρες στην ιστορία μας ». Πίσω από τη λανθασμένη σύνταξη κρύβεται ο ιδεολογικός χαρακτήρας της αρχής της προφύλαξης που, επεκτεινόμενος στη γλώσσα, περιέχει ενοχλητικές δυστοπικές και «δυσφημιστικές» δυνατότητες.

Παραδόξως, η κινεζική κυβέρνηση κατάλαβε αντίθετα από τον Γάλλο νομοθέτη ότι το οικονομικό κίνητρο λειτουργούσε καλύτερα από τον καταναγκασμό. Το “Green Dam Youth Escort” εγκαταλείφθηκε υπέρ ενός άλλου σχεδίου, του “Social Credit System (SCS)”, που ξεκίνησε το 2014, το οποίο βασίζεται στον πλήρη έλεγχο των Big Data και των τεχνολογιών αναγνώρισης προσώπου, προκειμένου να αξιολογήσει τον «βαθμό πολιτικής συνείδησης» των Κινέζων πολιτών. Δεν είναι ένα κεντρικό, κυβερνητικό σύστημα, αλλά μια ποικιλία εφαρμογών που προσφέρονται σε χρήστες υπολογιστών και smartphone από οκτώ ιδιωτικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των γιγάντων Tencent και Alibaba. Υπάρχουν βέβαια κυβερνητικά μέτρα, που επιβάλλονται σε πολίτες σε συγκεκριμένους πιλοτικούς δήμους, αλλά τα πιο χρησιμοποιημένα εργαλεία, όπως το Sesame Credit ή το Tencent Credit, αναπτύχθηκαν από τις ιδιωτικές εταιρείες Alibaba και Tencent. Αντί να θεωρηθούν ως ψηφιακές τροποποιήσεις του 1984, αυτά τα «πολιτικά» εργαλεία αξιολόγησης θεωρούνται μάλλον, ιδίως από τις αστικές και πλούσιες τάξεις, ως υπηρεσίες που προσφέρουν, σε αντάλλαγμα με μια μορφή πολύ μέτριου ελέγχου, ορισμένα πλεονεκτήματα που κυμαίνονται από πιστωτικές διευκολύνσεις έως πρόσβαση σε κοινωνικές ή πολιτιστικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης μιας σειράς εκπτώσεων για καταναλωτικά προϊόντα και άλλες υπηρεσίες.

Η άνευ προηγουμένου κατάσταση που δημιουργήθηκε από την πανδημία Covid-19 θα μπορούσε να οδηγήσει τις δυτικές χώρες να προσαρμόσουν ακόμη περισσότερο τις κινεζικές πρακτικές. Η αρχή της υγειονομικής προφύλαξης δικαιολογεί την θέσπιση μιας φιλόδοξης ψηφιακής επίβλεψης με την εφαρμογή «StopCovid», την οποία υπερασπίστηκε η κυβέρνηση στην Εθνοσυνέλευση στις 27 Μαΐου 2020. Σε κοινοβουλευτική έκθεση της 6ης Απριλίου, ο αναπληρωτής LREM Mounir Mahjoubi ζήτησε να «αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα μέσα, χωρίς ωστόσο να διακυβεύονται οι αξίες και οι ελευθερίες μας», εμπνεόμενος από τις εμπειρίες του Χονγκ Κονγκ ή της Ταϊβάν, όπου κατέστη δυνατή, μέσω εφαρμογών εγκατεστημένων σε smartphone, μια συλλογή δεδομένων μεγάλης κλίμακας, για τον έλεγχο των μετακινήσεων του πληθυσμού. “Αφορά στην εμπιστοσύνη στα θεσμικά μας όργανα.”

Το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι αυτή η εμπιστοσύνη έχει ήδη διαβρωθεί σε μεγάλο βαθμό, όπως απέδειξε και η κρίση των Κίτρινων γιλέκων, και ότι ο κίνδυνος είναι μεγάλος να δούμε την εγκατάσταση, στο όνομα της αρχής της προφύλαξης, μιας φιλελεύθερης παραλλαγής αυτού που εφαρμόζεται ήδη στην Κίνα, όπου πολλαπλές εφαρμογές και ποικιλία αλγόριθμων καθιστούν ήδη δυνατό τον έλεγχο της κατάστασης της υγείας των πολιτών, τον προσδιορισμό της πρόσβασης σε συγκεκριμένες περιμέτρους με βάση την ανάγνωση θερμοκρασίας που γίνεται από ένα τερματικό ή τηλέφωνο, ή την απόφαση για καραντίνα αυτού ή του άλλου ατόμου.

Στην πρώτη γραμμή των εταιρειών που αναπτύσσουν αυτές τις εφαρμογές, βρίσκουμε και πάλι τον γίγαντα Alibaba και βλέπουμε ξανά ότι η Κίνα αντί να καταφεύγει σε καταναγκαστικά μέσα και δημόσιες υπηρεσίες, κατά προτίμηση βασίζεται στις “τεχνολογικές εταιρείες” της, τις BATX (από τα αρχικά των τεσσάρων τεχνολογικών γιγάντων Βaidu, Alibaba, Tencet, Xiaomi), για να προτείνει μια προσφορά υγειονομικής διαχείρισης. Αυτή η προσφορά, μέσω της συλλογής δεδομένων από τον κυβερνοχώρο, την βιντεοεπίβλεψη, τις τεχνολογίες αναγνώρισης προσώπου και της εφαρμογής εμπορικών κινήτρων αποτελεί ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου πολύ πιο αποτελεσματικό και όλο και ευκολότερα αποδεκτό από τους πληθυσμούς, το οποίο είναι οικονομικά βιώσιμο και μπορεί να προταθεί με επίκληση της υγειονομικής ανάγκης.

Παρά τις εντάσεις που μπορεί να υπάρχουν μεταξύ Κίνας και δυτικών χωρών, το κινεζικό πρότυπο υγειονομικού και κοινωνικού ελέγχου είναι ένα πρότυπο που εξάγεται, όχι μόνο στην Ασία, όπου κινεζικές εταιρείες έχουν προτείνει και διαδώσει τα εργαλεία τους, αλλά και σε Ευρώπη ή Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εμπνέονται από το ασιατικό μοντέλο για το “StopCovid” και όπου η Apple και η Google πρότειναν επίσης, στις 10 Απριλίου 2020, σε αμερικανικές ή ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μια κοινή εφαρμογή για την ανίχνευση ασθενών. Η βρετανική κυβέρνηση φαίνεται να προτιμά τη γαλλική λύση ανίχνευσης.

Η επίβλεψη και η κοινωνική διαχείριση είναι ωστόσο επικερδείς αγορές που δεν περίμεναν τον Covid για να αναπτυχθούν, όπως κι οι κινεζικές εταιρείες δεν περίμεναν την πανδημία να εξάγουν την τεχνογνωσία που απόκτησαν σε αυτόν τον τομέα. Στον τομέα της βιντεοεπίβλεψης, η Κίνα κατέστησε το Xinjiang – μια αραιοκατοικημένη επαρχία, τρεις φορές το μέγεθος της Γαλλίας, όπου οι αποσχιστικές τάσεις των Ουιγούρων – ένα πραγματικό εργαστήριο βιντεοεπίβλεψης. Το Πεκίνο εξάγει από καιρό την τεχνογνωσία του σε αυτόν τον τομέα αφού οι κάμερες επίβλεψης της κινεζικής εταιρείας HikVision χρησιμοποιούνται στο Λονδίνο είκοσι χρόνια τώρα. Οι κινεζικές φιλοδοξίες προχωρούν ακόμη περισσότερο με το Ψηφιακό Δρόμο του Μεταξιού, που αντικαθιστά το «καινούριο δρόμο του μεταξιού» που η Κίνα χρηματοδοτεί με δις γεν από το 2010.

Με αυτό το φαραωνικό έργο, η φιλοδοξία του Πεκίνου δεν είναι τίποτα λιγότερο από το να κάνει τις τεχνολογικές εταιρείες του επικεφαλής στον ψηφιακό κόσμο, εξάγοντας μαζικά την τεχνογνωσία του στον τομέα των big data, του ελέγχου δεδομένων και, ως εκ τούτου,  των πληθυσμών. Η πανδημία Covid-19 θα δημιουργήσει τεράστιες ανάγκες σε αυτόν τον τομέα και την επίμονη και ενεργή παρουσία της κινεζικής εκπροσώπησης, εκτός από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ή τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, στην Ένωση Παγκόσμιων Τηλεπικοινωνιών (UTI) στους κόλπους των Ηνωμένων Εθνών δείχνουν τη  βούληση του Πεκίνου να είναι ηγέτης στην ανάπτυξη διεθνών προτύπων επικοινωνίας και NICT (Εθνικού Ινστιτούτου Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών).

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Τηλεπικοινωνιών στις 17 Μαΐου, ο Γενικός Γραμματέας της UTI, Houlin Zhao, υπογράμμισε τις φιλοδοξίες του προγράμματος «Connect 2030» για την παγκόσμια ανάπτυξη «νέων τεχνολογιών όπως η 5G, οι έξυπνες μεταφορές, το Internet των αντικειμένων, η τεχνητή νοημοσύνη και η αλυσίδα των μπλοκ», ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα του οποίου η Κίνα είναι ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες. Και οι αμερικανικές απειλές κατά κινεζικών εταιρειών δεν μειώνουν την αποφασιστικότητα του Πεκίνου. Πρέπει να θυμίσουμε εδώ ότι η Huawei είναι αναμφίβολα ο ηγέτης στην τηλεπικοινωνιακή υποδομή πέμπτης γενιάς (5G), και από την άλλη ότι οι Αμερικανοί σχεδόν απουσιάζουν από αυτόν τον τομέα. Το περασμένο Φεβρουάριο κάποιοι στη διοίκηση Tραμπ πρότειναν να συμμετάσχουν σε Nokia ή Ericsson για να καλύψουν την καθυστέρηση στον τομέα του 5G και να επωφεληθούν από την έλλειψη διάθεσης της ΕΕ να υποστηρίξει τους δικούς της τεχνολογικούς παίκτες .

Διότι, εάν η αμερικανική αγορά κλείσει σε κινεζικές εταιρείες, στην Ευρώπη αντίθετα, τα κινητά τηλέφωνα της Xiaomi και της Huawei ανταγωνίζονται όλο και περισσότερο αυτά της Samsung και της Apple. Να που η παλιά Ευρώπη βρίσκεται μπλεγμένη σε μια ιδεολογία ασφάλειας και υγείας όλο και λιγότερο δημοκρατική και όλο και λιγότερο φιλελεύθερη. Ενώ άπληστα την παρακολουθούν οι Αμερικανοί κάτοχοι ενός Διαδικτύου που έχει ήδη πάρει τα χρώματα του εμπορικού πολέμου και οι Κινέζοι τεχνίτες του καταναλωτικού ολοκληρωτισμού.

*Ο Laurent Gayard είναι ερευνητής. Δημοσίευσε τα βιβλία Darknet, GAFA, Bitcoin και L’anonymat est un choix.

**Ο Wademar Brun- Theremin είναι οικονομολόγος με ειδίκευση τις οικονομίες της Κίνας και της Ιαπωνίας.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.lefigaro.fr/vox/societe/loi-avia-application-stopcovid-la-douce-importation-du-despotisme-chinois-20200529

Turkish gov’t ‘wants to hide Erdoğan’s relatives’ off-shore transactions trial from public’

0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nergis Demirkaya / DUVAR

The government seeks to hide the trial into President Recep Tayyip Erdoğan’s relatives’ transactions to an off-shore company in the Isle of Man from public eye, Peoples’ Democratic Party (HDP) deputies said in their objection to a judicial package currently discussed in parliament. “A confidentiality order may be imposed on the Isle of Man case on concerns that it will effect the government,” it said.

The government seeks to hide the trial into President Recep Tayyip Erdoğan’s relatives’ transactions to an off-shore company in the Isle of Man from public eye, Peoples’ Democratic Party (HDP) deputies said in their objection to a judicial package currently discussed in parliament.

According to the package that was introduced to speed up trials, some hearings can be held in secret if there is a “superior interest worth protecting.”

The HDP said that the wording is not clear, the article is unconstitutional and that it would pave the way for the government to hide the trials it wishes to.

“A confidentiality order may be imposed on the Isle of Man case on concerns that it will effect the government. The main problem here is that the people will have doubts about the judiciary,” it said.

The incident that the HDP referred to concerns claims of main opposition Republican People’s Party (CHP) leader Kemal Kılıçdaroğlu, who said in 2017 that Erdoğan’s close circle – including his brother, his son and his executive assistant – made transactions worth around $15 million to an off-shore company called Bellway Limited in the tax haven Isle of Man in December 2011 and January 2012.

CHP, meanwhile, also presented its objections, saying that the package was prepared by the presidency and not parliament.

“They want to make parliament act like a notary,” it said, adding that the public trust in the judiciary is around 20 percent.

The HDP made similar remarks, saying that parliament has turned into “an administrative approval office” since the beginning of the presidential system.

Right-wing opposition İYİ (Good) Party pointed to the structural problems in the package in its objection, saying that the bills can’t be prepared in a way that sees the opposition as an enemy.

“We need to launch a judicial reform from the beginning,” it said.

https://www.duvarenglish.com/politics/2020/06/09/turkish-govt-wants-to-hide-erdogans-relatives-off-shore-transactions-trial-from-public/

Ελληνοϊταλική συμφωνία: Μίζερη αποτίμηση ή επιθετικά παραγωγική μεταστροφή της ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής;

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το άλλοθι του 1977 δεν μπορεί να μεταφερθεί ως πρόσχημα για το Καστελλόριζο το 2020, διότι τότε δεν θα συνιστά άλλοθι αλλά πράξη Εθνικής Μειοδοσίας.

Η Ελληνοϊταλική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες, οριστικοποιήθηκε σε ένα περιβάλλον ιδιαιτέρως αρνητικό για την χώρα μας, και αυτή η παράμετρος είναι απαραίτητο να συνυπολογίζεται σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης της συγκεκριμένης συμφωνίας…

Το περιβάλλον αυτό επιβαρύνεται όχι μονάχα από την τουρκική επιθετικότητα αυτοτελώς, αλλά και από τις ιδιαίτερες επιπτώσεις που δημιουργεί τόσο το τουρκολιβυκό σύμφωνο, όσο και η απόρριψη της σχετικής ελληνοαλβανικής συμφωνίας στην οποία προέβη το Αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Η συγκεκριμένη συμφωνία επίσης, δεν θα πρέπει να αποτιμηθεί αυτοτελώς, αλλά σε απόλυτη συνάρτηση με μια σειρά από συγκεκριμένες δυνατότητες που δημιουργεί, αλλά και συγκεκριμένα δεδομένα που τροποποιεί αναφορικά με την διαχείριση των προκλήσεων της επόμενης μέρας. Για παράδειγμα, στην στρατηγική αξιοποίηση του αποτελέσματός της για μεταστροφή της Αλβανικής αδιαλλαξίας, όπως επίσης και στην στρατηγική αξιοποίηση της συγκυριακής της δυναμικής, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η ενδυνάμωση μεταξύ άλλων ΚΑΙ μιας ελληνο-γαλλο-ιταλικής ενιαίας στάσης που θα μπορούσε να περιορίσει τις Ιταλικές ταλαντεύσεις και να εμπλέξει ενεργητικά την Γαλλία στην αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας στην ΝΑ Μεσόγειο.

Η συμπερίληψη αλιευτικών παραχωρήσεων στην Ιταλία, στα όρια μεταξύ των 6 και των 12 ναυτικών μιλίων, αντισταθμίζεται από την θεμελιωμένη διεύρυνση με όρους διεθνούς δικαίου των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, και στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία που συμφωνείται, είναι προφανές ότι αυτή η συμπερίληψη, δεν εκλαμβάνεται ως κρίσιμη στρατηγική υπαναχώρηση που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Κρίσιμο ζήτημα και σκοτεινό σημείο της συγκεκριμένης συμφωνίας βεβαίως, είναι η επήρεια που αναγνωρίζεται από την συμφωνία, στις Στροφάδες και στα Διαπόντια νησιά. Το άλλοθι σε σχέση με το αν θα μπορούσε να είναι αναστρέψιμη η πρόβλεψη της συμφωνίας του 1977 μένει να αξιολογηθεί αφού δούμε συνολικά τις προβλέψεις της συμφωνίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το άλλοθι του 1977 δεν μπορεί να μεταφερθεί ως πρόσχημα για το Καστελλόριζο το 2020, διότι τότε δεν θα συνιστά άλλοθι αλλά πράξη Εθνικής Μειοδοσίας.

Επομένως, το βασικό πρόβλημα με την ελληνοϊταλική συμφωνία, δεν είναι η ανάγκη να παραμείνουμε σε μια μίζερη αποτίμηση αυτού που υπεγράφη, διότι η ΜΗ συμφωνία, είναι ένα σενάριο ΜΗ συγκρίσιμο και απολύτως εφιαλτικό, μεταξύ άλλων ΚΑΙ γιατί θα επέτρεπε να διαχέεται το Ιταλικό ενδιαφέρον σε τομείς από τους οποίους οι Ελλάδα μόνο ζημιωμένη θα μπορούσε να βγει, κυρίως όμως διότι δεν υπήρχε τίποτε διαφορετικό που θα μπορούσε αντί αυτής να επιλέξει η Ελλάδα.

Το βασικό πρόβλημα επομένως είναι η ανάγκη να μην αρκεστεί κανείς στα ταρατατζούμ, αλλά να υπάρξει παραγωγική μεταστροφή της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, έτσι ώστε να αξιοποιηθεί ΤΩΡΑ η δυναμική που δημιουργείται στο περιβάλλον αυτής της συμφωνίας, για την καλύτερη δυνατή οχύρωση του διπλωματικοπολιτικού και γεωπολιτικού της αποτυπώματος, και ταυτόχρονα να επεκταθεί η διαδικασία ανάλογου «κλειδώματος» κυριαρχικών δικαιωμάτων, ΚΑΙ με την Αίγυπτο αλλά ΚΑΙ με την Κύπρο.

Κατά τα λοιπά, και για όλα όσα θα πρέπει να γίνουν στο επιχειρησιακό επίπεδο, έχουμε ήδη τοποθετηθεί με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα…

 

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Λιβύη

0
Κατάπαυση του πυρός στην Λιβύη; Αυτή είναι η πρόθεση της Αιγύπτου και του προέδρου της, Αλ Σίσι. Να γίνει τουλάχιστον μια νέα αρχή. Πρώτα παύση των όπλων και στη συνέχεια ελεγχόμενες από τα ΗΕ εκλογές ενός λεγόμενου προεδρικού συμβουλίου, που θα επεξεργάζονταν Σύνταγμα, επί τη βάσει του οποίου θα εκλέγονταν νέο λιβυκό κοινοβούλιο. «Δεν μπορεί να υπάρχει σταθερότητα στη Λιβύη χωρίς ειρηνικά μέσα επίλυσης της κρίσης που να σέβονται την ενότητα και την ακεραιότητας των θεσμών» τόνισε ο Αιγύπτιος πρόεδρος.

Ωστόσο, ο Αντρέας Ντίτμαν, καθηγητής στον Πανεπιστήμιο του Γκίσεν και εμπειρογνώμονας σε θέματα Λιβύης, υποστηρίζει ότι η αιγυπτιακή πρόταση δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερη, γιατί η Αίγυπτος έχει πάρει ανοιχτά το μέρος του στρατηγού Χαφτάρ. Τίποτα δεν δείχνει μέχρι τώρα ότι η χώρα αυτή θα μπορούσε να επιστρέψει στο δρόμο της ειρηνικής συμβίωσης. Το αιγυπτιακό σχέδιο απορρίφθηκε εμμέσως από την αναγνωρισμένη διεθνώς λιβυκή κυβέρνηση του Σαράτζ. Οι δυνάμεις της εθνοφυλακής που συνεργάζονται μαζί του, προώθησαν τις θέσεις τους προς την στρατηγικά σημαντική παραλιακή πόλη Σύρτη, την οποία είχαν καταλάβει οι δυνάμεις του Χαφτάρ τον περασμένο Ιανουάριο.

Στα ενεργειακά αποθέματα προσβλέπει η Μόσχα

14 μήνες μετά την έναρξη των επιθέσεων για την κατάληψη της πρωτεύουσας, Τρίπολης, ο αυτοαποκαλούμενος Εθνικός Στρατός της Λιβύης υπό τον Χαφτάρ έχασε πολλά εδάφη, τα οποία κατέλαβε ο διεθνώς αναγνωρισμένος πρωθυπουργός Σάρατζ και οι δυνάμεις του με τη βοήθεια της Τουρκίας, η οποία με στρατιώτες, βομβαρδιστικά drone και συστήματα αεράμυνας αναμειγνύεται στρατιωτικά όλο και πιο ενεργά. Από την άλλη πλευρά ο Χαφτάρ δέχεται τη στήριξη της Ρωσίας, της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το βράδυ της Κυριακής ο Σάρατζ απορρίπτοντας την αιγυπτιακή πρόταση έλεγε χαρακτηριστικά ότι «θα συνεχίσουμε στον δρόμο που χάραξαν οι πολλοί νεκροί».

Οι μαχητές του βρίσκονταν 30 χιλιόμετρα μακριά από την Σύρτη, στο μέσο της διαδρομής από την Τρίπολη προς τη Βεγγάζη. Ο ίδιος ή εκπρόσωπός του δεν ήταν παρών κατά την εξαγγελία της αιγυπτιακής πρωτοβουλίας. ΤΑ ΗΕ, οι ΗΠΑ και η Γερμανία από την πλευρά τους θεώρησαν ότι οι συζητήσεις για το μέλλον της Λιβύης θα μπορούσαν να συνεχιστούν. Η Ρωσία, η οποία στηρίζει τον Χαφτάρ, χαιρέτησε την πρόταση της Αιγύπτου. «Αποτελεί σταθερή βάση για διαπραγματεύσεις που θα έπρεπε να είχαν ξεκινήσει από καιρό» αναφέρεται σε ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών. Λέγεται ότι ο Σάρατζ αναμένεται στη Μόσχα, αλλά δεν υπάρχει στο πρόγραμμα συνάντηση με τον Πούτιν, ο οποίος φέρεται να μίλησε τηλεφωνικά με τον Αιγύπτιο πρόεδρο.

Η ενεργητική στάση της Μόσχας στο λιβυκό δεν είναι τυχαία. Επιδιώκει την εξάπλωση της επιρροής της στην περιοχή και προσπαθεί να το επιτύχει με διπλωματία αλλά και στρατιωτική βοήθεια. Χώρες της Εγγύς Ανατολής δεν έχουν καμιά ευκαιρία αυτήν την εποχή να εναντιωθούν στα ρωσικά συμφέροντα. Ο πρόεδρος Πούτιν υποστηρίζοντας τον Χαφτάρ θέλει να ασκήσει πιέσεις στη Δύση, η οποία παίζει ρόλο κομπάρσου στη χώρα. Εικάζεται ότι η Ρωσία επιδιώκει παραγγελίες στους τομείς ενέργειας, εξοπλισμού και υποδομών πολλών δις που, τις οποίες υποσχέθηκε ο Καντάφι, αλλά δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω της πτώσης του το 2011. Η Αίγυπτος ως γειτονική χώρα προστατεύει τα δικά της συμφέροντα στη Λιβύη. Ο πρόεδρος αλ Σίσι θέλει να αποδυναμώσει την επιρροή των ισλαμιστικών ομάδων επί της κυβέρνησης Σάρατζ.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς Ερντογάν;

Η Τουρκία από την πλευρά της θέλει  να εμποδίσει την Αίγυπτο και τα Εμιράτα από να αποκτήσουν επιρροή στα εσωτερικά της Λιβύης. Η Άγκυρα θεωρεί τις δύο χώρες περιφερειακούς της αντιπάλους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Τουρκία ενδιαφέρεται για τους ενεργειακούς πόρους της Λιβύης. Η σθεναρή στήριξη που δίνει στην κυβέρνηση της Τρίπολης είναι στενά συνδεδεμένη με την ελπίδα να βάλει στο χέρι τα ενεργειακά της αποθέματα. Έτσι η τουρκική κυβέρνηση απορρίπτει την αιγυπτιακή μεσολάβηση, στην οποία δεν μετέχει.

«Ο πρόεδρος Ερντογάν είναι αντίθετος, η Τουρκία έχει αποκτήσει στο μεταξύ τεράστια ισχύ στη Λιβύη» τονίζει ο Αντρέας Ντίτμαν. «Χάρη στη στήριξή του κατάφερε ο πρωθυπουργός Σάρατζ να εκδιώξει τον Χαφτάρ από τα περίχωρα της Τρίπολης». Οι περισσότεροι αναλυτές είναι πλέον της άποψης ότι επίλυση του λιβυκού δεν πρόκειται να υπάρξει χωρίς την πρόσδεση ισχυρών παικτών, όπως της Τουρκίας, της Αιγύπτου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, αλλά και της Ρωσίας που στηρίζει το στρατόπεδο Χαφτάρ και χαιρέτισε το αιγυπτιακό ειρηνικό σχέδιο.

Όλοι όσοι στηρίζουν τον Χαφτάρ τους έχει γίνει συνείδηση ότι ο 76χρονος στρατηγός δεν μπορεί να ηγηθεί πολιτικά ή στρατιωτικά, επικαλείται το αιγυπτιακό πορτάλ Manta Masr κυβερνητικό αξιωματούχο της Αιγύπτου. Αλλά ο Σάρατζ δεν έχει τη δύναμη να τον εκδιώξει από τη χώρα. Ο Λίβυος πρωθυπουργός δείχνει πάντως ικανοποιημένος που, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, έχει ανακτήσει τον έλεγχο σε όλη την περιοχή της Τρίπολης. Η Διεθνής Οργάνωση Μετανάστευσης έχει καταγράψει 16.000 ξεριζωμένους από τα σπίτια τους λόγω των μαχών. Οι σύμμαχοι του Σάρατζ συνέχισαν τη Δευτέρα την προέλασή τους προς τη Σύρτη με τουρκική βοήθεια. Ο δήμαρχός της Μουχτάρ αλ Μαντάνι είπε στο γερμανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο ότι επταμελής οικογένεια έχασε τη ζωή της στις επιθέσεις, μεταξύ αυτών παιδιά και γυναίκες. “Κανείς δεν απέμεινε”.

Κέρστεν Κνιπ/ DW, Γιοχάνες Σμιτ Τέγκελ, Κλαούντια Τάλερ/ dpa

Γεωπολιτική: Η ανατομία της τελευταίας πραγματικής μπλόφας της Τουρκίας

1

Αλέξανδρος Δρίβας

Κάποτε στην Ελλάδα, υπήρχαν βιβλία τα οποία δίδασκαν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με τέτοιον τρόπο ώστε σήμερα να έχουμε φτάσει αναγκαστικά να ακολουθούμε το chicken game το οποίο έχει επιλέξει η Τουρκία για να πλαισιώσει τις σχέσεις της με την Ελλάδα.

Το σημαντικό ρήμα ”επιλέγω” έχει τεράστια στρατηγική αξία σε μια σύγκρουση. Κάθε φορά που κάνουμε λόγο για τα ελληνοτουρκικά, υπάρχουν συγκεκριμένες φράσεις και λέξεις που περιγράφουν τις έντονες σχέσεις που έχουμε με τη γειτονική χώρα. ”Κρίσιμη κατάσταση”, ”πιθανότητα θερμού επεισοδίου”, ”ΑΟΖ”, ”υφαλοκρηπίδα”, ”προσφυγικό”, ”υβριδικός και ψυχολογικός πόλεμος” κτλ. Όλες οι φράσεις και οι λέξεις, έχουν πρωταγωνίστρια την Τουρκία. Το 66,7% των ”επιτιθέμενων” κερδίζει (ακόμη ακριβέστερα, εκείνου που κάνει την πρώτη κίνηση). Η Τουρκία εδώ και δεκαετίες, ελέγχει την ελληνοτουρκική διένεξη. Η Άγκυρα παίρνει την πρωτοβουλία και η Ελλάδα ακολουθεί. Πλέον, αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ίσως βρισκόμαστε σε ιστορικό σημείο καθώς η Τουρκία μέσα από το αίτημα της TPAO κάνει πράξη όλες τις τις διεκδικήσεις. Τι ακριβώς κάνει όμως ο Ταγίπ Ερντογάν; Ποιά είναι η λογική των τουρκικών προκλήσεων;

Αποκοπή του Ελληνισμού

Για την Τουρκία η Ελλάδα με την Κύπρο δεν πρέπει να έχουν γεωπολιτική επικοινωνία. Αυτό το τουρκικό αξίωμα θα έπρεπε από μόνο του να βάλει σε σκέψεις όσους εντός Ελλάδας αλλά και εντός Μεγαλονήσου, έχουν ασπαστεί όλα όσα απορρέουν από το ”Η Κύπρος είναι μακριά”. Η υψηλή στρατηγική της Ελλάδας οφείλει να έχει ως ένα από τα κρηπιδώματά της, τη Μεγαλόνησο καθώς δίνει το απαραίτητο γεωστρατηγικό βάθος στη χώρα μας η οποία λόγω της στενής λωρίδας γης (που αποτελεί την ηπεριωτική ραχοκοκκαλιά της) είναι ”εγκλωβισμένη” τόσο από τον Βορρά (έλλειψη γεωστρατηγικού βάθους) όσο και από τη Μαύρη Θάλασσα στα βορειοανατολικά. Η αντιστάθμιση αυτής της αδυναμίας χρειάζεται να είναι ο μεγαλύτερος δυνατός έλεγχος της θαλάσσιας επικράτειάς μας και ειδικά του τριγώνου Κρήτης-Ανατολικού Αιγαίου και Κύπρου. Η Τουρκία, τόσο με τους χάρτες που δημοσιοποιεί όσο και με την υπογραφή του Τουρκο-Λιβυκού Πρωτοκόλλου, επιθυμεί να αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο και ταυτόχρονα, όλες τις περιφερειακές πρωτοβουλίες όπως ο αγωγός East Med ο οποίος μπορεί να φέρει προ τετελεσμένων την Τουρκία.

Επιβεβαίωση του περιφερειακού ρόλου της Άγκυρας

Ο τουρκικός μαξιμαλισμός εστιάζεται στο Αιγαίο και φαίνεται πως η κυβέρνηση του ΑΚΡ επέλεξε πεδίο μάχης εκεί, όχι τυχαία. Κατά την περίοδο του Βυζαντινού Κράτους αλλά και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Αιγαίο ήταν το κέντρο γεωπολιτικής ισχύος των δύο αυτοκρατοριών. Το Αιγαίο ενώνει τα Στενά του Βοσπόρου και τη Χερσόνησο του Αίμου με το Κρητικό Πέλαγος, το Λιβυκό Πέλαγος και το Σουέζ, ενώ παράλληλα είναι η υδάτινη λεωφόρος προς την Κύπρο και την Εγγύς Ανατολή. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά οτι αυτό που έλαβε χώρα στους Βαλκανικούς Πολέμους, (όπου και η Ελλάδα επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό στην Τουρκία, κλείνοντας τον τουρκικό στόλο στα Στενά) δεν πρέπει να επαναληφθεί. Ο έλεγχος του Αιγαίου μεταμορφώνει την Τουρκία αυτόματα σε περιφερειακή δύναμη, ειδικά από τη στιγμή που σήμερα έχει ρόλο στη Λιβύη

Περικύκλωση της Ελλάδας

Το πλεονέκτημα της Ελλάδας που της δίδεται από την τεράστια ακτογραμμή της, μπορεί ταυτόχρονα να είναι και μειονέκτημα. Η πατρίδα μας χρειάζεται περισσότερα πολεμικά πλοία και πιο σύγχρονα προκειμένου να ελέγχει τη θαλάσσια επικράτειά της. Το Διεθνές Δίκαιο διασφαλίζει πολύ λιγότερα από όσα διασφαλίζονται μέσα από τη σκληρή ισχύ. Το Ιόνιο Πέλαγος δεν φυλάσσεται όπως το Αιγαίο και πάνω σε αυτή τη λογική η Τουρκία πίεσε την Αλβανία ώστε να ακυρώσει τη συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ Αθήνας και Τιράνων για την μεταξύ τους ΑΟΖ. Η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Αλβανίας σε συνδυασμό με την πολυπραγμοσύνη της Τουρκίας στη Λιβύη, καθιστά την Ελλάδα υποχρεωμένη να διασπείρει τις δυνάμεις της. Αν η Τουρκία έχει ρόλο στη Λιβύη και στην Αλβανία, τότε η Τουρκία μεγενθύνει γεωγραφικά το πεδίο των διεκδικήσεών της προσπαθώντας να περικυκλώσει την Ελλάδα.

Το Κυπριακό στο βάθος

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η μη αποκοπή των ελληνικών και κυπριακών υδάτων, αποτελεί ζωτικής σημασίας συμφέρον τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο. Αν η Τουρκία επωφεληθεί από τις ενέργειες που διακηρύσσει οτι θα κάνει στις επόμενες εβδομάδες στα ελληνικά χωρικά ύδατα, τότε η συνολική λύση που επιζητεί η Άγκυρα εγκιβωτίζοντας όλες τις διεκδικήσεις της, τότε το τραπέζι θα γείρει υπέρ της Τουρκίας στο Κυπριακό. Το τουρκικό σκεπτικό είναι το εξής: Αν το Αιγαίο που είναι ένα πεδίο για το οποίο ερίζουν Ελλάδα και Τουρκία, είναι ένας χώρος που μοιράζονται δύο σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ και η διαμεσολάβηση θα είναι υπαρκτή, το Κυπριακό αποτελεί ένα βαρίδι για τη διεθνή κοινότητα και η ”όποια λύση” ευνοεί την Τουρκία.

Η Δύση είναι στραμμένη αλλού

Η Τουρκία προσπαθεί πάντα να υλοποιεί τα σχέδιά της, όταν η χρονική συγκυρία την εξυπηρετεί. Η Ε.Ε ασχολείται με την οικονομική ανάκαμψη από τις ζημιές που υπέστη η ευρωπαϊκή οικονομία από το lockdown που έγινε για τον έλεγχος της διασποράς της νόσου covid 19. Οι ΗΠΑ που είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας της Δύσης, βρίσκεται σε μια φάση πολιτικής κρίσης που συνακόλουθα, την φέρνει σε εσωστρέφεια. Τα προβλήματα στην ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ σημαντικά όμως η πανδημία σε συνδυασμό με τη χαοτική κατάσταση που ακολούθησε (και συνεχίζεται) λόγω του θανάτου του George Floyd, φέρνουν άλλες προτεραιότητες για την Ουάσινγκτον.

Η Ελλάδα οφείλει λοιπόν να επενδύσει στο μείγμα της πολιτικής της το οποίο θα ακολουθεί εσωτερική και εξωτερική εξισορρόπηση της τουρκικής προκλητικότητας. Η αξιοποίηση (και δοκιμή των αντοχών) των περιφερειακών συνεννοήσεων που έχουν λάβει χώρα στην περιοχή μεταξύ της Ελλάδας, της Αιγύπτου, του Ισραήλ και της Κύπρου, πρέπει να συνοδευτεί απαραίτητα από μια ενιαία πολιτική φωνή της Ελλάδας, από όλα τα κόμματα. Η Γαλλία είναι η χώρα που μπορεί να παίξει ρόλο στην ελληνοτουρκική διένεξη καθώς σαν μεσογειακή δύναμη, δεν επιθυμεί να έχει σαν διεκδικητή περιφερειακού ρόλου την Τουρκία.

Ο διχασμός για οποιοδήποτε άλλο θέμα χωρίζει την κοινωνία ως αποτέλεσμα (σε ένα βαθμό) της ύπαρξης μιας υγιούς δημοκρατίας, πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Στους συμμάχους και εταίρους μας (ΗΠΑ και Ε.Ε) οφείλουμε να εξηγήσουμε αποφασιστικά τα όσα θα κάνουμε αν χρειαστεί έτσι ώστε η όποια διαμεσολάβηση που θα φέρει σίγουρα τον μανδύα του ”βρείτε τα” να μη γίνει μετά από κάποιο επεισόδιο, αλλά πριν λάβει χώρα αυτό. Το επιχείρημα οτι Ελλάδα και Τουρκία είναι στο ΝΑΤΟ και οτι μια μεταξύ τους σύγκρουση θα επιφέρει καίριο πλήγμα στην νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, οφείλει να το σκεφτεί η Τουρκία που προκαλεί και όχι η Ελλάδα που αμύνεται.  Τα κέρδη μας στον ΄’Εβρο πρέπει να κεφαλαιοποιηθούν.

liberal.gr