Αρχική Blog Σελίδα 2446

Η Τουρκία έχει σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα, σύμφωνα με μυστικά έγγραφα

3

www.nordicmonitor.com

Abdullah Bozkurt  June 15, 2020

Το τουρκικό ναυτικό έχει διεξάγει ασκήσεις θαλάσσιου πολέμου, αντι- υποβρυχιακών και αμφίβιων επιχειρήσεων με τη συμμετοχή 25 πλωτών οχημάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ 27 και 28 Μαΐου.

Η Τουρκία έχει σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα με κωδικό όνομα εμπνευσμένο από Τούρκο στρατιωτικό διοικητή του 11ου αιώνα, άρχοντα ανεξάρτητου Βυζαντινού κρατιδίου, σύμφωνα με αποκαλύψεις μυστικών εγγράφων.

Σύμφωνα με μία παρουσίαση Power Point του Γενικού Επιτελείου για εσωτερική αναθεώρηση σχεδιασμού, η Τουρκία έχει εκπονήσει σχέδιο για μυστική στρατιωτική επιχείρηση υπό την ονομασία “TSK ^akabey Harekat Planlama Direktifi” (Οδηγία Σχεδιασμού Επιχείρησης Τσακάμπεη των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων). Το έγγραφο, με ημερομηνία 13 Ιουνίου 2014, υποδεικνύει ότι κατά πάσα πιθανότητα το σχέδιο επικαιροποιήθηκε και τελειοποιήθηκε τότε, μετά από αναθεώρηση παλαιότερης εκδοχής και θεωρείται ακόμη ισχύον.

Η πρώτη εικόνα του μυστικού Power Point δείχνει το όνομα της στρατιωτικής επίθεσης εναντίον της Ελλάδας (σημεία που δεν έχουν σχέση με το θέμα του άρθρου αυτού έχουν σβηστεί).

Click to access Operation_PLanning_directives_Greece1.pdf

Ακόμη μια εικόνα του ίδιου απόρρητου εγγράφου παραθέτει σειρά τουρκικών στρατιωτικών σχεδίων εναντίον Ελλάδας και Αρμενίας με τις αντίστοιχες ημερομηνίες που υποδεικνύουν πότε εκπονήθηκαν.

Click to access Operation_PLanning_directives_Greece_and_Armenia.pdf

Τα έγγραφα ανακαλύφθηκαν σε φάκελο δικαστικής υπόθεσης στην τουρκική πρωτεύουσα, από τον οποίο ο εισαγγελέας ερευνών Serdar Co§kun, πιστός οπαδός του Τούρκου Προέδρου Recep Tayyip Erdogan, φαίνεται να ξέχασε να αφαιρέσει τα απόρρητα έγγραφα πριν τον καταθέσει στο δικαστήριο. Η συγκέντρωσή τους έγινε στο αρχηγείο του Γενικού Επιτελείου κατά τη διάρκεια έρευνας για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016. Τα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου για την Ελλάδα, βρέθηκε ότι είχαν διακινηθεί μεταξύ κορυφαίων στελεχών του Γ.Ε., αφού χρησιμοποιήθηκε υψίστης ασφαλείας εσωτερικό σύστημα ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Ο Co§kun διέταξε την 1η Αυγούστου του 2016 τον στρατό να προωθήσει αντίγραφα όλων των ηλεκτρονικών μηνυμάτων των προηγούμενων δύο μηνών, μεταξύ των οποίων και τα απόρρητα σχέδια.

Ο Υπουργός Αμυνας Hulusi Akar επιβιβάστηκε στην τουρκική φρεγάτα Barbaros στις 24 Μαΐου 2020, για να στείλει στην Ελλάδα προειδοποιητικό μήνυμα. Συνοδευόταν από ανώτατα στρατιωτικά στελέχη. Στην επικεφαλίδα του μηνύματος, έγραφε: ‘Όποιος κυβερνά τις θάλασσες, κυβερνά τον κόσμο’, παράθεση της φράσης του Οθωμανού ναυάρχου Barbaros (Μπαρμαρόσα) Hayreddin Pasha.

Δέκα μέρες αργότερα, στις 11 Αυγούστου 2016, ο εισαγγελέας ανέθεσε στον έμπιστο βοηθό του, τον αστυνομικό Yuksel Var, να συγκεντρώσει ηλεκτρονικά μηνύματα από τους εσωτερικούς servers του Γ. Ε. και να αναφέρει τα ευρήματά του.

Ο Var με μια ομάδα τεχνικών του στρατού τελείωσαν στις 14 Φεβρουαρίου 2017. Η κατηγορία που τελικά απαγγέλθηκε από τους εισαγγελείς Necip Cem i§gimen, Kemal Aksakal and istiklal Akkaya, τον Μάρτιο του 2017 στο 17ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Αγκυρας, περιελάμβανε και όλα τα ηλεκτρονικά μηνύματα που είχαν συλλεγεί από τους υπολογιστές του Γ.Ε. Δε βρέθηκε καμία επικοινωνία που να είχε την παραμικρή σχέση με το αποτυχημένο πραξικόπημα, το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι ήταν προσχεδιασμένη επιχείρηση ενορχηστρωμένη από τον ίδιο τον Ερντογάν και τις μυστικές του υπηρεσίες για να παγιδέψει τους αντιπάλους του ώστε να εξαπολύσει μαζικό διωγμό εκκαθάρισης εναντίον τους.

Ο Τούρκος εισαγγελέας διέταξε την αποστολή όλων των επικοινωνιών στο γραφείο του:

Click to access Serdar_Coskun_order.pdf

Δεν προκαλεί εντύπωση ότι οι Τούρκοι που εκπόνησαν το σχέδιο έδωσαν στη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Ελλάδας, το όνομα του Caka Bey (Τζαχάς ή Ζαχάς ή Τσακά στα ελληνικά), που χαίρει μεγάλης εκτίμησης στην Τουρκία, ιδιαίτερα μεταξύ των ναυτικών, αφού ο Τζαχάς ήταν ο πρώτος αρχηγός τουρκικής επιχείρησης στο Αιγαίο. Οι δυνάμεις του Τζαχά Μπέη κατέλαβαν νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Χίο και τη Ρόδο, καθώς και περιοχές των ακτών του Αιγαίου, την περίοδο 1088-91, εδάφη που ανήκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στην Τουρκία, κάποιοι τον αποκαλούν πατέρα του τουρκικού ναυτικού.

Ο ιστότοπος του Τουρκικού Ναυτικού Αρχηγείου (Turk Deniz Kuvvetleri) αναφέρει το έτος 1081 ως τη χρονολογία ίδρυσης του σύγχρονου τουρκικού ναυτικού υπό την ηγεσία του Τζαχά Μπέη. Διαβάζουμε επίσης ότι ο Τζαχά Μπέης εγκαθίδρυσε ναυπηγείο στη Σμύρνη, έφτιαξε στόλο 50 πλοίων για να πλεύσει στα νερά του Αιγαίου και νίκησε το βυζαντινό ναυτικό. Στο μουσείο του στην Κων/πολη, το ΤΝΑ έχει τιμήσει με άγαλμα τον Τζαχά Μπέη ως τον πρώτο Τούρκο ναύαρχο.

Η κυβέρνηση Ερντογάν έχει προβάλει την ιστορία του Τζαχά Μπέη εδώ και πολλά χρόνια. Ο Binali Yildirim, ο πιο έμπιστος οπαδός του Ερντογάν, που υπηρέτησε ως Υπουργός Ναυτικών Υποθέσεων επί 12 χρόνια, πριν την πρωθυπουργοποίησή του και τη μετέπειτα εκλογή του στο αξίωμα του Προέδρου του κοινοβουλίου, ξεκίνησε το 2010 εκστρατεία για να τιμήσει τη μνήμη και το έργο του Τζαχά Μπέη. Κατά τη διάρκεια των Ναυτικών Πολιτιστικών Εορτασμών, τον Σεπτέμβριο του 2010, ο Yildirim εμφανίστηκε να επιδεικνύει το φανάρι του πλοίου του Τζαχά Μπέη (^aka Bey Turk Denizcilik Ate§i), το οποίο είχε μεταφερθεί από την Κων/πολη στη Σμύρνη.

Ο Binali Yildirim, πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, κρατώντας το ναυτικό φανάρι του Τζαχά Μπέη, που μεταφέρθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 από την Κων/πολη στη Σμύρνη για να τιμήσει τη μνήμη του ανθρώπου που κάποιοι θεωρούν πατέρα του τουρκικού ναυτικού.

Το έγγραφο δεν περιέχει ειδικές λεπτομέρειες για το σχέδιο επίθεσης, εκτός από το όνομα και την ημερομηνία επικαιροποίησής του. Οι λεπτομέρειες της εισβολής θα πρέπει να είχαν χαρακτηριστεί ‘άκρως απόρρητες’ κα, ως τέτοιες, δε θα ήταν δυνατόν να προωθηθούν μέσω του εσωτερικού δικτύου που χρησιμοποιεί για την ανταλλαγή μηνυμάτων ο τουρκικός στρατός.

Σύμφωνα με οδηγία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (TSK) για την ασφάλεια των πληροφοριών, την οποία εξηγούσε το έγγραφο υπ’ αριθμόν MY114-4 (B), τόσο υψηλής σημασίας σχέδια, διαβιβάζονται μόνο μέσω ενός ειδικού επικοινωνιακού συστήματος διανομής μηνυμάτων, (Mesaj Evrak Dagitim Sistemi, ή MEDAS), ή αλλιώς Αυτοματοποιημένο Σύστημα Προώθησης Μηνυμάτων (Otomatik Mesaj Aktarma Sistemi, ή OMASIS).

Το Power Point αυτό φαίνεται να έχει γίνει για την παρουσίαση στο αρχηγείο σχεδίου έκτακτης ανάγκης σε σχέση με τις εξελίξεις στη Συρία. Ο τουρκικός στρατός έκανε εκτίμηση των δυνατοτήτων του και των διατεταγμένων υποχρεώσεων των στρατευμάτων του σύμφωνα με διάφορες οδηγίες σχεδιασμού εν εξελίξει σε σχέση με γειτονικές χώρες. Ήθελαν να διατηρήσουν τις δυνατότητές του προς επίθεση και αποτροπή στο δυτικό μέτωπο, ενώ μετέφεραν στρατεύματα και εξοπλισμό στα συριακά σύνορα.

Η αναθεώρηση των εγγράφων υποδεικνύει επίσης ότι το Γ.Ε., που αρχικώς είχε προωθήσει τα μηνύματα, είχε πανικοβληθεί οκτώ μήνες αργότερα για πιθανά επακόλουθα της αποκάλυψης των απόρρητων εγγράφων, και σήμανε συναγερμό. Το πρώτο προειδοποιητικό γράμμα γράφτηκε στις 8 Μαρτίου 2017, από τον Αντιστράτηγο Ugur Targin, τον επικεφαλής των Επικοινωνιακών, Ηλεκτρονικών και Πληροφορικών Συστημάτων του Γ. Ε. (Muhabere, Elektronik ve Bilgi Sistemleri, ή MEBS). Προειδοποιούσε το νομικό τμήμα του Γ.Ε. ότι τα έγγραφα περιείχαν μυστικές πληροφορίες για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας, από απόρρητες εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών, και από επιχειρήσεις στη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο. Ανέφερε ότι τα έγγραφα έπρεπε να κρατηθούν μυστικά και να μη προωθηθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα

Η προειδοποίηση του Αντιστράτηγου Ugur Targin σχετικά με τα απόρρητα έγγραφα του Γ. Ε. ήρθε μήνες αργότερα:

Click to access Ugur_Tarcin_mebs_warning.pdf

Ενεργώντας υπό τις συμβουλές του αρχηγού του MEBS, του αναπληρωτή νομικού συμβούλου του Γ.Ε., Συνταγματάρχη Aydin Sevi§, έγραφε προς το 17ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Άγκυρας στις 24 Αυγούστου 2017, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ανησυχίες για τα απόρρητα έγγραφα, και προέτρεπε τη σύσταση μιας επιτροπής επιφορτισμένης με τον διεξοδικό τους έλεγχο. Οι τούρκοι εισαγγελείς όμως φάνηκε να μην έχουν δώσει καμία σημασία στις ανησυχίες αυτές και συμπεριέλαβαν όλα τα ηλεκτρονικά μηνύματα μαζί με τα συνημμένα απόρρητα έγγραφά στον φάκελο της υπόθεσης, προκαλώντας έτσι τη διαρροή των άκρως απόρρητων πληροφοριών, μεταξύ των οποίων και το όνομα του σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα.

Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν επίσης αυτό που μετέδωσε ο ιστότοπος Nordic Monitor σχετικά με την Αρμενία. Μια επιχείρηση με την κωδική ονομασία ‘Αλτάι’, όνομα που δόθηκε στη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Αρμενίας σε άλλο έγγραφο, συμπεριελήφθη επίσης στον φάκελο του εισαγγελέα Co§kun. Το ίδιο όνομα επιχείρησης αναφερόταν και στο Power Point.

O Συνταγματάρχης Aydin Sevi§ έγραψε στο δικαστήριο εκφράζοντας ανησυχία για τα μυστικά στρατιωτικά έγγραφα όταν αυτά είχαν ήδη συμπεριληφθεί στον φάκελο της υπόθεσης.

Click to access General_Staff_warning_to_court.pdf

Η κυβέρνηση Ερντογάν συνεχώς οξύνει την πολεμοχαρή της ρητορική εναντίον της Ελλάδας, από το 2013, όταν υπέστη ισχυρούς τριγμούς από ευρείας κλίμακας έρευνα διαφθοράς που ενοχοποιούσε τον Ερντογάν, μέλη της οικογένειάς του, καθώς και επιχειρηματίες και πολιτικούς συνεργάτες του. Ο Τούρκος πρόεδρος, υποστηριζόμενος από τους εθνικιστές και νεο-εθνικιστές συμμάχους του, έχει χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως σάκο του μποξ για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό από τα προβλήματα στο εσωτερικό μέτωπο. Η κυβέρνησή του πρόσφατα υποστήριξε τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας, η οποία είναι προς το παρόν μουσείο, σε τζαμί, προκαλώντας τεράστια αντίδραση στην Ελλάδα.

Η Τουρκία και η Ελλάδα, δύο μέλη του ΝΑΤΟ και γείτονες χώρες, βρίσκονται σε αντιπαράθεση για τα σύνορα των θαλασσίων υδάτων τους καθώς και του εναέριου χώρου στο Αιγαίο, όπου κάποια ελληνικά νησιά είναι δίπλα στις δυτικές τουρκικές ακτές. Η οριοθέτηση της αιγαιακής υφαλοκρηπίδας, μια ελληνοτουρκική διαφωνία που σχετίζεται με τα δικαιώματα οικονομικής εκμετάλλευσης πόρων άνω και υπό της θαλάσσης, σε μια περιοχή που εκτείνεται μεταξύ των υδάτων στα οποία είναι επικυρίαρχες και των ανοιχτών της θαλάσσης, παραμένει εκρεμής. Το τουρκολιβυκό σύμφωνο ασφαλείας και ναυτικής συνεργασίας, που υπεγράφη με την κυβέρνηση εθνικής ενότητας τον Νοέμβριο του 2019, έχει προκαλέσει αναταράξεις στο πολιτικό πεδίο στην περιοχή της Μεσογείου, με κάποια ευρωπαϊκά και άλλα κράτη της ευρύτερης περιοχής να εξαπολύουν διπλωματικές αλλά και στρατιωτικές αντεπιθέσεις. Το ναυτικό σύμφωνο καθορίζει την τουρκολιβυκή υφαλοκρηπίδα και τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ), ενώ η συμφωνία ασφαλείας επιτρέπει στην τουρκική κυβέρνηση την ανάπτυξη στρατευμάτων στη Λιβύη, και τη μεταφορά παραστρατιωτικών μονάδων SADAT και τζιχαντιστών από το Ιντλίμπ της Συρίας στη μεσογειακή αυτή χώρα.

Ο ιστότοπος της Τουρκικής Ναυτικής Διοίκησης αναφέρει το 1081 ως την ημερομηνία κατά την οποία ιδρύθηκε το πρώτο σύγχρονο τουρκικό ναυτικό υπό την κυριαρχία του Çaka Bey.

Οι πληροφορίες της Διοίκησης του Ναυτικού Μουσείου για τον Çaka Bey, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος Τούρκος ναύαρχος:

Click to access Naval_Museum_Command_Chaka_Bey.pdf

Μετάφραση από τα Αγγλικά:

Δρ Κων/νος Λ. Αθανασιάδης

www.nordicmonitor.com

Greece and Egypt are close to an Exclusive Economic Zone agreement

0

Greece and Egypt are close to an Exclusive Economic Zone agreement 2

Greece and Egypt appear to be close to signing an Exclusive Economic Zone (EEZ) deal.

“The agreement between Greece and Egypt on the definition of the EEZ is nearing completion,” Greek Ambassador to Cairo, Nikos Garilidis told Al-Ahram newspaper according to Greek media.

“We are close, very close,” noted the Greek ambassador.

At the same time, Garilidis emphasised that it is up to Turkey to continue the good relations with its neighbours.

“If Turkey abandoned its Ottoman ideas, then Greece could contribute to further economic co-operation,” he added.

Regarding Libya and the role that Turkey is trying to play, Garilidis argued that Turkey wants to play a dominant role in the region, but this cannot be accepted by many Mediterranean countries.

Finally he stressed that Turkey should enter into agreements, but on the basis of international law.

Greece is ready to discuss with Turkey the possibility of a delimitation of Exclusive Economic Zones (EEZs) for the two countries, if the other party is willing, Environment and Energy Minister Kostis Hatzidakis said last month, as reported by Greek City Times.

“If Turkey wants to make a deal similar to that (Greece did) with Italy, we are here to discuss it,” Hatzidakis tweeted.

“If it doesn’t, the Mitsotakis government has made its positions clear, both on (the) Evros (land border) and with the EastMed (pipeline). In no way will we leave our country defenceless,” he added.

General Konstantinos Floros, the head of the Hellenic National Defence General Staff, said that Greece will not tolerate any violation of its sovereignty.

The statement came after Turkish Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu claimed that some of Greece’s islands do not have continental shelves that entitle them to an Exclusive Economic Zone. This contradicts international law like the United Nations Charter Law of the Sea, in which Turkey is one of only 15 countries in the whole world to not recognise.

“We say that not every island can have a continental shelf. In particular, the islands that are far from the mainland and closer to Turkey cannot have a continental shelf,” Çavuşoğlu said during an interview on Turkish television.

greekcitytimes.com

«Φρένο» στην τουρκική πειρατεία βάζει η Ελλάδα – Παραχωρεί προς έρευνα θαλάσσιο οικόπεδο νότια του Λασιθίου

0

Τις προηγούμενες ημέρες η τουρκική πλευρά με δηλώσεις αξιωματούχων και ρεπορτάζ σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες είχαν προετοιμάσει το έδαφος για τις επόμενες κινήσεις τους προαναγγέλλοντας έρευνες και γεωτρήσεις ακριβώς κάτω από την Κρήτη.

«Φρένο» στην τουρκική πειρατεία βάζει η Ελλάδα – Παραχωρεί προς έρευνα θαλάσσιο οικόπεδο νότια του Λασιθίου

Να βάλει «φρένο» στις προσπάθειες της Άγκυρας να εκμεταλλευτεί το «πειρατικό μνημόνιο» που υπέγραψε με την Τρίπολη και να προχωρήσει σε γεωτρήσεις εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας επιχειρεί η Αθήνα με μία κίνηση – ματ στη διπλωματική σκακιέρα.

Η τουρκική πλευρά το τελευταίο διάστημα έχει προχωρήσει σε ένα μπαράζ προκλήσεων κατά της Ελλάδας.

Η απόφαση του «Σουλτάνου» να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, αλλά και οι προκλητικές ενέργειες με τις γεωτρήσεις στις οποίες ξεκινά αύριο  η Άγκυρα εντός της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και αυτές που θέλει να κάνει σε περιοχή που ανήκει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, έχουν δυναμιτίσει τις σχέσεις με την Ελλάδα αλλά και την ΕΕ.

Η ελληνική διπλωματία όλο το προηγούμενο διάστημα είχε καταγγείλει τις εμπρηστικές δηλώσεις τούρκων αξιωματούχων για τις γεωτρήσεις ενώ είχε σηκώσει το θέμα της Αγίας Σοφίας καταγγέλλοντας ότι η γειτονική χώρα προσβάλει ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα – ανεξαρτήτως εθνικότητας και θρησκευτικής πεποίθησης – με την κίνησή της να αλλάξει το καθεστώς λειτουργίας της Αγίας Σοφίας.

 Η τουρκική πρόκληση και η απάντηση της Αθήνας

Τις προηγούμενες ημέρες η τουρκική πλευρά με δηλώσεις αξιωματούχων και ρεπορτάζ σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες είχαν προετοιμάσει το έδαφος για τις επόμενες κινήσεις τους προαναγγέλλοντας έρευνες και γεωτρήσεις ακριβώς κάτω από την Κρήτη.

Η κίνηση αυτή ήταν – σύμφωνα με τους τούρκους αξιωματούχους – κάτω από την «ομπρέλα» του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Εδώ θέλουν να «τρυπήσουν» οι Τούρκοι κατά παράβαση των διεθνών κανόνων

Η φιλο-κυβερνητική τουρκική εφημερίδα Yeni Safak μάλιστα είχε δημοσιεύσει και χάρτη που έδειχνε τα τεμάχια στα οποία θέλουν οι Τούρκοι να προχωρήσουν σε έρευνες και γεωτρήσεις.

Κίνηση – ματ από την Ελλάδα

Οι διπλωματικές κινήσεις της Αθήνας όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν ιδιαιτέρως προσεχτικές και στοχευμένες.

Αφενός κυβερνητικά στελέχη και έλληνες διπλωμάτες έστελναν το μήνυμα προς την τουρκική πλευρά ότι η Ελλάδα δεν θα επιτρέψει την παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και την ίδια στιγμή προχωρούσαν σε ενέργειες με τις οποίες θα μπλόκαραν τα προκλητικά σχέδια της Άγκυρας για γεωτρήσεις εντός της ελληνικής ΑΟΖ.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα των ΝΕΩΝ, η Αθήνα προετοιμάζεται για νέες  παραχωρήσεις θαλάσσιων περιοχών προς έρευνα κι εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και μάλιστα «οικοπέδου» που έχει καταλάβει στα ελληνικά ύδατα, η παράνομη οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη.

Με αυτόν τον τρόπο η Αθήνα χαλάει τα σχέδια της Άγκυρας καθώς η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή έκτασης 33.933 τετραγωνικών χιλιομέτρων, συνορεύει με οικόπεδο που παραχωρήθηκε  «Νοτιοδυτικά της Κρήτης» που έχουν αναλάβει για έρευνες – κατόπιν σύμβασης μίσθωσης με το ελληνικό Δημόσιο η οποία και κυρώθηκε από τη Βουλή – οι εταιρείες «Total – ExxonMobil – Ελληνικά Πετρέλαια».

Το σχέδιο της Αθήνας, όπως αναφέρουν αρμόδιες πηγές, είναι να μπλοκάρει τα σχέδια της Αγκυρας, μέσα από τη διενέργεια διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση της περιοχής «Νότια της Κρήτης» προσκαλώντας διεθνείς πετρελαϊκούς ομίλους για έρευνα κι εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στα ελληνικά ύδατα.

Ενδεικτική της στρατηγικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, σύμφωνα με πηγές των «ΝΕΩΝ», είναι ότι ο υπουργός Περιβάλλοντος κι Ενέργειας Κωστής Χατζηδάκης εξέδωσε απόφαση με την οποία ενέκρινε το περιβαλλοντικό σχέδιο για τη διενέργεια έρευνας κι εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στην περιοχή «Νότια της Κρήτης», βάσει της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Τη διαδικασία της έκδοσης ΣΜΠΕ είχε εκκινήσει ο προηγούμενος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ) Γιάννης Μπασιάς, ετοιμάζοντας το περιβαλλοντικό σχέδιο και δίνοντάς το προς δημόσια διαβούλευση από τον Αύγουστο του 2019. 

Το… χαβά της η Τουρκία – Βγάζει το «Γιαβούζ» στην κυπριακή ΑΟΖ

Η Τουρκία τις προηγούμενες ημέρες σε μία ακόμη προκλητική κίνηση ανακοίνωσε ότι προχωρά σε γεώτρηση με το Γιαβούζ νοτιοδυτικά της Κύπρου.

Σύμφωνα με την Navtex που εξέδωσε η Άγκυρα, οι διαδικασίες γεώτρησης αναμένεται να ξεκινήσουν αύριο 18 Ιουλίου και να διαρκέσουν έως τις 18 Αυγούστου.

Η ενέργεια αυτή εντάσσεται στη συντονισμένη προσπάθεια της Άγκυρας να δημιουργήσει τετελεσμένα στην ευρύτερη περιοχή. Η Τουρκία επιδίδεται το τελευταίο διάστημα σε μια σειρά προκλητικών κινήσεων, τόσο σε επίπεδο ρητορικής όσο και σε επίπεδο αποφάσεων, μεταξύ των οποίων είναι και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. 

Στη Σύνοδο Κορυφής οι τουρκικές προκλήσεις

Την Τετάρτη, ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών Κρίστοφερ Μπούργκερ χαρακτήρισε «λάθος μήνυμα» την ανακοίνωση της Άγκυρας για γεωτρήσεις ανοιχτά της Κύπρου.

Το θέμα πάντως των τουρκικών προκλήσεων αναμένεται να τεθεί από την Ελλάδα στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής που βρίσκεται σε εξέλιξη ενώ δεν αποκλείεται να έχει ο έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης  συναντήσεις με τους ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας με στόχο να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα της Ευρώπης κατά της Τουρκίας αλλά και να προετοιμαστεί το έδαφος για επιβολή κυρώσεων στη γειτονική χώρα.

Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ πρότεινε να διεξαχθεί στο περιθώριο της Συνόδου πενταμερής συνάντηση με τη συμμετοχή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, του Σαρλ Μισέλ και της προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

in.gr

Οι πέντε λόγοι για τους οποίους η Δύση θα χάσει πλήρως την επιρροή της στην Τουρκία

0
του Δρ Εμμανουήλ Καραγιάννη*
Η Τουρκία που κάποτε γνωρίζαμε δεν υπάρχει πλέον. Παρά τις αντιρρήσεις του ΝΑΤΟ και τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ, η Άγκυρα απέκτησε το προηγμένο αντιαεροπορικό σύστημα S-400 από τη Ρωσία. Σε απάντηση, η Ουάσινγκτον ακύρωσε την τουρκική συμμετοχή στο πρόγραμμα των F-35. Στο τελευταίο επεισόδιο αυτού του έπους, το τουρκικό δικαστήριο καταδίκασε υπάλληλο του Προξενείου των ΗΠΑ σε σχεδόν εννέα χρόνια φυλάκισης για βοήθεια στο κίνημα Γκιουλέν. Ο Πρόεδρος Erdoğan συμπεριφέρθηκε σαν νταής απέναντι στην ΕΕ, οπλίζοντας μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες. Έχει επίσης εκδώσει άμεσες απειλές προς την Ελλάδα και ανταγωνίζεται τακτικά το Ισραήλ.Η πολιτική ελίτ των ΗΠΑ έχει υποφέρει εδώ και καιρό από το σύνδρομο του “Ποιος έχασε αυτή τη χώρα;”. Ξεκίνησε με την κυβέρνηση Τρούμαν, η οποία απέτυχε να αποτρέψει την κομμουνιστική κατάληψη της Κίνας το 1949. Τότε ο Πρόεδρος Κένεντι κατηγορήθηκε για τη νίκη του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα το 1959. Η κυβέρνηση Νίξον είδε την κατάρρευση του Νότιου Βιετνάμ το 1975, ενώ παράλληλα ο Πρόεδρος Κάρτερ δεν μπορούσε να σώσει τον Σάχη από την ιρανική επανάσταση. Παρά αυτό το ιστορικό υπόβαθρο, πολλοί Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής –Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκράτες — αρνούνται να αποδεχθούν το προφανές: η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση. Ακολουθούν οι πέντε κύριοι λόγοι.

Πρώτον, η Τουρκία και το κράτος της ευρύτερα αλλάζει πολύ γρήγορα. Ο εξισλαμισμός της χώρας είναι μια διαδικασία που οδηγείται από κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω. Οι Τούρκοι της Ανατολίας, οι οποίοι τείνουν να είναι πιο συντηρητικοί και θρησκευόμενοι, έχουν υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων από τους δυτικούς Τούρκους της Κωνσταντινούπολης και των ακτών του Αιγαίου. Πολλοί βλέπουν τώρα τον Κεμαλικό κοσμικό χαρακτήρα ως μια επιβαλλόμενη πολιτική και πολιτιστική τάξη που αγνοεί την πλούσια ισλαμική κληρονομιά της χώρας.

Όπως και άλλοι λαϊκιστές ηγέτες, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι έντονα συντονισμένος με το δημόσιο αίσθημα. Η αντιαμερικανική, αντιευρωπαϊκή και μερικές φορές αντισημιτική ρητορική του τον έχει κάνει δημοφιλή σε πολλούς θρησκευτικούς τουρκικούς κύκλους. Εξάλλου, η χώρα θεωρεί τον εαυτό της διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για πέντε αιώνες, η Κωνσταντινούπολη ήταν η έδρα του Χαλιφάτου και ο Οθωμανός Σουλτάνος θεωρούνταν ο ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου. Η Τουρκία του Ερντογάν θέλει να διαδραματίσει τον ίδιο ρόλο, όπως φαίνεται στην υποστήριξή της προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, τη Χαμάς και άλλες ισλαμιστικές ομάδες.

Δεύτερον, το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου οδήγησε στη δραματική αναζωογόνηση του κουρδικού ζητήματος. Τον Νοέμβριο του 2013, η ίδρυση της κουρδικής αυτόνομης περιοχής της Rojava προκάλεσε σοκ στην Άγκυρα. Η Τουρκία εξακολουθεί να υφίσταται τραυματικές μνήμες από τη Συνθήκη των Σεβρών, η οποία ζητούσε το σχηματισμό ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Το νέο κράτος θα ήταν λαξευμένο από την ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο Ερντογάν έχει συχνά κατηγορήσει τις ΗΠΑ ότι υποστηρίζουν τον κουρδικό εθνικισμό και αγνοούν τις τουρκικές ευαισθησίες για το θέμα, ενώ τα μέσα ενημέρωσης της χώρας παρουσιάζουν τις ΗΠΑ ως έναν αλαζονικό σύμμαχο. Η Άγκυρα υποπτεύεται επίσης το Ισραήλ ότι ενθαρρύνει τους Ιρακινούς Κούρδους προς την δημιουργία ανεξάρτητης κρατικής υπόστασης.  Το να είσαι μέρος της Δύσης-σύμφωνα με πολλούς Τούρκους- δεν εξυπηρετεί αποτελεσματικά τα τουρκικά συμφέροντα στη Συρία.

Τρίτον, η σταδιακή αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή και η επακόλουθη επιστροφή της Ρωσίας έχουν αλλάξει τη δυναμική της περιφερειακής ασφάλειας. Η τουρκική ηγεσία αισθάνεται λιγότερο υποχρεωμένη να ακολουθήσει μια φιλοδυτική πορεία στον Τριαμβικό κόσμο της τακτικής ευθυγράμμισης και της στρατηγικής αβεβαιότητας. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τώρα τον εαυτό της ως μια ανερχόμενη δύναμη με μια μεγάλη οικονομία (μία από τις κορυφαίες 20 στον κόσμο) και έναν ισχυρό στρατό (ο δεύτερος μεγαλύτερος στο ΝΑΤΟ), μια δύναμη που είναι ικανή να πολεμήσει και να κερδίσει αμέτρητους πολέμους. Πράγματι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διεξήγαγαν επιτυχημένες πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη χωρίς την αμερικανική υποστήριξη. Η αυξανόμενη εμπιστοσύνη των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας γίνεται επίσης εμφανής στη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στο Κατάρ και τη Σομαλία, χώρες που βρίσκονται αρκετά μακριά. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η αμυντική βιομηχανία της έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία πέντε χρόνια και αποτελείται από ένα κρατικό κομμάτι δισεκατομμυρίων δολαρίων υψηλής τεχνολογίας. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει εμπιστοσύνη –ίσως υπερβολική– στην ικανότητά της να αντιμετωπίζει εξωτερικές προκλήσεις.

Τέταρτον, οι αυξανόμενοι δεσμοί της Τουρκίας με τη Ρωσία δεν είναι ούτε τακτικοί ούτε συμπτωματικοί. Οι γεωπολιτικές εκτιμήσεις εξηγούν εν μέρει την αποχώρηση της Τουρκίας από τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της. Παρά τη θεαματική επιστροφή της στη Μέση Ανατολή, η Ρωσία προορίζεται να επικεντρωθεί στην περιοχή της Αρκτικής. Λόγω της κλιματικής αλλαγής, η Μόσχα δεν χρειάζεται να έχει πρόσβαση στη ζεστή θάλασσα της Μεσογείου. Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν έχει χαρακτηρίσει την Αρκτική “την πιο σημαντική περιοχή που θα προβλέπει το μέλλον της Ρωσίας”. Οι θεωρίες του Νίκολας Σάικμαν (1942) και του Τζορτζ Κέναν (1947) θα καταστούν παρωχημένες μόλις ο Αρκτικός Ωκεανός γίνει πλωτός. Κατά συνέπεια, η Άγκυρα θα έχει λιγότερα να φοβάται από τη στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας. Η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να καταστεί ένα άνευ σημασίας συμβάν.

Πέμπτον, η Τουρκία γίνεται μια αυταρχική χώρα. Η Τουρκία έχει μακρά παράδοση δυτικοποίησης, αλλά βρίσκεται σε ολισθηρό δρόμο όπου το κράτος δικαίου γίνεται όλο και πιο προβληματικό και η κατανομή των εξουσιών έχει γίνει θολή. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, δεκάδες χιλιάδες φυλακίστηκαν και ακόμη περισσότεροι έχασαν τη δουλειά τους σε ένα ατελείωτο πολιτικό κυνήγι μαγισσών. Επιπλέον, η Τουρκία είναι ένας από τους κορυφαίους δεσμοφύλακες δημοσιογράφων στον κόσμο, δεύτερος μετά την Κίνα. Η επίτευξη της ένταξης στην ΕΕ είναι σχεδόν αδύνατη.

Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες. Η Δύση έχει μειωμένη επιρροή στην Τουρκία και πρέπει να προετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο στο οποίο η Τουρκία θα ενταχθεί σε μια αντιδυτική συμμαχία στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Ευτυχώς, υπάρχουν τρεις χώρες στην Ανατολική Μεσόγειο που μπορούν να λειτουργήσουν ως προπύργιο της δημοκρατίας και των δυτικών ιδεαμάτων. Η Ελλάδα, το Ισραήλ και τη Δημοκρατία της Κύπρου είναι η τελευταία ελπίδα την οποία διαθέτουν οι ΗΠΑ με σκοπό την διατήρηση της σταθερότητας στην Μεσόγειο.

*Ο Εμμανουήλ Καραγιάννης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο King College του Λονδίνου.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: www.besacenter.org/infognomonpolitics

 

Τούρκος διανοούμενος: Ο εκδυτικισμός της Τουρκίας δεν ήταν τίποτε άλλο από το μακιγιάζ μιας παλιάς πόρνης, για να κρύψει την αλήθεια

0
Εικόνα από την πορεία προς το θάνατο Αρμενίων της Ανατολίας, τη συνοδεία στρατοχωροφυλάκων

Ενώπιον σοβαρών εξελίξεων και μετά την ψυχρολουσία του τουρκολιβυκού μνημονίου, της επίθεσης με «όπλο» αλλοδαπούς στον Εβρο, τη Γαλάζια Πατρίδα, την πειρατική περικύκλωση της Κύπρου και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, άρχισε να αφυπνίζεται μέρος του πολιτικού, διπλωματικού, ακαδημαϊκού και δημοσιογραφικού κατεστημένου, που καθύβριζε χρόνια τώρα όλους όσοι μιλούσαν για την τουρκική απειλή.

  • Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Για να συμβάλουμε σ’ αυτή την αφύπνιση, μεταφράσαμε το εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο του Εργκούν Μπαμπαχάν, που δημοσιεύθηκε στην ενημερωτική ιστοσελίδα ahvalnews.

Καλή μελέτη!

«Όποιος κι αν είναι κυβέρνηση, στην Τουρκία κυβερνούν το κράτος και το Ισλάμ

Ergun Babahan

Υπάρχουν πολλά κράτη που τρέφουν αισθήματα μίσους απέναντι στη χριστιανική Δύση. Σε μια ευρεία γεωγραφία από το Ιράν έως το Πακιστάν, ο αντι-δυτικισμός κορυφώθηκε, ειδικά με την άνοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Η Τουρκία ενώνεται με μίσος και θυμό με άλλες μουσουλμανικές χώρες, αλλά σε όλο αυτό προστίθεται και μια αίσθηση κατωτερότητας απέναντι στη Δύση, που την καθιστά μοναδική.

Η Τουρκία προσπαθεί να σταματήσει την πληγή της ήττας απέναντι στον πολιτισμό της Δύσης, με απύθμενο θράσος που συνοδεύεται από επιθετικότητα.

Η τελευταία απόφαση περί Αγίας Σοφίας ήταν μια άλλη σαφής έκφραση αυτού του αισθήματος κατωτερότητας. Μετά τους λεονταρισμούς που εκτοξεύθηκαν, ότι “εμείς δεν θα πάρουμε άδεια από εσάς’’, αποκαλύφθηκε ότι η Ρωσία, και ειδικά ο Πούτιν, έδωσε άδεια και εγγυήσεις για τη μετατροπή της σε τζαμί. Από τούδε και στο εξής, ο εγγυητής των μοναδικών ψηφιδωτών της Αγίας Σοφίας δεν είναι το τουρκικό κράτος, αλλά η Ρωσία. Είναι επιτακτική ανάγκη να υπογραμμιστεί αυτό το γεγονός.

Υπάρχει ένα άλλο μήνυμα που εκπέμπει αυτή η αίσθηση κατωτερότητας: “Εμείς οι μουσουλμάνοι, όπου γινόμαστε η πλειοψηφία, δεν θα αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στη ζωή στους χριστιανούς, θα καταλαμβάνουμε τους χώρους λατρείας τους και θα τους καταστρέφουμε. Δεν μπορούμε να ζήσουμε σε κοινωνικά μοντέλα που είναι πλουραλιστικά και σέβονται τις διάφορες πεποιθήσεις, αλλά θα ζούμε σε καταπιεστικές, απαγορευτικές και μονοδιάστατες κοινωνίες’’.

Η εμφάνιση αυτού του μοντέλου είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας. Ο φόβος απέναντι στις διαφορετικές θρησκευτικές και εθνικές ομάδες που κατοικούν σε αυτή τη γεωγραφία δεν είναι κάτι που εφευρέθηκε από το AKP.

Το κύριο αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας, που άρχισε να διαμορφώνεται με τον Αβδούλ Χαμίτ τον Β΄, πήρε το αληθινό χρώμα του με τον Ταλάτ πασά και ολοκληρώθηκε κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP), είναι ότι οι τελευταίοι χριστιανοί αυτού του τόπου δέχτηκαν το τελειωτικό χτύπημα με τα γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου. Το ΑΚΡ είναι η ισλαμιστική εκδοχή του καθεστώτος Ινονού, που έφερε τον Φόρο Περιουσίας (Βαρλίκ Βεργκισί). Το καθεστώς του Ινονού, το οποίο παρουσιάζεται ως κοσμικό, είναι στην ουσία το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε ως συνέχεια η σημερινή ισλαμιστική κοινωνία της Τουρκίας.

Η ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστησε την Τουρκία μια χώρα γεμάτη μίσος και θυμό απέναντι στη Δύση. Επιπλέον, αυτό το μίσος και ο θυμός, αντί να μετατραπούν σε μια δημιουργική ενέργεια, έκαναν πολλές γενιές να μεγαλώσουν με ένα πρωτόγονο μίσος απέναντι στη Δύση. Και οι κοσμικοί και οι ισλαμιστές είναι τελικά μια γενιά που μπορεί να τρέφει μόνο αισθήματα μνησικακίας, μια γενιά που δεν μπορεί να παράγει, να δημιουργεί και να ανταγωνίζεται.

Αυτή η μονοσήμαντη νοοτροπία, που οδήγησε στην “εκκαθάριση’’ των χριστιανών και των Εβραίων, είναι φασίζουσα. Αυτή η νοοτροπία της κρατικής εξουσίας, η οποία δεν δίνει το δικαίωμα να ζει και να υπάρχει σε κανέναν “που δεν είναι σαν αυτόν’’, τελικά δεν άλλαξε και όσον αφορά και τον τουρκικό λαό.

Η ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία ιδρύθηκε μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων του 1915, υπήρξε ιστορία σφαγών. Αυτή η προσέγγιση, η οποία ξεκίνησε με το Σχέδιο Μεταρρύθμισης της Ανατολίας και συνεχίστηκε με τη Γενοκτονία του Ντερσίμ, βρήκε μία από τις πιο σκληρές εκφάνσεις της στο καθεστώς AKP-MHP.

Πίσω από αυτή την αντίληψη της τουρκικής κοινωνίας, η οποία καίει και ισοπεδώνει σαν μπουλντόζα ό,τι βρίσκεται μπροστά της, κρύβεται ο ρόλος του κράτους. Στην πραγματικότητα, ο τόπος από τον οποίο προήλθε η ιδέα του κράτους δεν είναι η αρχαία Ελλάδα και η Ρώμη, αλλά η Κίνα. Η Κίνα δημιούργησε μια ομοιόμορφη κεντρική γραφειοκρατία 300 χρόνια πριν από τον Ιησού, δηλαδή 800 χρόνια πριν από την εμφάνιση του σύγχρονου κράτους στη Δύση. Η Κίνα έχει θεσπίσει μια γραφειοκρατική τάξη, η οποία αντλούσε την ισχύ της αποκλειστικά από τον βαθμό που είχε στην ιεραρχία.*

Η συμβολή της Ρώμης και της Ελλάδας στην ιδέα του κράτους είναι ότι στη λειτουργία του υπήρχε η λογική του ελέγχου και της λογοδοσίας των αξιωματούχων. Αυτό είναι το κύριο σημείο όπου η Ασία διαχωρίζεται από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Διότι, σε αντίθεση με τις ασιατικές κοινωνίες, η Δύση μπόρεσε να δημιουργήσει ένα διαφορετικό κέντρο αποφάσεων, ένα επίκεντρο αντίστασης, έναν πυρήνα της κοινωνίας των πολιτών.

Οι δυτικές κοινωνίες δεν προέκυψαν από τη φυλετική τάξη με τις εντολές και τους κανονισμούς του απόλυτου κυβερνήτη. Η Καθολική Εκκλησία παρείχε την κοινωνική υποδομή αυτού του μετασχηματισμού, ενώ ακόμα και οι αυτοκράτορες είχαν το Συμβούλιο των Φεουδαρχών, το οποίο έπρεπε να συμβουλευτεί ο αυτοκράτορας.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η ατομικότητα να εμφανιστεί στο προσκήνιο πολύ πριν από την ίδρυση του σύγχρονου κράτους, ενώ το δικαιικό σύστημα χτίστηκε και απέκτησε ισχύ προτού πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του το σύγχρονο κράτος.

Φυσικά, οι κοινωνίες δεν είναι παιχνίδι στα χέρια του παρελθόντος, δανείζονται ιδέες και θεσμούς μεταξύ τους, αλλά αυτό που είναι σήμερα κάθε κοινωνία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το παρελθόν της.

Από την Κίνα έως την Ανατολία, αυτή η γεωγραφία έχει φιλοξενήσει κράτη όπου όλα τα θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβανομένης της θρησκείας, βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο του κράτους, όπου η έννοια του κράτους δικαίου δεν έχει αναπτυχθεί ποτέ και όπου η εξουσία είναι συνώνυμη της αυθαιρεσίας. Το όνομα των κρατών έχει αλλάξει, αλλά η βασική αρχή παρέμενε πάντα η ίδια.

Ο στόχος των μεταρρυθμίσεων, που ξεκίνησαν με τον Σελίμ Γ΄ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και συνεχίστηκαν με τον Μουσταφά Κεμάλ την περίοδο της δημοκρατίας, ήταν μόνο η ενίσχυση του κράτους και περιορίστηκε στον στόχο της εκπαίδευσης δυτικού τύπου και στην ένδυση του στρατού.

Σε αυτόν τον τόπο, όπου η ιδιωτική ιδιοκτησία και η ασφάλεια ζωής δεν ήταν ποτέ εγγυημένες, η ιδέα του εκδυτικισμού εγκαταλείφθηκε εξαρχής και, ακόμα από την περίοδο του Σελίμ Γ΄, επιλέχθηκε ο επαρχιακού τύπου φορμαλιστικός ισλαμισμός.

Ο νεωτεριστικός εκσυγχρονισμός αυτόν τον πλουραλισμό και αυτό το Δίκαιο μπόρεσε να φέρει σ’ αυτή τη χώρα. Ήταν ένα απλό μακιγιάζ μιας παλιάς πόρνης, που δεν ήταν αρκετό για να καλύψει την αλήθεια».

*Francis Fukuyama: «The Origins of Political Order: From Prehuman Times to the French Revolution».

Δημοσιεύεται στη δημοκρατία και το pontos-news.gr

Η Αγιά Σοφιά, ο θρησκευτικός σωβινισμός και το μάθημα της Ιερουσαλήμ

0

Η κίνηση Ερντογάν να μετατρέψει το «πετράδι του στέμματος» της Κωνσταντινούπολης σε τζαμί έχει στόχο να συσπειρώσει τους ακροδεξιούς εθνικιστές. Η ιστορία δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όρισε την περασμένη εβδομάδα με διάταγμα πως η ηλικίας 1.500 ετών Αγία Σοφία, ο Βυζαντινός καθεδρικός ναός που μετατράπηκε σε τζαμί, που μετατράπηκε σε μουσείο, θα μετατραπεί και πάλι σε τζαμί. Αυτό το «πετράδι του στέμματος» στον μαγευτικό ορίζοντα της Κωνσταντινούπολης γίνεται «όπλο μαζικού αποπροσανατολισμού».

Ο κ. Ερντογάν, η ανυπέρβλητη προσωπικότητα της Τουρκίας αυτόν τον αιώνα, κέρδισε περισσότερες από δώδεκα εκλογικές νίκες, για να αντικαταστήσει ένα κοινοβουλευτικό σύστημα με μια αυταρχική προεδρία που του επιτρέπει να κυβερνά σαν νεοσουλτάνος. Ωστόσο, βρίσκεται υπό πολιτική πίεση.

Πέρυσι, οι θρίαμβοι της αντιπολίτευσης στην Κωνσταντινούπολη -την πόλη που είναι ουσιώδους σημασίας για το «μυστήριο» Ερντογάν καθώς από εκεί ξεκίνησε η πολιτική του καριέρα ως δημάρχου-, στην πρωτεύουσα Άγκυρα και σε μια σειρά άλλων σημαντικών αστικών κέντρων, έβαλαν φρένο στο «σερί» νικών του, αποδεικνύοντας πως είναι πολιτικά θνητός.

Φέτος, η πανδημία του κορωνοϊού αύξησε τις πιέσεις στην καταρρέουσα οικονομία. Η επιτυχία του κ. Ερντογάν έχει περισσότερο να κάνει με το ιστορικό του να φέρνει ισχυρή οικονομική ανάπτυξη παρά με την ισλαμιστική παλιγγενεσία. Η ικανότητα να «παρέχει», υπερνικά την πολιτική της «ταυτότητας». Αυτό ισχύει διπλά τώρα, που οι αρχές των πόλεων που διοικούνται από τους εχθρούς του έχουν υπεραποδώσει της εθνικής κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης της Covid-19.

Το διάταγμα για την Αγία Σοφία δεν έχει να κάνει μόνο με τον θρησκευτικό σωβινισμό. Είναι βαθμονομημένο ώστε να συσπειρώσει τους ακροδεξιούς εθνικιστές από τους οποίους εξαρτάται όλο και περισσότερο ο κ. Ερντογάν. Αναμένοντας την κατακραυγή από το εξωτερικό, από τον Πάπα Φραγκίσκο μέχρι τον Πατριάρχη της Ρωσίας Κύριλλο, από την UNESCO μέχρι την ΕΕ, από τον Λευκό Οίκο μέχρι το Κρεμλίνο, ο κ. Ερντογάν είχε έτοιμη την απάντηση: «Εσείς κυβερνάτε την Τουρκία ή εμείς;»

Ωστόσο, αυτό το κήρυγμα πιθανότατα έχει περιορισμένη αξία για το εσωτερικό της Τουρκίας. Ούτε θα κάνει αγαπητό τον κ. Ερντογάν στους ισχυρούς του φίλους: τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν της Ρωσίας, ο οποίος έχει αναλάβει τον ρόλο του υπέρμαχου της Ορθόδοξης Εκκλησίας παγκοσμίως, ή τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, ο οποίος θα βασιστεί στους ευαγγελιστές χριστιανούς ψηφοφόρους για την επανεκλογή του τον Νοέμβριο. Στην Ευρώπη, εάν η προσπάθεια της Τουρκίας για ένταξη στην ΕΕ ήταν ήδη ετοιμοθάνατη, το διάταγμα για την Αγία Σοφία πιθανότατα είναι το πιστοποιητικό θανάτου.

Η Αγία Σοφία ολοκληρώθηκε το 537 από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α’, πριν την έλευση του Ισλάμ. Έγινε τζαμί μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, τη μετέτρεψε αργότερα σε μουσείο το 1934. Η αποκατάστασή της ως παγκόσμιας κληρονομιάς για την Τουρκία ήταν μια πλουραλιστική κίνηση, παραπέμποντας σε ένα κοσμικό μέλλον, εν μέρει για να στραφεί η προσοχή από το πώς η καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία άδειασε την Τουρκία από Χριστιανούς μέσω των μαζικών σφαγών Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων.

Αποτελεί υπενθύμιση πως η πολιτική των «ταυτοτήτων» γίνεται ιδιαίτερα θανάσιμη, όταν σε αυτήν προστεθεί η θρησκεία. Ωστόσο, υπάρχουν διάφορα συγκριτικά παραδείγματα. Η Ιερουσαλήμ ιστορικά είναι ο πιο αμφιλεγόμενος και εύφλεκτος χώρος στον κόσμο, μια τριπλή ιερή πόλη για τους Εβραίους, τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους, οι παραδόσεις των οποίων βρίσκονται στον πυρήνα της. Και αυτή η πόλη έχει δει τρομακτικές σφαγές. Όταν οι Χριστιανοί σταυροφόροι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ το 1099, εκτιμάται πως έσφαξαν 70.000 Μουσουλμάνους και Εβραίους. Όμως η Ιερουσαλήμ υπήρξε επίσης ένα γήπεδο αβρότητας και ανοχής.

Όταν οι μουσουλμανικοί στρατοί συνέτριψαν τους Βυζαντινούς στη Συρία και κατέκτησαν την Ιερουσαλήμ το 637, ο Ομάρ, ο δεύτερος χαλίφης μετά τον θάνατο του Προφήτη Μωάμεθ, αρνήθηκε την πρόσκληση του πατριάρχη να προσευχηθεί στο Ναό του Παναγίου Τάφου, που κατά τη χριστιανική παράδοση στεγάζει τον τάφο του Ιησού, προτού Αυτός αναστηθεί (και είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια ενός ρωμαϊκού ναού της Αφροδίτης).

Ο Ομάρ φοβήθηκε πως μπορεί να θεωρηθεί σήμα για μετατροπή της εκκλησίας σε τζαμί. Ξεκαθάρισε επίσης τα σκουπίδια στο Όρος του Ναού, που ο Ομάρ αποκάλεσε το ιερό του Δαυίδ, αλλά που οι Βυζαντινοί το χρησιμοποιούσαν ως στάβλο.

Αυτό έδειξε μια κατανόηση πως οι συναισθηματικά ιερές παραδόσεις δεν είναι παιχνίδι. Ακόμα και σήμερα, μετά την προσάρτηση και τον εποικισμό της Αραβικής Ανατολικής Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ και την αναγνώριση από τον κ. Τραμπ ολόκληρης της Ιερής Πόλεως ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, οι Ισραηλινοί επιβάλλουν απαγόρευση σε μη μουσουλμανικές προσευχές εντός του Χαράμ αλ-Σαρίφ που στεγάζει τον Θόλο του Βράχου, και το τέμενος Αλ Άκσα, της τρίτης ιερότερης τοποθεσίας του Ισλάμ.

Αντίθετο παράδειγμα είναι η περίπτωση του Μπάμπρι Μασζίντ στην Αγιοντία της βόρειας Ινδίας. Εκεί, ένα τέμενος του 16ου αιώνα κατεδαφίστηκε το 1992 από ακόλουθους του Ραστρίγια Σουαγαμσεβάκ Σανγκ (RSS), μητρικής οργάνωσης Ινδουιστών ρατσιστών του κυβερνώντος κόμματος Μπαρατίγια Τζανάτα. Ο Ναρέντρα Μόντι, ο νυν πρωθυπουργός της Ινδίας, είναι ισόβιο μέλος του RSS. Πέρυσι τον Νοέμβριο, το ανώτατο δικαστήριο της Ινδίας έδωσε το «πράσινο φως» για την κατασκευή ενός ναού πάνω στα ερείπια του τζαμιού, που θα είναι αφιερωμένος στον Άρχοντα Ραμ, ινδουιστικής θεότητας που κατά τους ισχυρισμούς του RSS γεννήθηκε εκεί.

Θα παραμείνει, όμως, αυτή η θριαμβευτική στιγμή βασανιστικά απροσπέλαστη, προκειμένου να διατηρηθεί η κινητοποίηση της ινδουιστικής παλιγγενεσίας; Ή θα αναληφθεί δράση προκειμένου να τρομοκρατηθεί η μουσουλμανική μειονότητα των 200 εκατ. ατόμων στην Ινδία, η οποία χαρακτηρίζεται ως «πέμπτη φάλαγγα» που προσκηνά τη Μέκκα;

Οι δύο αυτές περιπτώσεις δίνουν εναλλακτικές από τις οποίες μπορεί να επιλέξει ο κ. Ερντογάν. Φαίνεται να προτιμά το μοντέλο Μόντι για να παρουσιάσει τη μεγάλη σουνιτική μουσουλμανική μειονότητα της Τουρκίας ως τα θύματα. Δεν είναι γι’ αυτόν η ανθρωπιστική φόρμουλα του Χαλίφη Ομάρ στην Ιερουσαλήμ, πόσω μάλλον η παγκόσμια λύση που έδωσε ο Ατατούρκ για την Αγία Σοφία, που την πρόσφερε σε άτομα όλων των θρησκειών ή σε κανέναν.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Turkey has a plan for the invasion of Greece, secret documents reveal

0

Turkish Navy has conducted Principal Naval Warfare, Anti-submarine and Amphibious Operation Exercises with the participation of 25 naval vessels in the Aegean Sea and the Eastern Mediterranean on May 27-28.

Abdullah Bozkurt

Turkey has a plan for the invasion of Greece codenamed after an 11th century Turkish military commander who ruled an independent state during the Byzantine era, secret documents have revealed.

According to a Power Point presentation prepared by the General Staff for an internal planning review, Turkey drew up a plan for a secret military operation named “TSK Çakabey Harekât Planlama Direktifi” (TSK [Turkish Armed Forces] Çakabey Operation Planning Directive). The document has a date of June 13, 2014, suggesting that it was most likely updated and finalized on that date after a review of an earlier version and is presumably still active.

The first slide from a secret Power Point presentation that shows the name of the military offensive against Greece (Parts that are not related to this news story have been blurred.):

Click to access Operation_PLanning_directives_Greece1.pdf

Another slide from the same secret document lists Turkey’s military offensive plans against Greece and Armenia with corresponding dates indicating when they were drawn up: 

Click to access Operation_PLanning_directives_Greece_and_Armenia.pdf

The documents were discovered in a court case file in the Turkish capital where investigating prosecutor Serdar Coşkun, a loyalist of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, appears to have forgotten to remove the classified documents before submitting them to the court. They were collected from the General Staff headquarters during an investigation into a failed coup on July 15, 2016. The documents including the invasion plan for the Greece were found to have been exchanged among top commanders at the General Staff as they use a secure internal email communications system. Coşkun ordered the military to forward copies of all email messages for the previous two months including the encrypted ones, on August 1, 2016.

 

Defense Minister Hulusi Akar boarded Turkish navy frigate Barbaros on May 24, 2020 to send a warning message to Greece. He was joined by his top brass. The banner reads “Whoever rules the seas, rules the world,” quoting Ottoman admiral Barbaros (Barbarossa) Hayreddin Pasha.

Ten days later, on August 11, 2016, the prosecutor assigned his trusted helper, a police officer named Yüksel Var, to collect emails from the General Staff’s internal servers and report back to him. A commission set up by military technicians under Var completed its work on February 14, 2017. In the end, the indictment filed by prosecutors Necip Cem İşçimen, Kemal Aksakal and İstiklal Akkaya in March 2017 with the Ankara 17th High Criminal Court included all the emails collected from General Staff computers. No communication was found in the emails indicating any hint of the failed coup, which many believe was a false flag operation orchestrated by Erdoğan and his intelligence and military chiefs to set up the opposition for persecution and a mass purge.

The Turkish prosecutor ordered that all copies of the emails be sent to his offce:

Click to access Serdar_Coskun_order.pdf

It was not surprising to see that Turkish planners named the military action against Greece for Çaka Bey (Tzachas in Greek), a revered name in Turkey, especially among navy people, as the man who led the first-ever Turkish expedition in the Aegean. Çaka Bey’s forces took over islands in the Aegean such as Lesbos, Samos, Chios and Rhodes as well as some territory in the Aegean coastlands in 1088-91 from the Byzantine Empire. Some in Turkey even call him the founding father of the Turkish navy.

The website of the Turkish Naval Command (Türk Deniz Kuvvetleri) lists 1081 as the date when the first modern Turkish navy was established under Çaka Bey’s rule. It states that Çaka Bey established a shipyard in Izmir, built a 50-vessel armada to venture out into Aegean waters and defeated the Byzantine navy. The Naval Museum Command has a statue portraying Çaka Bey as the first Turkish admiral in its museum in Istanbul.

The Erdoğan government has also been promoting the legacy of Çaka Bey for years. Binali Yıldırım, Erdoğan’s most trusted loyalist who had served 12 years as minister for maritime affairs before becoming prime minister and then parliament speaker, launched a campaign in 2010 to commemorate Çaka Bey’s record. During the September 2010 Maritime Culture Festivities, Yıldırım was seen displaying Çaka Bey’s maritime ship lantern (Çaka Bey Türk Denizcilik Ateşi), which was transported from Istanbul to Izmir.

 

Binali Yıldırım, former prime minister of Turkey, is seen holding Çaka Bey’s maritime ship lantern, which was transported from Istanbul to Izmir in September 2010 to commemorate the legacy of the person some consider to be the founding father of the Turkish navy.

The document does not have any details on the specifics of the plan other than the name and the updated date of the plan. The details of the invasion must have been marked “top secret” and as such could not be shared through the intranet system run on the email exchange servers of the Turkish military. According to a TSK directive on information security that was explained in document No. MY114-4 (B), such sensitive plans can only be transmitted through a special communications systems called the Message Document Distribution System (Mesaj Evrak Dağıtım Sistemi, or MEDAS), or Automated Messaging Forwarding System (Otomatik Mesaj Aktarma Sistemi, or OMASIS).

The Power Point document appears to have been prepared for presentation at headquarters as a contingency plan with regard to developments in Syria. The Turkish military was assessing its capabilities and troop commitments according to various planning directives in effect with respect to its neighboring countries. They wanted to maintain their offensive and deterrence capabilities on the western front while moving some troops and equipment to the Syrian border.

The review of the documents also indicates that the General Staff, which shared the emails at the outset, panicked eight months later over the possible fallout from the revelation of the sensitive documents and started sounding the alarm. The first warning letter was written on March 8, 2017 by Lt. Gen. Uğur Tarçın, head of the General Staff Communication, Electronic and Information Systems (Muhabere, Elektronik ve Bilgi Sistemleri, or MEBS). He warned the legal department of the General Staff that the documents contained secret documents about the national security of Turkey, classified intelligence reports and operations in Syria and the eastern Mediterranean. He said the documents must be kept secret and not shared with any unauthorized persons.

Lt. Gen. Uğur Tarçın’s warning about the secret General Staff documents came months later:

Click to access Ugur_Tarcin_mebs_warning.pdf

Acting on the advice of the MEBS commander, the General Staff’s deputy legal counsel Col. Aydın Seviş wrote to the Ankara 17th High Criminal Court on August 24, 2017, repeating the same concerns about the secret documents and urged the establishment of a commission to screen the documents. However, Turkish prosecutors appeared to have paid no attention to their concerns and included all the emails with their attachments of secret documents in the case file, exposing the highly classified information including the name of the invasion plan for Greece.

The documents confirms what Nordic Monitor previously reported with respect to Armenia. An operation codenamed “Altay,” which was the name assigned to the military action against Armenia in another document, was also incorporated into the case file by prosecutor Coşkun. The same operation name was listed in the Power Point presentation as well.

Col. Aydın Seviş sent a letter to the court expressing concerns about the secret military documents when they were already incorporated into the case file.

Click to access General_Staff_warning_to_court.pdf

The Erdoğan government has been ratcheting up its belligerent rhetoric against Greece since 2013, when it was rattled by major corruption investigations that incriminated Erdoğan, his family members and business and political associates. The Turkish president, backed by his nationalist and neo-nationalist allies, has been using Greece as a punching bag to create a distraction from troubles on the domestic front. His government recently publicly backed converting Hagia Sophia, currently a museum, into a mosque, sparking a huge reaction from Greece.

Turkey and Greece, two NATO allies and neighbors, are at odds over the boundaries of their territorial waters and airspace in the Aegean, where some Greek islands are lined up along Turkey’s western coasts. The delimitation of the Aegean continental shelf, a dispute that concerns Turkish and Greek rights to economic exploitation of resources on and under the Aegean seabed in an area that stretches between their territorial waters and the high seas, remains unresolved.

Turkey-Libya maritime and security deals signed with Libya’s National Accord Government (GNA) in November 2019 have also shaken up politics in the Mediterranean, with some European and other regional states launching diplomatic and military counter-offensives. The maritime agreement determines the Turkey-Libya continental shelf and exclusive economic zone (EEZ), while the security deal allows the Turkish government to deploy troops in Libya and transfer paramilitary SADAT units and jihadists from Idlib to the Mediterranean country.

 

The website of the Turkish Navy Command lists 1081 as the date when the first modern Turkish navy was established under Çaka Bey’s rule.

The Naval Museum Command’s information on Çaka Bey, who is considered the first Turkish admiral

Η παραδοσιακή Ελληνοτουρκική ατζέντα κατέρρευσε… Επιθετικός πολεμικός αντιπερισπασμός ή γεωπολιτικός ακρωτηριασμός της Ελλάδας…

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η διπλή παγίδευση της χώρας από την δόλια συμπαιγνία Τούρκων και Γερμανών και ο διασυρμός της ελληνικής κυβέρνησης τον οποίο ενορχήστρωσε προσωπικά ο Τούρκος ΥΠΕΞ, υπήρξαν αρκούντως αποκαλυπτικές εξελίξεις…

Ως τέτοιες δεν αφήνουν πλέον περιθώρια για αυταπάτες σε σχέση με τα μελλούμενα και με την πολλαπλά επιβεβαιωμένη ακαταλληλότητα της πολιτικής τάξης να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις σύγχρονες εθνικές προκλήσεις. Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους…

Η παραδοσιακή ατζέντα η οποία δεκαετίες ολόκληρες συνιστά το πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών
 και προσδιόρισε ως “ελληνοτουρκική” την αντιπαράθεση με την γείτονα, πρακτικά ΔΕΝ υφίσταται πλέον.

Για την ακρίβεια συνεχίζει να υπάρχει ως τέτοια, ΜΟΝΟ στα μυαλά μιας ελίτ απρόθυμης να συνειδητοποιήσει τις μεγάλες ανατροπές που έχουν συντελεστεί, και ανίκανης να δρομολογήσει τους κρίσιμους στρατηγικούς αναπροσανατολισμούς που απαιτούνται για να οχυρώσουν τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις γεωπολιτικής επιβίωσης της χώρας.

Στην πράξη, ο ακραία επιθετικός τουρκικός αναθεωρητισμός και το περιβάλλον της ατολμίας και του κατευνασμού μέσα στο οποίο μεγαλούργησαν οι ελληνικές αυταπάτες, είχε ως αποτέλεσμα…

  • Α. Την ανεμπόδιστη και ανεξέλεγκτη διεύρυνση των τουρκικών απαιτήσεων…
  • Β. Την βίαιη ενσωμάτωση της παραδοσιακής Ελληνοτουρκικής ατζέντας στο αναβαθμισμένο νεο-οθωμανικό όραμα της τουρκικής πολιτικής ελίτ και εν τέλει…
  • Γ. Την οργανική αλληλοσύνδεσή της με τους ευρύτερους στρατηγικούς σχεδιασμούς μιας ανεξέλεγκτα δρώσας ηγεμονικής δύναμης που διεκδικεί ευρύτερο ρόλο και αναβαθμισμένο λόγο στην γεωπολιτική της επόμενης μέρας, όχι ως τυχαία – αν και ισχυρή – περιφερειακή παρουσία, αλλά ως κρίσιμη συνισταμένη και πρωταγωνιστική παράμετρος στην νέα ισορροπία ισχύος που τελεί υπό διαμόρφωση.

Όλο αυτό, δεν συνιστά απλώς μια διαφοροποιημένη εξέλιξη σε σχέση με το παρελθόν, αλλά μια θεμελιώδη στρατηγική ανατροπή των δεδομένων, την οποία επιμένει να αρνείται να κοιτάξει κατάματα η ελληνική πολιτική ελίτ, την ύπαρξή της ωστόσο οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε άμεσα ως ελληνική κοινωνία.

Η κατάρρευση της ελληνοτουρκικής ατζέντας με την παραδοσιακή της μορφή
 και το χιλιοδιατυπωμένο της περιεχόμενο, είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη.

Για την τουρκική εξωτερική πολιτική, η Ελλάδα έχει πάψει πλέον να είναι ένας αντίπαλος από τον οποίο διεκδικεί να κερδίσει στα σημεία, ένα καλύτερο για αυτήν status στο Αιγαίο ή περισσότερο γκρίζο καθεστώς γύρω από κάποιες βραχονησίδες προκειμένου να επέλθει η εκτόνωση.

Για την επιθετικά αναθεωρητική ατζέντα της νεο-οθωμανικής Τουρκίας του 21ου αιώνα, η Ελλάδα είναι το μεγάλο πρόβλημα… το μεγάλο εμπόδιο στον περιφερειακό της σχεδιασμό.

  • Αυτή η Τουρκία, δεν αρκείται και δεν είναι διατεθειμένη να συμβιβαστεί με επιμέρους ωφελήματα που θα βελτιώσουν υπέρ της το ισοζύγιο στην γεωπολιτική μας γειτονιά.
  • Αυτή η Τουρκία, θέλει τον αφανισμό της Ελλάδας. Θέλει την πλήρη κατάλυση της ελληνικής πολιτικής κυριαρχίας πάνω στο ιστορικό ελληνικό γεωπολιτικό αποτύπωμα, διότι μόνο αυτή η εξέλιξη μπορεί να ξεμπλοκάρει οριστικά τους ευρύτερους γεωπολιτικούς της σχεδιασμούς.
  • Αυτήν την επιδίωξη, την γνωρίζουν πάρα πολύ καλά οι “στρατηγικοί” μας σύμμαχοι, και αυτό που κάνουν είναι να συμβάλουν ΚΑΙ με τις διπλωματικές παρεμβάσεις τους (βλέπε Γερμανία) αλλά ΚΑΙ με τις στρατηγικές συμφωνίες στις οποίες σπρώχνουν την χώρα (βλέπε ΗΠΑ), στο διαρκές ροκάνισμα της πολιτικής της κυριαρχίας.

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι…

Στην αντιπαράθεσή μας με την Τουρκία, δεν είμαστε απλά μόνοι. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα αφού οι περίφημοι “σύμμαχοι”, με την στήριξη των οποίων παραμυθιαζόμαστε νυχθημερόν, με τις επιλογές και με την στάση τους, στηρίζουν αναφανδόν το τουρκικό σχέδιο και όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς πέτσινες προσδοκίες.

Η Τουρκία
 που είναι απέναντί μας, δεν είναι απλά ο κακός απαιτητικός γείτονας των περασμένων δεκαετιών. Είναι μια πολλαπλά χειραφετημένη γεωπολιτική παρουσία, ηγεμονική, βουλημική και αδίστακτη, που δεν επιδιώκει μια νίκη στα σημεία με γκρίζα και απροσδιόριστα αποτελέσματα, αλλά τον γεωπολιτικό αφανισμό του Ελληνισμού.

Σε αυτό το περιβάλλον και με τις εξελίξεις να καθίστανται ανεξέλεγκτες από μέρα σε μέρα, δεν μπορούμε να παίζουμε σαχλαμαρίζοντας με αμπελοφιλοσοφίες περί διεθνούς δικαίου.

Η Ελλάδα οφείλει να προετοιμάσει τον στρατό της και τον λαό της
 για να καταφέρει το πρώτο στρατηγικό συντριπτικό πλήγμα που θα ανακόψει τους σχεδιασμούς του Ερντογάν και θα απασφαλίσει το ντόμινο για εξελίξεις σε διαφορετική από την διαφαινόμενη κατεύθυνση.

Ναι… Η Ελλάδα οφείλει να ετοιμάσει τον στρατό της και τον λαό της για επιθετικό πολεμικό αντιπερισπασμό, διότι είναι ο μόνος ικανός να διασφαλίσει την στρατηγική της επιβίωση…

Ναι… Η Ελλάδα οφείλει να έχει ήδη πάρει την πολιτική απόφαση έτσι ώστε μόλις προκληθεί, να τσαλακώσει ανεπανόρθωτα το γόητρο του Ερντογάν χτυπώντας κρίσιμης σημασίας στρατηγικούς τουρκικούς στόχους.

  • Ναι… Και στην Πόλη…
  • Ναι… Και στην Σμύρνη…
  • Ναι… Και σε όλο το εύρος της Μ. Ασίας…
  • Ναι… Και σε κάθε άλλον κρίσιμο και στρατηγικά επιλεγμένο στόχο που θα οδηγούσε σε ανεπανόρθωτη κατάρρευση του νεο-οθωμανικού μεγαλοϊδεατισμού…

Ναι… Η στρατηγική επιδίωξη θα πρέπει να είναι τέτοια, ώστε όταν μετά τις πρώτες κρίσιμες ώρες χρειαστεί να παρέμβουν οι “σύμμαχοι” – πυροσβέστες, το μενού να μην έχει τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας, αλλά τον διαμελισμό της Τουρκίας και την δραστική γεωπολιτική της συρρίκνωση, ως αναπόδραστο μονόδρομο στην γεωστρατηγική της νέας εποχής.

Και αυτή ακριβώς θα είναι η ύψιστη συμβολή του Ελληνισμού στην σύγχρονη γεωπολιτική διεργασία.

Ενώ ταυτόχρονα, είναι η μοναδική ενδεδειγμένη λύση, αφού η απολύτως προβλέψιμη – ως προς το αποτέλεσμά της – επιλογή της «άμυνας για την τιμή των όπλων», θα σηματοδοτήσει και την έναρξη του τέλους του Ελληνισμού, στην αδυσώπητη σύγκρουση που έχει ήδη ξεκινήσει.

Όσο για τους καλοθελητές που θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν ουτοπική ή πολύ περισσότερο τυχοδιωκτική
 αυτήν την προσέγγιση, είτε γιατί ξέχασαν την κατάντια του κοινοβουλίου την νύχτα των Ιμίων, είτε γιατί θεωρούν ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια να επενδύσει κανείς στις αυταπάτες του εξευμενισμού και της συνεννόησης, τους προκαλούμε να μας πουν ποια φαντάζονται πως θα είναι η εξέλιξη μετά την παρέμβαση των συμμάχων που θα ακολουθήσει μια λελογισμένη ελληνική «αμυντική» αντίδραση ως απάντηση σε επιχειρησιακή κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας…

 

Η Ευρώπη μπροστά σε έναν ιστορικό συμβιβασμό

0
FLORIAN HENSE*

Οι έντονες διμερείς συνομιλίες των ηγετών της Ε.Ε. τις τελευταίες δύο εβδομάδες αποδεικνύουν το συλλογικό ενδιαφέρον τους για περαιτέρω πρόοδο στην πρόταση της Κομισιόν για το Ταμείο Ανάκαμψης, ύψους 750 δισ. ευρώ. Οι διεργασίες αυτές διεξήχθησαν σε φιλικό τόνο, οπότε και όταν συναντηθούν, την Παρασκευή και το Σάββατο, σε ανάλογο κλίμα θα συζητήσουν, έτοιμοι να συμβιβαστούν. Ταυτόχρονα, η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ έχει μπροστά της ακόμη έξι μήνες να επεξεργαστεί την κληρονομιά που θα αφήσει στην Ευρώπη μετά το πέρας της θητείας της. Θα χρησιμοποιήσει όλη της την επιρροή σε συνεργασία με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, και τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν για να επιτύχει σημαντική εξέλιξη επί του θέματος στην πρώτη διά ζώσης Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. εδώ και αρκετούς μήνες – ωστόσο, κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο.

Παρ’ όλες τις προσπάθειες, τα κράτη-μέλη έχουν μεγάλη διάσταση απόψεων σε βασικά ζητήματα. Το συνολικό ύψος των κονδυλίων (650 – 750 δισεκατομμύρια ευρώ), τα κριτήρια διανομής τους και το ποσοστό των δωρεών σε σχέση με τα δάνεια αποτελούν ορισμένα εκ των ζητημάτων όπου εντοπίζονται διαφωνίες. Σημεία τριβής είναι οι όροι, τους οποίους πρέπει να πληρούν οι χώρες ώστε να λάβουν χρήματα, καθώς και το ποιος θα έχει τον τελευταίο λόγο για το ρευστό που εκταμιεύεται.

Οι τέσσερις λιγότερο γενναιόδωρες χώρες (Ολλανδία, Αυστρία, Σουηδία και Δανία), καθώς και άλλες μικρότερες, επιμένουν πως τα χρήματα πρέπει να δοθούν σε όσα κράτη έχουν ανάγκη μόνο υπό την ακόλουθη προϋπόθεση: πως θα τα χρησιμοποιούν για επενδύσεις ενισχυτικές της ανάπτυξης, ενώ, παραλλήλως, θα πραγματοποιούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι τέσσερις δεν εντυπωσιάζονται από το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που πρότεινε ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζουζέπε Kόντε –  δεν είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που έχει προτείνει κάτι ανάλογο, ούτε και τα προγράμματα των προκατόχων του συνέτειναν σε σημαντική τόνωση του ΑΕΠ της χώρας. Το τωρινό αφορά σε μεγάλο βαθμό τις δημόσιες συμβάσεις και τις δημόσιες προσφορές. Η διευκόλυνση της κυβέρνησης να αναθέτει συμβάσεις σίγουρα θα είναι χρήσιμη. Ωστόσο, η ατζέντα επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων της Ιταλίας οφείλει να είναι πιο φιλόδοξη για να αυξήσει την παραγωγικότητα και τις θέσεις εργασίας. Μεταξύ άλλων, η Ιταλία πρέπει να αναβαθμίσει τη Δικαιοσύνη, τον ανταγωνισμό σε ακόμη προστατευόμενες αγορές, να διακόψει το πρόγραμμα πρόωρης συνταξιοδότησης, που θεσπίστηκε το 2019 κ.λπ. Από την πλευρά τους, οι «τέσσερις φειδωλές» της Ε.Ε. μπορούν να αποζημιωθούν ώς ένα βαθμό με το να λαμβάνουν περισσότερα από τον μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της Ε.Ε. ή να συνεισφέρουν σε αυτόν λιγότερο. Επίσης, με το να υποβάλουν τα κράτη-μέλη προτάσεις για πιο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, ενδεχομένως οι αντιρρήσεις των τεσσάρων να αμβλυνθούν.

* Ο κ. Florian Hense είναι οικονομολόγος της Berenberg Bank.

“Καθημερινή”

Η νέα Βρετανία θυμίζει όλο και περισσότερο την παλιά

0

του Ben Judah (*)

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έλαβε μια σειρά από απροσδόκητες αποφάσεις στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Η κυβέρνησή του κατήγγειλε τον Σι Τζινπίνγκ για το Χονγκ Κονγκ, εντυπωσιάζοντας την Ουάσινγκτον και αιφνιδιάζοντας τις Βρυξέλλες. Επέβαλε κυρώσεις σε ρώσους και σαουδάραβες αξιωματούχους. Και κατέβαλε προσπάθειες για τη συγκρότηση μιας συμμαχίας αγγλόφωνων χωρών κατά της Κίνας.

Πίσω από τις σκηνές, βρετανοί διπλωμάτες προωθούν επίσης μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός νέου φόρουμ των μεγαλύτερων δημοκρατιών του κόσμου, του D-10, με στόχο την καταπολέμηση του αυταρχισμού.

Με τις κινήσεις αυτές, ο Τζόνσον δεν έχει διαφοροποιηθεί απλώς από την Αγγελα Μέρκελ, που δίνει προτεραιότητα στους οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα, η με τον Εμανουέλ Μακρόν, που έχει συγκροτήσει «ομάδες εργασίας» με τη Ρωσία. Εχει απογοητεύσει και πολλούς από τους πρώτους υποστηρικτές του Brexit στον χρηματοπιστωτικό τομέα, που ήλπιζαν ότι η χώρα θα δώσει απόλυτη προτεραιότητα στο ελεύθερο εμπόριο. Αν και δεν το έλεγαν ανοιχτά, πολλοί από τους πρώτους Brexiteers ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη χαμηλή φορολογία, τη φιλοξενία ολιγαρχών και τις νέες εμπορικές συμφωνίες με την Ασία, παρά για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή την αντιμετώπιση των δικτατόρων.

«Η Σιγκαπούρη είναι το μοντέλο μας», έλεγε ο Οουεν Πάτερσον, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Ντόμινικ Ράαμπ ζητούσε μια «πειρατική προσέγγιση του ελευθέρου εμπορίου». Τώρα η Βρετανία επιστρέφει, αλλά όχι ως Σιγκαπούρη-στον-Τάμεση. Ο Τζόνσον μοιάζει να αντιγράφει τη Μάργκαρετ Θάτσερ ή τον Τόνι Μπλερ, που μάχονταν κατά του αυταρχισμού παραμένοντας κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η απροσδόκητη πρόταση του βρετανού πρωθυπουργού να χορηγήσει απεριόριστα δικαιώματα διαμονής, ακόμη και προοπτική υπηκοότητας, σε 3 εκατομμύρια κατοίκους του Χονγκ Κονγκ εξόργισε το Πεκίνο και ακύρωσε οποιαδήποτε προοπτική μιας «πειρατικής» συμφωνίας ελευθέρου εμπορίου με τη χώρα αυτή. Στην ίδια κατεύθυνση οδηγεί και η αφαίρεση της Huawei από το βρετανικό δίκτυο 5G. Ο κινέζος πρεσβευτής στο Λονδίνο δήλωσε ότι η Βρετανία μεταχειρίζεται την Κίνα ως «εχθρικό εταίρο».

Αυτό που ο Ντέιβιντ Κάμερον και ο Τζορτζ Οσμπορν είχαν αποκαλέσει «χρυσή εποχή» εμπορίου με την Κίνα λαμβάνει τέλος. Ένα νέο κύμα κυρώσεων οδηγεί σε κλείσιμο στοχευμένων λογαριασμών σε φορολογικούς παραδείσους όπως τα νησιά Καϊμάν. Οι κλεπτοκράτες δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν πια το Λονδίνο και τις τράπεζές του ως την παιδική χαρά τους. Και ο τόνος των Brexiteers έχει αλλάξει.

Τι συνέβη; Όπως λέει ο Τομ Τάτζεντχατ, επικεφαλής της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων του κοινοβουλίου, «το Brexit είχε πάντα μεγαλύτερη σχέση με την ταυτότητά μας και με το ποιοι είμαστε στον 21ο αιώνα παρά με το πειρατικό ελεύθερο εμπόριο». Και όπως προκύπτει, η ταυτότητα του θέλει πραγματικά το Συντηρητικό Κόμμα για τη Βρετανία είναι κάτι πολύ κοντά στον 20ό αιώνα και όχι μια ριζική νέα αρχή.

Η πολιτική του Τζόνσον αντανακλά σήμερα τους ψηφοφόρους του κόμματος, όχι τους χορηγούς του ή τους ιδεολόγους: το 57% των Βρετανών θεωρεί την Κίνα απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και το 80% δηλώνει ότι δεν θα δεχθεί ένα άνευ όρων ελεύθερο εμπόριο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ιδέες των Brexiteers για μηδενισμό των δασμών έχουν εξαφανιστεί.

Η «Παγκόσμια Βρετανία» του Τζόνσον αποδεικνύεται πιο προστατευτική, πιο ρεαλιστική, ίσως ακόμη και πιο ηθική από αυτήν που διαφαινόταν όταν πρωτοήρθε στην επιφάνεια το Brexit. Αυτό δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά και σε όλη τη Δύση, έχει καταρρεύσει η επιρροή των τραπεζιτών και των θαυμαστών της Κίνας. Ο κορονοϊός έχει επιβεβαιώσει τάσεις που υπήρχαν ήδη στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: η επιστροφή του κράτους, η αναβίωση των δασμών και η αναθεώρηση των σχέσεων με την Κίνα.

Η αντιστροφή αυτών των τάσεων δεν θα είναι εύκολη. Η κυβέρνηση Τζόνσον ανακοίνωσε ότι ο φετινός δανεισμός της για την αντιμετώπιση της πανδημίας θα φτάσει τα 450 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι περισσότεροι Συντηρητικοί αναγνωρίζουν ότι η προοπτική μιας οικονομίας με πολύ χαμηλή φορολογία αναβάλλεται για τουλάχιστον μια γενιά. Η νέα Βρετανία θυμίζει όλο και περισσότερο την παλιά.

(*) O Μπεν Τζούντα είναι βρετανός συγγραφέας

(Πηγή: Washington Post)

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.

Five Reasons Why the West Will Lose Turkey

0

By July 16, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,647, July 16, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The Turkey we once knew no longer exists. Despite NATO objections and US warnings, Ankara acquired the advanced S-400 anti-aircraft system from Russia. In response, Washington canceled Turkish participation in the F-35 program. In the latest episode of this saga, a Turkish court sentenced a US Consulate employee to almost nine years in prison for aiding the Gülen movement. President Erdoğan has behaved like a bully toward the EU, weaponizing Muslim refugees and migrants. He has also issued direct threats to Greece and regularly antagonizes Israel.  

The US political elite has long suffered from “Who lost that country?” syndrome. It started with the Truman administration, which failed to prevent the communist takeover of China in 1949. Then President Kennedy was blamed for the victory of Fidel Castro in Cuba in 1959. The Nixon administration saw the collapse of South Vietnam in 1975, and President Carter could not save the Shah from the Iranian revolution. Despite this historical background, many American policymakers—Republicans and Democrats alike—refuse to accept the obvious: Turkey is swinging away from the West. Here are five reasons why.

First, Turkey is changing fast. The Islamization of the country is a bottom-up rather than a top-down process. Anatolian Turks, who tend to be more conservative and religious, have higher birth rates than the westernized Turks of Istanbul and the Aegean coast. Many now view Kemalist secularism as an imposed political and cultural order that ignores the country’s rich Islamic heritage.

Like other populist leaders, President Recep Tayyip Erdoğan is keenly attuned to public sentiment. His anti-American, anti-European, and sometimes antisemitic rhetoric has made him popular among many religious Turks. After all, the country views itself as the successor of the Ottoman Empire. For five centuries, Istanbul was the seat of the Caliphate and the Ottoman Sultan was viewed as the leader of the Muslim world. Erdoğan’s Turkey wants to play the same role, as can be seen in its support for the Muslim Brotherhood, Hamas, and other Islamist groups.

Second, the outbreak of the Syrian Civil War has led to the dramatic revitalization of the Kurdish Question. In November 2013, the establishment of the Kurdish autonomous region of Rojava sent shock waves through Ankara. Turkey still suffers traumatic memories of the Treaty of Sèvres, which called for the formation of an independent Kurdistan. The new state would have been carved from the defeated Ottoman Empire.

Erdoğan has often accused the US of supporting Kurdish nationalism and ignoring Turkish sensitivities on the issue, and the country’s media portray the US as a backstabbing and arrogant ally. Ankara also suspects Israel of encouraging the Iraqi Kurds toward statehood. Turkish suspicions will only increase, as the West cannot abandon the Kurds. Being part of the West does not serve Turkish interests in Syria very well.

Third, the gradual withdrawal of the US from the Middle East and the subsequent return of Russia have changed regional security dynamics. The Turkish leadership feels less obliged to follow a pro-Western course in the Trumpist world of tactical alignment and strategic uncertainty. Turkey now perceives itself as a rising power with a big economy (one of the top 20 in the world) and a strong military (the second-largest in NATO), one that is capable of fighting and winning wars. Indeed, Turkish armed forces have conducted successful combat operations in Iraq, Syria, and Libya without American backing. Turkey’s growing confidence is also evident in its establishment of military bases in Qatar and Somalia, countries located far away. More importantly, its defense industry has grown considerably over the past five years and is now a multibillion-dollar high-tech sector of the economy. Erdoğan’s Turkey has confidence—perhaps too much—in its ability to deal with external challenges.

Fourth, Turkey’s growing ties with Russia are neither tactical nor coincidental. Geopolitical considerations partly explain Turkey’s departure from its pro-Western orientation. Despite its spectacular return to the Middle East, Russia is destined to focus on the Arctic region. Due to climate change, Moscow does not need to have access to the warm sea of the Mediterranean.  In fact, Putin has called the Arctic “the most important region that will provide for the future of Russia”. Nicholas Spykman’s Rimland (1942) and George Kennan’s Containment (1947) theories will become obsolete once the Arctic Ocean becomes navigable. Consequently, Ankara will have less to fear from Russia’s military might. Turkey’s membership in NATO could become irrelevant if not an obstacle to an even more revisionist foreign policy.

Fifth, Turkey is becoming an authoritarian country. Turkey has a long tradition of westernization, but it is on a slippery slope where the rule of law is becoming increasingly problematic and the division of powers has grown blurry. After the failed coup of 2016, tens of thousands were imprisoned and even more lost their jobs in an endless political witch hunt. Moreover, Turkey is one of the world’s leading jailers of journalists, second only to China. Achieving membership in the EU is next to impossible. In an era when information flows online, NATO cannot long afford to ignore the human rights violations of its own members.

There should be no illusions. The West has diminishing influence over Turkey and must prepare for a worst-case scenario in which Turkey joins an anti-West alliance in the not-so-distant future. Fortunately, there are three countries in the Eastern Mediterranean that can function as a bastion of democracy and Western ideals. Greece, Israel, and the Republic of Cyprus are America’s best chance to maintain influence in the region.

View PDF

Emmanuel Karagiannis is an Associate Professor in King’s College London’s Department of Defence Studies. He is author of The New Political Islam: Human Rights, Democracy and Justice (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2018).

Της Αγιάς Σοφιάς

3

ΑΡΙΑΔΝΗ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Όταν πήγαιναν οι μανάδες με τα πούλμαν στην Πόλη για να δουν την Αγιά Σοφιά – και να ψωνίσουν ανοησίες από το καπαλί τσαρσί – τα προοδευτικά παιδιά τους περιφρονούσαν την Τουρκία, γιατί είχε δικτατορία, καταπατούσε τα δικαιώματα των μειονοτήτων – και των Τούρκων φυσικά – αλλά και γιατί πήγαιναν οι μανάδες τους και γυρνούσαν τόσο πολύ ευχαριστημένες. Ας γίνει η Τουρκία πολιτισμένη χώρα και βλέπουμε! Όταν οι μάνες είχαν πια γεράσει και δεν τους κρατούσαν τα πόδια τους για εκδρομές με πούλμαν στις γειτονικές χώρες, πήγα και γω στην Πόλη, όχι από κέφι, αλλά για δουλειά. Δεν είχε αρχίσει ακόμα η μεγάλη δυτική επανάσταση και οι νεόπλουτοι δεν έκαναν παντού αισθητή την παρουσία τους, όπως οι αστυνομικοί με τα πολιτικά που δεν άφηναν τους Έλληνες να πάρουν ανάσα.

Στη φυσική ομορφιά της Πόλης, που δεν συγκρίνεται με τίποτα στο δυτικό κόσμο, στον καλλιτεχνικό της πλούτο και στην ανθρωπιά που σε κατακλύζει, με τις καλύτερες έως τις χειρότερες εκφράσεις της, κορόνα στο κεφάλι της στέκεται η Αγιά Σοφιά, η ανυπέρβλητη. Είχανε δίκιο οι γριές. Άμα δεν πας στην Αγιά Σοφιά, τίποτα δεν είδες! Έχει δίκιο και ο θρασύς ανατολίτης, που χτύπησε ίσα στην καρδιά. Δεν χάνει τον καιρό του. Γιατί, τι κάνει τη ζωή ν’ αξίζει να τη ζεις, αν δεν γεύεσαι πότε πότε το μεγαλειώδες;

Μεγαλειώδης είναι κι η πίστη και η υψηλή τέχνη, μεγαλειώδης κι η ιστορική συνέχεια, κι αυτό το τελευταίο πρέπει να το λέμε κρυφά μην μας ακούσουν κι έχουμε συνέπειες. Μεγαλειώδης είναι η Αγιά Σοφιά  που θα την πάρουν για δεύτερη φορά για να μας δείξουν πού γράφουν τους χριστιανούς και τον πολιτισμό τους. Γιατί, τι αξία έχει η αγάπη μπροστά στη μάχαιρα;  Mόνο σε κάποιους μύθους ο ποιητής μερεύει τα λιοντάρια, συνήθως τον τρώνε και μετά πέφτουν για ύπνο με καταματωμένα στόματα.

Ας στρωθούν τα χαλιά της προσευχής, ας πέσουν οι καλύπτρες να κρύψουν τα άγια πρόσωπα να μην τα ντρέπονται, ας μπούνε κι άλλα χωρία του κορανίου με αραβική γραφή γραμμένη με γιαταγάνι στο φτερό, να κρύψουν τα μάρμαρα, να κόψουν το φως από το θόλο, να μη σε τραβάει τόσο ψηλά, να μη σε θέλγει ο ουρανός.

Πολλοί δικοί μας ψοφοδεείς βρίσκουν ένα δίκιο στον ανατολίτη. Σαν να είναι ζυμάρι η χώρα του που φουσκώνει και ξεχειλίζει από τη σκάφη. Γιατί να μην πιάσει και τη λεκανίδα της Μεσογείου, κι όπου πέσει το ζυμάρι, ας μείνει εκεί. Τι μας πειράζει εμάς; Μια χούφτα νησιώτες, που πληρώνουν από την τσέπη τους τα ελικόπτερα σε ώρα ανάγκης, που ξέχασαν να ψαρεύουν και θα πεινάσουν όταν αισθανθούν ανησυχία οι τουρίστες. Τι μας πειράζει, ας δίνουμε με δόσεις, ένα σύμπλεγμα τώρα, κανένα μεγαλύτερο νησί λίγο αργότερα, ας ταΐζουμε το σκύλο να τον κρατούμε ήσυχο, μέχρι να αγριέψει στα σοβαρά, θα έχει περάσει η δικιά μας γενιά και θά’χουμε πεθάνει. Ας κάνουνε καλά οι άλλοι, όσοι θα έχουν απομείνει από μας, με ελληνικά της κακιάς ώρας με προφορά σαν ρωσίδας οικιακής βοηθού, δεν θά’χει και μεγάλη σημασία τότε.

Όλοι θα είμαστε ένα, φαγωμένοι από το τίποτα.

Δεν μου αρέσουν οι τόσο πρόθυμοι να δουν το δίκιο του άλλου, όταν δεν δέχονται να δουν το δίκιο το δικό μας. Δεν μου αρέσουν όσοι αγαπούν όλον τον κόσμο, όταν δεν αγαπούν ούτ’ έναν εδικό τους. Μου φαίνεται παράξενο πολύ, ο φύλακας που κρατάει το ραβδί μπροστά στον ξένο σκύλο να αμφιβάλλει.