Αρχική Blog Σελίδα 2444

REFLECTING THE LAW OF THE SEA: IN DEFENSE OF THE BAY OF BENGAL’S GREY AREA

Από
anixneuseis
-
0
By Cornell Overfield
 cimsec.org

Ocean Governance Topic Week

The UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), more than any other implement of international law, has underpinned the orderly delimitation and governance of the world’s oceans. Despite its status as an unparalleled accomplishment of diplomacy and international law, the treaty is not exhaustive or without ambiguities. One outstanding issue in delimitation arbitration is the relationship between the exclusive economic zone and continental shelf – specifically whether one state’s EEZ rights can overlap with another state’s continental shelf rights. What deserves greater attention is how recent court maritime boundary delimitations derided by some observers as legislation from the bench in fact follow the black letter of the law more closely than state practice or previous court decisions.

Geological continental shelves are underwater plateaus of sediment from the adjacent continent that generally terminate in a sharp slope leading to the deep sea. The legal continental shelf, first articulated in U.S. President Harry Truman’s 1946 Proclamation on the Continental Shelf, claims the resources, particularly hydrocarbons, of the continental shelf for the coastal state as a “natural prolongation” of the state’s landward territory. UNCLOS recognizes continental shelf rights over resources on the seabed and subsoil, including both deposits in the subsoil and creatures that live on the seabed. Legal continental shelves can either run to the “outer edge of the continental margin” or “to a distance of 200 nautical miles” from baselines if the continental shelf is shorter than 200 n.m. (the 350 n.m. limit is a general rule with various caveats). Article 83 clarifies that when states have adjacent or opposing coasts, shelf delimitation should be guided by the pursuit of an equitable solution.

UNCLOS also establishes a related legal zone – the exclusive economic zone. The EEZ can only extend up to 200 nautical miles from shore. In the EEZ, the coastal state enjoys exclusive rights over resources found in the water column, particularly fish, and in the underlying seabed and subsoil. As with continental shelves, where states’ EEZ claims overlap, the delimitation should be guided by the principle of equity. The coastal state also has exclusive jurisdiction over artificial platforms, including those used for oil extraction, in its EEZ.

This language yields two ambiguities. First, in the section of the Convention dealing with the shelf, do shelf rights based on distance or natural prolongation take precedence when the distances involved are less than 200 nautical miles? Second, when the area to be delimited is less than 200 nautical miles from one or both states, can EEZ and continental shelf rights be separated, since EEZs also address access and rights to the shelf’s resources?

Equidistance’s Reign

Historically, distance has taken precedence over natural prolongation and states and courts have simply delimited the continental shelf along with the EEZ, making moot the question of whether shelf and water column rights can be allocated to different states.

The ICJ issued the landmark ruling on shelf delimitation in the 1985 Malta v. Libya, in which it ruled that a delimitation based on equidistance was equitable. Libya and Malta’s coasts faced one another and were separated by less than 400 nautical miles. Libya maintained that the seafloor’s geomorphology entitled it to a portion of the continental shelf on Malta’s side of the equidistance line. The Malta Trench is a discontinuity in the continental shelf lying between Malta and the equidistant line. Since shelf rights stemmed from the principle of natural prolongation and the Malta Trench represented a break in natural prolongation for both the Maltese and Libyan coasts, Libya argued that the continental shelf boundary should run along the Trench. The ICJ, however, ruled against Libya and established a shelf boundary based on equidistance, not geomorphology. In doing so, the Court set a precedent that equity meant equidistance, not shelf delimitation based on morphology.

As states claimed EEZs, the delimitation of which has also been guided by an equidistance-as-equity principle, comprehensive EEZ-shelf borders have become the norm when within 200 n.m. of two states. A single delimitation for the EEZ and continental shelf is rooted in state practice, rather than treaty law. In a separate but related tradition, today’s court delimitations for the EEZ and continental shelf follow a three-step procedure. First, the court draws a provisional, comprehensive equidistance line between the relevant coasts. Second, the court checks for factors calling for a shift. And finally, the court checks for a disproportion between the lengths of each state’s relevant coastlines and the areas of relevant ocean allocated to each state. The result, historically, has been a single maritime boundary covering both the EEZ and continental shelf.

The Bay of Bengal’s Grey Area

In 2012, the International Tribunal on the Law of the Sea (ITLOS), the specialized court established by UNCLOS, shocked observers by appearing to repudiate the precedent of a comprehensive boundary. In Bangladesh v. Myanmar, both parties claimed that the other party lacked shelf rights beyond 200 n.m. Bangladesh argued that the shelf underlying the Bay of Bengal is a natural prolongation of Bangladesh, but not Myanmar, and thus Bangladesh should have all shelf rights beyond 200 n.m. Myanmar argued that equidistance-based delimitation within 200 n.m. would cut Bangladesh’s rights off short of the 200 n.m. mark and thus prevent Bangladesh from having a shelf entitlement beyond 200 n.m.

The court struck a compromise between these two claims. If the court had applied the logic of a single boundary based on equidistance, Bangladesh’s rights would have terminated short of 200 nautical miles. But Bangladesh’s natural prolongation argument ran contrary to the established legal (if not geological) definition of natural prolongation. Instead, the court adjusted the comprehensive boundary line, both within and beyond 200 n.m. It replaced the equidistance line with a geodetic angle bisector that preserved Bangladesh’s access to the continental shelf beyond 200 n.m. In the map below, Bangladesh has rights to the left of the solid black line, while Myanmar has rights to the right of the line. 

Figure 1 – Sketch Map of Grey Area from ITLOS’ judgement in Bangladesh v. Myanmar (Map from Bangladesh/Myanmar ITLOS ruling)

Court adjustments to equidistance lines are commonplace, but the result here – to connect Bangladesh to a continental shelf beyond 200 n.m. – was unprecedented.1 As a result, in one area the court’s adjusted line was over 200 n.m. from Bangladesh’s basepoints but within 200 n.m. of Myanmar’s. In this “grey area” Bangladesh could not claim an EEZ, but Myanmar’s claim was unopposed.

To preserve Bangladesh’s access to its “outer” continental shelf, the court thus ruled that Bangladesh would have shelf rights in the “grey area” while Myanmar would have all other EEZ rights. The grey area reappeared in the ICJ’s subsequent Bangladesh v. India (2014) ruling, for the same reason. (Collectively, Bangladesh v. Myanmar and Bangladesh v. India are referred to as the Bay of Bengal cases.) In both Bay of Bengal cases, the court refrained from providing a rigorously explicit justification for this unprecedented move. Observers were fairly critical of the decision, with noted international lawyer W. Michael Reisman characterizing the rulings as legislation from the bench that overturned longstanding precedent.

The grey area established in the Bay of Bengal cases can create governance headaches for two reasons, which would be present anywhere State A has shelf rights while State B has EEZ-based water column rights. First, while State A has the right to any oil in the subsoil, State B has jurisdiction over the permitting and operation of any artificial platforms State A or a concessionaire would construct to extract the oil. Second, State A would have a right to the “creatures of the shelf” who live on the seabed, while State B would have rights to all other living creatures in the water column. This could create harms for either party, if say, fishermen from State B employ trawling methods that capture, kill, or disrupt the creatures of the shelf to which State A has rights.

The Grey Area is Proper

Despite these growing pains and contra critics, the “grey area” is actually the correct if inconvenient interpretation of UNCLOS. The text of the convention in fact permits what the court did and ITLOS in particular is guided by treaty law. Instead of overturning the precedent cemented by state practice, the Bay of Bengal cases establish a new precedent for a different subset of cases.

Consider two important differences between past precedent and the Bay of Bengal cases that make them substantially different. First, state-negotiated delimitations are not strictly bound by the Convention. When states cannot agree on a delimitation treaty, however, and refer the dispute to ITLOS, the relevant treaty law becomes far more important. Second, Malta v. Libya and other precedent-setting cases (such as Romania v. Ukraine) involved only areas within 200 n.m. of both parties, whereas the Bay of Bengal’s grey areas involved a potential “outer continental shelf” entitlement. Together, these differences make the Bay of Bengal cases significantly different to Malta, and thus the courts’ decisions are not the repudiation of precedent they sometimes are portrayed as.

More importantly, the text provides a clear justification of the courts’ separation of the water column from the seabed, even if the courts themselves did not explicitly make any argument defending their unprecedented ruling. Article 56.3 UNCLOS provides that the EEZ rights regarding the seabed set out in Part V “shall be exercised in accordance with Part VI [Articles 76-85].” Following Article 56.3’s directive to reference Part VI leads to a clear and rational basis for the court’s decision in the Bay of Bengal cases. Article 77 clarifies that continental shelf rights exist automatically, and thus logically exist prior to EEZ rights, which must be claimed. Furthermore, Article 78.1 explicitly states that the rights of a coastal state over the continental shelf (N.B., not the “outer continental shelf” – the Convention contains no mention of the “outer continental shelf”) do not affect the legal status of superjacent water columns or air. This clause applies to the EEZ as much as it does to the high seas. Taken together, this reasoning indicates that, under a strict interpretation of UNCLOS, the court’s function in a delimitation involving both the EEZ and the continental shelf is to identify first pre-existing continental shelf rights (including those beyond 200 n.m.) and delimit based on equity and thereafter construct and delimit EEZ rights.

Conclusion

Where does this leave the courts and future delimitation? The ship has long since sailed on delimitations within 200 n.m. of both states in a dispute. Much as with flags of convenience, state practice and custom have overtaken the convention’s black-letter language when delimiting EEZ and continental shelf rights within 200 n.m. While the court can determine continental shelf rights within 200 n.m. without prejudicing its subsequent award of the water column, it is too much to expect that it will embrace this reasoning in all future cases. Nevertheless, the court should utilize the logic above to justify the grey area where appropriate to compensate geographically disadvantaged states and ensure access to shelf resources beyond 200 n.m. A cursory analysis of outstanding boundary disputes indicates that the Bay of Bengal precedent may be of use on the Pakistan-India and Nigeria-Togo-Benin border.

Finally, the grey area itself ought not to be feared. The challenges of overlapping shelf and water column rights is not an issue of rule of law versus governance, but rather one of rule of law versus rule of habit. Instead of complaining about inconvenience, the Bay of Bengal case is not only a triumph for written law on the international stage but also an opportunity for states to cooperate. Prodded along by their economic self-interest, as they were when drafting the Convention itself, states sharing a grey area should find innovative ways of managing resources at a time when multilateral management of the seas is more important than ever.

Cornell Overfield is an Associate Research Analyst at CNA Corporation, a nonprofit research and analysis organization located in Arlington, VA. The views and opinions in this article are his own and do not necessarily represent the position of CNA.

Endnotes

1. Outer continental shelf entitlements are usually caught in a circular trap, where the specialized body designed to verify their existence cannot verify if the entitlement is subject to dispute, but the courts will not resolve the dispute as long as the body has not verified the OCS’ existence.

Featured Image: Emblem of the International Tribunal of the Law of the Sea (ITLOS) at its headquarters in Hamburg, Germany. (Tom Vierus/Livingdreams.tv)

cimsec.org

Will Donald Trump Ever Hold Turkey Accountable?

Από
anixneuseis
-
0

by Diliman Abdulkader July 18, 2020   National Interest

Erdogan has also met with Iranian President Hassan Rouhani on many occasions. Such relations undermine American presence in the region and in Syria.

It is no secret that America’s alliance with Turkey is hanging on by a thread, but it is time to let go.

U.S. foreign policy officials desperately want to believe it is dealing with the Turkey of the past. The model of the Middle East, the European Union candidate, the reliable NATO partner no longer exists. American decisionmakers should not wait to hope to restore ties once Erdogan is out of the picture. To put America’s national security interest first, we must realize that Turkey is not coming back.

Erdogan’s earliest strategy included a “zero problems with the neighbors” policy. This idealistic approach was likely to fail from the start. Erdogan’s desire for expansion and the restoration of Ottoman lands across the Middle East and North Africa was his biggest obstacle.

It was Erdogan who said, “democracy is like a train: when you reach your destination, you get off.”

Today Turkey is riddled with many problems with nearly all its neighbors.

If we glance at a map, it is not too difficult to pinpoint Turkey’s tensions in the region.

In Syria, Turkey was known to have links with the Islamic State. In a study conducted by a team of Columbia University researchers in 2014, they revealed Ankara’s deep ties with the terror organization. Turkish soldiers allowing ISIS terrorists to cross the Turkish-Syrian borders with the permission of Ankara. ISIS terrorists were also taken to Turkish hospitals when wounded. Turkey assisted in ISIS recruitment. Turkey smuggled Syrian oil from the now toppled Caliphate. And more. To make matters worse, it is known that Turkey knew the whereabouts of Abu Bakr al-Baghdadi, the Caliphate’s leader. Yet Turkey did not reveal this information to the United States. Due to distrust, the United States did not notify Turkey when it decided to kill Baghdadi. Instead, the U.S. worked closely with its Kurdish partners. Turkey has also conducted full military campaigns against American allies the Kurds. Most recently when American troops withdrew in October 2019.

In Iraq, Turkey continues to conduct air and ground invasions violating Iraq’s sovereignty. Turkey claims it is attacking Kurdish militants, the Kurdistan Workers Party. But it seems only civilians are being killed. Turkey recently targeted refugee camps in northern Iraq. The Yezidi minorities once targeted by ISIS now fell victim to Turkey’s aggression. The Iraqi government called for Turkey to leave but it is too weak to enforce its demands. Turkey is now planning more military bases in the country. Turkey claims the majority of Iraq is old Ottoman territory thus belonging to Turks.

With Iran, Turkish cooperation has increased. Under Erdogan, the Turkish economy quickly grew. This required vast amounts of energy resources, which Turkey lacks. Iran has plenty to provide. Despite U.S. sanctions on Iran, Turkey has vowed to increase economic ties. Iran is Turkey’s second-largest supplier of natural gas and an important oil supplier. Erdogan has promised to continue purchasing natural resources from Iran. Saying “it is impossible for us to cancel relations with Iran with regard to oil and natural gas. We will continue to buy our natural gas from there.” Turkey’s foreign minister also promised to increase trade ties to $30 billion.

It doesn’t stop at economic ties. Both countries have significantly increased their military cooperation targeting Kurdish fighters. Including conducting military operations in the autonomous Kurdistan Region of Iraq. Erdogan has also met with Iranian President Hassan Rouhani on many occasions. Such relations undermine American presence in the region and in Syria.

In the Gulf, Turkey has only but one ally––Qatar. Turkish-Qatari relations are held together by the Muslim Brotherhood ideology. Gulf countries, Bahrain, Saudi Arabia, and the United Arab Emirates are wary of Erdogan’s expansionism. Since the Arab Spring in 2011, Turkey has aimed to fill the vacuum in the region. Turkey aided and boosted Qatar when the island state faced a siege from its neighbors. At one point, Turkish lawmakers even proposed deploying the Turkish military to Qatar. Qatar has also pledged $15 billion in investment and credit lines to assist Turkey’s faltering economy. Perhaps the price of Turkey’s early aid during the siege.

With Egypt, Turkey has ruptured its relations since the Arab Spring. The ousting of the late Muslim Brotherhood president Mohammad Morsi worsened relations. Turkey’s ideal scenario for Egypt is for current President Abdul Fattah al-Sisi to be replaced with a Morsi-like government. According to secret wiretaps, Erdogan’s chief of staff Hasan Dogan said “God willing, I predict that this [ouster of Morsi] will lead to an explosion, a bigger and more dynamic change in Egypt within three to five years.” But unlike Syria, Egypt does not have a civil war. Turkey has little room to inject its influence or to conduct military operations on Egyptian soil. Relations have deteriorated economically too.

Turkey is also sidelined in the eastern Mediterranean. Gas discoveries have formed a partnership between Egypt, Greece, Cyprus, and Israel. In response, Turkey vows to drill in areas outside of its territorial waters.

Due to Turkey’s military intervention in Libya, Cairo has signaled it is prepared to intervene militarily. Sisi has stated if the Libyan people “asked us to intervene, this would be a signal to the world that Egypt and Libya are one country, one interest.”

In a warning to the Arab world, the former secretary-general of the Arab League and former Egyptian Foreign Minister Amr Moussa stated that Turkey “is more dangerous to the Arab world than Iran due to its strategic capabilities, as it is a member of the NATO, and has a huge strategic relationship with the United States and the same with Russia, and also has interlocking interests with the European Union.”

Turkey has also tarnished its ties with Israel. Turkey views itself as the true custodian of Jerusalem, not Jordan. Turkey has been the most outspoken on Israel moving its capital from Tel Aviv to Jerusalem. At one point Erdogan vowed to unite an “army of Islam” to conquer the historical city. Most recently, Turkey’s minister of religious affairs Ali Erbas vowed to mobilize an Islamic Ummah against Israel. Erbas continued “our struggle will continue until Jerusalem is completely free.” Under Erdogan, Turkey has also openly solidified ties with Hamas, a designated terror organization. Erdogan is even allowing Hamas to plot attacks on Israel from Istanbul, Turkey’s largest city.

Turkey’s defiance and military expansion in the Middle East comes at a time when American appetite for staying in the region is at its lowest. Under the current U.S. administration, Turkey has been emboldened. Knowing America will not obstruct its ambitions. But this is a mistake. Americans must look at Turkey for what it is and not what it used to be. To limit Turkey’s aggression, America must put in place a “maximum pressure” campaign on its economy as we did to Iran. The more passes we give to Turkey, the more difficult it will be to constrain it in the future.

Diliman Abdulkader is the co-founder and spokesman for American Friends of Kurdistan, a Washington-based advocacy and education organization working to strengthen American-Kurdish relations.

National Interest

 

Δέκα ερωτήσεις και απαντήσεις για την κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
1
kathimerini.gr
ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

Η αναγγελία Τουρκικών ερευνών σε μια περιοχή η οποία έχει αδειοδοτηθεί για λογαριασμό της ΤΡΑΟ από το 2012 ευλόγως οδήγησε το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) και του κρατικού μηχανισμού σε ύψιστο επίπεδο επιφυλακής. Η Αθήνα αναμένει να διαπιστώσει πότε θα κινηθεί το ερευνητικό πλοίο Ορούτς Ρέις από την Αττάλεια προς μια περιοχή που βρίσκεται εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, για σεισμικές έρευνες, με τις οποίες παραβιάζονται εκ των πραγμάτων τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ποια όμως είναι τα δεδομένα;

1. Που βρίσκεται αυτή η περιοχή;
Η θαλάσσια περιοχή την οποία η Υδρογραφική Υπηρεσία Αττάλειας δέσμευσε για σεισμικές έρευνες από τις 21 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου, βρίσκεται σε απόσταση 100 ναυτικών μιλίων (ν.μ.) από το Καστελόριζο και περίπου 200 ν.μ. από την Ανατολική Κρήτη. Η Οδηγία προς Ναυτιλομένους (NAVTEX) υπ’ αριθμόν 977/20 που εκδόθηκε από την Υδρογραφική Υπηρεσία Αττάλειας δεσμεύει για σεισμικές έρευνες μια περιοχή η οποία ξεκινά ανατολικά από σημείο εντός της Κυπριακής υφαλοκρηπίδας, περιλαμβάνει ένα τμήμα της Τουρκικής και κατά 60-65% βρίσκεται εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

2. Γιατί η Τουρκία προχώρησε σε αυτή την κίνηση;
Όπως αναφέραμε ήδη στην «Κ» της Κυριακής, η Άγκυρα έχει αδειοδοτήσει την (κρατική) Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) για περιοχές όπως αυτή, ήδη από το 2012. Οι άδειες αυτές, είναι δηλαδή, ενεργές. Η Τουρκία θεωρεί παλαιόθεν την θαλάσσια περιοχή από τον 28ο μεσημβρινό (μια νοητή γραμμή που «κόβει» τη Ρόδο στη μέση) μέχρι και τον 32ο μεσημβρινό (λίγα μίλια έξω από την Πάφο), ως ζώνη αποκλειστικών δικαιωμάτων της σε αέρα, θάλασσα και υπέδαφος.

3. Γιατί η Ελλάδα έθεσε σε αυξημένη επιφυλακή το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων;
Η Αθήνα γνωρίζει καλά ότι μια σημειακή κρίση σε μια περιοχή τόσο απομακρυσμένη από τα βασικά σημεία υποστήριξης και ανεφοδιασμού του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας, θα είναι αρκετά απαιτητική για τις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ). Οπότε θέτοντας σε επιφυλακή το σύνολο των ΕΔ από το Καστελόριζο έως τον Έβρο, στέλνει μήνυμα προς την Άγκυρα, ότι δεν προτίθεται να επιτρέψει την εξέλιξη της κρίσης σε ένα σημείο το οποίο επιλέγηκε προκειμένου, ακριβώς, να εξυπηρετεί τους σκοπούς των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ). Σε περίπτωση ανάφλεξης, η κρίση δεν θα είναι σημειακή, όπως προ μηνός προειδοποίησε εύγλωττα ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος.

4. Γιατί οι ΗΠΑ μιλούν για «διαφιλονικούμενα ύδατα», ενώ έχουν μια πολύ πιο σκληρή ρητορική στο ζήτημα του Τουρκολιβυκού μνημονίου;
Στην περίπτωση του Τουρκολιβυκού μνημονίου παραβιάζονται ευθέως και κατάφωρα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στα ανατολικά Δωδεκάνησα και την Κρήτη. Αντιθέτως, η συγκεκριμένη περιοχή δεν έχει οριοθετηθεί βάσει κάποιας διεθνούς συμφωνίας, οπότε η Ουάσιγκτον λαμβάνει αποστάσεις.

5. Γιατί, τότε, η Ελλάδα αντιδρά;
Διότι η περιοχή βρίσκεται εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, με βάση την Ελληνική άποψη. Η κυριαρχία στην υφαλοκρηπίδα αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα ab initio (εξ’ υπαρχής) και ipso facto (αυτοδικαίως). Εάν η Αθήνα επιτρέψει παραβίαση αυτού του δικαιώματός της, είναι σαν να παραχωρεί αυτοβούλως κυριαρχία και μια τέτοια κίνηση είναι αδιανόητη για οποιαδήποτε κρατική οντότητα σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.

6. Γιατί ο Ερντογάν προσπαθεί να δημιουργήσει κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο;
Οι αιτίες είναι πολλές. Οι περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ότι πιθανή κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, θα αφαιρέσει την άμεση πρόσβαση που έχει στον Λευκό Οίκο και τον Ντόναλντ Τραμπ. Υπό τις παρούσες συνθήκες αμφισβητείται έντονα πιθανή παρέμβαση των ΗΠΑ για εκτόνωση μιας κρίσης, προτού τα πράγματα έχουν εξελιχθεί ήδη. Ωστόσο, υπάρχουν και γεωστρατηγικές αιτίες. Η Τουρκία αισθάνεται ότι οι συνθήκες στην περιοχή αλλάζουν, επιθυμεί την μεγέθυνση του στρατηγικού αποτυπώματός της και πιέζει προς όλες τις κατευθύνσεις.

7. Η Ελλάδα είναι εμπόδιο για τον Ερντογάν;
Η Ελλάδα ως ναυτικό έθνος και βασικός παίκτης Status Quo στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., αλλά και μια υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη, παρά τα προβλήματα της τελευταίας δεκαετίας, αποτελεί ανάχωμα στις φιλοδοξίες του.

8. Έχει η συγκεκριμένη κίνηση σχέση με την Αίγυπτο και τη Λιβύη;
Είναι απολύτως δεδομένο ότι η Άγκυρα δεν επιθυμεί μια, έστω τμηματική, διευθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ανάμεσα σε Ελλάδα και Αίγυπτο. Την ίδια στιγμή ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, σχεδόν σίγουρα θα δημιουργήσει περαιτέρω τριβές ανάμεσα σε Τουρκία και Αίγυπτο, οι οποίες ήδη βρίσκονται στα πρόθυρα μιας πιο εκτεταμένης εμπλοκής στο έδαφος της Λιβύης.

9. Τι μπορεί να περιμένει η Ελλάδα από τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. σε περίπτωση κλιμάκωσης;
Από το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να περιμένει πολλά πράγματα. Σύμφωνα με το δόγμα Λουνς, οι διαφορές ανάμεσα σε δύο κράτη μέλη, πρέπει να επιλύονται διμερώς, δίχως την εμπλοκή της Συμμαχίας. Αντιθέτως, η Ε.Ε. είναι η πλέον σημαντική παράμετρος στην παρούσα φάση. Έως τώρα από το 1957 έως σήμερα, η ΕΚΑΧ, η ΕΟΚ, η ΕΕ, δεν έχουν αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο παραβίασης της εθνικής κυριαρχίας κάποιου κράτους μέλους, με εξαίρεση την κρίση των Φώκλαντς το 1982. Σε εκείνη την περίπτωση, η Γαλλία, χώρα που είχε πωλήσει τα στρατηγικά βλήματα Exocet στην Αργεντινή, προμήθευσε το Λονδίνο με αρκετές πληροφορίες για την αποφυγή και την εξουδετέρωσή τους. Για την Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, η Ε.Ε., με τα προβλήματα, τις αντιφάσεις και την παραδοσιακή αμφιθυμία, αποτελεί τον πλέον ασφαλή λιμένα.

10.  Είναι η Τουρκία διπλωματικά απομονωμένη;
Σε καμία περίπτωση. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί ισότιμο συνομιλητή του Ντόναλντ Τραμπ, του Βλάντιμιρ Πούτιν και της Άγκελα Μέρκελ. Η Τουρκία παρουσιάζεται στους κύκλους του ΝΑΤΟ ως η χώρα που «σηκώνει» το βάρος ανακοπής της ρωσικής επιρροής στη Λιβύη. Το βασικό διπλωματικό δόγμα της Τουρκίας παραμένει η αμοιβαιότητα (reciprocity) και οποιαδήποτε απόφαση αφορά την Ανατολική Μεσόγειο, δεν θα έρθει χωρίς κάποιο αντάλλαγμα, είτε αυτό αφορά την Ελλάδα, είτε την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ σε δεύτερο πλάνο.

kathimerini.gr

Ο τοκετός ήταν μακρύς και δύσκολος, αλλά η γαλλο-γερμανική πρόταση ανάκαμψης προχώρησε

Από
anixneuseis
-
0

του Άλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου.

Κάποιοι μιλούν και «για μια μικρή επανάσταση».

Αυτό προκύπτει από το εμπεριστατωμένο σχετικό ρεπορτάζ των δημοσιογράφων Jean–Pierre Stroobants και Virginie Malingre του Γραφείου της Le Monde στις Βρυξέλλες με ημερομηνία 21-7-2020 και με τίτλο : «Γιατί το ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης είναι μια μικρή επανάσταση» (Pourquoi le plan de relance européen est une petite revolution).

Για να επιτευχθεί o μακρύς και δύσκολος τοκετός, χρειάστηκε μια σύνοδος κορυφής που θα παραμείνει ως «ιστορική», λόγω της εξαιρετικής διάρκειας και των δυσκολιών της. Οι Ευρωπαίοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων συμφώνησαν τελικά την Τρίτη 21 Ιουλίου 2020, για το σχέδιο ανάκαμψης που θα τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τις καταστροφικές συνέπειες της πανδημίας Covid-19. Αντιμέτωποι με την έκταση των ζημιών που προκλήθηκαν από τον ιό, ο οποίος σκότωσε περισσότερους από 200.000 ανθρώπους στην Γηραιά Ήπειρο και βύθισε την ευρωπαϊκή οικονομία σε μια άνευ προηγουμένου ύφεση, οι 27 υιοθέτησαν έναν πρωτόγνωρο Μηχανισμό, ο οποίος σκιαγραφεί τα περιγράμματα μιας πιο ομοσπονδιακής, πιο αλληλέγγυας και πιο ολοκληρωμένης Ευρώπης.

Σίγουρα ο Μηχανισμός είναι προσωρινός, αλλά οι υποστηρικτές του ελπίζουν ότι θα αποδείξει την αξία του και έτσι θα μονιμοποιηθεί (;) μέσα στο τοπίο των κοινοτικών δυνατοτήτων για το μέλλον. «Η ιστορία δείχνει ότι όταν γίνεται ένα πολιτικό βήμα, δεν γυρνάμε  πίσω», κρίνει ένας Γάλλος διπλωμάτης.

Πρώτη επανάσταση : για να λάβει τα 750 δισεκατομμύρια ευρώ που σκοπεύει να διαθέσει για την ανάκαμψη, η Επιτροπή (της οποίας η βαθμολογία είναι 3Α από τους οίκους χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κι αυτό της εξασφαλίζει πολύ ελκυστικούς όρους χρηματοδότησης) θα χρεωθεί στο όνομα όλων των κρατών-μελών. Τα αρμόδια όργανα της κοινότητας έχουν συνάψει δάνεια, αλλά οι έξοδοί τους στις αγορές ήταν πάντα περιορισμένες. Πράγματι, οι Συνθήκες υποχρεώνουν την Ένωση να υποβάλει έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Τούτου λεχθέντος, εάν το επιθυμούν οι 27, και αν το εγκρίνουν τα κοινοβούλιά τους, η Επιτροπή μπορεί να αποφύγει αυτόν τον κανόνα και επομένως να αποκτήσει μια συγκεκριμένη δημοσιονομική αυτονομία.

Δεύτερη επανάσταση : αυτό το κοινό χρέος θα είναι καταρχάς ένα εργαλείο αλληλεγγύης, το οποίο θα οδηγήσει την Ευρώπη να κάνει ένα νέο βήμα προς μια Ένωση αναδιανομής πλούτου, η αρχή της οποίας είχε από καιρό απορριφθεί από τη Γερμανία. Πράγματι, από τα 750 δισεκατομμύρια ευρώ που θα διατεθούν στο σχέδιο ανάκαμψης, τα 360 δισεκατομμύρια θα ληφθούν δανεικά για τα κράτη-μέλη που το επιθυμούν – δηλαδή θα βρεθεί  ένας τρόπος να χρεωθούν με καλύτερους όρους, παρά να καταφύγουν μόνα τους στις αγορές χρήματος. Αλλά θα πρέπει να αποπληρώσουν αυτά τα ποσά. Και τα υπόλοιπα 390 δισεκατομμύρια θα τους αναδιανεμηθούν έως το 2023, με τη μορφή επιδοτήσεων,  οι οποίες αυτές θα αποπληρωθούν από τους 27.

Τα χρήματα, τα οποία θα εισρεύσουν στον κοινοτικό προϋπολογισμό (συνολικά 1.074 δισ. Ευρώ κατά την περίοδο 2021-2027), πρέπει πρωτίστως να βοηθήσουν τις χώρες που πλήττονται περισσότερο από την κρίση, όπως την Ιταλία, την Ισπανία , την Ελλάδα ή σε μικρότερο βαθμό τη Γαλλία, και θα διανεμηθούν σύμφωνα με ένα κλειδί ανακατανομής, λαμβάνοντας υπόψη τα διαρθρωτικά στοιχεία αυτών των οικονομιών, καθώς και την έκταση της ύφεσης που θα παρατηρηθεί. Η Γαλλία για παράδειγμα θα είναι σε θέση να διαθέσει επιδοτήσεις ύψους 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, ανακοίνωσε την Τρίτη ο Υπουργός Οικονομίας, Bruno Le Maire. Αυτό το ποσό θα της επιτρέψει να χρηματοδοτήσει εν μέρει το δικό της σχέδιο ανάκαμψης των 100 δισεκατομμυρίων που θα παρουσιαστεί στις “24 Αυγούστου”, σύμφωνα με τον Le Maire. Η Ισπανία θα δικαιούται περίπου 60 δισεκατομμύρια και η Ιταλία σε περίπου 70 δισεκατομμύρια. Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι για την Ελλάδα έχουν προβλεφτεί από όλες τις κοινοτικές πηγές συνολικά 70 με 72 δις ευρώ.

Εγγυήσεις προς τις βόρειες χώρες

Προκειμένου να δοθούν εγγυήσεις στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης για να συμφωνήσουν – συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας – που δεν θέλουν αυτά τα χρήματα να κατασπαταληθούν, προβλέπεται ότι οι ωφελούμενες χώρες του σχεδίου θα παρουσιάσουν πρώτα ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων έως το 2023. Η Ελλάδα έχει ανακοινώσει ήδη ότι το δικό της πρόγραμμα το εκπονεί η ομάδα του νομπελίστα οικονομολόγου 2010  Χριστόφορου Πισσαρίδη. Αυτό πρέπει να είναι συμβατό με τις προτεραιότητες της Ένωσης (δηλαδή κλιματική και ψηφιακή μετάβαση) και να προβλέπει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Πρέπει επίσης να επικυρωθεί από την Επιτροπή, καθώς και από τα κράτη μέλη, με ειδική πλειοψηφία 55% των ψήφων των κρατών-μελών.

Η ενίσχυση θα χορηγείται σε δόσεις και πρέπει, κάθε φορά, να εγκρίνεται από την Επιτροπή. Θα ζητείται η γνώμη των 27 και εάν μια χώρα πιστεύει ότι τα χρήματα χρησιμοποιούνται καταχρηστικά, θα μπορεί να παραπέμψει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ωστόσο, δεν θα είναι σε θέση να ασκήσει βέτο σε μια καταβολή των πόρων, όπως το ήθελε η Ολλανδία.

Όποιος μιλάει για δάνειο, εννοεί και την εξόφλησή του. Από αυτή την άποψη, οι 27 άφησαν το θέμα σε εκκρεμότητα, γνωρίζοντας ότι η σχετική προθεσμία αποπληρωμής είναι μακρινή. Ως έχει, είτε η εθνική τους συνεισφορά θα πρέπει να αυξηθεί είτε οι ευρωπαϊκές δαπάνες  θα πρέπει να μειωθούν. Εκτός κι εάν αποφασίσουν να διαθέσουν «ιδίους πόρους» στην Ευρώπη. Είναι σαφές ότι η Επιτροπή θα επιβάλλει φόρους – το πράττει ήδη σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις και για πολύ μικρά ποσά – και ως εκ τούτου μέρος του κοινοτικού προϋπολογισμού δεν θα εξαρτάται πλέον από τις πρωτεύουσες των κρατών-μελών.

Σήμερα, εκτός από την επιβολή μιας εισφοράς στα μη επαναχρησιμοποιήσιμα πλαστικά μέχρι το 2021, τίποτα δεν βρίσκεται σε εξέλιξη. Πολλές χώρες, ξεκινώντας από τη Γερμανία, δεν θέλουν να προχωρήσουν πολύ περισσότερο σε αυτήν τη λογική. Ως εκ τούτου, αναμένεται ότι η Επιτροπή θα επεξεργαστεί δύο υποθέσεις :

@ την καθιέρωση ενός ψηφιακού φόρου για τις παραπάνω γνωστές ψηφιακές πλατφόρμες και

@ τη δημιουργία ενός μηχανισμού προσαρμογής άνθρακα στα κοινοτικά σύνορα για τα εμπορεύματα που εισάγονται από χώρες εκτός της Ένωσης και των οποίων το αποτύπωμα άνθρακα δεν αντιστοιχεί στα κοινοτικά πρότυπα.

Σε σχετικό  άρθρο μου την 1η Ιουνίου 2020  στις Ανιχνεύσεις  είχα κάνει την καλόπιστη προτροπή : «Ας περιμένουν λοιπόν μαζί μας οι ευρωθάφτες τις εξελίξεις». ΕΔΩ

 

Τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου απέδειξαν ότι η εν λόγω προτροπή μου ήταν βάσιμη κι όχι συναισθηματική.

Σήμερα επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω :

Η μη αποδοχή από κάποιες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά του κοινού φθηνού  δανεισμού, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δείχνει έλλειψη κοινοτικής αλληλεγγύης η οποία θεριεύει τον αριστερο-δεξιό Λαϊκισμό της Ευρώπης.

Η μη αποδοχή από κάποιες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου της αξιολόγησης του φυσικού αντικειμένου, των έργων δηλαδή στα οποία θα επενδυθούν οι κοινοτικοί πόροι, αλλά και της χρηστής οικονομικής διαχείρισής τους (δηλαδή το οικονομικό αντικείμενο τους), δείχνει έλλειψη αξιοπιστίας εκείνων των χωρών που σπεκουλάρουν στο όνομα των μνημονίων που εφαρμόστηκαν, με ευθύνη της ίδιας της Ελλάδας. Ωσάν η Ελλάδα να έχασε από αυτήν την υπόθεση. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν έχασε, αλλά είναι ζωντανή, θα εισπράξει ένα κάρο λεφτά και εξακολουθεί να έχει στα χέρια της το «αεροπλανοφόρο» του ευρώ, κι όχι την τρύπια λίρα του γείτονά της που την απειλεί.

Ας αναρωτηθούμε πού θα ήμασταν σήμερα έξω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ;

 

 

 

 

Αποψη: Τι σημαίνει η NAVTEX για το Καστελλόριζο

Από
admin
-
0
ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ*

Οι NAVTEX είναι αγγελίες προς ναυτιλλομένους και αφορούν διάφορες πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζουν όσοι ταξιδεύουν στις θάλασσες. Ενημερώνουν για στρατιωτικά γυμνάσια, ποντίσεις καλωδίων, απαγορευμένες περιοχές κ.λπ. Κανονικά ανακοινώνονται αρκετές ημέρες πριν για να ενημερωθούν εγκαίρως τα πλοία που βρίσκονται στην επίμαχη περιοχή. Προφανώς, δεν ήταν αυτή η πρόθεση όσων ανακοίνωσαν τη χθεσινή τουρκική NAVTEX με την οποία δεσμεύονται περιοχές νοτίως του Καστελλόριζου για σεισμολογικές έρευνες επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η συγκεκριμένη NAVTEX έχει άμεση ισχύ και ήθελε να αιφνιδιάσει.

Αυτή είναι παλαιά τουρκική τακτική. Επί παραδείγματι, τα ίδια είχαν γίνει τον Νοέμβριο του 2008 όταν η Τουρκία είχε ανακοινώσει την τελευταία στιγμή ότι ένα ερευνητικό πλοίο υπό νορβηγική σημαία, το «Μαλένε Οστερβολντ», επρόκειτο να πραγματοποιήσει γεωφυσικές έρευνες σε απόσταση ογδόντα μιλίων νοτίως του Καστελλόριζου, εντός περιοχής της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ελληνικό πολεμικό πλοίο ενημέρωσε τους Νορβηγούς. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επέδωσε γεωγραφικές συντεταγμένες που προσδιόριζαν εν μέρει την περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Κατόπιν αυτού το νορβηγικό πλοίο συνέχισε τις εργασίες του ανατολικά από τις συντεταγμένες που εδόθησαν, σε περιοχή τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Τα πράγματα τώρα έχουν αλλάξει. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει τον δικό της ερευνητικό στόλο για να μην εξαρτάται από τέτοιες «λεπτομέρειες».

Ο τουρκικός αιφνιδιασμός μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Σίγουρα η Αγκυρα επιθυμεί να ελέγξει τα αντανακλαστικά της Ελλάδος και ιδίως την ετοιμότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι επίσης βέβαιον ότι έχει ενοχληθεί σφόδρα από την πιθανότητα υπογραφής συμφωνίας οριοθετήσεως με την Αίγυπτο. Πιθανόν να θέλει να προλάβει ένα τέτοιο ενδεχόμενο μέσω της δημιουργίας επεισοδίου.

Ισως πάλι η τουρκική ενέργεια να συνδέεται με τις πιέσεις που δέχεται από τη Γερμανία. Είναι σαφές ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να δει η Μέρκελ κατά τη διάρκεια της προεδρίας της στην Ε.Ε. είναι ένα ελληνοτουρκικό θερμό επεισόδιο. Η Γερμανία έχει ενεργοποιηθεί πιέζοντας την Τουρκία να αποκλιμακώσει. Η Τουρκία θέλει να αποφύγει τις περαιτέρω πιέσεις κάνοντας ένα βήμα μπροστά…

Η επιλογή του Καστελλόριζου δεν πρέπει να εκπλήσσει. Είναι το σημείο εκείνο στο οποίο τα τουρκικά επιχειρήματα ακούγονται πιο νομιμοποιημένα από τη διεθνή κοινή γνώμη εν συγκρίσει προς άλλες περιοχές, όπως π.χ. της Κρήτης ή της Ρόδου. Η δε χρονική περίοδος γέμει ιστορικών συμβολισμών. Είναι η επέτειος της εισβολής στην Κύπρο το 1974 αλλά και της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923 που τόσο πολύ θέλει ο Ερντογάν να ανατρέψει.

Τέλος, ο χρόνος που υποτίθεται ότι μας είχε «δώσει» η Τουρκία –μέχρι τον Σεπτέμβριο– είναι θεωρητικός. Οσο και να προειδοποιεί για τους πολιτικούς της στόχους, θα ήταν αφελές να θεωρήσουμε ότι δεν θα κινηθεί έως τον Σεπτέμβριο. Εδώ και πολύ καιρό είναι σαφής η απόφασή της να ξεκαθαρίσει την κατάσταση με την Ελλάδα που αποτελεί και το πιο σοβαρό εμπόδιο στην επιθυμία της να καταστεί η επικυρίαρχος δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου.

* Ο κ. Αγγελος Συρίγος είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής. Βουλευτής της Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών.

“Καθημερινή”

Τι σχεδιάζει η Τουρκία…

Από
anixneuseis
-
0
Του Κώστα Στούπα 

Οι χθεσινές εξελίξεις σε σχέση με την Τουρκία δεν αποτελούν έκπληξη ούτε αιφνιδίασαν κανένα. Αποτελούν άλλο ένα βήμα κλιμάκωσης των τουρκικών κινήσεων στην ευρύτερη περιοχή.

Η ελληνική αντίδραση της επιφυλακής στην οποία ετέθησαν οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας ήταν επίσης αναμενόμενη.

Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να το τραβήξει η Τουρκία. Οι έρευνες νοτίως του Καστελόριζου την ίδια περίοδο που στη Λιβύη είναι πολύ πιθανή και η άμεση εμπλοκή της Αιγύπτου αποτελεί μεγάλο ρίσκο για τη γείτονα, αν επιδιώκει να τραβήξει το σκοινί στα άκρα…

Από την άλλη πλευρά η οικονομία της Τουρκίας αντιμετωπίζει προβλήματα, η ισοτιμία της τουρκικής λίρας συνεχίζει να καταρρέει, το καθεστώς Ερντογάν χάνει την επιρροή του στην τουρκική κοινή γνώμη.

Μια υποχώρηση στα μέτωπα που έχει ανοίξει στο εξωτερικό θα λειτουργούσε σαν χαριστική βολή.

Ενδεικτικές των πιθανών προθέσεων της Τουρκίας, για το μέχρι πού είναι διατεθειμένη να τραβήξει το σκοινί είναι οι αθρόες αγορές χρυσού τους τελευταίους μήνες από την Κεντρική Τράπεζα της γείτονος.

pin

Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα της Asian Review, η Τουρκία φέτος έχει ξεπεράσει τη Ρωσία  ως ο μεγαλύτερος αγοραστής χρυσού στον κόσμο.

Την περίοδο Ιανουαρίου-Μαρτίου αγόρασε περίπου 148 τόνους, ποσότητα τριπλάσια σε σχέση με αυτήν της ίδιας περιόδου το προηγούμενο έτος.

pin

Κατά τον Kota Hirayama of SMBC Nikko Securities η Τουρκία αυξάνει τα αποθέματα χρυσού επειδή ανησυχεί για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία το 2018 για την κράτηση ενός Αμερικανού πάστορα από τις τουρκικές αρχές.

Η Τουρκία προμηθεύτηκε τα συστήματα S-400 το 2019 από τη Ρωσία παρά τις αντιρρήσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ.

Η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε την έκδοση ενός μουσουλμάνου κληρικού από τις  ΗΠΑ που κατηγορείται για συμμετοχή στην απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν το 2016.

Η Ουάσιγκτον μέχρι στιγμής αρνείται, δημιουργώντας ένα άλλο σημείο τριβής στις διμερείς σχέσεις.

pin

Ασπίδα χρυσού…

Εάν οι σχέσεις επιδεινωθούν περαιτέρω και οι ΗΠΑ επιβάλουν αυστηρότερες κυρώσεις, η Τουρκία κινδυνεύει να μην είναι σε θέση να προμηθευτεί δολάρια προκειμένου να καλύψει τις υποχρεώσεις της.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ υπέγραψε ένα νόμο που εμποδίζει τις τράπεζες της  Κίνας να προμηθεύονται δολάρια, ως απάντηση στο νόμο περί εθνικής ασφάλειας που η τελευταία επέβαλε στο Χονγκ Κονγκ.

Υπάρχει ένα προειδοποιητικό σημάδι ότι η Τουρκία θα μπορούσε να έχει την ίδια τύχη με την Κίνα.

Τον Μάρτιο, όταν η πανδημία έπληξε τις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ άνοιξε πιστωτικές γραμμές ρευστότητας σε μια σειρά κεντρικών τραπεζών που αντιμετώπιζαν ελλείψεις δολαρίων.

Η απουσία της Τουρκίας ήταν εμφανής από τον διευρυμένο κατάλογο παραληπτών.

“Αυτό είναι πιθανό να  τροφοδότησε το άγχος των Τούρκων πως δεν μπορούν να βασιστούν στις ΗΠΑ σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, δήλωσε ο Hirayama.

Στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή της Ν.Α.Μεσογείου όπως και της Ε.Ε.  θα πρέπει να δούμε τις ανησυχίες και τη στροφή της Τουρκίας προς την αύξηση των αποθεμάτων χρυσού σε συνάρτηση με τις υψηλού ρίσκου γεωπολιτικές κινήσεις της γείτονος στη Συρία, τη Λιβύη, την Κυπριακή ΑΟΖ και το Αιγαίο. Ενδεχομένως με την αύξηση των αποθεμάτων χρυσού η Τουρκία να προσπαθεί να αμυνθεί απέναντι σε πιθανές πιέσεις που θα δεχτεί αν υπάρξει μια ανάφλεξη στην περιοχή εξ αιτίας της.

Οι κινήσεις αυτές θα πρέπει επίσης να εκτιμηθούν από την οπτική γωνία μιας ενδεχόμενης απώλειας  της προνομιακής σχέσης του Ερντογάν με τον πρόεδρο Τραμπ στην περίπτωση που ο τελευταίος χάσει τις εκλογές του επόμενου Νοεμβρίου.

Σε γενικές γραμμές η κίνηση της Τουρκίας τους τελευταίους μήνες να αυξήσει τα αποθέματά της σε χρυσό, σε συνάρτηση με τις γεωπολιτικές κινήσεις αποτελούν ακόμη έναν παράγοντα ανησυχίας σε σχέση με τις προθέσεις της στην εύφλεκτη ζώνη της Ν.Α. Μεσογείου…

[email protected]

capital.gr

Γιατί η Τουρκία επισπεύδει τις προκλήσεις

Από
anixneuseis
-
1

Του Κώστα Ράπτη

Το σκηνικό κρίσης που δημιουργούν οι τουρκικές κινήσεις στον χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεδομένο τόσο από τη γενικότερη εκτίμηση των πολιτικών προθέσεων της Άγκυρας όσο και από επιλογές όπως το αίτημα της τουρκικής εταιρείας πετρελαίων (ΤΡΑΟ) της 30ής Μαΐου για διεξαγωγή ερευνών από τα τέλη Αυγούστου στα νέα θαλάσσια οικόπεδα που έχουν προσδιοριστεί στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, τη θαλάσσια περιοχή από τη Ρόδο έως την Κρήτη.

Ωστόσο, η αναγγελία από την υδρογραφική υπηρεσία Αττάλειας της διεξαγωγής υποθαλάσσιων ερευνών από σήμερα Τρίτη έως και τις 2 Αυγούστου στα νότια και ανατολικά του Καστελόριζου, ήτοι σε περιοχή για την οποία εκκρεμούν (παράνομες) αδειοδοτήσεις της Τουρκίας ήδη από το 2012, επισπεύδει τις εξελίξεις – πόσω μάλλον όταν συνοδεύεται από υπερπτήσεις ζεύγους τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 πάνω από το ακριτικό ελληνικό νησί και τη γειτονική Μεγίστη.

Εν μέσω πληροφοριών για ανάπτυξη τόσο του τουρκικού όσο και του ελληνικού στόλου (σε περίοδο όπου ούτως ή άλλως συνηθίζεται η πραγματοποίηση ασκήσεων) η κρισιμότητα των στιγμών γίνεται εμφανής.

Όμως η επιλογή της κλιμάκωσης ή μη ανήκει αποκλειστικά στην τουρκική πλευρά. Και οι κινήσεις “πολιτικής ανάσχεσης” που έχουν αναληφθεί δείχνουν να μην την αφορούν.

Πρόσφατα μόλις, οι διακριτικές μεσολαβητικές προσπάθειες που αναλήφθηκαν από τη Γερμανία “αδειάστηκαν” με την ασυνήθιστη στα διπλωματικά χρονικά δημοσιοποίηση από τον ίδιο τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου της συνάντησης Σουρανή-Καλίν στο Βερολίνο. Το ότι οι σημερινές τουρκικές ανακοινώσεις συμπίπτουν με την παρουσία του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Χέικο Μάας στην Αθήνα προφανώς δεν είναι τυχαίο.

Δεδομένης της αμερικανικής “απουσίας” από την περιοχή, η οποία ασφαλώς θα γίνει εντονότερη μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, κατεξοχήν αποδέκτης των τουρκικών πιέσεων γίνεται η Ε.Ε. και δη η ηγέτιδα δύναμή της, Γερμανία, που ως γνωστόν αγωνιά για τη διαφύλαξη της ηρεμίας κατά τη διάρκεια της δικής της εξάμηνης προεδρίας.

Η εικόνα δυστοκίας που παρουσίασε η πενθήμερη Σύνοδος Κορυφής των “27” δεν δίνει άλλωστε προς τα έξω την εικόνα μιας Ε.Ε. που συνιστά υπολογίσιμη γεωπολιτική δύναμη, όταν στα του οίκου της δυσκολεύεται να συμβιβάσει τόσες και τέτοιες αποκλίσεις επί των “πεζών” οικονομικών ζητημάτων.

Επιπλέον, η εθνικιστική έξαρση που έχει δημιουργήσει τις ημέρες αυτές στη γείτονα η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί (εν μέσω ρητορικών εξάρσεων του Ερντογάν περί “νέας κατάκτησης” και τουρκικού μεγαλείου) συμπληρώνει στο συμβολικό και ψυχολογικό επίπεδο τις επιθετικές κινήσεις που καταγράφονται στον χάρτη της Μεσογείου.

Η δε προοπτική ανάπτυξης αιγυπτιακών στρατευμάτων στην ανατολική Λιβύη, στο πλευρό των αντιπάλων της Τρίπολης και της Άγκυρας, αλλά και η κινητικότητα περί την ελληνο-αιγυπτιακή οριοθέτηση θαλάσσιων δικαιοδοσιών, συνιστά έναν επιπλέον λόγο για τον οποίο η Τουρκία επισπεύδει.

Η Άγκυρα έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται, με γνώμονα έναν ευρύτερο συσχετισμό, πολλαπλά σενάρια πάνω στα μέτωπα που έχει ανοίξει σε μία ευρεία ακτίνα της περιοχής, πιστεύοντας ότι μπορεί να επιλέξει το καταλληλότερο κάθε φορά σημείο επίδειξης ισχύος (προεξοφλώντας ότι οι εξελίξεις που θα δρομολογηθούν θα είναι οριοθετημένες).

Σε κάθε περίπτωση, δεν δείχνει έτοιμη να προχωρήσει σε διάλογο, παρά μόνο επί μίας ατζέντα της οποίας αυτή θα έχει ορίσει το εύρος (που αντικειμενικά πλέον περιλαμβάνει και το σύνολο των σχέσεών της με τη Δύση) και μόνο μετά την καταγραφή κάποιου τετελεσμένου.

capital.gr

Γιδεόν Λεβί: “Το Ισραήλ είναι χαμένη υπόθεση. Ξεχάστε το.”

Από
anixneuseis
-
2
Η ομιλία (με ελληνικούς υπότιτλους) του ισραηλινού δημοσιογράφου Γιδεόν Λεβί στο ολοήμερο συνέδριο με θέμα «Το Ισραηλινό Λόμπι.Είναι καλό για τις ΗΠΑ; Είναι καλό για το Ισραήλ;» στην Εθνική Λέσχη Τύπου στην Ουάσιγκτον, στις 10 Απριλίου 2015. Μετάφραση-υποτιτλισμός: Άντζελα Ζ. Ιωαννίδου
Άδεια

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΠΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ.

Από
anixneuseis
-
7


Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας, σημαντικότερο και απο την οικονομική κρίση είναι η ασφάλεια και η ακεραιότητα της χώρας η οποία απειλείται απο την Τουρκία. Αν δεν διασφαλιστεί η ύπαρξή μας στο χώρο που ζούμε, η οικονομία θα καταρρέει συνεχώς. Κανείς δεν επενδύει σε ένα αβέβαιο περιβάλλον.
Πως διασφαλίζεται, λοιπόν, η άμυνα της χώρας;
Πολύ σωστά οι ελληνικές κυβερνήσεις επενδύουν στον διπλωματικό τομέα. Ο πόλεμος είναι μια τραγική εξέλιξη και πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί. Μέχρι, βεβαίως, του σημείου που δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Ποιές είναι, λοιπόν, οι παράλληλες κλιμακώσεις αποτροπής;
– Η πρώτη είναι η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αποδεκτή η διαμεσολαβητική προσπάθεια της κ. Μέρκελ αλλά χωρίς καμιά απώλεια κυριαρχικού δικαιώματος ή κυριαρχίας. Επενδύει πολύ στην διαμεσολάβηση αυτή η κυβέρνηση αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα απογοητευτεί.
-Η δεύτερη είναι η στενή σχέση συνεργασίας (τρόπος του λέγειν) με τις ΗΠΑ. Ενώ η αμερικανική διπλωματία έχει θέσεις ικανοποιητικές για την Ελλάδα υπάρχει ο παράγων Τράμπ. Το τι έχει συζητήσει και τι έχει υποσχεθεί στον Ερντογάν είναι άγνωστο. Θα βοηθήσει την κρίσιμη στιγμή την Ελλάδα ώστε να αποτραπεί μια στρατιωτική κλιμάκωση χωρίς ελληνικές απώλειες; Ή, έδωσε το πράσινο φως στον Ερντογάν για στρατιωτική κλιμάκωση το Σεπτέμβριο; Άγνωστο, διότι ο Τράμπ μπορεί να πουλήσει ακόμη και τη μάνα του προκειμένου να επανεκλεγεί. Αν ο Ερντογάν του υποσχεθεί αγορές τις οποίες θα μπορέσει να πουλήσει στο αμερικανικό ακροατήριο προεκλογικά δεν του είναι σε τίποτα να εγκαταλείψει στην τύχη της την Ελλάδα.
Σε σχέση με τους αμερικανούς υπάρχει και κάτι άλλο το οποίο δεν ξέρω αν εγκαταλείφθηκε ως δόγμα.
Με τη βοήθεια δύο εξαιρετικών κυριών, υπεύθυνων του γραφείου τύπου του αμερικανικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη (της Μαρίας παλαιότερα και της Ιωάννας πιο πρόσφατα) έπαιρνα κάθε χρόνο μια συνέντευξη απο τον εκάστοτε αμερικανό πρέσβη όσο εργαζόμουν στην ΕΡΤ3. Σε μια απο αυτές ρώτησα τον αμερικανό διπλωμάτη γιατί η χώρα του υποστηρίζει τόσο πολύ την Τουρκία και ανατρέπει τις ισορροπίες στην περιοχή και όχι την Ελλάδα ώστε μια γεωπολιτική και γεωστρατηγική ισορροπία να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα και των ΗΠΑ.
Η απάντησή του ήταν “δεν σκεφτόμαστε έτσι”.
Πράγματι, οι ΗΠΑ δεν σκέφτονταν στη λογική της ισορροπίας δυνάμεων και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας το εξαιρετικό βιβλίο του Κίσιγκερ “Διπλωματία”. Αν αυτή συνεχίζει να είναι η θέση των ΗΠΑ τότε πρόκειται για αρνητική αντίληψη για την Ελλάδα.
-Η τρίτη επιλογή είναι η μετατροπή της τριμερούς συνεργασίας (Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου) σε τετραμερή (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος) αμυντική συμφωνία για την αντιμετώπιση της Τουρκίας. Και οι τέσσερις χώρες έχουν λόγους να μην επιθυμούν την απόλυτη κυριαρχία της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Υπάρχει, βεβαίως, το πρόβλημα της συνεργασίας Αιγύπτου-Ισραήλ το οποίο θα μπορούσε να βρεθεί τρόπος να ξεπεραστεί.
-Η τέταρτη επιλογή μπορεί να είναι ευρύτερη.Αμυντική συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, Αρμενίας, Λιβυκού Κοινοβουλίου, Γαλλίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σαουδικής Αραβίας κλπ. Θα προσέθετα και τη Συρία ή τους Κούρδους αλλά αυτό προϋποθέτει έγκριση απο ΗΠΑ και Ισραήλ η οποία, μάλλον, δεν θα δοθεί.
Ας έχουμε υπόψη πως το ΝΑΤΟ στο οποίο συμμετέχει η Ελλάδα δεν πρόκειται να βοηθήσει. Έχει μετατραπεί σε ένα όργανο ελεγχόμενο απο τον Τράμπ και τον Ερντογάν, όπως αποκάλυψε και η γαλλική προσφυγή. Το ΝΑΤΟ είναι νεκρό. Υπάρχει μόνο και μόνο για να έχουν εργασία οι υπάλληλοί του.
Βεβαίως, σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων στον ανώτατο δυνατό βαθμό και η εξασφάλιση της προμήθειας πολεμοφοδίων αν οδηγηθούμε στην οδυνηρότερη και απευκταία επιλογή.
Η μονοδιάστατη εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας (Ε.Ε. ΝΑΤΟ) δεν εξυπηρετεί την εθνική ακεραιότητα.
Η κυβέρνηση πρέπει να βγει απο το λήθαργό της.

Οι λόγοι που κάνουν την Τουρκία να φτάσει στα άκρα μέσα στον επόμενο μήνα

Από
anixneuseis
-
0

Αλέξανδρος Δρίβας

Όλα όσα αφορούν την Τουρκία είναι εντελώς προβλέψιμα. Όπως γίνεται απόπειρα για να διαλυθεί ο μύθος της απομονωμένης Τουρκίας, έτσι οφείλουμε να επιχειρήσουμε να διαλύσουμε τον αντίστοιχο μύθο της απρόβλεπτης Τουρκίας. Η κυβέρνηση Ερντογάν κάνει εξωτερική πολιτική πάνω σε εθνικούς όρκους και μας φέρνει πολλά χρόνια πίσω, όταν η γεωπολιτική μετατρεπόταν σε ένα επιστημονικοφανές όραμα για κάθε κράτος. Ο Παγγερμανισμός βρήκε το αφήγημά του σε Kjellen, Haushofer και Ratzel οι οποίοι αναφέρθηκαν στην πολύβουη Θεωρία του Ζωτικού Χώρου. Βάσει αυτής, ένα κράτος είναι ένας οργανισμός ο οποίος για να εξελίσσεται πρέπει να μεγαλώνει και επομένως να επεκτείνεται. Το αφήγημα της ”πατρίδας της καρδιάς μας” και το αντίστοιχο της ”Γαλάζιας Πατρίδας”, είναι τα αντίστοιχα αφηγήματα μιας ψυχωσικής πολιτικής που οικοδομήθηκε από τους Νταβούτογλου και Καλίν και υλοποιείται από τον Ερντογάν.

Ο Τούρκος πρόεδρος βλέπει τον εαυτό του ως συνομιλητή της Ιστορίας και έτσι προσπαθεί τα 17 αστέρια που έχει στο έμβλημα-σημαία της Τουρκίας (17 αλύτρωτες περιοχές για τους νεοθωμανούς) να τα επανατκήσει ώστε να ολοκληρωθεί το όραμα του Ερντογάν και ο Κεμάλ να αποκαθηλωθεί. Στη Δύση εδώ και πολλές δεκαετίες, ασχολούμαστε μόνο με ποσοτικούς παράγοντες και έχουμε περιφρονήσει τους ποιοτικούς. Ένας από αυτούς που έχουμε αφήσει στην άκρη, είναι το ψυχολογικό προφίλ του ηγέτη. Ο Ερντογάν έχει μια άλλη αντίληψη για την ηγεσία του, έχει μια άποψη οτι έχει μια ”προκαθορισμένη αποστολή” να φέρει εις πέρας. Και αυτή η αποστολή, δεν έχει εντός της υπολογισμό διπλωματικού δούναι και λαβείν, παρά μόνο κατάκτηση.

Η Τουρκία εδώ που έφτασε θα συνεχίσει ακόμη και αν το μέλλον της είναι μαύρο καθώς μπορεί οι Ratzel και Haushofer να προσφέρουν ένα καλό μύθο στον Ερντογάν, όμως ο Θουκυδίδης δε θα του επέτρεπε να κοιμηθεί πάνω σε αυτόν τον μύθο. Το μεγάλο ζήτημα όμως για τον Ελληνισμό, είναι οτι η Τουρκία θα ολοκληρώσει μέχρι τέλους τα όσα διεκδικεί και αυτό έρχεται πολύ σύντομα. Ποιές εξελίξεις οδηγούν την Τουρκία να πάρει αυτήν την απόφαση;

Η Αμερική ανασυγκροτείται και έχει αφοσιωθεί στην κατατριβή τρίτων στη Μεσόγειο

Η πανδημία και η τεράστιες απώλειες σε ζωές και σε οικονομία που υφίστανται λόγω αυτής οι ΗΠΑ, απλώς επιτάχυναν μια πολιτική που εγκαινιάστηκε από τον πρόεδρο Ομπάμα και συνεχίζεται και από την κυβέρνηση Τραμπ, έστω με μερικά ”φάλτσα”. Οι ΗΠΑ τηρούν μια ουδετερότητα καθώς θεωρούν οτι με την μη παρέμβασή τους σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη, θα προκαλέσουν τη φθορά άλλων δυνάμεων και αυτή η εξέλιξη θα είναι θετική για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ στις διεθνείς υποθέσεις. Οι ΗΠΑ περισσότερο ανασυγκροτούνται, παρά ”αποχωρούν”.

Στη Μεσόγειο, το κενό των ΗΠΑ έρχονται να καλύψουν Ρωσία, Τουρκία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιταλία, Ισραήλ, Αίγυπτος και ό,τι έχει απομείνει από τη Λιβύη. Οι ΗΠΑ δεν έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ κάποιας χώρας, φροντίζοντας βέβαια να ταυτίζονται με τη διεθνή νομιμότητα η οποία απαγορεύει την παρέμβαση τρίτων χωρών σε κυριάρχα κράτη. Το κατά πόσον βέβαια είναι η Λιβύη ένα κυρίαρχο κράτος, αμφισβητείται. Σε κάθε περίπτωση, πέραν της φθοράς μεταξύ των δυνάμεων που ερίζουν για τη Λιβύη, οι ΗΠΑ θεωρούν οτι το χάος που θα έλθει μέσα από μακροχρόνιες συγκρούσεις σε Βόρεια Αφρική, Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, θα έχει ακόμη μια ευνοϊκή εξέλιξη για την Ουάσινγκτον. Κάποια στιγμή, οι ΗΠΑ θα κληθούν για να διαμεσολαβήσουν ως έντιμοι διαμεσολαβητές και έτσι θα έχουν ξανά τον πρώτο λόγο. Μέχρι τότε, η Τουρκία εκμεταλλέυεται το κενό των ΗΠΑ και συν τοις άλλοις, την ειδική σχέση που διατηρεί ο Ερντογάν με τον Τραμπ. Επιπρόσθετα, η πίεση του Κογκρέσου προς τον Τραμπ για να υπαχθεί η στο νόμο CAATSA για την αγορά S-400 από τη Ρωσία, ολοένα και μεγαλώνει ειδικά μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Μπόλτον. Οι κυρώσεις που θα αντιμετωπίσει η Τουρκία σε περίπτωση που ο Τραμπ θεωρήσει οτι κάτι τέτοιο θα ανέβαζε την δημοτικότητά του που κατρακυλά, θα είναι πολύ σκληρές. Ο Τραμπ όμως θα είναι σίγουρα ακόμη για 3,5 μήνες και η Τουρκία είναι πιθανό μετά τον Νοέμβριο 2020 να μην απολαμβάνει τη σημερινή ”ασυλία”. Άρα ο Ερντογάν ξέρει πως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει τώρα υπέρ της Τουρκίας.

Η Ελλάδα μπήκε δυνατά στο παιχνίδι

Πολύ καθυστερημένα η Ελλάδα αντιλήφθηκε όσα έπρεπε να έχει ήδη κάνει εδώ και πολλές δεκαετίες. Παρόλα αυτά, ίσως αποδειχθούν επαρκή τόσο σε διπλωματικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο. Η Ελλάδα αντιλήφθηκε πως η Τουρκία δεν είναι απλά ένας ”νευρικός γείτονας” με τον οποίον μπορούμε να έχουμε φιλικές σχέσεις. Οι βολικές ελπίδες και οι ευσεβείς πόθοι του παρελθόντος για το με ποιά χώρα θα επιδεικνύαμε ”συμβιβαστικό” πνεύμα, έχουν παρέλθει. Η Ελλάδα μετά τον Έβρο πείστηκε οτι για να παραμείνει ελεύθερη οφείλει να κάνει συγκεκριμένες κινήσεις.

Μετά την οριοθέτηση με την Ιταλία, η Αθήνα πρόκειται να έχει μια συμφωνία με την Αίγυπτο. Μένει να δούμε και να αξιολογήσουμε αυτή τη συμφωνία για το ποιά μέριμνα θα περιλαμβάνει για το σύμπλεγμα της Στρογγύλης. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει τη μέριμνα της διεθνούς νομιμότητας ώστε Ελλάδα και Κύπρος να μην αποκοπούν μεταξύ τους, κάτι που επιθυμεί διακαώς η Τουρκία. Ο δημιουργός της ”Γαλάζιας Πατρίδας” Νάυαρχος Γιαιτζί, έχει προειδοποιήσει εδώ και ένα μήνα πως η Τουρκία πρέπει να αποτρέψει οπωσδήποτε μια συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου καθώς μια τέτοια, θα επιφέρει αρνητικά τετελεσμένα για την Τουρκία και για τις κατακτητικές της βλέψεις. Μέσα στις επόμενες μέρες ίσως υπάρξουν νέα για την Ελλάδα και την Αίγυπτο και δεδομένης της ετοιμότητας του Καϊρου για να εμπλακεί στρατιωτικά στη Λιβύη για να προστατέψει τη Σύρτη, η Τουρκία πρόκειται να βιαστεί στην καλύτερη των περιπτώσεων. Στη χειρότερη περίπτωση εκτιμάται οτι θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα τετελεσμένο προκειμένου να παγώσει σε περιφερειακό επίπεδο τις εξελίξεις.

Το γαλλικό μπλόκο στην Τουρκία και η αμηχανία της ΕΕ

Η Γαλλία είναι αποφασισμένη να μην αφήσει τη Μεσόγειο σε τουρκικά χέρια. Τόσο στο επίπεδο του ΝΑΤΟ, όσο και στο επίπεδο της ΕΕ, η Γαλλία έχει κάνει μια ”εκστρατεία” προκειμένου να διαμηνύσει σε όλους τους τόνους οτι η αργομισθία της Βόρειας Ευρώπης σε οτιδήποτε αφορά τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας, δεν πρόκειται να καταστήσει το Παρίσι όμηρο τετελεσμένων εις βάρος της. Ο Γάλλος πρόεδρος σε ομιλία που είχε στον στρατό της Γαλλίας στις 13/7/2020 κατέστησε σαφές οτι η Μεσόγειος πρέπει να γίνει γαλλική υπόθεση. Ο γαλλικός Τύπος προετοιμάζει τη γαλλική κοινή γνώμη για το τι διακυβέυεται στη Μεσόγειο και ειδικότερα στη Λιβύη, προβάλλοντας την Τουρκία ως ταραξία που απειλεί την ειρήνη.

Λίγες μέρες πριν, αρκετοί συνέδεσαν τη Γαλλία με το προληπτικό χτύπημα το οποίο έγινε σε βάρος του GNA και της Τουρκίας, λόγω του οτι γαλλικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τη βάση Αλ Ουατίγια, μια μέρα μετά την επίσκεψη του υπουργού Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ. Άλλοι, υποθέτουν οτι η Γαλλία υποστήριξε την επιχείρηση προληπτικού χτυπήματος το οποίο έγινε από την Αίγυπτο και τα ΗΑΕ. Τις φήμες αυτές όμως δεν μπορούμε να τις υιοθετήσουμε μέχρι να βρουν οι Τούρκοι ποιός τους έδειξε οτι δεν μπορούν να προχωρήσουν παραπάνω. Η Άγκυρα γνωρίζει οτι το κλίμα στην μέχρι τώρα αμήχανη και αδιάφορη ΕΕ, αντιστρέφεται. Πολύ σημαντική ήταν η τελευταία δήλωση του Ζοσέφ Μπορέλ η οποία φαίνεται οτι έχει λάβει υπόψιν τα γαλλικά συμφέροντα και έχει υιοθετήσει τη ρητορική του Γάλλου προέδρου. Μίλησε ουσιαστικά για περικύκλωση της Ευρώπης από την Τουρκία για την ανάγκη αντίδρασης. Φαίνεται πως η Τουρκία θα αποτελέσει το θέμα μιας ξεχωριστής Συνόδου Κορυφής και η Τουρκία θεωρεί πως πρέπει να βιαστεί πριν εφαρμοσθούν κυρώσεις οι οποίες θα αποτελειώσουν την τουρκική οικονομία και αναπόφευκτα, θα φέρουν πολιτικές εξελίξεις σε βάρος του Ερντογάν. Η Τουρκία βλέπει και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό. Το Ευρωπαίκό Ταμείο Ανάκαμψης δε θα είναι τόσο ευνοϊκό όπως πρότεινε αρχικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Αυτό σημαίνει πως η Γαλλία θα ζητήσει συμψηφισμό σε άλλα ζητήματα που την αφορούν και η Μεσόγειος είναι το βασικότερο. Η Τουρκία θα βιαστεί λοιπόν για να προλάβει εξελίξεις σε βάρος της.

H Eλλάδα πρέπει να είναι έτοιμη και η ετοιμότητα ορίζεται από το αρραγές μέτωπο το οποίο πρέπει να παραταχθεί στο εσωτερικό της χώρας η οποία πρέπει να δείχνει χωρίς κακοφωνία, μια συγκεκριμένη γραμμή που θα προστατέυει τα συμφέροντα της πατρίδας μας. Να ενημερώσουμε όσους αδιάφορους εταίρους μας στην ΕΕ οτι η Ελλάδα δε θα γίνει όμηρος εξελίξεων ούτε συμβιβασμών που θα γίνουν με την Τουρκία η οποία συμπεριφέρεται σαν κατακτητής, βεβηλώνει τη διεθνή νομιμότητα ακόμη και σε θέματα που αφορούν την πολιτιστική κληρονομιά του Ελληνισμού. Μην ξεχνάμε το πώς και το γιατί ξεκινήσαμε το ευρωπαϊκό μας ταξίδι. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αποφάσισε να προχωρήσει στην ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ προκειμένου να υπάρχει ένα αντίβαρο έναντι της Τουρκίας. Επειδή η ΕΕ που θα προστατεύει τα κράτη-μέλη της αργεί να έρθει, η Ελλάδα οφείλει να συνταχθεί με τη Γαλλία. Η Τουρκία πολύ σύντομα θα κάνει το απονενοημένο διάβημα βλέποντας οτι η Ελλάδα δεν της έχει κάνει τη χάρη να πέσει στην παγίδα για να δημιουργηθεί επεισόδιο μέσω προβοκάτσιας και παρατηρεί οτι οι περιφερειακοί συσχετισμοί που διαμορφώνονται είναι εναντίον της τουρκικής πολιτικής.

Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι Research Fellow – HALC, Ph.D. Cand. (Hellenic-American Relations after the Cold War Era).

liberal.gr

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΡΕΣΠΑΣ: ΤΟ ΑΝΕΞΟΦΛΗΤΟ «ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ» ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ…

Από
anixneuseis
-
7

Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου (*)

Είναι προφανές ότι το θέμα των Σκοπίων έχει τεθεί «στο ράφι» και αναμένει την έναρξη της ενταξιακής πορείας της γειτονικής χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (επί της Γερμανικής Προεδρίας, μάλλον τον Σεπτέμβριο) για να υπάρξει νέα κινητικότητα. Οι εκλογές της 15.07.2020 παρήγαγαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή την μικρής έκτασης νίκη του SDSM του Ζόραν Ζάεφ απέναντι στο VMRO του Μίτσκοσκι, ενώ οι Αλβανοί της χώρας (DUI του Αλί Αχμέτι κ.λπ.) ήδη προβάλλουν το αίτημα για ορισμό Αλβανού Πρωθυπουργού, για να στηρίξουν εκ νέου Κυβέρνηση συνεργασίας όπως συμβαίνει τα αρκετά τελευταία χρόνια. Η χώρα έχει ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ η εφαρμογή και η ερμηνεία της διμερούς Συμφωνίας με τη Βουλγαρία, χωλαίνει και προκαλεί έντονες οξύνσεις στα θέματα της εθνότητας και της γλώσσας των Σκοπίων («Μακεδονική»).

Τι γίνεται όμως στην Ελλάδα; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προφανώς επέλεξε να εφαρμόσει την κακή και επιβλαβή Συμφωνία της Πρέσπας (17.06.2018) που κυρώθηκε την 25.01.2019, την οποία όμως κατήγγειλε στη Βουλή, καθώς έχει δημιουργήσει διεθνή  συμβατική δέσμευση της χώρας μας. Κυρίως όμως γιατί δεν θέλησε να δυσαρεστήσει και να συγκρουσθεί με τον διεθνή παράγοντα (ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Η.Π.Α., Γερμανία, κ.λπ.). Είχε βεβαίως υπόψη του και τον ανερχόμενο κίνδυνο ελληνοτουρκικής εμπλοκής για τις θαλάσσιες ζώνες και το μεταναστευτικό, ως υψηλότερη προτεραιότητα της εξωτερικής μας πολιτικής. Άλλωστε, η οικονομική εξάρτηση της χώρας μας από τους δανειστές (κυρίως Γερμανία) και ο στόχος μίας αναδιαπραγμάτευσης του χρέους και των όρων και του χρόνου αποπληρωμής του, περιόριζε τις δυνατότητες πίεσης της Ελλάδος ταυτόχρονα και για μία αναδιαπραγμάτευση των δυσμενέστατων ή αμφίσημων όρων της απαράδεκτης Συμφωνίας της Πρέσπας.

Ίσως, επιπλέον κάποιοι στη Κυβέρνηση, να θεώρησαν ότι το κρατικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία», είναι αρκετή αντιπαροχή των Σκοπίων για την εκχώρηση σ’ αυτά από την Ελλάδα του εθνοτικού ονόματος και της ιθαγένειας «Μακεδόνες» και της γλώσσας «Μακεδονική»!

Τα δύο τελευταία κατήγγειλε όμως στη Βουλή ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης (24.01.2019), με ιδιαίτερη έμφαση και ένταση ως ανεπίτρεπτες παραχωρήσεις της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας, ως πατριωτικό καθήκον των Βουλευτών όλων των κομμάτων, την καταψήφιση της Συμφωνίας της Πρέσπας!

Στην πραγματικότητα και το «Βόρεια Μακεδονία» αποτελεί ελληνική υποχώρηση! Γιατί λόγω της «κεκτημένης ταχύτητας» των Σκοπίων να ονομάζονται «Μακεδονία», κυρίως από το 1991 και μετά, που προοιωνίζεται de facto μετατροπή και εγκατάλειψη του «Βόρεια Μακεδονία». Αλλά και γιατί  η ιδιοποίηση από τους γείτονες του ονόματος του λαού και της γλώσσας του, ως «Μακεδόνων» και «Μακεδονικής», θα οδηγήσει σε αποκλειστικότητα υπέρ αυτών, στην πορεία του χρόνου, όλου του πακέτου των όρων περί την Μακεδονία! Άλλωστε αυτοί θα έχουν την μοναδική κρατική ονομασία και εκπροσώπηση παγκοσμίως του μακεδονικού ονόματος! Αυτό μάλιστα, μολονότι  η Ελλάδα και ο Ελληνισμός έχουν αδιάσειστους ιστορικούς, πολιτιστικούς, γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς τίτλους επί της Μακεδονίας και επί των συναφών όρων που η κάκιστη Συμφωνία αλλοτριώνει υπέρ των γειτόνων (άρθρο 1, άρθρο 7, κ.λπ.)!

Είναι βέβαια δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα από το παρελθόν λόγω βλέψεων των γειτόνων της, που δυστυχώς, από το γεωπολιτικό ως και το πολιτιστικό επίπεδο, παραμένουν  ως σήμερα. Αυτό όμως δεν μας δίνει την πολυτέλεια να «κλείνουμε» όπως-όπως ένα θέμα ή περισσότερα (π.χ. Σκόπια) για να διαχειριστούμε και να αντιμετωπίσουμε ένα άλλο (π.χ. Τουρκία)!

Δυστυχώς, η Συμφωνία της Πρέσπας έκανε το αντίθετο, είτε για λόγους ιδεοληψίας, είτε για λόγους κακής αξιολόγησης του ζητήματος, είτε για λόγους πολιτικού συμφέροντος των τότε Κυβερνώντων!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ορθά δεν προέβαλε αντίρρηση για την βεβιασμένη δρομολόγηση της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα άμβλυνε τις αντιδράσεις συμμάχων και εταίρων μας, στο ενδεχόμενο ενός μελλοντικού αιτήματος της Ελλάδος για αναθεώρηση των δυσμενών όρων της Συμφωνίας της Πρέσπας. Τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (όπως τουλάχιστον εκείνοι τα αντιλαμβάνονται) ικανοποιήθηκαν, όπως επίσης και η ασφάλεια του μικρού γειτονικού κράτους. Το μέλλον θα δείξει βέβαια αν το πραγματικό πρόβλημα ασφάλειας ήταν η υποτιθέμενη Ρωσική διείσδυση ή οι επιδιώξεις της Σερβίας στο Κόσοβο, ή η προοπτική δημιουργίας μίας μεγάλης Αλβανίας! Δηλαδή, ένωση της Αλβανίας, του Κοσόβου και των δυτικών περιοχών των Σκοπίων και ίσως και το νότιου Μαυροβουνίου,αλλά και της ελληνικής Ηπείρου! Αυτά διεκδικεί από το 1998 η Πλατφόρμα για την αλβανική εθνική ολοκλήρωση που υιοθέτησε η Αλβανική Ακαδημία Επιστημών ! Και βέβαια και η Αλβανία και τα Σκόπια πλέον είναι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ…!

Ταυτόχρονα, ο σημερινός Έλληνας Πρωθυπουργός, μιλώντας στη Θεσσαλονίκη προεκλογικά, είχε τονίσει ότι θα είναι ιδιαίτερα αυστηρός κατά την διαδικασία ένταξης των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τόσο για την εκπλήρωση των προϋποθέσεων ένταξης (άνοιγμα και κλείσιμο των κεφαλαίων του Ευρωπαϊκού κεκτημένου), όσο και για την πιστή εφαρμογή των δεσμεύσεων των Σκοπίων από τη Συμφωνία της Πρέσπας.

Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα: α) Αυτή η θέση δεν επανελήφθη (με την ίδια γλώσσα και ένταση τουλάχιστον) έκτοτε και, β) Η θέση αυτή υπονοεί ότι η Συμφωνία της Πρέσπας έχει εκείνες τις εγγυήσεις, τις εξασφαλίσεις, τις ρήτρες και τις κυρώσεις, ώστε, αν παραβιάζεται, να μπορεί να αποκαθίσταται η ορθή εφαρμογή της ή να καταγγέλεται… Άρα, η Συμφωνία στα θεμελιώδη της είναι δίκαιη, ορθή και ασφαλής για την Ελλάδα! Αυτό, όμως, είναι σαφέστατα αντίθετο με τις καταγγελίες του τότε (24.01.2019) αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στη Βουλή και όχι μόνο, επαναλήφθηκε από κορυφαίους σημερινούς Υπουργούς ( (δηλαδή ότι πρέπει να υπάρξει πιστή εφαρμογή της Συμφωνίας από τα Σκόπια). Έτσι δόθηκε ο πολιτικός «αέρας» στον κ. Τσίπρα και τον κ. Κοτζιά (πρωτεργάτες της Συμφωνίας) να απαιτήσουν από τον σημερινό Πρωθυπουργό να τους ζητήσει συγγνώμη για την καταγγελτική ρητορική του κατά την προεκλογική εκστρατεία και την «πολιτική εκμετάλλευση» της κριτικής κατά της Συμφωνίας της Πρέσπας για να κερδίσει τις εκλογές, ενώ τώρα την εφαρμόζει και απαιτεί την πιστή εφαρμογής της από τα Σκόπια!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, προσπαθεί να εξιλεωθεί και να προβάλει την δήθεν επιτυχία της Πρέσπας, μέσω της στάσης της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας απέναντί της σήμερα. Ας δούμε όμως τι θα έπρεπε να κάνει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά τη γνώμη μας:

  1. Πρόκεται για διμερή και όχι πολυμερή Συμφωνία και είναι σαφώς ευκολότερη η καταγγελία ή η αναθεώρησή της. Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα Σκόπια έχουν φροντίσει να την θωρακίσουν με ρήτρες, ακριβώς επειδή γνωρίζουν την εσωτερική ανισορροπία της και την πολιτική τρωτότητά της.
  2. Η Συμφωνία επίσης παραβιάσθηκε ως προς τους όρους της πολλαπλά (αποτυχημένο δημοψήφισμα στα Σκόπια, προβληματική αναθεώρηση του Συντάγματος των Σκοπίων, μη σύννομη διαδικασία κύρωσης της Συμφωνίας, κ.λπ.). Όμως η κύρωση από την Ελληνική Βουλή, οριακά βέβαια με 153 ψήφους και με πλειοψηφία «κουρελού» όπως χαρακτηρίστηκε, έδωσε μανδύα νομιμότητας στα νομικά αυτά ελαττώματα…

Το θέμα όμως δεν είναι κυρίως νομικό, δηλαδή η υποχρέωση τήρησης μίας διμερούς Συμφωνίας μεταξύ Κρατών. Πόσες πολυμερείς σημαντικές Διεθνείς Συμφωνίες παραβιάζονται παγκοσμίως συστηματικά χωρίς επιπτώσεις για τους παραβάτες! Μία από τις σημαντικότερες Συμφωνίες-Νόμοι της Διεθνούς Κοινότητας, η Σύμβαση του 1982 του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει γίνει «κουρελόχαρτο» από την Τουρκία! Το ίδιο Συμφωνίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα (Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Κόσσοβο, Βοσνία, Κύπρος, κ.λπ.). Αλλά και διμερείς Συνθήκες, όπως η Ελληνοαλβανική Συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης πολλαπλών χρήσεων του 2009, που ακυρώθηκε με έωλη διαδικασία, μεθοδευμένη από τον Ράμα και την Τουρκία, στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας.

Η Ελλάδα βέβαια τηρεί τις διεθνείς συμβατικές υποχρεώσεις της και έχει ασπίδα της το Διεθνές Δίκαιο! Δυστυχώς όμως η διεθνής πραγματικότητα αναδεικνύει τα άνισα κριτήρια εφαρμογής των διεθνών κανόνων από τους Διεθνείς Οργανισμούς και τις Μεγάλες δυνάμεις, στη βάση των συμφερόντων τους αλλά και της ισχύος των Κρατών.

Απαιτείται λοιπόν πολιτική βούληση για την ουσιαστική αναθεώρηση της Συμφωνίας της Πρέσπας, ακόμη και αν αυτό μας καταστήσει δυσάρεστους σε συμμάχους και εταίρους, γιατί το ετεροβαρές περιεχόμενο της Συμφωνίας και τα νομικά ελαττώματα και παραβιάσεις διαδικασιών που την συνόδευσαν είναι γνωστά και σοβαρά. Όπως επίσης σοβαρότατο είναι το διακύβευμα για την Ελλάδα: παράνομη πολιτιστική ιδιοποίηση της Μακεδονικής πτυχής της εθνικής μας αυτοδιάθεσης από τα σλαβο-αλβανικά Σκόπια, οικονομική αντιποίηση του brand name Μακεδονία, γεωπολιτική απειλή και μελλοντικοί κίνδυνοι, δεινή ήττα της Ελλάδος από μια μικρή χώρα σε θέμα μάλιστα που έχει απόλυτα δίκιο!  Έτσι, λοιπόν,  μία κακή συμφωνία που κατακρίθηκε τόσο και έχει τόσα τρωτά, δεν μπορεί να αφεθεί να υπονομεύσει εσαεί τις γενιές των μελλοντικών Ελλήνων και να μας στερήσει το μακεδονικό πολιτιστικό μας κεκτημένο!

Όταν μάλιστα έχουμε στη διάθεσή μας το όπλο του veto για την Ευρωπαϊκή πορεία των Σκοπίων,  η ένταξή τους δεν πρέπει να γίνει χωρίς να διασφαλίζονται τα ελληνικά συμφέροντα και δικαιώματα όπως επιβάλλουν και οι αρχές καλής γειτονίας της ΕΕ. Η ιδιοποίηση και υποκλοπή του Μακεδονικού ονόματος με όλα τα συναφή, από πλευράς των Σκοπίων, παραβιάζει πολύπλευρα και κατάφωρα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Ελλάδος!

Έτσι λοιπόν, όπως συνέβη και με την Τουρκία στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. στο Ελσίνσκι (Δεκέμβριος 1999), όπου τέθηκε ως πρόσθετος όρος για την ένταξή της, η επίλυση συνοριακών διαφορών και άλλων συναφών θεμάτων με τους γείτονές της (βλ. Ελλάδα) ή αλλιώς η προσφυγή για επίλυση στο Διεθνές Δικαστήριο μέχρι το 2004, μπορεί να τεθεί πρόσθετο κριτήριο ένταξης για τα Σκόπια, η καλή γειτονία με την Ελλάδα, μέσω της αναμόρφωσης της ψευδώνυμης ιδεολογίας του «Μακεδονισμού» που εφαρμόζουν μεθοδικά από το 1944 και ιδίως από το 1991. Ένός  «Μακεδονισμού» που ενισχύεται και πριμοδοτείται αντί να θεραπεύεται, από την Συμφωνία της Πρέσπας! Μια Συμφωνία που μόνο προσχηματικά και επιφανειακά εφαρμόζεται από τους γείτονες, που την παραβιάζουν ποικιλοτρόπως και δηλώνουν παντοιοτρόπως ότι είναι οι μόνοι «Μακεδόνες» και ζούν στη μόνη ¨Μακεδονία»!

Απαιτείται βέβαια πίστη στο δίκιο μας, μεγάλη διεθνής ενημερωτική καμπάνια, πειθώ και επιμονή προς τις ξένες, Δυτικές κυρίως, ηγεσίες, για το δίκιο μας. Και βέβαια να μην ανεχθούμε εκβιασμούς και συμψηφισμούς που θα σχετίζονται με το χρέος της χώρας μας ή με τα προβλήματα που θέτει απέναντί μας ο τουρκικός επεκτατισμός και αναθεωρητισμός.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, οφείλει αρκετό μέρος της εκλογικής επιτυχίας της Νέας Δημοκρατίας στις Αυτοδιοικητικές και Ευρωβουλευτικές Εκλογές του Μαΐου 2019, που είχε ως αποτέλεσμα και την εκλογική νίκη στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, στον αγώνα κατά της Συμφωνίας της Πρέσπας του «λαού των Συλλαλητηρίων»!

Όλων εκείνων των αγνών Ελλήνων Πατριωτών που βγήκαν αυθόρμητα και μαζικά στους δρόμους και τις πλατείες όλης της χώρας για να διατρανώσουν ότι «η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική». Κάτι τέτοιο είχε να συμβεί δεκαετίες! Αυτός ο λαός σήμερα νιώθει προδομένος, απογοητευμένος, πικραμένος! Το θέμα είναι «στα αζήτητα», η Πρέσπα προκάλεσε ηττοπάθεια στο πιο πατριωτικό ίσως κομμάτι, υπεράνω ιδεολογίας, του λαού μας…

Ο ίδιος αυτός λαός όμως, αποδεικνύοντας τις αντοχές και τη μεγαλοσύνη του, στήριξε και χειροκρότησε την Κυβερνητική πολιτική στον Έβρο, κατά της εισβολής των μεταναστών που μεθόδευσε βάρβαρα η Τουρκία, και επίσης, επέδειξε πειθαρχημένη στάση ως κοινωνία για την αντιμετώπιση της Πανδημίας. Επίσης, η σταθερή πλειοψηφία του πατριωτικού λαού μας επιδοκιμάζει τις οικονομικές και θεσμικές μεταρρυθμίσεις της σημερινής Κυβέρνησης και την προσπάθειά της να επιβληθεί δικαιοσύνη, ασφάλεια και ευταξία στη χώρα. Προβληματίζονται βέβαια με κάποιες σοβαρές και μη αστοχίες, αλλά  δίνουν πίστωση χρόνου και εμπιστοσύνης…

Όμως, στην Μακεδονία, στην Θράκη, στα νησιά, στην Κρήτη, στην Ήπειρο, στην Θεσσαλία, στη Ρούμελη, στο Μοριά, στην Κύπρο, όλοι οι συνειδητοί Έλληνες προσδοκούν να δουν σθεναρή στάση και όχι κατευνασμό, αποφασιστικότητα και όχι χαμόγελα, στρογγυλέματα και αναβλητικότητα, μέσω ατέρμονων και ατελέσφορων διαλόγων, απέναντι και στην Άγκυρα, και στα Σκόπια, και στα Τίρανα και απαιτούν έμπρακτη αλληλεγγύη από εταίρους και συμμάχους!

Το ανεξόφλητο «γραμμάτιο» του Πρωθυπουργού, πάντως, αφορά την Πρέσπα και τη Μακεδονία μας!

 

 

 

 

 

 

Οι σχέσεις Ελλάδας- Κοσόβου

Από
anixneuseis
-
0
makthes.gr
Του Αλούς Γκάσι*, Συμβούλου του πρωθυπουργού του Κοσόβου, πρώην υπουργού

 20/07/2020

Η «Μακεδονία» και το makthes.gr δημοσιεύει σήμερα άρθρο του Αλούς Γκάσι, Συμβούλου του κοσοβάρου πρωθυπουργού Αβντουλάχ Χότι. Ο αρθρογράφος στέλνει μήνυμα στην ελληνική κυβέρνηση για την αναβάθμιση των σχέσεων Ελλάδας-Κοσόβου. Ο κ. Γκάσι διετέλεσε στο παρελθόν υπουργός Υγείας του Κοσόβου ενώ υπήρξε συνεργάτης και Σύμβουλος του ιστορικού κοσοβάρου ηγέτη Ιμπραχίμ Ρουγκόβα. Σήμερα είναι σύμβουλος του πρωθυπουργού του Κοσόβου. Η «Μακεδονία» δημοσιεύει το άρθρο του κ. Αλούς Γκάσι επειδή αποτελεί πρόταση προς την ελληνική κυβέρνηση. Απηχεί τις προσωπικές του απόψεις και είναι θέμα της ελληνικής πολιτείας να εκτιμήσει και να αποφασίσει σχετικά. Η «Μακεδονία», δεν συμμερίζεται πολλές από τις εκτιμήσεις του συντάκτη.

Είκοσι χρόνια μετά την επέμβαση του ΝΑΤΟ που η Ελλάδα υποστήριξε και την οριστική παύση της γενοκτονίας του Μιλόσεβιτς ήρθε η ώρα να αναγνωρίσετε επίσημα το Κόσοβο ως ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος στα σημερινά του σύνορα. Αυτή η αναγνώριση θα αποτελέσει την αναγκαία βάση ενδυνάμωσης της οικονομικής συνεργασίας και της αναγκαίας ασφάλειας προς όφελος του Κοσόβου, της Ελλάδος καθώς και των γειτονικών κρατών στην περιοχή. Οι Έλληνες και οι Αλβανοί του Κοσόβου απολαμβάνουν, ιστορικά, καλές σχέσεις. Πολλοί Έλληνες σπούδασαν και έμειναν στο Κόσοβο. Μάθαμε ο ένας από τον άλλο, μοιραστήκαμε τις αξίες μας και τον κοινό μας πολιτισμό καλλιεργώντας έτσι ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου οι Κοσοβάροι διατήρησαν αγαστή συνεργασία με την Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις υποστήριξαν την ελευθερία και τη δημοκρατία τόσο στο Κόσοβο όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Το Κόσοβο αγωνίστηκε για να προοδεύσει. Οι Σέρβοι στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 χρησιμοποίησαν βία για να διαλύσουν τους θεσμούς και να εγκαταστήσουν ένα άκαμπτο καθεστώς απαρτχάιντ. Στη δεκαετία του ’90 επίσης επιτέθηκαν και εγκλημάτησαν εναντίον του Κοσοβου. Σ’ αυτό το σκοτεινό διάστημα οι σχέσεις μας με την Ελλάδα ήταν εποικοδομητικές. Οι Έλληνες επίσημοι καλωσόρισαν στην Ελλάδα τον πρόεδρο του Κοσόβου Ιμπραχίμ Ρουγκόβα πρόεδρο της Δημοκρατικής Ένωσης του Κοσόβου. Ο Ιμπραχίμ Ρουγκόβα ήταν εγγύηση για την ανεξαρτησία του Κοσόβου και ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του. Υψηλά ιστάμενοι Έλληνες επισκέφθηκαν, επίσης, το Κόσοβο και μοιράστηκαν μαζί μας σχέδια ειρηνικών διευθετήσεων και δημοκρατικής διακυβέρνησης. Ήμουν μέλος πολλών, τότε, αντιπροσωπειών.

Παρά τη δέσμευση του προέδρου στην αντίσταση χωρίς άσκηση βίας ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (KLA) απάντησε στη βία των Σέρβων με αποτέλεσμα οι Έλληνες να ανησυχήσουν από τη δράση του KLA αλλά να συνεχίζουν να υποστηρίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς. Μας προέτρεψαν να λύσουμε τις διαφορές μας με τους Σέρβους ειρηνικά, μέσω διαπραγματεύσεων. Παρ’όλα αυτά ο Μιλόσεβιτς αύξησε την καταπίεση και προκάλεσε τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ, τον Μάρτιο του 1999. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή η Ελλάδα βοήθησε στην παρουσία των στρατιωτικών Δυνάμεων της KFOR και ο υπουργός Εξωτερικών εγκατέστησε στην Πρίστινα διπλωματική αποστολή. Βοήθησε Έλληνες επιχειρηματίες να αναπτύξουν την οικονομία του Κοσόβου και να επωφεληθούν της αγοράς.

Έπειτα από μία μακρά διπλωματική διαβούλευση υπό τον κάτοχο του Νόμπελ, Φιλανδό διπλωμάτη Μάρτι Άχτισααρι υιοθετήθηκε το καθεστώς για το Κόσοβο και ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία του στις 17 Φεβρουαρίου 2008. Είναι τιμητικό που ήμουν ένας από τους υπογράφοντες το κείμενο της ανεξαρτησίας. Η πλειοψηφία των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Κοσόβου. 114 κράτη έχουν σήμερα αναπτύξει διπλωματικές σχέσεις. Η Ελλάδα υπερψήφισε το Κόσοβο ως μέλος της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και άλλων Οικονομικών διεθνών οργανισμών.

Πολλές επισκέψεις πραγματοποιήθηκαν στο Κόσοβο συμπεριλαμβανομένου της Υπουργού των Εξωτερικών. Αναπτύχθηκε διακοινοβουλευτική συνεργασία και αναγνωρίστηκαν από την Ελλάδα τα διαβατήρια της Δημοκρατίας του Κοσόβου, έγιναν δεκτές διπλωματικές αντιπροσωπείες του. Πολίτες του Κοσόβου, επιχειρηματίες, φοιτητές, άνθρωποι της τέχνης έγιναν επίσης θερμά δεκτοί στην Ελλάδα. ‘

Έχοντας επιλύσει, πλέον, το θέμα με τη Βόρεια Μακεδονία η Ελλάδα πρέπει να βελτιώσει τις σχέσεις της με το Κόσοβο. Ήταν προνόμιό μου να συναντήσω τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη τον οποίον εκτιμώ βαθύτατα. Η αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων και η αναγνώριση της ανεξαρτησίας όχι μόνο θα βελτιώσουν τις διμερείς μας σχέσεις αλλά θα διαδραματίσουν σοβαρό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας.

Ελπίζω ότι όλοι οι πολιτικοί ηγέτες στην Ελλάδα έχουν τη σοφία να προχωρήσουν μπροστά. Αμφότερες οι χώρες θα επωφεληθούν των φιλικών και γειτονικών καλών σχέσεων.

* Ο κ. Alush Gashi είναι πολιτικός σύμβουλος του νέου πρωθυπουργού του Κοσόβου κ. Avdullah Hoti. Είχε, επίσης, διατελέσει πρώτος σύμβουλος του προέδρου Rugova, υπουργός Υγείας και μέλος του Κοινοβουλίου.

makthes.gr

1...2,4432,4442,445...3,035Σελίδα 2,444 από 3,035