Αρχική Blog Σελίδα 2443

ΜΙΑ «ΑΙΡΕΤΙΚΗ» ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Από
anixneuseis
-
0

του Γ. ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ

μέλους της ΠΓ της ΔΗ.ΠΟ.Σ “ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ”

Δυστυχώς, τίποτα δεν έχουμε διδαχθεί από την ιστορία της γεωπολιτικής. Όχι μόνο εμείς. Ούτε οι Τούρκοι. Αλλά ούτε και οι Ευρωπαίοι γενικότερα. Κανένας δεν μπαίνει στο κόπο να «ακονίσει» λίγο το μυαλό του και να δει την πραγματικότητα κατάματα…

Νομίζουμε πως οι Τούρκοι διεκδικούν εις βάρος μας διέξοδο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, επειδή απλά είναι «κακοί» ή πολεμοχαρείς. Στην πραγματικότητα όμως, όποιος κι αν κατοικούσε στα παράλια της Μικράς Ασίας, ακριβώς τις ίδιες βλέψεις θα είχε. Ακόμα κι αν ήταν η πιο καλοκάγαθη φυλή του Αμαζονίου.

Δείτε την όλη εικόνα και αναρωτηθείτε. Τι θα κάνατε εσείς αν σας λάχαινε να βρέχεστε από το καλύτερο υδάτινο οικόπεδο του πλανήτη (το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο), στο οποίο όμως σας επιτρέπεται μόνο να το ατενίζετε σαν ηδονοβλεψίας; Αν σας απαγορευόταν η παραμικρή πρόσβαση στη θάλασσα;

Έτσι ακριβώς αισθάνεται η Τουρκία. Για κακή της τύχη, το Αιγαίο είναι διάσπαρτο από νησιά. Το ίδιο και η ανατολική Μεσόγειος, με το Καστελόριζο και την Κύπρο. Το χειρότερο όμως, είναι πως αυτά τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα και χωρικά ύδατα. Κι ακόμα χειρότερο, κατοικούνται! Και το χείριστο όλων, είναι ότι αυτά τα νησιά φτάνουν μέχρι τα παράλιά της. Την ακουμπάνε, την πειράζουν, της βγάζουν την γλώσσα! Και υπάρχει ακόμα ένας πραγματικός εφιάλτης, που τους αναστατώνει τα βράδια. Το ενδεχόμενο μια μελλοντική κυβέρνηση της γείτονος (της Ελλάδας) να ασκήσει πραγματικά τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Όπως, να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν. μίλια. Ή, ακόμα χειρότερα, να ανακηρύξει μονομερώς ολόκληρο το Αιγαίο ως ελληνικό Αρχιπέλαγος. Ή να ανακηρύξει ΑΟΖ μαζί με την Κύπρο.

Δεν είναι η Τουρκία το πρόβλημα, λοιπόν. Ή καλύτερα, δεν είναι επειδή είναι η Τουρκία. Είναι επειδή, δυστυχώς και για την Τουρκία, αλλά και για όλους τους γείτονές μας, όποιος λαός κατοικεί στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα ορίζει κιόλας. Και είτε το θέλουν είτε όχι, το Αιγαίο αποτελεί εσωτερική ελληνική λίμνη! Και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτα επ’ αυτού.

Το γνωρίζει πολύ καλά αυτό η Τουρκία. Ασχέτως αν δεν αντιλαμβάνεται το «πρόβλημα» στις πραγματικές του διαστάσεις. Ή μάλλον, το αντιλαμβάνεται, αλλά δεν θέλει να το «χωνέψει».

Το πρόβλημα είναι ότι ο Αιγιακός χώρος είναι ενιαίος. Πάντα ήταν ενιαίος! Δεν υπάρχει ανατολικό και δυτικό Αιγαίο. Δεν τίθεται θέμα διάκρισης ανατολικών και δυτικών ακτών. Και όσες φορές επιχειρήθηκε μια πολιτική διάσπαση, κράτησε μεν για λίγο, αλλά στο τέλος απέτυχε παταγωδώς. Ιστορικό παράδειγμα, η ακατανίκητη τότε Περσική αυτοκρατορία, η οποία προδιάγραψε την οριστική κατάρρευσή της ακριβώς τότε –και επειδή- επεκτάθηκε μέχρι τα Ιωνικά παράλια και έσπασε πρόσκαιρα το ενιαίον του Αιγιακού χώρου.

Το Τουρκικό κράτος είναι καταδικασμένο επίσης να καταρρεύσει. Χίλιες φορές καλύτερα γι’ αυτούς, να κρατιόντουσαν μακριά από τα παράλια μετά την ήττα του Οθωμανικού κράτους και την αναδιανομή των εδαφών του. Να περιορίζονταν στα, οικεία σ’ αυτούς, εδάφη της Ανατολίας. Θα το έπαιρναν απόφαση τότε, ότι το Αιγαίο αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός γι’ αυτούς. Θα ήταν κι εκείνοι πιο ήρεμοι, πιο λογικοί, πιο προσγειωμένοι. Ενώ τώρα είναι καταδικασμένοι να προβούν, αργά ή γρήγορα, στο απονενοημένο…

Όχι, προσωπικά δεν είμαι υπέρ της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης μ’ αυτά που λέω. Η ιστορία όμως είναι! Και η ιστορία δεν συγχωρεί ποτέ. Το ιστορικό λάθος να αποδοθούν τότε τα παράλια της Μικράς Ασίας στο Κεμαλικό κράτος πρέπει να διορθωθεί. Και θα διορθωθεί ανεξάρτητα με τις βουλές των ένθεν κα κείθεν των θαλασσίων συνόρων, και σε πείσμα των μεγάλων Δυνάμεων που επιζητούν -και επιζητούσαν πάντα- μια «ισορροπία» στην περιοχή.

Δυστυχώς για ‘μας, αλλά και για τους Τούρκους –κυρίως γι’ αυτούς- αλλά και για τους ισορροπιστές Ευρωπαίους των ίσων αποστάσεων, ο πόλεμος που, αργά ή γρήγορα, θα ξεκινήσουν οι Τούρκοι, θα είναι η μοναδική επιλογή. Και θα τον πληρώσει πολύ ακριβά αυτόν τον πόλεμο η Τουρκία. Όταν και όποτε αυτός εκδηλωθεί.

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ «ΑΙΓΑΙΟ» ΚΑΙ ΠΩΣ ΛΥΝΕΤΑΙ

Χαρακτηρίζω διεθνές το πρόβλημα του Αιγαίου και όχι στενά διμερές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, επειδή ο διεθνής παράγοντας ήταν εκείνος που το δημιούργησε. Γνωστό στο πως οι «Σύμμαχοι» μάς εξώθησαν στον τυχοδιωκτισμό της «μεγάλης ιδέας», στο πως μας εγκατέλειψαν στο τέλος και στο πως ακόμα και ο Λένιν της νεοσύστατης τότε Σοβιετικής Ένωσης βοήθησε πολεμικά τον Ατατούρκ. Στόχος τους ήταν εξ αρχής η διχοτόμηση του Αιγιακού χώρου. Καθότι κρίθηκε τότε ολέθριο για τα συμφέροντά τους το ενδεχόμενο ενοποίησης του «ομφαλού της Γης» σε ένα ενιαίο κράτος.

Αυτή η κατάσταση όμως, δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Όσο επιτρέπεται στην Τουρκία να καταπατά τις ανατολικές ακτές του Αιγαίου, αλλά συνάμα –και εκ των πραγμάτων- να παραμένει στριμωγμένη εκεί, χωρίς να μπορεί να αξιοποιήσει τη θάλασσα που τις βρέχει, την κρατάει σε μια μόνιμα σχιζοφρενική κατάσταση, που κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Και τότε δύο τινά μπορούν να συμβούν. Ή η Τουρκία θα καταλάβει και το υπόλοιπο Αιγαίο, ή θα χάσει οριστικά το δικό της τμήμα. Πάντως, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα αυτή η πολιτική ανωμαλία ενός διχοτομημένου Αιγαίου.

Το πρώτο ενδεχόμενο αποκλείεται εντελώς να συμβεί. Και για ιστορικούς, αλλά –κυρίως- για γεωλογικούς λόγους. Ας μην το αναλύσουμε άλλο. Οπότε τι μένει; Η απόσχιση της Μικράς Ασίας και του Βυζαντίου από την τουρκική επικράτεια. Σε πρώτη φάση, ως ανεξάρτητου κρατικού μορφώματος και σε δεύτερη, η ένωσή του με το δυτικό τμήμα του Αιγιακού χώρου και η δημιουργία ενός ενιαίου ομόσπονδου Αιγιακού κράτους. Ένα κράτος που θα περιλαμβάνει στην επικράτειά του ολόκληρο τον εθνοχώρο. Από το Ιόνιο και την Πίνδο μέχρι το Βυζάντιο, την Αιολίδα και την Ιωνία και μέχρι την Κύπρο και τις απέναντι ακτές της νοτιότερα. Μόνο που αυτή η δεύτερη φάση δεν πρέπει να καθυστερήσει πολύ, καθότι ο εκ των πραγμάτων αποκλεισμός της Μικράς Ασίας στα ηπειρωτικά της παράλια, θα την φέρει στην ίδια ακριβώς σχιζοφρενική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα και η Τουρκία. Η ενοποίηση των δύο τμημάτων της Αιγιήδος πρέπει να γίνει μέσα σε ένα βράχυ διάστημα μερικών δεκαετιών. Διάστημα, κατά το οποίο θα πρέπει να υπάρξουν μεθοδευμένες πολιτικές αδελφοποίησης των δύο συγγενικών λαών.

Μην σας ξαφνιάζει καθόλου ο όρος «συγγενικοί λαοί». Απλά ανατρέξατε στην ιστορία και κατανοείστε τους όρους και τις αιτίες που οδήγησαν τους γηγενείς πληθυσμούς να αλλαξοπιστήσουν στην αρχή και να «τουρκέψουν» στη συνέχεια. Αντίστοιχοι όροι και αιτίες μπορούν κάλλιστα να τους επαναφέρουν στις πρότερες γενετικές τους ρίζες.

Το ζήτημα της Αιγιακής ενοποίησης δεν αποτελεί απλά θέμα εθνικής δικαίωσης. Αν και ποτέ δεν θα μπορούσε να καταστεί ιστορικά βιώσιμο στον χρόνο, χωρίς φυλετική συνάφεια των δύο λαών. Ούτε τίθεται υπ’ αυτή την σκοπιά. Είναι καθαρά θέμα διεθνούς σταθερότητας και ειρήνευσης της περιοχής. Προφανώς και οι κάτοικοι των ανατολικών ακτών του Αιγαίου θα έπρεπε να είχαν δικαιώματα στην θάλασσα που βρέχει τις ακτές τους, αλλά ο μοναδικός τρόπος να καταστεί αυτό εφικτό, είναι να καταστούν κι εκείνοι πολιτικό τμήμα του Αιγαίου. Και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί ποτέ όταν ελέγχεται από την Άγκυρα.

Να πούμε και κάτι ακόμα. Ως γνωστόν, το ελληνικό έθνος έχει διασπαρθεί κατά τα αρχαία χρόνια σε όλες τις ακτές τις Μεσογείου. Και μέχρι σήμερα ακόμα, ολόκληρες περιοχές, όπως για παράδειγμα τα νότια τμήματα της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας κλπ., κατοικούνται από απογόνους Ελλήνων αποίκων. Δεν τίθεται όμως εκεί θέμα επανένταξης. Καθότι όλα αυτά τα σύγχρονα κράτη αποτελούν συμπαγείς ενότητες που δεν απειλούν η μία την άλλη. Τα ζητήματα των χωρικών υδάτων και της κυριαρχίας είναι ξεκάθαρα και αποσαφηνισμένα.

Τα ζητήματα αποσαφηνισμένης κυριαρχίας αφορά αποκλειστικά και μόνο τον Αιγιακό χώρο. Κι αυτό, για έναν και μοναδικό λόγο. Επειδή οι κοντόφθαλμες βλέψεις των ιθυνόντων του πρόσφατου παρελθόντων διχοτόμησαν τον συμπαγή όγκο του Αιγιακού χώρου.

Ο μοναδικός τρόπος να ειρηνεύσει ξανά η περιοχή, είναι να ενοποιηθεί ξανά και να αποδοθεί στους ιστορικούς ιδιοκτήτες του. Κι αυτό ακριβώς θα γίνει κάποια στιγμή. Να μου το θυμάστε αυτό.

 

Αγία Σοφία : Kοσμοσυρροή για την προσευχή της Παρασκευής [live]

Από
anixneuseis
-
2
 

Με όλη την οικογένεια και το υπουργικό συμβούλιο, δίνει παρών ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν αποκλείεται να απευθύνει διάγγελμα προς τους πολίτες, καθώς επιδιώκει να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά στο έπακρο το γεγονός αυτό.

Αγία Σοφία : Kοσμοσυρροή για την προσευχή της Παρασκευής [live] | tovima.gr

«Σφραγίζεται» η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Από τις 10:00 το πρωί, ο ανυπέρβλητος βυζαντινός ναός και μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, άνοιξε τις πύλες του για τους ξένους προσκεκλημένους και τους πιστούς που θα παραστούν στη μουσουλμανική προσευχή της Παρασκευής λίγο μετά τη μία το μεσημέρι.

Με όλη την οικογένεια και το υπουργικό συμβούλιο, δίνει παρών ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν αποκλείεται να απευθύνει διάγγελμα προς τους πολίτες, καθώς επιδιώκει να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά στο έπακρο το γεγονός αυτό.

Αγία Σοφία : «Ανοίγει» ως τζαμί μετά από 86 χρόνια – Προκλητικό σόου από τον Ερντογάν

Δείτε τι συμβαίνει τώρα στην Αγία Σοφία

Εκατοντάδες κόσμου έσπευσαν έξω απ’ την Αγιά Σοφιά με το πρώτο φως της μέρας. Άλλοι βρέθηκαν στην πλατεία, μπροστά απ’ την Αγιά Σοφιά από το βράδυ προκειμένου να προλάβουν να κρατήσουν χώρο για την πρωινή προσευχή. Όπως μεταδίδει το CNN Turk ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις βρίσκονται έξω από τον ιστορικό χωρο και κατευθύνουν τον κόσμο.

«Η είσοδος στους χώρους προσευχής γίνεται μετά από έρευνες ασφαλείας σε 11 διαφορετικά σημεία ελέγχου», σύμφωνα με τον κυβερνήτης της επαρχίας της Κωνσταντινούπολης, Αλί Γιερλικάγια, ενώ ο Αλί Ερμπάς, ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet) ανακοίνωσε τον διορισμό τριών ιμάμηδων και πέντε μουεζίνιδων για το «τέμενος Αγία Σοφία».

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον κ. Ερμπάς, οι Μεχμέντ Μποϊνουκαλίν, Φερούχ Μουτγιέρ και Μπουνιαμίν Τόπκογλου διορίστηκαν ως οι τρεις ιμάμηδες. Ακόμη, οι μουεζίνηδες είναι οι: Μεχμέτ Χαντί Ντουράν, Ιμπραήμ Κομπάν, Σουκρού Ασιλερέν, Αλπκάν Τσελίκ και Ριντβάν Αμπάς.

Κατά τη διάρκεια των «εγκαινίων» έχουν προσκληθεί ξένοι ηγέτες, μεταξύ των οποίων, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν και ο εμίρης του Κατάρ και -όπως αναφέρει ο τουρκικός Τύπος- το κτίριο αναμένεται να υποδεχθεί 1.000 ως 1.500 άτομα .

Σύμφωνα με τα όσα έχουν ανακοινωθεί, κατά την είσοδο ο κόσμος θα υποβάλλεται σε θερμομέτρηση ενώ είναι υποχρεωτική η χρήση μάσκας. Εντός του ναού αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο, θα υπάρχουν συνολικά τρία σημεία για να στέκονται οι άνδρες και δύο για τις γυναίκες.,

Προληπτικά γύρω από το ναό θα υπάρχουν 738 μέλη νοσηλευτικού προσωπικού και 101 ασθενοφόρα, ενώ έλεγχοι θα γίνονται και με ελικόπτερα.

Ορισμένοι δρόμοι και γραμμές του μετρό θα παραμείνουν κλειστοί πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής.

Ο συμβολισμός της 24ης Ιουλίου

Μόνο τυχαία δεν είναι η ημερομηνία που επέλεξε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για μουσουλμανική προσευχή στην Αγία Σοφία.

Συμβολική ημερομηνία

Η 24η Ιουλίου, δεν επιλέχθηκε τυχαία για την τέλεση της πρώτης, μετά από 86 χρόνια, μουσουλμανικής προσευχής στην Αγία Σοφία. Πρόκειται για συμβολική ημερομηνία καθώς εκείνη την ημέρα είχε υπογραφεί η Συνθήκη της Λωζάνης, την οποία ο ίδιος ο Ερντογάν θεωρεί ως ζημιά και ήττα του Κεμάλ.

Τέλη του 2016, για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας – σχετικά με τη Συνθήκη της Λωζάνης – ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας σε περιφερειακούς διοικητές της Τουρκίας, άφησε να εννοηθεί ότι η χώρα του ζημιώθηκε από την συμφωνία του 1923 η οποία θέτει τα όρια της χώρας του.

«Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών για να μας πείσουν το 1923 για τη Συνθήκη της Λωζάνης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν αυτό ως νίκη. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης δώσαμε στους Ελληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;» διερωτήθηκε.

Ο ίδιος συνέχισε: «Οσοι έκατσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Λωζάνη, δεν εκμεταλλεύτηκαν τη συνθήκη αυτή. Και επειδή αυτοί δεν την εκμεταλλεύτηκαν, δυσκολευόμαστε σήμερα εμείς», είχε πει ο Ερντογάν.

“Το Βήμα”

To «ως εδώ» των Γάλλων και ο δρόμος χωρίς επιστροφή του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Νίκος Μελέτης

Την ίδια στιγμή και ενώ η Άγκυρα επιχειρεί να θέσει υπό ομηρία την Αθήνα με μοχλό το Oruc Reis φαίνεται ότι η επεκτατική πολιτική του Τ.Ερντογάν και η απόπειρα του να ηγεμονεύσει στην ανατολική Μεσόγειο οδηγούν στην αφύπνιση των άλλων περιφερειακών και Μεγάλων δυνάμεων.

Μετά την τοποθέτηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Βερολίνου ήταν η σειρά χθες της Γαλλίας να στείλει ηχηρό μήνυμα στην Τουρκία καθώς με δήλωση του Εμμανουελ Μακρόν μετά την συνάντηση του με τον πρόεδρο της Κύπρου Νικο Αναστασιάδη το Παρίσι δηλώνει «ως εδώ» στις βλέψεις της Τουρκίας.

«Θα ήταν σημαντικό λάθος για την Ε.Ε. να αφήσει την ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο στα χέρια άλλων παραγόντων κυρίως της Τουρκίας» δήλωσε ο κ. Μακρον καθώς πλέον είναι σαφές ότι οι επιδιώξεις της Τουρκίας ξεπερνούν τις προκλήσεις στην Μεσόγειο και τις απειλές εναντίον των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κυπρου ,ούτε περιορίζονται στην υπονόμευση του καθεστώτος Σισι στην Αίγυπτο και στην επιβολή των φιλικών δυνάμεων της στην Λιβύη ή στην εξουδετέρωση της Συρίας και της Αρμενίας. Ολες αυτές οι τουρκικές παρεμβάσεις είναι οι μικρές ψηφίδες μιας στρατηγικής επιλογής του Ταγιπ Ερντογάν να αλλαξει την αρχιτεκτονική ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή αναλαμβάνοντας η Τουρκία τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης.

Αυτό όμως πλέον ξεπερνά τα όρια ανοχής των άλλων δυνάμεων και η δήλωση Μακρόν δείχνει ότι τουλάχιστον η Γαλλία δεν πρόκειται να συμβιβαστεί με τις επιδιώξεις του Ερντογάν.. Ο Γάλλος πρόεδρος δεν παρέλειψε να στείλει μήνυμα στην Τουρκία και για τις προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, και καθώς εκκρεμεί η απόφαση στο πλαίσιο της Ε.Ε. για το πως θα αντιδράσει εάν συνεχίσει την κλιμάκωση η Τουρκία. Η δήλωση του ότι «εκείνοι που παραβιάζουν θαλάσσιες ζώνες στην Μεσόγειο, πρέπει να υφίστανται κυρώσεις..» ενισχύει τις προσπάθειες Αθήνας και Λευκωσίας για την δρομολόγηση συγκεκριμένων κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας..

Η ιμπεριαλιστική αντίληψη του τουρκικού καθεστώτος εκφράστηκε με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο στην χθεσινή ανάρτηση του Φαχρετιν Αλτουν διευθυντή επικοινωνίας της Τουρκικής Προεδρίας. «Η ασφάλεια της Τουρκικής Δημοκρατίας δεν εξασφαλίζεται μόνο στα δικά της σύνορα» είπε ο Αλτούν προσθέτοντας ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να μετατρέψει την «πνευματική της γεωγραφία σε πεδίο σταθερότητας προωθώντας την ασφάλεια όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και σε μια ευρεία περιοχή μεταξύ των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ασίας μέχρι τον Κόλπο και το Στενό του Γιβραλτάρ..».

«Δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχημένο έργο ή πρωτοβουλία, οπουδήποτε μεταξύ της γειτονιάς της Τουρκίας και των πιο μακρινών τμημάτων της Μεσογείου, παρακάμπτοντας τις αντιρρήσεις μας. Δεν θα υπάρξει κανένα επίτευγμα σε αυτό το μέρος του κόσμου χωρίς την έγκριση της Τουρκίας. Σε μια εποχή που ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα μιας οδυνηρής αναγέννησης και η ανθρωπότητα χρειάζεται ειρήνη και σταθερότητα περισσότερο από ποτέ, η Τουρκία θα συνεχίσει να προστατεύει τους καταπιεσμένους λαούς και να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να προωθήσει την ατμόσφαιρα ευημερίας για την οποία η ανθρωπότητα λαχταρά….».

Δεν είναι τυχαίο ότι η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του αμερικανικού Πενταγώνου τοποθετούνται με σαφήνεια εναντίον της Τουρκίας και καταδικάζουν την προκλητική πολιτική της στην ανατολική Μεσόγειο, αν και όσο παραμένει στον Λευκό Οίκο ο Ν.Τραμπ είναι υπό αμφισβήτηση ο ρόλος που θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ουάσιγκτον για την αποκλιμάκωση της έντασης.

Η Τουρκία σπανίως υποχωρεί όταν ασκείται φανερή πίεση πάνω της. Ο κ.Ερντογάν δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα δείξει ότι κλονίστηκε από τις προειδοποιήσεις του Εμ. Μακρόν, του Γερμανού ΥΠΕΞ, του Συμβουλίου Υπουργών της Ε.Ε. ή των υφυπουργών εξωτερικών των ΗΠΑ. Το ότι το Oruc Reis παρέμενε μέχρι χθες το βράδυ δεμένο στην Αττάλεια δεν σημαίνει ότι η Τουρκία εγκαταλείπει τον σχεδιασμό της και ότι υπάρχει λήξη συναγερμού. Η απόπειρα εμπέδωσης του σφετερισμού της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας είναι κρίσιμο στοιχείο στην στρατηγική αυτή.

Απλώς η Τουρκία ακολουθεί τα εναλλακτικά σενάριά της…

liberal.gr

Today, four of the five pillars that had sustained Lebanon are collapsing, creating fears for the future.

Από
anixneuseis
-
0

Lebanese politicians are pushing their country over the precipice. Eight months into a complex crisis that is threatening Lebanon’s foundations, they have yet to take steps to stem the collapse. On the contrary, they have pursued a malign business-as-usual approach as they hedge their bets on a system that is no more.

Today, four of the five key pillars that have long sustained Lebanon are crumbling. First, the power-sharing arrangement that has characterized the country since its foundation is no longer working and is characterized by persistent and debilitating blockages. This arrangement rests on an equitable distribution of government posts among the country’s different sects. It was also based on a double negative of a “no to the East” and “a no to the West,” whereby Christians would not seek Western involvement in Lebanon’s affairs, and Muslims would not seek Arab intervention.

The power-sharing system is in no danger of immediate collapse. However, the last time it was contested, Lebanon entered into a fifteen-year civil war between 1975 and 1990. The Taif Accord, the settlement ending that conflict, foresaw Lebanon’s transition to a civil state in which sectarian representation in parliament would end. In exchange, all sects would be represented in a new Senate, whose authority would be limited to deciding on major national issues. Yet those parts of the accord were never implemented. Today, sectarian governance has become far more entrenched in state institutions, making change extremely difficult.

Second, Lebanon’s role as a merchant republic, based primarily on banking and services, is at an end. In 2018, financial services contributed 8.5 percent of GDP and the tourism sector (mainly hotels and restaurants) 3.1 percent. Today, losses in the banking sector are estimated at $83 billion. In a country that imports almost everything it consumes, informal capital controls and the cancellation of lines of credit to businesses show a banking system that no longer functions.

Similarly, around 800 tourism-related establishments closed permanently between October 2019 and January 2020. Tourism and related services employed 25 percent of Lebanon’s labor force, but some 25,000 individuals lost their jobs in the sector during that same period. It’s likely that this figure has increased because of Covid-19 containment measures. The scale of the crisis is threatening the basic integrity of Lebanon’s economy. Experts now estimate the economy will contract by 25 percent in real terms over the next two years.

This economic collapse and the ensuing destruction of wealth is wiping out the country’s third pillar, namely the middle class, historically one of the most affluent, resourceful, and professional in the region. Lebanese society is being rapidly impoverished, while the youngest and brightest seek opportunities elsewhere. One in three Lebanese have reportedly lost their jobs, and many others are likely to be pushed into the informal sector. The Lebanese pound has lost some 80 percent of its value on the black market.

To cite but one example of the effects of this, the average annual salary of an assistant professor at the American University of Beirut is LL94 million. This used to be equivalent to $63,000 a year, or around $5,000 per month. At today’s exchange rate of $1 = LL8.000, the monthly salary has dropped to $11,000 a year, or $900 a month.

The middle class is swelling the ranks of the poor, with the World Bank estimating that around 50 percent of Lebanese now live below the poverty line, while thousands are going hungry. Clothes, food, and fuel are becoming unaffordable as year-on-year purchasing power has been halved, with inflation reaching 90 percent in June 2020. The price of basic goods increased by around 55 percent in May alone. All this represents an epic collapse with a generational impact.

A fourth pillar of the Lebanese system, namely freedoms, is also being eroded. Since independence, Lebanon has been renown for freedom of speech and a flourishing press. By the end of the 1940s the country was publishing 39 dailies and 137 periodicals in three languages. In its heyday Lebanon acted as a safe haven for dissidents and refugees, boasting a cultural and intellectual life unparalleled in the region, a role it continued to play until recently, albeit much less effectively.

The decline in fundamental freedoms and the repression of free speech is apparent in the alarming increase and systematic targeting of activists, dissidents, and refugees over the past few years, with the help of more aggressive security services and a pliant judiciary. While Lebanon’s constitution upholds freedom of speech within the bounds of the law, its penal code criminalizes defamation against political and religious officials. Since October 17 at least 60 individuals have been arrested or summoned for interrogation because of things they posted on social media. More recently, there were reports that the country’s top prosecutor ordered a security agency to investigate social media posts offensive to the president. In response, a coalition of fourteen organizations has been formed to defend freedoms.

Finally, the Lebanese system’s fifth pillar, the army and the internal security forces, is also feeling the impact of the economic crisis. Like all Lebanese, military and security personnel have seen their incomes and pensions disappear. The salary of the army’s commander has declined in dollar terms to around $750 a month, while that of a colonel has gone down to $300 and a soldier to $150. The personnel may be faring better than those who have lost their jobs, but they no longer enjoy many of the benefits they previously did. In an environment of heightened tensions, economic pressure on the military and security sector will only grow. More worrisome, this is happening as crime rates have risen in recent months.

In response to this dire situation, national-level decisionmaking has been slow, with politicians displaying callous disregard for the country. They continue to seek short-term gains and are looking for ways to hang on to power, plunging Lebanon deeper into crisis. By dragging their feet they are imposing further losses on depositors, who cannot withdraw their U.S. dollars from banks except in pounds, and at an official rate far lower than the black market rate.

Agreement on an economic rescue plan is critical for unlocking desperately needed financial assistance. Yet, the government and parliament are still bickering over the size of Lebanon’s financial losses as the government negotiates with the International Monetary Fund. Rather than introduce reforms, the politicians have continued to behave much as they did in the past. This was evident in recent civil service appointments that privileged political clientelism over merit. Without reforms, external support will not materialize.

Meanwhile, political parties are returning to their sectarian reflexes, fracturing the Lebanese polity even more. Trends visible on the ground point to increasing fragmentation, with villages, towns, and neighborhoods initiating self-protection mechanisms. Against the background of Covid-19, increasing crime rates, and collapsing state institutions, parties have revived their protection rackets and are providing food and medicine to constituents in need. This is happening even as many Lebanese seek a nonsectarian state that upholds their rights as citizens, not merely as members of a sect.

Lebanon’s problems can only be addressed if its political leaders place the country’s, and their own, long-term interests above short-term gains. That means an agreement to shoulder some of the losses stemming from the crisis and bringing in a government capable of envisioning and implementing an immediate stabilization program and a medium- to long-term recovery program. So far, however, these do not seem to be priorities for Lebanon’s political leadership.

carnegie-mec.org

Λιβύη: Απειλή σύρραξης Αιγύπτου – Toυρκίας;

Από
anixneuseis
-
0

Η Αίγυπτος εξετάζει το ενδεχόμενο στρατιωτικής επιχείρησης στη Λιβύη και έχει προσδιορίσει ως «κόκκινη γραμμή» τη Σύρτη. Οι κινήσεις αυτές στρέφονται στην ουσία κατά της Τουρκίας, που έχει ισχυρή παρουσία στην περιοχή.

    
Ägypten Symbolbild Armee (Imago Images/ZUMA Press/I. Ezzat)

Το κοινοβούλιο της Αιγύπτου άνοιξε την περασμένη Δευτέρα τον δρόμο στον πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι για μια στρατιωτική επιχείρηση στη Λιβύη. Στόχος είναι «η υπεράσπιση της εθνικής ασφάλειας ενάντια σε εγκληματικές και ένοπλες πολιτοφυλακές και ξένα τρομοκρατικά στοιχεία». Τι σημαίνουν όλα αυτά; Και πόσο βάσιμος είναι ο φόβος κλιμάκωσης; Μέχρι στιγμής ένα είναι σαφές. Η απόφαση του αιγυπτιακού κοινοβουλίου αυξάνει τον κίνδυνο άμεσης σύγκρουσης με την Τουρκία, η οποία έχει ισχυροποιήσει τη θέση της στη Λιβύη. Η Άγκυρα υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με έδρα την Τρίπολη υπό τον πρωθυπουργό Φαγιέζ Αλ Σάρατζ. Από την άλλη πλευρά η Αίγυπτος κάνει εκστρατεία, από κοινού με τη Ρωσία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, υπέρ του αντάρτη στρατηγού Χαλιφά Χαφτάρ, ο οποίος συνδέεται με το λεγόμενο «εξόριστο κοινοβούλιο» στο Τομπρούκ της Ανατολικής Λιβύης.

Σύμφωνα με αραβικά ΜΜΕ οι δύο πλευρές προετοιμάζονται ήδη για πιθανή σύγκρουση, όχι απαραίτητα με δικά τους στρατεύματα. Εκτός από Toύρκους στρατιώτες, η Άγκυρα έχει στείλει στη Λιβύη χιλιάδες μαχητές από τη Συρία, επιτρέποντας έτσι στην κυβέρνηση Αλ Σαράτζ να επιτύχει ανέλπιστες στρατιωτικές επιτυχίες. Την ίδια ώρα η Αίγυπτος, σύμφωνα με την εφημερίδα Rai Al-Youm, αναβαθμίζει μαζικά τον εξοπλισμό ανταρτών στην Λιβύη.

Η «κόκκινη γραμμή» της Αιγύπτου

Ανοιχτή στήριξη στον Χαφτάρ προσφέρει η Αίγυπτος - Εδώ με τον πρόεδρο Αλ ΣίσιΑνοιχτή στήριξη στον Χαφτάρ προσφέρει η Αίγυπτος – Εδώ με τον πρόεδρο Αλ Σίσι

Τα στρατεύματα του Σάρατζ είναι έτοιμα να καταλάβουν την στρατηγικής σημασίας πόλη της Σύρτης και την αεροπορική βάση Αλ Τζούφρα. Αυτό όμως θα σήμαινε για την Αίγυπτο υπέρβαση της «κόκκινης γραμμής», όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος Αλ Σίσι. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις κρίσιμες εγκαταστάσεις πετρελαίου της Σύρτης. Ο Αλ Σίσι φοβάται επίσης ότι τα τουρκικά στρατεύματα θα μπορούσαν να προελάσουν από εκεί στη μεθόριο Λιβύης-Αιγύπτου. Οι ηγέτες των τοπικών φυλών της Λιβύης αλλά και η εξόριστη κυβέρνηση στο Τομπρούκ ζήτησαν ανοιχτά την παρέμβαση της Αιγύπτου.

Ο φιλοκυβερνητικός τύπος στην Αίγυπτο κάνει λόγο για «τρεις ιστορικούς εχθρούς» που καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα: την Αιθιοπία, με την οποία βρίσκεται σε διαμάχη για το νέο φράγμα του Νείλου, το Κατάρ, το οποίο εμφανίζεται έτοιμο να χρηματοδοτήσει κάθε σχέδιο που στρέφεται εναντίον της Αιγύπτου, και την Τουρκία, η οποία απειλεί τα δυτικά σύνορα της χώρας. Οι θεωρίες συνωμοσίας στην Αίγυπτο δίνουν και παίρνουν, πάντα με έντονη δόση πατριωτισμού.

Αντιτιθέμενα συμφέροντα

Από τη συνάντηση του Τούρκου υπΕξ Τσαβούσογκου με τον Αλ Σάρατζ στην Τρίπολη τον ΙούνιοΑπό τη συνάντηση του Τούρκου υπΕξ Τσαβούσογκου με τον Αλ Σάρατζ στην Τρίπολη τον Ιούνιο

Σύμφωνα με τον Τιμ Ίτον, ο οποίος διερευνά τα οικονομικά αίτια του πολέμου στη Λιβύη στη βρετανική δεξαμενή σκέψης Chatham House, η παρούσα κατάσταση είναι κρίσιμη και απειλητική. Η Αίγυπτος και η Τουρκία καθοδηγούνται από μια σειρά ασύμβατων συμφερόντων στη Λιβύη. Η Τουρκία, αναφέρει ο Ίτον, θέλει να υποστηρίξει όχι μόνο την κυβέρνηση της Τρίπολης αλλά και τις ισλαμιστικές δυνάμεις στη Λιβύη. Επιδιώκει επίσης οικονομικά συμφέροντα, θέλοντας να έχει μια καλή αφετηρία για μελλοντικές προσοδοφόρες συμβάσεις στη Λιβύη. Όπως υποστηρίζει ο βρετανός ερευνητής, η Τουρκία έχει ήδη επωφεληθεί από την υποστήριξη στον Σάρατζ για να ενισχύσει τη θέση της και στη διαμάχη για το δικαίωμα γεωτρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από την άλλη πλευρά η Αίγυπτος δεν ανησυχεί μόνο για την εδαφική της ακεραιότητα. «Η αιγυπτιακή πολιτική έχει επίσης και μια ιδεολογική διάσταση. Η κυβέρνηση βλέπει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και όλους τους παράγοντες που συνδέονται έστω και χαλαρά με αυτούς ως υπαρξιακή απειλή, στην οποία πρέπει να αντιταχθεί» αναφέρει ο Ίτον. Για το Κάιρο, βασικός υποστηρικτής των Αδελφών Μουσουλμάνων στην περιοχή είναι ο Ταγίπ Ερντογάν. Και ο Σάρατζ θεωρείται κατά κάποιον τρόπο εκπρόσωπος των Αδελφών Μουσουλμάνων, ενώ ο Χαφτάρ θεωρείται «προπύργιο» έναντι των Ισλαμιστών.

Αποδυναμωμένος έως ανύπαρκτος ο ρόλος της ΕΕ

Οι εξελίξεις στη Λιβύη βρέθηκαν επίσης στην ατζέντα των επαφών Mάας-Δένδια στην ΑθήναΟι εξελίξεις στη Λιβύη βρέθηκαν επίσης στην ατζέντα των επαφών Mάας-Δένδια στην Αθήνα

Σε περίπτωση πάντως στρατιωτικής σύρραξης, αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η Αίγυπτος όσο και η Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, θεωρούνται χώρες υψηλής στρατιωτικής ισχύος. Σύμφωνα με το Global Firepower Index του 2020 η Αίγυπτος κατατάσσεται στην 9η θέση σε σύνολο 139 στρατιωτικών δυνάμεων παγκοσμίως και η Τουρκία στην 11η. Ο Νασέρ Ζουχίρ, σύμβουλος διεθνών σχέσεων στο Κέντρο Πολιτικών και Διπλωματικών Σπουδών της Γενεύης, δεν αναμένει πάντως μια γενικευμένη στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών: «Αντ’ αυτού θα μπορούσαν να υπάρξουν γρήγορες, σύντομης διάρκειας συγκρούσεις με τις οποίες και οι δύο πλευρές θα θελήσουν να αποδείξουν την ισχύ τους και στη συνέχεια να επιστρέψουν σε μια πολιτική λύση». Εξαιτίας της τουρκικής απειλής στη Λιβύη, η Αίγυπτος μπορεί επίσης να ξεκινήσει πιο εντατικές προσπάθειες για να πάρει τη διεθνή διπλωματία με το μέρος της στο θέμα της Λιβύης.

Την ίδια ώρα ο Γερμανός υπΕξ Χάικο Μαας επέκρινε τόσο «τις τουρκικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο» όσο και την απόφαση του αιγυπτιακού κοινοβουλίου. Αποφάσεις για στρατιωτικές επιχειρήσεις ενέχουν πάντα τον κίνδυνο κλιμάκωσης, ανέφερε ο Χάικο Μάας, ενώ μαζί με τον ομόλογό του Νίκο Δένδια από την Αθήνα καλούν για αποστρατωτικοποιημένες ζώνες γύρω από τη Σύρτη και την Αλ Τζούφρα. Αναφορικά με τη στάση της ΕΕ, οι μέχρι τώρα εκκλήσεις και πρωτοβουλίες της για τη Λιβύη παραμένουν άκαρπες. Αυτό παραδέχτηκε και η υπ. Άμυνας της Γερμανίας Άνεγκρετ Κραμπ-Καρενμπάουερ σε συνέντευξή της προς την DW, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι το παράδειγμα της Λιβύης «δείχνει πόσο περιορισμένο πεδίο χειρισμών έχει κανείς, όταν δεν είναι παρών στην περιοχή». Δυστυχώς τα ευρωπαϊκά κράτη δείχνουν απρόθυμα ή ανίκανα να καταβάλουν προσπάθειες για την επίλυση της κρίσης στη Λιβύη. Κι όπως παρατηρεί ο Τιμ Ίτον: «Οι εξελίξεις βρίσκονται στα χέρια των χωρών, που υποστηρίζουν άμεσα τα αντιμαχόμενα μέρη στη Λιβύη. Αυτές είναι η Τουρκία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Kαι κυρίως η Ρωσία».

Κέρστεν Κνιπ

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

Deutsche Welle

Politico: Η Ε.Ε. δεν μπορεί να παίζει σε διπλό ταμπλό με την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Φωτ. REUTERS

Τους τελευταίους μήνες, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υιοθετήσει μια στρατηγική ήπιας αντιπαράθεσης κόντρα στην επιθετικότητα της Τουρκίας στη Μεσόγειο, ενώ παράλληλα προσπαθεί να μην αποξενώσει έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ με αυξανόμενη επιρροή στη Λιβύη, αναφέρει σε άρθρο γνώμης στο Politico η διευθύντρια του Istituto Affari Internazionali, Ναταλί Τότσι, ειδική σύμβουλος του Ύπατου Εκπροσώπου Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε., Ζοζέπ Μπορέλ.

Όπως τονίζει, ήρθε η ώρα για την Ε.Ε. να σταματήσει να προσπαθεί να ακολουθεί και τις δύο στρατηγικές και να οικοδομήσει με την Τουρκία μια σχέση συνεργασίας με βάση κανόνες.

Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, δεδομένου ότι η Ε.Ε. καταλογίζει παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από την Άγκυρα, θα έπρεπε να απαντήσει στις παραβιάσεις της Τουρκίας στον ελληνικό εναέριο χώρο και στα χωρικά ύδατα, καθώς και στις σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου.

Σημειώνεται δε ότι ταυτόχρονα, η Ε.Ε. δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι η Άγκυρα έχει γίνει εξέχων «παίκτης» στη Μεσόγειο, ιδίως στη Λιβύη – μια χώρα που η Ε.Ε. δεν μπορεί να αγνοήσει και όπου η Τουρκία, εάν καθοδηγηθεί, θα μπορούσε να παρακινηθεί να εργαστεί για τα συμφέροντα της Ευρώπης.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αναζητείται μια μέση λύση για την Ε.Ε. Όπως τονίζεται, τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε πλαίσιο περιοριστικών μέτρων ως απάντηση στις δραστηριότητες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επιπλέον, ανέστειλε τις διαπραγματεύσεις για μια συνολική συμφωνία αεροπορικών μεταφορών και ανέβαλε τους διαλόγους υψηλού επιπέδου Ε.Ε. – Τουρκίας. Επίσης, μείωσε την προενταξιακή βοήθεια στην Τουρκία και κάλεσε την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να επανεξετάσει τις δανειοδοτικές της δραστηριότητες στη χώρα.

Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, η Ε.Ε. προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Ξεκίνησε την Επιχείρηση «Ειρήνη» με στόχο την επιβολή του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη. Αν και ο Ύπατος Εκπρόσωπος Ζοζέπ Μπορέλ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι η επιχείρηση δεν στοχεύει κανένα μέρος, μόνο τα όπλα της Τουρκίας φτάνουν στη Λιβύη μέσω της θάλασσας, σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Πάντως, όπως τονίζεται, η Ε.Ε. δεν προχώρησε στην επιβολή κυρώσεων στην Άγκυρα και είναι απίθανο να το πράξει στο μέλλον. Όταν στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Ειρήνη» εντοπίστηκε ένα φορτηγό πλοίο με σημαία Τανζανίας, ύποπτο για μεταφορά τουρκικών όπλων στη Λιβύη, το πλοίο τελικά αφέθηκε ελεύθερο. Και όταν ένα παρόμοιο περιστατικό επαναλήφθηκε στο πλαίσιο της Επιχείρησης Sea Guardian του ΝΑΤΟ, ακολούθησε κριτική – και από τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν – αλλά ελάχιστα έγιναν στην πράξη.

Αυτή η προσέγγιση, κατά τη συντάκτρια, δεν λειτουργεί: δεν είναι αρκετά αποφασιστική για να αποτρέψει την Τουρκία, ενώ η ίδια συμπληρώνει πως δεν είναι καν σαφές ότι μια πιο αποφασιστική δράση θα αντιστρέψει τις θέσεις της Τουρκίας για το Αιγαίο και την Κύπρο.

Αντίθετα, η ήπια αντιπαράθεση της Ευρώπης έχει εξαντλήσει όλες τις πολιτικές μέσω των οποίων η Ε.Ε. θα μπορούσε να προκαλέσει αλλαγή συμπεριφοράς στην Άγκυρα. Έχει επιδεινώσει την ήδη τεταμένη σχέση Ε.Ε. – Τουρκίας και ώθησε την Άγκυρα στην κυνική αγκαλιά της Μόσχας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη θα μπορούσε, εφόσον οδηγηθεί προς τη σωστή κατεύθυνση, να αναζωογονήσει τις ελπίδες για κατάπαυση του πυρός, με τη συντάκτρια να καλεί την Ευρώπη να στραφεί σε μια διεκδικητική, βασισμένη σε κανόνες, σχέση με την Τουρκία.

kathimerini.gr

Καστελόριζο-Θερμό επεισόδιο: Σε δύο ομάδες τα τουρκικά πλοία στη «θερμή» ζώνη – Αύριο ο απόπλους του Oruc Reis

Από
anixneuseis
-
0

tourkikos-stolos-turkish-navy-turkey-tourkia-aqrthro
Γιώργος Διονυσόπουλος
 Upd:  271

Γιατί ο Ερντογάν φαίνεται να επιλέγει την 24η Ιουλίου για τον απόπλου του τουρκικού ωκεανογραφικού – Οι οδηγίες που έχουν λάβει και τα σενάρια που εξετάζουν στο Πεντάγωνο

Με το βλέμμα στραμμένο στην αυριανή ημέρα βρίσκεται η ελληνική πλευρά, καθώς υπάρχουν πληροφορίες ότι το τουρκικό ωκεανογραφικό Oruc Reisπρόκειται να αφήσει το αγκυροβόλιο του στο λιμάνι της Αττάλειας προκειμένου να κινηθεί νότια προς τις θαλάσσιες περιοχές που με παράνομη NAVTEXέχει δεσμεύσει η Άγκυρα για τη διεξαγωγή σεισμογραφικών ερευνώνεντοπισμού υδρογονανθράκων, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Σύμφωνα με κύκλους του Πενταγώνου, η Παρασκευή 24 Ιουλίου, ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί από τον τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να σβήσει περαιτέρω το αποτύπωμα του Κεμάλ Ατατουρκ στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, εμφανίζοντας τον εαυτό του ως τον νέο «πατέρα του τουρκικού έθνους».

Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική πλευρά προβληματίζεται έντονα για το ενδεχόμενο η Τουρκίανα επιχειρήσει να συνδέσει την πρώτη προσευχήστην Αγιά Σοφία, μετά την μετατροπή της σε τζαμίκαι την εκεί παρουσία του Ερντογάν, με μία πανηγυρική έξοδο του «Oruc Reis» από το λιμάνι της Αττάλειας προς τις περιοχές που έχουν δεσμευθεί για τη διεξαγωγή των ερευνών.

Μία τέτοια ενέργεια θα εξυπηρετούσε την τουρκική προπαγάνδα, αλλά ταυτόχρονα θα αποτελούσε και το έναυσμα για μία άμεση, περαιτέρω, κλιμάκωση της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Παράλληλα όμως, η 24η Ιουλίου έχει έναν επιπλέον συμβολισμό για τον Ταγίπ Ερντογάν και για τις αναθεωρητικές επιδιώξεις του στο Αιγαίοκαι την νοτιοανατολική Μεσόγειο, αφού είναι η ημέρα υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης, την οποία η τουρκική πλευρά επιχειρεί να απαξιώσει καθώς στέκεται εμπόδιο σε βασικές της διεκδικήσεις στην περιοχή.

Ταυτόχρονα και σε συμβολικό επίπεδο, μέσω της συγκεκριμένης συνθήκης καθιερώθηκε η έννοια του κεμαλικού κράτους και του κεμαλισμού στην Τουρκία, ιδιότητες που ο Ερντογάν θέλει να ξεριζώσει από την «καρδιά» του τουρκικού κράτους και ταυτόχρονα να τις αντικαταστήσει μέσω της ανάδειξης της μουσουλμανικής ταυτότητας του τουρκικού έθνους.

Η συγκεκριμένη ημερομηνία πάντως διαδραματίζει έναν ακόμη κρίσιμο ρόλο στους σχεδιασμούς του τούρκου προέδρου, αυτή τη φορά και ως προς την προώθηση της ιδέας του περί «γαλάζιας πατρίδας», η οποία στην παρούσα συγκυρία συμπυκνώνεται στην αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από την παρουσία του «Oruc Reis» εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Τουρκικός στόλος

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο η ελληνική πλευρά παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τη δραστηριότητα τόσο του «Oruc Reis» όσο και του τουρκικού στόλου, ένα μεγάλο μέρος του οποίου εξακολουθεί να κινείται με πορεία νότια προς τις θαλάσσιες περιοχές που έχει δεσμεύσει η Άγκυραγια έρευνες.

Σύμφωνα με πληροφορίες εκτιμάται ότι ο αριθμός των τουρκικών πλοίων ανέρχεται σε περίπου 25, τα οποία εμφανίζονται να κινούνται σε δύο ομάδες, με την μία να προπορεύεται της άλλης. Η πρώτη ομάδα αποτελείται από περισσότερα από 15 πλοία τα οποία αναχώρησαν από τη ναυτική βάση του Ακσάζ και η δεύτερη ομάδα από περίπου 10 πλοία που αναχώρησαν από τον κόλπο της Σμύρνης και χαράσσοντας πορεία προς νότο, ακολουθούν τον πρώτο στολίσκο.

Την τουρκική κινητικότητα παρακολουθεί ο ελληνικός στόλος, η πλειονότητα του οποίου έχει απλωθεί στο νότιο Αιγαίο έχοντας τεθεί σε αυξημένη επιφυλακή έτσι ώστε, εάν χρειαστεί, να αντιδράσει στο ενδεχόμενο που το τουρκικό ωκεανογραφικό αφήσει το λιμάνι της Αττάλειας.

Την ίδια στιγμή στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας είναι συνεχείς οι συσκέψεις μεταξύ της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Η εντολή που έχει δοθεί από το Μέγαρο Μαξίμου προς την ηγεσία του Πενταγώνου, είναι να κρατηθούν χαμηλοί οι τόνοι και να αποφευχθούν δηλώσεις η ενέργειες που θα μπορούσαν να εκληφθούν από την απέναντι πλευρά, ως μήνυμα κλιμάκωσης της έντασης.

Στο πλαίσιο αυτό έχουν γίνει συστάσεις για ψυχραιμία, τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα βρίσκονται σε εξέλιξη διπλωματικές προσπάθειες αποκλιμάκωσης της έντασης, όπως ήταν η σχετική πρωτοβουλίαπου ανέλαβε η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ.

Σενάρια

Παρόλα αυτά πάντως οι επιτελείς του Πενταγώνου εξετάζουν μια σειρά από σενάρια με βάση την πορεία που ακολουθεί ο τουρκικός στόλος και σε συνδυασμό και με τις κινήσεις στις οποίες ενδεχομένως θα προχωρήσει το Oruc Reis όταν αποπλεύσει από το λιμάνι της Αττάλειας.

«Ο πλους του τουρκικού στόλου προς νότο θα μπορούσε να συνδέεται και με άλλες επιδιώξεις της Άγκυρας, αλλά και με τα πιθανά μηνύματα που θα ήθελε να στείλει προς άλλες πλευρές. Δεν στέλνεις 25 πλοία να συνοδεύσουν ένα ωκεανογραφικό πλοίο. Προφανώς οι στόχοι είναι πολύ περισσότεροι. Ένας από αυτούς πιθανόν να σχετίζεται με ένα μήνυμα που θέλει να στείλει η Άγκυρα προς το Κάϊρο, αφού ένα μικρό κομμάτι που έχει δεσμευθεί αποτελεί μέρος της αιγυπτιακής υφαλοκρηπίδας. Επίσης τα πλοία θα μπορούσαν να περάσουν μέσα από τις περιοχές που έχουν δεσμευθεί, χωρίς όμως να σταματήσουν εκεί, αλλά να συνεχίσουν την πορεία τους με κατεύθυνση τα ανοιχτά της Λιβύης. Μπορεί επίσης να λάβουν εντολή να επιστρέψουν ακόμη και στις βάσεις τους αν η τουρκική πολιτική ηγεσία θεωρήσει ότι πέτυχε κάποιους από τους στόχους που είχε θέσει μέσω όλης αυτής της κινητοποίησης. Παρόλ’ αυτά πάντως εμείς οφείλουμε να κινούμαστε με βάση το κακό σενάριο, που δεν είναι άλλο από την παρουσία και δραστηριοποίηση του Oruc Reis στην περιοχή ενδιαφέροντος και την αναγκαιότητα άμεσης απάντησης της χώρας μας» σημειώνουν κύκλοι του ΥΠΕΘΑ.

Η κινητοποίηση, μέσα από τα γαλλικά κοινωνικά δίκτυα, κι η ύστερη ευελιξία του ελληνικού Υπουργείου Μετανάστευσης οδήγησαν στο αυτονόητο

Από
anixneuseis
-
0

του Άλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου

Τη χορήγηση ασύλου στον Αμαντού Ντιαλλό

Αυτό προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Julie Tomiche, στις 21-7-2020, στην ηλεκτρονική Libération, με τίτλο : «Ο Amadou Diallo σύντομα στα θρανία της Σχολής Πολιτικών Επιστημών» (Amadou Diallo bientôt sur les bancs de Sciences-Po).

Για την υπόθεση αυτή είχα γράψει στις 15-7-2020 στις Ανιχνεύσεις άρθρο με τίτλο : «Η μεταναστευτική πολιτική και ασύλου χρειάζεται και ευελιξία : Η περίπτωση του ασυνόδευτου Amadou Diallo μας εκθέτει». Κι άρα δεν θα μπω εδώ στο ιστορικό του Αμαντού Ντιαλλό. ΕΔΩ

Εδώ με ενδιαφέρει να δώσω την είδηση ότι ο περί ου ο λόγος θα έχει ένα αίσιο τέλος στο αίτημά του. Πράγματι, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, οι ελληνικές αρχές θα χορηγήσουν άσυλο στον Amadou Diallo, έναν 20χρονο πρόσφυγα από τη Γουινέα, ο οποίος, ως αριστούχος, έγινε δεκτός στη Σχολή  Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι (Science-Po Paris). Το Ελληνικό Υπουργείο Μετανάστευσης ανακοίνωσε τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2020 με δελτίο τύπου  τη χορήγηση ασύλου σε τρεις νέους πρόσφυγες  «που κατάφεραν να λάβουν υποτροφίες χάρη στις δυνατότητες που τους πρόσφερε η Ελλάδα». Μεταξύ αυτών, και ο Amadou Diallo, ένας 20χρονος πρόσφυγας από τη Γουινέα. Ο νεαρός άνδρας  έγινε δεκτός από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι  (Sciences-Po Paris), μετά από μια λαμπρή εκπαίδευση στο Γαλλο-ελληνικό Λύκειο Eugène–Delacroix. Καθώς η εξέταση της αίτησής του για άσυλο καθυστέρησε λόγω της κρίσης του Κορωναιού, ο Αμαντού διακινδύνευε να μην καταφέρει να φτάσει στο Παρίσι εγκαίρως για την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς.

«Ένα θετικό βήμα»

Η Σοφία Κουβελάκη, διευθύντρια της ΜΚΟ The Home Project, χαιρέτισε την απόφαση : «Είναι ένα θετικό βήμα, ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».  Τόνισε, ωστόσο, τη σημασία που έχει ο νεαρός να λάβει άδεια διαμονής και διαβατήριο το συντομότερο δυνατό, ώστε να μπορεί να ταξιδέψει στη Γαλλία έως τον Σεπτέμβριο. Στο Παρίσι, η αρμόδια  Υπουργός Ιθαγένειας Marlène Schiappa χαιρέτισε επίσης αυτήν την απόφαση στο Twitter. Η περίπτωση του Amadou Diallo προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση  στα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως μεταξύ των φοιτητών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών. Η Mila Krongrad, δευτεροετής φοιτήτρια, έκανε μια αναφορά μετά την ανάγνωση αυτής της ιστορίας, που δημοσιεύτηκε από την Liberation στις 11 Ιουλίου. «Στην πανεπιστημιούπολη του Menton [που συνδέεται  με τη Σχολή Science-Po Paris], είμαστε πολύ ευαίσθητοι για  το ζήτημα της μετανάστευσης. Γι ‘αυτό η ιστορία του Amadou Diallo μας άγγιξε πολύ», εξήγησε. «Αν δεν ήμουν εγώ, θα ήταν κάποιος άλλος. Οι πρώτες 3.000 υπογραφές  έπεσαν μέσα σε 24  ώρες, και προέρχονταν μόνο από φοιτητές  της Σχολής μας  και από τις  οικογένειές  τους και φίλους».  Συνολικά, η σχετική αναφορά υποστήριξης υπογράφθηκε από πάνω από 37.000 άτομα. Η Γαλλική Πρεσβεία στην Αθήνα ασχολήθηκε επίσης ενεργά με  το θέμα.

Εδώ με ενδιαφέρει επίσης να τονίσω ότι ναι μεν «ξεμπλέκουμε ως χώρα» από μια θορυβώδη υπόθεση ενός πρόσφυγα. Όμως η Ελλάδα, εν όψει και της διαμόρφωσης «Ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη μετανάστευση και το άσυλο», οφείλει να επεξεργαστεί μια συνεκτική μεταναστευτική-προσφυγική πολιτική που :

@ θα διαμορφώσει πρωτίστως ένα ευνοϊκό περιβάλλον επαναπατρισμού μερίδας των προσοντούχων Ελλήνων που έφυγαν, λόγω κρίσης 2010-2019, για να συμβάλλουν, ως ανθρώπινο κεφάλαιο, στη διαμόρφωση και την εφαρμογή του «νέου παραγωγικού μοντέλου» της χώρας μας. Εν όψει και του αναμενόμενου πακτωλού κοινοτικών πόρων 72 δις ευρώ από όλες τις κοινοτικές πηγές χρηματοδότησης 2021-2027.

@ θα επιλέγει αυτή τα αλλοδαπά αστέρια σαν τον Amadou Diallo, μέσα από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, που θα ήθελαν να παραμείνουν, να εργαστούν και να ενσωματωθούν στη γερασμένη και φθίνουσα δημογραφικά χώρα μας, για να ενισχύσουν περαιτέρω το ανθρώπινό μας κεφάλαιο.

@ θα επιδεικνύει τη δέουσα σύννομη διαδικαστική ευελιξία και δεν θα εγκλωβίζει ανηλίκους πρόσφυγες-μετανάστες, οι οποίοι θέλουν να φύγουν από τη χώρα μας κι εφόσον μάλιστα τους θέλουν διακαώς άλλες κοινοτικές χώρες. Για να γίνονται αυτοί εθελοντικοί πρεσβευτές κι όχι δυσφημιστές της χώρας μας στο εξωτερικό.

Γιατί να δυσφημιστούμε με ελαφρότητα σε 37.000 Γάλλους ότι η Ελλάδα μπλόκαρε έναν αριστούχο πρόσφυγα που δεν θέλει να τον κρατήσει ;

Έχουμε περίσσευμα θετικής εικόνας στο εξωτερικό ;

Έχουμε περίσσευμα ανθρώπινου κεφαλαίου για να μετουσιώσουμε σε παραγωγικές επενδύσεις τα 72 δις ευρώ που δικαιούμαστε από τους «τσιγκούνηδες» Βόρειους κοινοτικούς μας εταίρους ;

Και τι γίνεται με την προώθηση της αριστείας (εγχώριας και ξένης) που μας υποσχεθήκατε κ. Μητσοτάκη ;

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Από
anixneuseis
-
1

1.- Υπάρχει μια στατικότητα στο μέτωπο του Καστελόριζου.
-Το ξανασκέφτονται οι Τούρκοι λόγω της επίδειξης ελληνικής αποφασιστικότητας;
-Επηρεάστηκαν απο την παρέμβαση της Μέρκελ;
-Θα επιχειρήσουν αύριο, ταυτόχρονα, με την Αγιά Σοφιά;
Ό,τι και αν συμβαίνει η Ελλάδα δεν έχει περιθώρια παρά να επιδείξει αποφασιστικότητα και κανέναν διάλογο υπο πίεση.
Ο διάλογος είναι μια μέθοδος επιλύσεως διαφορών μεταξύ κρατών αλλά όχι υπό συνθήκες πίεσης. Άλλωστε με την Τουρκία υπάρχουν διαδικασίες διαλόγου που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Καμιά υποχώρηση σε ο,τι αναγνωρίζει στη χώρα το Διεθνές Δίκαιο. Αν επιδειχθεί αποφασιστικότητα η Ελλάδα θα αντιμετωπιστεί διαφορετικά.
2.-Οι Γερμανοί χαίρονται απο την παρέμβαση της Μέρκελ και μιλούν για αποφυγή αναμέτρησης Ελλάδας- Τουρκίας το βράδυ της Τρίτης. Η παρέμβαση έγινε αλλά για αναμέτρηση πολεμική το βράδυ της Τρίτης δεν μου βγαίνουν οι ώρες.
Όπως και να έχουν τα πράγματα η Γερμανική- Ευρωπαϊκή παρέμβαση είναι κάτι θετικό. Υπογραμμίζει κατ αρχάς ότι υπάρχει, έστω και αμυδρά, η Ευρώπη. Και παρεμβαίνει σε κρίσιμες στιγμές. Μακάρι οι παρεμβάσεις της να έχουν αποτέλεσμα. Αλλά χωρίς απαράδεκτες ελληνικές υποχωρήσεις.
Στην περίπτωση Γερμανίας – Τουρκίας η μεν Γερμανία φοβάται το μεταναστευτικό όπλο της Τουρκίας, η δε Τουρκία το οικονομικό όπλο της Γερμανίας.
3.-Οι Αμερικανοί είναι απαράδεκτοι με τη θέση τους περί αμφισβητούμενων υδάτων. Λάθος κάνουν και όσοι υιοθετούν τη θέση τους.
Το τουρκικό ερευνητικό δεν θα κάνει έρευνες στα ύδατα (τα οποία σε ό,τι αφορά την Ελλάδα μπορεί να είναι αμφισβητούμενα, αλλά όχι στην Κύπρο η οποία έχει ΑΟΖ). Οι έρευνες θα γίνουν στο βυθό και ο βυθός ανήκει στην υφαλοκρηπίδα. Και η υφαλοκρηπίδα ανήκει στην Ελλάδα.
4.-Εδώ που έφθασαν τα πράγματα χρειάζεται επίδειξη αποφασιστικότητας. Μόνο έτσι θα πάρουν στα σοβαρά την Ελλάδα και η Ευρώπη και οι ΗΠΑ και οι Τούρκοι. Πολύ σωστή η ελληνική θέση πως δεν υπάρχει τοπικό θερμό επεισόδιο. Έτσι και ανοίξει η πόρτα του φρενοκομείου οι ελληνικές δυνάμεις θα εισχωρήσουν βαθιά στην Ανατολική Θράκη. Η διάταξή τους είναι επιθετική.
5.-Στις Ένοπλες Δυνάμεις, και στην ελληνική κοινωνία, υπάρχει μια συσσωρευμένη αγανάκτηση. Που προσθέτει δυναμική και αποφασιστικότητα. Του χρόνου ή τον άλλο χρόνο η ισορροπία στη θάλασσα θα είναι περισσότερο σε βάρος της Ελλάδας αν η Γερμανία δώσει στην Τουρκία τα έξη υποβρύχια τύπου Παπανικολής (και πιο εκσυγχρονισμένα).
6.-Η Τουρκία διακινδυνεύει περισσότερα απο την Ελλάδα απο μια στρατιωτική σύρραξη. Κανένας πόλεμος δεν είναι προβλέψιμος. Μια τακτική ήττα της Τουρκίας θα σβήσει όλους τους μεγαλοϊδεατισμούς της. Και αυτή η διακινδύνευση είναι επικίνδυνη για την Άγκυρα.
7.-Με τους Αμερικανούς και τη θέση τους πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσουμε πιο καθαρά. Δεν μπορώ να καταλάβω σε τι μας ωφελούν οι διευκολύνσεις που τους παρέχουμε. Υπήρξε την κρίσιμη αυτή στιγμή αμερικανική παρέμβαση; Ή, στο παρασκήνιο θα εργαστούν υπέρ της Τουρκίας; Ελπίζω να μην διαπράξουν άλλη μια ατιμία σε βάρος της Ελλάδας.
8.-Αν η Τουρκία κλιμακώσει η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιήσει και το όπλο της Εγνατίας οδού. Κλείνουν τα σύνορα με Τουρκία. Είναι ευνόητο.
Με θέματα ακεραιότητας της χώρας δεν παίζουν.

Έξαρση βίας στη Γερμανία όπως κάποτε στα γαλλικά προάστια;

Από
anixneuseis
-
0

Mετά το σοκ της Στουτγάρδης, τώρα είναι η σειρά της Φρανκφούρτης. Με αφορμή «πάρτι κορωνοϊού» σημειώθηκαν βανδαλισμοί και συγκρούσεις μεταξύ αστυνομικών και νεαρών. Τα κρούσματα βίας θυμίζουν γαλλικά προάστια.

    
Nach Krawallen auf Frankfurter Opernplatz (picture-alliance/dpa/F. Rumpenhorst)

Για δεύτερη φορά μέσα στο φετινό καλοκαίρι μια δεύτερη γερμανική μεγαλούπολη γνωρίζει την έξαρση της βίας στους δρόμους.Τον Ιούνιο η Στουτγάρδη με τις καταστροφές και τα επεισόδια σε κεντρικό εμπορικό δρόμο και τώρα η Φρανκφούρτη, η οικονομική μητρόπολη της Γερμανίας. Και στις δύο περιπτώσεις σημειώθηκαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ νεαρών και αστυνομικών και βανδαλισμοί: έσπασαν βιτρίνες, λεηλατήθηκαν καταστήματα ή πετάχτηκαν σκουπίδια στους δρόμους. Εικόνες από βίντεο που καταγράφηκαν στην Φρανκφούρτη δείχνουν νεαρούς να ρίχνουν γυάλινα μπουκάλια κατά αστυνομικών και να πανηγυρίζουν.

Και τα δύο αυτά περιστατικά βίας έχουν ανοίξει στη Γερμανία έναν μεγάλο δημόσιο διάλογο: Πώς σχετίζονται τα πρόσφατα περιστατικά έξαρσης της βίας με τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού; Τι εξυπηρετεί η συνεχής αναφορά στο ότι η πλειοψηφία των ταραξιών έχει μεταναστευτικό υπόβαθρο; Και ελλοχεύει ο κίνδυνος να ζήσει και η Γερμανία εικόνες που έχουμε δει κατά καιρούς στα υποβαθμισμένα γαλλικά προάστια;

Ο κορωνοϊός ως αιτία ανάφλεξης της κοινωνικής βίας

H Πλατεία της Όπερας στην Φρανκφούρτη, όπου σημειώθηκαν τα επεισόδια το βράδυ της 18ης προς την 19η ΙουλίουH Πλατεία της Όπερας στην Φρανκφούρτη, όπου σημειώθηκαν τα επεισόδια το βράδυ της 18ης προς την 19η Ιουλίου

Ο κορωνοϊός φαίνεται ότι λειτουργεί, μεταξύ άλλων, ως παράγοντας που πυροδοτεί αναστάτωση, ανέφερε στη DW o πολιτικός επιστήμονας Στέφαν Λουφτ, όμως δεν είναι η μοναδική αιτία για την έξαρση της βίας. Την εκτίμηση αυτή συμμερίζεται και ο εγκληματολόγος Ντιρκ Μπάιερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Παραβατικότητας και Πρόληψης Εγκλήματος στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Ζυρίχης. «Οι νέοι βράζουν. Ο κορωνοϊός έχει επιφέρει μεγάλη απογοήτευση, αλλά πρέπει να συνεκτιμηθούν κι άλλοι παράγοντες» αναφέρει ο Ντιρκ Μπάιερ.

Τα συστατικά της βίας και στις δύο περιπτώσεις στη Γερμανία είναι κοινά: κατανάλωση αλκοόλ και μετά ξέσπασμα ταραχών. Στη συνέχεια παρενέβη η αστυνομία και η κατάσταση κλιμακώθηκε. Όταν συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός νεαρών συνήθως ατόμων, κάποιοι εκ των οποίων έχουν ήδη βίαιο παρελθόν, ενδέχεται σύντομα να μετατραπούν σε βίαιη μάζα. «Τότε μπορεί η κατάσταση να γίνει εκρηκτική» αναφέρει ο εγκληματολόγος. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη και στην Φρανκφούρτη. Σύμφωνα με την αστυνομία, η συντριπτική πλειονότητα των 39 συλληφθέντων είναι ήδη γνωστή στην αστυνομία για εγκλήματα όπως κλοπές ή διακίνηση ναρκωτικών.

Το «μεταναστευτικό υπόβαθρο» και ο κίνδυνος του στιγματισμού

Η Στουτγάρδη μετά τους βανδαλισμούς του ΙουνίουΗ Στουτγάρδη μετά τους βανδαλισμούς του Ιουνίου

Τόσο στη Στουτγάρδη όσο και στη Φρανκφούρτη, ένα σημαντικό ποσοστό των νεαρών ταραξιών έχει «μεταναστευτικό υπόβαθρο», σύμφωνα με τις αρχές. Στη Στουτγάρδη οι μισοί και στη Φρανκφούρτη η συντριπτική πλειοψηφία. Ωστόσο εξακολουθεί να παραμένει ασαφές και αμφιλεγόμενο τι ακριβώς σημαίνει «μεταναστευτικό υπόβαθρο». Πρόκειται για αιτούντες άσυλο ή για άτομα με μεταναστευτική βιογραφία στην οικογένειά τους; Τα στοιχεία αυτά οδηγούν σε μια μεγάλη δημόσια συζήτηση σχετικά με το κατά πόσο το μεταναστευτικό υπόβαθρο σχετίζεται με την αύξηση της βίας.

Μάλιστα εκπρόσωποι του εθνολαϊκιστικού κόμματος ΑfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) αλλά και του συγκυβερνώντος συντηρητικού CDU (Χριστιανοδημοκράτες) διαμαρτύρονται για τον κίνδυνο που συνεπάγεται η αποτυχημένη ένταξη των μεταναστών για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Άλλοι πάντως εκφράζουν φόβο για τον κοινωνικό στιγματισμό Γερμανών πολιτών με μεταναστευτικό υπόβαθρο. Ο Στέφαν Λουφτ θεωρεί ότι η αποτυχημένη πολιτική ένταξης τέτοιων παιδιών στη γερμανική κοινωνία μπορεί να εξηγήσει εν μέρει περιστατικά βίας, όπως στις δύο γερμανικές πόλεις. «Έχουν μια διαιρεμένη ταυτότητα. Από τη μια πλευρά απομακρύνονται από την καταγωγή τους και από τη γενιά των γονιών τους, αλλά από την άλλη δεν έχουν ενταχθεί πλήρως στην πραγματικότητα της χώρας υποδοχής. Kινούνται λοιπόν σε ένα πλαίσιο, στο οποίο μπορεί να υπάρξει κλιμάκωση βίας» εκτιμά ο Στέφαν Λουφτ.

Ωστόσο για τον εγκληματολόγο Ντιρκ Μπάιερ το στοιχείο της μετανάστευσης δεν μπορεί παρά να είναι μόνο ένα σημείο εκκίνησης για την εξήγηση της παραβατικής συμπεριφοράς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σταματά κανείς απλώς εκεί. Για τον ίδιο δεν αποτελεί αιτία για την εμφάνιση βίαιης συμπεριφοράς το μεταναστευτικό παρελθόν αυτό καθαυτό, αλλά περισσότεο άλλοι οικονομικοί και κοινωνικοί παράγοντες, όπως η ανεργία ή η έλλειψη προοπτικών για το μέλλον. Επίσης ο ίδιος εκτιμά ότι ενδεχομένως αρνητικό ρόλο μπορεί να διαδραματίζουν τα λανθασμένα «πρότυπα ανδρισμού», με τα οποία έχουν μεγαλώσει, εστιάζοντας στην υπεροχή της σωματικής βίας. «Κάποιοι νέοι έχουν βιώσει ως παιδιά ενδοοικογενειακή βία» αναφέρει επίσης ο εγκληματολόγος.

Γερμανία όπως Γαλλία;

Εικόνες από τις βίαιες συγκρούσεις σε προάστιο του Παρισιού τον Νοέμβριο του 2005Εικόνες από τις βίαιες συγκρούσεις σε προάστιο του Παρισιού τον Νοέμβριο του 2005

Τα πρόσφατα περιστατικά στη Γερμανία έχουν προκαλέσει σε πολλούς συνειρμούς με την κατάσταση στα υποβαθμισμένα προάστια γαλλικών μεγαλουπόλεων. Εκεί συνήθως ζουν μετανάστες υπό άσχημες συνθήκες. Κάθε τόσο ξεσπούν περιστατικά βίας και καταστροφών. Και εκεί το μίσος προς την αστυνομία είναι σαφές. Μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές ταραχές στη Γαλλία προκλήθηκε το 2005, μετά τον θάνατο δύο εφήβων κατά τη διάρκεια αστυνομικής καταδίωξης. Τόσο στη Στουτγάρδη όσο και στη Φρανκφούρτη η αστυνομία καταδίωξε στη συνέχεια τους νεαρούς ταραξίες. «Γι αυτό τις τελευταίες εβδομάδες όλοι μιλούν για τον τρόπο, με τον οποίο αντέδρασε η γερμανική αστυνομία» αναφέρει ο Μπάιερ. Η γερμανική αστυνομία κατηγορήθηκε επίσης για ρατσιστικές πρακτικές, κάτι που απομένει να διερευνηθεί.

Εντούτοις παρά τις ομοιότητες με τα γαλλικά προάστια υπάρχουν και διαφορές. «Δεν έχουμε αυτόν τον ακραίο κοινωνικό αποκλεισμό στις πόλεις μας» παρατηρεί ο Στέφαν Λουφτ. Για παράδειγμα στην περίπτωση της Φρανκφούρτης 29 από τους 39 συλληφθέντες είχαν έρθει από άλλες πόλεις κι έτσι δεν ισχύει ο παραλληλισμός με τη Γαλλία, ότι οι ταραξίες προέρχονται μόνο από συγκεκριμένη υποβαθμισμένη περιοχή. Ωστόσο ο Λουφτ εφιστά την προσοχή στο ζήτημα, θεωρώντας ότι οι εκάστοτε πόλεις θα πρέπει να προωθούν προγράμματα κοινωνικής στέγασης διάσπαρτα εντός των πόλεων και όχι συγκεντρωμένα σε συγκεκριμένες μόνο περιοχές, προς αποφυγή φαινομένων γκετοποίησης. Και ο Ντιρκ Μπάιερ παραμένει ψύχραιμος στις εκτιμήσεις του αναφορικά με ενδεχόμενο κύμα βίας σε γερμανικές πόλεις. «Η Γερμανία είναι μια σταθερή κοινωνία. Η αστυνομία θα ανταποκριθεί αναλόγως» αναφέρει.

Λίζα Χένελ

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DV

Αλ. Μαλλιάς: «Να ανασταλεί η λειτουργία των αμερικανικών βάσεων αν…»

Από
anixneuseis
-
2

Συνέντευξη: Αλέξανδρος Μαλλιάς

Αλ. Μαλλιάς: «Να ανασταλεί η λειτουργία των αμερικανικών βάσεων αν...»
Πηγή φωτογραφίας: Wikipedia
Να ενημερώσουμε την Ουάσινγκτον στο ανώτατο επίπεδο, ότι αν η Τουρκία προχωρήσει σε επιθετική ενέργεια σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να αναστείλει την λειτουργία όλων των αμερικανικών βάσεων στο ελληνικό έδαφος για όσο χρόνο εμείς κρίνουμε σκόπιμο. Την άποψη αυτή διατυπώνει μέσω του liberal.gr ο πρέσβης επί τιμή Αλέξανδρος Μαλλιάς μιλώντας για ένα πολύ ισχυρό διπλωματικό χαρτί που έχει στα χέρια της η Ελλάδα και που αν χρειαστεί θα πρέπει να το χρησιμοποιήσει.

Εξηγεί ότι πρέπει να γίνει αντιληπτό από την Ουάσινγκτον ότι σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική κυβέρνηση δεν θα διστάσει να προβεί σε μια κίνηση που θα υπονομεύσει ζωτικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ στην περιοχή. “Δεν είναι δυνατόν να δέχεσαι επίθεση από ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και οι βάσεις στην Ελλάδα να λειτουργούν ως να μην συμβαίνει τίποτα”, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

– Τι διπλωματικά όπλα έχει η Ελλάδα απέναντι στην πρόσφατη επιθετική κίνηση της Τουρκίας ;

Η νέα επιθετική και όχι απλά προκλητική κίνηση της Τουρκίας ήταν αναμενόμενη εδώ και πολύ καιρό. Απλώς δεν είχαμε ακριβώς εντοπίσει το χρονικό σημείο στο οποίο θα εκδηλωθεί. Τα δήθεν επιχειρήματα τα οποία προβάλει η γείτονα χώρα, προκειμένου να καλύψει- υποτίθεται- την επιθετική και παράνομη ενέργεια της είναι γνωστά και αποτυπώνονται εδώ και καιρό, τόσο σε δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, όσο και στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού υπ. Εξωτερικών.

Η Τουρκία θεωρεί ότι δεν πρόκειται για περιοχές που είναι εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ αμφισβητεί εδώ και δεκαετίες ότι το Καστελόριζο είναι μέρος του αρχαιοπελαγικού νησιωτικού μας συμπλέγματος και ειδικότερα των Δωδεκανήσων. Αντιθέτως η Ελλάδα επικαλείται σταθερά το διεθνές δίκαιο καθώς και τις αρχές του ΟΗΕ και τις αρχές της καλής γειτονίας.

Η Τουρκία με την σταθερή κλιμάκωση των επιθετικών της ενεργειών υπονομεύει το ΝΑΤΟ και θέτει νάρκη – ίσως εσκεμμένα- στα θεμέλια της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Όταν η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, επιτίθεται κατά της Ελλάδας, υπάρχει έστω και ένας που πιστεύει ότι εξακολουθεί να ισχύει το άρθρο 5 του Χάρτου της Συμμαχίας ;

– Τι προβλέπει το άρθρο αυτό;

Είναι το άρθρο της αυτόματης αλληλεγγύης σε περίπτωση που μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ υποστεί επίθεση από μια μη νατοϊκή χώρα. Εδώ όμως η επίθεση προέρχεται από χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Πέραν αυτού, ο καταστατικός χάρτης του ΝΑΤΟ αναφέρει σαφώς ότι τα κράτη μέλη της συμμαχίας δεσμεύονται από τις αρχές του χάρτου του ΟΗΕ. Συνεπώς παραβιάζοντας τον χάρτη του ΟΗΕ, η Τουρκία παραβιάζει και εκείνον του ΝΑΤΟ.

– Πως διαμορφώνεται πλέον ο συσχετισμός δυνάμεων στην περιοχή;

Η σημερινή Ελλάδα έδειξε ότι έχει κυβέρνηση με ισχυρή πολιτική βούληση, πολύ καλά οργανωμένες και αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις και ότι διαθέτει αποφασιστικότητα. Στον ‘Εβρο έδειξε ότι είναι σε θέση όχι μόνο να αποκρούσει κάθε τουρκικό επιθετικό σχεδιασμό αλλά και στο τέλος να επικρατήσει.

Εκτιμώ επομένως ότι αν ο κ. Ερντογάν παίξει το τελευταίο αυτό χαρτί, δηλαδή πόλεμο κατά κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ, τότε αυτό θα σημάνει ότι είναι ο στενότερος σύμμαχος της Μόσχας και επίσης θα σημάνει και το τέλος της βορειοατλαντικής συμμαχίας.

Σημειώστε εδώ ότι η Ελλάδα διαθέτει πολύ ισχυρά διπλωματικά χαρτιά τα οποία αν χρειαστεί θα τα χρησιμοποιήσει. Η δική μου εισήγηση προς την κυβέρνηση είναι να ενημερωθεί η Ουάσινγκτον στο ανώτατο επίπεδο – γιατί μόνο αυτό μετράει στην κλιμάκωση μιας κρίσης – ότι σε περίπτωση που δεχθούμε επιθετική πρόκληση από την Τουρκία, τότε θα ανασταλεί η λειτουργία όλων των αμερικανικών βάσεων στο ελληνικό έδαφος για όσο χρόνο εμείς θα κρίνουμε σκόπιμο. Και αυτό καθώς δεν είναι δυνατόν να δέχεσαι επίθεση από ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και οι βάσεις στην Ελλάδα να λειτουργούν ως να μην συμβαίνει τίποτα.

– Εννοείτε ότι πρέπει να καταδείξουμε ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα διακυβευτούν συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, σωστά;

Ακριβώς. Αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να ενημερώσουμε εμπιστευτικά και εγκαίρως την Ουάσινγκτον στο ανώτατο επίπεδο, ότι αν η Τουρκία προχωρήσει σε επιθετική ενέργεια σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας, η ελληνική κυβέρνηση θα υποχρεωθεί για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας και για όσο χρόνο απαιτηθεί, στην παραπάνω κίνηση. Σε μια κίνηση δηλαδή που εκ των πραγμάτων θα υπονομεύσει τα ζωτικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ στην περιοχή.

Επίσης θα σας πω και κάτι ακόμη. Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα δεχόταν και δεν θα δεχθεί να συζητήσει θέματα που αφορούν στην εδαφική ολοκλήρωση της Ελλάδας, άρα σε αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας σε συγκεκριμένα ελληνικά εδάφη και δεύτερον την κυριαρχία σε συγκεκριμένα νησιωτικά συμπλέγματα.

liberal.gr

Turkey’s maritime claims in the Mediterranean Sea raise thorny legal questions

Από
anixneuseis
-
0

Turkey has roused Greece’s ire with its plan to extend its maritime territories and soon drill for oil near Crete. But are these moves sanctioned by international law?

    
The Turkish oil drilling ship Yavuz waits at a dock (Getty Images/AFP/B. Kilic)

The European Union’s relationship with Turkey will be one of the main focuses of Germany’s 6-month presidency of the Council of the European Union. “We need a coherent Turkey strategy,” Chancellor Angela Merkel told the German Parliament on July 1. The EU’s policy on Turkey would have to cover all that is relevant to its dealings with the country, she said, from issues regarding the conflicts in Syria and Libya and the question of refugee policy to human rights.

But Merkel named one issue a particular obstacle to good long-term relations between the EU and Turkey: Turkey’s drilling, or plans to drill, for oil and gas off Cyprus and the Greek island of Crete. Drilling off Cyprus has been ongoing since 2019, while operations near Crete have been announced for fall of this year.

The quarrel has to do with Turkish claims to maritime territories in the eastern Mediterranean Sea. For decades, Ankara has been of the opinion that the many Greek islands off Turkey’s Aegean coast should be entitled only to a much reduced Exclusive Economic Zone (EEZ), if any. An EEZ is a sea zone in which a sovereign state has special rights regarding the exploration and use of marine resources. EEZs are prescribed according to the United Nations’ Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) of 1982.

For instance, in an interview with the German daily Süddeutsche Zeitung in late June, Foreign Minister Mevlut Cavusoglu said it was unacceptable that the small island of Kastellorizo, which lies just off the Turkish mainland and is more than 500 kilometers (311 miles) from Athens, has a maritime jurisdiction area extending 200 nautical miles (230 miles, 370 kilometers) in every direction. “What country would accept such a situation?” he asked.

The Greek isle of Kastellorizo is seen with the Turkish coast in the background (picture-alliance/dpa/R. Hackenberg)The Greek isle of Kastellorizo sits just off the mountainous Turkish coast

The principle of fairness

However, despite Turkey’s objections, Kastellorizo’s claim to such an EEZ is fundamentally legitimate, according to Nele Matz-Lück, the co-director of the Walther Schücking Institute for International Law at Kiel University, in northern Germany. She cites the example of France, which claims several small islands in the South Pacific and Antarctic Ocean for itself along with the corresponding huge maritime territories.

Only islands that are inhabitable or can support independent economic activity can claim an EEZ of 200 nautical miles. However, if this zone overlaps with that of another state, both states have to come to an agreement on where the border lies within the framework of UNCLOS.

Matz-Lück says there less is regulation around what such an agreement should look like. “When states make a treaty, they are very free with regard to the method they use and what result they achieve. If such a case is brought before an international court or an international arbitrator, these are meant to make a decision according to principles of fairness and equity.”

Such principles would also apply in the case of small Greek islands off the Turkish coast, Matz Lück says. “For reasons of fairness, in certain cases small islands may not be taken into account by courts of arbitration and international courts when drawing up borders, if they would lead to a distortion of the situation.”

Nele Matz-Lück in portrait (privat)Nele Matz-Lück is a law professor in Kiel, Germany

When is an agreement legally effective?

The Turkish government has announced it will start drilling for oil and gas near Crete in September. It cited the memorandum of understanding it signed with the UN-recognized Libyan government in November 2019 regarding the demarcation of maritime territories in the eastern Mediterranean. However, Greece and other Mediterranean countries have rejected this agreement, arguing the deal ignores the presence of Crete between the coasts of Turkey and Libya.

Matz-Lück has concluded that “even if [the treaty] was effectively concluded and has come into force, [it] cannot have effects to the detriment of a third state.” She says a treaty between Turkey and Libya that completely ignores Greece’s claims to sea zones can have no legal force at least with regard to Greece.

In contrast, she says the agreement reached by Italy and Greece in June, demarcating the EEZ of each state in the Ionian Sea, is effective in law. “The question of whether neighboring states have to be asked is decided according to whether there are overlapping borders. As a general rule, as long as a territory that is claimed by only two states is being demarcated, other states do not need to be included,” Matz-Lück says.

She is equally clear on the question of Turkey drilling for oil and gas off the coast of Cyprus: “Even if the status of Northern Cyprus is highly controversial, Turkish oil and gas drilling on the Cypriot continental shelf is legally doubtful,” she says, referring to the breakaway northern portion of the island that only Turkey recognizes and uses to back up its claims to drilling rights.

Matz-Lück also rejects Turkey’s objection that it is not a signatory to UNCLOS and is therefore under no obligation to abide by it. She says many of the convention’s regulations are now established in customary law, and even Turkey itself invokes them.

A man stands on the deck of the Turkish drilling vessel Yavuz (Reuters/M. Sezer)Yavuz, above, is one of Turkey’s drilling vessels in the Mediterranean

A possible solution for Greece, Cyprus and Turkey

Up to now, Greece and Cyprus have refused to negotiate with Turkey on the maritime border issue. They take the position that it has already been settled by international treaties. But it is questionable whether this position remains tenable. If Ankara, Athens and Nicosia were to decide to present the matter to an independent institution, the International Court of Justice in The Hague or an international arbitration tribunal would be possible options.

Until a ruling were to be handed down, the countries could agree on a temporary solution that provides for joint economic development of the disputed maritime territories, with no claims being made and no anticipation of the shape of a later agreement, Matz-Lück says. “Profits are shared until a border can, perhaps, be agreed upon one day,” she says, adding that such  joint usage can ultimately become a permanent solution.

1...2,4422,4432,444...3,035Σελίδα 2,443 από 3,035