Αρχική Blog Σελίδα 2442

War Between Greece and Turkey Is Now a Real Possibility

Από
anixneuseis
-
0
July 24, 2020

There has never been any love lost between Turkey and Greece, but the danger of war between the two NATO members has not been this high since the Cyprus conflict more than forty-five years ago. In the past, Turkey and Greece have gone to the brink, but policies initiated by Turkish President Recep Tayyip Erdoğan may very much push the two neighbors over the edge.

There has never been any love lost between Turkey and Greece, but the danger of war between the two NATO members has not been this high since the Cyprus conflict more than forty-five years ago. In the past, Turkey and Greece have gone to the brink, but policies initiated by Turkish president Recep Tayyip Erdoğan may very much push the two neighbors over the edge.

In question are two interrelated issues: Erdoğan’s efforts to walk away from the Lausanne Treaty and his increasing desperation to find resources to bail out Turkey’s flagging economy.

The Lausanne Treaty was signed ninety-seven years ago today to tie up loose ends remaining from the collapse of the Ottoman Empire. While Kurds lament the treaty for reversing promises of statehood, the Treaty set Turkey’s borders with Bulgaria, Greece, Syria, and Iraq. Whatever flaws came with those borders, the post-Lausanne system enabled nearly a century of stability.

For reasons of ideology, economics, and ego, Erdoğan now seeks to undo the Lausanne Treaty: Ideology because Erdoğan seeks to regain control of certain Ottoman territories and change the demographics of areas outside Turkey’s borders; economics because Turkey seeks to steal resources from recognized Greek and Cypriot exclusive economic zones; and, ego, because Erdoğan wants to top Atatürk’s legacy as a military victor.

Erdoğan has already set the stage for scrapping the Lausanne Treaty. In December 2017, Erdoğan shocked a Greek audience when, on a visit to his neighbor, he floated the idea. Three months later, he suggested that the Bulgarian town of Kardzhali was within Turkey’s “spiritual boundaries,” drawing protests from Bulgaria which at the time held the European Union presidency. State-controlled Turkish newspapers have gotten in on the game showing maps of Turkey with its borders revised at the expense of neighboring states.

His latest post-Lausanne push is his most dangerous. Turkey has dispatched the seismic survey ship Oruc Reis to operate in the waters surrounding Greek islands. Such an action would be both illegal and provocative. Under terms of the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), Greece claims territorial waters around its islands for exploration and exploitation of marine resources. Turkey is not a UNCLOS member (nor, for that matter, is the United States) but, unlike the United States, Turkey ignores customary law and stands alone in its interpretation.

In effect, Turkey seeks to revise not only international law but also potential control over the resources of hundreds of Greek islands in the Aegean Sea. While the Oruc Reis remains in port, this appears to have less to do with Turkish restrain and more with high winds that should soon dissipate. Turkey has the largest indigenous navy in the region and promises to escort the Oruc Reis; there are at least eighteen warships in the immediate vicinity. Given the stakes, Greece has no choice but to respond, hence the panic in European Union capitals.

European leaders also recognize that this is not just a dispute about the Aegean Sea. In November 2019, Turkey signed a deal with Libya establishing a joint maritime boundary between the two countries, something only possible if Turkey ignores Greek islands up to and including Crete, an island more than 25 percent larger than Delaware.

Too often U.S. and European leaders compartmentalize problems, but the extent of Erdoğan’s strategy can only be understood holistically. It is no coincide that as Erdoğan questions Turkey’s commitment to live within borders established almost a century ago and infringes on Greek and Cypriot waters, he has not only transformed the centuries-old Hagia Sofia from a museum back into a mosque, but scheduled its first formal prayers for today, the anniversary of the Lausanne Treaty. There simply is no better way for Erdoğan to show symbolically Turkey’s rejection of the post-Lausanne order.

Erdoğan, like Vladimir Putin, has long thrived by playing chicken with conflict-adverse diplomats. Everyone from U.S. Special Envoy James Jeffrey to German chancellor Angela Merkel has previously folded much stronger hands in the face of Erdoğan bluffs, hoping that by ameliorating the Turkish leader, they could calm tension in the short-term. They never recognized that Erdoğan’s bluster was a tactic and grievance feigned for negotiation advantage. Caving into an aggressor, however, seldom brings peace; it only encourages aggression. Not only amorphous concepts of credibility but very real notions of Greek sovereignty are at stake. If Erdoğan pushes forward in the Eastern Mediterranean, Greece may need to fight. Certainly, Athens should consider all options to be on the table. If such a scenario comes to pass, the United States should not be neutral, but should rather recognize publicly that Turkey is the aggressor and its claims invalid.

Together with Europe, Washington could also remind Turkey that if it seeks to void the Lausanne Treaty, then its revisions may look more like the 1920 Treaty of Sèvres than the 1718 Treaty of Passarowitz.

Michael Rubin is a resident scholar at the American Enterprise Institute (AEI). You can follow him on Twitter: @mrubin1971.

National Interest

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: Νίκη των Αδελφών Μουσουλμάνων

Από
anixneuseis
-
0

του Alain Rodier*

Όπως δήλωσε η καθηγήτρια Μαρία Ευθυμίου: «Ο κ. Ερντογάν ματαιοπονεί. Ακόμα και τους τοίχους της Αγίας Σοφίας να ξύσει για να μετατρέψει το μνημείο σε τζαμί, βυζαντινοί ύμνοι θα αναδίδονται. Σε θεσπέσια ελληνικά. Στους αιώνες των αιώνων.»

Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας ήταν η χριστιανική βασιλική της Κωνσταντινούπολης που χτίστηκε τον 4ο αιώνα. Καταστράφηκε δύο φορές από πυρκαγιές πριν τελικά ξαναχτιστεί εντελώς σε μεγαλύτερο μέγεθος τον 6ο αιώνα με τη βούληση του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Αφού αντικατέστησε την Αγία Ειρήνη ως έδρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, μετατράπηκε σε τζαμί από τον Μεχμέτ Β ‘ τον 15ο αιώνα. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ τη μετέτρεψε σε μουσείο το 1934. Αυτή η ενέργεια ήταν σύμφωνη με την επιθυμία του να διαχωρίσει τη θρησκεία από το κράτος που το ήθελε κοσμικό, σύγχρονο και δυτικοποιημένο. Ο Πρόεδρος Ερντογάν, του οποίου ο στόχος είναι ακριβώς το αντίθετο, αν και δεν μπορεί ακόμη να σβήσει την εικόνα του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, αποφάσισε να αποκαταστήσει το καθεστώς της Αγίας Σοφίας ως τζαμιού. Η απόφασή του επισημοποιήθηκε από το Τουρκικό Κρατικό Συμβούλιο στις 10 Ιουλίου 2020. Μια πρώτη προσευχή παρουσία του Τούρκου Προέδρου πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 24 Ιουλίου.

Αυτό περιγράφεται από πολλούς σχολιαστές ως «παραχώρηση» του Ερντογάν στο «συντηρητικό του εκλογικό σώμα». Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό εάν η λέξη “συντηρητικό” αναφέρεται στους ριζοσπάστες Ισλαμιστές, συμμάχους της ακροδεξιάς με σύμβολο τους Γκρίζους Λύκους, όλα όσα είχε παλέψει ο Ατατούρκ στην εποχή του ως κοσμικός Ρεπουμπλικανός Σοσιαλδημοκράτης, μέλος της Σοσιαλιστικής διεθνούς. Σήμερα, είναι η βαθιά βούληση ενός «Ισλαμο-εθνικιστή» άνδρα που εφαρμόζει τις αρχές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία αγωνίζεται να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο χαλιφάτο. Πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι γνωρίζουν ότι αυτός ο μακροχρόνιος αγώνας θα διαρκέσει δεκάδες γενιές.

Η προσπάθεια του Ερντογάν να ηγηθεί του ισλαμικού κόσμου δεν έχει τη στήριξη του Εμίρη του Κατάρ και του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν.

Είναι επίσης ο μόνιμος στόχος όλων των σοφών του Ισλάμ, είτε είναι Βαχαμπίτες, είτε Σαλαφιστές ή Σιίτες. Μόνο η μορφή του χαλιφάτου που θα έρθει είναι (λίγο) διαφορετική και κυρίως τα μέσα επιτυχίας δεν είναι τα ίδια. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποφάσισαν εδώ και χρόνια να βασιστούν στις αδυναμίες των αντιπάλων τους για να καταστρέψουν πολιτικά τα μουσουλμανικά καθεστώτα που είναι οι άμεσοι στόχοι τους. Γι ‘αυτό, εδώ και χρόνια, ο Ερντογάν ονειρεύεται τον εαυτό του ως ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου και στηρίζεται στην Αδελφότητα για να επιτύχει τον στόχο του.

Ωστόσο, ο Εμίρ του Κατάρ Tamim bin Hamad Al Thani, μεγάλος υπερασπιστής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και σύμμαχος του Ερντογάν στην εκστρατεία του στη Λιβύη, δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Το ίδιο ισχύει για τον Αζέρο ομόλογό του, Πρόεδρο Ιλάμ Αλίγιεφ. Αυτός δεν αρνείται τίποτα στον «μεγάλο τούρκο αδερφό», ειδικά σε εποχή που οι εντάσεις με την Αρμενία έχουν αυξηθεί. Από την άλλη, το Αζερμπαϊτζάν διασχίζεται από πολλά μουσουλμανικά ρεύματα και η κατευθυντήρια γραμμή των ηγεμόνων είναι πρωτίστως να αντιτάσσονται στην επιρροή του σιιτικού Ισλάμ του μεγάλου γείτονα Ιράν. Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η Άγκυρα έχει αναμιχθεί διπλωματικά αλλά σταθερά. Συνοπτικά, η απουσία αυτών των διάσημων επισκεπτών προκάλεσε εντύπωση.

Αυτό που δεν είναι καθησυχαστικό είναι ότι ο Πρόεδρος των Θρησκευτικών Υποθέσεων (Dinayet) της Τουρκίας, καθηγητής Aλί Ερμπάς, πραγματοποίησε το κήρυγμά του την Παρασκευή με σπαθί. Ένας ισλαμολόγος εξήγησε δογματικά ότι το κρατούσε στο αριστερό χέρι ως σημάδι ειρήνευσης, αλλά ωστόσο διευκρινίζει ότι είναι μια παράδοση που συνοδεύει τα πράσινα λάβαρα της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης το 1453 … Προφανώς, αυτό το σύμβολο είναι πάνω απ ‘όλα πολεμικό. Επιπλέον, σύμφωνα με την Jana Jabbour, ειδική στην Τουρκία και καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι και στη Βηρυτό, «οι τουρκικές αρχές σκόπιμα θέλησαν η πρώτη προσευχή στην Αγία Σοφία να εμφανιστεί ως “νέα κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης”. Όλα έγιναν για να παρουσιαστεί αυτή η προσευχή ως απόδειξη μιας μουσουλμανικής «επανακατάκτησης» της Κωνσταντινούπολης.

Υπάρχουν επίσης δηλώσεις από Τούρκους πιστούς σε κρατικό κανάλι (αυστηρά ελεγχόμενο από την κυβέρνηση) που ισχυρίζονται ότι η «μετατροπή της Αγίας Σοφίας είναι νίκη του Ισλάμ έναντι του Χριστιανισμού». Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι ορισμένοι αρχίζουν να διεκδικούν την μετατροπή του καθεδρικού ναού της Παναγίας της Κοίμησης της Κόρδοβα σε τζαμί… Ήταν πράγματι τζαμί πριν μετατραπεί σε εκκλησία τον 13ο αιώνα κατά τη διάρκεια της Επανακατάκτησης από τον Βασιλιά Φερδινάνδο ΙΙΙ της Καστίλης.

Εάν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν πράγματι κερδίσει μια νίκη, αυτό δεν ισχύει για τον ίδιο τον Ερντογάν, ο οποίος θα ήθελε περισσότερη ομοφωνία γύρω του κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης προσευχής σε αυτό το συμβολικό μέρος. Πρέπει να ειπωθεί ότι η επιθυμία του να γίνει ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου έρχεται σε σύγκρουση πρώτα με το Ιράν (τον παλιό σιιτικό αντίπαλο της Τουρκίας), και στη συνέχεια με τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα του Περσικού Κόλπου και την Αίγυπτο, που θεωρούν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ως θανάσιμους εχθρούς. Για άλλη μια φορά σε πλήρη αντίφαση με τον Aτατούρκ – ο οποίος στις 20 Απριλίου 1931 είχε πει τη φράση που θα γινόταν το σύνθημα της σύγχρονης Τουρκίας, «ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στον κόσμο» – ο Ερντογάν αναμειγνύεται στρατιωτικο-διπλωματικά στη Λιβύη, τη Συρία, το Βόρειο Ιράκ, τη Μεσόγειο, τη Σομαλίας κ.λπ. Δεν είναι βέβαιο ότι η Τουρκία, που αντιμετωπίζει τα ίδια εσωτερικά προβλήματα με άλλες χώρες του πλανήτη (κορωνοϊό και μεγάλη οικονομική κρίση), ότι είναι αρκετά ισχυρή για να ξεφύγει. Ωστόσο, οι γενικές εκλογές θα διεξαχθούν στην Τουρκία το 2023.

*Ο Alain Rodier είναι πρώην ανώτερος αξιωματικός της γαλλικής ΚΥΠ, επιφορτισμένος με την ισλαμική τρομοκρατία.

Πηγή: https://www.atlantico.fr/decryptage/3591332/transformation-de-sainte-sophie-en-mosquee–une-grande-victoire-pour-les-freres-musulmans-alain-rodier

Are Universities Finished?

Από
anixneuseis
-
0

Higher education in America today is in a crisis. The diversity thought police pounce on anyone who offers the slightest resistance to them. Here are a few examples “Students at pricey Marymount Manhattan College are demanding a veteran professor be fired for allegedly falling asleep during an anti-racism Zoom meeting. Students at the Upper East Side school claim Patricia Simon, a theater arts associate professor, took a snooze during the virtual town hall last month, and have collected 1,800 petition signatures. Petition organizer Caitlin Gagnon said ‘action has only capitalized on a pattern of negligence and disrespect that Patricia Simon has exhibited over and over again.’ Gagnon included a photo of the 30-year prof, and also accused her of enabling ‘sizeist’ staffers.” A “sizeist,” by the way, is someone who discriminates against people because of their physical size, e.g., requiring an obese person to pay for two seats. Of course, it doesn’t matter if the heavy person occupies two seats. If you charge more, you are still a sizeist.

If you dare to challenge the Black Lives Matter terrorists, you are dead in the water. “A longtime UCLA professor has been placed on leave after facing backlash over his response to a student’s request to postpone the final exam for African American students, considering the impact of George Floyd’s death. Gordon Klein received the email on June 2, and rejected the request. UCLA’s Anderson School of Management, where Klein has taught since 1981, said Klein’s classes have been assigned to other faculty, saying the following in a statement on Wednesday: ‘The lecturer is on leave from campus and his classes have been reassigned to other faculty.’”

Even if you like Martin Luther King, you can still get fired, if you say the wrong words. Look what happened to Ajax Peris: “In a virtual class lecture, Peris read a portion of King’s ‘Letter from a Birmingham Jail,’ which contains a couple of uses of the ‘N-word.’ On June 2, one UCLA student tweeted a video of Peris reading a passage from King’s letter, declining to omit the epithet, and expressed outrage at his uncensored reading and called for his termination. In short order, UCLA’s College of Letters and Science referred the matter to the Office of Equity, Diversity and Inclusion for review, and Peris’ department chair sent a letter to departmental faculty condemning his reading of the passage and noting that he had referred Peris to UCLA’s Discrimination Prevention Office. The chair also faulted Peris for showing portions of a documentary that included graphic images and descriptions of lynching, as well as narration that, the chair wrote, ‘quoted the n-word in explaining the history of lynching.’”

At Princeton, the situation is even worse. Matt Taibbi notes that “on July 4th, hundreds of faculty members and staff at Princeton University signed a group letter calling for radical changes….Much of…the letter read like someone drunk-tweeting their way through a Critical Theory seminar. Signatories asked the University to establish differing compensation levels according to race, demanding ‘course relief,’ ‘summer salary,’ ‘one additional semester of sabbatical,’ and ‘additional human resources’ for ‘faculty of color,’ a term left undefined. That this would be grossly illegal didn’t seem to bother the 300-plus signatories of one of America’s most prestigious learning institutions.”

When Joshua Katz, a classics professor at Princeton, protested against the letter’s demands, “University President Christopher Eisengruber ‘personally’denounced Katz for using the word “terrorist.” Katz was also denounced by his Classics department, which in a statement on the department web page insisted his act had ‘heedlessly put our Black colleagues, students, and alums at serious risk’ while hastening to add ‘we gratefully acknowledge all the forms of anti-racist work that members of our community have done.’”

One last example: BLM thugs are trying to oust the outstanding Austrian economist Walter Block from Loyola University in New Orleans, based on a demonstrably false claim that he supports slavery: “Walter Block is a professor in the Business school at Loyola University New Orleans. He has publicly stated that he believes slavery to be wrong because it goes against Libertarianism, not because it is morally wrong. He has justified women being paid less than men (see his book Building Blocks of Liberty) He is allegedly an ableist, too. While it is important to have professors with different views and opinions and beliefs, racist and sexist beliefs should not be a part of this. It is harmful to any non-men and any Black people to be taught that slavery isn’t morally wrong, to be taught that women don’t deserve to be paid and treated equally.

“Fight racism, end racism, fire the racists. Fire Walter Block.”

As if this weren’t bad enough, universities are taking advantage of the phony Covid-19 pandemic to offer worse service for about the same astronomical tutition: “After the sudden closure of college campuses across the country in March due to the COVID-19 pandemic, the fate of the fall semester was suddenly placed into question. All eight schools in the Ivy League have announced fall 2020 decisions as of early July. Penn, Brown, Cornell, Princeton, and Yale will all have hybrid modes of fall instruction, while Harvard will be completely online for the entire academic year. Each school has different decisions regarding which class years will come back to campus and where they will be housed during each school’s modified fall calendar.”

Professors have used the situation as an excuse to destroy already weakened academic standards. “As COVID-19 has forced classes online, colleges have eased up on graded assignments – even at the prestigious Ivy League schools. With professors and students advocating for automatic A’s or to be given passing grades at the minimum, many college administrations have surrendered highly generous grading policies to give students a break as coronavirus has taken its toll on the country.”

The crisis in higher education would not go away, even if we could get rid of COVID-19 and the PC thought police. Higher education has been in trouble for a long time. As the great economist Walter Williams has pointed out, “According to the Bureau of Labor Statistics, in 2016, only 37% of white high school graduates tested as college-ready, but colleges admitted 70% of them. Roughly 17% of black high school graduates tested as college-ready, but colleges admitted 58% of them. A 2018 Hechinger Report found, ‘More than four in 10 college students end up in developmental math and English classes at an annual cost of approximately $7 billion, and many of them have a worse chance of eventually graduating than if they went straight into college-level classes.’

“According to the National Conference of State Legislatures, ‘when considering all first-time undergraduates, studies have found anywhere from 28 percent to 40 percent of students enroll in at least one remedial course. When looking at only community college students, several studies have found remediation rates surpassing 50 percent.’ Only 25% of students who took the ACT in 2012 met the test’s readiness benchmarks in all four subjects (English, reading, math and science).

“It’s clear that high schools confer diplomas that attest that a student can read, write and do math at a 12th-grade level when, in fact, most cannot. That means most high diplomas represent fraudulent documents. The falling standards witnessed at our primary and secondary levels are becoming increasingly the case at tertiary levels. ‘Academically Adrift: Limited Learning on College Campuses’ is a study conducted by Professors Richard Arum and Josipa Roksa. They found that 45% of 2,300 students at 24 colleges showed no significant improvement in ‘critical thinking, complex reasoning and writing by the end of their sophomore years.’ Here is a list of some other actual college courses that have been taught at U.S. colleges in recent years: ‘What If Harry Potter Is Real?’ ‘Lady Gaga and the Sociology of Fame,’ ‘Philosophy and Star Trek,’ ‘Learning from YouTube,’ ‘How To Watch Television,’ and ‘Oh, Look, a Chicken!’ The questions that immediately come to mind are these: What kind of professor would teach such courses, and what kind of student would spend his time taking such courses? Most importantly, what kind of college president and board of trustees would permit classes in such nonsense?”

The dumbing-down process that Walter Williams talks about, though, was not the beginning of the attack on educational standards. The GI Bill, adopted after World War II, played a big role in lowering standards. As Tom DiLorenzo has pointed out, “The damage caused by the program was much more than fiscal. It made the centralization of education possible for the first time in American history. That in turn opened the door to the ruinous politicization of higher education that has marked the past half century.

“The tool used by government was the college accrediting agency. A network of them was originally established in the late 19th century to work as private buffers between academia and government. Their purpose was to insure high standards, and prevent government subsidies from leading to government control.

“After the second world war, the federal government used various college accrediting agencies to ostensibly guarantee a quality education for veterans. Only accredited schools could receive G.I. Bill funds, so the accrediting agencies quickly transformed themselves. They became the gatekeepers of the tax money and virtual adjuncts of federal power. This gatekeeper role expanded as federal funding of higher education escalated.

“‘Individual courses as well as whole curriculums’ must be ‘attuned to the new tempo of society,’ wrote J. Hillis Miller, the New York education commissioner. Traditionalists will fight ‘a losing battle’ because ‘any postwar nostalgic yearning for a college curriculum as it used to be is unlikely to be realized’ ‘Higher education may have to lose its life in order to find it again,’ he writes with glee, ‘and in its transformation it may well find that it has helped to create a new world of light and hope.’

“This new world arrived almost immediately, as virtually every college and university in the country clamored for money and students, and willingly threw out traditional standards. This infusion of tax dollars created, notes Robert Nisbet, ‘the single most powerful agent of change that we can find in the university’s long history.’ Had anyone objected at the time, he would have been put down as selfish and undemocratic.

Today, accreditation agencies, private in name only, have tremendous power over colleges and universities, and they are slavish to government’s agenda. Today, these agencies are the major source of political correctness and big-government ideology on college campuses.”

The destruction of higher education is a great tragedy, when one considers the role of the University in sustaining knowledge and culture. As Cardinal [now Saint] John Newman noted in The Idea of a University ( 1873) “The view taken of a University in these Discourses is the following. — That it is a place of teaching universal knowledge. This implies that its object is, on the one hand, intellectual, not moral; and, on the other, that it is the diffusion and extension of knowledge rather than the advancement. If its object were scientific and philosophical discovery, I do not see why a University should have students; if religious training, I do not see how it can be the seat of literature and science.”

In the face of this sad situation, should parents encourage their sons and daughters to enroll in college? I don’t know the answer to this. Studies do show that university graduates earn a substantial premium over those who look for work after high school. But I’d like to suggest that an alternative may be worth consideration.

Private educational institutions that insist on high standards, shun PC nonsense, and teach the values of a free economy and a free society may turn out to be a better investment for students than the conventional degree program. As the great educator and entrepreneur Robert L. Luddy has stated: “Our modern democratic market is a marvel catering to every need and whim of the citizens. Government has a measure of control over business, but the ultimate control and outcome is determined by the minute-to-minute decisions of the buyers, users, and customers.

“The market also reflects the values of our citizens, including fairness, equal opportunities, and the widest range of choice as companies compete. Citizens hold the fate of every business in their hands (iPhones) with a plethora of buying prerogatives. Buying habits, and thus the market, are rapidly changing as users abandon department stores in favor of online ordering and delivery without ever leaving the home. Even food and grocery providers now participate in this new landscape with cooked meals delivered at the precise location and time desired, as dictated by the buyer.

“America continues to demonstrate the wisdom of our Founders, exhibiting an extraordinarily high standard of living and decency in our society. Our private institutions and businesses solve most of the challenges that our political democracy fails to resolve.

“Private education and homeschooling are blossoming, creating a wide variety of choices for families and students. Private boards lead and manage public charter schools. Private companies provide drugs and healthcare technologies that save lives and solve complex medical challenges. MOOCs [massive open online courses] and distance learning (online universities) are becoming the norm, disrupting the expensive and lethargic colleges and universities.”

I confess that one such alternative institution is foremost in my mind. “A long-held vision of both Ludwig von Mises and Murray N. Rothbard is now a reality. Their vision? A graduate school of Austrian economics.

“Throughout its nearly forty-year history, the Mises Institute has been focused on providing support to students of other educational institutions. Helping students discover the economics of freedom and inspiring them to go on to teach at the university level is and has been a priority for the Institute. Excellent service that is personal, responsive, and geared towards assisting students in reaching their individual educational and career goals has been emblematic of all Mises Institute programs.

“The Mises Institute’s Master of Arts in Austrian Economics is unique. It is the first graduate program in the United States dedicated exclusively to the teaching of economics as expounded in the works and great treatises of Ludwig von Mises and Murray N. Rothbard. The goal of the program is to assist students in mastering the principles of this great body of work and putting these principles to use in their chosen endeavors.

“To this end, the Institute has carefully selected an outstanding faculty, with PhDs from prestigious universities including New York University, UCLA, Columbia University, Cal-Berkeley, Rutgers University, and Virginia Tech. All are accomplished scholars who have lectured or taught at Mises Institute events and published in its journals, books, or online publications. Many were personal friends or protégés of Murray Rothbard.”

Thanks to the generosity of the Mises Institute’s donors, the cost of the program is well below that of other MA programs in economics or the related social sciences, whether traditional or online.

I urge parents to consider our program. Will we succeed? Of that I can’t be sure. But I am sure of this: our current educational disaster cannot continue for very long. At the Mises Institute, we aim to continue the tradition of education so eloquently expressed by Cardinal Newman. Ludwig von Mises and Murray Rothbard were among the highest exemplars of the values of Western civilization, and this is what we endeavor to transmit to our students.

Author:

Contact Llewellyn H. Rockwell Jr.

Llewellyn H. Rockwell, Jr., is founder and chairman of the Mises Institute in Auburn, Alabama, and editor of LewRockwell.com.

mises.org

Ενώ το χρέος  βαρύνει τις πλάτες όλων, οι φειδωλοί νομίζουν ότι είναι οι οικονόμοι και τα μυρμήγκια της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Μετά από 4 μερόνυχτα μιας πολύ τεταμένης ευρωπαϊκής σύνοδο κορυφής, οι 27 κατέληξαν σε μια ιστορική συμφωνία την Τρίτη 21 Ιουλίου 2020, εγκρίνοντας ένα δάνειο 750 δισεκατομμυρίων ευρώ και δημιουργώντας μια de facto μορφή «ομοσπονδοποίησης» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Προσοχή όμως, γιατί το πακέτο ανάκαμψης είναι προσωρινό, όπως επιμένει το Βερολίνο για να καθησυχάσει τους Γερμανούς φορολογούμενους αλλά και τους αποκαλούμενους «φειδωλούς», ήτοι  την Αυστρία, τη Δανία, τη Φινλανδία, την Ολλανδία και τη Σουηδία.

«Η ιστορία δεν έχει ακόμη γραφτεί. Αλλά ο δρόμος που διανύθηκε είναι τεράστιος», έγραψε στις 21-7-2020 ο έγκυρος ανταποκριτής της Libération στις Βρυξέλλες, Jean Quatremer. Τον Μάρτιο 2020, και μόνο η απλή αναφορά της δρομολόγησης  «κορωνο-ομολόγων», δηλαδή των ευρωπαϊκών δανείων που προορίζονταν να βοηθήσουν οικονομικά τις χώρες που πλήττονται περισσότερο από τις συνέπειες της πανδημίας Covid-19, εξακολουθούσαν να προκαλούν άναρθρες κραυγές από τις χώρες του Βορρά, συγκεκριμένα στη Γερμανία. Ένα γερμανικό δόγμα τόσο παλιό όσο και το ενιαίο νόμισμα και επαναληφθέν από την καγκελάριο Μέρκελ κατά  την διάρκεια της κρίσης της ζώνης του ευρώ 2010-2012, όταν η πίεση, ειδικά από τις χρηματαγορές, ήταν ισχυρή : «Όσο θα ζω», η Ευρώπη δεν θα  αμοιβαιοποιήσει  τα χρέη της,  του  παρελθόντος  ή του  μέλλοντος, υποσχόταν  στους βουλευτές του κόμματός της τον Ιούνιο του 2012. Τούτο, έστω και προσωρινά, αναιρέθηκε στις 21-7-2020. Ενώ ο Μακρόν δήλωνε την ίδια μέρα στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού TF1 : «Αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή στην Ευρώπη μετά τη δημιουργία του ευρώ».

Έτσι, η αντιπαράθεση της μη αμοιβαιοποίησης του κοινοτικού δανεισμού των «φειδωλών» και της αμοιβαιοποίησης των χωρών του Νότου, καλά κρατεί. Οι τελευταίες υπενθυμίζουν την σωτήρια παρέμβαση το 1790 του αμερικανού Αλέξανδρου Χάμιλτον, πρώτου γραμματέα  του Υπουργείου Οικονομικών των πολύ νεαρών τότε Ηνωμένων Πολιτειών. Ο εν λόγω ζήτησε από το Κογκρέσο την άδεια να δημιουργήσει ομοσπονδιακό χρέος και να εγγυηθεί έτσι για τα χρέη των  ομοσπονδιακών κρατών που βρίσκονταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, κάτι που έθεσε τα θεμέλια της μελλοντικής αμερικανικής δύναμης.

Οι ισχυρισμοί των «φειδωλών» είναι βάσιμοι και σε ποιο βαθμό.

Υπάρχει μια εργατική Ευρώπη στον Βορρά, σε αντίθεση με μια Ευρώπη της «dolce vita» στον Νότο ; Όσο καρικατούρα και αν είναι, αυτό το κλισέ άνθισε τις τελευταίες εβδομάδες στον τύπο της Ολλανδίας, επικεφαλής των λεγόμενων «φειδωλών» χωρών. Φοβούμενες ότι ορισμένες πρωτεύουσες θα κατασπαταλήσουν μέρος των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ του «ευρωπαϊκού ταμείου ανάκαμψης»  που εγκρίθηκε την Τρίτη 21 Ιουλίου, επιμένουν στην αναγκαιότητα εποπτείας των εθνικών σχεδίων ανάκαμψης που θα εφαρμόσει το κάθε Κράτος. «Αυτό το ηθικό επιχείρημα είναι δύσκολο για ορισμένους να το καταπιούν, ειδικά δεδομένου του φορολογικού συστήματος που ισχύει στην Ολλανδία», δήλωσε ο Philipp Heimberger, μέλος του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σπουδών της Βιέννης., έγραψε η Marie Charrel στις 22-7-2020 στον ηλεκτρονικό Le Monde, με τίτλο : «Χρέος των ευρωπαϊκών χωρών : οι Ολλανδοί λιγότερο καλοί μαθητές από ό, τι φαίνονται» (Endettement des pays européens : des Néerlandais moins bons élèves qu’il n’y paraît).

Στην πραγματικότητα, πολλές ευρωπαϊκές πολυεθνικές έχουν εγκαταστήσει την έδρα τους στη Χάγη, το Άμστερνταμ ή την Ουτρέχτη (στο κέντρο της χώρας) για να πληρώνουν λιγότερους φόρους, αποστερώντας από τη χώρα καταγωγής τους μέρος των φορολογικών εσόδων της. Αυτές οι απώλειες εκτιμώνται  σε 2,7 δισεκατομμύρια ευρώ για τη Γαλλία, 1,5 δισεκατομμύρια για την Ιταλία και τη Γερμανία και περίπου 1 δισεκατομμύριο για την Ισπανία, σύμφωνα με τη ΜΚΟ Tax Justice Network.

Βεβαίως, πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι «φειδωλοί»  έχουν πολύ χαμηλό δημόσιο χρέος : 33,2% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) στη Δανία, το 2019, σύμφωνα με την Eurostat, 35,1% στη Σουηδία, 48,6% στην Ολλανδία και 59 ,4% στη Φινλανδία. Τούτο  είναι πολύ μικρότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο χρέους το 2019  (77,8%) ή από ό,τι το χρέος της Ιταλίας (134,8%) ή της Ελλάδας (176,6%), ήτοι 331 δις ευρώ.

Πολύ εκτεθειμένοι στον κίνδυνο ακινήτων

Αλλά το ιδιωτικό χρέος παρουσιάζει μια πολύ διαφορετική εικόνα. Τα νοικοκυριά των «φειδωλών»  φιγουράρουν μεταξύ των πιο χρεωμένων στον κόσμο, ιδίως λόγω των αγορών τους ακινήτων. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), το χρέος τους υπερβαίνει το 280% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματός τους στη Δανία, το 240% στην Ολλανδία, το 189% στη Σουηδία και το 148% στη Φινλανδία. Πλάι τους, τα ιταλικά νοικοκυριά ( με 87% χρέος σε σχέση με το καθαρό τους εισόδημα), τα ελληνικά (με 106%) και τα ισπανικά (με 107%) μοιάζουν σχεδόν με σπουδαίους νοικοκυραίους.

Πολύ εκτεθειμένες στον  κίνδυνο ακίνητης περιουσίας, οι ολλανδικές τράπεζες έχουν δείξει μικρή προσοχή στο παρελθόν. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008, η Χάγη αναγκάστηκε να εθνικοποιήσει ορισμένες από αυτές για να τις σώσει.

«Πολύ εξαρτώμενη  από το διεθνές εμπόριο η Ολλανδία»

Άλλωστε, οι Ολλανδοί, πέραν του ότι δεν είναι και τόσο οικονόμοι, δεν είναι ούτε τα εργατικά «μυρμήγκια» που νομίζουν. Αφού εργάζονται κατά μέσο όρο 1.434 ώρες ετησίως, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, με ένα πολύ σημαντικό βάρος της μερικής απασχόλησης (της επιλεγμένης θεληματικά) : το 46,8% των θέσεων εργασίας, ειδικά μεταξύ των γυναικών. Στο μικρό αυτό καλβινιστικό  έθνος, ο χρόνος που αφιερώνεται στην οικογένεια και στην κοινωνική ζωή είναι το ίδιο  πολύτιμος όσο και ο χρόνος που αφιερώνεται στην εργασία. Οι υποτιθέμενοι νότιοι «τζίτζικες», εργάζονται  1.718 ώρες ετησίως στην Ιταλία (με 18,7% μόνο μερική απασχόληση), 1.719 ώρες στην Πορτογαλία (με 7,9% μερική απασχόληση), 1.949 ώρες στην Ελλάδα (με 9% μερική απασχόληση).

«Ας προσθέσουμε ότι οι η Ολλανδία είναι μια πολύ ανοιχτή χώρα και εξαρτάται πολύ από το διεθνές εμπόριο», θυμάται ο Philipp Heimberger. Στη ζώνη του ευρώ, η Ιταλία είναι συνεπώς ο τέταρτος εταίρος της όσον αφορά τόσο τις εξαγωγές όσο και τις εισαγωγές και η Ισπανία δεν είναι πολύ πίσω. «Τείνει να το ξεχνάει μερικές φορές, αλλά είναι προς το δικό της συμφέρον η νότια Ευρώπη να βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση», καταλήγει ο Heimberger.

Οδηγούνται σε πόλεμο Ελλάδα και Τουρκία;

Από
anixneuseis
-
0

Είναι αποφασισμένος ο πρόεδρος Ερντογάν για μια στρατιωτική σύρραξη στο Αιγαίο; Πως θα μπορούσαν να διευθετηθούν οι διαφορές. Ο ρόλος του Βερολίνου. Συνέντευξη με τον γερμανό ειδήμονα Γκύντερ Ζόιφερτ.

H κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο επιδεινώθηκε τις τελευταίες ημέρες επικίνδυνα. Η Τουρκία επιμένει ότι το ερευνητικό πλοίο «Ορούτς Ρέις» θα πραγματοποιήσει γεωτρήσεις κοντά στο Καστελόριζο. Η ελληνική κυβέρνηση καθιστά σαφές πως δεν πρόκειται να ανεχτεί τουρκικές γεωτρήσεις σε θαλάσσιες εκτάσεις της ελληνικής επικράτειας. Ο Γκύντερ Σόιφερτ, επικεφαλής του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών (CAST) που υπάγεται στο Ίδρυμα Επιστήμη και Πολιτική (SWP) του Βερολίνου απαντά σε ερωτήσεις της Deutsche Welle.

Deutsche Welle: Σύμφωνα με ρεπορτάζ γερμανικής εφημερίδας, χάρη στην παρέμβαση της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ αποφεύχθηκε την Τρίτη θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Οι ένοπλες δυνάμεις των δύο χωρών παραμένουν όμως σε αυξημένη ετοιμότητα. Είναι ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν πράγματι διατεθειμένος να αναλάβει το ρίσκο ενός πολέμου με την Ελλάδα;

Ο Γκύντερ Σόιφερτ έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στην Κωνσταντινούπολη, τη Λευκωσία και τη ΛοζάνηΟ Γκύντερ Σόιφερτ έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στην Κωνσταντινούπολη, τη Λευκωσία και τη Λοζάνη

Γκύντερ Σοιφερτ: Το θεωρώ δεδομένο ότι ο κ. Ερντογάν θα συνεχίσει την πολιτική της στρατιωτικής «μπηχτής». Όπως δεν αναγνωρίζει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου και έχει δώσει εντολή για γεωτρήσεις, δεν αναγνωρίζει και την ελληνική ΑΟΖ. Το πιθανότερο είναι να δώσει στο εγγύς μέλλον εντολή για γεωτρήσεις. Το ερώτημα αν αυτό οδηγήσει σε πόλεμο θα εξαρτηθεί από το πώς θα συμπεριφερθεί η Ελλάδα: θα προτείνει στην Τουρκία διαπραγματεύσεις ή όχι. Επίσης, θα εξαρτηθεί από τη στάση που θα τηρήσουν η ΕΕ και πριν απ’ όλα οι ΗΠΑ. Εξάλλου, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Οι μεγάλες χώρες του ΝΑΤΟ θα πρέπει να παρέμβουν διαμεσολαβητικά.

Ωστόσο, μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σχεδόν αποφεύγουν να εμπλακούν στη διένεξη, ενώ η ΕΕ αρκείται στο να κάνει δηλώσεις.

Η ΕΕ έχει μεν απειλήσει με περαιτέρω κυρώσεις, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει συμβεί τίποτα. Ο επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ  προτρέπει και τις δύο πλευρές να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις. Υπάρχουν όντως πολλά ζητήματα να συζητηθούν. Προς το παρόν, τόσο η Τουρκία όσο και η Ελλάδα έχουν μαξιμαλιστικές θέσεις. Σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Αθήνα διεκδικεί ακόμη και για μικρά νησιά υφαλοκρηπίδα. Για παράδειγμα για το Καστελόριζο, το οποίο βρίσκεται μπροστά από τις ακτές της Τουρκίας. Κατά την ελληνική θεώρηση, η Τουρκία δικαιούται μόνο μια μικρή ΑΟΖ, παρ΄ ότι η ακτογραμμή της είναι μεγαλύτερη. Η Άγκυρα, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει ότι τα νησιά γενικά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και επομένως δεν μπορούν να διεκδικήσουν ΑΟΖ. Ο μόνος τρόπος για να βγουν από αυτό το αδιέξοδο είναι διαπραγματεύσεις.

Το ρωσικό πυραυλικό αμυντικό σύστημα S-400 στην Τουρκία δημιουργεί πονοκέφαλο στην ΟυάσιγκτονΤο ρωσικό πυραυλικό αμυντικό σύστημα S-400 στην Τουρκία δημιουργεί πονοκέφαλο στην Ουάσιγκτον

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πάλι βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Από τη μία πλευρά, έχουν αρκετά προβλήματα με την Τουρκία – απλώς σκεφτείτε την αγορά του ρωσικού πυραυλικού αμυντικού συστήματος S-400. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ προσπαθούν να περιορίσουν με τη βοήθεια της Τουρκίας την επιρροή της Ρωσίας στην Α. Μεσόγειο όπως και στη Λιβύη. Η Ουάσιγκτον δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα πρέπει κατά κύριο να τοποθετηθεί εναντίον της Ρωσίας ή κυρίως να «συμμορφώσει» την Τουρκία. Ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται την αμερικανική ταλάντευση κατά κόρον, όπως επίσης και την αναποφασιστικότητα της ΕΕ.

Αυτό το εξάμηνο η Γερμανία ασκεί την προεδρία της ΕΕ. Η καγκελάριος Μέρκελ δήλωσε από την αρχή πως θα επιδιώξει να αναπτύξει η ΕΕ μια «συνεκτική στρατηγική» για την Τουρκία. Κατά πόσο εξακολουθεί να είναι εφικτός αυτός το στόχος μετά τις τελευταίες εξελίξεις;

Γίνεται όλο πιο δύσκολο. Η ΕΕ είχε στην πραγματικότητα ένα καλό πλαίσιο για μια πολιτική γραμμή έναντι της Τουρκίας: τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ. Δεδομένου ότι ήταν πολύ έντονα κανονιστική, δηλαδή απαιτούσε την εφαρμογή δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στην Τουρκία, όλες οι χώρες της ΕΕ μπορούσαν να την αποδεχτούν. Η διαδικασία αυτή απέτυχε λόγω των πολιτικών της Τουρκίας και της στάσης της ΕΕ. Στο προσκήνιο βρίσκονται τώρα πολλά μεμονωμένα ζητήματα – το προσφυγικό, η ενεργειακή πολιτική, ο ρόλος της Τουρκίας στη Συρία και τη Λιβύη. Για κάθε ένα από αυτά τα θέματα η κάθε χώρα της ΕΕ έχει μια διαφορετική θέση – ανάλογα με τα συμφέροντά της. Η παγίωση της ενταξιακής διαδικασίας ανέδειξε τα εκάστοτε εθνικά συμφέροντα των κρατών-μελών της ΕΕ έναντι της Τουρκίας. Αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την αναζήτηση μιας ενιαίας πολιτικής γραμμής απέναντι στην Τουρκία. Μια κοινή στρατηγική είναι όμως πιο σημαντική από ποτέ γιατί η Τουρκία γίνεται όλο και πιο επιθετική: για παράδειγμα, χρησιμοποιεί πρόσφυγες ως όπλο και παραβιάζει την ΑΟΖ μελών της ΕΕ.

Πριν από 26 χρόνια, χάρη στον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, αποτράπηκε την τελευταία στιγμή μια ένοπλη σύγκρουση Τουρκίας-Ελλάδας, λόγω του ακατοίκητου νησιού Ίμια που έχει έκταση 40 στρεμμάτων. Την Τρίτη το απόγευμα, η Καγκελάριος Μέρκελ έπεισε τον πρόεδρο Ερντογάν να αποφύγει μια στρατιωτική κλιμάκωση. Αναλαμβάνει η Γερμανία ένα νέο ρόλο;

Ενδεχομένως, ναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εστιάζουν όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον τους σε άλλες περιοχές του κόσμου, ιδίως στον Ειρηνικό και τη διένεξη με την Κίνα. Επίσης, η ΕΕ δεν είναι σε θέση να αναπτύξει κοινές θέσεις εξωτερικής πολιτικής. Αυτό ισχύει ιδίως για την Α. Μεσόγειο και τις σχέσεις με την Τουρκία. Ήταν κυρίως η Γερμανία που τελικά ανέλαβε την ευθύνη για τη σύναψη της συμφωνίας για το προσφυγικό με την Τουρκία. Σε μια διαιρεμένη ΕΕ, η Γερμανία πρέπει να ηγηθεί, αν και κατά τη γνώμη μου η γερμανική κυβέρνηση δεν θα το έκανε ευχαρίστως. Προτιμά να είναι ενταγμένη στην ΕΕ παρά να ηγηθεί. Πιστεύω όμως ότι η Γερμανία δεν έχει άλλη επιλογή από το να αναλάβει δράση.

Ο Ερντογάν θέλει να δώσει τέλος στην Τουρκία του Κεμάλ ΑτατούρκΟ Ερντογάν θέλει να δώσει τέλος στην Τουρκία του Κεμάλ Ατατούρκ

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το τουρκικό ερευνητικό πλοίο «Ορούτς Ρέις» θα εγκαταλείψει την Παρασκευή το λιμάνι της Αττάλειας για να ταξιδέψει στα ελληνικά ύδατα κοντά στο νησί Καστελόριζο, όπου πρόκειται να ξεκινήσει με τις γεωτρήσεις. Την ίδια ημέρα, θα πραγματοποιηθεί και η πρώτη μουσουλμανική θρησκευτική τελετή από τότε που μετατράπηκε η Αγία Σοφία σε τζαμί. Είναι επίσης η ημέρα της επετείου της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923, και καθορίζει έκτοτε τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Είναι τυχαίο ότι αυτές οι ημερομηνίες συμπίπτουν;

Δεν είναι τυχαίο. Η πολιτική του κ. Ερντογάν στοχεύει στη δημιουργία μιας μεγάλης Τουρκίας. Δεν πρόκειται για την Τουρκία του Κεμάλ Ατατούρκ που είχε σημείο προσανατολισμού τη Δύση, αλλά για μια Τουρκία που επικαλείται την ιστορία και το αυτοκρατορικό μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: είμαστε η νέα δύναμη στην περιοχή, γεμίζουμε το κενό ισχύος που δημιουργήθηκε με την απόσυρση των ΗΠΑ και την αδυναμία της ΕΕ, και, εκπροσωπούμε τα συμφέροντα των σουνιτών μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή. Οι πρακτικές συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι ο περαιτέρω εξοπλισμός του τουρκικού στρατού και η στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής στην Α. Μεσόγειο. Αυτή η πολιτική έχει επίσης μεγάλες συμβολικές διαστάσεις, όπως η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

Deutsche Welle

Η Αγία Σοφία και οι πραγματικές βλέψεις του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Η πρώτη ισλαμική προσευχή στην Αγία Σοφία είναι ήδη πραγματικότητα. Έξω από την Αγία Σοφία επικράτησε αδιαχώρητο. Απουσίαζαν ξένοι ηγέτες παρά τις προσκλήσεις που έγιναν. Σε τι αποσκοπεί ο Ερντογάν;

Στις 13.16 ώρα Τουρκίας την ώρα δηλαδή της Προσευχής της Παρασκευής ο Ταγίπ Ερντογάν, ανέγνωσε εδάφια του Κορανίου στην Αγία Σοφία, την οποία μετέτρεψε σε τέμενος μετά από 86 χρόνια. Ακολούθησε η πρώτη ισλαμική προσευχή που διηύθυνε ο Πρόεδρος Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας Αλί Ερμπάς.

Το αδιαχώρητο επικράτησε όμως και γύρω από την Αγία Σοφία και πολλοί έμειναν έξω από τους πέντε χώρους που είχαν οριστεί για προσευχή στην πλατεία μπροστά στην Αγία Σοφία. Τα μέτρα ήταν δρακόντεια και λόγω κορωνοϊού.

Ωστόσο οι ξένοι προσκεκλημένοι του Ερντογάν δεν ανταποκρίθηκαν και δεν συμμετείχαν σε αυτή την πρώτη ισλαμική προσευχή της Παρασκευής στην Αγία Σοφία.

Οι βλέψεις του Ερντογάν είναι ευρύτερες

O Tαγίπ Ερντογάν στην Αγία Σοφία - το ισλαμικό όραμα πραγματοποιείταιO Tαγίπ Ερντογάν στην Αγία Σοφία – το ισλαμικό όραμα πραγματοποιείται

Η Άγκυρα λίγα εικοσιτετράωρα πριν από αυτή την ημέρα, που είναι και η επέτειος της Συνθήκης της Λωζάνης, εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου, όπου σύμφωνα με αυτήν προτίθεται να κάνει έρευνες το σεισμογραφικό Ορούτς Ρέις. Μια περιοχή, στην οποία ήταν αναμενόμενο να γίνει η όποια ενέργεια της Άγκυρας, πριν από τον Σεπτέμβριο. Αυτές οι συντεταγμένες έχουν κατατεθεί στον ΟΗΕ από την Τουρκία το 2012 ως υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας. Μάλιστα είχαν κόψει τεμάχια και είχαν αδειοδοτήσει την εταιρία Τουρκικών Πετρέλαιων (ΤΡΑΟ). Όπως ήταν αναμενόμενο, η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο κορυφώθηκε.

Σε τι όμως αποβλέπει ο πρόεδρος της Τουρκίας με την πολύπλοκη κατάσταση που έχει διαμορφώσει σε παράλληλα μέτωπα, από τη Συρία και το Ιράκ ως τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο; Στο ανακοινωθέν του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας που συνήλθε εντός της εβδομάδας στην Άγκυρα, υπήρχαν μηνύματα για όλα αυτά τα μέτωπα. Αναλυτές τονίζουν ότι ο Ερντογάν επιχειρεί να καθιερώσει την Τουρκία ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Γι αυτό δίνει έμφαση στην αμυντική βιομηχανία. Επιδιώκει να απεξαρτηθεί στο μέγιστο δυνατό από τον έλεγχο των υπερδυνάμεων στα εξοπλιστικά.

«Η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται»

Ικανοποιούνται οι ισλαμιστές-εθνικιστές στην ΤουρκίαΙκανοποιούνται οι ισλαμιστές-εθνικιστές στην Τουρκία

Και σε τι αποσκοπεί ειδικότερα η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος; Μάλιστα όταν μόλις ένα χρόνο πριν έλεγε «Δεν θα παρασυρθούμε σε αυτά τα παιχνίδια». Κατά κάποιους ο Ταγίπ Ερντογάν αναγκάστηκε να προχωρήσει σε αυτό το βήμα, καθώς ιδιαιτέρως ο εθνικιστής εταίρος του Μπαχτσελί χάνει ψηφοφόρους.

Στο διάγγελμα που έκανε λίγες ώρες μετά την απόφαση του δικαστηρίου και αφού υπέγραψε άμεσα τη δική του εντολή για την μετατροπή, είχε τρία σημεία που έδωσαν το στίγμα των προσδοκιών του τούρκου προέδρου από την κίνηση αυτή.

Πρώτον, ικανοποίησε το πάγιο αίτημα όλων των ισλαμo-εθνικιστών από την δεκαετία του ’30. Δεύτερον, έδωσε στο εσωτερικό και τη διεθνή κοινότητα το μήνυμα ότι δεν διαπραγματεύεται τα κυριαρχικά του δικαιώματα. Και τέλος έστειλε ένα μήνυμα προς τον σουνιτικό κόσμο και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Ειδικά με την αναφορά που έκανε στην απαρχή της απελευθέρωσης του τεμένους Αλ Ακσά στην Ιερουσαλήμ.

Απομάκρυνση από το κεμαλικό παρελθόν

Ο Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτουςΟ Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους

Ουσιαστικά με την Αγία Σοφία τζαμί, ως σύμβολο κατάκτησης, θεωρητικά διεκδικεί και την ηγεσία του σουνιτικού Ισλάμ. Σαν στόχος φαντάζει μεγαλεπήβολος. Ειδικότερα αν κανείς σκεφθεί την απόλυτη απόρριψη της Σαουδικής Αραβίας. Όμως ο Ερντογάν με αυτή την απόφαση διαγράφει και μια ακόμη υπογραφή του Κεμάλ Ατατούρκ από την ιστορία.

Η αιτιολόγηση της απόφασης του Ερντογάν για την Αγία Σοφία ενισχύεται επίσης με την προσπάθεια επιστροφής ψηφοφόρων αλλά και την άσκηση επιρροής στους αναποφάσιστους που αυξάνονται.

Όπως είναι γνωστό, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές παρά την στήριξη του εθνικιστικού κόμματος του Μπαχτσελί, ο Ερντογάν υπέστη ήττα στους μητροπολιτικούς δήμους Κωνσταντινούπολης και Άγκυρας. Τώρα μάλιστα ο Μπαχτσελί χάνει τη βάση του, η οποία μετακινείται προς το Καλό Κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ, αλλά και ο ίδιος ο Ερντογάν προς τα δύο μικρά για την ώρα κόμματα που ξεπήδησαν από το Κόμμα του. Αυτό του Μπαμπατζάν και αυτό του πρώην πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου.

Η Τουρκία ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη

Από τη μεγάλη ισλαμική προσευχή έξω από την Αγία ΣοφίαΑπό τη μεγάλη ισλαμική προσευχή έξω από την Αγία Σοφία

Παράλληλα το κύρος του στον ισλαμικό κόσμο θα ενίσχυε κατά πολύ τη θέση του στην Μέση Ανατολή. Έχει απέναντί του τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αλ Σίσι, ο οποίος ετοιμάζεται για στρατιωτική εμπλοκή στην Λιβύη, αλλά και αραβικές χώρες όπως τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που στέκουν απέναντι στην προσπάθειά του να καταστεί η Τουρκία μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη.

Ήδη έχει πάντως τα πρώτα θετικά μηνύματα και όχι μόνο από την Παλαιστίνη, το Κατάρ που είναι πλέον παραδοσιακός του σύμμαχος και φυσικά την κυβέρνηση Σάρατζ στην Λιβύη. Προσβλέπει σε μια επιρροή που θα λειτουργεί αμφίδρομα. Θα εξυπηρετεί τις κινήσεις του σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη αλλά θα τροφοδοτεί και το προφίλ του στο εσωτερικό. Ειδικά τώρα που αιμορραγεί σε ψηφοφόρους σε μια άκρως δύσκολη περίοδο για την οικονομία, η οποία χτυπήθηκε και από τον κορωνοϊό, οι δε πραγματικές συνέπειες θα φανούν το φθινόπωρο.

Ο Ερντογάν αγνοεί τη Δύση και την Ελλάδα

Και αύριο θα παραμείνει η Αγία Σοφία ανοιχτή στους μουσουλμάνους για προσευχήΚαι αύριο θα παραμείνει η Αγία Σοφία ανοιχτή στους μουσουλμάνους για προσευχή

Τις αντιδράσεις της Δύσης φαίνεται πάντως ότι ο Ερντογάν δεν τις υπολογίζει. Τις αντιδράσεις από την Ελλάδα τις αγνοεί. Όσο για την ΕΕ, οι σχέσεις βρίσκονται στο ναδίρ και δεν περιμένει πλέον κάτι περισσότερο από κονδύλια για το μεταναστευτικό, ενώ οι σχέσεις του με Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε μια περίπλοκη φάση αμοιβαίων συμφερόντων και συγκρούσεων, ειδικότερα στη Συρία και τη Λιβύη. Σε βαθμό που φαινομενικά δεν σηκώνουν ρήξεις για ένα θέμα, όπως η Αγία Σοφία, όσο κι αν βαραίνει το κλίμα.

Πιθανές κυρώσεις από την Unesco φαίνεται επίσης ότι θα αντιμετωπιστούν με τη διατήρηση των ψηφιδωτών και την απρόσκοπτη πρόσβαση στους επισκέπτες.

Πάντως η Αγία Σοφία σήμερα και αύριο το πρωί θα παραμείνει ανοιχτή για να μπουν και να προσευχηθούν οι μουσουλμάνοι μετά την επίσημη πρώτη προσευχή της Παρασκευής που έκανε ο πρόεδρος Ερντογάν και μεγάλο μέρος του υπουργικού συμβουλίου.

Aνδρέας Ρομπόμπουλος, Kων/πολη

Deutsche Welle

Η Τουρκία εξελίσσεται σε σοβαρό κίνδυνο και για την Ευρώπη!

Από
anixneuseis
-
0
Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Διαλύθηκαν και οι τελευταίες ευφραντικές φαντασιώσεις με τις οποίες τρεφόταν από συγκεκριμένους κύκλους η εικονική πραγματικότητα προκειμένου  να εφησυχάζουμε απέναντι στην διαρκώς ποιοτικά και ποσοτικά αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα.

Φθάσαμε από την προηγούμενη Τρίτη,  σε μία  νέα κρίση με την Τουρκία και κανένας δεν μπορεί να εκτιμήσει με ασφάλεια, εκτός από εκείνους που είναι υπεύθυνοι να διαχειριστούν τις τύχες της πατρίδας μας, για το  που θα καταλήξει όλο αυτό.  Με επιπτώσεις εθνικές αλλά και ευρωπαϊκές.

Υπάρχουν αναντίρρητα σοβαρές εσωτερικές και εξωτερικές διαχρονικές ευθύνες για το γιατί και το πώς φθάσαμε σε αυτήν την κατάσταση. Απλά βλέπουμε τώρα συμμάχους και εταίρους αλλά και αυτόκλητους ιδιοτελείς  διαμεσολαβητές πως στέκονται στο πρόβλημα ασφαλείας μας και ίσως αργότερα δικής τους ασφάλειας.

Η απουσία συνεκτικής εθνικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής καθώς  και η ανυπαρξία στρατηγικής κουλτούρας οδήγησαν τις κυβερνήσεις από το 2010 και μετά δυστυχώς να παραμελήσουν την στρατιωτική ισχύ της χώρας, το σκληρό «νόμισμα» των Διεθνών Σχέσεων,  συμπεριλαμβανόμενης και της παρούσας κυβέρνησης η οποία δυστυχώς έχασε έναν ολόκληρο σημαντικό χρόνο στον τομέα αυτό.

Και αφού έστω και αργά εμείς στην Ελλάδα καταλάβαμε που το πάει η Τουρκία απέναντι μας  είναι η ώρα να δώσουμε εμείς να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι που το πάει η Τουρκία απέναντι σε όλη την Ευρώπη. Και σε αυτό το πεδίο φαίνεται ότι οι προσπάθειες του πρωθυπουργού, βοηθούσης και του εμφανούς εμποτισμένου με πολύ Ισλάμ μεγαλοϊδεατισμού του Τούρκου Προέδρου να  αποδίδουν αρκεί να έχουν συνέχεια και φυσικά συνέπεια.

Κάποιες ευρωπαϊκές χώρες αδιαφορούν, κάποιες βρίσκονται μακριά και βλέπουν ως απειλή μόνον την… «ρωσική αρκούδα», κάποιες άλλες απλά προβληματίζονται και μέχρι εκεί και μόνον η Γαλλία προς το παρόν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η Τουρκία στοχεύει πολύ πέρα από την Ελλάδα και ίσως πέρα από και την Νότια και Ανατολική Μεσόγειο. Και αυτό έδειξε η προχθεσινή υψηλού συμβολισμού δήλωση στα ελληνικά στο FB  του Προέδρου Μακρόν.

Ειλικρινά αδιαφορώ αν ο Γάλλος Πρόεδρος επιδιώκει να αναδειχθεί σε έναν …σύγχρονο Ντε Γκωλ. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι και λόγω σύγκλησης συμφερόντων μας κατανοεί και συμπαρατάσσεται με εμάς και φυσικά προσπαθεί να συνεγείρει την άνευρη και πλαδαρή ΕΕ που δυστυχώς μόνο ευχολόγια και κενολογίες μπορεί να πει ως ενιαία οντότητα.

Στην Συρία με την στήριξη των ΗΠΑ και την συναίνεση της Ρωσίας έχει πλέον παγιωθεί και  καμία πολιτική διευθέτηση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να ληφθούν  υπόψη οι θέσεις της Άγκυρας. Στην Λιβύη έχει πατήσει για τα καλό το πόδι της και θα μείνει. Αυτό ας το δουν ξεκάθαρα και οι Ιταλοί οι οποίοι  προσπαθούν να καλοπιάσουν τους Τούρκους για να μοιράσουν την επιρροή τους στην πλούσια σε ενέργεια γειτονική χώρα της Βόρειας Αφρικής.

Η ηγεμονική πολιτική της Τουρκίας στην Μεσόγειο έχει ήδη ξεδιπλωθεί και είναι εμφανής. Όπως είναι γνωστές και εμφανείς οι διασυνδέσεις και οι «μπίζνες» της οικογένειας Ερντογάν με ακραία ισλαμιστικά στοιχεία στην Συρία και αλλού  στην Μέση Ανατολή. Ακόμα και η φιλικά διακείμενη προς την Άγκυρα Γερμανία έχει αρχίσει να ανησυχεί αλλά απλά παρακολουθεί.

Ο συντηρητικός ισλαμοεθνικισμός του Ερντογάν εμπνεόμενος κυρίως  από την  ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων και διαχεόμενος  σε πολύ πλατειές μάζες της τουρκικής κοινωνίας, αποβλέπει στο να οδηγήσει την  Τουρκία στην κορυφή του σουνιτικού Ισλάμ και να καταστήσει τον ίδιο Ηγέτη του, κάτι σαν έναν νέο… «Χαλίφη». Οικονομικός του αρωγός το Κατάρ! Βέβαια έχει απέναντι του την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο αλλά η Τουρκική ελίτ εκτιμά ότι στα επόμενα είκοσι χρόνια θα είναι πλέον Μεγάλη Δύναμη έτσι ώστε να προχωρήσει στην υλοποίηση της  «Τουρκικής Μεγάλης Ιδέας» χωρίς ουσιαστικά εμπόδια.

Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί στην Δύση είναι ότι αν αφεθεί η Τουρκία να υλοποιεί σταδιακά τις ηγεμονικές φιλοδοξίες είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα έχει σε λίγα χρόνια δίπλα της ένα light σουνιτικό «Ιράν» με ότι αυτό σημαίνει. Το Ισραήλ έγκαιρα το έχει εκτιμήσει αλλά οι Ευρωπαίοι «ζουν στον κόσμο τους» και περί άλλων τυρβάζουν.

Αυτό το σουνιτικό «Ιράν» όμως θα είναι ακόμα πιο απειλητικό και φυσικά πιο επικίνδυνο με τα εκατομμύρια πιστούς του μέσα σε όλη την Ευρώπη αλλά κυρίως με αξιόλογα ισλαμικά funds και ισχυρές αδειοδοτημένες ισλαμικές τράπεζες. Εγκαθιστά  τουρκικά κόμματα στα Κράτη της Ευρώπης μολύνοντας μία ευάλωτη αστική δημοκρατία.

Παράλληλα μπλοκάρει τον εμπορικό δρόμο Ευρώπης-Ασίας ασκώντας έλεγχο στη Ερυθρά Θάλασσα. Είναι πλέον γνωστή η στρατιωτική της βάση στην Σομαλία. Τέλος δεν μπορεί να μας διαφύγει το γεγονός ότι με την πρόκληση του Πάπα στην χθεσινή προσευχή-παράσταση στην Αγία Σοφία, προσπαθεί να επαναφέρει στο προσκήνιο την θρησκευτική κόντρα Ορθοδοξίας και Καθολικισμού διχάζοντας τον χριστιανικό κόσμο.

Με εμάς, την Ελλάδα  αυτό που είναι να γίνει θα… γίνει! Και αυτό που θέλουν… κάποιοι σχετικά με τον εθνικό μας ακρωτηριασμό, να ξέρουν ότι  οι Έλληνες δεν θα το αφήσουν να  γίνει! Ας το βάλλουν καλά στο μυαλό τους φίλοι και εχθροί. Κάποιοι δεν έμαθαν τίποτα, δεν κατάλαβαν τίποτα. Μπορεί να κερδίσεις για κάποια χρόνια «ηρεμία» αλλά αργά ή γρήγορα η Άγκυρα θα απαιτήσει και άλλα που απλά τώρα δεν τα παραχωρούμε! Δεν ψάχνουμε προστάτιδες δυνάμεις, ούτε νέα «Ναβαρίνα». Εμείς οι ίδιοι έχουμε πρωτίστως την υποχρέωση να διαφυλάξουμε αυτά που οι πρόγονοι μας κέρδισαν με ποταμούς αίματος. Ούτε προτιθέμεθα να είμαστε απλοί παρατηρητές σαν να παρατηρούμε την σημαία να την παίρνει ο αέρας από τα Ίμια, όπως έλεγε κάποιος.

Στην Ευρώπη όμως ας καταλάβουν ότι αναφύεται πλέον ένας ιδιαίτερα μεγάλος κίνδυνος. Ένα «νέο ισχυρό Ιράν» δίπλα της αλλά και με σημαντικό κομμάτι του … μέσα της! Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε πει, «Δεν πρέπει να γυρνάς την πλάτη σου σε έναν επαπειλούμενο κίνδυνο και να προσπαθείς να ξεφύγεις απ’ αυτόν. Αν το κάνεις, θα διπλασιάσεις τον κίνδυνο. Αλλά αν τον αντιμετωπίσεις εγκαίρως, θα τον μειώσεις στο μισό. Ποτέ μην τρέχεις να γλιτώσεις από αυτόν, Ποτέ!».

Έστω και αν εμείς κάναμε το ακριβώς αντίθετο, και γυρίσαμε την πλάτη μας προσπαθώντας  είτε με τακτικισμούς είτε με ευφραντικές φαντασιώσεις να «αποφύγουμε» τον κίνδυνο ας μην κάνουν το ίδιο λάθος οι Ευρωπαίοι.

Τουλάχιστον οι Γάλλοι τον διαβλέπουν και είναι και δίπλα μας και αυτό είναι θετικό γιατί είναι μία μεγάλη δύναμη, μόνιμο μέλος του ΣΑ/ΟΗΕ, με σημαντική συμβατική αλλά και πυρηνική δύναμη. Για την «ηγέτιδα» της Δύσης όσο ο Τραμπ βρίσκεται στην εξουσία μετά και απ’ όσα αποκάλυψε ο Μπόλτον δεν θα πρέπει να περιμένουμε κάτι. Άλλωστε πέρα από το ότι κρύβουν οι σχέσεις Τραμπ-Ερντογάν, ακόμα και για το βαθύ αμερικανικό κράτος η Τουρκία δεν θα πρέπει να πιεστεί.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal».

liberal.gr

Πόσα μέτωπα και πόσους εχθρούς αντέχει ο Ερντογάν;

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020

Ελλάδα, Κύπρος, Συρία, Κουρδιστάν, Αίγυπτος, Ισραήλ, ΗΑΕ, Γαλλία έχουν βρεθεί απέναντι στην επεκτατική πολιτική της Αγκυρας, την ίδια ώρα που η λυκοφιλία με τη Ρωσία και οι ανοχές των ΗΠΑ δοκιμάζονται καθημερινά. Τι επιδιώκει ο τούρκος πρόεδρος; Οι απαντήσεις είναι περισσότερες από μία.

«Τους σκίζουμε και τους πετάμε τους χάρτες της Ανατολικής Μεσογείου που μας φυλακίζουν στην ηπειρωτική χώρα», δήλωσε τον Ιούνιο ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας Φουάτ Οκτάι και την Τρίτη ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έστειλε το ερευνητικό σκάφος «Oruc Reis» στην Αττάλεια, κοντά στο Καστελόριζο,  δεσμεύοντας συγχρόνως για έρευνες μια θαλάσσια περιοχή εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Εσπευσε να παρέμβει, ωστόσο, η γερμανίδα καγκελάριος, συνομιλώντας αρχικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και στη συνέχεια με τον τούρκο πρόεδρο, για την αποκλιμάκωση της έντασης στην ευρύτερη περιοχή. Κατά πόσο όλα όσα έγραψε την επομένη η Bild περί αποτροπής, την τελευταία στιγμή μάλιστα, θερμού επεισοδίου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα δεν είναι γνωστό. Αλλά είναι δεδομένο πως η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εμφανίζεται ολοένα και πιο προκλητική, γεγονός που δυστυχώς καθιστά ορατό τον κίνδυνο όχι μόνον ενός θερμού επεισοδίου αλλά μιας επικίνδυνης και γενικής ανάφλεξης στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Η τάση του Ερντογάν να προβαίνει σε ριψοκίνδυνες ενέργειες και να οπισθοχωρεί λίγο πριν επιδεινωθεί επικίνδυνα η κατάσταση σημαίνει ότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κλιμάκωσης», επισήμανε στους Financial Times o Αντονι Σκίνερ, επικεφαλής για τη Μέση Ανατολή στην εταιρεία διαχείρισης κινδύνων Verisk Maplecroft, προβλέποντας ότι τα νερά της Ανατολικής Μεσογείου κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσουν να είναι ταραγμένα.

Αλλά η Αγκυρα δεν προκαλεί μόνον την Κύπρο και την Ελλάδα. Με αντάλλαγμα ένα παράνομο μνημόνιο που «επιτρέπει» στην Τουρκία να πραγματοποιεί έρευνες και γεωτρήσεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο ανοιχτά των λιβυκών ακτών, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρενέβη στην εμφύλια σύρραξη που μαίνεται στη Λιβύη υπέρ του πρωθυπουργού Φαγιέζ αλ Σαράζ. Αυτό σημαίνει πως η Τουρκία προκαλεί ανοιχτά πλέον την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αλλά και τη Ρωσία και τη Γαλλία, χώρες που στηρίζουν τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, οι δυνάμεις του οποίου μάχονται κατά της κυβέρνησης της Τρίπολης και των τούρκων υποστηρικτών της.

Την περασμένη Δευτέρα το κοινοβούλιο της Αιγύπτου εξουσιοδότησε τον πρόεδρο Σίσι να επέμβει στρατιωτικά στη Λιβύη στην περίπτωση που οι υποστηριζόμενες από την Αγκυρα δυνάμεις του Σαράζ επιχειρήσουν να καταλάβουν την Σύρτη ή να χτυπήσουν την αερπορική βάση της Τζούφρα.  Παρότι πρόκειται για μια κίνηση αποτρεπτικού χαρακτήρα, όπως εκτιμούν οι διεθνείς αναλυτές, αμφότερες οι πλευρές προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα ενώ θεωρείται βέβαιο πως μια ένοπλη αντιπαράθεση ανάμεσα στην Αίγυπτο και στην Τουρκία θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο την έκρυθμη κατάσταση των πραγμάτων.

Ωστόσο, σύμφωνα με ρεπορτάζ του βρετανικού The Independent οι τουρκοκρατούμενες δυνάμεις του Φαγιέζ αλ Σαράζ έσπευσαν να μεταφέρουν βαρύ οπλισμό και μαχητές στο μέτωπο κοντά στη Σύρτη και δηλώνουν πως είναι αποφασισμένες να αποπειραθούν να καταλάβουν την Σύρτη, γενέτειρα του Μουαμάρ Καντάφι. Το μόνο που περιμένουν, λένε, είναι να ανάψει η Αγκυρα το πράσινο φως, παρέχοντάς τους, φυσικά, την απαραίτητη στρατιωτική υποστήριξη.

Στο ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας επισημαίνεται επίσης ότι αξιωματούχοι της Αγκυρας αποπειράθηκαν να διαπραγματευτούν με ρώσους ομολόγους τους την αποχώρηση ρώσων μισθοφόρων που φέρεται ότι έχουν αναπτυχθεί τόσο στη Σύρτη όσο και στη Τζούφρα αλλά φαίνεται πως οι συνομιλίες κατέληξαν σε αδιέξοδο. Ομως η απόφαση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αρχίσει να αλωνίζει (με πλοία ερευνητικά και πολεμικά) στη Μεσόγειο – από τη Λιβύη έως το Αιγαίο και την Κύπρο – διεκδικώντας με τον πλέον επιθετικό τρόπο όλα όσα ο ίδιος θεωρεί πως στερούν από την πατρίδα του μερίδιο από τους φυσικούς πόρους της περιοχής αποτελεί ακόμη ένα βήμα στην προσπάθειά του να αναδειχθεί η Τουρκία ως κύρια περιφερειακή δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου.

«Ο Ερντογάν και κάποιοι από τους συμμάχους του πιστεύουν ότι η Τουρκία αποκαθιστά το κύρος της στα μάτια της Δύσης. Θεωρούν πως, διαδραματίζοντας όλο και πιο δυναμικό ρόλο, η Τουρκία θα καταστεί καθοριστική για τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή και ότι θα πάψουν να την αγνοούν», εξήγησε στους Financial Times ο Οζλέμ Καϊγκουσούτς, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Αγκυρας. Η περαιτέρω εμπλοκή, ωστόσο, της Αγκυρας στην εμφύλια σύρραξη της Λιβύης κατά πάσα πιθανότητα θα φέρει την Τουρκία σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Γιατί, πέρα από τα νερά της Μεσογείου, ο Ερντογάν έχει παλιούς και ανοιχτούς λογαριασμούς και στη Συρία.

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήθηκαν βουλευτικές εκλογές στην εμπόλεμη χώρα και το Κόμμα της Αραβικής Σοσιαλιστικής Αναγέννησης, όπως είναι το πλήρες όνομα του κόμματος Μπάαθ που στηρίζει τον Μπασάρ αλ Ασαντ, κέρδισε, όπως αναμενόταν, φυσικά, την πλειοψηφία. Την περασμένη Τρίτη ο τούρκος πρόεδρος αφού σχολίασε πως κάθε άλλα παρά αδιάβλητες ήταν οι εκλογές, υπογράμμισε πως «έως ότου να απελευθερωθεί ο συριακός λαός και αρχίσει να ζει ειρηνικά και με ασφάλεια, θα παραμείνουμε στη χώρα». Υπενθυμίζεται ότι στη Συρία το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ χαίρει της αμέριστης υποστήριξης της Ρωσίας. Την ίδια ώρα ο Ερντογάν πολεμάει τους Κούρδους και στο Βόρειο Ιράκ (όπου εξακολουθούν να επιχειρούν τουρκικές δυνάμεις) και στο εσωτερικό της Τουρκίας ενώ εσχάτως η Αγκυρα έσπευσε να συμπαραταχθεί με το Αζερμπαϊτζάν στην αντιπαράθεσή του με την Αρμενία την οποία επίσης στηρίζει η Μόσχα.

Με λίγα λόγια ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πλαταίνει τον κύκλο των επιθετικών του δραστηριοτήτων, δημιουργώντας  συνεχώς νέους εχθρούς. Πέρα από τις χώρες που πλήττονται άμεσα από τις όποιες μονομερείς επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας, κατά της προκλητικότητας της Αγκυρας βάλλουν επίσης, τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων, και η ΕΕ και οι ΗΠΑ. Ειδικά για την κατάσταση στη Μεσόγειο, παρότι επισημαίνουν πως άμεσα δεν πρόκειται να βρεθεί μια κάποια λύση, κάποιοι αναλυτές αλλά και υψηλόβαθμα στελέχη πετρελαϊκών εταιρειών, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να επικρατήσει τελικά στο απώτερο μέλλον η οικονομία έναντι της πολιτικής. «Ελπίζω πως κάποια μέρα θα επικρατήσει η λογική και η Τουρκία θα συμμετάσχει σε αυτήν τη εξέλιξη καθώς αποτελεί μια τεράστια αγορά», είπε στους Financial Times ο Μαθιός Ρήγας, διευθύνων σύμβουλος της Energean, μιας ελληνικής πολυεθνικής εταιρείας έρευνας και παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου με έδρα το Λονδίνο που δραστηριοποιείται στην περιοχή.

Προς το παρόν πάντως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προετοιμάζεται για την πρώτη μουσουλμανική προσευχή που θα πραγματοποιηθεί στην Αγία Σοφία την Παρασκευή 24 Ιουλίου, έπειτα από 86 χρόνια.

Πηγή: Protagon.gr

Ο ανίκανος Τραμπ, η Κίνα κι ο κόσμος που καταρρέει

Από
anixneuseis
-
0

Ο Τραμπ και η κυβέρνησή του ούτε θέλουν να κυβερνήσουν ούτε γνωρίζουν πώς να το κάνουν. Και η αντίθεση με την Κίνα, παρά τις αρχικές αποτυχίες της χώρας στη διαχείριση της κρίσης της Covid-19, είναι έντονη.

Δημοσιεύθηκε: 24 Ιουλίου 2020 – 08:09

Η Covid-19 δεν άλλαξε τον κόσμο, μέχρι τώρα τουλάχιστον. Επιτάχυνε όμως την εξέλιξή του, τεχνολογικά, κοινωνικά και πολιτικά. Αυτό είναι εντυπωσιακά αληθές στις διεθνείς σχέσεις: το χάσμα μεταξύ της Κίνας και της Δύσης και η αποτυχία της αμερικανικής ηγεσίας επί της Δύσης έχουν βαθύνει.

Η ηγούμενη από τη Δύση παγκόσμια τάξη βρίσκεται σε κρίση. Αν οι ΗΠΑ επανεκλέξουν τον Ντόναλντ Τραμπ, αυτό θα είναι τελειωτικό.

Η Κίνα γίνεται όλο και πιο διεκδικητική. Δεν ακολουθεί τον σεβασμό της Δύσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως φάνηκε από τη βάναυση μεταχείριση των Ουιγούρων και τον νέο νόμο για την ασφάλεια στο Χονγκ Κονγκ. Υπό τον Σι Τζινπίνγκ, δια βίου αυτοκράτορα, η κινεζική διεκδίκηση του status της υπερδύναμης και ο δεσποτισμός είναι απόλυτα. Είναι ξεκάθαρο πως εγκαταλείφθηκαν οι διάσημες συμβουλές του Ντενγκ Σιαοπίνγκ «κρύψε τη δύναμή σου, περίμενε υπομονετικά για την κατάλληλη στιγμή, ποτέ μην προηγείσαι». Ωστόσο, η Κίνα πρέπει επίσης να είναι εταίρος στη διαχείριση κάθε παγκόσμιας πρόκλησης.

Η Δύση έχει πολύτιμα στοιχεία σε οποιονδήποτε ανταγωνισμό επιρροής κόντρα στην Κίνα. Πολλοί εξακολουθούν να θαυμάζουν τις βασικές αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η Δυτική πολιτισμική και πνευματική επιρροή παραμένει πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της Κίνας.

Οι ΗΠΑ μπόρεσαν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν μακραίωνες συμμαχίες με χώρες με παρόμοιες ιδέες. Αν αθροίσει κανείς τα κράτη που ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ, περιλαμβανομένων αυτών της Ευρώπης, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, του Καναδά, της Αυστραλασίας και, όλο και περισσότερο, της Ινδίας, το οικονομικό και πολιτικό τους βάρος παραμένει τεράστιο.

Ωστόσο, τα πράγματα διαλύθηκαν. Οι ΗΠΑ υπέκυψαν στους σφοδρούς εσωτερικούς διχασμούς που κατέληξαν σε έναν καταστροφικό εθνικισμό μηδενικού αποτελέσματος. Ο κ. Τραμπ είναι η ενσάρκωση των διχασμών αυτών, όπως επιβεβαίωσε και ο πρώην υπουργός Άμυνας Τζιμ Μάτις. Είναι επίσης ο κύριος πρωταγωνιστής της απόρριψης του ιστορικού ρόλου της χώρας του ως παγκόσμιου μοντέλου φιλελεύθερης δημοκρατίας και ηγέτιδας μιας συμμαχίας χωρών με παρόμοιες τάσεις.

Η Αμερική του κ. Τραμπ είναι μια μετα-αξιακή Αμερική. Επίσης, επικρατεί η μετα-ικανότητα (σ.τ.μ. μια χώρα της οποίας η ηγεσία προσποιείται πως βάζει σε πρώτη μοίρα αξίες και ικανότητες, τις οποίες όμως προσεγγίζει με κοντόφθαλμο και φανατισμένο τρόπο, έχοντας ως βασικό της μέλημα να ασκεί εξουσία μέσω αυτών). Ακόμα και όταν δεν άρεσε στον υπόλοιπο κόσμο αυτό που έκανε η Αμερική, θεωρούσε πως γνώριζε τι κάνει. Η τρομακτική επιτυχία της κυβέρνησης Τραμπ στη διάλυση της κυβέρνησης έχει, στην εποχή του κορωνοϊού, αλλάξει τη θεώρηση αυτή.

Αυτός ο πρόεδρος και η κυβέρνησή του ούτε θέλουν να κυβερνήσουν ούτε γνωρίζουν πώς να το κάνουν. Η αντίθεση με την Κίνα, παρά τις αρχικές αποτυχίες της στη διαχείριση της κρίσης της Covid-19, είναι έντονη. Σε άρθρο του στο The Atlantic ο Τζέιμς Φάλοους περιγράφει τη συστηματική διάλυση του παγκοσμίως ηγετικού αμερικανικού συστήματος αντίδρασης σε πανδημία. Όμως η αποτυχία δεν οφείλεται μόνο στον «ευνουχισμό» της κυβέρνησης. Οφείλεται και στον χαρακτήρα του κακόβουλου ανίκανου που την κυβερνά.

Ο κόσμος το έχει προσέξει. Το κύρος και η αξιοπιστία των ΗΠΑ έχουν βλαφθεί σοβαρά. Είναι συμβολικό της κατάρρευσης των σχέσεων μεταξύ των βασικών συμμάχων το ότι η ΕΕ, η οποία έχει αποκτήσει έναν μη ολοκληρωμένο μεν, αλλά πραγματικό έλεγχο επί της πανδημίας, δεν σκοπεύει ακόμα να επιτρέψει την είσοδο Αμερικανών.

Σε άρθρο του στο Foreign Affairs, ο Φράνσις Φουκουγιάμα υποστηρίζει πως το θεμέλιο οποιασδήποτε πολιτικής τάξης, προφανώς και σε μια πανδημία, είναι η αποτελεσματική διακυβέρνηση. Σε προηγούμενο έργο του υποστήριζε πειστικά πως οι ιδέες του κράτους δικαίου και της λογοδοσίας στους πολίτες μέσω δημοκρατικών πολιτικών διαδικασιών είναι θεμελιωμένες στο εξής: εάν το κράτος δεν λειτουργεί, τότε δεν λειτουργεί τίποτα. Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται αποφασισμένη να αποδείξει ότι αυτή η υπόθεση είναι αληθής.

Μια συμμαχία φιλελεύθερων δημοκρατιών αφιερωμένη στη δημιουργία αντίβαρου στην Κίνα σε ορισμένους τομείς, ενώ ταυτόχρονα θα συνεργάζεται επιτυχώς μαζί της σε άλλους, είναι κάτι που δεν αποκλείεται. Αυτό, όμως, δεν θα συμβεί εάν οι ΗΠΑ δεν ξαναδημιουργηθούν ως ένα κράτος που λειτουργεί και του οποίου ηγείται ένας πρόεδρος ο οποίος δεν θαυμάζει κάθε απολυταρχικό ηγέτη που γνωρίζει. Ο Χάρολντ Τζέιμς, καθηγητής ιστορίας στο Princeton, έγραψε μάλιστα ένα ζοφερό άρθρο για την ομοιότητα των ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση, όταν αυτή όδευε προς το τέλος της.

Η σύγχρονη Κίνα έχει αδύναμα θεμέλια. Το κράτος της είναι αναμφισβήτητα αποτελεσματικό και ο λαός της είναι σκληρά εργαζόμενος και έχει επιχειρηματικό πνεύμα. Όμως η απουσία ενός κράτους δικαίου και μιας δημοκρατικής λογοδοσίας καθιστούν το κράτος υπερβολικά ισχυρό και την κοινωνία υπερβολικά αδύναμη. Η Κίνα τα πήγε καλά όταν «ανοίχτηκε» στον υπόλοιπο κόσμο, κάτι που έπραξε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Αλλά αν ο κόσμος «κλείσει», τότε θα είναι δυσκολότερο η Κίνα να προοδεύσει με τέτοια ταχύτητα.

Στο “The Narrow Corridor” («Στενός Διάδρομος»), οι Νταρόν Ατζέμογλου και Τζέιμς Ρόμπινσον εξηγούν το δίλημμα που αντιμετωπίζει ένας αποτελεσματικός δεσποτισμός. Μπορεί να επιτρέπει στους επιχειρηματίες να «βγάλουν το χαλινάρι», με τεράστιες επιπτώσεις. Αλλά χωρίς ένα κράτος δικαίου, το αποτέλεσμα αναπόφευκτα θα είναι ένα παλιρροϊκό κύμα διαφθοράς, που υπονομεύει τη νομιμότητα του καθεστώτος. Ο ηγέτης μπορεί στη συνέχεια να «ξανατραβήξει τα γκέμια», αναγκάζοντας τον κόσμο να συμμορφωθεί. Αλλά έτσι κινδυνεύει να «σκοτώσει» τη φυσική του ζωντάνια.

Αυτό πιθανότατα είναι που συμβαίνει στην κινεζική οικονομία σήμερα. Ορισμένοι άνθρωποι φαίνεται να πιστεύουν πως η τεχνητή νοημοσύνη και η συλλογή τεράστιων όγκων δεδομένων θα επιτρέψει στον κεντρικό σχεδιασμό να αντικαταστήσει την αγορά. Δεν υπάρχει κάτι πιο απίθανο από αυτό. Η κινητήριος δύναμη της αλλαγής είναι οι ιδέες που υπάρχουν στα κεφάλια των ανθρώπων. Κανένας δεν μπορεί να τα σχεδιάσει αυτά. Ο κόσμος χρειάζεται τα κίνητρα για να δημιουργήσει νέα και περίπλοκα πράγματα. Θα μπορέσει να το καλλιεργήσει αυτό το σημερινό, καταπιεστικότερο κινεζικό κράτος;

Από τη μια πλευρά, τότε, έχουμε μια αναδυόμενη δεσποτική υπερδύναμη, αλλά μια δύναμη που έχει πραγματικές ευπάθειες. Από την άλλη, έχουμε μια εδραιωμένη υπερδύναμη που έχει χάσει τον δρόμο της. Θέλω οι βασικές αξίες της Δύσης να πετύχουν και να ευδοκιμήσουν. Θέλω η Κίνα να ευημερήσει, αλλά όχι με τίμημα τη διάβρωση των κοινωνιών που τηρούν αυτές τις αξίες. Θέλω η ανθρωπότητα να διαχειριστεί τις σχέσεις της ειρηνικά και τον εύθραυστο κόσμο της με σύνεση.

Για να συμβεί αυτό, οι ΗΠΑ παραμένουν η απαραίτητη δύναμη. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο κ. Τραμπ όσο ότι τόσοι πολλοί Αμερικαανοί θέλουν να ηγηθεί. Η δυτική κρίση είναι μια κρίση αξιών. Μπορούμε να την ξεπεράσουμε. Αλλά θα είναι δύσκολο.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation
euro2day.gr/Financial Times

Τουρκία: Από την κεμαλική εσωστρέφεια στον επιθετικό ιμπεριαλισμό

Από
anixneuseis
-
0

Βλάσης Αγτζίδης

Βλάσης Αγτζίδης 

Με την πολιτική Ερντογάν εδραιώνεται συμβολικά η δεύτερη φάση, αυτή της Μεγάλης Ιδέας

Στις 24 Ιουλίου 2020 έκλεισε και σε συμβολικό επίπεδο η πρώτη φάση της κατασκευής-συγκρότησης του τουρκικού έθνους από τον κεμαλικό εθνικισμό.  Με την πολιτική Ερντογάν και τη συμμαχία του με την ακροδεξιά τάση του κεμαλισμού εδραιώνεται συμβολικά η δεύτερη φάση, αυτή της Μεγάλης Ιδέας. Δηλαδή της αναζήτησης ενός νέου ρόλου στην Εγγύς Ανατολή και τον κόσμο με βάση μια σύνθεση του πολιτικού Ισλάμ (Αδελφοί Μουσουλμάνοι) και της πλέον εξτρεμιστικής τάσης του εθνικισμού που προέρχεται από την παράδοση των Νεότουρκων. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να γνωρίσουμε με ακρίβεια το πώς γεννήθηκε αυτή η εξτρεμιστική τάση του εθνικισμού που σήμερα συγκυβερνά με τον Ερντογάν…

Ποιος άνοιξε τον  Ασκό του Αιόλου

Η εμφάνιση του επαναστατικού κινήματος στην Κρήτη απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα και η αυτονόμηση του νησιού, όπως επίσης οι ελληνικές και βουλγαρικές επαναστάσεις στη Μακεδονία, θα ευνοήσουν την ισχυροποίηση των εθνικιστικών απόψεων στο εσωτερικό του οθωμανικού στρατού. Παράλληλα, η κοινωνική θέση των αστών των ραγιάδων στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα τροφοδοτήσει με ανασφάλεια και μίσος τα παραδοσιακά μουσουλμανικά κυρίαρχα στρώματά της. Έτσι θα εμφανιστεί ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός στο πρόσωπο των Νεότουρκων στρατιωτικών. Το ενδιαφέρον στην τουρκική περίπτωση είναι ότι εξ αιτίας της απουσίας σημαντικών μουσουλμανικών αστικών στρωμάτων, οι στρατιωτικοί επιφορτίστηκαν το ρόλο της αστικής τάξης. Η διεκδίκηση της οικονομικής ισχύος από τους αστούς των ραγιάδων ήταν μια από τις βασικές αιτίες της στρατιωτικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή της Αυτοκρατορίας.

Ο τουρκικός εθνικισμός υπήρξε ο καταλύτης των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Ήταν ο κύριος παράγοντας που εμπόδισε την πραγματοποίηση πραγματικών μεταρρυθμίσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και απόδοσης ίσων δικαιωμάτων σ’ όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνικής καταγωγής. Με την εμφάνισή του ο όρος «Τούρκος» άρχισε να αποκτά θετική σήμανση, ενώ για πρώτη φορά ο χώρος που καταλάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία αρχίζει να περιγράφεται ως «Τουρκία». Οι νέες εθνικιστικές απόψεις που εμφανίζονται καθορίζουν ως εθνικό χώρο των Τούρκων μια εκτεταμένη περιοχή από το Αιγαίο έως τη θάλασσα της Κίνας. Το παντουρκιστικό κίνημα στοχεύει ακριβώς στη δημιουργία αυτής της νέας τουρκικής αυτοκρατορίας, όπου δεν θα υπάρχει θέση για κανένα άλλο έθνος, εκτός απ’ αυτό των Τούρκων. Κύριοι υποστηρικτές των τάσεων αυτών θα είναι οι Γερμανοί, οι οποίοι, με μια προνομιακή συμμαχία με το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα, θα επιδιώξουν αφενός το ξαναμοίρασμα του παλιού κόσμου των αγορών και των αποικιών και αφετέρου, την οικονομική τους κυριαρχία στην Εγγύς Ανατολή με την εξαφάνιση των μόνων ανταγωνιστών τους, των Ελλήνων και των Αρμενίων.

Η περίπτωση του Ζιγιά Γκιοκάλπ (Ziya Gökalp) αποτελεί μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ενός διανοούμενου, επηρεασμένου από το ρομαντικό και φυλετικό εθνικισμό. Υπήρξε ο πατέρας του ιδεολογικού ρεύματος του παντουρκισμού, ως Νεότουρκος συνέβαλε διοικητικά στην οργάνωση του σχεδίου εθνικής εκκαθάρισης των χριστιανικών λαών μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στο τέλος ανέλαβε την ιδεολογική ανασυγκρότηση της εθνικιστικής Τουρκίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο Ziya Gökalp πρότεινε ανοιχτά την υπέρβαση της χαλαρής, πολυεθνικής και θρησκευτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μετατροπή των ομάδων που ζούσαν σ’ αυτήν σ’ ένα συμπαγές ομοιόμορφο τουρκικό σώμα (compact body). Ο Τούρκος ιστορικός Taner Aksam στο βιβλίο του A Shameful Act, υποστηρίζει ότι ο Gökalp, επηρεασμένος από τον γερμανικό εθνικισμό, διαμόρφωσε ένα θεωρητικό πλαίσιο, το οποίο παρείχε την ιδεολογική βάση για την επίδειξη της συγκεκριμένης βίαιης πολιτικής συμπεριφοράς. Στόχος του Gökalp ήταν η διαμόρφωση «εθνικής οικονομίας», η οποία θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με την «εθνική ομοιογένεια». Χρησιμοποίησε τη λογοτεχνία για να μετακενώσει τις ιδέες του στο μουσουλμανικό οθωμανικό πληθυσμό και ενσωμάτωσε με ένα ακραία εργαλειακό τρόπο τα σχήματα του Νίτσε. Όπως γράφει σε ποίημά του: «Ο ύψιστος Θεός έπλασε τον Τούρκο ανώτερο..» Παράλληλα τονίζει την υπερηφάνεια της θρησκευτικής ομολογίας, ενσωματώνοντας το Ισλάμ στην εξυπηρέτηση του εθνικιστικού φαντασιακού: «Κι αν δεν έχουμε επιστήμη, έχουμε το Κοράνι…»

Επηρεάζοντας τους Ναζί

Στην περίπτωση του Gökalp συναντούμε μια πρωτόλεια εκδοχή της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, όπου βασικό ρόλο στην τελική διαμόρφωσή της – όπως και της νεοτουρκικής βεβαίως σε πολύ απλοϊκότερη εκδοχή – έχουν οι απόψεις του Νίτσε, οι οποίες εκχυδαΐστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εργαλειακά. Στη ναζιστική ρητορική εντάσσεται ο θαυμασμός του Νίτσε για τη σκληρότητα, τη δύναμη, τον υπεράνθρωπο, όπως και η λατρεία του για τον ανώτερο άνθρωπο που συμβαδίζει με την επιθυμία εξαφάνισης των ξεπεσμένων φύλων. Ακριβώς το ίδιο παρατηρείται στο έργο του. Χαρακτηριστική είναι η παραδοχή του ιδίου στο περιοδικό  «Yeni Hayat» τo 1911, όπου περιέγραφε τον νέο άνθρωπο της νεοτουρκικής Νέας Τάξης: «Οι Τούρκοι ήταν οι “υπεράνθρωποι” που είχε φανταστεί ο Γερμανός φιλόσοφος Nietzsche… Από την τουρκότητα θα γεννηθεί η νέα ζωή…».

Ακριβώς έναν τέτοιο «υπεράνθρωπο», Γερμανό αυτή τη φορά, θα ονειρευτεί ο Αδόλφος Χίτλερ 15 χρόνια αργότερα. Όπως η προπαγάνδα του Χίτλερ είχε βασιστεί σε κώδικες με τους οποίους οι γερμανικές μάζες ήταν απολύτως συμφιλιωμένες, έτσι και ο τουρκικός εθνικισμός θα βασιστεί στους θρησκευτικούς κώδικες με τους οποίους αποδέχονταν οι μουσουλμανικές μάζες. Ο φυλετισμός, που βρήκε το αποκορύφωμά του στη ναζιστική ρητορική, ενυπήρχε στην κουλτούρα της γερμανικής Δεξιάς και καλλιεργήθηκε συστηματικά από τους Νεότουρκους εθνικιστές.

Tις απόψεις αυτές υλοποίησαν οι Οθωμανοί αξιωματικοί που είχαν εκπαιδευτεί στις δυτικές χώρες και προσπάθησαν να ντύσουν με τις αξίες του διαφωτισμού τις ρατσιστικές επιδιώξεις του παντουρκισμού. Ο Τζελάλ Μπαγιάρ (Celal Bayar) αναφέρει ότι οι Νεότουρκοι αντιμετώπιζαν τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως «εσωτερικά καρκινώματα». Η αντίληψη που διαμόρφωσε η νεοτουρκική ηγεσία στους αξιωματικούς που προσχώρησαν στο κίνημα, εμπεριείχε την επιφύλαξη, αν όχι και την εχθρότητα απέναντι στο λαό. Το αντιχριστιανικό κλίμα και η τάση για ισλαμικό Τζιχάντ (Ιερό πόλεμο κατά των μη μουσουλμάνων) που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται.

Το ζήτημα της επιρροής του ναζισμού από τον κεμαλικό τουρκικό εθνικισμό έχει παρουσιαστεί αναλυτικά στο βιβλίο του Stefan Ihring με τίτλο «Atatürk in the Nazi Imagination». Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος με τίτλο: “ΑTΑΤΟΥΡΚ ΚΑΙ ΝΑΖΙ”, 2016.  Στο βιβλίο αυτό ο Stefan Ihrig  μελετά και τεκμηριώνει ότι  το ιδεολογικό πρότυπο και παράδειγμα για τους Ναζί το έδωσε ο τουρκικός εθνικισμός, ανατρέποντας την έως τότε παραδοχή ότι ο Χίτλερ εμπνεύστηκε την ολοκληρωτική ιδεολογία και στρατηγική του από τον Μουσολίνι. Ο Χίτλερ έτρεφε μεγάλο θαυμασμό που ένιωθε για τις προσπάθειες του Μουσταφά Κεμάλ να δημιουργήσει ένα νέο τουρκικό κράτος μέσα από τις στάχτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τόσο, που βάσισε το δικό του (αποτυχημένο) πραξικόπημα του Μονάχου το 1923 στην επανάσταση του Ατατούρκ στην Άγκυρα.

Αργότερα ο Χίτλερ έλεγε ότι ο Ατατούρκ ήταν ο δάσκαλος και ο ίδιος και ο Μουσολίνι οι μαθητές. Και ο ενθουσιασμός του για το δάσκαλο επρόκειτο να διαρκέσει: ο Ατατούρκ αποτέλεσε την έμπνευση του Χίτλερ προκειμένου αυτός να διαμορφώσει το ναζιστικό κράτος του με βάση τα εθνικιστικά, αντιθρησκευτικά, ολοκληρωτικά και μισαλλόδοξα σχέδια του «Τούρκου Φύρερ» – με κύρια σημεία αναφοράς τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων, τους οποίους επιφανείς Ναζί συνέκριναν άμεσα με τους Γερμανούς Εβραίους.

(*) Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας-μαθηματικός. Το κείμενο αυτό είναι τμήμα της εισαγωγής στην συλλογική έκδοση: «Ε-Ιστορικά» της Ελευθεροτυπίας (2014) με τίτλο «Γενοκτονία στην Ανατολή. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος», με κείμενα των Taner Akçam, Fikret Baskaya, Ahmet Oral, Dogan Akanli, Attila Tuygan, Pervin Erbil, Fuat Dundar, Μehmet Akyol, Izmail Besiktzi, Sait Çetinoğlu, Sibel Ozbundan Γιάννη Σκαλιδάκη κ.ά.

ethnos.gr

A new kid on the block? China in the security conundrum of the eastern Mediterranean

Από
anixneuseis
-
0
by   24/07/2020

The eastern Mediterranean, a strategically important region both in terms of connectivity and geopolitics, is plagued by inherent political instability and a long history of intractable conflicts, either ongoing or frozen ones –Palestine, Cyprus, Syria and Libya readily spring to mind. And there has been quite a bit of tension building up lately between Turkey and Greece. Yet another permanent feature of the eastern Mediterranean is the fact that, despite its explosive potential, there is no regional institutional framework that could contribute to conflict mitigation. How does Beijing fit into this complex setting?

China is a newcomer to the eastern Mediterranean, traditionally dominated by the UK and France during the first half of the 20th century and later on by the US, but its economic footprint has steadily been growing across the region. Big Chinese companies are involved in the construction or management of seaports, railway tracks and industrial parks, power plants and electricity grids, logistics, property development, etc. In the case of Israel, Beijing has been seeking access to high-tech as well, much to the alarm of the US. It is only shaky Lebanon, tiny Cyprus and conflict-torn Syria and Libya that do not host any substantive Chinese investment projects at present. However, Beijing has been claiming a role in the reconstruction of Syria ever since 2017. In Libya, the Chinese state-run oil company PetroChina has signed a contract with the National Oil Corporation (NOC). In north Lebanon, a Chinese conglomerate has offered to expand the Tripoli port, but due to the protracted government crisis in the country there has been no decision yet.

China in the security conundrum of the region

While China has been eyeing the Mediterranean as a springboard to European and north African markets, it has been careful not to step on key actors’ toes, particularly in view of the complicated security landscape of the region. Notably, China did not take part in the fight against the Islamic State in Syria and Iraq, and is the only global power that stayed out of the fray. Beijing’s low profile in all the conflicts in the region illustrates its priorities, which remain primarily economic at this stage. Thus, hiding behind Moscow, China has vetoed more than a dozen UN resolutions on Syria, but kept its embassy in Damascus throughout the conflict and is eager to take part in reconstruction efforts. During the 2011 Libyan civil war, Beijing initially supported Gaddafi’s forces, which could be explained by the $20 billion worth of its outstanding contracts with the late dictator.

In Palestine, President Xi’s four-point proposal put forward in May 2013 envisages a ‘two-state solution’, but to what extent this constitutes a specific and actionable plan is an open question, and it certainly is not taken seriously in Tel-Aviv. In Cyprus, China supports the presence of the UN peace-keeping mission on the island and this is where its involvement in the conflict ends. Should there be a flare-up between Turkey and Greece –and an armed clash cannot be ruled out after the delimitation of exclusive economic zones between Turkey and Libya in November 2019–, China will sit out and look on. The same will happen if there is yet another hike in migrant flows from Turkey to Greece.

From its viewpoint, Beijing does not have skin in the game, and this is why it has carefully avoided getting embroiled in conflicts in the region. Not only is China not a security provider or guarantor in the eastern Mediterranean, but it is actually a security consumer. Beijing appears content to reap the economic benefits of relative stability and let other security providers take the lead, as long as its own economic interests are not harmed. At present, Chinese military presence in the broader Middle East is restricted to the anti-piracy campaign around the Horn of Africa, the creation of a naval base in Djibouti or ad hoc missions for the evacuation of Chinese citizens, as was the case in Yemen in March 2015. However, it is not inconceivable that the growing worth of Chinese assets in the eastern Mediterranean, as well as the large number of Chinese workers in the region, may in the future necessitate the use of hard power in defence of Beijing’s interests. When conflict broke out in Libya in 2011, China lost its investments in the country and had to evacuate 36,000 Chinese workers, with help provided by neighbouring countries.

The growing security imperative

Could all this change and is Beijing likely to consider projecting its military power in the eastern Mediterranean? Could it be that a ‘Mediterranean Djibouti’ is on the cards? Truth be told, it will not be easy for China to fit into the ‘crowded’ security landscape of the region. There is the US 6th Fleet, which regularly docks at Haifa. In Syria, Russia maintains an air base close to Latakia and a naval facility in Tartus. NATO forces use the Incirlik air base in Turkey, despite the tension between Ankara and the Alliance. There are UK military bases and installations in Cyprus and a large NATO naval base in Crete. The French aircraft carrier Charles de Gaulle was recently on a mission to the eastern Mediterranean in a move that was interpreted in light of the recent Turkish-Libyan maritime border accord. According to US sources, the eastern Mediterranean is turning into one of the world’s most militarised zones, though Washington would attribute this to Russia rather than any other actor.

If China were to set up a Djibouti-like ‘logistics hub’ somewhere in the region, this would bring about a drastic reconfiguration of the sensitive balance of power in the area and would trigger massive opposition both in western capitals and Moscow. What is likely at this stage is that China will outsource security to specialised firms and this is already happening along the so-called ‘Maritime Silk Road’. But this is not to assume that a ‘Mediterranean Djibouti’ remains unthinkable. In a mid- to long-term perspective, Beijing will probably consider this option in its strategic calculus for the eastern Mediterranean and will do it not only for the sake of protecting its assets in the region. There is an obvious mismatch between China’s growing economic, political and military prowess, and its conspicuously passive, even opportunistic (officially referred to as ‘pragmatic’), attitude towards security in the region. All the other permanent members of the UNSC –the US, the UK, France and Russia– are actively involved in the security landscape of the eastern Mediterranean. If Beijing claims the mantle of a great power in the region, it will have to enter the geopolitical fray one way or another.

Plamen Tonchev

Plamen Tonchev

Head of Asia Unit at the Institute of International Economic Relations (Athens, Greece). @TonchevPlamen

blog.realinstitutoelcano.org

Μα, τι κάθεται ακόμα η Γαλλία στο ΝΑΤΟ;

Από
anixneuseis
-
0
Guillaume Berlat, Proche&Moyen-Orient.ch (Ελβετία)
«Ως αποτέλεσμα, η διπλωματία των εκλάμψεων (coup d’éclat= έκλαμψη /coup d’état=πραξικόπημα) του Εμανουέλ Μακρόν και οι διαμαρτυρίες του εναντίον του ΝΑΤΟ είναι ακόμα πιο ανησυχητικές από την θρασύτατη τουρκική πολιτική στη Μεσόγειο»1. Είμαστε στο επίκεντρο των αντικατοπτρισμών (mirages) της διπλωματίας των εκλάμψεων του αρχηγού του κράτους. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στερείται αξιοπιστίας στη διεθνή σκηνή όσο τα χτυπήματα του για την κατάσταση της Ατλαντικής Συμμαχίας (η πλέον διάσημη φράση για τον «εγκεφαλικό θάνατο του ΝΑΤΟ» στο The Economist τον Νοέμβριο του 2019) δεν ακολουθούνται από ισχυρές πράξεις (απόσυρση από ορισμένες επιχειρήσεις ή ακόμα περισσότερο). Πριν εξετάσουμε την εξέλιξη της σχέσης μεταξύ Γαλλίας και ΝΑΤΟ από τον Charles de Gaulle στον Emmanuel Macron, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ποια ακριβώς είναι η δικαιολογία ύπαρξης αυτού του διεθνούς οργανισμού που θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί με το τέλος του Ψυχρού Πόλεμου. Ένα εργαλείο ασφάλειας για τους Ευρωπαίους, Είναι μια προφανής αλήθεια, Αλλά επίσης, εργαλείο υποδούλωσης στην αμερικανική δύναμη για αυτούς τους ίδιους Ευρωπαίους.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τις παραμέτρους της νέας διατλαντικής εξίσωσης για τη Γαλλία., η οποία αποτελείται από τον συνδυασμό δομικών και πρόσκαιρων παραγόντων, πριν να γίνει η επιλογή που θα δεσμεύσει το μέλλον: να φύγει ή να μείνει;

ΝΑΤΟ: ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΟΡΓΑΝΟ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ

Αν και είναι εργαλείο ασφάλειας, το ΝΑΤΟ παραμένει όμως και όργανο υποδούλωσης.

Ένα εργαλείο ασφάλειας: η ασφάλεια κατά πάντων κινδύνων του θείου Σαμ

Με το τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας τον Μάιο του 1945, η υποψία αυξήθηκε μεταξύ των συμμάχων στη διάρκεια του πολέμου.

Ο εισοδισμός της Μόσχας στα ανατολικά ανησυχεί στα δυτικά. Τον Μάρτιο του 1946, ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μόσχα, Τζορτζ Κένναν, προέτρεψε την Ουάσινγκτον να ανασχαίσει (“containment “) την επέκταση της Ρωσίας με επαγρύπνηση και σταθερότητα. Ο Γουίνστον Τσόρτσιλ μιλά για “το σιδερένιο παραπέτασμα που κατεβαίνει σε ολόκληρη την ήπειρο από το Στέττιν μέχρι την Τεργέστη”.  Ο Στάλιν τον κατηγορεί για «συκοφαντία». Το 1947, η λεγομένη «φοβερή χρονιά» χαρακτηρίστηκε από την είσοδο στο «Ψυχρό Πόλεμο» (Walter Lippmann), την εμβάθυνση των ιδεολογικών ρήξεων μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον. Δύο Ευρώπες επιβεβαιώνονται υπό την εποπτεία των δύο Μεγάλων. Το 1948, είμαστε θεατές  του «πραξικοπήματος της Πράγας», του μπλοκαρίσματος των δυτικών τομέων του Βερολίνου.

Ως εκ τούτου, ο ανταγωνισμός Ανατολής-Δύσης αποτελεί το θεμελιώδες στοιχείο της δομής της διεθνούς τάξης μετά τον πόλεμο. Στα δυτικά, οργανώνεται η αντίδραση. Βρετανοί και Γάλλοι συνάπτουν συνθήκη συμμαχίας και αμοιβαίας συνδρομής στις 4 Μαρτίου 1947 στη Δουνκέρκη. Επεκτείνεται στις τρεις χώρες της Μπενελούξ (Βέλγιο, Κάτω Χώρες, Λουξεμβούργο) που δημιούργησαν τη «Δυτική Ένωση» στις Βρυξέλλες στις 17 Μαρτίου 1948. Αυτή η συνθήκη περιλαμβάνει δέσμευση αυτόματης βοήθειας σε περίπτωση επίθεσης Αλλά πώς να μετατραπεί η ευρωπαϊκή άμυνα σε δυτική άμυνα;

Διαπραγματεύσεις λαμβάνουν χώρα πρώτα μεταξύ Αγγλοσαξόνων, αργότερα επεκτάθηκαν σε πολλά άλλα κράτη μεταξύ των δύο ακτών του Ατλαντικού. Τελικά οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης για τον Βόρειο Ατλαντικό στις 4 Απριλίου 1949 στην Ουάσινγκτον. Τα μέρη της είναι τα πέντε κράτη της Συνθήκης των Βρυξελλών στα οποία ενώνονται ο Καναδάς, η Δανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ισλανδία, η Ιταλία, η Νορβηγία και η Πορτογαλία. Δώδεκα κράτη, επομένως, αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της δυτικής άμυνας εναντίον της ΕΣΣΔ.2  Στα ανατολικά, η απάντηση οργανώνεται. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είναι μια πρώην στρατιωτική συμμαχία που συγκέντρωνε τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης με την ΕΣΣΔ σε μια τεράστια οικονομική, πολιτική και στρατιωτική περιοχή. Ολοκληρώθηκε στις 14 Μαΐου 1955 μεταξύ των περισσότερων κομμουνιστικών χωρών του σοβιετικού μπλοκ με μια συνθήκη φιλίας, συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας.

Ο Νικήτα Χρουστσόφ, ο οποίος ήταν ο αρχιτέκτονάς του, το είχε σχεδιάσει στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου ως αντίβαρο στον Οργανισμό της Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ), ο οποίος γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1949. Ο κύριος λόγος που οδήγησε στη δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, σύμφωνα με το επεξηγηματικό μνημόνιο, ήταν η προσχώρηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, “η οποία είναι στο δρόμο της επαναστρατικοποίησης”, στη Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού κατά τη στιγμή της επικύρωσης των Συμφωνιών του Παρισιού στις 9 Μαΐου 1955. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε τον Ιούλιο του 19913.

Ένα όργανο υποδούλωσης: οι χρήσιμοι Ευρωπαίοι ηλίθιοι

Το επίθετο “Atlantic” (Ατλαντικός) χαρακτηρίζει αυτό που αφορά τον Ατλαντικό Ωκεανό και τις παραλιακές χώρες. Ο Ατλαντισμός (Atlantism) ορίζει μια εξωτερική πολιτική που χαρακτηρίζεται από την υποστήριξη που παρέχεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδίως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Σχεδιασμένος στην αρχή του Ψυχρού Πολέμου, ο Ατλαντισμός υποστηρίζει τη στενή συνεργασία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και των ευρωπαϊκών χωρών στον πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτιστικό τομέα. Ο ομολογούμενος στόχος είναι, καταρχάς, η διασφάλιση της ασφάλειας των χωρών μελών του ΝΑΤΟ (ρήτρα αλληλεγγύης του άρθρου 5 που ορίζει ότι μια επίθεση εναντίον ενός από τα μέλη της θεωρείται επίθεση εναντίον όλων) και για την προστασία των αξιών που τις ενώνουν: δημοκρατία, ατομικές ελευθερίες και κράτος δικαίου). Ο Ατλαντισμός ορίζει επίσης τη πολιτική στάση, γνώμη, το δόγμα εκείνων που χρησιμοποιούν την Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) ως βάση της εξωτερικής δράσης τους και οι οποίοι, στο όνομα αυτών των αρχών, ευθυγραμμίζονται λίγο πολύ συστηματικά, ιδεολογικά με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, είτε είναι δικαιολογημένη, είτε τελείως αδικαιολόγητη, γεγονός που συμβαίνει καμιά φορά4, επειδή η Αμερική, η χώρα του εκδηλωμένου πεπρωμένου, δεν είναι ένα συναισθηματικό έθνος. Η παροχή ασφάλειας κατά παντός κινδύνου στους συμμάχους τους περιέχει ένα τίμημα, μια υψηλή τιμή την οποία πρέπει να πληρώσουν οι τελευταίοι υπό ποινή αφορισμού. Σε πολιτικό επίπεδο, πρώτα απ ‘όλα, αυτό σημαίνει άνευ όρων ευθυγράμμιση με όλες τις αμερικανικές διπλωματικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένων των πιο αμφισβητήσιμων.

Θυμόμαστε τα ξεσπάσματα του στρατηγού Ντε Γκωλ ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό (παράδειγμα, ο λόγος του στη Πνομ Πεν το 1966 στον οποίο επέκρινε την αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ) και την επιθυμία του να μην ακολουθεί αυτόματα την εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον. Σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο, σε συνέχεια, σημαίνει συμμόρφωση με την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου ως νόμισμα ανταλλαγής και των κανόνων του αμερικανικού δικαίου για το διεθνές εμπόριο. Σε στρατιωτικό επίπεδο, τέλος, αυτό σημαίνει να επικυρώσεις ως δικό σου το δόγμα του Πενταγώνου στις εξωτερικές επεμβάσεις (Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία κ.λπ.) και πάνω απ ‘όλα, να αγοράζεις αποκλειστικά αμερικανικό εξοπλισμό στο όνομα της ιερής-άγιας αρχής της διαλειτουργικότητας.

Η Αμερική είναι επίσης ” Buy American First  “.

Τι γίνεται με τη θέση της Γαλλίας σε σχέση με το ΝΑΤΟ;

ΝΑΤΟ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ, ΑΠΟ ΤΟΝ CHARLES DE GAULLE ΣΤΟΝ EMMANUEL MACRON

Μόνο με την ανάλυση της εξέλιξης της σχέσης μεταξύ ΝΑΤΟ και Γαλλίας τις τελευταίες επτά δεκαετίες θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα της τρέχουσας κατάστασης.

Ένα πόδι μέσα, ένα πόδι έξω: Ο Ντεγκολο-Μιτερανισμός

Η αδύναμη Τέταρτη Δημοκρατία χαρακτηρίζεται από έναν ήπιο Ατλαντισμό, λόγω έλλειψης μέσων για να διασφαλίσει την ασφάλειά της. Θα κάνει τακτικά τις ασκήσεις γονυκλισίας της ενώπιον του θείου Σαμ. Η έκρηξη της πρώτης γαλλικής πυρηνικής βόμβας (1960), το τέλος του Αλγερινού πολέμου (1962), η αποπληρωμή των τελευταίων χρεών της, οδήγησαν τον στρατηγό Ντε Γκωλ να χειραφετηθεί από τη βαριά κηδεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών εγκαταλείποντας την ολοκληρωμένη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ το 1966. Αυτή η απόσταση απέναντι στην Ουάσιγκτον έδωσε στη Γαλλία ένα ανεκτίμητο κεφαλαίο συμπάθειας στον Τρίτο Κόσμο. Αυτό θα εξελιχτεί: “Εάν το σκεφτόσουν λίγο πιο συχνά, δεν θα έκανες συνέχεια ανόητες προτάσεις “5.

Ο Ζακ Σιράκ ξεκινά μια κίνηση προσέγγισης με τη Συμμαχία: επανένταξη στη στρατιωτική επιτροπή, προσπάθεια επιστροφής σε ορισμένες διοικήσεις της νότιας πτέρυγας χωρίς όμως να διασχίσει την κόκκινη γραμμή.

Και τα δύο πόδια μέσα: ο σαρκοζο-μακρονισμός

Ο Νικολά Σαρκοζί υπερηφανεύεται που ξαναβρίσκει τη «δυτική οικογένεια», προσχωρώντας το 2009 στην ολοκληρωμένη στρατιωτική δομή που εγκαταλείφτηκε το 1966 για να δείξει την ανεξαρτησία της Γαλλίας από την Ουάσιγκτον6. Ανεξαρτησία σε σχέση με την «ύβρη», την τρέλα για μεγαλεία, μια περιφρονητική άγνοια του εξωτερικού κόσμου: “The West and the Rest”, λένε στον υπερ- Ατλαντικό»7. Η έκθεση Védrine δεν αμφισβητεί αυτήν την επιστροφή που συνοδεύεται από την εμφάνιση ενός νεο-συντηρητικού ρεύματος στο Quai d’Orsay (σ.μ. υπουργείο εξωτερικών), που εξαπλώνεται στους υψηλότερους κύκλους του κράτους8. Προδήλως, ο νεότερος πρόεδρος της Πέμπτης Δημοκρατίας, Εμανουέλ Μακρόν, είναι πολύ ταραγμένος (κραδαίνει λέξεις για ευρωπαϊκή άμυνα, για ευρωπαϊκό στρατό, ευρωπαϊκή κυριαρχία, ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία …) αλλά δεν καταφέρνει, για την ώρα τουλάχιστον, να κερδίσει τις ψήφους των Ευρωπαίων εταίρων του, οι οποίοι σκέφτονται μόνο ΝΑΤΟ για την ασφάλειά τους. Μήνα με μήνα, ο Αρχηγός του Κράτους λαμβάνει το ένα χαστούκι μετά το άλλο σε όλα τα εδάφη. Ο στρατηγικός αναλφαβητισμός του είναι οδυνηρός.

Η γοητευτική του λειτουργία στην αρχή της πενταετούς θητείας του με τον Donald Trump ήταν σύντομη9. Η Γερμανία δεν υπέκυψε στις σειρήνες του Δία (σ.μτφ. –Jupiter= Δίας-, έτσι αποκαλούν τον Μακρόν στη Γαλλία) για το θέμα της ευρωπαϊκής άμυνας10. Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι τίποτα δεν είναι απλό στη σχέση μεταξύ Γαλλίας και ΝΑΤΟ για αρκετές δεκαετίες. Γεγονός που εξηγεί γιατί θα πρέπει, σύντομα κατά προτίμηση, να γίνει η κατάλληλη επιλογή για να ξεπεραστεί η ασάφεια που οδηγεί σε διπλωματικό αδιέξοδο και της ασφάλειας όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα. Η διπλωματία του «όλα ταυτόχρονα» δεν αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να κοπεί ο Γόρδιος δεσμός.

ΝΑΤΟ: ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ Ή ΠΑΡΑΜΟΝΗ;

Καμία αιτιολογημένη και λογική απόφαση για το μέλλον της συμμετοχής μας στην Ατλαντική Συμμαχία δεν θα μπορεί να ληφθεί χωρίς να συνειδητοποιήσουμε τα προβλήματα που παρεμποδίζουν σήμερα την κανονική λειτουργία της.

Από τη σύνοδο κορυφής του Λονδίνου έως την υπόθεση του Courbet: μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.

Προφανώς, το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε μια δυσάρεστη κατάσταση λόγω του συνδυασμού δύο σημαντικών παραγόντων: του αμερικανικού διαρθρωτικού και του τουρκικού πρόσκαιρου.

Καταρχάς, ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια συστηματική αμερικανική επιχείρηση αποδόμησης του πολυμερούς συστήματος που πραγματοποιήθηκε, το 1945, στην αρχή απο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Χθες, ήταν η σειρά του ΠΟΕ να βρεθεί κάτω από τα καβδιανά δίκρανα του Ντόναλντ Τραμπ. Σήμερα, ο ΠΟΥ υφίσταται την οργή του άνδρα με την ξανθή ανταύγεια 11. Γνωρίζουμε ότι ο 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει κατά νου ένα θεσμό του οποίου τα μέλη δεν θα επωμιστούν μερίδιο της οικονομικής επιβάρυνσης, ιδίως η Γερμανία12. Ο Ντόναλντ Τραμπ απογυμνώνει τις ρωγμές μιας οργάνωσης, η οποία ήταν σε κακή κατάσταση για αρκετά χρόνια, αλλά την οποία όλοι προσποιούνταν ότι αγνοούσαν. Σήμερα το κακό είναι βαθύ. Έχει διαγνωστεί. Δεν μπορεί να λυθεί με ομοιοπαθητικές θεραπείες ή με συμπαθητικά κενά ξόρκια. Το θέλουν οι Ευρωπαίοι, μπορούν; Σε ποιο βαθμό μπορούν οι Ευρωπαίοι να εμπιστευτούν έναν συνομιλητή τόσο ευέλικτο όσο ο Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος μπορεί να πει τα πάντα και το αντίθετο με διαφορά λίγων ημερών για το ενδιαφέρον ή την αδιαφορία του για το ΝΑΤΟ13;  Δεν είναι μερικές θετικές δηλώσεις από τη κυβέρνηση του που θα αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Η επετειακή Σύνοδος Κορυφής του Λονδίνου (2019) θα είχε παράσχει τις απαραίτητες διευκρινίσεις14. Δεν είναι η ομάδα εμπειρογνωμόνων που συγκεντρώθηκε από τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ – η Γαλλία εκπροσωπείται εκεί από τον Hubert Védrine – η οποία θα προσφέρει επαναστατικές λύσεις σε ένα στρατηγικό πρόβλημα ουσίας15.

Στη συνέχεια, λες και η κατάσταση δεν ήταν αρκετά συγκεχυμένη,όπως ήταν,  ένα νέο πρόβλημα προστέθηκε στο αμερικανικό. Αυτό της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Τουρκία είναι ένας όλο και πιο αναξιόπιστος σύμμαχος ο οποίος  προτιμά να παίζει τη δική της συμμετοχή. Αψηφώντας την νατοϊκή αλληλεγγύη, οι Τούρκοι αποκτούν ρωσικά αντιπυραυλικά συστήματα S-400, προκαλώντας την οργή της Ουάσιγκτον, η οποία μάταια ζητά από την Άγκυρα να τα εγκαταλείψει για να μπορεί να διεκδικήσει την αγορά μαχητικών αεροσκαφών F-35. Στη Συρία, οι Τούρκοι κυνηγούν τους Κούρδους που ήταν οι καλύτεροι σύμμαχοι των Δυτικών στον αγώνα τους ενάντια στο ISIS. Σήμερα, οι Τούρκοι πολεμούν, μέσω παρεμβαλλομένων τζιχαντιστών στη Λιβύη, και φέρουν εκεί υλικό που παραβιάζει το εμπάργκο του ΟΗΕ που υποτίθεται ότι ελέγχεται από το ΝΑΤΟ, χωρίς αυτό να πυροδοτεί την οργή του Evere, όπως μόλις απέδειξε η υπόθεση Courbet.  «Πρόκληση προς τον πολιτισμένο κόσμο», η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί είναι το κερασάκι στην τούρτα16. Οι συγκρατημένες αντιδράσεις της διάσημης και ανύπαρκτης διεθνούς κοινότητας δεν θα έχουν καμία επίδραση στην απόφαση του “νταβατζή του Βοσπόρου”17. Με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο πρόεδρος Ερντογάν παίζει με την ευαίσθητη χορδή του ελέγχου των μεταναστευτικών ροών για να πάρει αυτό που θέλει. Η Γερμανία παραμένει σιωπηλή μετά από κάθε πρόκλησή του.

Η Άγκυρα, καθοδηγούμενη από έναν νεο-οθωμανικό εθνικιστικό πυρετό, κάνει ό, τι θέλει, σύμφωνα με τα γεγονότα και τα καλώς νοούμενα συμφέροντά της. Η κρίση της Covid-19 επιβεβαίωσε τον μετασχηματισμό της τουρκικής διπλωματίας, σύμφωνα με το μοντέλο της Ρωσίας και της Κίνας18. 

Η σημασία μιας σαφούς επιλογής: από τα λόγια στη πράξη

Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε με τις ανδρικές στάσεις στο Παρίσι. Από τον Νοέμβριο του 2019, ποια συμπεράσματα έχει εξάγει ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν από τη διάγνωσή του για τον «εγκεφαλικό θάνατο του ΝΑΤΟ», εκτός από το θόρυβο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Κανένα, όσο γνωρίζουμε, εκτός από μερικές πομφολυγώδεις διακηρύξεις . Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι κανένας από τους συμμάχους του – ειδικά όχι οι δειλοί ομόλογοι του στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν ορκίζονται παρά μόνο στην αμερικανική άμυνα και δεν θέλουν να ακούσουν για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή άμυνα – τον ακολούθησε στην προσέγγισή του. Σε αυτό το ζήτημα, όπως και σε πολλά άλλα, η Γαλλία είναι απομονωμένη και πηγαίνει μονάχη της. Πρόκειται για μια αντικειμενική παρατήρηση από την οποία θα πρέπει μια μέρα να αντληθούν οι απαραίτητες συνέπειες. Η επιδείνωση των γαλλοτουρκικών σχέσεων τον τελευταίο χρόνο19, η οποία γνώρισε τον παροξυσμό της με την υπόθεση του Courbet και ήρθε να μας υπενθυμίσει τι είναι αυτή η ψευδο-συμμαχία του ΝΑΤΟ και μας προκάλεσε να αναρωτιόμαστε τι είναι πραγματικά20. Η μη ανταπόκριση του ΝΑΤΟ στη γαλλική απαίτηση καταδίκης της Τουρκίας για διακίνηση όπλων στη Λιβύη θα πρέπει να έχει άλλες συνέπειες πέρα από μια δυσανασχέτηση που συνίσταται στην προσωρινή αποχώρηση από ένα τρέχον πρόγραμμα. Εάν η Γαλλία χρειάζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ χρειάζεται τη Γαλλία, αυτό ονομάζεται συμμαχία. Εκτός αν πρόκειται μόνο για μια «συνθήκη βοήθειας», όπως αυτή που δεσμεύει τη Γαλλία με το Κατάρ, έναν σπουδαίο φίλο της Τουρκίας21 ;

Θα το έχετε καταλάβει. Η Γαλλία δεν θα μπορεί πλέον να αποφύγει για πολύ έναν πραγματικό προβληματισμό σχετικά με τους όρους συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ. Και, οι διαθέσιμες επιλογές δεν είναι τόσο πολυάριθμες: να συνεχίσει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, να συνεχίσει να μην συμμετέχει πλέον στις επιχειρήσεις θαλάσσιας επιτήρησης, να σταματήσει να συμμετέχει σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις μπαρόκ, ιδίως εκείνες που στόχο έχουν τη Ρωσία, να αποχωρήσει πάλι από την ολοκληρωμένη στρατιωτική δομή, όπως είχε κάνει ο στρατηγός de Gaulle το 1966, να αποσυρθεί πραγματικά και απλά από το ΝΑΤΟ22. Στον διεθνή βίο, υπάρχει πάντα η ώρα της αλήθειας. Θα μπορέσουμε να την προκαλέσουμε ή να την υποστούμε; Αυτό που ο Winston Churchill συνόψιζε τέλεια όταν δήλωνε: “Καλύτερα να πάρουμε την αλλαγή με το χέρι προτού μας πάρει από το λαιμό!”.

“Δεν κάνουμε καλή πολιτική εκτός αν βασίζεται σε πραγματικότητες” (Charles de Gaulle). Τα καλά συναισθήματα δεν ταιριάζουν με την Realpolitik. Είναι χαρά μας που ο Εμανουέλ Μακρόν, πρόεδρος του «start-up nation », κατανοεί το πραγματικό νόημα της Ατλαντικής Συμμαχίας, αλλά θα χρειαστούν περισσότερα από ψεύτικες δηλώσεις για να διευκρινιστεί η θέση της Γαλλίας έναντι αυτής της επιβίωσης ενός τελειωμένου παρελθόντος, αυτού του Ψυχρού Πολέμου. Η αναβίωση του πνεύματος, αν όχι του γράμματος, της προσέγγισης των Ντε Γκωλ-Μιτεράν σε σχέση με το ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης μάχης και αποστολής με επικεφαλής τον Jean Castex. Ελλείψει πραγματικού επαναπροσδιορισμού της στάσης μας για τον πιο παγκοσμιοποιημένο προβληματισμό της αρχιτεκτονικής της ασφάλειας στην Ευρώπη, οι προβολές του Δία δεν θα είναι παρά μόνο ένα κατάπλασμα σε ξύλινο πόδι, ένα μπάλωμα σε τρυπημένη σαμπρέλα. Μια σωτήρια ανάκαμψη. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα συμβεί μέχρι το τέλος της πενταετούς θητείας. Γιατί; Επειδή ο Αρχηγός του Κράτους, οπαδός της «πολιτικής του ταυτόχρονα», δεν είναι άνθρωπος που αποφασίζει στην καρδιά του θέματος, όπως έκανε ο θαρραλέος στρατηγός Ντε Γκωλ όταν εγκατέλειψε την ολοκληρωμένη δομή της Ατλαντικής Συμμαχίας το 1966. Σε αυτές τις συνθήκες, η σχέση της Γαλλίας με το ΝΑΤΟ κινδυνεύει πολύ να μοιάζει – για αόριστο χρονικό διάστημα – με το τραγούδι του Serge Gainsbourg,  «Je t’aime… Moi non plus» (Σ’ αγαπώ…Εγώ όχι πλέον).

Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά 

Guillaume Berlat, συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

1 Jean-Sylvestre Mongrenier, L’erreur serait de penser que la France peut négliger l’OTAN, Le Monde, 10 juillet 2020, p. 26.
2 Guillaume Berlat, Varsovie : comme un parfum de guerre froide, www.prochetmoyen-orient.ch , 11 juillet 2016.
3 https://fr.wikipedia.org/wiki/Pacte_de_Varsovie
4 Guillaume Berlat, L’atlantisme, une passion française, www.prochetmoyen-orient.ch , 11 décembre 2017.
5 Romain Gary, Le vin des morts, Gallimard, 2014, p. 186.
6 Amal Mogaïzel (réalisation de), Quai d’Orsay, reportage diffusé sur la chaîne parlementaire (LCP), 8 mai 2016.
7 Régis Debray, De la cohésion à l’arrogance, les forces et les faiblesses du monde de l’Ouest, Le Monde, 18 juillet 2014, pp. 18-19.
8 René Backmann, Hollande et ses guerres (3/3). Comment les néoconservateurs influencent le pouvoir, www.mediapart.fr , 5 juin 2016.
9 Léon Camus, Macron vs Trump, www.geopolintel.fr , 27 novembre 2018.
10 Guillaume Berlat, OTAN suspend ton vol, www.prochetmoyen-orient.ch , 15 avril 2019.
11 Jean-Paul Gaudillière/Christophe Grandman, Les États-Unis sont traditionnellement hostiles à l’OMS, Le Monde, 12-13 juillet 2020, p. 27.
12 Guillaume Berlat, Donald tacle Angela au NATO, www.prochetmoyen-orient.ch , 16 juillet 2018.
13 Guillaume Berlat, L’avenir de l’OTAN selon Donald Trump : NATOME une alliance atlantique au Moyen-Orient !, www.prochetmoyen-orient.ch , 20 janvier 2020.
14 Guillaume Berlat, Londres : 29 membres en OTAN-EXIT, www.prochetmoyen-orient.ch , 9 décembre 2019.
15 Guillaume Berlat, Voyage au bout de l’OTAN, www.prochetmoyen-orient.ch , 13 avril 2020.
16 Jean-François Chapelle/Marina Rafenberg, Sainte-Sophie redevient une mosquée, Le Monde, 12-13 juillet 2020, p. 2
17 Martine Gozlan, Main basse sur Sainte-Sophie, Marianne, 10-16 juillet 2020, pp. 36-37.
18 Jean Daspry, Les États voyous des années vingt, www.prochetmoyen-orient.ch , 6 juillet 2020.
19 Piotr Smolar, La France et la Turquie, aux racines d’un affrontement, Le Monde, 11 juillet 2020, pp. 6-7.
20 Alain Léauthier, Macron, l’OTAN & le Sultan, Marianne, 10-16 juillet 2020, pp 34-35.
21 Dinall’uill, Semaine par 5, www.prochetmoyen-orient.ch , 13 juillet 2020.
22 Pour la dénonciation par la France du traité de l’Atlantique nord et le retrait de ses Armées du commandement intégré. Appel pluraliste (pétition), www.comite-valmy.org , juillet 2020.

Πηγή: http://prochetmoyen-orient.ch/que-fait-encore-la-france-dans-lotan/

infognomonpolitics.gr

1...2,4412,4422,443...3,035Σελίδα 2,442 από 3,035