Αρχική Blog Σελίδα 2441

EU kneels to Ankara’s aggression

0

financialmirror.com

Even after weeks of increased tension in the East Mediterranean and Libya, caused by continuing Turkish provocations or outright military involvement (Libya), threats (Greece, Cyprus), Brussels has shown its weakness.

Again, it has shown it is not a European Union but a loosely organized economic body without the will or power to confront aggression to its member countries.

It has done so faced with a possible conflict involving EU member countries and NATO allies.

Continuing Turkish power politics, as shown and implemented by Erdogan, is met by official condemnations by EU officials, but no real action is being taken.

The latest show of weakness is the statement made by EU foreign policy chief Josep Borrell, after holding a telephone conversation with Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu.

He stated that both parties have agreed on the need to de-escalate tensions in the Eastern Mediterranean. A new meeting is planned for late August.

Borrell also reiterated that Brussels and Ankara will be “working together on ceasefire in Libya in the framework of the Berlin process.”

These EU reactions are not only a slap in the face to its own members Greece, France, and Cyprus, but also gives Turkey carte blanche to increase its overall military engagement in the East Med and Libya.

The current Brussels approach seems to be taking a blind eye to the continuing and even increasing military supplies to Libya’s government GNA factions.

The latter is officially not allowed and should be strictly prohibited by a NATO-supported naval force in the Mediterranean.

As was highlighted several weeks ago, Turkish naval forces are officially protecting arms deliveries to Libya even if this is putting NATO naval forces at risk.

A French-Turkish naval confrontation almost ended in a full-scale conflict.

The ongoing Berlin discussion with regards to Libya’s future or a credible ceasefire is not based on reality.

The Libyan conflict, caused by Western military intervention to remove former dictator Muammar Ghadaffy, is now hijacked by external non-European parties, such as Turkey, UAE, Russia, Egypt and others, in a geopolitical power play of unknown order.

Due to its links to NATO and the EU, it seems that Turkey is still given the opportunity to set up a full-scale power base which will lead to direct confrontation with the LNA-Russia-UAE and Egypt-backed forces.

Brussels’ position is still to support the UN-EU backed GNA Tripoli government, which is not recognized even by the Libyan parliament.

Inside EU member countries a split has occurred, however, as France-Greece have openly chosen to support the rival LNA forces, against Turkish military intervention.

Ankara is also using the Libyan issue to put a major smokescreen on its ongoing and even more threatening military moves in the East Med.

Even though officially, Brussels, supported by Germany-France and Greece/Cyprus, has condemned Turkish navy and air force threats to the Greek islands and Cyprus, the facts on the ground are different.

Erdogan is still holding Brussels by the balls, as they say.

Threatening a new refugee tsunami and possible action in the East Med has been the main weapon until now to bring Brussels, Berlin, Rome, The Hague and others to their knees.

Not even an attempt to call Erdogan’s bluff has been put on the table.

Clear and present danger

Borrell’s approach again shows Brussels weakness in case of a military security threat to EU members.

The Greek and Cypriot position on Turkish military moves in the East Med are based on facts and should be approached with a full commitment by Brussels (and NATO).

International maritime law and agreements on maritime Economic Exclusivity Zones (EEZ) are clear, Athens and Nicosia are right.

Looking at the EU-Brussels situation, fully engaged in the COVID economic discussion, East Med countries should not expect any real help against Turkey.

Even though Brussels could put a real lid on Ankara’s aggression and blackmailing geopolitical moves.

A full-blown financial sanctions regime on Turkey, blocking European investments and imports would bring the country with one stroke to a standstill.

No such thing is discussed even in the offices of the EU Commission.

The time for talking is over, new delays in action only will give Ankara options to increase its threats and stranglehold on Libya, while invading air and maritime space of EU-NATO member countries.

If Brussels wants to prevent a real escalation in the coming weeks, action is needed.

Without Brussels putting Erdogan in his place, a full-scale military clash will happen in the Mediterranean, Europe’s southern border region.

Brussels is not leading at present, but resembles a group of unwilling scared European leaders, still thinking that words are more powerful than arms.

In reality, military threats and actions only are able to be confronted by military means.

The EU’s lack of a defence strategy and NATO’s Turkey position puts the region in clear and present danger.

EU leaders – Von der Leyden and Borrell – should quickly ask Clancy’s Jack Ryan for advice.

Cyril Widdershoven is Global Head of Strategy, Berry Commodities Fund.

financialmirror.com

Νταηλίκια…

8

1.-Ο γνωστός νταής (με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί δεν αξίζει ο σεβασμός και ο χαρακτηρισμός του ως κυρίου), κρατά το πλοίο του στην Αττάλεια και απειλεί με γλώσσα μαφιόζικη: ή ελάτε να χτυπηθούμε ή κάντε πίσω εφ όλης της ύλης.
2.-Καλά κάνουν και δεν του απαντούν απο την Αθήνα στο ίδιο ύφος. Η Τουρκία και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού της δυναμικού είναι ένα κράτος τρομοκράτης. Προφανώς και δεν θέλουμε να του μοιάσουμε.
3.-Οι κρατικές υποθέσεις και, κυρίως, η εμπλοκή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να ασχολείται κανείς μαζί τους στο επίπεδο του Ερντογάν. Έχει πάρει μια κατηφόρα που αναιρεί την εκτίμηση “οι άλλοι θα είναι χειρότεροι”. Μπορεί το πρόβλημα να μην ξεπεραστεί και με τους άλλους αλλά, σήμερα, ο Ερντογάν είναι και ο ίδιος πρόβλημα.
4.-Ο Ερντογάν καλεί σε εφ όλης της ύλης διάλογο και απο το Βερολίνο- όπως και απο τους εγχώριους εκφραστές του- μας διαμηνύουν πως η κουλτούρα της Μέρκελ είναι ο διάλογος. Και, μάλιστα, ο εφ όλης της ύλης διάλογος. Ε, και; Αν δεν μπορεί να κάνει χωρίς διάλογο η Μέρκελ ας συζητήσει τις δικές της γερμανικές υποθέσεις. Δεν την βλέπουμε, όμως, να επιζητεί τον διάλογο όταν αρνείται την πρόταση Τράμπ να συμμετάσχει ο Πούτιν στη συνάντηση της G-7. Να γίνει, δηλαδή, ξανά G-8
5.-Δεν υπάρχει διάλογος εφ όλης της ύλης. Παρά, μόνο, αν και η ελληνική πλευρά εγείρει καμιά δεκαπέντε θέματα προς συζήτηση. Τα οποία βεβαίως, θα απορρίψει η Τουρκία. Μερικά απο αυτά τα παρουσίασα πριν απο λίγες ημέρες.
6.-Αν θέλουν διάλογο εφ όλης της ύλης, και αυτός είναι προϋπόθεση για την ειρήνη, ας γίνει, έτσι για να συζητάμε. Δεν χρειάζεται να καταλήξουμε πουθενά. Καμιά δέσμευση. Επιστροφή στην πάγια πολιτική: υπάρχει μόνο ένα θέμα για συζήτηση: ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας. Τίποτα άλλο. Ή, τον καθορισμό της ΑΟΖ με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Όχι με την α λα τούρκα ερμηνεία του.
7.-Βλέπω τους στρατιωτικούς αποφασισμένους. Πιστεύουν πως η κατάσταση είναι διαχειρίσιμη. Ποια κατάσταση; Μεταξύ ειρήνης και πολέμου υπάρχουν τα στάδια της έντασης, της κρίσης, του θερμού επεισοδίου και μετά του πολέμου. Μπορούν να τα διαχειριστούν μέχρι και το θερμό επεισόδιο. Η έκβαση ενός πολέμου είναι εντελώς αβέβαιη. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το νικητή.
8.-Μπορεί, ακόμη, η Ελλάδα σε στρατιωτικό επίπεδο να είναι ικανή να ανταποκριθεί στις τουρκικές προκλήσεις αλλά αυτό θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερο όσο περνά ο χρόνος και όσο η Ελλάδα δεν ενισχύει τις αεροναυτικές της δυνάμεις. Γι αυτό ήταν εντελώς ακατανόητη η απόφαση του πρωθυπουργού να σταματήσει το εξοπλιστικό πρόγραμμα του ναυτικού. Οι πολιτικές δικαιολογίες, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι χρόνιες. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδιαφέρονται να μην ανατραπεί η σημερινή ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, ας ερωτηθούν γιατί επιτρέπουν τον συνεχή εξοπλισμό της Τουρκίας.
9.-Σε επίπεδο πολιτικών υπάρχουν οι πάγιες φοβίες. Όπως και σε ένα μέρος της κοινωνίας. Ας γνωρίζουμε, όμως, όλοι πως την σύγκρουση με την Τουρκία δεν θα την αποφύγουμε. Εκτός και αν θελήσουμε να γίνουμε προτεκτοράτο της. Και επειδή κανένας δεν θα το θέλει πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως κάποια στιγμή ή σύγκρουση θα επέλθει. Αν την αναβάλουμε για να προετοιμαστούμε στρατιωτικά καλύτερα, καλώς. Αν, όμως, την αναβάλουμε χωρίς να προετοιμαζόμαστε, τότε … ας σκεφθούμε βαθύτερα.
10.-Όποιος κάνει διαπιστώσεις επειδή προσπαθεί να δει το μέλλον που έρχεται δεν είναι και πολεμοχαρής. Καμπανάκια χτυπάμε με βάση όσα βλέπουμε και όσα μαθαίνουμε. Δόγμα: με την Τουρκία η στρατιωτική κλιμάκωση θα είναι αναπόφευκτη.Να προετοιμαζόμαστε. Δεν θα υπάρχει η δικαιολογία “δεν καταλάβαμε”. Εκτός και αν αλλάξει το ευρύτερο περιβάλλον και η Τουρκία υποστεί ήττα σε ένα ή περισσότερα απο τα μέτωπα που άνοιξε.
11.-Ο Ερντογάν και η ομάδα του διακατέχονται απο τον οίστρο της μουσουλμανικής επέκτασης. Όπως, τότε, με το Βυζάντιο, έτσι και σήμερα, στον ελληνισμό πέφτει το βαρύ φορτίο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά πρέπει και να διδαχθούμε. Χαρακτηριστικό της πολιτικής του βυζαντίου ήταν η αξιοποίηση συμμαχιών και των αντιθέσεων των αντιπάλων του.

Ελλάς – Γαλλία, συμμαχία;

3

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Όσα λαμβάνουν χώρα μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας με τις συνεχείς αντεγκλήσεις τους για την κυπριακή και την ελληνική ΑΟΖ αλλά και για τη Λιβύη, αναδεικνύουν την Ανατολική Μεσόγειο σε πεδίο γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης. Όμως αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Γαλλία δεν ανήκει γεωγραφικά στα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου ώστε η κατανομή της στις ΑΟΖ των κρατών να την αφορά, τότε πώς νομιμοποιείται η ανάμειξή της στις εξελίξεις στην περιοχή; Είναι σαφές ότι η Γαλλία αξιοποιεί τη χώρα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία ως εφαλτήριο των συμφερόντων της στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, αξιοποιώντας τις διαφορές μας με την Τουρκία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των τριών κρατών. Είναι προφανές ότι τα γαλλικά συμφέροντα δεν ευνοούνται από την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών αλλά από τη συνεχή όξυνσή τους, που θα επιτρέπει στο Παρίσι να τις αξιοποιεί παρεμβαίνοντας συνεχώς στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Γιαυτό κάθε φορά που παρεμβαίνει η Γαλλία στην ελληνοτουρκική διένεξη, αξιοποιώντας τον ηγετικό ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι σχέσεις μας με την γείτονα επιδεινώνονται πολλαπλασιάζοντας τα αδιέξοδα ανάμεσα στις δύο χώρες. Με αποκορύφωμα των αδιεξόδων την άρνηση του προέδρου Αναστασιάδη στην πρόταση του Μουσταφά Ακιντζί για την αναλογική συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών που θα έφερνε την Ελλάδα, την Τουρκία και τις δύο κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Άρνηση που οδήγησε στη συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου και την ένταση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας στην κορύφωσή της.

Στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας επιδιώκεται η σύμπλευση των συμφερόντων της με τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών στην περιοχή με την προσδοκία της εκπλήρωσής τους. Όμως επειδή οι σχέσεις αυτές είναι ετεροβαρείς οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά τα συμφέροντα των ισχυρών, γιαυτό συνήθως είναι καταστροφικές. Αυτό συμβαίνει με τη Γαλλία. Ο Αλαίν Μπαντιού υποστηρίζει ότι «τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Γαλλίας ξεπερνούν τις πενήντα!». Παραμένει δηλαδή μετά το τέλος της αποικιοκρατίας ιμπεριαλιστική δύναμη. Τι σημαίνει αυτό για την Κύπρο και την Ελλάδα; Ότι τα γαλλικά συμφέροντα υπερβαίνουν σε σκοπιμότητες τα ελλαδικά και οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά συμπαρασύρονται στις επιδιώξεις της γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης. Και για έναν πρόσθετο λόγο. Διότι από ένα σημείο και πέρα τα συμφέροντα των ισχυρών είναι ανταγωνιστικά και ως αδύναμη χώρα εμπλέκεσαι στη δίνη τους. Η εμπειρία της Μικρασιατικής καταστροφής είναι μαρτυρική επ’ αυτού. Επί πλέον η ύπαρξη δύο κοινοτήτων στην Κύπρο επιτρέπει στις ξένες δυνάμεις που εμπλέκονται στην περιοχή να λειτουργούν ως υποβολείς των ανταγωνιστικών συμφερόντων τους προς τις δύο κοινότητες, στρέφοντας τη μια εναντίον της άλλης κάθε φορά που θεωρούν ότι οι συμφωνίες “αδικούν” τα συμφέροντά τους.  Αυτό ήδη άρχισε να διαφαίνεται στην Κύπρο με τη θέση της Βρετανίας που υποστήριξε παλαιότερα ότι οι τουρκικές γεωτρήσεις γίνονται σε περιοχές αμφίβολης κυριαρχίας αμφισβητώντας ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ για να προστεθεί πρόσφατα και η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περί “διαφιλονικούμενων νερών” μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο.

Όσον αφορά την άποψη που υποστηρίζει ότι η συμπόρευση με τις ισχυρές δυνάμεις διασφαλίζει τα εθνικά μας συμφέροντα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα συμμετείχε και στους δύο παγκοσμίους πολέμους με την πλευρά των νικητών, υπέστη όμως και τις δύο φορές, καίτοι νικήτρια, τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές. Την πρώτη φορά λόγω των ανταγωνιστικών συμφερόντων των συμμάχων μας (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) που μας έστειλαν με τη Συνθήκη των Σεβρών στη Σμύρνη, για να ακολουθήσει η Μικρασιατική Καταστροφή με τη διαφοροποίηση των συμφερόντων τους, όπως και τη δεύτερη (Αγγλία, ΕΣΣΔ, ΗΠΑ) με τον Εμφύλιο.

Οι μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις της Τουρκίας που μηδενίζει την επήρεια του Καστελόριζου όπως και την ΑΟΖ της Κύπρου στα πλαίσια του τουρκολιβυκού συμφώνου, αλλά και η εμμονή της χώρας μας να αποδίδει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο ώστε μαζί με την κυπριακή ΑΟΖ, όπως την προσδιορίζει μονομερώς η Λευκωσία, να περιορίζει την ΑΟΖ της Τουρκίας, που διαθέτει την μεγαλύτερη μεσογειακή ακτή, στο ελάχιστο, θα δίνουν πάντα τη δυνατότητα παρέμβασης ξένων δυνάμεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και θα τις ναρκοθετούν μέχρι να τις δυναμιτίσουν, οπότε θα επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα. Γιαυτό μοναδική οδός για τα αντιτιθέμενα συμφέροντά μας αποτελούν οι μεταξύ μας διαπραγματεύσεις με κατάληξη την προσφυγή στη Χάγη και όχι να επιχαίρουμε με τα λεγόμενα του προέδρου Μακρόν κατά την πρόσφατη συνάντηση του με τον Κύπριο πρόεδρο, που αναπαράγουν και επιτείνουν, αντί να γεφυρώνουν, τα ελληνοτουρκικά αδιέξοδα. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από τις ηγεσίες της χώρας μας και της γείτονος πως αν σήμερα οι συσχετισμοί βοηθούν τη μια εκ των δύο να επιβάλει τα συμφέροντά της στην άλλη, οι συσχετισμοί ανατρέπονται διότι αφορούν την συνδρομή τρίτων που δεν είναι δεδομένη διαχρονικά.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

26-7-2020

 

 

Ξεκινά η εμπλοκή του Ισραήλ στην λαίλαπα της Ανατολικής Μεσογείου

0

Ξεκινά η εμπλοκή του Ισραήλ στην λαίλαπα της Ανατολικής Μεσογείου

Του Seth Frantzman

Το Iσραηλινό Yπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την προηγούμενη εβδομάδα συμφωνία για μεταφορά φυσικού αερίου ανοικτής θαλάσσης μέσω Κύπρου σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η σύνδεση 1.900 χιλιομέτρων (1.181 μιλίων) θα συνδέσει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου με τις ευρωπαϊκές αγορές. Το έργο των 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο βρίσκεται σε πολυετή βάση, ενισχύθηκε τον Ιανουάριο από συμφωνία που υπεγράφη στην Αθήνα μεταξύ του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Netanyahu και των Ελληνοκυπρίων ομολόγων του.

Το έργο EastMed θέτει το Ισραήλ σε πορεία σύγκρουσης με την Τουρκία. Η Άγκυρα έχει διεκδικήσει ενισχυμένες θαλάσσιες εκτάσεις μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης, απειλώντας την ασφάλεια και την ύπαρξη του EastMed, κυρίως μέσω ναυτικών ασκήσεων. Οι κινήσεις αυτές επιδεινώνουν τις ήδη υπάρχουσες αυξημένες εντάσεις με την Ελλάδα.

Οι ισραηλινοτουρκικές σχέσεις είναι τόσο χαμηλές όσο ήταν εδώ και χρόνια. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρέχει στήριξη προς τους Παλαιστινίους ως στοιχείο της εξωτερικής του πολιτικής, ενώ το κυβερνών Κόμμα ΑΚΡ χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία για να χτυπήσει το Ισραήλ μέσω αυτών. Σε πρόσφατη τηλεοπτική ομιλία, ο Ερντογάν ανέφερε ότι η μετατροπή του μουσείου Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης  σε τζαμί αποτελεί βήμα για την απελευθέρωση του τζαμιού Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ. Για το Ισραήλ, η στήριξη της Τουρκίας προς τη Χαμάς στη Γάζα αποτελεί διαρκή πρόκληση.

Οι διαφωνίες σχετικά με τα δικαιώματα εξερεύνησης  θα προσθέσουν καύσιμα στην έντονη ρητορική μεταξύ των δύο χωρών. Τουρκικά πολεμικά σκάφη παρενοχλούσαν ισραηλινό ερευνητικό σκάφος κοντά στην Κύπρο τον περασμένο Δεκέμβριο, και η ετήσια στρατιωτική αξιολόγηση του Ισραήλ ανέφερε την Τουρκία ως “πρόκληση” για πρώτη φορά το προηγούμενο έτος.

Θα υψωθούν και άλλες φωνές. Η Ρωσία έχει ανοίξει μια σύνδεση φυσικού αερίου με την Τουρκία μέσω του αγωγού Turkstream, προκαλώντας ανησυχία στην Ουάσινγκτον σχετικά με τις ρωσικές εισβολές στην Ευρώπη, μέσω Τουρκίας. Η Αίγυπτος έχει τις δικές της αξιώσεις για κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Κύπρος και Ελλάδα έχουν ήδη σημάνει συναγερμό για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιωμάτων Τουρκίας-Λιβύης, η οποία διασταυρώνεται με την προγραμματισμένη διαδρομή για τον αγωγό EastMed.

Για καλό σκοπό, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν συμμετείχε στο θέμα, ζητώντας κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά της Τουρκίας για αυτό που χαρακτήρισε ως “παραβιάσεις” της κυριαρχίας της Κύπρου και της Ελλάδας.

Το κύριο ενδιαφέρον του Ισραήλ για τη Μεσόγειο είναι να αξιοποιήσει συμμαχίες με την Ελλάδα και την Κύπρο που έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό συνάδει με τα συμφέροντα της Αιγύπτου και της Γαλλίας, οι οποίες, μαζί με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ανησυχούν επίσης για τη στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης.

Οι ισραηλινο-ελληνικές στρατιωτικές σχέσεις έχουν ενταθεί πρόσφατα. Η Ελλάδα έχει υπογράψει συμφωνία για τη μίσθωση ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, και τα αεροσκάφη της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας έχουν συμμετάσχει σε σημαντική ελληνική στρατιωτική άσκηση. Η ισραηλινή-ελληνική στρατιωτική συνεργασία αποτελεί συχνό θέμα συζήτησης στις συζητήσεις για την ισραηλινή πολιτική και τις ομάδες προβληματισμού.

Αυτό σηματοδοτεί μια αλλαγή στάσης για το Ισραήλ, το οποίο προηγουμένως δεν είχε σημαντικό ρόλο στα μεσογειακά ζητήματα. Το ναυτικό του Ισραήλ δεν θεωρήθηκε ποτέ ως σημαντικός στρατιωτικός βραχίονας: βασίζεται κυρίως σε υποβρύχια και κορβέτες για να προβάλει την εξουσία πέρα από τα ναυτικά σύνορά του. (Το Ισραήλ αναλαμβάνει την παράδοση νέων κορβετών κλάσης Sa’ar 6 και τελικά θα κατασκευάσει νέα πολεμικά σκάφη κλάσης Reshef για την προστασία της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης του.) Αλλά η ισραηλινή ισχυρή πολεμική αεροπορία, με τα πέμπτης γενιάς F-35, επαινεί την ελληνική ναυτική δύναμη.

Η συμφωνία EastMed έχει κινηθεί με ρυθμό σαλιγκαριού σε σύγκριση με το Nord Stream, το TurkStream και άλλους αγωγούς. Για το λόγο αυτό, το Ισραήλ είναι επιφυλακτικό να ενταχθεί με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο για να ασκήσει πιέσεις κατά της τουρκο-λιβυκής συμφωνίας. Αλλά το έργο EastMed θα μπορούσε να πάρει μια ώθηση από την απόκτηση της Chevron Corp. της Noble Energy Inc, η οποία παράγει φυσικό αέριο από τον τομέα Leviathan του Ισραήλ.

Καθώς η Τουρκία αυξάνει τη συμμετοχή της στη Λιβύη και εντείνει τις δικές της δραστηριότητες τοπογράφησης και γεώτρησης, μια σύγκρουση με το Ισραήλ και την Ελλάδα φαίνεται αναπόφευκτη. Στόχος του Ισραήλ θα είναι να ενθαρρύνει τις ΗΠΑ και την ΕΕ, καθώς και τη Ρωσία, να βοηθήσουν στην εξεύρεση καταλύματος. Αλλά έχοντας αποφασίσει να εισέλθει στα ταραγμένα νερά της Ανατολικής Μεσογείου, το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να εμποδίσει τα πόδια του από το να βραχούν.

μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: www.bloomberg.gr/infognomonpolitics.gr

Το βράδυ που η Μέρκελ συνάντησε τον Χόλμπρουκ

0

Protagon Team 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020

Ένα καθοριστικό βράδυ του Ιανουαρίου του 1996, ο Χόλμπρουκ ήταν ο άνθρωπος του Κλίντον που ανέλαβε να αποσοβήσει μια πολεμική σύρραξη Ελλάδας – Τουρκίας. Τώρα, το βράδυ της περασμένης Τρίτης, η καγκελάριος ήταν αυτή που ανέλαβε να εξηγήσει στον Ερντογάν τι θα σήμαινε για τον ίδιο αν πραγματοποιούσε την απειλή του.

Να είχε συναντήσει ποτέ άραγε τον αεικίνητο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ η Ανγκελα Μέρκελ; Ανέλαβε καγκελάριος το 2005 και ο Χόλμπρουκ πέθανε νωρίς, μόλις στα 69 του, το 2010. Κι όμως, έστω και ετεροχρονισμένα, μοιράζονται κάτι κοινό: έπαιξαν κρίσιμο ρόλο, προκειμένου σε κάποια στιγμή να μην υπάρξει ανάφλεξη στην περιοχή του Αιγαίου.

Εκείνο το βράδυ του Γενάρη του 1996, ο Χόλμπρουκ ήταν ο άνθρωπος του Κλίντον που ανέλαβε να αποσοβήσει μια πολεμική σύρραξη Ελλάδας – Τουρκίας. Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, ώρες μετά από μια ιστορική συμφωνία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για το Ταμείο Ανάκαμψης, η Μέρκελ βρέθηκε να πρέπει να μεσολαβήσει μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, προκειμένου ο Ταγίπ Ερντογάν να μην υλοποιήσει την απειλή του για έρευνες ανοιχτά του Καστελόριζου.

Το Αιγαίο δεν ήταν ποτέ στις στρατηγικές προτεραιότητες της Μέρκελ. Για τους περισσότερους Γερμανούς, άλλωστε, μια κατάσταση έντασης λύνεται με διάλογο εφ’ όλης της ύλης. Αυτό πιστεύουν και στο πολιτικό Βερολίνο εδώ και πολλά χρόνια για τη διπλωματική αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Η Καγκελάριος με τη σειρά της είναι θιασώτης του διαλόγου. Μάλιστα, στη Γερμανία το όνομα της έγινε… ρήμα (merkeln), προκειμένου να καταδειχθεί πόσο μπορεί να χρονοτριβήσει κανείς, μέχρι να πάρει μια απόφαση. Έχει, όμως, ένα άλλο, κεντρικό χαρακτηριστικό: δεν θέλει εντάσεις.

Εκείνο το απόγευμα της Τρίτης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι έλληνες επιτελείς αξιολόγησαν την κατάσταση που διαμορφωνόταν με την Τουρκία, μετά τη NAVTEX που εκδόθηκε. Παρόντος του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Χάικο Μάας, έγιναν συνεννοήσεις για την επικοινωνία Μητσοτάκη – Μέρκελ. Σημειωτέον, η διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του Πρωθυπουργού Ελένη Σουρανή συζητά απευθείας με τον ισχυρό σύμβουλο της Μέρκελ για τα ευρωπαϊκά, Γιάν Χέκερ.

Σε αυτό το τηλεφώνημα, ο κ. Μητσοτάκης φέρεται να εξήγησε στην καγκελάριο την κατάσταση, αλλά και την προοπτική ο Ταγίπ Ερντογάν να κάνει τις απειλές του πράξη. Και τόνισε, σαφώς, ότι η ελληνική πλευρά δεν θα το αφήσει έτσι, εφόσον το «Ορούτς Ρέις» άπλωνε καλώδια για έρευνες.

Η Μέρκελ κατάλαβε πλήρως. Προγραμμάτισε τη συνομιλία της με τον Ερντογάν, γύρω στις 22:00 το βράδυ, ώρα Ελλάδος. Και εκεί του εξήγησε με σαφή τρόπο ορισμένα πράγματα. Όπως προκύπτει από πηγές με γνώση της συνομιλίας, η Ανγκελ Μέρκελ φέρεται να είπε στον Ταγίπ Ερντογάν ότι η ίδια έχει λειτουργήσει πολλές φορές ως αμορτισέρ στην ΕΕ, για να μην υπάρξει πλήρης διάρρηξη σχέσεων με την Τουρκία. Τυχόν υλοποίηση της NAVTEX θα ήταν μια προκλητική κίνηση και μάλιστα σε μια περίοδο που η Γερμανία έχει αναλάβει την προεδρία της ΕΕ, με μεγάλες φιλοδοξίες.

Η Μέρκελ επέμεινε ότι μια ενέργεια εις βάρος ενός κράτους-μέλους θα φέρει την ίδια στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να πρέπει να πάρει άλλες αποφάσεις και να αποστεί του ρόλου του… αμορτισέρ. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η παρέμβαση της Μέρκελ φαίνεται να ήταν η πιο καταλυτική παρέμβαση, για να μην υλοποιηθεί μια πραγματική απειλή. Η Γερμανία, δε, φέρεται να έχει λάβει διαβεβαίωση από την τουρκική πλευρά ότι τους επόμενους μήνες δεν θα κάνει κίνηση ούτε ανοιχτά της Κρήτης. Μένει να φανεί, πόσο θα κρατήσουν αυτά τα σημάδια αποκλιμάκωσης.

Πηγή: Protagon.gr

Εν μέσω συμπληγάδων η τουρκική οικονομία

0
ΡΟΥΜΠΙΝΑ ΣΠΑΘΗ

«Οταν μιλούσα για την Τουρκία ένιωθα επί καιρό σαν το αγόρι που φώναζε τη λέξη “λύκος” και αποδεικνυόταν κάθε φορά ψεύτης». Με τη γλαφυρή αυτή διατύπωση ο Ρότζερ Κέλι, οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, περιέγραφε προ διμήνου την έκπληξή του για την ικανότητα της τουρκικής οικονομίας να ελίσσεται εν μέσω κρίσεων, συχνά με ανορθόδοξες μεθόδους, και να αποφεύγει τόσο την κατάρρευση όσο και την προσφυγή στο ΔΝΤ.

Εκπληξη δικαιολογημένη, καθώς τα τελευταία δύο χρόνια η οικονομία της Τουρκίας φλερτάρει με την πτώχευση, απειλείται με νέα νομισματική κρίση, ανάλογη εκείνης που τη γονάτισε τον Αύγουστο του 2018, και εμπνέει στους αναλυτές σχεδόν τη βεβαιότητα ότι βρίσκεται στον προθάλαμο του ΔΝΤ.

Με τις εγγενείς παθογένειες των ελλειμμάτων της, της μεγάλης εξάρτησης από το ξένο κεφάλαιο και των περιορισμένων πόρων της να τη βαραίνουν και τον απρόβλεπτο πρόεδρό της να διαφεντεύει τη νομισματική πολιτική, η τουρκική οικονομία δέχθηκε φέτος καίριο πλήγμα από την πανδημία.

Οι εξαγωγές της μειώθηκαν κατά 10,9% μόνο μέσα στον Απρίλιο, ο πληθωρισμός βρίσκεται και πάλι στο 12,7% και η τουρκική οικονομία των 750 δισ. δολαρίων οδεύει προς τη δεύτερη ύφεσή της μέσα σε μόλις δύο χρόνια. Ολα αυτά ενώ πριν από λίγους μήνες έθετε ως στόχο ανάπτυξη 5% για το τρέχον έτος. Τον Μάρτιο έσπευσε να στηρίξει την οικονομία με δέσμη μέτρων ύψους 14,4 δισ. δολαρίων. Οι εκτιμήσεις αναλυτών και διεθνών οργανισμών για την τουρκική οικονομία, όμως, μιλούν ήδη για ύφεση 8,6% το δεύτερο τρίμηνο και τουλάχιστον 5,3% το τρίτο τρίμηνο.

Εδωσε, ωστόσο, την εντύπωση πως είναι εφτάψυχη πριν από δύο μήνες, όταν συνήψε συμφωνία ανταλλαγής νομισμάτων με το Κατάρ. Σύμμαχος της Αγκυρας η Ντόχα, που αναπλήρωσε με 15 δισ. δολάρια τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τουρκίας, που είχαν εξανεμισθεί από τις αδιάκοπες παρεμβάσεις της με σκοπό τη στήριξη της τουρκικής λίρας. Η συμφωνία συνήφθη όταν γύριζαν την πλάτη στην Τράπεζα της Τουρκίας όλες οι κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της αμερικανικής Federal Reserve, που μόλις είχε κλείσει αντίστοιχες συμφωνίες με αρκετές χώρες.

Ετσι, ακόμη και μετά την οικονομική καταστροφή της πανδημίας, που ανάγκασε 90 χώρες να προσφύγουν στο ΔΝΤ, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν ελίσσεται και αποφεύγει μια ταπεινωτική επιστροφή «στα σαγόνια» του Ταμείου.

Αυτό σημαίνει ότι τηρεί την υπόσχεσή του ο Τούρκος πρόεδρος που θεμελίωσε τη δημοτικότητά του στην πρόωρη αποπληρωμή δανείου του ΔΝΤ και στην οικονομική ανάκαμψη που ακολούθησε. Επρόκειτο για το δάνειο που είχε λάβει η προηγούμενη κυβέρνηση, όταν η οικονομική κρίση το 2001 κυριολεκτικά εξαφάνισε το τότε πολιτικό κατεστημένο της Τουρκίας.

Στο μεταξύ, όμως, η Τουρκία πρέπει να αποπληρώσει χρέος ύψους 169 δισ. δολαρίων που λήγει μέσα στους επόμενους δέκα μήνες. Σύμφωνα, ωστόσο, με επίσημα στοιχεία της κεντρικής τράπεζας, τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού, έχουν μειωθεί από τον Απρίλιο στα 53,9 δισ. δολάρια, από τα 81,2 δισ. δολάρια στα τέλη του περασμένου έτους. Πολλοί οικονομικοί αναλυτές αμφισβητούν, όμως, κατά πόσον ευσταθεί ακόμη και αυτό το ποσό για τα διαθέσιμα, καθώς εκτιμούν πως αν αφαιρεθούν τα δάνεια από τις τουρκικές τράπεζες, το επίπεδο των διαθεσίμων θα είναι πολύ χαμηλότερο, ενδεχομένως και κάτω από τα 30 δισ. δολάρια.

Εκροές ξένων κεφαλαίων 15 δισ. δολ. την τελευταία διετία 

Από το 2002 που ανέλαβε τα ηνία της χώρας το κυβερνών ΑΚΡ με επικεφαλής τον Ερντογάν, η Τουρκία αναδείχθηκε σε αγαπημένη των επενδυτών μεταξύ όλων των αναδυόμενων οικονομιών. Επί περίπου 15 χρόνια εισέρρεαν στα ταμεία του τουρκικού κράτους ξένα κεφάλαια που έφθασαν συνολικά στα 525 δισ. δολάρια σε άμεσες επενδύσεις, μετοχές και τίτλους, αλλά και ξένα δάνεια.

Η εισροή του ξένου κεφαλαίου ήταν αυτή που στήριξε την οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας μέχρι το 2018. Και ήταν αυτή ουσιαστικά που έδωσε ακόμη μία φορά τη νίκη στον Ταγίπ Ερντογάν με την έγκριση της συνταγματικής μεταρρύθμισης και την ανάδειξή του σε ένα είδος απόλυτου μονάρχη, στον μοναδικό πόλο πολιτικής εξουσίας στη χώρα.

Εκτοτε, όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει άρδην λόγω των γεωπολιτικών εντάσεων που έχει καλλιεργήσει η Τουρκία με τις γειτονικές χώρες, εξαιτίας των κατά καιρούς προστριβών στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον αλλά και εξαιτίας των παρεμβάσεων του Ερντογάν στην πολιτική της κεντρικής τράπεζας.

Εν μέσω της αβεβαιότητας που καλλιεργεί στους επενδυτές, η Τουρκία εγκαταλείπεται από το ξένο κεφάλαιο που της είναι αναγκαίο για την κάλυψη των ελλειμμάτων της, και τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα μειώνονται διαρκώς. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις στη γειτονική χώρα έχουν ελαχιστοποιηθεί, με εξαίρεση μόνον τις αγορές πολυτελών επαύλεων από ξένους.

Μέσα στα τελευταία δύο χρόνια έχουν εγκαταλείψει τη χώρα περίπου 15 δισ. δολάρια. Διευρύνεται, έτσι, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών που εκτινάχθηκε τον Απρίλιο στα 5,1 δισ. δολάρια, για να υποχωρήσει τον Μάιο στα 3,8 δισ. δολάρια.

Μη έχοντας άλλο τρόπο να καλύψει τα ελλείμματά της, η Αγκυρα αντλεί κεφάλαια από τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της κεντρικής τράπεζας που υπολογίζεται πως  μέσα στους πρώτους τέσσερις μήνες του έτους μειώθηκαν τουλάχιστον κατά 25 δισ. δολάρια.

Σε μια προσπάθεια να καλύψει τη «γύμνια», κατέφυγε κατά καιρούς σε λογιστικούς ελιγμούς εμφανίζοντας ως τμήμα των διαθεσίμων της δάνεια που είχε λάβει η κεντρική τράπεζα από τις τουρκικές τράπεζες.

Στο μεταξύ, οι τουρκικές τράπεζες φαίνεται πως βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία βρίσκονταν στην προ διετίας νομισματική κρίση. Σύμφωνα με στοιχεία της Capital Economics, στο σύνολό του ο κλάδος έχει χρέος σε ξένο νόμισμα συνολικού ύψους 81 δισ. δολαρίων, που αντιστοιχεί περίπου στο 10% του ΑΕΠ της χώρας και βέβαια είναι πολλαπλάσιο των 30 δισ. δολαρίων που διατηρούν οι τράπεζες στα ταμεία της κεντρικής τράπεζας.

Επικαλούμενος τη ραγδαία μείωση των διαθεσίμων αλλά και τον κίνδυνο παρέμβασης της κυβέρνησης στον τραπεζικό κλάδο, ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Fitch Ratings υποβάθμισε προσφάτως τραπεζικούς κολοσσούς της Τουρκίας, όπως τις Ziraat Bankasi και Turkiye Vakflar Bankasi.

Η λίρα διολισθαίνει και οι Τούρκοι μετατρέπουν τις καταθέσεις τους σε δολάρια 

Βλέποντας την τουρκική λίρα να διολισθαίνει, ο Τούρκος πρόεδρος επανέρχεται κατά καιρούς στη γνώριμη τακτική του να αποδίδει τα δεινά της οικονομίας σε ξένα κέντρα που απεργάζονται την καταστροφή της χώρας.  Μέσα στους τελευταίους μήνες έχει προβεί επανειλημμένως σε απαγορεύσεις προς συγκεκριμένες ξένες τράπεζες που, σύμφωνα με τους παράγοντες της αγοράς, αποθαρρύνουν περαιτέρω το ξένο κεφάλαιο και αντιβαίνουν τη λογική μιας ανοικτής οικονομίας.

Την άνοιξη, όταν η τουρκική λίρα υποχωρούσε σε ιστορικό χαμηλό, η εποπτική αρχή του τουρκικού χρηματοπιστωτικού τομέα απαγόρευσε σε τρεις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες τη διενέργεια συναλλαγών σε τουρκικές λίρες. Επρόκειτο για τις Citigroup, UBS και BNP Paribas. Ανακάλεσε, βέβαια, γρήγορα την απαγόρευση αλλά πολλοί οικονομικοί αναλυτές είχαν ήδη ερμηνεύσει την απαγόρευση ως κίνηση απελπισίας των τουρκικών αρχών. Και αυτό επειδή έχουν ελαχιστοποιηθεί τα περιθώρια της κεντρικής τράπεζας για παρεμβάσεις στην αγορά συναλλάγματος. Μετά και τη νομισματική κρίση του 2018, η τουρκική λίρα βρίσκεται γενικά σε πτωτική πορεία με μερικά διαλείμματα ανάκαμψης οφειλόμενα ενίοτε σε αυτού του είδους τις παρεμβατικές και μάλλον ανορθόδοξες τακτικές των τουρκικών αρχών.

Προσωρινά και πάλι είχε απαγορεύσει σε έξι διεθνείς τράπεζες, μεταξύ των οποίων οι JPMorgan, Goldman Sachs και Credit Suisse, να στοιχηματίζουν στην πτώση του τουρκικού χρηματιστηρίου. Παλαιότερα είχε στραφεί ειδικότερα κατά της JPMorgan επειδή η επενδυτική τράπεζα είχε συμβουλέψει τους πελάτες της να πουλήσουν τις τουρκικές λίρες που είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους. Η τουρκική λίρα βρίσκεται και πάλι σε επίπεδα ανησυχητικά κοντά στις επτά λίρες προς ένα δολάριο. Την Παρασκευή έκανε πράξεις στην περιοχή των 6,85 λιρών προς ένα δολάριο.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις διεθνών αναλυτών, τα αλλεπάλληλα επεισόδια ελεύθερης πτώσης του τουρκικού νομίσματος αποτελούν αντανάκλαση της δεινής θέσης στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της Τουρκίας εν μέσω της πανδημίας που επέτεινε περαιτέρω τις παθογένειές της.
Οικονομολόγοι της Rabobank έχουν επανειλημμένως επισημάνει πως η κεντρική τράπεζα δεν έχει παρά μόνον δύο επιλογές. Η πρώτη επιλογή είναι να επαναφέρει τα επιτόκια στο 24%, στα επίπεδα δηλαδή στα οποία τα ανέβασε το φθινόπωρο του 2018 και αναχαίτισε την ελεύθερη πτώση του νομίσματος. Εκτοτε, όμως, με αλλεπάλληλες μειώσεις τα έχει περιορίσει και πάλι στο 8,25%. Στη συνεδρίασή της μέσα στην εβδομάδα τα άφησε αμετάβλητα μολονότι ο πληθωρισμός τον Ιούνιο ήταν περίπου 12,7%.

Εν μέρει αιτία αυτής της στρατηγικής είναι οι γνωστές ανορθόδοξες απόψεις του Τούρκου προέδρου που προκαλούν θυμηδία στους οικονομολόγους: πως τα υψηλά επιτόκια ευθύνονται για τον πληθωρισμό. Προπαντός ευθύνεται η επιθυμία του να χορηγείται σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις φτηνό χρήμα ώστε η συνεπακόλουθη ανάπτυξη να διασφαλίζει τη δημοτικότητά του. Η δεύτερη επιλογή της κεντρικής τράπεζας είναι, σύμφωνα με αναλυτές της Rabobank, να επιβάλει ελέγχους στις εκροές κεφαλαίων και στη δολαριοποίηση των εγχώριων καταθέσεων.

Η συνεχής αποδυνάμωση της τουρκικής λίρας έχει εξωθήσει τους Τούρκους να μετατρέπουν τις καταθέσεις τους σε δολάρια. Είναι ενδεικτικό ότι οι καταθέσεις σε δολάρια αντιπροσωπεύουν περίπου το 50% των υποχρεώσεων του τουρκικού τραπεζικού συστήματος. Αν συμπεριληφθούν και οι ξένες τράπεζες που βρίσκονται στη χώρα τότε οι καταθέσεις σε δολάρια υπερβαίνουν συνολικά κατά 47 δισ. δολάρια τα δάνεια σε ξένο νόμισμα.

Κατηγορίες 

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Αλί Μπαμπατζάν, ο οποίος αποχώρησε από κυβέρνηση και κόμμα, αποδίδει πολλά από τα δεινά της τουρκικής οικονομίας στην εξωτερική πολιτική του Τούρκου προέδρου. Σε πρόσφατη συνέντευξή του τόνισε πως δεν επαρκεί ούτε μια προσφυγή στο ΔΝΤ, γιατί χρειάζονται και συμφωνίες με άλλες χώρες.

Ανησυχία 

Στις αρχές Ιουλίου ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s αναφέρθηκε στη «νέα ανησυχία που υπάρχει στην αγορά» και αφορά την οικονομική πολιτική της Τουρκίας. Προέβλεψε πως η τουρκική οικονομία θα συρρικνωθεί φέτος κατά 5% και θα ανακάμψει ήπια το 2021. Στην ίδια εκτίμηση για ύφεση 5% της τουρκικής οικονομίας έχει προβεί και το ΔΝΤ.

Εκδόσεις χρέους

Δεδομένου ότι τείνουν να εξανεμισθούν τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τουρκίας, ο οίκος Fitch εκτιμά πως δεν θα υπάρξουν περαιτέρω παρεμβάσεις της κεντρικής τράπεζας στην αγορά συναλλάγματος με σκοπό τη στήριξη της τουρκικής λίρας. Ταυτοχρόνως η Fitch ευελπιστεί πως οι νέες εκδόσεις χρέους από την τουρκική κυβέρνηση θα λειτουργήσουν «σταθεροποιητικά».

“Καθημερινή”

Ποιος κινεί τα πιόνια;

0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Αρχικά η Τουρκία επιχείρησε να δελεάσει τον πρόεδρο Αλ Σίσι, προσφέροντας του μεγαλύτερη έκταση αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, προκειμένου να εμποδίσει μια συμφωνία με την Ελλάδα. Παζάρευε με ξένα κόλλυβα. Ξέχασε ότι ο Αλ Σίσι δεν είναι Νάσερ. Όταν δεν έπιασε το καρότο πήρε το μαστίγιο. Αιφνιδίως το Κάιρο, σύμμαχος της Ελλάδος, απέκτησε μέγα πρόβλημα. Η Αιθιοπία, χωρίς να έχει συμφωνήσει με την Αίγυπτο και το Σουδάν πλημμύρισε το νέο υδροηλεκτρικό Φράγμα της Αναγέννησης, που κατασκεύασε στα σύνορα με το Σουδάν, ανακόπτοντας την ροή του Μπλε Νείλου, από όπου εξαρτάται η ζωή 100 εκατομμυρίων Αιγυπτίων. Ο πρόεδρος Abiy Ahmed, που προέρχεται από το Επαναστατικό Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο της Αιθιοπίας (έχοντας στενούς δεσμούς με Κίνα και Ρωσία), δυσκολεύει την ζωή Σουδανών και Αιγυπτίων. Πέρυσι η ανατροπή του Σουδανού δικτάτορα Omar al-Bashir, ανέτρεψε τα σχέδια της Άγκυρας για μια στρατιωτική βάση στο νησί Suakin στην Ερυθρά θάλασσα. Με βάσεις σε Κατάρ, Σομαλία και Σουδάν η Τουρκία θα ήλεγχε τα στενά του Ορμούζ και το κέρας της Αφρικής, εγκλωβίζοντας τους Σαουδάραβες. Έτσι, ότι έχασε στο Σουδάν θέλει να το κερδίσει στην Λιβύη. Επίσης, Τουρκία και Κατάρ ωθούν σε αντεπανάσταση εξτρεμιστικές ομάδες στο Νταρφούρ,  και προσπαθούν να ασκήσουν επιρροή στο βόρειο Τσαντ. Η διακύβευση για την Αίγυπτο είναι τεράστια. Ο πρόεδρος Αλ-Σίσι αν και έχει εντολή του κοινοβουλίου να κινηθεί στρατιωτικά διστάζει να εμπλακεί σε έναν ανταρτοπόλεμο φθοράς στην Λιβύη. Οι έχοντες συμφέροντα στην περιοχή, Ρώσοι, Τούρκοι, Καταριανοί  προκαλούν αντιπερισπασμούς. Δεν πρόκειται να παραιτηθούν από στρατηγικούς σχεδιασμούς κυριαρχίας, όπου επένδυσαν χρήμα και χρόνο. Θα παίξουν το παιχνίδι έως το σημείο υπαναχώρησης του αντιπάλου. Το πρόβλημα για αυτούς είναι πως οι χώρες που εκβιάζονται σε παραχωρήσεις έχουν δυο επιλογές. Να εξαφανιστούν ή να αντιδράσουν. Το Βερολίνο που δεν αλλάζει εταίρους, δηλ. την Τουρκία, επιχειρεί να ακυρώσει τις Ελληνικές αντιδράσεις έναντι ανταλλαγμάτων. Τα δισεκατομμύρια της ΕΕ δεν μπορούν να εξαγοράσουν ούτε εκατοστό κυριαρχίας.

Στο Ισραήλ, τον άλλο ισχυρό πόλο απέναντι στην Τουρκία και το Ιράν, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου αντιμετωπίζει κατηγορίες περί διαφθοράς, τόσο βαριές που στην Ελλάδα θα ήταν μονόστηλο. Η αντιπολίτευση με το κόμμα Yesh Atid-Telem, κινητοποιεί διαδηλώσεις όποτε υπάρχει εσωτερικό πρόβλημα. Τυχαία οι διαμαρτυρίες συμπίπτουν με ψηφοφορίες στην Κνεσέτ για τον East-Med. Τον Ιανουάριο όταν υπεγράφη στην Αθήνα η Διακρατική Συμφωνία, Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου για τον αγωγό, κάποιοι ευαίσθητοι διαδήλωσαν υπέρ της πράσινης ενέργειας στο Τελ-Αίβ. Τώρα που το κοινοβούλιο ενέκρινε την κατασκευή του αγωγού, οι διαδηλώσεις αφορούσαν τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν λόγω κορωναϊού.

Οι διπλωματικές επαφές Ελλάδος, Ισραήλ και Αιγύπτου κινητοποίησαν τα αντανακλαστικά των δυνάμεων, που προαναφέρθηκαν. Οι μετρημένες δηλώσεις των διπλωματών είναι αναγκαίες. Όμως καμία σοβαρή χώρα δεν ασκεί μόνο διπλωματία, η οποία είναι η πρόσοψη ενός αδίστακτου, κυνικού παρασκηνίου. Η Τουρκία θα δράσει το επόμενο διάστημα εκμεταλλευόμενη την αδράνεια λόγω των αμερικανικών εκλογών. Οι ΗΠΑ οφείλουν να αναζητήσουν ισχυρούς συμμάχους πέραν της Βρετανίας, εντός της ΕΕ, και η μόνη αξιόπιστη δύναμη παραμένει η Γαλλία.

“Μακεδονία”

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

 

 

Θα καταστήσει επιτέλους υπόλογη την Τουρκία ο Ντόναλντ Τραμπ;[1]

0

Του Ντιλμάν Αμπντουλκαντέρ*

Δεν είναι μυστικό ότι η συμμαχία των ΗΠΑ με την Τουρκία απειλείται, αλλά μάλλον ήρθε ο καιρός να την εγκαταλείψουμε.

Οι αξιωματούχοι της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής απεγνωσμένα θέλουν να πιστεύουν ότι έχουν να κάνουν με την Τουρκία του παρελθόντος. Η χώρα-μοντέλο για ολόκληρη την Μέση Ανατολή, η υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε., ο αξιόπιστος εταίρος του ΝΑΤΟ, δεν υπάρχει πια. Οι Αμερικάνοι που παίρνουν τις αποφάσεις δεν θα πρέπει να περιμένουν ή να ελπίζουν ότι θα αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία άπαξ και ο Ερντογάν βγει από την εξίσωση. Εάν θέλουμε να βάλουμε σε πρώτη προτεραιότητα τα συμφέροντα της αμερικάνικης εθνικής ασφάλειας, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο δρόμος που έχει πάρει η Τουρκία δεν έχει γυρισμό.

Η πρώιμη στρατηγική του Ερντογάν περιλάμβανε και την πολιτική των ‘μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες’. Αυτή η ιδεαλιστική προσέγγιση φαινόταν ότι θα αποτύχαινε από την πρώτη στιγμή. Η επιθυμία του για επέκταση και επαναφορά στα οθωμανικά εδάφη της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής λειτούργησαν ως το μεγαλύτερο εμπόδιο της πολιτικής αυτής.

Ο Ερντογάν ήταν που είπε το περίφημο: «Η δημοκρατία είναι σαν ένα τρένο: Κατεβαίνεις όταν φτάνεις στον προορισμό σου».

Σήμερα η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει πάρα πολλά προβλήματα με σχεδόν όλους τους γείτονές της.

Εάν κοιτάξουμε στον χάρτη, δεν είναι και πολύ δύσκολο να εντοπίσουμε τις εντάσεις που έχει δημιουργήσει η Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή.

Στη Συρία, είναι γνωστό ότι η Τουρκία είχε δημιουργήσει δεσμούς με το Ισλαμικό Χαλιφάτο. Σε μια μελέτη που διεξήγαγε μια ομάδα έρευνας του πανεπιστημίου Κολούμπια το 2014, αποκαλύφθηκαν οι υπόγειες επαφές της Άγκυρας με την τρομοκρατική οργάνωση. Οι Τούρκοι στρατιώτες επέτρεπαν στους τρομοκράτες του ISIS να διασχίζουν τα τουρκο-συριακά σύνορα με την άδεια της Άγκυρας. Οι τελευταίοι, νοσηλεύονταν επίσης σε τουρκικά νοσοκομεία όταν τραυματίζονταν. Η Τουρκία συνέβαλε στην στρατολόγηση μελών του ISIS. Έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου από τις πηγές που τότε ήλεγχε το διαλυμένο πλέον Χαλιφάτο. Και πολλά, πολλά άλλα. Ακόμα χειρότερα, είναι γνωστό ότι η Τουρκία γνώριζε το κρησφύγετο του Αμπού-Μπακρ αλ Μπακντάντι, ηγέτη του Χαλιφάτου. Ωστόσο δεν αποκάλυψε ποτέ αυτές τις πληροφορίες στις ΗΠΑ. Εξαιτίας της καχυποψίας τους, και οι τελευταίες δεν ενημέρωσαν ποτέ την Τουρκία όταν αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον Μπακντάντι, ενώ την ίδια στιγμή συνεργάζονταν στενά με τους Κούρδους συμμάχους τους. Την ίδια στιγμή η Τουρκία διεξήγαγε ολοκληρωμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων, με πιο πρόσφατες εκείνες που έλαβαν χώρα όταν τα αμερικάνικα στρατεύματα εγκατέλειψαν την περιοχή, τον Οκτώβριο του 2019.

Στο Ιράκ, η Τουρκία επιμένει να εισβάλει από αέρος και εδάφους καταπατώντας την κυριαρχία του. Ισχυρίζεται βέβαια ότι επιτίθεται στις κουρδικές πολιτοφυλακές που συνδέονται με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται σε αυτές σκοτώνονται μόνον άμαχοι. Πρόσφατα, η Τουρκία στοχοποίησε προσφυγικούς καταυλισμούς στο βόρειο τμήμα της χώρας. Η μειονότητα των Γιεζίντι, που κυνηγήθηκε ανηλεώς από τον ISIS, τώρα πέφτει θύμα των τουρκικών επιθέσεων. Η ιρακινή κυβέρνηση κάλεσε την Τουρκία να φύγει από την περιοχή, αλλά είναι πολύ αδύναμη για να επιβάλει την βούλησή της. Η Τουρκία σχεδιάζει να εγκαταστήσει ακόμα περισσότερες στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή, μιας και ισχυρίζεται ότι το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του Ιράκ αποτελεί παλιά οθωμανική επικράτεια στην οποία οι Τούρκοι έχουν κληρονομικό δικαίωμα.

Η Τουρκία έχει εντείνει την συνεργασία της και με το Ιράν. Υπό την ηγεσία του Ερντογάν η τουρκική οικονομία αναπτύχθηκε ραγδαία, κάτι που απαίτησε τεράστια μεγέθη ενεργειακών πόρων που η χώρα δεν διέθετε. Το Ιράν διέθετε περίσσεια από αυτούς, κι έτσι, παρ όλες τις κυρώσεις που του έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ, η Τουρκία ενίσχυσε τους οικονομικούς της δεσμούς μαζί του. Σήμερα, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου της Τουρκίας, ενώ την ίδια στιγμή είναι και σημαντικός πάροχος πετρελαίου. Ο Ερντογάν έχει υποσχεθεί να συνεχίσει να προμηθεύεται τους ενεργειακούς πόρους από την γειτονική χώρα, λέγοντας ότι «είναι αδύνατο για εμάς να αποκόψουμε τις σχέσεις μας με το Ιράν και να μην προμηθευόμαστε από αυτό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και έτσι, θα συνεχίζουμε να παίρνουμε τους πόρους αυτούς από εκεί». Ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας υποσχέθηκε ότι το διμερές εμπόριο θα αυξηθεί στα 30 δισ.$.

Οι σχέσεις τους δεν εξαντλούνται στην οικονομία. Οι δυο χώρες έχουν πετύχει αξιοσημείωτη πρόοδο στην στρατιωτική τους συνεργασία εναντίον των κουρδικών δυνάμεων. Κάτι που περιλαμβάνει και κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα στην αυτόνομη περιοχή του Κουρδικού Ιράκ. Οι συναντήσεις του Ερντογάν με τον πρόεδρο του Ιράν Χασάν Ροχανί, είναι συχνές. Τέτοιες σχέσεις υπονομεύουν την αμερικάνικη παρουσία στην Συρία και την ευρύτερη περιοχή.

Στον Κόλπο, η Τουρκία διαθέτει μόνον έναν σύμμαχο –το Κατάρ. Οι σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών επισφραγίζονται από την ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων. Οι χώρες του Κόλπου, το Μπαχρέιν, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι ανήσυχες για τον επεκτατισμό του Ερντογάν. Μετά την Αραβική Άνοιξη του 2011 η Τουρκία έχει επισπεύσει για να καλύψει το κενό που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή. Έτσι, βοήθησε το Κατάρ όταν το τελευταίο βρέθηκε σε πολιορκία από τους γείτονές του. Κάποια στιγμή μάλιστα, οι Τούρκοι αξιωματούχοι πρότειναν την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων μέσα στο Κατάρ. Με τη σειρά του, το κρατίδιο του Κόλπου έχει δεσμεύσει 15 δισ.$ σε πιστώσεις και επενδύσεις συνδράμοντας έτσι την κλειδωνιζόμενη οικονομία της Τουρκίας, κάτι που ίσως να αποτελεί το αντάλλαγμα για την συνδρομή της Τουρκίας στην πολιορκία που αντιμετώπισε η χώρα.

Με την Αίγυπτο, η Τουρκία έχει επιδεινώσει τις σχέσεις της από την εποχή της Αραβικής Άνοιξης. Η έξωση του αποβιώσαντος πλέον αρχηγού της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Μοχάμεντ Μόρσι χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις των δυο χωρών. Το ιδανικό σενάριο για την Τουρκία είναι να αντικατασταθεί ο σημερινός πρόεδρος της Αιγύπτου, Αμπτνούλ Φατάχ αλ-Σίσι με μια κυβέρνηση σαν του Μόρσι. Σύμφωνα με υποκλεμμένες ηχογραφήσεις συνομιλιών, ο επιτελάρχης του Ερντογάν, Χασάν Ντογκάν φέρεται να λέει ότι «θεού θέλοντος, πιστεύω ότι αυτό [η ανατροπή του Μόρσι] θα οδηγήσει σε μια έκρηξη, σε μια μεγαλύτερη και πιο δυναμική αλλαγή στην Αίγυπτο, μέσα σε τρία ή πέντε χρόνια». Αλλά σε αντίθεση με την Συρία, στην Αίγυπτο δεν έχει ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Η Τουρκία έχει μικρά περιθώρια να διοχετεύσει την επιρροή της ή να διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε αιγυπτιακά εδάφη. Οι διμερείς τους σχέσεις έχουν επιδεινωθεί και από οικονομικής σκοπιάς.

Η Τουρκία, αντιμετωπίζει την απομόνωση στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι πρόσφατες ανακαλύψεις κοιτασμάτων φυσικού αερίου έχουν οδηγήσει σε μια συμμαχία μεταξύ της Αιγύπτου, της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ. Σε απάντησή της, η Τουρκία έχει δηλώσει ότι διατηρεί το δικαίωμα να διεξάγει γεωτρήσεις σε θαλάσσιες περιοχές που βρίσκονται εκτός των χωρικών της υδάτων.

Εξαιτίας της τούρκικης στρατιωτικής επέμβασης στην Λιβύη, το Κάιρο έχει διακηρύξει ότι είναι έτοιμο να επέμβει στρατιωτικά. Ο ίδιος ο Σίσι δήλωσε ότι εάν ο λιβυκός λαός «μας ζητήσει να επέμβουμε, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ένα σήμα στον υπόλοιπο κόσμο ότι η Αίγυπτος και η Λιβύη είναι μια χώρα, με ενιαία συμφέροντα».

Σε μια προειδοποίηση προς τον αραβικό κόσμο, ο πρώην γενικός γραμματέας του Αραβικού Συνδέσμου, αλλά και πρώην υπουργός Εξωτερικών της Αίγυπτου Αμρ Μούσα, δήλωσε ότι η Τουρκία «είναι πιο επικίνδυνη για τον Αραβικό κόσμο από το Ιράν, εξαιτίας των στρατιωτικών της δυνατοτήτων, μιας και είναι μέλος του ΝΑΤΟ, έχει μια μεγάλη στρατιωτική συνεργασία και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία, ενώ τα συμφέροντά της διαπλέκονται έντονα και με εκείνα της Ε.Ε.»

Η Τουρκία έχει επιδεινώσει επίσης τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Η Τουρκία θεωρεί ότι εκείνη είναι ο προστάτης της Ιερουσαλήμ, όχι η Ιορδανία. Και υπήρξε η χώρα που επέκρινε πιο έντονα το Ισραήλ για την απόφασή του να μετακινήσει την πρωτεύουσά του από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Κάποια στιγμή, μάλιστα, ο Ερντογάν απηύθυνε έκκληση να ενωθεί ένας ‘στρατός του Ισλάμ’ και να κατακτήσει την ιστορική πόλη. Πιο πρόσφατα, ο υπουργός θρησκευτικών υποθέσεων της Τουρκίας, Αλί Ερμπάς, απηύθυνε έκκληση για την κινητοποίηση της ισλαμικής ούμα εναντίον του Ισραήλ. Ο Ερμπάς συνέχισε «ο αγώνας μας θα συνεχιστεί έως την τελική απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ». Υπό τον Ερντογάν, η Τουρκία ενίσχυσε επίσης τις σχέσεις της με την Χαμάς, μια οργάνωση που έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική. Ο Ερντογάν έχει επιτρέψει στην Χαμάς, να σχεδιάζει τις επιθέσεις που διεξάγει εναντίον του Ισραήλ, από την Κωνσταντινούπολη, που είναι και η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας.

Η ανυπακοή της Τουρκίας, και η στρατιωτική της εξάπλωση στην Μέση Ανατολή έρχεται σε μια στιγμή όπου η επιθυμία των ΗΠΑ να παραμείνουν εκεί έχει βρεθεί σε ιστορικό χαμηλό. Υπό την παρούσα αμερικάνικη κυβέρνηση, η Τουρκία κατέστη ακόμα περισσότερο ανεξέλεγκτη γνωρίζοντας ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανακόψουν τις φιλοδοξίες της. Αλλά αυτό είναι λάθος. Οι Αμερικάνοι πρέπει να αντιμετωπίζουν την Τουρκία σαν αυτό που είναι τώρα, και όχι σαν εκείνο που ήταν κάποτε. Για να περιορίσουν την τουρκική επιθετικότητα, οι ΗΠΑ πρέπει να εφαρμόσουν τις ισχυρότερες πιέσεις, διεξάγοντας μια εκστρατεία εναντίον της τουρκικής οικονομίας όπως έκαναν με το Ιράν. Όσες περισσότερες πάσες δίνουμε στην Τουρκία, τόσο δυσκολότερο θα είναι στο μέλλον να την σταματήσουμε.

*Ο Ντιλιμάν Αμπντουλκαντέρ είναι συνιδρυτής και εκπρόσωπος του ιδρύματος Αμερικάνοι Φίλοι του Κουρδιστάν, που εδρεύει στην Ουάσιγκτον αναπτύσσει εκπαιδευτικές δραστηριότητες, και λειτουργεί ως μοχλός πίεσης υπέρ της ενίσχυσης των αμερικανικό-κουρδικών σχέσεων.   

Μετάφραση: Γιώργος Ρακκάς

[1] Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του National Interest, στις 18 Ιουλίου 2020.

“Μακεδονία”

Το μανιφέστο του νεο-οθωμανισμού – Συμβολισμοί με πολλαπλούς αποδέκτες

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καλό θα είναι να μην αρκεστούμε σε απαξιωτικούς σχολιασμούς για την άθλια εικόνα που παρουσίασε η νέο-οθωμανική φιέστα στην Αγιά Σοφιά. Το θέαμα που προσέφερε ο Ερντογάν, είναι απολύτως εναρμονισμένο με τις πολιτισμικές ανοχές και την κουλτούρα του λαού του…

Οι Τούρκοι δεν περίμεναν κάτι περισσότερο από τον ηγέτη τους… Και ο ίδιος δεν θα μπορούσε να τους προσφέρει κάτι διαφορετικό… Δεν έχει νόημα να μείνουμε στην εικαστική διάσταση αυτής της τρισάθλιας φιέστας. Αυτή είναι η θερμοκοιτίδα της κουλτούρας τους, αυτό και μόνον αυτό το φτηνό και τρισάθλιο αποτέλεσμα μπορεί να παράξει…

Προφανώς δεν είναι παραγωγικό και το να αναμασάμε την σημειολογία της παράδοσης που θα θέλαμε να λειτουργήσει αλλά δυστυχώς δεν λειτούργησε, και φυσικά δεν επρόκειτο να λειτουργήσει.

  • Δεν επρόκειτο να κατεβεί ο Αρχάγγελος και να τους κάψει ζωντανούς…
  • Δεν θα παρενέβαινε με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο η Παναγία…
  • Δεν έχει απολύτως κανέναν λόγο ο Θεός να υποκαθιστά τις αρμοδιότητες και τα καθήκοντα των ανθρώπων.

Όλα αυτά μπορεί ως προσδοκίες να ικανοποιούν το θυμικό, αλλά δεν αντιστοιχίζονται με τον ρεαλισμό και την νηφαλιότητα στην προσέγγιση που έχουμε ανάγκη ως κοινωνία, ΚΑΙ για να αντιληφθούμε πληρέστερα τις πραγματικές στοχεύσεις του Ερντογάν, αλλά ΚΑΙ για να σταθούμε με ευθύνη απέναντι στις επικίνδυνες ανεπάρκειες και τις ανεπίτρεπτες παλινωδίες της κυρίαρχης πολιτικής τάξης της χώρας.

Ο Ερντογάν όταν προανήγγειλε την φιέστα στην Αγιά Σοφιά, δεν ασχολήθηκε με το φτηνό, καταγέλαστο και κιτς υπερθέαμα που αντίκρυσε ολόκληρος ο πλανήτης. Δεν τον αφορούσε αυτό. Δεν απευθυνόταν με αυτό σε κόσμο που θα μπορούσε να έχει πιο σοβαρές απαιτήσεις.

Η προαναγγελία του ξεχείλιζε συμβολισμούς και ενσωμάτωσε ξεκάθαρες γεωστρατηγικές στοχεύσεις
. Η ίδια η φαρσοκωμωδία άλλωστε, ήταν μια πράξη πολλαπλής προβολής ισχύος, πολιτικής, γεωπολιτικής και πολιτισμικής, απευθυνόμενη σε πολλούς αποδέκτες, και ως τέτοια δεν την διαπέρασε κανένα άγχος να συναγωνιστεί σε σκηνοθετική αρτιότητα κανέναν με βάση τα παραδοσιακά δυτικά πρότυπα.

Η προαναγγελία
 αυτής της κατάντιας, συνδέθηκε με αναφορές που ξεκινούν από την Ιερουσαλήμ και φτάνουν μέχρι την Ανδαλουσία, ενώ το σύνολο των συμβολισμών με τους οποίους την πλαισίωσε, παραπέμπει σε δυναμισμό, κατακτητικότητα, ηγεμονισμό, μεγαλοϊδεατισμό… Σε όλα αυτά δηλαδή τα οποία συνθέτουν το επικαιροποιημένο νεο-οθωμανικό όραμα ενός υπέρμετρα φιλόδοξου δυνάστη.

Αυτά ήθελε να αναδείξει ο Ερντογάν και δυστυχώς ουδείς τον εμπόδισε
 να το πράξει. Η χθεσινή μέρα, δεν υπήρξε απλά ένα ορόσημο για το ξεδίπλωμα μιας επικίνδυνης ατζέντας, αλλά υπήρξε ταυτόχρονα και μια πράξη πρωτοφανούς θρασύτητας μέσα από την οποία προειδοποίησε τους πάντες πως η προώθηση αυτής της ατζέντας, θα υλοποιείται με ντε φάκτο ανατροπές στο Διεθνές Δίκαιο και στο ισχύον γεωπολιτικό status.

Όσοι στοχοποιήθηκαν ευθέως ή έμμεσα,
 δυστυχώς δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν και αυτό είναι το πρόβλημα με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθούμε πολύ σοβαρά, γιατί σύντομα θα το βρούμε μπροστά μας ως χώρα.

Οι ελληνικές πολιτικές και θρησκευτικές αντιδράσεις στο νέο-οθωμανικό μανιφέστο
, κινήθηκαν πάνω στις ράγες που τοποθέτησε ο Ερντογάν και διεκπεραιώθηκαν με τους όρους που αυτός υπαγόρευσε. Έτσι…

  • Την επόμενη μέρα, ο Ερντογάν πλασάρεται πιο αποφασισμένος…
  • Η Ευρώπη περισσότερο αμήχανη…
  • Η Ελλάδα ανεπίτρεπτα φλύαρη αλλά απελπιστικά μόνη με ευθύνη της χρεοκοπημένης πολιτικής ελιτ…

Και η κοινωνία αναζητεί την δική της περπατησιά πελαγωμένη στον βούρκο των ψευδαισθήσεων από τον οποίο επείγει να αποδράσει.

Αυτή η εξίσωση περιγράφει τραγωδία. Αν δεν αλλάξουν οι όροι της… Η μοίρα μας ως Εθνος είναι προδιαγεγραμμένη…

Τι φοβάται το Ισραήλ;

0

Γιώργος Σεφερτζής

Πριν από δέκα χρόνια, στις 31 Μαΐου του 2010, Ισραηλινοί κομάντο επενέβαιναν επί του Μαβί Μαρμαρά, του μεγαλύτερου από τα πλοία της νηοπομπής που κατευθυνόταν στον υπό τον έλεγχο της Χαμάς  παλαιστινιακό θύλακα της λωρίδας της Γάζας μεταφέροντας φιλοπαλαιστίνιους ακτιβιστές και «ανθρωπιστική» βοήθεια στους ναυτικά αποκλεισμένους από το Ισραήλ κατοίκους. Η επέμβαση υπήρξε αιματηρή. Εννέα τούρκοι ακτιβιστές σκοτώθηκαν επί τόπου και άλλοι εξήντα τραυματίστηκαν. Η κυβέρνηση Ερντογάν ανακάλεσε τον τούρκο πρεσβευτή στο Τελ Αβίβ και οι μέχρι τότε στενές εταιρικές τουρκοϊσραηλινές σχέσεις διακόπηκαν.

Εννέα μήνες αργότερα το Ισραήλ ζήτησε συγνώμη από την Τουρκία και κατέβαλε αποζημίωση είκοσι εκατομμυρίων δολαρίων στις οικογένειες των θυμάτων.

Μετά το 2016 οι σχέσεις μεταξύ των δύο Κρατών άρχισαν να εξομαλύνονται και πολλοί ήταν αυτοί που προέβλεπαν ότι θα οδηγούνταν σε πλήρη αποκατάσταση δεδομένου ότι αφενός διαγράφονταν προοπτικές σύναψης αμοιβαία κερδοφόρων συμφωνιών για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και αφετέρου μεταξύ των δύο χωρών εξακολουθούσε να υφίσταται στρατηγική συναντίληψη των προβλημάτων ασφαλείας της περιοχής.

Πράγματι τον περασμένο Νοέμβριο ο Πρόεδρος Ερντογάν, ανταποδίδοντας αντίστοιχες κινήσεις της ισραηλινής κυβέρνησης, προχώρησε στο διορισμό νέου πρεσβευτή της χώρας του στο Ισραήλ ενώ οι διαδόσεις περί πλήρους επαναπροσέγγισης των δυο πλευρών πύκνωναν προϊόντος του χρόνου σε σημείο που πολλοί τον τελευταίο καιρό  εκτιμούσαν ότι το στρατηγικό βάθος των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων θα αποδεικνυόταν στην πραγματικότητα κατά πολύ μεγαλύτερο του αντίστοιχου που είχαν αποκτήσει από το επεισόδιο του Μαβί Μαρμαρά και εντεύθεν οι τριγωνικές σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και των παραδοσιακά φιλοαραβικών νεόκοπων εταίρων του εξ  Ελλάδος και Κύπρου.

Η αλήθεια είναι ότι ναι μεν οι πιέσεις που ασκήθηκαν από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών είχαν ως αποτέλεσμα την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ αλλά μετά την απόφαση του Τράμπ να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ οι σχέσεις αυτές ξαναϋποβαθμίστηκαν σε επίπεδο επιτετραμμένων με το κλίμα να επανέρχεται στις θερμοκρασίες που επικρατούσαν την επομένη της καταδρομικής επιχείρησης στο Μαβί Μαρμαρά.

Παραταύτα, οι μεν διμερείς εμπορικές συναλλαγές αναπτύσσονταν τα τελευταία χρόνια με αλματώδεις ρυθμούς,  οι δε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις μεταξύ των δυο Κρατών εντείνονταν τόσο σε σχέση με την κατασκευή αγωγού που θα μετέφερε το ισραηλινό φυσικό αέριο από τα τουρκικά παράλια στην Ευρώπη όσο και σε σχέση με την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ κατά το πρότυπο του τουρκολυβικού μνημονίου.

Το τι ακριβώς συνέβαινε στην πραγματικότητα τον τελευταίο χρόνο παραμένει άγνωστο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η κυβέρνηση Ερντογάν αφενός αξιοποίησε τις αμερικανικές πιέσεις για να μειώσει το Ισραήλ τις εμπορικές του συναλλαγές με την Κίνα αυξάνοντας τις εισαγωγές του από την Τουρκία και αφετέρου κλιμάκωνε τις επιθέσεις φιλίας προς το Ισραήλ προκειμένου να πετύχει με έναν σμπάρο δυο τριγώνια: και να αφήσει εκτός της ελληνικής ΑΟΖ τις υφαλοκρηπίδες των νησιωτικών συμπλεγμάτων της περιοχής και να καταστήσει ελκυστικότερη τη διευθέτηση της ΑΟΖ  που προτείνει στην Αίγυπτο ώστε να τορπιλίσει την επίτευξη της αντίστοιχης συμφωνίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου.

Μέχρι το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας πολλοί είχαν θεωρήσει ότι η απουσία του Ισραήλ από την πενταμερή συνάντηση Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, Γαλλίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων αποτελούσε ένδειξη ότι η Τουρκοϊσραηλινή επαναπροσέγγιση αποτελούσε το νέο γαιοπολιτικό δεδομένο της περιοχής και ότι η απουσία της Κρήτης από τον χάρτη της τουρκικής εμπνεύσεως οριοθέτησης της ΑΟΖ Τουρκίας – Ισραήλ δεν ήταν τυχαία.

Με την ίδια λογική θεωρήθηκε «ένοχη» η σιωπή του επίσημου κράτους του Ισραήλ για τα τεκταινόμενα των ημερών που ακολούθησαν την απόφαση Ερντογάν να μετατρέψει σε τέμενος την Αγιά Σοφιά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν λείπουν από την πολιτική σκηνή του Ισραήλ οι υποστηριχτές της στρατηγικής επαναπροσέγγισης του Κράτους τους με την Τουρκία. Πλην όμως οι περισσότεροι από τους τελευταίους δεν έχουν κατά νου την ραγδαία εξισλαμιζόμενη Τουρκία του Ερντογάν ούτε τα όσα πλέον δρομολογούνται στην περιοχή μετά τις έμμεσες πλην σαφείς νύξεις του Τούρκου Προέδρου ότι η επόμενη οθωμανική  ενόραση που τον καθοδηγεί είναι η απελευθέρωση του Αλ Άκσαρ στην ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ.

Αν κάποιοι την προσπερνούν ως γραφική, σίγουρα κάποιοι άλλοι έχουν αντιληφθεί τον κίνδυνο και έχουν ήδη σημάνει συναγερμό. Είναι προφανώς αυτοί που εκφράζουν αυθεντικότερα τους νέους φόβους που φαίνεται ότι ζώνουν σαν τα φίδια τους ιθύνοντες του εβραϊκού έθνους.

Μόλις πριν από μια εβδομάδα τους κατέγραψε η Jerusalem Post με τον εναργέστερο τρόπο.  Υπό τον τίτλο «Όλο και μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ η Τουρκία» η έγκριτη εφημερίδα σημειώνει ότι «τα τελευταία χρόνια οι επαφές της Άγκυρας με την Χαμάς μετατρέπονται σταδιακά σε μια πολύ σοβαρή απειλή για το Τελ Αβίβ με τις ευθύνες να βαραίνουν κυρίως τις ΗΠΑ που μέχρι στιγμής σιωπούν». Αφού καταγράφει ότι η ατζέντα της Άγκυρας έχει στο επίκεντρό της την αντίθεση στην όποια ελληνοϊσραηλινή ενεργειακή συνεργασία, η εφημερίδα συνεχίζει επισημαίνοντας «την αυξανόμενη χορωδία των αντι-ισραηλινών δηλώσεων από την Τουρκία, ιδίως όσον αφορά τον τοξικό συνδυασμό θρησκευτικής και ακραία εθνικιστικής ρητορικής του κυβερνώντος κόμματος.»

Είναι προφανές ότι εκείνο που φοβίζει το Ισραήλ είναι ότι η Τουρκία του Ερντογάν σχεδιάζει «να ενώσει την ισλαμική κοινότητα» εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Καθόλου τυχαία η εφημερίδα παραλληλίζει τη ρητορική της Άγκυρας με τη αντι-ισραηλινή ρητορική που ανέπτυξε το Ιράν τη δεκαετία του 1970. Και θυμίζει ότι η ρητορική αυτή εξελίχθηκε αργότερα σε  «υπαρξιακή απειλή πυρηνικής φύσης».

Για χρόνια, σημειώνει, η εφημερίδα, το αφήγημα που κυριαρχούσε ήταν ότι ενώ το Ιράν αποτελεί απειλή για το Ισραήλ, η Άγκυρα και η Ιερουσαλήμ έχουν ιστορικές σχέσεις. Αλλά αυτές οι σχέσεις πήραν μια ριζική στροφή προς το χειρότερο μετά τον πόλεμο του 2009 στη Γάζα. Η «ρέουσα σχέση της δεκαετίας του 1990 έγινε όλο και πιο εχθρική σε πολλά επίπεδα. Υπάρχει αντισημιτισμός στην Τουρκία και ενεργός εξάπλωση των θεωριών συνωμοσίας Εβραίων–Ισραήλ. Υπάρχει περισσότερη κινητοποίηση των ακροδεξιών θρησκευτικών δικτύων όπως και εκείνων που βρίσκονταν πίσω από τον στολίσκο του Mavi Marmara.

Η Τουρκία και το Ιράν έχουν στοχοποιήσει την Ιερουσαλήμ, λέει η εφημερίδα, και οι απειλές της Τουρκίας προς το Ισραήλ δεν είναι μόνον λεκτικές. Αποτελούν μέρος μιας ολοένα και πιο θρησκευτικής εκστρατείας που συνδυάζει την υποστήριξη ομάδων όπως η Χαμάς με την προθυμία δράσεων ακτιβιστών τύπου Μαβί Μαρμαρά. Οι προσπάθειες συμφιλίωσης έχουν αποτύχει και η Άγκυρα εμποτίζεται όλο και περισσότερο με μιλιταρισμό και ετοιμότητα να χρησιμοποιήσει βία για να πάρει αυτό που θέλει.

Το συμπέρασμα είναι αποκαλυπτικό του τρόπου με τον οποίο οι ισραηλινοί διαμορφωτές γνώμης αξιολογούν πια την κατάσταση: Η παρούσα αμερικανική κυβέρνηση είχε μέχρι τώρα κλείσει τα μάτια προς την Τουρκία και το Ισραήλ δίσταζε να πει οτιδήποτε. Τα δεδομένα, όμως, δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με μια εξτρεμιστική δύναμη που θα έχει πάντα την προσοχή της στην ευκαιρία να επιτεθεί στο Ισραήλ. Στην δεκαετία του 1950 το ρόλο αυτόν είχε αναλάβει ο Νάσερ. Μετά τον ανέλαβαν οι Ιρανοί αγιατολάδες. Μακροπρόθεσμα αυτός μπορεί να μετατοπισθεί στην Τουρκία εάν οι αυξανόμενες επιθέσεις εναντίον των γειτόνων της δεν ελεγχθούν από τον δυτικό κόσμο.

Όπερ σημαίνει ότι η σιωπή των ισραηλινών δεν είναι τόσο «ένοχη». Είναι μάλλον εύγλωττη. Και προφανώς δεν θα κρατήσει για πολύ. Ίσως μάλιστα να αρχίσει να σπάει μετά την χθεσινή αιφνιδιαστική επίσκεψη του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στο Τελ Αβίβ.

liberal.gr

Σαμπάχ: Μικρή παύση στην ένταση της Ανατολικής Μεσογείου

0

Για μικρή ανάπαυλα προειδοποιεί άρθρο στην φιλοκυβερνητική εφημερίδα της Τουρκίας, με την αιτιολογία ότι ο Ερντογάν θα δώσει στη Μέρκελ χρόνο να μεσολαβήσει. Πιθανή, αναφέρει, η μετακίνηση των γεωτρήσεων σε μη αμφισβητούμενα ύδατα. Η αναδίπλωση και η ανοικτή απειλή για Αιγαίο και Κύπρο.

Σαμπάχ: Μικρή παύση στην ένταση της Ανατολικής Μεσογείου

Σε μικρή παύση οδηγείται η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την τουρκική φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ», στην οποία αναφέρεται ότι προς ώρας οι δραστηριότητες της χώρας σε σχέση με την έρευνα και εξώριξη υποθαλλάσσιων κοιτασμάτων ενδέχεται να μεταφερθεί σε μη αμφισβητούμενες περιοχές. Προφανώς η αναφορά έχει να κάνει με τη πρόσφατη NAVTEX της Τουρκίας, που  αφορούσε και στην ελληνική υφαλοκρυπίδα.

Σύμφωνα με το άρθρο που υπογράφεται απο τον Burhanettin Duran , γνωστό «απολογητή» του Ερντογάν και γνήσιο οπαδό του λεγόμενου πολιτικού Ισλάμ, η προσωρινή ανάπαυλα και αποκλιμάκωση της έντασης «δεν θα πρέπει να αποτελέσει έκπληξη». Αποδίδεται δε, στις διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες της Γερμανίδας Καγκελαρίου, Ανγκελα Μέρκελ,  στις οποίες οι Τούρκοι αξιωματούχοι θα… δώσουν χρόνο, «ώστε να αντιληφθεί πως έχουν τα πράγματα» η κα Μέρκελ.

Οπως αναφέρεται, ο ο φόβος του πολέμου εκδηλώθηκε την Τρίτη, καθώς ελληνικά και τουρκικά πολεμικά σκάφη βρέθηκαν αντιμέτωπα στη θάλασσα, ωστόσο «τώρα είναι ώρα για ένα σύντομο διάλλειμμα. Η Καγκελάριος, έχοντας αυτό το εξάμηνο την προεδρία της ΕΕ,  άσκησε τηλεφωνική διπλωματία με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον πρόεδρο της Τουρκίας, βοηθώντας στην αποκλιμάκωση, καθώς είναι «υπέρ της εύρεσης λύσης μέσω διαλόγου».

Στη συνέχεια εξαπολύεται μέσω του κειμένου μία επίθεση κατά της Γαλλίας:

«Αντίθετα, η Γαλλία, της οποίας η επιρροή στη Λιβύη έχει υπονομευθεί από τις επαναλαμβανόμενες ήττες του Στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ, είναι μαζί με την Ελλάδα και ελπίζει να κάνει την ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία.

H Τουρκία θα υποστηρίξει το ζήτημα των αποθεματικών Ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, ακόμη και αν επιβληθούν κυρώσεις.

Το Παρίσι όχι μόνο παίζει το παιχνίδι της Ρωσίας στη Λιβύη, εις βάρος των συμφερόντων της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, αλλά επίσης τροφοδοτεί τις εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Μέρκελ, η οποία, σε αντίθεση με τον Γάλλο πρόεδρο, ηγείται της Ευρώπης με υπεύθυνο τρόπο, ελπίζει να αναθερμάνει τη σχέση μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ.

Ενώ ο Εμμανουέλ Μακρόν δεσμεύεται να αποτρέψει την ανάθεση της ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου στην Τουρκία και σε άλλους παίκτες, η Γερμανίδα Καγκελάριος τονίζει τη σημασία των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ για το μέλλον της Ευρώπης. Και άλλα μέλη της ΕΕ αντιτίθενται επίσης στην πίεση του Μακρόν για κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Δεν έχουν κανένα συμφέρον να επιτρέψουν στη Γαλλία να τα χρησιμοποιήσει στον αγώνα της ενάντια στην Τουρκία όσον αφορά τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο».

Ως εκ τούτων, η Μέρκελ προέκυψε ως διαμεσολαβητής, μεταξύ Αγκυρας και Αθήνας.

«Η Γερμανίδα Καγκελάριος θα ήθελε να σημειώσει πρόοδο, όσον αφορά μία επικαιροποιημένη συμφωνία για τους πρόσφυγες, την πρόσθετη οικονομική υποστήριξη, την αναθεώρηση της τελωνειακής ένωσης και την απελευθέρωση της βίζας.

Για το σκοπό αυτό, θέλει να μειώσει τις εντάσεις και να διευκολύνει τις συνομιλίες μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Η προσέγγιση της Μέρκελ έλαβε θερμό καλωσόρισμα στην Αγκυρα, όπου οι αξιωματούχοι είναι πιθανό να της δώσουν λίγο χρόνο για να αντιληφθεί πώς έχουν τα πράγματα. Υπό αυτήν την έννοια, μια ξαφνική αποκλιμάκωση δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη, γεγονός που θα οδηγούσε στη μετεγκατάσταση των δραστηριοτήτων γεώτρησης σε μη αμφισβητούμενα ύδατα».

Το άρθρο κλείνει με την προειδοποίηση ότι αν η προσπάθεια της Μέρκελ αποτύχει, η ένταση θα επιστρέψει σε όλα τα σημεία,, από το Αιγαίο και την Κύπρο, ως την Ανατολική Μεσόγειο!

euro2day.gr

Αναδιπλούμενη κεραία για μικρούς δορυφόρους θα αναπτύξει ελληνική κοινοπραξία για τον ESA

0

Μια αναδιπλούμενη δομή που μπορεί να λειτουργήσει ως κεραία επικοινωνιών για μικρούς δορυφόρους θα αναπτύξει κοινοπραξία εταίρων για τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA). Συγκεκριμένα, η ESA ανέθεσε, στις αρχές Ιουνίου, σε ελληνική κοινοπραξία με επικεφαλής την εταιρία Adamant Composites, την ανάπτυξη του έργου με την ονομασία DELHILA (DEpLoyable HIgh gain antenna structure for smalL spAcecraft science mission), που αφορά την ανάπτυξη τεχνολογίας για την παγκόσμια διαστημική αγορά.

«Είμαστε χαρούμενοι που ένα νέο έργο υψηλής τεχνολογίας “προσγειώθηκε” στην Ελλάδα. Είναι ένα έργο που για να εγκριθεί από την ESA προτείναμε να αναληφθεί από μια κοινοπραξία που αποτελείται από την Adamant Composites, το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και το Εργαστήριο Ασύρματων Επικοινωνιών -WiCom του, που θα είναι υπεύθυνο για την σχεδίαση των υπο-συστημάτων λήψης-μετάδοσης, το Εργαστήριο Τεχνικής Μηχανικής και Ταλαντώσεων του Πανεπιστημίου Πατρών με εξειδίκευση στις διαστημικές αποστολές και συστήματα και την εταιρία SITAEL Hellas, θυγατρική, στην Ελλάδα, της ιταλικής SITAEL, κατασκευαστή δορυφορικών συστημάτων με ειδίκευση στους μικρούς δορυφόρους, που έχει την εμπειρία γύρω από την πλατφόρμα του δορυφόρου, πάνω στον οποίο θα τοποθετηθεί η συγκεκριμένη κεραία», εξήγησε, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ «Πρακτορείο 104,9 FM», ο Δρ. Θανάσης Μπαλτόπουλος, εμπορικός διευθυντής της ηγέτιδας εταιρίας της ελληνικής κοινοπραξίας.

Όπως μια …ομπρέλα για τη θάλασσα

Η στόχευση του έργου αφορά κατασκευές που στη Γη είναι μικρές σε διαστάσεις ώστε να «χωρούν» στον διαθέσιμο χώρο πάνω σε έναν πυραυλικό φορέα, αλλά να εκτείνονται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, όταν βρεθούν στο διάστημα. «Για να αντιληφθεί κανείς τη γενική φιλοσοφία σχεδίασης αυτής της κεραίας επικοινωνίας, αρκεί να σκεφτεί την …ομπρέλα θαλάσσης. Μια ομπρέλα που συνήθως δεν μεταφέρουμε μέσα στο αυτοκίνητο ανοιχτή, αλλά την επεκτείνουμε όταν θα φτάσουμε στην παραλία», ανέφερε ο κ. Μπαλτόπουλος.

Σημείωσε, δε, ότι με το τέλος του προγράμματος και την επιτυχή δημιουργία της συγκεκριμένης κεραίας, οι επιστήμονες θα μπορούν να δέχονται μεγαλύτερο όγκο δεδομένων από μακρινότερες διαστημικές αποστολές πίσω στη Γη, «κάτι που π.χ θα σημαίνει καλύτερες φωτογραφίες με μεγαλύτερη ευκρίνεια, ποιοτικότερες επικοινωνίες, ανάλογα με το προφίλ της αποστολής που έχει τεθεί ως στόχος».

Η ανάπτυξη της συγκεκριμένης αναδιπλούμενης κεραίας υψηλής απόδοσης για μικρούς δορυφόρους τοποθετεί την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη των τεχνολογιών Αναδιπλούμενων Δομών, ενώ είναι και το δεύτερο έργο του είδους που υλοποιείται στην Ελλάδα, μετά το έργο LAGARD (Large stable deployable structures), το οποίο είχε ξεκινήσει πριν από μερικά χρόνια και τώρα βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εξέλιξης.

«Οι Αναδιπλούμενες Δομές είναι μια κρίσιμη τεχνολογία για τις διαστημικές αποστολές καθώς δίνουν την δυνατότητα να μεταφερθούν στο διάστημα διατάξεις με τελικές διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από το όχημα εκτόξευσης. Αποτελούν μια κρίσιμη τεχνολογία για τη μη εξάρτηση της Ευρώπης στην παγκόσμια αγορά του διαστήματος και το σημαντικό είναι πως η συγκεκριμένη διαδικασία ήρθε στην Ελλάδα μέσα από μια ανταγωνιστική διαδικασία και μια δύσκολη τεχνική αξιολόγηση της πρότασης», επισημαίνει η εταιρία που αναλάβει την ολοκλήρωση της διαστημικής κεραίας DELHILA μέσα σε λίγους μήνες.

Η Ελλάδα στην εποχή του NewSpace

Το πρότζεκτ περιλαμβάνει όλα τα στάδια ανάπτυξης μιας διαστημικής κατασκευής: σχεδίαση, πρωτοτυποποίηση, τελική κατασκευή, συναρμολόγηση και δοκιμή για την πιστοποίηση της ετοιμότητας για πτήση. «Το έργο ξεκίνησε στις αρχές Ιουνίου 2020 και έχει διάρκεια 24 μήνες, ενώ “σπάει” σε δύο υποέργα 10 και 14 μηνών. Η πρώτη φάση αφορά τον προκαταρκτικό σχεδιασμό της εφαρμογής της κεραίας, του τμήματος που θα “ανοίγει”, θα καλύψει δηλαδή τη σχεδίαση και την πρωτοτυποποίηση των κρίσιμων στοιχείων μέχρι τον προκαταρκτικό σχεδιασμό, ενώ η δεύτερη φάση αφορά τον λεπτομερή σχεδιασμό, τη συναρμολόγηση/κατασκευή και τις δοκιμές της αναδιπλούμενης κεραίας», εξήγησε ο κ. Μπαλτόπουλος.

Τα τελικά χαρακτηριστικά του συστήματος θα διαμορφωθούν κατά τη διάρκεια του έργου και θα ευθυγραμμιστούν με τις απαιτήσεις του NewSpace, που έχει παγκοσμίως ως στόχο τη δημιουργία έξυπνα σχεδιασμένων εκτεινόμενων διαστημικών κατασκευών. Στόχος της κοινοπραξίας της DELHILA είναι το τελικό προϊόν να «απαντά» στις ανάγκες της αναδυόμενης αγοράς των μικροδορυφόρων. Το κάτοπτρο της κεραίας θα έχει διαστάσεις σε πλήρη έκταση 1.5-2.0m ενώ σε συνεπτυγμένη κατάσταση θα πρέπει να χωρά σε κύλινδρο διαμέτρου 0.2m και μήκους 1.0m μέσα στην πλατφόρμα του δορυφόρου. Η κεραία που θα υποστηρίζεται θα είναι μια κεραία υψηλού κέρδους (High Gain Antenna) στην ζώνη ραδιοσυχνοτήτων 8-12 Ghz (X-band) με εύρος ζώνης 2GHz, «ενώ η συνολική μάζα του αναδιπλούμενου συστήματος θα πρέπει να είναι κάτω από 10 κιλά», σύμφωνα με τον επιστήμονα.

Το έργο DELHILA έρχεται μετά και την απόφαση του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και της Γενικής Γραμματείας Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων να αυξήσουν την ελληνική συμμετοχή στην ESA για την ανάπτυξη διαστημικών τεχνολογιών, αλλά και εν αναμονή του Ελληνικού Προγράμματος Μικροδορυφόρων και, όπως τονίζεται, αποτελεί «ψήφο εμπιστοσύνης στο ανθρώπινο κεφάλαιο και τις σημαντικές βιομηχανικές δυνατότητες που έχουν αναπτυχθεί σε συγκεκριμένες ελληνικές εταιρείες για την ανάπτυξη και την συναρμολόγηση υποσυστημάτων για μικρο-δορυφόρους».

Σωτήρης Κυριακίδης

ΑΠΕ-ΜΠΕ