Αρχική Blog Σελίδα 2440

Γιατί το Ταμείο Ανάκαμψης βάζει την Ευρώπη σε νέα τροχιά

Από
anixneuseis
-
0

Πώς αναδιαμορφώνει την πολιτική οικονομία της ΕΕ η συμφωνία για το Ταμείο Ανάκαμψης και γιατί τελικά οι Ευρωπαίοι φεντεραλιστές έχουν περισσότερους λόγους να είναι ικανοποιημένοι απ’ ό,τι οι «φειδωλοί» Βόρειοι.

Δημοσιεύθηκε: 28 Ιουλίου 2020 – 08:06

Τώρα που καταλάγιασε ο κουρνιαχτός, ας αναγνωρίσουμε το πόσο αξιοσημείωτο είναι ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες χρειάστηκαν μόνο τέσσερις ημέρες και νύχτες για να συμφωνήσουν σε ένα πρωτοφανές κοινό οικονομικό πρόγραμμα. Ξεπέρασαν τις αντιστάσεις των μικρών αλλά πλούσιων «φειδωλών» χωρών και άλλαξαν μόνιμα την πολιτική των μελλοντικών οικονομικών αποφάσεων της ΕΕ. Πολλές αντιδράσεις στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για το Ταμείο Ανάκαμψης και τον μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό επικεντρώνονται στους τρόπους με τους οποίους αυτή υστερεί. Συχνά, όμως, κοιτάνε το λάθος πράγμα.Η κοινή αντίδραση της ΕΕ ποτέ δεν θα επωμιζόταν το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιονομικής προσπάθειας για να βγουν οι οικονομίες του μπλοκ από την ύφεση που προκάλεσε η Covid-19. Γι’ αυτό δεν είναι ούτε επαρκής ούτε απαραίτητη. Η απώλεια οικονομικής παραγωγής και η απαιτούμενη δημοσιονομική αντίδραση είναι πολύ μεγαλύτερες από το Ταμείο Ανάκαμψης, άρα, ως συνήθως, οι εθνικοί προϋπολογισμοί θα αναλάβουν να κάνουν τα περισσότερα. Όμως δεν θα δυσκολευτούν να το κάνουν, αφού η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διασφαλίζει πολύ ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και η ΕΕ έχει δημιουργήσει μεγάλα προγράμματα δανεισμού για τις κυβερνήσεις λόγω της κρίσης.

Η συμφωνία που επιτεύχθηκε την Τρίτη, ωστόσο, είναι μια μεγάλη συμφωνία, ακόμα και οικονομικά. Διπλασιάζει, χοντρικά, το μέγεθος του τακτικού προϋπολογισμού της ΕΕ για τα επόμενα τρία χρόνια. Ορισμένοι λήπτες αναμένεται να λάβουν σημαντικές μεταφορές πόρων. Η Ιταλία μπορεί να ελπίζει ότι θα πάρει συνολικά ίσως και 5% του ετήσιου εθνικού εισοδήματός της, οι μικρότερες και φτωχότερες χώρες ακόμα περισσότερα. Επιπλέον, θα υπάρξουν δάνεια όμοιου ή και μεγαλύτερου μεγέθους.

Αλλά η πραγματική σημασία της συμφωνίας είναι το πώς αυτή αναδιαμορφώνει την πολιτική οικονομία της ΕΕ.

Πρώτον και προφανέστερα, το μπλοκ διέβη τον Ρουβίκωνα της χρηματοδότησης δαπανών από το έλλειμμα σε επίπεδο Ένωσης. Όπως γνώριζαν και φοβούνταν οι «φειδωλοί», αυτό που μπορεί να γίνει μια φορά, μπορεί κάλλιστα να ξαναγίνει. Κάτι που δεν αναφέρθηκε τόσο, είναι όμως εξίσου σημαντικό, είναι πως θα δημιουργηθεί μια αγορά και μια «καμπύλη αποδόσεων» για όλες τις ωριμάνσεις του χρέους της ΕΕ, διότι οι ηγέτες συμφώνησαν ένα πολύ μακροχρόνιο πρόγραμμα αποπληρωμής για τα κοινά δάνεια, που θα εκτείνεται μέχρι το 2058.

Όταν ο κόσμος ρωτά εάν αυτή ήταν μια «στιγμή Χάμιλτον» για την Ευρώπη, αναφέρονται στον πρώτο υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Αλεξάντερ Χάμιλτον και την απόφαση να αμοιβαιοποιήσει τα χρέη των πολιτειών. Η ΕΕ δεν το έκανε αυτό. Αλλά μια πιο ενδελεχής ανάγνωση είναι πως με τη δημιουργία μιας αγοράς με αμερικανικό χρέος, ο Χάμιλτον διασφάλισε τη μόνιμη πρόσβαση της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης σε οικονομικά προσιτή πίστωση. Υπό αυτή την έννοια, η συμφωνία της Τρίτης αποτελεί πράγματι μια «στιγμή Χάμιλτον».

Δεύτερον, ενώ οι ηγέτες απέφυγαν το ερώτημα του πώς θα αντληθούν τα χρήματα για την εξυπηρέτηση του κοινού χρέους, ωστόσο δεσμεύτηκαν να αυξήσουν τα έσοδα της ΕΕ. Τώρα πρέπει να βρουν νέες κοινές φορολογικές βάσεις, έστω και περιορισμένες. Απλώς συμφώνησαν σε έναν φόρο στα πλαστικά, αλλά δεσμεύτηκαν να εξετάσουν προτάσεις για διασυνοριακά τέλη άνθρακα και για εκτεταμένη φορολόγηση του άνθρακα στην Ευρώπη. Όποιες λύσεις και αν επιλέξουν, έχουν «ανεβεί στο τρένο» που κατευθύνεται προς περισσότερη κοινή φορολόγηση και δεν μπορούν να κατέβουν από αυτό και να γυρίσουν πίσω.

Τρίτον, οι μηχανισμοί διακυβέρνησης για τις νέες δαπάνες περιλαμβάνουν περισσότερα απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Οι ηγέτες κατέληξαν σε συμβιβασμό μεταξύ της απαίτησης των Ολλανδών για ένα εθνικό βέτο και των αποκλειστικά διοικητικών ελέγχων που επεδίωκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Υπάρχει μια απαίτηση οι ηγέτες να επικυρώσουν τα σχέδια δαπανών των χωρών (αλλά με ειδική πλειοψηφία και όχι ομόφωνα) και ένα εθνικό δικαίωμα να καθυστερήσει, αλλά όχι να σταματήσει, μια απόφαση της Κομισιόν για χορήγηση χρήματος. Αυτό επαναφέρει τον ρόλο των διασυνοριακών πολιτικών σε αυτό που η ΕΕ μάταια προσπαθούσε να κωδικοποιήσει με αυστηρούς κανόνες. Όμως, απέφυγαν τις πολιτικές καθυστερήσεις και τον εκβιασμό πολιτικής που καθιστούσε τα δάνεια διάσωσης ένα τόσο τοξικό ζήτημα κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της ευρωζώνης. Με σωστή διαχείριση, η νέα δομή διακυβέρνησης θα μπορούσε να αποτελέσει το «έμβρυο» για τη χάραξη μιας πραγματικά πανευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής.

Επίσης, στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι μεταφορές υπόκεινται σε ένα «καθεστώς όρων», σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου -ένα «κωδικοποιημένο μήνυμα» των βόρειων κρατών ότι δεν θέλουν να δώσουν χρήματα σε αντιφιλελεύθερους ηγεμόνες όπως ο Ούγγρος Βίκτορ Όρμπαν και το πολωνικό κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης. Πολλοί απέρριψαν τον όρο αυτό ως υπερβολικά ασαφή. Όμως θα είναι η πρώτη φορά που οι ηγέτες εξουσιοδοτούν την Κομισιόν να βρει κυρώσεις για παραβιάσεις του κράτους δικαίου που θα περάσουν μέσω μιας ειδικής πλειοψηφίας. Η αντιδημοκρατική κακή συμπεριφορά, όπως η ουγγρική και η πολωνική, θα αποκτήσει πιο κεντρική σημασία για την πολιτική του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που θα έχει ένα πιο ευέλικτο εργαλείο για να την αντιμετωπίσει.

Η άλλη όψη του νομίσματος των αλλαγών αυτών είναι πως αυτό που δεν άλλαξε, θα περιχαρακωθεί ακόμα περισσότερο, ιδιαίτερα το μέγεθος και η δομή του τακτικού προϋπολογισμού. Τα χρήματα της ΕΕ θα συνεχίσουν να δαπανώνται κυρίως σε αγροτικές επιδοτήσεις και βοήθεια μέσω του ταμείου συνοχής προς τις φτωχές περιοχές.

Είναι μυστήριο ότι οι «φειδωλοί», που νοιάζονται περισσότερο γι’ αυτό, δεν επέλεξαν να δώσουν τις ανάλογες μάχες. Αντιθέτως, έδωσαν με επιτυχία μάχη για να περιορίσουν τις επιχορηγήσεις για την ανάκαμψη και τη συνεισφορά από τους δικούς τους προϋπολογισμούς, επιλέγοντας βραχυπρόθεσμες αποταμιεύσεις αντί της μακροπρόθεσμης επανιεράρχησης. Ωστόσο, δεν σταμάτησαν την κίνηση προς μια πιο κοινή δημοσιονομική πολιτική. Η νίκη είναι κυρίως πύρρεια. Οι Ευρωπαίοι φεντεραλιστές έχουν τους περισσότερους λόγους να είναι ικανοποιημένοι.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Turkey and the Future of the Eastern Mediterranean

Από
anixneuseis
-
0

By July 29, 2020

Recep Tayyip Erdogan, image via Office of the President of Russia

BESA Center Perspectives Paper No. 1,665, July 29, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Ankara’s moves in the Eastern Mediterranean, while very risky, have partly vindicated President Recep Tayyip Erdoğan. At a time when his regime is faced with serious challenges at home, his Mediterranean adventures have been good for Turkey at the regional level. Other powers will have to consider how to respond to Turkey’s moves. Washington’s lukewarm support for the trilateral partnership of Israel, Cyprus, and Greece, for example, has not met the high expectations of those countries, which continue to function as a pillar of stability in the Basin.

“Instability in the Eastern Mediterranean” is a commonplace phrase, and with good reason. In parallel with the civil wars in Syria and Libya, the power play between the US and Russia, the Israeli-Palestinian conflict, and Iranian aggression in the Basin, the Turkish regime is seizing the opportunity to take on a newly muscular role.

Ankara’s military involvement in Syria and Libya is only one of many initiatives. Others include the recently sealed military cooperation agreement with Albania, drilling operations in Cypriot waters, and announcements that Turkey plans to drill in Greek waters as well. (With that said, the research activity of Turkey’s Oruç Reis vessel has been put on hold as part of Ankara’s “constructive” approach to negotiations with Athens—negotiations that have an unclear agenda as yet.)

Turkey is counting on good relations with Italy and is enhancing military ties with Malta, probably to support its activities in Libya. At the same time, Turkey has serious disagreements with President Sisi’s post-Brotherhood Egypt on a variety of fronts.

Israel, for its part, is exploring whether cooperation with Turkey is possible, at least to some extent. This cooperation would principally refer to the two countries’ common interest in thwarting Hezbollah in Syria. However, recent comments by President Erdoğan that he intends to “liberate” the al-Aqsa mosque after turning Hagia Sophia into a mosque complicate the situation, as do his objections to the possibility of the application of Israeli sovereignty over parts of the West Bank.  As a Jerusalem Post editorial recently put it, “Turkey is increasingly becoming a threat to Israel.”

The US is the world’s only superpower, and it wants stability in the Middle East. But the way the current administration has responded to challenges in the Eastern Mediterranean reflects its lack of appetite for engagement in the region (with the exception of its continued contribution to Israel’s security). Washington has been very hesitant, for instance, to actively support the trilateral collaboration of Israel, Greece, and Cyprus despite its initial enthusiasm and the participation of Secretary of State Mike Pompeo in the March 2019 Jerusalem summit alongside PMs Netanyahu and Tsipras and President Anastasiades.

The drop in energy prices due to COVID-19 and the lack of financing render the realization of the EastMed pipeline project almost impossible. Turkey is the clear winner of that development, even if the proposed Turkish-Israeli pipeline will not be constructed anytime soon either.

The outlook is grim. A military incident between Greece and Turkey could occur in the Aegean, with the US keeping its distance; and a clash between Ankara and Cairo in Libya is entirely possible. NATO’s image is tarnished. During a period when the Alliance is taking steps to bolster its presence in the so-called “South,” its contradictory role in Libya in 2011, along with Greek-Turkish tensions and Turkish-French spats, cannot be sidelined. Not long ago, for example, the Turkish Ministry of Foreign Affairs criticized France for failing to be impartial. French President Emmanuel Macron then posted a Facebook message in Greek exposing Turkish tactics in the Eastern Mediterranean.

Erdoğan has taken serious geopolitical risks at a time when he is faced with domestic economic turmoil and the emergence of ambitious political opponents. His practices are increasingly subject to international criticism. His actions in the Eastern Mediterranean have nevertheless been vindicated to an extent, because they have garnered results.

The Turkish-Libyan MoU on maritime zones, for example, remains in force, though it is considered illegal by some countries, including Israel. Ankara continues to defy American pressure on several issues. Erdoğan has, in fact, reversed course only once: In the summer of 2016, when he apologized to Putin for Turkey’s downing of a Russian warplane. Erdoğan took that step to reinvigorate Russian-Turkish relations and stop the economic hemorrhage of his country.

Ankara understands Washington’s foreign policy priorities and shift of focus toward Asia. It is leveraging the transformation of its military industry as it looks both westward and eastward in the hope of benefiting from the rise of other powers—particularly Russia and China—and regional players like Iran.

While Turkey’s current policies are associated with a single individual, it is questionable whether or not a political change in Turkey would lead to radical changes in the country’s orientation. The West would do well to face that reality rather than rely on wishful thinking about a post-Erdoğan era.

Turkey believes its regional empowerment—despite the political and economic cost—gives it more room to bargain with its partners. (The personal chemistry between Presidents Trump and Erdoğan, while relevant, is often overstated.)

Ankara showed clear signs of its intentions during the US administration of Barack Obama, which allowed it to act undisturbed, for example in Syria. Some problems could be solved at the EU level, but Brussels prioritizes economic matters over security calculations. In a recent analysis, Turkish FM Mevlüt Çavuşoğlu proposed the construction of an “inclusive framework” of EU-Turkey cooperation, and in the process condemned France and labeled the claims of Greece and Cyprus in the Eastern Mediterranean “maximalist” and “unilateral.”

The members of the EastMed Gas Forum—Israel, Greece, Cyprus, Jordan, Egypt, Italy, and the Palestinian Authority—have lost momentum due to COVID-19 but need to develop a clear agenda. Further delay will undermine their ambitious initiative and give Ankara more time to act. Antipathy toward Turkish actions in the Eastern Mediterranean is an understandable reaction, but it does not constitute a policy.

View PDF

Dr. George N. Tzogopoulos is a BESA Research Associate and Lecturer at the European Institute of Nice and the Democritus University of Thrace.

Έπεα πτερόεντα

Από
anixneuseis
-
1

Σε μια απο εκείνες τις συνεντεύξεις που δίνουν οι αρχηγοί κομμάτων κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης ο υπουργός άμυνας επι Συριζα και αρχηγός των “Ανεξάρτητων Ελλήνων” Πάνος Καμμένος δήλωσε ότι το υπουργείο θα παραχωρήσει έναν χώρο για το αρχείο του Ποντιακού Ελληνισμού και για τη δημιουργία μουσείου.
Ήταν μια μακρά προσπάθεια των ποντίων και, κυρίως, του καθηγητή Κ. Φωτιάδη, που φάνηκε να τελεσφορεί.
Δεν γνωρίζω μέχρι ποίου σημείου έφθασαν οι σχετικές διαδικασίες. Ο Καμμένος έφυγε απο το υπουργείο και η διάδοχη κατάσταση, όπως εκφράστηκε, καθώς μου λένε, απο την υπουργό πολιτισμού αναφέρεται σε μουσείο του μικρασιατικού ελληνισμού ή του προσφυγικού ελληνισμού. Κάτι συνολικό, δηαδή.
Θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια:
1.-Το κράτος έχει συνέχεια. Ό,τι υπόσχεται ένας υπουργός δεν μπορεί να το καταργεί, ελαφρά τη καρδία, ο επόμενος.
2.-Για να είναι το κράτος αξιόπιστο, απαραίτητη προϋπόθεση για να έχει την αποδοχή των πολιτών, είναι η συνέπεια σ αυτά που εξαγγέλλει.Με τα είπα- ξείπα της νεοελληνικής ιδεολογίας πρέπει να τελειώνουμε.
3.-Και η δική μου θέση είναι ότι γενοκτονία υπέστη ο ελληνισμός της Ανατολής, όπως και οι άλλοι χριστιανικοί λαοί της Ανατολής. Άρα, στέκομαι θετικά απέναντι στην προσπάθεια γεωγραφικών τμημάτων του μικρασιατικού ελληνισμού να αναπαράγουν τη μνήμη και τον πολιτισμό τους.
4.-Και οι μνήμες και τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του προσφυγικού ελληνισμού είναι αρκετά διαφορετικά. Και τα στοιχεία που έχουν μελετηθεί, όπως και τα αντικείμενα που έχουν συλλεγεί και οι αποδείξεις για την τουρκική βαρβαρότητα είναι πολλά. Δεν χωρούν στον ίδιο χώρο. Μπορεί να διεκδικηθούν με τη βοήθεια όλων διαφορετικοί χώροι.
5.-Κατανοητό το ενδιαφέρον και των φορέων των άλλων γεωγραφικών διαμερισμάτων απο τα οποία ξεριζώθηκε ο ελληνισμός αλλά δεν θα ήταν περισσότερο συμβατό με τα καλώς νοούμενα αν επιζητούσαν απο την πολιτεία έναν άλλο χώρο; Γιατί στον ίδιο και γιατί ως follow up σε προϋπάρχον αίτημα και προσπάθεια των ποντίων;
6.-Η συνεργασία των τμημάτων του προσφυγικού ελληνισμού είναι απαραίτητη. Και ευκταία. Αλλά με συνεργατικό και όχι ανταγωνιστικό πνεύμα. Ιδιαιτέρως στο εξωτερικό. Γνωρίζετε πως έχουν ανασταλεί προσπάθειες αναγνώρισης της ποντιακής γενοκτονίας επειδή απο νομοθετικά όργανα χωρών ελήφθησαν επιστολές να μην το αποφασίσουν παρά μόνο ως συνολική αναφορά στον ελληνισμό της Μικράς Ασίας;
Ευλόγως οι ξένοι είπαν “βρείτε τα μεταξύ σας και τα ξαναλέμε”.

Τι θα πάμε στη Χάγη;

Από
anixneuseis
-
1

του Άγγελου Συρίγου*

Η επίλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων διά της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προβάλλει ως η μόνη ρεαλιστική λύση στον ελληνικό δημόσιο λόγο. Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Η Τουρκία έχει θέσει κατά καιρούς μία πλειάδα θεμάτων τα οποία παρατίθενται χρονολογικά:

• Καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου (1964-1974).
• Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου (1974).
• Ορια του FIR Αθηνών (1974).
• Μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν του σημερινού ορίου των 6 ν. μιλίων (1974) που συνδέεται με την απειλή χρήσεως βίας – casus belli (1974) σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα αλλά και με τον ορισμό συγκεκριμένων θαλάσσιων περασμάτων στο Αιγαίο, από τα πολλά που υπάρχουν, ως «διεθνών στενών» ναυσιπλοΐας (1982).
• Εύρος εναερίου χώρου 10 ν. μιλίων εν σχέσει προς χωρικά ύδατα 6 ν. μιλίων (1975).
• Ορια της Ζώνης Ερευνας και Διασώσεως-SAR στο Αιγαίο (1980).
• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας απροσδιόριστου αριθμού ελληνικών νησιών στο Αιγαίο και πέριξ της Κρήτης (1996).
• Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας στα νησιά του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (2012).
• Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας σε Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο και Κρήτη (2019).

Το ερώτημα είναι τι ακριβώς από τα παραπάνω θέματα θα καταλήξει στη Χάγη προς επίλυση; Θα μπορούσαν να παραπεμφθούν συλλήβδην όλα στο Διεθνές Δικαστήριο; Η απάντηση είναι αρνητική. Η Ελλάδα με δήλωσή της από το 1994 (που επαναλήφθηκε αναδιατυπωμένη το 2015) έχει εξαιρέσει από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου τη στρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου. Είναι ένα θέμα για το οποίο δεν μπορούν να υπάρξουν δεύτερες σκέψεις. Η παρουσία στρατού στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου συνδέεται με την αυτονόητη ανάγκη προστασίας τους από έναν γείτονα που δεν έχει πρόβλημα, όποτε κρίνει ότι του προσφέρεται η ευκαιρία, να εισβάλει στα εδάφη των διπλανών του κρατών.

Το ίδιο ισχύει και για τις «γκρίζες ζώνες». Από το 1996 οι Τούρκοι  κατά καιρούς έχουν αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία άλλοτε σε 3.000, άλλοτε σε 1.000 και άλλοτε σε 150 νησιά. Την τελευταία δεκαετία μιλούν για 18 νησιά. Είναι δυνατόν να θέσουμε στην κρίση του Δικαστηρίου εάν οι Φούρνοι, οι Οινούσσες, το Αγαθονήσι, η Γαύδος, η Θύμαινα στη Σάμο, η Ψέριμος ή οι Αρκιοί ανήκουν στην Ελλάδα; Ερχεται ο γείτονας στο σπίτι μας και λέει ότι του ανήκει η κουζίνα, το ψυγείο και το κρεβάτι μας. Συζητάμε μαζί του το θέμα και εάν δεν τα βρούμε, πάμε στο δικαστήριο να μας λύσει τη διαφορά; Θέματα ελληνικής κυριαρχίας επί εδαφικών περιοχών είναι εκτός συζητήσεως.

Ως προς το FIR Αθηνών και τη Ζώνη Ερευνας και Διασώσεως-SAR, οι αρμοδιότητες σε αυτές τις περιοχές είναι αποκλειστικώς διοικητικής φύσεως. Αφορούν μόνον την ασφάλεια και διευκόλυνση της διεθνούς αεροπλοΐας και τη διάσωση ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Δεν έχουν καμία σχέση με κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα. Η Τουρκία όμως δεν θέτει θέμα ερμηνείας των συμφωνιών που έχουν καθορίσει τις συγκεκριμένες περιοχές. Ζητεί αλλαγή των συμφωνιών. Οπότε εκ των πραγμάτων ούτε και αυτό το θέμα μπορεί να πάρει την άγουσα προς το Δικαστήριο.

Το θέμα του διαφορετικού εύρους χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου είναι σοβαρό. Τα νομικά μας επιχειρήματα δεν είναι τόσο ισχυρά, όσο σε άλλους τομείς. Το θέμα, όμως, σχετίζεται άμεσα (και λύνεται…) με την αύξηση του εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων, όπου εκεί έχουμε ατράνταχτα επιχειρήματα που επιβεβαιώνονται και από το διεθνές δίκαιο, συμβατικό και εθιμικό, και από τη διεθνή πρακτική. Πρόκειται για δικαίωμα που ασκείται μονομερώς και αποτελεί το ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα. Χρειάζεται όμως εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς για να μην απολεσθεί. Ως αντικείμενο δικαστικής κρίσεως θα μπορούσε να είναι μόνον το σύννομο ή μη της αποφάσεως της Τουρκίας να θεωρεί ως casus belli την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων, δηλαδή την άσκηση νόμιμου δικαιώματος.

Ετσι καταλήγουμε στη σταθερή από το 1975 και επίσημη ελληνική θέση ότι ουσιαστικά το μοναδικό θέμα προς δικαστική επίλυση είναι αυτό της οριοθετήσεως της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Επειδή ο προσδιορισμός του θέματος έγινε σε μία περίοδο κατά την οποία η έννοια της ΑΟΖ ήταν άγνωστη και ούτε είχαν προκύψει τα προβλήματα με το Καστελλόριζο και την Ανατολική Μεσόγειο, θα μπορούσαμε να επαναπροσδιορίσουμε τη διαφορά στο σήμερα ως: οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ας τα έχουμε όλα αυτά υπ’ όψιν την επόμενη φορά που θα ξαναμιλήσουμε για Χάγη.

*Ο Άγγελος Συρίγος είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

Ο ιός του αυταρχισμού του Ορμπάν είναι το ίδιο επίμονος με τον Covid-19

Από
anixneuseis
-
0

του Άλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου

Η Ουγγαρία έπεσε από την 23η στην 89η θέση στην παγκόσμια κατάταξη της ελευθερίας του Τύπου, από τότε που ασκεί την εξουσία ο εν λόγω πρωθυπουργός.

Αυτή είναι η διαπίστωση των «Ρεπόρτερς χωρίς Σύνορα (Reporters Without Borders) στην είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας στις 25-7-2020 από τον ηλεκτρονικό Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), με τίτλο : «Ουγγαρία: Η αρχισυντάκτρια του κορυφαίου ειδησεογραφικού ιστότοπου παραιτείται επειδή φοβάται να βρεθεί στην πρώτη γραμμή» (Hongrie : la rédaction en chef du premier site d’information démissionne par crainte d’une mise au pas). Πρόκειται για την αναπληρώτρια αρχισυντάκτρια Veronika Munk που ανακοίνωσε την αποχώρησή της, μαζί με άλλους υπαλλήλους στις 24 Ιουλίου 2020 στη Βουδαπέστη. Ήταν μια σκοτεινή μέρα για την ελευθερία του Τύπου στην Ουγγαρία. Σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι του κύριου ανεξάρτητου ειδησεογραφικού ιστότοπου της χώρας αυτής παραιτήθηκαν την περασμένη Παρασκευή, διαμαρτυρόμενοι για την απόλυση του αρχισυντάκτη  τους, Szabolcs Dull.

Σε ένα δελτίο τύπου που κυκλοφόρησε την Παρασκευή, το προσωπικό σύνταξης του ιστότοπου Index ανακοίνωσε ότι τρεις άλλοι αρχισυντάκτες «είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία να παραιτηθούν από τα καθήκοντά τους» εντός αυτού του ουγγρικού site, «ακολουθούμενοι από περισσότερους από 70 δημοσιογράφους», δηλαδή τη συντριπτική πλειοψηφία των περίπου 90 μελών των συντακτών. Χαρακτηρίζοντας την απόλυση του Dull «ανάμειξη», κατήγγειλαν  «μια σαφή προσπάθεια να ασκήσουν πίεση στον ιστότοπο Index.hu», την πιο ευρέως αναγνωσμένη πύλη ειδήσεων της χώρας, μια σπάνια φωνή επικριτική για την ουγγρική εξουσία, αναφέρει η ίδια πηγή.

Ο Szabolcs Dull απολύθηκε την περασμένη Τετάρτη, μετά από τη διαμαρτυρία του τον περασμένο μήνα ενάντια σε πρόταση επανασχεδιασμού του ιστότοπου ειδήσεων από τους ιδιοκτήτες του, επιβεβαιώνοντας ότι η ανεξαρτησία του απειλήθηκε λόγω «εξωτερικών πιέσεων». Φόβοι για το μέλλον του Index εμφανίστηκαν ήδη από τον Μάρτιο 2020 μετά την εξαγορά του μεριδίου 50% στο διαφημιστικό πρακτορείο του ιστότοπου από έναν ισχυρό επιχειρηματία κολλητό της κυβέρνησης, τον Miklos Vaszily. Από την πλευρά της, η διεύθυνση του μέσου ενημέρωσης ισχυρίστηκε ότι απόλυσε  τον Dull για διαρροή εσωτερικών εγγράφων στα μέσα ενημέρωσης.

Χλωμή η ελευθερία του τύπου

Ο ιστότοπος Index.hu https://index.hu/english# είναι ένας από τους λίγους ιστότοπους που συνεχίζουν να διεκδικούν την δημοσιογραφική ανεξαρτησία τους στην Ουγγαρία, μια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης που κατατάσσεται στην 89η από τις 180 χώρες στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου της ΜΚΟ «Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα». Ήταν 23η όταν ο Ορμπάν επέστρεψε  στην εξουσία το 2010.

Κάτω από τη διακυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπάν, το τοπίο των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας άλλαξε ριζικά:

@ τα δημόσια μέσα ενημέρωσης έγιναν η ντουντούκα της κυβερνητικής πολιτικής,

@ εκείνοι που ήταν κολλητοί της εξουσίας εξαγόρασαν ολόκληρα τμήματα του τομέα των ιδιωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης,

@ ορισμένοι τίτλοι ανεπιθύμητων εφημερίδων εξαφανίστηκαν μέσα σε μια νύχτα,

@ άλλες εφημερίδες τοποθέτησαν μια φιλοκυβερνητική συντακτική γραμμή.

Αυτές οι αντιδημοκρατικές αυθαιρεσίες  έχουν στοιχίσει στον κυριαρχιστή ηγέτη της Ουγγαρίας, που ξεχωρίζει τακτικά για τις αυταρχικές και ξενοφοβικές του τάσεις, πολλές προειδοποιήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και κατέστησε τη χώρα του ο Ορμπάν «την πρώτη μη δημοκρατία στην Ε.Ε.».

Ο γράφων δεν πέφτει από τα σύννεφα με την παραπάνω είδηση. Έχει γράψει κατεπανάληψη σχετικά άρθρα στις Ανιχνεύσεις. Απλά η εν λόγω είδηση αποτελεί άλλο ένα συγκεκριμένο παράδειγμα ελέγχου του ουγγρικού τύπου από αυτό το «πρότυπο ιλιμπεραλισμού», δηλαδή της φιλελεύθερης «δημοκρατίας» με ελεγχόμενο τον τύπο και ελεγχόμενη τη δικαιοσύνη, όπως ισχύει και στην Πολωνία του Jaroslaw Kaczynski, στη Ρωσία του Πούτιν, στην Τουρκία του Ερντογάν.

Το ερώτημα είναι ως πότε η Ε.Ε. θα ανέχεται τα καθεστώτα της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που έφτιαξαν «Σχολή» και για την υπόλοιπη ευρωπαϊκή ακροδεξιά ;

 

 

 

Δεν θεραπεύτηκε ο μεγάλος ασθενής, η Οθωμανική αυτοκρατορία, επειδή άλλαξε το όνομα σε Τουρκία

Από
anixneuseis
-
1

Στριλιγκάς Γιάννης

Το κλειδί για την δυτικοποίηση και τον εκδημοκρατισμό της Ανατολής βρίσκεται στον Διαμελισμό- εκδημοκρατισμό της Τουρκίας, αυτό θα φέρει την Δύση ποιο κοντά στην κεντρική Ασία και Κίνα, αυτό είναι που θα δώσει την ευκαιρία στις επόμενες γενιές των κατοίκων της Κεντρικής Ασίας να ζήσουν σε ένα δυτικότροπο πολιτισμένο ανεκτικό Δημοκρατικό περιβάλλον στον τόπο τους, αυτό είναι που θα αποτρέψει την επόμενη σύγκρουση Δύσης Ανατολής έξω από τις πύλες της Βιέννης.

Γνωρίζουν στην Τουρκία ότι τα F35 έχουν πολιτική «ουρά» σεβασμό δικαιωμάτων Δημοκρατία, κτλ, αυτά με την σειρά τους έχουν άλλη πολιτική «ουρά» Κούρδοι γλώσσα αυτονομία, ανάδειξη άλλων μειονοτήτων εντός Τουρκίας και αυτά με την σειρά τους έχουν άλλη «ουρά» ομοσπονδοποίηση Τουρκίας και στο βάθος Διαμελισμός.

Αυτά είναι που πολύ ορθά αντιλαμβάνεται η Τουρκία και είναι υποχρεωμένη να στηρίζει και να στηρίζεται από Ρωσία και Ιράν…

Είναι χαμένη υπόθεση η Τουρκία για την Δύση ανεξαρτήτως των F35 ή S-400, ακριβώς γιατί η Τουρκία βλέπει την Δημοκρατία της Δύσης ως απειλή για την εθνική της συνοχή και δεν είναι λάθος η εκτίμηση της αυτή λόγο της εσωτερικής της ανομοιογένειας.

Είναι το ίδιο ακριβώς που γνωρίζουν Ιράν Ρωσία, και Κίνα, ότι δηλαδή η Δημοκρατία της Δύσης θα τους οδηγήσει σε διαμελισμό λόγο απελευθέρωσης εθνικών γλωσσικών κτλ μειονοτήτων στο εσωτερικό τους.

Τα παραπάνω όσο ποιο γρήγορα τα καταλάβει η Δύση τόσο καλύτερα θα είναι γι αυτήν.

Τι πρέπει να γίνει για την περίπτωση της Τουρκίας;
Αυτό που δεν ολοκληρώθηκε πριν 100 Χρόνια.

Διαμελισμός και ανάδειξη των αρχαίων ντόπιων γηγενών λαών της περιοχής. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις έρευνες δύο Τούρκων ειδικών, του ανθρωπολόγου Timucin Binder και του κορυφαίου ιατροδικαστή Yasar Iscan, στην σημερινή Τουρκία λιγότερο του 10% είναι Τούρκοι με την έννοια αυτών που ήρθαν ως κατακτητές πριν 1000 χρόνια, οι υπόλοιποι είναι ντόπιοι γηγενείς αρχαίοι κάτοικοι της περιοχής. Αυτός είναι και ο λόγος της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς της Τουρκίας και η συνεχής ανασφάλεια της η οποία την καθυστά μη διαχειρίσιμη- ασταθή εσωτερικά εξωτερικά. Δεν είναι τυχαίο που ο ένας Πολιτικός της κατηγορεί τον άλλον ότι δεν είναι Τούρκος, ο ίδιος ο Τουρκούτ Οζάλ είχε κάνει λόγο για 25 εθνότητες εντός της Τουρκίας τέλος το γερμανικό πανεπιστήμιο Τίμπινγκεν σε έρευνα του μιλάει για 52 εθνότητες.

Λοιπόν.
✔ Κράτος του Βοσπόρου Σμύρνη Αττάλεια- Ιωνία, Ενταγμένο στην Δύση και ΕΕ =Κέρδος [δυτικοποίησει των στενών, δυτικοποίηση της Κωνσταντινούπολης, έλεγχο των μεταναστευτικών ροών, φρένο στην ισλαμοποίηση της Δύση, επέκταση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού στην Ανατολή] .
✔ Κουρδιστάν με πρόσβαση στην Μεσόγειο. (Είναι 40 εκ Κούρδοι χωρίς δική τους πατρίδα).
✔ Μεγαλύτερη Αρμενία με Πόντο και έξοδο στην μαύρη θάλασσα, ένα Δημοκρατικό Δυτικότροπο ευρω-χριστιανικό Κράτος.
✔ Στο κέντρο, το Κράτος της Ανατολίας, με πρωτεύουσα την Άγκυρα.

Αλλιώς ομοσπονδοποίηση της Τουρκίας, με αλλαγή του ονόματος του κράτους, σε Μικρά Ασία ή Ανατολία, να μην υπάρχει ταύτιση καμιάς εθνότητας με το όνομα του κράτους, αν και αυτό πάλι θα οδηγήσει αργότερα σε διαμελισμό.

Για ομοσπονδοποίηση της Τουρκίας είχε μιλήσει ο πραξικοπηματίας Τούρκος Στρατηγός Εβρέν το 2007.

Μην παραβλέπουμε και τον κίνδυνο στο σύντομο μέλλον η ανατολική Μεσόγειος να μετατραπεί σε Δυτική Ισλαμική θάλασσα, με ότι θα φέρει αυτό για Ισραήλ Κύπρο και ναι, είναι σύμμαχος σήμερα του Ισραήλ της Κύπρου και της Δύσης η Αίγυπτος, όμως κανείς δεν αποκλείει αύριο αυτό να αλλάξει λόγο της δυναμικής του Ισλάμ μέσα στην Αίγυπτο. Μια τέτοια εξέλιξη θα δώσει στο Ισλάμ τον πλήρη έλεγχο των θαλασσών από Γιβραλτάρ Μεσόγειο, Βόσπορο, Σουέζ, Ερυθρά θάλασσα ως τον ειρηνικό ωκεανό.

Μην μας διαφεύγει και ο πληθυσμιακός παράγοντας (Ισραήλ και Κύπρος μαζί μόνο 9 εκ, εν αντίθεση οι μουσουλμάνοι της Ανατολικής Μεσογείου + Τουρκία υπερβαίνουν τα 250 εκ). Αν δηλαδή το 1974 είχε περάσει όλη η Κύπρος στο Τουρκο-Ισλάμ σήμερα μόνο με τις ψαρόβαρκες τους οι μουσουλμάνοι θα είχαν στραγγαλίσει το Ισραήλ και θα έλεγχαν την Ανατολική Μεσόγειο και Σουέζ.

Προβλέπει η Τουρκία ότι η ισλαμοποίηση της Δύσης δια των μεταναστών που θα της δώσει πολύ σύντομα πολιτική δύναμη σχεδόν σε κάθε Εθνικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λόγο εκλογής μουσουλμάνων βουλευτών και στο αμέσως επόμενο διάστημα θα έχει περισσότερους δικούς της Τουρκο-Ισλαμιστές ευρωβουλευτές χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ από όσους θα έχουν άλλα μικρά Κράτη μέλη της Ένωσης.

Κάθε σκέψη για διατήρηση της σημερινής Τουρκίας είναι 100% εναντίον των συμφερόντων της Δύσης, εναντίον του Δυτικού πολιτισμού και της εκδημοκράτισης της κεντροανατολικής Ασίας.
Από όποια πλευρά και αν το κοιτάξει κανείς, ακόμη και ενταγμένη στην ΕΕ η Τουρκία θα είναι πρόβλημα για την Δύση αφού λόγο του μεγέθους της θα χειραγωγεί την Δύση εκμεταλλευόμενη την θέση της εντός ΕΕ και εκβιάζοντας δια των αγωγών φυσικού αερίου και των ροών των μεταναστών, θα επιβάλει τις θέσεις και αναβαθμισμένη πολιτικά θα μετατρέπει σε δική της πολιτική την Ευρωπαϊκή πολιτική σε ζητήματα των εκτός ΕΕ μουσουλμανικών χωρών.

Βλέπουμε την συμπεριφορά της απέναντι στο σύνολο της ΕΕ δια του εκβιασμού της στο μεταναστευτικό, την άρνηση της να δεχτεί τους κανόνες της ΕΕ στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και τέλος την πλήρη καταπάτηση των διεθνών ευρωπαϊκών κανόνων στα ζητήματα με την Κύπρο, όπου αυθαίρετα για πρώτη φορά στον κόσμο κρατική εταιρεία με Κρατικά γεωτρύπανα προχωρά σε γεωτρήσεις με την πυγμή των όπλων.

Ο χρόνος δουλεύει εναντίον της Δύσης και υπέρ της Ισλαμο-ΤουρκοΕυρώπης από την εποχή των σταυροφόρων και της πτώσης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, η ήττα των οποίων οδήγησε σε πλήρη επικράτηση του Ισλάμ από τον Ατλαντικό ως τον ειρηνικό ωκεανό, εξαφανίζοντας ή συρρικνώνοντας οτιδήποτε δεν ήταν Ισλάμ, αυτό είναι που συνεχίζεται και στις μέρες μας δια της ανεξέλεγκτης Μετανάστευσης.

Ένα στοιχείο που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι κανένα από τα 56-57 μουσουλμανικά Κράτη δεν έχει πραγματική δημοκρατία και ανοχή σε διαφορετικότητες και αν κάποια παρουσιάζονται ποιο διαλλακτικά ανεκτικά αυτό περισσότερο οφείλεται στην Δυτική πολιτική πίεση παρά σε δική τους βούληση.

Εν κατακλείδι όσο η Δύση δεν αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να δυτικοποιήσει την Ανατολή, Πολιτικά γεωπολιτικά πολιτιστικά Θρησκευτικά, τόσο θα υποχωρεί η ίδια Πολιτικά γεωπολιτικά πολιτιστικά Θρησκευτικά με κίνδυνο να καταπέσει σε νέο μεσαίωνα ισλαμικό αυτήν την φορά δια της ανοχής στην Τουρκο-Ισλαμική διαφορετικότητα.

Πριν 100 χρόνια η Βηρυτός και η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ονομαζόταν τα Παρίσια της Ανατολής, σε 100 χρόνια το Παρίσι και η Νέα Υόρκη θα έχουν γίνει η Βηρυτός και η Αλεξάνδρεια της Δύσης.

Στριλιγκάς Γιάννης
[email protected]

Δύσκολο να είσαι γυναίκα στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Η δολοφονία της φοιτήτριας Πινάρ Γκιλτεκίν σόκαρε την Τουρκία. Γυναικείες ενώσεις απαιτούν μεγαλύτερη προστασία των γυναικών. Όμως η κυβέρνηση και η αστυνομία κάνουν τα στραβά μάτια.

    
Türkei Demo- Ermordung Pinar Gültekin (DHA)

H ακραία βία κατά των γυναικών ανήκει σε μια θλιβερή καθημερινότητα στην Τουρκία, όμως καμία δολοφονία δεν έκανε τόσα πρωτοσέλιδα, όπως η δολοφονία της 27χρονης φοιτήτριας Πινάρ Γκυλτεκίν. Η νεαρή γυναίκα από την Μούγκλα στη νοτιοδυτική Τουρκία, χτυπήθηκε και δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της. Ο άνδρας προσπάθησε να εξαφανίσει το πτώμα καίγοντάς το σε κοντινό δάσος. Επειδή δεν τα κατάφερε προσπάθησε αργότερα να το κρύψει σε έναν κάδο σκουπιδιών και έριξε μπετόν. Λίγες ημέρες αργότερα συνελήφθη από την αστυνομία. Λήψεις από κάμερες σε ένα διπλανό βενζινάδικο τον πρόδωσαν. Το κίνητρό του ήταν η ζήλεια σύμφωνα με την αστυνομία. Σύμφωνα με την οργάνωση ‘Θα σταματήσουμε τις δολοφονίες γυναικών’ μόνο τον περασμένο Ιούνιο δολοφονήθηκαν 27 γυναίκες και καταγράφηκαν 23 ύποπτες περιπτώσεις δολοφονίας γυναικών.

Η δολοφονία της Πινάρ Γκυλτεκίν στάθηκε αφορμή για μια σειρά διαδηλώσεων από ακτιβιστές. Αιφνιδιαστικά όμως η αστυνομία επενέβη στη Σμύρνη για να διαλύσει τη διαδήλωση και προκλήθηκαν επεισόδια όταν έγιναν συλλήψεις.

Βία κατά των γυναικών και από την αστυνομία

Αστυνομική βία κατά γυναικών που διαδηλώνουν Αστυνομική βία κατά γυναικών που διαδηλώνουν

Η Άρζου Σερτ, η οποία συμμετείχε στη διαδήλωση, μιλώντας στην Deutsche Welle, δήλωσε ότι στο κρατητήριο η αστυνομία έκανε χρήση βίας. «Συγκεντρωθήκαμε στο πολιτιστικό κέντρο στην περιοχή του Αλσαντσάκ, για να δώσουμε ένα δελτίο τύπου. Όταν ξεκινήσαμε τις διαδηλώσεις η αστυνομία μας σταμάτησε με οδοφράγματα. Στη συνέχεια μας συνέλαβαν παράνομα, μας χτύπησαν και μας κακομεταχειρίστηκαν», λέει.

Νομικοί δήλωσαν την αγανάκτησή τους για την βίαιη παρέμβαση της αστυνομίας στη Σμύρνη. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα να μπορεί κανείς να διαδηλώνει ελεύθερα και ειρηνικά και για το λόγο αυτό η αστυνομία συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο παράνομο, δηλώνει ο δικηγόρος Ζεϊνέπ Τεπεγκέζ συμπληρώνοντας πως η αστυνομία δεν έχει δικαίωμα να ρίχνει στο έδαφος διαδηλωτές και να τους χτυπάει.

Γυναικείες οργανώσεις ισχυρίζονται ότι η βία της αστυνομίας είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου κοινωνικού προβλήματος. Πολλές γυναίκες αναζητούν μάταια προστασία από την αστυνομία. «Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες τα θύματα χτυπήθηκαν δεκάδες φορές αλλά δεν έγινε τίποτα… Κανείς δεν ακούει τις φωνές τους», λέει η Μελέκ Εντέρ, από την οργάνωση ‘Θα σταματήσουμε τις δολοφονίες γυναικών’.

Η απρόθυμη κυβέρνηση

Διαδηλώση για τη δολοφονία της Πινάρ Διαδηλώση για τη δολοφονία της Πινάρ

Μια ημέρα μετά τη δολοφονία της Πινάρ Γκυλτεκίν, ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε στο twitter τα συλλυπητήριά του για τη δολοφονία της άτυχης κοπέλας. Ωστόσο για πολλούς ακτιβιστές, τέτοιου είδους δηλώσεις δεν είναι πειστικές. Η Τουρκία παρόλο που ήταν η πρώτη χώρα που υπέγραψε τη Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης για την προστασία από τη βία κατά των Γυναικών του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2011 και η πρώτη που την έθεσε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2014, δεν κάνει και πολλά πράγματα για την ορθή εφαρμογή της. Οι κανόνες δεν τηρούνται στην πράξη ούτε υπάρχουν τα μέτρα βοήθειας για την προστασία των γυναικών.

Και δεν είναι μόνο ότι δεν εφαρμόζεται ορθά στην πράξη. Πολλές ισλαμιστικές οργανώσεις τορπιλίζουν τη συμφωνία, λέγοντας πως αντίκειται στα ήθη και έθιμα της χώρας. Η Εμπρού Αζιλτύρκ, επιτετραμμένη για θέματα γυναικών του συντηρητικού κόμματος SD, χαρακτήρισε τη συμφωνία «βόμβα για την οικογενειακή δομή». Δήλωσε πως έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 41 του Συντάγματος για την προστασία της «Ενότητας της οικογένειας».

Τα λεγόμενα της Εμπρού Αζιλτύρκ βρήκαν μεγάλη απήχηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προς το παρόν πάντως η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει πραγματική διάθεση για να ελέγξει το μεγάλο πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών. Η διαδήλωση των γυναικών στη Σμύρνη δεν είναι η εξαίρεση. Στις 25 Νοεμβρίου συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναίκες για τη Διεθνή Ημέρα κατά της βίας των Γυναικών. Και τότε παρενέβη η αστυνομία και τη διέλυσε με δακρυγόνα.

Ντανιέλ Μπελούτ

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

DV

Η Κίνα ο μεγάλος κερδισμένος του Δρόμου του Μεταξιού

Από
anixneuseis
-
0

Το αγαπημένο πρότζεκτ της κινεζικής ηγεσίας, ο νέος Δρόμος του Μεταξιού δείχνει να ωφελεί κυρίως την Κίνα, μιας και σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού Επιμελητηρίου στο Πεκίνο καρπώνεται το 90% της προστιθέμενης αξίας.

    
default

«Ο δρόμος της ζωής και των ευκαιριών», έτσι αποκάλεσε η κινεζική εφημερίδα Global Times το νέο Δρόμο του Μεταξιού, που θεωρείται το αγαπημένο πρότζεκτ του κινέζου προέδρου Ζι Ζινμπίγκ. Πριν από επτά περίπου χρόνια η Κίνα άρχισε να θέτει σε εφαρμογή το φιλόδοξο σχέδιο δημιουργίας ενός δικτύου σύνδεσης της Κίνας με την Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη. Δαπανώντας μεγάλα ποσά το Πεκίνο κατασκευάζει σε πλήθος χώρες έργα υποδομής, όπως λιμάνια, σιδηροδρομικούς άξονες και οδικές αρτηρίες με σκοπό τη γρήγορη και απρόσκοπτη μεταφορά κινεζικών προϊόντων στις αγορές.

Η Κίνα παρουσιάζει το Δρόμο του Μεταξιού ως συνθήκη win-win, ισχυριζόμενη ότι «εμείς χρηματοδοτούμε και κατασκευάζουμε για εσάς την υποδομή που χρειάζεστε». Όπως δείχνουν όμως τα πράγματα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Έκθεση του Ευρωπαϊκού Εμπορικού Επιμελητηρίου στη Κίνα με τίτλο «Ο δρόμος με ελάχιστη χρήση» δείχνει ότι οι γενναιόδωρες κινεζικές επενδύσεις ωφελούν κυρίως μόνο μια πλευρά.

Ο πρόεδρος του επιμελητηρίου Γεργκ Βούτκε εξηγεί: «Η έκθεση δείχνει ότι ο Δρόμος του Μεταξιού έχει περισσότερο μια πολιτική, παρά μια οικονομική διάσταση. Και ότι η Κίνα είναι εκείνη που ωφελείται περισσότερο. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια πολυμερή υπόθεση, αλλά μια διμερή, όπου η Κίνα επιβάλλεται στην ουσία στη χώρα, με την οποία συνεργάζεται, εκμεταλλευόμενη τη μεγάλη οικονομική της ισχύ. Η έκθεση δείχνει επίσης ότι ο Δρόμος του Μεταξιού διασφάλισε τη πρόσβαση κινεζικών εταιριών στο εξωτερικό και ότι το 90% της προστιθέμενης αξίας το καρπώνεται η Κίνα».

Ο κορωνοϊός έπληξε τα φιλόδοξα κινεζικά σχέδια

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Επιμελητηρίου στην Κίνα, Γεργκ ΒούτκεΟ πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Επιμελητηρίου στην Κίνα, Γεργκ Βούτκε

Μεγάλες κερδισμένες είναι κινεζικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις κατασκευές, τον χάλυβα και τις μεταφορές, μιας και εκείνες αναλαμβάνουν να φτιάξουν την απαιτούμενη υποδομή, είτε στο Πακιστάν, είτε στην Ελλάδα ή τη Σερβία. Σύμφωνα με το Πεκίνο στο Δρόμο του Μεταξιού συμμετέχουν συνολικά 140 χώρες. Το φιλόδοξο πρόγραμμα θεωρείται ο πυρήνας της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής.

Βαρύτατο πλήγμα στα φιλόδοξα σχέδια της Κίνας κατέφερε ωστόσο η πανδημία του κορωνοϊού, όπως δηλώνει ο κινέζος πολιτικός επιστήμονας και ειδικός σε ζητήματα γύρω από τον Δρόμο του Μεταξιού στο πανεπιστήμιο Ρενμίν του Πεκίνου Ουάνγκ Γιβέι: «Οι αρνητικές επιπτώσεις του κορωνοϊού είναι τεράστιες. Οι άνθρωποι μολύνουν ο ένας τον άλλο. Επικρατεί καχυποψία. Οι μετακινήσεις αποτελούν πλέον ζήτημα. Και το μεγάλο πρόβλημα είναι η οικονομική ανάπτυξη. Σκεφτείτε ότι η κινεζική οικονομία θα είναι πιθανότατα η μόνη από τις μεγάλες οικονομίες που θα καταγράψει φέτος ανάπτυξη».

Επικριτές της νέας οδού του μεταξιού προειδοποιούν για υπερχρέωση μικρότερων χωρών, οι οποίες δανείζονται από κινεζικές κρατικές τράπεζες για το δικό τους μερίδιο στα έργα υποδομής και μετά δεν είναι πλέον σε θέση να αποπληρώσουν τις πιστώσεις. Λόγω της γενικότερης οικονομικής κρίσης το Πεκίνο ωστόσο εμφανίζεται πρόθυμο να διαγράψει χρέη, είτε να αναστείλει την εξυπηρέτησή τους. Από κάποιες χώρες μάλιστα δέχθηκε πρώτες ύλες αντί χρημάτων. Όπως και να έχει, ο κίνδυνος οικονομικής, αλλά και πολιτικής εξάρτησης από την Κίνα παραμείνει.

Άξελ Ντόρλοφ, RBB Πεκίνο

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DV

Η άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ισραήλ είναι πιο σημαντική από τη συμμαχία Ηνωμένων Πολιτειών-Μεγάλης Βρετανίας την παραμονή της απόβασης στη Νορμανδία το 1944

Από
anixneuseis
-
0
Strategika51    26/07/2020

Η στρατηγική συμμαχία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ δεν ήταν ποτέ τόσο στενή και σημαντική στο σημείο να ξεπερνά την αμερικανική εμπλοκή στη Μεγάλη Βρετανία κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσημα, οι Αμερικανοί φέρονται να έχουν αναπτύξει μόνο αντιπυραυλικές συστοιχίες, μοίρες μαχητικών αεροσκαφών Lockheed Martin F-35A / C και F-35I Lightning II και μιας νέας παραλλαγής εξαιρετικά ευέλικτης και στελθ του F- 15Χ.

Στην πραγματικότητα, η άμεση στρατιωτική επλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο πλευρό του Ισραήλ φέρεται να έφτασε σε μια ιστορική κορύφωση όλων των εποχών που δεν είχει παρατηρηθεί από την έναρξη της το 1948.

Οι περισσότερες επιδρομές εναντίον της Συρίας και του Ιράν από το 2015 που αποδίδονται στο Ισραήλ έγιναν με την άμεση και ενεργή συμμετοχή των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων. Τα αμερικανικά F-15 πέταξαν έτσι πάνω από το Λίβανο από το Ισραήλ και προσπάθησαν να παγιδεύσουν τη ρωσική αεροπορική άμυνα που επικεντρώνεται γύρω από τη βάση Bassel Al-Assad / Hmeimim σε ένα περιβάλλον έντονης ηλεκτρομαγνητικής παρεμβολής, ενώ άλλα αεροσκάφη χρησιμοποίησαν τακτικές που χρησιμοποιούν πολιτικά αεροσκάφη ή αεροσκάφη μεταφορών ως ασπίδα για να ξεφύγουν από εχθρικούς πυραύλους SAM.

Το πιο σημαντικό είναι η ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων βόρεια του Ισραήλ ή αυτό που αναφέρεται ως Βόρειο Μέτωπο από τους Ισραηλινούς. Μέχρι το 2019, αυτή η άνευ προηγουμένου ανάπτυξη στρατευμάτων περιλάμβανε 6.000 έως 10.000 στρατιώτες, πολλοί από τους οποίους ήταν πιλότοι και ειδικοί της πυραυλικής άμυνας. Η καθιέρωση κοινής στρατιωτικής διοίκησης μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ καθιερώνει μια νέα στρατηγική για την Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή που χαρακτηρίζεται από μια άμεση στρατιωτική προσέγγιση και την ανάπτυξη δυνάμεων στο Ισραήλ για την αντιμετώπιση της λιβανικής Χεζμπολάχ, της Συρίας, του Ιράν και της Ρωσίας στο θέατρο επιχειρήσεων που περιέχει ένα τετράπλευρο μεταξύ της λίμνης Τιβεριάδας, της Κασπίας Θάλασσας, του Κόλπου και των ορίων του Ταύρου.Ο Αρχηγός Επιτελείου των Στρατών των ΗΠΑ, στρατηγός Μίλεϊ με τον Αρχηγό του Ισραηλινού Επιτελείου, στρατηγό Κοχάβι, στο Ισραήλ στις 24 Ιουλίου 2020, όπου συναντάντησαν μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, πιλότους των F-35 που έχουν πραγματοποιήσει επιχειρήσεις κατά της Συρίας.

Ο μαστόδοντας USS Nimitz ή CVN-68, ένας από τα μεγαλύτερα πυρηνικά αεροπλανοφόρα που κατασκευάστηκε ποτέ, άφησε τον Πέμπτο Στόλο στον οποίο είναι συνδεδεμένο και προς το παρόν κατευθύνεται προς την Ανατολική Μεσόγειο για να συμμετάσχει σε κοινές επιχειρήσεις Ισραήλ-ΗΠΑ στο Λεβάντε και τη Μέση Ανατολή.

Κοινές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ επιχειρούν επί του παρόντος από τη στρατιωτική βάση Αλ Τανφ στο έδαφος της Συρίας καθώς και στο ιρακινό Κουρδιστάν (περίπου τριάντα οχυρωμένα στρατόπεδα) και αυτό εξηγεί την ακραία νευρικότητα των αεροπορικών δυνάμεων των ΗΠΑ μόλις πλησιάζει μια απειλή τη βάση του Αλ Τανφ, η οποία γίνεται μια από τις σημαντικότερες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στα σύνορα μεταξύ Συρίας, Ιράκ και Ιορδανίας ως αντίβαρο στη ρωσική βάση του Hmeimim στις μεσογειακές ακτές της Συρίας.

infognomonpolitics.gr

Πώς ο Ταγίπ Ερντογάν «σκοτώνει» τον Κεμάλ και ανοίγει μέτωπα με όλους

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Ανδρέας Ρομπόπουλος

Σε τι προσδοκά ο ακόμα ισχυρός στο εσωτερικό πρόεδρος της Τουρκίας – Γιατί ανοίγει τόσα μέτωπα; Συρία, Ιράκ, Λιβύη, το ενεργειακό στην Ανατολική Μεσόγειο και τώρα το Αζερμπαϊτζάν – Η ιδέα του χαλιφάτου, έστω και ως υπόνοια, φαίνεται πως φαντάζει κάπου στις σκέψεις του

Για όσους γνωρίζουν πώς παίζεται το πολιτικό παιχνίδι στην Τουρκία αυτόν τον καιρό και οι δύο προκλήσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, της τελευταίας εβδομάδας, ήταν αναμενόμενες. Ως γνωστόν, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τη χθεσινή πρώτη προσευχή στην Αγία Σοφία, η οποία μετετράπη σε τζαμί, με απόφαση – εξπρές του τούρκου προέδρου, η Αγκυρα εξέδωσε NAVTEX για την περιοχή του τριεθνούς, νοτιοανατολικά του Καστελλορίζου.

Μόνο που για «τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ» αυτή ήταν η περιοχή όπου αναμενόταν να γίνει η όποια τουρκική κίνηση, εντός του καλοκαιριού, για έναν λόγο: Συμπίπτει με τις συντεταγμένες που έχει καταθέσει στον ΟΗΕ ήδη από το 2012. Η ένταση λοιπόν ήταν απλώς θέμα χρόνου.

Το ζητούμενο ωστόσο είναι άλλο: Σε τι προσδοκά ο ακόμα ισχυρός στο εσωτερικό πρόεδρος της Τουρκίας; Γιατί ανοίγει τόσα μέτωπα; Συρία, Ιράκ, Λιβύη, το ενεργειακό στην Ανατολική Μεσόγειο και τώρα το Αζερμπαϊτζάν; Σημειωτέον ότι στο ανακοινωθέν του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που συνήλθε εντός της εβδομάδας στην Αγκυρα, υπήρχαν μηνύματα για όλα αυτά τα θέματα. Η απάντηση είναι απλή: Ξεκάθαρα ο Ερντογάν επιχειρεί να καθιερώσει την Τουρκία ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Κι όλες οι κινήσεις του είναι κομμάτια αυτού του παζλ.

Η τριπλή εξήγηση

Για παράδειγμα: Γιατί έκανε την κίνηση με την Αγία Σοφία; Οταν μόλις έναν χρόνο πριν έλεγε ότι «δεν θα παρασυρθούμε σε αυτά τα παιχνίδια. Γεμίστε πρώτα το Μπλε Τζαμί και τα λέμε». Η ουσία βρίσκεται σε τρία σημεία στο διάγγελμα Ερντογάν, που έκανε λίγες ώρες μετά την απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου.

  1. Το πρώτο είναι ότι ικανοποιήθηκε το πάγιο αίτημα όλων των συντηρητικών κύκλων από τη δεκαετία του ’30. Οχι μόνο των ισλαμιστών, αλλά ειδικότερα των εθνικιστικών κέντρων.
  2. Το δεύτερο ήταν το μήνυμα που έδωσε στο εσωτερικό και στη διεθνή κοινότητα. Οτι επρόκειτο για κυριαρχικό δικαίωμα το οποίο δεν πρόκειται να διαπραγματευθεί με κανέναν.
  3. Και το τρίτο ήταν το μήνυμα προς τον σουνιτικό κόσμο και τους μουσουλμάνους αδελφούς. Ειδικά με την αποστροφή για την απελευθέρωση του τεμένους Αλ Ακσα στην Ιερουσαλήμ.

Ουσιαστικά με την Αγία Σοφία τζαμί, ως σύμβολο κατάκτησης, διεκδικεί και την ηγεσία του σουνιτικού Ισλάμ. Μπορεί ως στόχος να φαντάζει μεγαλεπήβολος, ειδικότερα αν κανείς αναλογιστεί την κάθετη διαφωνία της Σαουδικής Αραβίας και του μεγαλύτερου μέρους του αραβικού κόσμου που έχασε το χαλιφάτο από τους Οθωμανούς. Ισως και πολύ περισσότερο διότι το διάδοχο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας, που ίδρυσε ο Κεμάλ, το κατήργησε. Ομως ο Ερντογάν με αυτή την κίνηση ουσιαστικά διαγράφει και μια ακόμη υπογραφή του Κεμάλ από την Ιστορία.

Το Χαλιφάτο

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι έρευνα του δρος Ali Çarkoğlu, καθηγητή του Πανεπιστημίου Koç, δείχνει ότι στη δεύτερη δεκαετία διακυβέρνησης του Ερντογάν έχουν σχεδόν διπλασιαστεί τα ποσοστά των πολιτών που υποστηρίζουν τη Σαρία και αυτών που θα έβλεπαν θερμά την αποκατάσταση του χαλιφάτου στην Τουρκία. Τα στοιχεία αυτά ενισχύουν την αιτιολόγηση της απόφασης του Ερντογάν για την Αγία Σοφία, με αναζήτηση επιστροφής ψηφοφόρων.

Διαβάστε επίσης:

Που το πάει ο Ερντογάν, τι ζητά η Τουρκία

«Βράζει» η Αν. Μεσόγειος : Οι όροι της Τουρκίας για αποκλιμάκωση, ο ρόλος Μέρκελ και οι κινήσεις της Αθήνας

Παράλληλα, η ιδέα του χαλιφάτου, έστω και ως υπόνοια, φαίνεται πως φαντάζει κάπου στις σκέψεις του Ερντογάν ως ένα ακόμη στοιχείο στη φαρέτρα του, για να καταστεί η Τουρκία μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Το κύρος στον ισλαμικό κόσμο θα ενίσχυε κατά πολύ τη θέση του στη Μέση Ανατολή, όπου έχει απέναντί του τον Αλ Σίσι, ο οποίος ετοιμάζεται για στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, αλλά και αραβικές χώρες, όπως τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η πιθανή έστω και πρόσκαιρη επιτυχία στα γεωστρατηγικά του σχέδια θα τροφοδοτούσε και το προφίλ του στο εσωτερικό, όπου αιμορραγεί σε ψηφοφόρους σε μια άκρως δύσκολη περίοδο για την οικονομία, που χτυπήθηκε από τον κορωνοϊό και οι συνέπειες θα φανούν το φθινόπωρο.

Η Δύση και οι κάλπες

Το κόστος στις σχέσεις με τη Δύση φαίνεται πως δεν το υπολογίζει ή παίρνει το ρίσκο. Τις αντιδράσεις από την Ελλάδα φαίνεται να τις αγνοεί. Οσο για την ΕΕ, οι σχέσεις ήδη είναι στο ναδίρ και δεν περιμένει πλέον κάτι περισσότερο από κάποια κονδύλια για το Μεταναστευτικό, ενώ οι σχέσεις του με Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε τεντωμένο σκοινί, αλλά και σε περίπλοκη φάση αμοιβαίων συμφερόντων και συγκρούσεων, ειδικότερα σε Συρία και Λιβύη. Γι’ αυτό και δεν γίνονται ρήξεις ακόμα και για ένα θέμα όπως η Αγία Σοφία. Και γι’ αυτό ακριβώς ήταν η πλέον κατάλληλη στιγμή για μια τέτοια κίνηση. 

Στον αντίποδα τα σενάρια πρόωρων εκλογών δεν επιβεβαιώνονται. Ομως σε τρία χρόνια ο Ερντογάν θα έχει χάσει την αίγλη του. Σε αυτό στηρίζουν κάποιοι αναλυτές τη θεωρία για προσφυγή στις κάλπες τώρα, αντί το 2023.

Οι περιουσίες

Ενα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει είναι η νομολογία που προέκυψε από την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου. Σύμφωνα με αυτήν, τα ομογενειακά ευαγή ιδρύματα, αλλά και όλα τα οθωμανικά, όπως και ιδιώτες, θα μπορούν να προσφύγουν για τις τεράστιες περιουσίες που χάθηκαν. Κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε μυθικές αποζημιώσεις.

Οι κυρώσεις της UNESCO φαίνεται πως μελετάται να αντιμετωπιστούν με τη διατήρηση των ψηφιδωτών και της πρόσβασης. Τέλος, τα σενάρια που κυκλοφορούν στην Αγκυρα, ότι θα μπορούσε να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης για να μετριάσει τις αντιδράσεις επιδεικνύοντας την ευαισθησία στις θρησκευτικές ελευθερίες, δεν είναι πειστικά.

in.gr

 

Πού και πώς το πάει η Τουρκία μετά την “αποκλιμάκωση”

Από
anixneuseis
-
1

Πού και πώς το πάει η Τουρκία μετά την “αποκλιμάκωση”

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Ποιος εχέφρων Έλληνας δεν βλέπει θετικά την προαναγγελθείσα από τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Πρωθυπουργού «αποκλιμάκωση» της μίνι κρίσεως με την Τουρκία η οποία εξελίσσεται αργά αλλά σταθερά. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες  σήμερα μόνο 4-5 Μονάδες του Τουρκικού ΠΝ από τις περίπου 20-22 συνολικά που είχαν αναπτυχθεί στο Αιγαίο και στην ΝΑ Μεσόγειο βρίσκονται ανεπτυγμένες στην ευρύτερη περιοχή ενώ παράλληλα έχουν απομακρυνθεί και αρκετές Μονάδες του Στόλου μας ο οποίος πάντοτε όμως βρίσκεται σε επαγρύπνηση όπως και το σύνολο των Ενόπλων μας Δυνάμεων.

Το ερώτημα που προκύπτει πλέον είναι αν τελικά έχουμε όντως αποκλιμάκωση και το πιο βασικό τι γίνεται από εδώ και πέρα. O Ερντογάν όμως φροντίζει να μην αφήσει περιθώρια παρερμηνείας με τις απειλές του, το περασμένο Σάββατο που τα απέδωσε ο Θανάσης Μαυρίδης χθες στο βασικό του άρθρο στο liberal: « Ή βγαίνεις στο πεδίο και πληρώνεις το τίμημα της επιλογής σου με αίμα  ή πας τρέχοντας και με σκυμμένο κεφάλι σε διαπραγματεύσεις για να δώσεις ό,τι μπορείς να κουβαλήσεις στην πλάτη σου» !

Είναι  αφελές όμως να υποστηρίζεται από κάποιους ότι η Τουρκία «έκανε πίσω» και η κρίση αυτή αποκλιμακώνεται  έτσι απλά επειδή …φοβήθηκε. Άλλο βέβαια ότι  θα ήθελε απέναντι της μία «κατατονική» στάση της Ελλάδος που θα της έδινε  «μεγαλύτερη σιγουριά» και όχι αυτή που συνάντησε! Δεν θα εικάσουμε εδώ τους λόγους, ούτε θα πούμε ποιος «κέρδισε». Η αναδίπλωση όμως των Τούρκων  εκτιμάται ότι είναι τακτική κίνηση στα πλαίσια της «Στρατηγικής Πειθαναγκασμού» που συνεχίζει να εφαρμόζει, όπως υποδηλώνει και η δήλωση Ερντογάν. Η περίφημη πλέον ΝAVTEX 0977/20 που εκδόθηκε την Τρίτη 21 Ιουλίου εκτός του ότι ισχύει μέχρι την Κυριακή 2 Αυγούστου μπορεί ανά πάσα στιγμή  να ανανεωθεί και να επεκταθεί περαιτέρω χρονικά, ίσως και μέχρι 20-30 Αυγούστου. Αλλά ακόμα και αν δεν ανανεωθεί επειδή δυστυχώς η Τουρκία έχει την πρωτοβουλία θα επανέλθει όταν αυτή το κρίνει σκόπιμο λόγω ευνοϊκότερων συνθηκών με ότι αυτό σημαίνει παρατεταμένη ένταση με σκοπό να μας εξαντλήσει και να μας καταστήσει αναξιόπιστες τις καταγγελίες μας στους συμμάχους και εταίρους.

Ίσως κάποιοι να μας πουν  ότι καλώς αποφύγαμε την στρατιωτική εμπλοκή αυτή την φορά, αλλά για να μην ξαναφθάσουμε σε μία τέτοια κρίση που ανεξέλεγκτη θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε μεγάλη ή μικρή στρατιωτική σύγκρουση, επιτέλους ας «καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» για να …τελειώνουμε. Όμως στο «τραπέζι διαπραγματεύσεων» υπάρχει απολύτως μόνον η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και αυτό μάλιστα με κάποιες προϋποθέσεις που θα πρέπει να σεβαστεί η Τουρκία. Αυτό αποτελεί σταθερή διαχρονική εθνική γραμμή την οποία  καμία κυβέρνηση δεν έσπασε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτή η γραμμή θα παραμείνει αταλάντευτη. Στην Άγκυρα αν ήθελαν ειλικρινά λύση για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, θα την είχαμε από καιρό.

Ιμπραχίμ Καλίν
Ιμπραχίμ Καλίν

Όμως η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για λύση αλλά στην ουσία για εξαναγκασμό της Ελλάδος σε ουσιαστική συνθηκολόγηση, επιβολή της κυριαρχίας της και τέλος δορυφοροποίηση της,  για να πάει ακόμα παραπέρα όπως επισημάνθηκε στο σχετικό  άρθρο του Σαββάτου 25 Ιουλίου. Για τον λόγο αυτό  το alter ego του Ερντογάν, ο μειλίχιος κ. Ιμπραήμ Καλίν, συνομιλητής των Διπλωματικών Συμβούλων του νυν (Σουρανή) και του πρώην (Καλπαδάκη) Πρωθυπουργού,  ζήτησε και πάλι  διάλογο «εφ’ όλης της ύλης των «προβλημάτων». Προβλήματα όμως η Τουρκία έχει δημιουργήσει και   στρέφονται κατά του σκληρού πυρήνα των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας  έχει λόγους να βιάζεται. Αφ’ ενός δεν γνωρίζει αν η θητεία Τραμπ με τον οποίο έχει «ιδιαίτερη σχέση» θα ανανεωθεί και θεωρεί αυτή την περίοδο μέχρι τον Νοέμβριο ευνοϊκή για αυτόν. Αφ’ ετέρου δεν γνωρίζει πόσες άλλες ευρωπαϊκές χώρες  που έχουν αντιληφθεί τις προθέσεις του, θα σκληρύνουν την στάση τους και θα συμπαραταχθούν με την Γαλλία της οποίας  στρατηγικός στόχος είναι  ανάσχεση και αν θέλετε το «κόντεμα» Ερντογάν και Τουρκίας. Εκτιμάται λοιπόν ότι η Τουρκία  θα επιλέξει τον χρόνο και τον τόπο της επόμενης κρίσεως στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα χωρίς δυστυχώς να μπορούμε να αποκλείσουμε και την περίπτωση να καταλήξει αυτή σε θερμό  επεισόδιο  ή ακόμα και σε γενικευμένη σύγκρουση.

Εκτιμάται ότι η κυβέρνηση έχει κατανοήσει ότι η κρίση μπορεί να χαμηλώνει πρόσκαιρα σε ένταση αλλά τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ευελπιστούμε ότι κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει την εθνική γραμμή για διάλογο εφ’ όλης της ύλης όπως επιδιώκει εκβιαστικά η Άγκυρα. Το γνωρίζουν αυτό και στις Ένοπλες Δυνάμεις οι οποίες παραμελήθηκαν για πολλά χρόνια και πρέπει να το καυτηριάσουμε αυτό, που είναι οπλισμένες με υψηλό φρόνημα, δύναμη, και υπομονή για να αντιμετωπίσουν μία παρατεταμένη κρίση για όσο χρειαστεί.

Απαιτείται ψυχραιμία, αποφασιστικότητα, έντονη διπλωματική δράση αλλά κυρίως σοβαρή στρατιωτική προετοιμασία. Το ένοπλο τμήμα του Ελληνικού λαού είναι το κύριο «εργαλείο» της κυβέρνησης. Άμεσα μέτρα …χθες! Η επίτευξη διακομματικής  συναίνεσης για άμεση αύξηση της θητείας σήμερα, όχι αύριο τουλάχιστον κατά 3 μήνες προκειμένου να αυξηθεί η χαμηλή στελέχωση των μονάδων Έβρου και Νήσων μόνον! Η πλήρης  απαλλαγή των ΕΔ από όλα τα πάρεργα που με μεγάλη ευκολία ο κρατικός μηχανισμός τους αναθέτει. Η πραγματοποίηση Ασκήσεων των Μονάδων και Σχηματισμών Έβρου και Νήσων με περιοδικές  προσκλήσεις εφέδρων. Γνωρίζουμε ότι είναι δύσκολο αλλά απαιτούνται θυσίες. Αντέχουμε; Άφησα τελευταίο την άμεση  κατακόρυφη αύξηση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των κυρίων μέσων των ΕΔ και την εξασφάλιση επάρκειας αποθεμάτων.

Ούτε την κ. Μέρκελ και τις «σωτήριες» πρωτοβουλίες της περιμένουμε να βάλουν φρένο στην Τουρκία, ούτε τις αμφίσημες δηλώσεις των Αμερικανών και το πέρασμα των αεροπλανοφόρων τους που εκτός από εμάς ασκούνται και  με τους Τούρκους. Εμείς οι ίδιοι έχουμε αυτήν την υποχρέωση. Τα όσα προανέφερα είναι οι ισχυρές ενδείξεις αποφασιστικότητας κυβέρνησης και έθνους που θα εκτιμηθούν από την Άγκυρα προκειμένου να αποτραπεί οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια σε βάρος των συμφερόντων μας.

Η αποτροπή όπως λέει και η λέξη αποσκοπεί στο να αποτρέψει  τον  αντίπαλο να ενεργήσει εναντίον μας εκτιμώντας ότι το κέρδος που μπορεί να αποκομίσει θα εξουδετερωθεί από τουλάχιστον ισόποση ζημία. Είναι στην ουσία πρόληψη οποιαδήποτε ενέργειας. Η «αποφυγή του πολέμου» με οποιοδήποτε τίμημα  είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την «αποτροπή του πολέμου» και τελικά και τον  φέρνει στην πόρτα μας μαζί με την ατίμωση.  Ο  Νέβιλ Τσάμπερλαιν και ο  Εντουάρ Νταλαντιέ νομίζω ότι έχουν ήδη «πει πολλά» από εκεί που είναι. Εκτός και αν…. εκτός και  αν έχουμε  αποδεχτεί να καταστούμε δορυφόρος της Τουρκίας!

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal».

liberal.gr

Τριπλός εφιάλτης ενόψει Νοεμβρίου

Από
admin
-
0
ΝΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

Απομένουν μόλις 100 ημέρες μέχρι τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου και η χώρα εισέρχεται πλέον για τα καλά σε μια πυρετώδη προεκλογική περίοδο. Η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του Δημοκρατικού υποψηφίου Τζο Μπάιντεν, αφού το τελευταίο τρίμηνο αποδείχθηκε εφιαλτικό για τον Ντόναλντ Τραμπ. Φωτ. EPA / Yuri Gripas / POOL

Απομένουν μόλις 100 μέρες μέχρι τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου και η χώρα εισέρχεται πλέον για τα καλά σε μια πυρετώδη προεκλογική περίοδο. Παρά το γεγονός πως οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου τριμήνου φωτίζουν το τοπίο του εκλογικού ανταγωνισμού –το οποίο ευνοεί τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος, Τζο Μπάιντεν, και αποτελεί εφιάλτη για την καμπάνια του νυν ενοίκου του Λευκού Οίκου, Ντόναλντ Τραμπ– μέχρι την αναμέτρηση της 3ης Νοεμβρίου παραμένει απρόβλεπτο, εν αναμονή των προεδρικών ντιμπέιτ, της ενίσχυσης των εκλογικών διαφημίσεων και της κλιμάκωσης των επιθέσεων μεταξύ των υποψηφίων. Και παρότι θα περίμενε κανείς πως η αμφιλεγόμενη τετραετία του Τραμπ, η κρίση της πανδημίας του κορωνοϊού και η αναζωπύρωση των φυλετικών εντάσεων θα μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον του προεκλογικού διαλόγου, ένα ακόμα πιο υπαρξιακό θέμα απασχολεί τους αναλυτές στην Ουάσιγκτον: η ακεραιότητα των ίδιων των εκλογών και ο κίνδυνος ανάμειξης ξένων δυνάμεων στις δημοκρατικές διαδικασίες της χώρας.

Το σενάριο έχει άλλωστε επαναληφθεί, και εξακολουθεί να διχάζει το αμερικανικό πολιτικό σκηνικό. Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές του 2016, το Κρεμλίνο εισέβαλε επιτυχώς στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Δημοκρατικού Κόμματος, ενορχηστρώνοντας παράλληλα μια γιγάντια εκστρατεία παραπληροφόρησης με σκοπό την εκλογή τού τότε υποψηφίου Ντόναλντ Τραμπ. Παράλληλα, η ιδιαιτερότητα της διεξαγωγής εκλογών κατά τη διάρκεια της πανδημίας –η οποία θα αναγκάσει πολλούς ψηφοφόρους να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα μέσω επιστολικής ψήφου– έχει ήδη εργαλειοποιηθεί από τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος κάνει λόγο για ρίσκο νοθείας και αυτή την εβδομάδα άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μη αποδοχής του εκλογικού αποτελέσματος του Νοεμβρίου.

Σε μια προσπάθεια προετοιμασίας για τα πιο εφιαλτικά σενάρια ανάμειξης ξένων δυνάμεων στις επικείμενες εκλογές, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν ξεκινήσει να τρέχουν ασκήσεις προσομοίωσης για τη βραδιά της 3ης Νοεμβρίου, ενισχύοντας τις άμυνες των βάσεων δεδομένων εγγραφής ψηφοφόρων και των κρατικών ιστοσελίδων που μετρούν τα εκλογικά αποτελέσματα. Οι ασκήσεις ετοιμότητας, οι οποίες θα συμπεριλάβουν χιλιάδες αξιωματούχους εκλογικών τμημάτων καθώς και ειδικούς σε ζητήματα πληροφοριών και κυβερνοασφάλειας, πραγματοποιούνται εν μέσω νέων ανησυχιών για απειλές από τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν. «Προσπαθούμε να προετοιμαστούμε για το χειρότερο πιθανό σενάριο», δήλωσε αυτή την εβδομάδα ο Μάθιου Μάστερσον, σύμβουλος της Υπηρεσίας Ασφάλειας Κυβερνοχώρου και Υποδομών του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την προστασία των εκλογικών συστημάτων και δημοκρατικών υποδομών της χώρας.

Παρότι η προϊστορία της ρωσικής ανάμειξης στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 έχει οδηγήσει σε περισσότερη ετοιμότητα από την πλευρά των αμερικανικών θεσμών, η απειλή για επανάληψή της στις φετινές εκλογές έχει πλέον γιγαντωθεί. Οι αναλυτές φοβούνται πως μία σειρά κρατών όπως η Κίνα, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα ενδέχεται να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τη Ρωσία για να αναμειχθούν στην αναμέτρηση του Νοεμβρίου, χρησιμοποιώντας συνεχώς μεταβαλλόμενα εργαλεία και τακτικές.

Στην κορυφή της λίστας των νέων απειλών βρίσκεται το Πεκίνο, την ίδια στιγμή κατά την οποία οι σινοαμερικανικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από εντάσεις που θυμίζουν την ψυχροπολεμική περίοδο έπειτα από την απόφαση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών να κλείσει το κινεζικό προξενείο στο Χιούστον, κατηγορώντας το για κατασκοπεία. Παρά τις επανειλημμένες κατηγορίες του Τραμπ πως η Κίνα προτιμά τον Μπάιντεν και θα κάνει «ό,τι περάσει από το χέρι της» για να σαμποτάρει τον ίδιο, οι προθέσεις του Πεκίνου παραμένουν νεφελώδεις. Αλλωστε, τον Ιούνιο η Google αποκάλυψε πως ομάδα Κινέζων χάκερ επιχείρησε να διεισδύσει στους ηλεκτρονικούς λογαριασμούς των υπαλλήλων που εργάζονται στην προεδρική εκστρατεία του υποψηφίου των Δημοκρατικών.

Παράλληλα, από τον Φεβρουάριο αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών έχουν ενημερώσει τους νομοθέτες της Βουλής των Αντιπροσώπων πως η Ρωσία παρεμβαίνει ήδη στην εκστρατεία του 2020, προσπαθώντας να επαναλάβει τις τακτικές διχασμού και παραπληροφόρησης της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης. Αρκετοί αναλυτές φοβούνται πως το σημερινό πολιτικό κλίμα των ΗΠΑ είναι τόσο πολωμένο –εξαιτίας του κορωνοϊού, της αστυνομικής βίας και άλλων διχαστικών ζητημάτων– που οι εχθροί της Αμερικής θα έχουν άπλετο υλικό για να σπείρουν τον διχασμό. «Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται η σύνθεση ψευδών ειδήσεων, καθώς υπάρχει ήδη αμέτρητη παραπληροφόρηση σε όλο το πολιτικό φάσμα», δήλωσε αυτή την εβδομάδα ο Κλιντ Γουότς, ερευνητής στη δεξαμενή σκέψης Foreign Policy Research Institute. «Οι ξένες δυνάμεις έχουν δωρεάν πυρομαχικά» συμπλήρωσε.

Ισως ακόμη πιο ανησυχητικό από την ανάμειξη ξένων δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου είναι το σενάριο μη αποδοχής των επίσημων αποτελεσμάτων –είτε από το αμερικανικό κοινό είτε από έναν εκ των υποψηφίων– το οποίο θα ήταν πρωτοφανές για τα αμερικανικά δεδομένα. Πρόσφατα, η εκστρατεία του Τραμπ απάντησε σε κατηγορίες του υποψηφίου των Δημοκρατικών δηλώνοντας πως δεν υπάρχει πιθανότητα να μη δεχθεί ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος τα επίσημα αποτελέσματα. Ωστόσο τη Δευτέρα, έπειτα από έναν έξαλλο μονόλογο στον οποίο αμφισβήτησε την εγκυρότητα σχεδόν όλων των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται πως αναθεώρησε. «Θα το αποφασίσω όταν έρθει η ώρα» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Το «οχυρό» του Τέξας

Καθώς η χώρα προχωρά πλέον προς το τελευταίο τρίμηνο της προεκλογικής περιόδου, η υπεροχή του Τζο Μπάιντεν έναντι του νυν ενοίκου του Λευκού Οίκου φαίνεται πως ολοένα και αυξάνεται – τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο όσο και σε μία σειρά κρίσιμων Πολιτειών με σημαντικό αριθμό εκλεκτόρων. Μια νέα δημοσκόπηση από το Πανεπιστήμιο του Κουίνιπιακ, μάλιστα, φαίνεται να αλλάζει τα δεδομένα στην πολιτεία του Τέξας, η οποία αποτελεί παραδοσιακό προπύργιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η πρόσφατη δημοσκόπηση βρίσκει των τέως αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν και τον νυν πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να είναι σε απόσταση ανάπνοής, με τον υποψήφιο των Δημοκρατικών να κερδίζει τη στήριξη του 45% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του να βρίσκεται μία ποσοστιαία μονάδα πίσω του. Το Τέξας έχει προτιμήσει τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε κάθε προεδρική εκλογή από το 1980, ενώ το 2016 ο Τραμπ κέρδισε την πολιτεία με το 52% των ψήφων. Το γεγονός πως το παραδοσιακό οχυρό των Ρεπουμπλικανών αποτελεί πλέον πεδίο στενού ανταγωνισμού είναι ένα από τα πιο ανησυχητικά προειδοποιητικά σημάδια για την προσπάθεια επανεκλογής του Ντόναλντ Τραμπ.

“Καθημερινή

1...2,4392,4402,441...3,035Σελίδα 2,440 από 3,035