ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΚΕΛ ΑΛΛΑ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Από

August 3, 2020

1.- Χθές το αιγυπτιακό ΥΠΕΞ εξέδωσε ανακοίνωση διαμαρτυρόμενο για την τουρκική NAYTEX που προκάλεσε την τελευταία κρίση.
Καχύποπτος, εξ ορισμού, έψαξα την περιοχή στην οποία αναφέρεται η Αίγυπτος. Θέλω να ελπίζω πως η κατάληξή μου στην περιοχή που δείχνει το βέλος είναι σωστή. Αν κάνω λάθος παρακαλώ κάποιον ναυταίο να με διορθώσει. Αν η εκτίμησή μου είναι σωστή η αιγυπτιακή διαμαρτυρία καλώς έγινε. Και βοηθάει.
2.-Η Ιταλία δέχθηκε προχθές μια βαρύτατη προσβολή απο την Τουρκία αξιωματούχοι της οποίας δεν επέτρεψαν ιταλική αποστολή να μπεί στη Misrata. Σιωπή απο παντού. Ακόμη και απο τη Ρώμη. (Οι anixneuseis.gr ανέδειξαν το γεγονός).
3.-Το αν είναι έτσι ή όχι μπορείτε να το αμφισβητήσετε. Την εγκυρότητα της πηγής μου, όμως, όχι. Έτσι και κλιμάκωναν οι Τούρκοι σε θερμό επεισόδιο είχε στοχοποιηθεί ο μισός τουρκικός στόλος για να βυθιστεί. Με την Τουρκία, λένε στο ναυτικό, δεν πρέπει να ξαναπαίξουμε. Δεν υπάρχει τοπικό επεισόδιο περιορισμένης κλίμακας για να κάνει σόου ο Ερντογάν.
Την τουρκική υποχώρηση δεν την προκάλεσε καμιά Μέρκελ. Αλλά η αποφασιστικότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
4.-Οι τουρκικές δυνάμεις παραμένουν στην περιοχή του ποταμού Έβρου που κατέλαβαν. Δεν σηκώνουμε το θέμα επειδή πιστεύουμε πως το χειμώνα με τις βροχές το πρόβλημα μπορεί να λυθεί. Αλλά ας μην θεωρεί η Αθήνα ότι το ξεχάσαμε.

Υποκινητές ανατροπών

Από

anixneuseis

August 3, 2020

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Από την εποχή του Σούν Γιατ-Σεν (Sun Yat-sen) έως την ηγεσία του Σι Τζιν-πίνγκ μεσολαβεί περίπου ένας αιώνας. Τότε οι Ρώσοι είχαν καταστήσει πλήρως εξαρτώμενο τον αγώνα των κινέζων από την Κομιντέρν, με στόχο να κυριαρχήσει το ΚΚΚ στην Κουομιντάνγκ και να καταλάβει την εξουσία. Ένα βίαιο αντι-δυτικό κίνημα σάρωσε τη χώρα. Σήμερα οι ισορροπίες έχουν αλλάξει και το Πεκίνο με δυνάμεις πάνω από 2.500.000 οδηγεί τις εξελίξεις. Η Μόσχα εξαρτάται οικονομικά από την Κίνα και δεν διαθέτει τις παλιές “δημοκρατίες”, που προμήθευαν τον αναγκαίο στρατό στην κρεατομηχανή μιας σύγκρουσης.

Προ ημερών το State Department ανακοίνωσε το κλείσιμο του Κινεζικού προξενείου στο Χιούστον. Της αναχώρησης των διπλωματών προηγήθηκε το κάψιμο εγγράφων στον αύλειο χώρο του. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στις 6 Απριλίου 1927 σε έρευνα που διεξήχθη στην σοβιετική πρεσβεία στο Πεκίνο βρέθηκαν και κατασχέθηκαν έγγραφα, οδηγίες, πρακτικά και επιστολές που θα προκαλούσαν επανάσταση. Τότε, οι μπολσεβίκοι που οργάνωναν την ανατροπή της κινεζικής κυβέρνησης, επιχείρησαν να τα κάψουν, αλλά δεν πρόλαβαν. Τώρα μια επανάσταση εξυφαίνεται εντός των ΗΠΑ με την συνδρομή των αντιπάλων του Τράμπ και αφελείς, που καθοδηγούνται από δήθεν ανθρωπιστές επαναστάτες, οίτινες σχεδιάζουν την διάλυση της χώρας.

Πέρα από “την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και Αμερικανικές πληροφορίες”, τα οποία επικαλέστηκε ο υπουργός εξωτερικών Πομπέο, υπάρχει το θέμα του Χόνγκ Κονγκ και της καταπάτησης της σινο-βρετανικής διακήρυξης του 1984, σύμφωνα με την οποία η Κίνα όφειλε να διατηρήσει το υπάρχον καθεστώς έως το 2047. Σημαντικότερη όμως είναι η μονομερής ανακήρυξη του Πεκίνου για την θάλασσα της Νότιας Κίνας ως κινεζικής επικράτειας. Με σημεία αιχμής τα νησιά Spratly και Paracel το Πεκίνο διεκδικεί το 90% των υδάτων, με την λεγόμενη «γραμμή εννέα παυλών» σε σχήμα U. Αυτή η διακεκομμένη γραμμή υιοθετήθηκε την δεκαετία του 1940 και είναι οι κινεζικές διεκδικήσεις, το «γαλάζιο εθνικό έδαφος» με ότι περιέχεται εντός της ζώνης. [Ανάλογη τακτική ακολουθεί η Τουρκία «γαλάζια πατρίδα», κάτι που δεν ενοχλεί κάποια “Ελληνικά” κόμματα.]

Φιλιππίνες, Μπρουνέι, Μαλαισία, Ταϊβάν και Βιετνάμ χάνουν τα δικαιώματα που έχουν βάση διεθνούς δικαίου, λόγω ενός γείτονα που απειλεί με το μέγεθός του. Τυχαία το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών αφαίρεσε την σημαία της Ταιβάν από τον ιστότοπό του; Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων Ντουτέρτε είπε ότι δεν δύναται να πολεμήσει την Κίνα. Πως θα μπορούσε; Γιατί αλήθεια ανακατεύονται οι ΗΠΑ στην περιοχή, αναρωτιούνται κάτι δημοσιογραφικές διάνοιες στο payroll της Μόσχας. Να αφεθούν αυτές οι χώρες σε διμερείς διαπραγματεύσεις δηλώνουν κινέζοι ειδήμονες. Το αποτέλεσμα θεωρείται προδιαγεγραμμένο. Τα περί αυτοδιάθεσης των λαών και έξω από Συμμαχίες τα λένε όσοι θέλουν τις μικρές χώρες απροστάτευτες, βορά σε άλλες δυνάμεις που καιροφυλακτούν. Εάν, το Πεκίνο κινηθεί στρατιωτικά στα ύδατα και τον εναέριο χώρο εντός του U, πως θα απαντούσαν οι θιγόμενοι, χωρίς βοήθεια;Η προστασία του status quo είναι λιγότερο εφικτή σε περίοδο ειρήνης και ο διεκδικητής έχει το πλεονέκτημα να αποσπάσει κάτι βίαια, έλεγε ο Sir Julian Corbett.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

“Μακεδονία”

How the F-35 is driving a wedge between the U.S. and a key NATO ally

Από

pcuser

August 2, 2020

By Ben Wolfgang

It was supposed to be an object lesson in bringing a recalcitrant ally back into line, but kicking Turkey out of the Pentagon’s $1.6 trillion F-35 program has proved much more difficult than expected, raising questions about whether Washington made a threat it wasn’t fully ready to back up.

More than a year after the Trump administration formally ousted Turkey, a key NATO ally, from the 21st-century fighter aircraft initiative because of Ankara’s growing military ties with Russia, Turkish companies remain embedded in U.S. supply chains with no clear time frame to get them out. All Turkish participation in the program was supposed to end by March, but defense industry leaders said it’s likely to continue for at least another year.

Officials with Lockheed Martin, the F-35 lead manufacturer, told The Washington Times last week that the company “continues moving away” from Turkish suppliers but offered no specific dates for a full and final break. Defense Department officials conceded earlier this year that Turkish involvement would continue long past the original March deadline.

The U.S. and a number of other NATO countries protested without avail the plan by Turkish President Recep Tayyip Erdogan to purchase a major Russian missile defense system, warning it could compromise alliance security systems. Turkey said it turned to Moscow only after it was blocked from buying a U.S. alternative.

The inability to break ties with Turkey is the latest setback for the high-profile F-35 program, which has been plagued by cost overruns and other issues. Anger has been mounting on Capitol Hill as well. Lawmakers argued last week that millions of dollars in taxpayer money has been lost because of poorly written contracts and a lack of proper oversight.

The F-35 production process was conceived as an alliance-enhancing measure, with key allies such as Turkey allowed to share in lucrative parts of the production process.

Defense insiders say the Pentagon and its partners in the private sector have struggled to find non-Turkish companies capable of making certain key parts for the cutting-edge aircraft. The COVID-19 pandemic also has slowed production lines and hampered coordination, further delaying a complicated transition away from Turkish firms.

“I think it was harder than people anticipated,” said retired Air Force Gen. Herbert “Hawk” J. Carlisle, now president and CEO of the National Defense Industrial Association (NDIA).

“People at Lockheed Martin, people at DoD … it was more difficult than they thought, by some degree, and then you put COVID-19 on top of that,” he told The Washington Times in an interview. “I think it’s a manufacturing readiness and a capacity and scale capability [issue]. The Turks produced a manufacturing capability … to meet all the requirements for a very complex jet to make the parts they’re making for them. Cut that off, and you have to find a company that has the background and the capability to do it.”

Turkish companies still provide hundreds of parts for the F-35 program, arguably the most ambitious air program in Pentagon history and one that is designed to produce planes that will replace legacy jets in the Air Force, Navy and Marine Corps.

The Turkish firms mainly provide parts related to the F-35’s physical frame, industry sources said, not the complex sensors, systems and electronics inside the aircraft.

Missed deadlines

While Turkish involvement is somewhat limited, lawmakers of both parties are angry that Ankara is still playing any role at all. Last year, the White House and Pentagon ousted Turkey from the F-35 program because of Ankara’s decision to buy the Russian-made S-400 missile system.

U.S. officials argued that the F-35 and S-400 cannot be used together because the S-400 — a highly sophisticated system in its own right — could learn and exploit any weak spots in the F-35 program, potentially undermining NATO security.

When Mr. Erdogan went ahead with the Russian deal, the U.S. kicked out Turkish pilots who were in America learning to fly the plane and halted sales of completed aircraft to Ankara. Earlier this month, the Air Force confirmed that it will buy eight F-35s that were supposed to be delivered to Turkey.

Also as part of the new policy, all Turkish participation in the manufacturing process was set to end by March, and members of Congress want to know why that hasn’t happened.

“Unfortunately, Turkish manufacturers are still producing and delivering key components of the aircraft despite the statutory prohibition on such participation in manufacturing line of the program. We believe more urgency is needed and hope you will accelerate the process to ensure a more prompt removal,” reads a July 6 letter to Defense Secretary Mark Esper from Republican Sens. James Lankford of Oklahoma and Thom Tillis of North Carolina, and Democratic Sens. Jeanne Shaheen of New Hampshire and Chris Van Hollen of Maryland.

“Based on recent revelations, it is clear that the Pentagon is not following its own timeline or the intent of Congress in this matter,” the senators wrote. “We encourage you to reexamine the present approach and take action to ensure an expedited removal of Turkey from the manufacturing line as required by law.”

The lawmakers argued that Congress already has set aside tens of millions of dollars to help the Pentagon find alternative sources for parts. They also raised concerns that the current Pentagon plan seemingly could allow for contracts with Turkish companies through 2022.

Defense industry officials dispute that date and say a full break should be made by next summer.

Lockheed Martin told The Times that the company is moving away from Turkish suppliers as contracts end and “fully qualified alternatives” are found. The complex technical and security parameters of the F-35 program, industry sources said, make it difficult to find fully qualified companies that can produce parts at scale on the schedule the administration initially envisioned.

Although industry may be optimistic about a quicker transition, Defense Department officials seem reluctant to make more promises they may not be able to keep. A Pentagon spokesperson told The Times that “extended transition times” away from Turkish parts do not signal any change in U.S. policy and that Turkey remains suspended from the program.

Although a majority of Turkish parts have been removed from the supply chain, Pentagon officials would guarantee only that the final Turkish products will be delivered by the end of 2022.

Deeper problems

The COVID-19 outbreak, officials said, also has greatly complicated matters while exposing the larger U.S. dependence of unreliable foreign suppliers in many industries critical to national security.

F-35 production is now just one piece of the much larger movement to “onshore” production of military and medical equipment in order to prevent other countries from holding the U.S. hostage during a crisis.

“The challenge we face — in the middle of on-shoring some stuff from Turkey — [is] you’re on-shoring all this other stuff inside defense and outside defense,” Gen. Carlisle said.

Meanwhile, the F-35 program as a whole has come under fire from lawmakers and other critics who say Lockheed Martin ought to repay American taxpayers for delivering parts that weren’t fully ready to be installed on the planes. Defense Department officials say their personnel in many cases had to fix “electronic equipment logs” that come on some key F-35 parts.

The Pentagon is estimated to have incurred at least $183 million in labor costs. Lockheed Martin, on the other hand, can receive bonuses if F-35s hit certain flight time thresholds, even if it was Pentagon personnel who carried out the crucial final few steps to make the craft airworthy.

“If you want to avoid reputational damage, you need to rethink the terms of that contract,” Rep. Stephen F. Lynch, Massachusetts Democrat, told Lockheed Martin officials last week during a hearing of the House Committee on Oversight and Government Reform.

Lockheed Martin officials said they are still negotiating with the Pentagon and are in the process of figuring out how much money, if any, should be returned.

“It’s a complex problem,” Greg Ulmer, Lockheed Martin’s vice president and general manager of the F-35 program, told lawmakers at the hearing. “It’s not all associated with Lockheed Martin performance.”

The Washington Times – Sunday, August 2, 2020

Size Matters: Chevron Enters Israel

Από

pcuser

August 2, 2020

Oded Eran

The oil giant announced its acquisition of Noble Energy, and thereby strengthened the American presence in the energy sector in the Eastern Mediterranean. This is a development with major strategic, political, and economic importance for Israel – and for the world at large

On July 20, 2020 the American oil giant Chevron Corporation announced its acquisition of Noble Energy, also an American company, which is a partner in the consortium that owns the Leviathan natural gas field, the site of two-thirds of Israel’s natural gas reserves. The official announcement of the acquisition states that Chevron was acquiring profitable assets in Israeli waters and strengthening its status in the Eastern Mediterranean Basin. The involvement of a large US corporation like Chevron will raise Israel’s standing in the East Mediterranean Gas Forum, which also includes Egypt, Jordan, the Palestinian Authority, Cyprus, Greece, and Italy. Great importance likewise lies in the timing of the announcement, which was issued against the background of the growing global doubt in the stability of the energy sector, and in the Israeli context, the declining trust of investors in the economic stability of some of Israel’s energy companies.

Much strategic, political, and economic significance has been assigned to the announcement of the American gas and oil corporation Chevron that it reached an agreement to acquire Noble Energy, the American partner (holding 39.7 percent) in the consortium controlling the Leviathan natural gas field. Noble Energy also retains holdings in the Tamar gas field. The importance of the announcement stems from the size of the American company and the timing of the announcement. Chevron is considered to be one of the seven largest companies in the sector in the world in terms of the scope of its assets ($237 billion at the end of 2019), the scope of its sales ($140 billion in 2019), and its production capacity. Without a doubt, the move brings the American presence in the energy sector of the Eastern Mediterranean to a new level, which until recently was limited to the relatively minor involvement of energy giant Exxon in Cyprus and Noble Energy, which is a small American company in Israel. American companies discovered the potential in the region only after European companies carried out successful drilling in Egypt’s economic waters.

Chevron’s entry into Israel bears a number of political aspects. Chevron has extensive operations in Arab and Muslim countries, and has indirect significance regarding the efforts of countries and bodies around the world to boycott Israel. The involvement of an American company on the scale of Chevron will endow Israel with reinforced political status in the East Mediterranean Gas Forum, which also includes Egypt, Jordan, the Palestinian Authority, Cyprus, Greece, and Italy. The government of Jordan continues to withstand internal pressures exerted by wide circles within the kingdom who oppose normalization with Israel and Noble Energy’s deal with the Jordanian electric company, whereby Jordan will be provided with three billion cubic meters of natural gas annually from the Israeli gas fields in the Mediterranean Sea over a period of 15 years. The likelihood that Jordan will cede to the pressures exerted on it to cancel the agreement with Noble Energy will decrease in light of the disparity in size and power between the two American companies.

The entry of large American corporations into the eastern zone of the Mediterranean Sea may also have a restraining impact on the intentions of other actors, international and regional alike, regarding its political and economic future. Russia has a long-time presence in the Middle East, which it might consider expanding in light of the tendency of US administrations since the Obama presidency to reduce the American presence in the region. Russia’s desire to expand its activity in the exploration for natural gas is well known, beyond its partnership in the consortium that acquired a concession in one of the regions explored in Lebanon’s economic waters. Turkey too, which in recent years has pursued an aggressive policy in the region, will need to take into consideration the presence and interests of two huge American corporations, Chevron and Exxon, which can be expected to exert pressure on Washington to “calm” Erdogan. Like other large American corporations, Chevron and Exxon also invest millions of dollars in lobbying Congress and the US administration.

On the surface, the change in ownership between the two American companies at the Israeli gas fields will not necessarily accelerate resolution of the controversy between Israel and Lebanon regarding the demarcation of the economic waters between them. Nonetheless, if Chevron finds it necessary and has an interest in doing so, it will certainly be able to use its economic and political clout to pressure the US administration to speed up its efforts to find a solution.

The entry into the region of an economic giant such as Chevron also conveys an important economic message, beyond the safety net with which it provides the natural gas sector in Israel. Indirectly, it constitutes additional recognition of the economic stability of the Israeli economy and its prevailing legal and administrative norms. On the one hand, the parties and the movements that have thus far opposed Israeli government policy regarding energy related matters, including the ratio of export of the natural gas and the location of the facilities designated for transporting the gas to Israel, will now face an adversary that has extensive economic and presumably political power. On the other hand, the Israeli government will need to prove that its decisions pertaining to energy matters are not dictated by the considerations of an economic giant such as the Chevron Corporation. Even the involvement of a relatively small American corporation such as Noble Energy led to accusations that Israeli government decisions were influenced by American lobbying of the government and company.

Since early 2020, the energy market has been treading water. From late 2019, the price of natural gas on the world market has dropped by 30 percent, and it is not expected to change as long as the pandemic continues to squeeze economic activity. The price drop makes it difficult for Israeli companies to mobilize the financial resources necessary to fund the continuation of exploratory drilling. Low natural gas prices raise the question of the profitability of production, even in the event of discovery of additional natural gas. A strong economic entity such as Chevron, with its proven abilities in the chain of operations that begin with locating oil and natural gas resources and conclude with the provision of electricity or gasoline to its customers, gives its Israeli partners a safety net.

An important question from a political and an economic standpoint concerns the impact that Chevron’s involvement in the realm of natural gas production will have on the transport to external markets, and particularly the possibility of a Mediterranean gas pipeline from the Eastern Mediterranean to a port of entry in Europe. The pipeline, which is preferred from an economic and technical perspective, is what would connect up to the network of pipelines that exists in Turkey and is linked to Europe. Turkey’s policy on the Cyprus conflict, its hostility toward Israel, and its rivalry with Egypt – as well as, but not solely because of the military and political intervention in the conflict in Libya – reduces the political feasibility of laying such a pipeline.

An alternative that is already employed is the conveyance of natural gas from Israel to Egypt, both for local consumption and, alternatively, for its liquefaction and transport in tankers to markets outside the region. In this context, Chevron’s acquisition of Noble Energy at this stage is of no practical significance. A change in global natural gas consumption patterns, accompanied by a rise in prices, will require investments and the increased capacity of the natural gas facilities in Egypt, with the involvement of American corporations such as Chevron and Exxon.

Although the Israeli government is promoting the Eastern Mediterranean natural gas pipeline project, considerable doubt still exists regarding its technical, economic, and political feasibility. At a length of 1,900 kilometers, 1,300 of which are at sea, the pipeline, if and when it is completed, will transport approximately 10 billion cubic meters of natural gas from Israel and Cyprus to Europe each year. The cost of the pipeline has been estimated at 6 billion euros. In early January 2020, Greece, Cyprus, and Israel signed the framework agreement for the construction of the pipeline, and in July of this year the Israeli cabinet ratified the agreement. Turkey has already expressed its firm opposition to the project, and its dispatch of a drilling ship to Cypriot waters and its agreement with the Libyan Government of National Accord regarding the demarcation of economic waters (November 2019) should be seen as part of Ankara’s response to the alliance between Israel, Greece, and Cyprus in the natural gas sector.

On the one hand, Chevron’s joining the activity in the Eastern Mediterranean increases the security of potential investors in the gas pipeline. On the other hand, this in itself cannot increase the quantities that will be transported through the pipeline or decrease the political risks involved with laying it. In addition, although the European Union is participating in the feasibility survey for the pipeline and has included it in the category of projects with shared interest for companies, this does not constitute a long-term EU commitment regarding the laying of the pipeline. It is doubtful whether the involvement of an American giant such as Chevron will change the manner in which the European Union views the issue.

None of these issues detract from the strategic, political, and economic importance of the Chevron Corporation’s entry into the Israeli and Mediterranean natural gas sector. Moreover, this development comes at a critical time – against the background of a growing global doubt in the stability of the energy sector, and the Israeli dimension of this phenomenon: the weakening of the investors’ faith in the economic stability of some Israeli energy companies.

https://www.inss.org.il/publication/chevron-in-israel/?utm_source=activetrail&utm_medium=email&utm_campaign=INSS%20Insight%20No.%201355

Ο Αλί Έρμπας, στο κέντρο της πολιτικο-θρησκευτικής χορογραφίας που παίζεται στην Αγία Σοφία

Από

admin

August 2, 2020

Της Marie Jégo, 1-8-2020, στον ηλεκτρονικό Le Monde

Ο Τούρκος θρησκευτικός ηγέτης, ο οποίος προΐσταται της προσευχής κάθε Παρασκευή, έχει φιλόδοξα σχέδια για το τζαμί που του έχει ανατεθεί.

Ο Τούρκος θρησκευτικός ηγέτης Ali Erbas στην Κωνσταντινούπολη, στις 22 Ιουλίου.RELIGIOUS AFFAIRS DIRECTORATE / VIA REUTERS

Όταν ο Τούρκος θρησκευτικός ηγέτης, Αλί Έρμπας, ηγείται της προσευχής στην Αγία Σοφία, ανεβαίνει στο minbar (μια εξέδρα)κρατώντας ένα σπαθί στο χέρι του. Όχι το οποιοδήποτε σπαθί, αλλά ένα περίτεχνο γιαταγάνι (yatagan) του οποίου η λεπίδα είναι χαραγμένη με έναν στίχο από το Κοράνι.

Έτσι το είδαν οι πιστοί, την Παρασκευή 24 Ιουλίου 2020, ημέρα της μετατροπής της «Μεγάλης Εκκλησίας» της Κωνσταντινούπολης σε τζαμί, καθώς και την Παρασκευή 31 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της προσευχής Aïd el–Adha, τη γιορτή της θυσίας, προφερόμενης για πρώτη φορά κάτω από τον επιβλητικό τρούλο του κτηρίου του 6ου αιώνα.

Ο άνθρωπος δεν αστειεύεται με την παράδοση. «Για 481 χρόνια, τα κηρύγματα της Παρασκευής παραδίδονταν πάντα με το σπαθί στο χέρι. Αν το θέλει ο Αλλάχ, ανανεώνουμε αυτήν την παράδοση, το σύμβολο της κατάκτησης », αιτιολόγησε.

Με το λευκό του τουρμπάνι, το φωτεινό κεντητό καφτάνι του, το περίτεχνο σπαθί του, τα φλογερά κηρύγματα του, ο Αλί Έρμπας είναι το κεντρικό πρόσωπο της πολιτικο-θρησκευτικής χορογραφίας που παίζεται στο τζαμί της Αγίας Σοφίας κάθε Παρασκευή. Τίποτα το ασυνήθιστο, αφού η παλιά βασιλική του έχει ανατεθεί.

Αφού λειτούργησε ως εκκλησία για 916 χρόνια, ως τζαμί για σχεδόν 600 χρόνια, ως μουσείο για 86 χρόνια, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί στις 10 Ιουλίου 2020 με διάταγμα του Ερντογάν. Δεν εξαρτάται πλέον από το Υπουργείο Τουρισμού και Πολιτισμού, αλλά από τη Διεύθυνση Θρησκευμάτων (Diyanet), με επικεφαλής τον Αλί Έρμπας από το 2017.

Διαμόρφωση «μιας ευσεβούς γενιάς»

Ο 59χρονος γαλλόφωνος και αραβόφωνος θεολόγος έχει φιλόδοξα σχέδια για την νέα του προστατευόμενη. «Θα προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε την madrasa της Αγίας Σοφίας (την κορανική σχολή δηλαδή) ώστε να λειτουργεί όπως το έκανε κατά τη διάρκεια των λαμπρών χρόνων της με μαθήματα Κορανίου που παραδίνονται παντού. Τα τζαμιά «είναι σχολεία», όπου ο Αλί Έρμπας θέλει να «εκπαιδεύσει τους νέους και τα παιδιά». Ένα σχέδιο που ευθυγραμμίζεται με τα θέλω του Ερντογάν, αποφασισμένου να διαμορφώσει «μια ευσεβή γενιά».

Προσευχή στην Αγία Σοφία στις 31 Ιουλίου. AP

Δημιουργημένη το 1924 με σκοπό τον έλεγχο της μουσουλμανικής θρησκείας, η Διεύθυνση των θρησκευτικών υποθέσεων έχει γίνει, με την πάροδο των ετών, ένα πραγματικό όργανο επανισλαμισμού της τουρκικής κοινωνίας. Υπό την εντολή της προεδρίας, διαχειρίζεται 84.684 τζαμιά στην Τουρκία, αμείβει τους ιμάμηδες, τους θεολόγους, τους μουεζίνηδες και τους ιεροκήρυκες. Τα 2.000 τζαμιά, που είναι επιφορτισμένα να κάνουν να ακτινοβολεί το τουρκικό Ισλάμ στο εξωτερικό, βρίσκονται υπό τον έλεγχό της.

Εξοπλισμένη με ένα τηλεοπτικό κανάλι, με έναν εκδοτικό οίκο, μια τηλεφωνική γραμμή έκτακτης ανάγκης, παρέχει Κορανική κατήχηση, με στόχο την «απόλυτη εμβάπτιση των μικρών παιδιών σε έναν θρησκευτικό τρόπο ζωής», ιδίως χάρη στους παιδικούς σταθμούς για παιδιά από 3 έως 6 ετών που διαχειρίζεται εκτός από τα πολλά σχολεία και τα λύκεια για ιμάμηδες. Τα εισαγωγικά μαθήματα στο σουνιτικό ισλάμ είναι πλέον υποχρεωτικά στα δημόσια σχολεία και έχουν ανοίξει συστηματικά αίθουσες προσευχής μέσα στα πανεπιστήμια.

Με έναν μεγάλο προϋπολογισμό (11,5 δισεκατομμύρια λίρες Τουρκίας ή 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ), με 170.000 δημόσιους υπαλλήλους, η Diyanet είναι αναμφίβολα το πιο επιτυχημένο ιδεολογικό επίτευγμα του Τούρκου προέδρου, στην εξουσία από το 2003.

Προσευχή στην Αγία Σοφία στις 31 Ιουλίου. AP

Οι Φετφάδες πυροδοτούν διαμάχη

Οι φετφάδες της και οι συστάσεις της είναι συχνά αμφιλεγόμενες. Το «λεξικό θρησκευτικών εννοιών», που δημοσιεύθηκε στον επίσημο ιστότοπο του ιδρύματος το φθινόπωρο του 2018, προκάλεσε σκανδαλισμό, ισχυριζόμενο ότι τα μικρά κορίτσια θα μπορούσαν να παντρευτούν από την ηλικία των 9 ετών. Αντιμέτωπη με αγανακτισμένες αντιδράσεις από γυναικείες ενώσεις και κεμαλικούς κύκλους, η Diyanet απέσυρε το αμφισβητούμενο χωρίο, εξηγώντας ότι δεν είχε ποτέ προσπαθήσει να υπερασπιστεί τους πρόωρους γάμους.

Ο Αλί Έρμπας υποχρεώθηκε επίσης να αφαιρέσει στα γρήγορα από τον ιστότοπο Diyanet μερικές από τις προτάσεις του κηρύγματος που έκανε στην Αγία Σοφία, με το σπαθί στο χέρι, στις 24 Ιουλίου. Επηρμένος από το θέμα της «κατάκτησης», αναθεμάτισε τον Atatürk, τον ιδρυτή πατέρα της Δημοκρατίας που έκανε τη βασιλική μουσείο το 1934. Στην ομιλία του, ο Έρμπας υπενθύμισε στους πιστούς ότι σύμφωνα με την κληρονομιά του Σουλτάνου Μεχμέτ ΙΙ, του κατακτητή της Κωνσταντινούπολης το 1453, η Αγία Σοφία θα παρέμενε τζαμί «μέχρι την ημέρα της τελευταίας κρίσης» και ότι όσοι το μετέτρεψαν σε μουσείο «καταδικάστηκαν», καταδικασμένοι να «καούν». Οι Κεμαλιστές δεν το εκτίμησαν.

Στα κοινωνικά δίκτυα, χιλιάδες χρήστες του Διαδικτύου ζήτησαν αμέσως την παραίτηση του θρησκευτικού ηγέτη, βουλευτές του Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (CHP, κεμαλιστική αντιπολίτευση), δικηγορικές ενώσεις καθώς και της «ένωσης κεμαλιστικής σκέψης» που έχουν υποβάλει μήνυση.

Ο θρησκευτικός ηγέτης συνηθίζει σε μηνύματα μίσους. «Το Ισλάμ καταριέται την ομοφυλοφιλία. Για ποιο λόγο ; Επειδή η ομοφυλοφιλία φέρνει ασθένειες και υποβαθμίζει τη γενεαλογία», δήλωσε τον Απρίλιο, κατά τη διάρκεια του κηρύγματος που σηματοδοτεί την έναρξη του ιερού μήνα του Ραμαζανιού στη μέση της επιδημίας Covid 19. Στην Άγκυρα και στο Ντιγιαρμπακίρ, αγανακτισμένοι οι δικηγόροι υπέβαλαν μήνυση. Λίγες μέρες αργότερα, οι ίδιοι δικηγόροι στοχοποιήθηκαν από δικαστικές έρευνες για «προσβολή θρησκευτικών αξιών».

Ο Ερντογάν, υπερασπιζόμενος τον προστατευόμενό του, εξήγησε ότι «η επίθεση στον επικεφαλής του Diyanet ήταν σαν να επιτίθενται στο Κράτος. Αυτό που είπε ήταν απολύτως σωστό». Στη διαδικασία, οι δικηγόροι και οι δικηγορικοί σύλλογοι έγιναν οι στόχοι του τούρκου πασά, ο οποίος έσπευσε να ψηφίσει νόμο με σκοπό να περιορίσει την αυτονομία τους.

Marie Jégo (Κωνσταντινούπολη, ανταποκρίτρια)

Για την ελεύθερη μετάφραση, την επεξεργασία και την απεικόνιση του γαλλικού κειμένου

Αλκης Καλλιαντζίδης

Body Bags and Enemy Lists: How Far-Right Police Officers and Ex-Soldiers Planned for ‘Day X’

Από

anixneuseis

August 2, 2020

The New York Times

Germany has woken up to a problem of far-right extremism in its elite special forces. But the threat of neo-Nazi infiltration of state institutions is much broader.

A military accessory shop in Schwerin whose owner was part of the Nordkreuz group.Credit…Gordon Welters for The New York Times

By Katrin Bennhold

Aug. 1, 2020

GÜSTROW, Germany — The plan sounded frighteningly concrete. The group would round up political enemies and those defending migrants and refugees, put them on trucks and drive them to a secret location.

Then they would kill them.

One member had already bought 30 body bags. More body bags were on an order list, investigators say, along with quicklime, used to decompose organic material.

On the surface, those discussing the plan seemed reputable. One was a lawyer and local politician, but with a special hatred of immigrants. Two were active army reservists. Two others were police officers, including Marko Gross, a police sniper and former parachutist who acted as their unofficial leader.

The group grew out of a nationwide chat network for soldiers and others with far-right sympathies set up by a member of Germany’s elite special forces, the KSK. Over time, under Mr. Gross’s supervision, they formed a parallel group of their own. Members included a doctor, an engineer, a decorator, a gym owner, even a local fisherman.

They called themselves Nordkreuz, or Northern Cross.

“Between us, we were a whole village,” recalled Mr. Gross, one of several Nordkreuz members who described to me in various interviews this year how the group came together and began making plans.

They denied they had plotted to kill anyone. But investigators and prosecutors, as well an account one member gave to the police — transcripts of which were seen by The New York Times — indicate their planning took a more sinister turn.

Germany has belatedly begun dealing with far-right networks that officials now say are far more extensive than they ever understood. The reach of far-right extremists into its armed forces is particularly alarming in a country that has worked to cleanse itself of its Nazi past and the horrors of the Holocaust. In July the government disbanded an entire company infiltrated by extremists in the nation’s special forces.

But the Nordkreuz case, which only recently came to trial after being uncovered more than three years ago, shows that the problem of far-right infiltration is neither new nor confined to to the KSK, or even the military.

Far-right extremism penetrated multiple layers of German society in the years when the authorities underestimated the threat or were reluctant to countenance it fully, officials and lawmakers acknowledge. Now they are struggling to uproot it.

One central motivation of the extremists has seemed so far-fetched and fantastical that for a long time the authorities and investigators did not take it seriously, even as it gained broader currency in far-right circles.

Neo-Nazi groups and other extremists call it Day X — a mythical moment when Germany’s social order collapses, requiring committed far-right extremists, in their telling, to save themselves and rescue the nation.

Today Day X preppers are drawing serious people with serious skills and ambition. Increasingly, the German authorities consider the scenario a pretext for domestic terrorism by far-right plotters or even for a takeover of the government.

“I fear we’ve only seen the tip of the iceberg,” said Dirk Friedriszik, a lawmaker in the northeastern state of Mecklenburg-Western Pomerania, where Nordkreuz was founded. “It isn’t just the KSK. The real worry is: These cells are everywhere. In the army, in the police, in reservist units.”

Nordkreuz was one of those groups elaborately preparing for Day X. The domestic intelligence service got a tip in late 2016, and prosecutors started investigating in the summer of 2017. But it took years before the network, or a small sliver of it, came before a court.

Even now, only one member of the group, Mr. Gross, has faced charges — for illegal weapons possession, not for any larger conspiracy.

“Between us, we were a whole village,” recalled Marko Gross, one of about 30 Nordkreuz members.Credit…Gordon Welters for The New York Times

Late last year, Mr. Gross was handed a 21-month suspended sentence. The verdict was so mild that this year state prosecutors appealed it, kicking the case into another protracted round of deliberations.

Of some 30 Nordkreuz members, only two others, a lawyer and another police officer, are currently under investigation by the federal prosecutor on suspicion of plotting terrorism.

The outcome is typical of the authorities’ handling of far-right cases, extremism experts say. The charges brought are often woefully narrow for the elaborate plots they are meant to deter and punish. Almost always they focus on individuals, not the networks themselves.

But the obstacles to prosecuting such cases more aggressively point to another problem making the German authorities increasingly anxious: Infiltration of the very institutions, like the police, that are supposed to be doing the investigating.

In July the police chief of the western state of Hesse resigned after police computers had been repeatedly accessed for confidential information that was then used by neo-Nazis in death threats. It was in Hesse that a well-known neo-Nazi assassinated a regional politician last summer in a case that woke many Germans to the threat of far-right terrorism.

Some Nordkreuz members were serious enough that they had compiled a list of political enemies. Heiko Böhringer, a local politician in the area where the group was based, had received death threats.

“I used to think these preppers, they’re harmless crazies who’ve watched too many horror movies,” Mr. Böhringer said. “I changed my mind.”

Mr. Friedriszik, the state lawmaker, tried for years to focus public attention on the building danger of the far right, but found himself a voice in the wilderness.

“This movement has its fingertips in lots of places,” he said. “All this talk of Day X can seem like pure fantasy. But if you look closer, you can see how quickly it turns into serious planning — and plotting.”

Northern Cross

The shooting range in Güstrow, a rural town in a northeast corner of Germany, sits at the end of a long dirt path secured by a heavy gate. Barbed wire surrounds the area. A German flag flutters in the wind.

“This is where it all started,” Axel Moll, a local decorator and Nordkreuz member with a hunting license and gun cabinet at home, told me when I was touring the area earlier this year.

Mr. Gross, the police officer, was a regular at the range. He had been a parachutist and long-distance reconnaissance officer in the German army before his battalion was absorbed by Germany’s elite special forces, the KSK. He never joined the KSK but knows several men who did.

Another regular was Frank Thiel, a champion in handgun competitions and sought-after tactical shooting instructor for police and military units across Germany.

In the fall of 2015, as hundreds of thousands of asylum seekers from wars in Syria, Iraq and Afghanistan arrived in Germany, the men were appalled. In their eyes, Germany faced a potential invasion from terrorists, a possible breakdown of its welfare system, maybe even unrest.

And their own government was welcoming the migrants.

The shooting range in Güstrow, where the members of Nordkreuz met. Credit…Gordon Welters for The New York Times

“We were worried,” Mr. Gross, 49, recalled in one of several conversations with me this year.

In late 2015, while conducting a shooting workshop for the KSK in southern Germany, Mr. Thiel learned about an encrypted, countrywide chat network to share privileged information about the security situation in Germany, and how to prepare for a crisis.

It was run by a soldier named André Schmitt. But everyone knew him as Hannibal.

Who wanted in?

Soon some 30 people, many of them regulars at the shooting range in Güstrow, joined the northern chapter of Mr. Schmitt’s network, avidly following his updates. It was not long before Mr. Gross decided to create a parallel group so they could communicate and meet up locally. Members lived in towns and villages in the region, shared far-right sympathies and considered themselves concerned citizens.

By January 2016, this network had become Nordkreuz.

There were two criteria for joining, Mr. Moll recalled: “The right skills and the right attitude.”

Mr. Gross and another police officer in the group were members of what was then an emerging far-right party, the Alternative for Germany, now the third largest force in the national Parliament. At least two others in the group had visited the Thule Seminar, an organization whose leaders had a portrait of Hitler on their wall and preach white supremacy.

Nordkreuz held meetings every few weeks, on the floor above a gym owned by one member or in Mr. Moll’s showroom, where the two of us also talked. Sometimes they had a barbecue. Other times, they invited guest speakers.

Once a retired military officer came and talked about crisis management, Mr. Moll recalled. Another time they invited a “Reichsbürger,” or citizen of the Reich, a movement that does not recognize the postwar German state.

Over time, Nordkreuz members recalled, their group morphed into a close-knit brotherhood with a shared ambition that would come to dominate their lives: preparing for Day X.

They began hoarding enough supplies to survive for 100 days, including food, gasoline, toiletries, walkie-talkies, medicine and ammunition. Mr. Gross collected 600 euros from each member of the group to pay for it. In all, he amassed more than 55,000 rounds of ammunition.

The group identified a “safe house,” where members would decamp with their families on Day X: a former Communist vacation village deep in the woods.

Axel Moll, a local decorator and Nordkreuz member, in the showroom where an order list for Day X was compiled that included body bags and quick lime.Credit…Gordon Welters for The New York Times

The place was “ideal,” Mr. Moll said. There was a stream providing fresh water, a small lake to wash themselves and clothes, a forest with wood to build and deer to hunt, even an old septic tank.

Didn’t all this seem a little far-fetched to them? I asked.

Mr. Moll smiled at my “Western naïveté.”

The region where they live is nestled between the former Iron Curtain and the Polish border. Members had grown up in the former East Germany.

“Under Communism, everything was scarce,’’ Mr. Moll explained. ‘‘You had to get creative getting things through certain channels. You could not rely on things being in the supermarket. You could say we’re used to prepping.’’

And, he said, they had seen one system collapse. “You learn how to read between the lines. It’s an advantage.”

Through 2016, as hundreds of thousands more migrants arrived in Germany and a number of Islamist terrorist attacks took place in Europe, the planning got more serious.

Mr. Gross and other Nordkreuz members traveled in the fall to an arms fair in Nuremberg and met Mr. Schmitt, the special forces soldier running the nationwide chat network, in person.

Members of the group learned how to rappel down the tower of a disused fire station. Two pickup points were designated as Day X meeting spots. Two fully functioning operating theaters were built as makeshift field hospitals, in a basement and a mobile home.

“The scenario was that something bad would happen,” Mr. Gross told me. “We asked ourselves, what did we want to prepare for? And we decided that if we were going to do this, we would go all the way.”

Body Bags and Quicklime

The question investigators are now scrutinizing is what did it mean to “go all the way.”

Mr. Gross insisted to me that the group was only prepping for what they saw as the day that the social order would collapse, for Day X. He said they never planned any murders, or intended to cause any harm.

But at least one member of the group portrays a more ominous story.

“People were to be gathered and murdered,” Horst Schelski told investigators in 2017, according to transcripts of his statement shared with The New York Times.

Mr. Schelski is a former air force officer whose account is disputed by the others. It pivots on a meeting he said took place at the end of 2016 at a highway truck stop in Sternberg, a small town about 40 minutes west of the shooting range the men frequented.

There, at a coffee stand that today resembles little more than a shed facing a bleak parking lot, Mr. Gross met with a handful of other men, in what had become a concentrated cell within Nordkreuz.

Among the others present were two men now under investigation on suspicion of plotting terrorism. Under German law, they cannot be fully named. One was Haik J., who like Mr. Gross was police officer. Another was a lawyer and local politician, Jan Henrik H. Both declined to speak with me.

Jan Henrik H. was described by other members as particularly fervent and hateful. On his birthdays, he held a shooting contest on a field behind his house in Rostock, a nearby city on Germany’s northern coast, Nordkreuz members recalled.

The winner got a trophy named for Mehmet Turgut, a Turkish street vendor killed in Rostock in 2004 by the National Socialist Underground, a far-right terrorist group.

Mr. Gross was the most recent winner.

A memorial for Mehmet Turgut, a Turkish street vendor killed in Rostock in 2004 by far-right terrorists. A Nordkreuz member was furious when the memorial was unveiled.Credit…Gordon Welters for The New York Times

Mr. Schelski told the police that Jan Henrik H. kept a thick binder in his garage with the names, addresses and photos of local politicians and activists whom he considered to be political enemies. Some had sought to help refugees by seeking real estate to turn into shelters.

Much in the file came from publicly available sources. But there were also handwritten notes with information obtained from a police computer.

As they drank coffee at the truck stop, Jan Henrik H. turned the conversation to “the people in the file,” whom he said were “harmful” to the state and needed to be “done away with,” Mr. Schelski later told the police.

Jan Henrik H. wanted advice on how best to transport their captives once they had been rounded up. He asked Mr. Schelski, a major in the state reservist unit, how they could get them past any checkpoints that might be created in a time of unrest. Would uniforms help? Army trucks?

After that meeting, Mr. Schelski told the police, he distanced himself from the group.

By then, the intelligence service was already watching. Some eight months after the truck stop meeting, the authorities conducted the first in a series of raids on the homes of several Nordkreuz members.

Over two years, the raids and intelligence work uncovered weapons, ammunition, enemy lists, and a handwritten order list for Day X that included the body bags and quick lime.

I asked Mr. Gross about the body bags. He told me they were “multipurpose vessels,” usable as cheap waterproof sleeping bag covers or for transporting large items.

The disclosure that the group had identified political enemies has rattled Mr. Böhringer, the local politician. In 2015, two police officers came to sketch his house after he started receiving death threats.

“We want to know where you can get in, where you sleep, so that we can protect you,” they told him.

“I used to think these preppers, they’re harmless crazies who’ve watched too many horror movies,” said Heiko Böhringer, a local politician. “I changed my mind.”Credit…Gordon Welters for The New York Times

He said he wasn’t too concerned. But in June 2018, Mr. Böhringer was called to the police station. The homes of two Nordkreuz members had recently been raided, one of them a policeman based in his hometown: Haik J., who had been at the truck stop meeting.

“They showed me a handmade sketch of my home,” Mr. Böhringer said. “‘Do you recognize this?’ they had asked.”

“It was the exact same sketch that those officers had made in my home,” he said.

“I had to swallow pretty hard,” he recalled. “The very people who said they wanted to protect me then passed this on to people who wanted to harm me.”

“They didn’t just want to survive Day X, they wanted to kill their enemies,” he said. “It was concrete, what they were planning.”

Meeting with Marko

The first time I knocked on Mr. Gross’s door, in the village of Banzkow, about an hour’s drive from the shooting range, we ended up talking outside for two hours.

The second time, it started raining and he invited me into his red brick farmhouse on “Liberation Street,” named for Germany’s liberation from the Nazis at the end of World War II.

In the hallway his old military badge and uniform were on display. A large map of Germany in 1937 dominated the wall. Images of guns were ubiquitous. On refrigerator magnets. On mugs. On a calendar.

It was the same home that the police had raided years earlier, in August 2017, and found more than two dozen weapons and 23,800 rounds of ammunition, some of it stolen from police and military stockpiles.

Mr. Gross’s house, second from left, in Banzkow.Credit…Gordon Welters for The New York Times

Another police raid in June 2019 uncovered another 31,500 rounds of ammunition and an Uzi submachine gun. This time they arrested him.

In court, it took prosecutors almost 45 minutes to read the list of cartridges, guns, explosives and knives they had found. He was only charged with illegal weapons possession. In the ongoing terrorism investigation he is a witness, not a suspect.

“It’s pretty astounding,” said Lorenz Caffier, the state’s interior minister, who used to shake Mr. Gross’s hand at the annual special forces workshop in Güstrow. “Someone who hoards that much ammunition at home, is close to far-right tendencies and also makes extremist comments in chats is no harmless prepper.”

“Marko G. has a key role,” he said.

Prosecutors have traced the illegal ammunition in Mr. Gross’s home to a dozen police and military depots across the country, indicating possible collaborators. Several of the units shot in Güstrow.

“We don’t know how it got from there to him,” said Claudia Lange, a prosecutor.

Three other police officers are being investigated on suspicion of helping Mr. Gross. Asked during the trial, Mr. Gross said he did not remember how he got the ammunition. When I met him, he stuck to that line.

But otherwise he was not shy about sharing his views.

Chancellor Angela Merkel belongs “in the dock,” he said. The multicultural cities in western Germany are “the caliphate.” The best way to escape creeping migration was to move to the East German countryside, “where people are still called Schmidt, Schneider and Müller.”

A copy of Compact, a prominent far-right magazine, with President Trump’s face on the cover, lay on a shelf. A selection of the president’s speeches had been translated into German in the issue. “I like Trump,” Mr. Gross said.

As far back as 2009, some fellow police officers had voiced concerns about Mr. Gross’s far-right views, noting that he had brought books about the Nazis to work. But no one intervened, and he was even groomed for promotion.

“There is no danger from the far right,” he insisted. “I don’t know a single neo-Nazi.”

Soldiers and police officers are “frustrated,” he told me the third time we met, ticking off complaints about migrants, crime and the mainstream media. He likens the coverage of coronavirus to the censored state broadcaster during Communism. Instead, he says, he has a YouTube subscription to RT, the Russian state-controlled channel and other alternative media.

In that parallel universe of disinformation, he learns that the government is secretly flying in refugees after midnight. That coronavirus is a ploy to deprive citizens of their rights. That Ms. Merkel works for what he calls the “deep state.”

“The deep state is global,” Mr. Gross said. “It’s big capital, the big banks, Bill Gates.”

He still expects Day X, sooner or later. Riots linked to an economic meltdown. Or a blackout, because the German government is shuttering coal plants.

Nordkreuz members never told me, nor the authorities, the location of the disused vacation village that was their safe house for Day X.

The safe house is still active, said Mr. Gross, who at the height of Nordkreuz’s planning had boasted to a fellow member that his network contained 2,000 like-minded people in Germany and beyond.

“The network is still there,” he said.

Christopher F. Schuetze contributed reporting.

The New York Times

Σκόπια: Το ιππικό στο Κρούσοβο, ο Αχμέτι στη Χάγη

Από

anixneuseis

August 2, 2020

Σοφία Βούλτεψη

Σκόπια: Το ιππικό στο Κρούσοβο, ο Αχμέτι στη Χάγη — Οι έφιπποι κομιτατζήδες του 21ου αιώνα φθάνουν σήμερα, 2 Αυγούστου, ανήμερα του Ίλιντεν, στο Κρούσοβο, τελικό προορισμό τους και αιματηρό θέατρο της ψευδοεπανάστασης. Εκεί κορυφώνονται οι εορτασμοί, οπότε θα αρχίσουν και επίσημα οι συζητήσεις για σχηματισμό κυβέρνησης στα Σκόπια. Στο μεταξύ, η Χάγη αποφάσισε να στείλει το δικό της ιππικό…

Η νέα Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές της 15ης Ιουλίου θα πραγματοποιήσει την πρώτη της συνεδρίαση στις 4 Αυγούστου, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες, το κόμμα του Ζάεφ (SDSM) και το κόμμα του Αχμέτι (DUI) έχουν συμφωνήσει για κυλιόμενη πρωθυπουργία: Τρία χρόνια για τον Ζάεφ και ένας χρόνος για τον Αχμέτι.

Όχι μόνο επειδή οι Αλβανοί αποτελούν το 25% του πληθυσμού, αλλά και επειδή έτσι θα ικανοποιηθεί το προεκλογικό αίτημα του Αχμέτι να αποκτήσει η χώρα για πρώτη φορά Αλβανό πρωθυπουργό.

Στο μεταξύ, όμως, παρουσιάστηκε νέα εμπλοκή, καθώς το Ειδικό Δικαστήριο για το Κόσοβο του Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης για εγκλήματα πολέμου, κάλεσε αιφνιδιαστικά τον Αχμέτι, προκειμένου να καταθέσει ως ιδρυτικό μέλος και πολέμαρχος του UCK, η δράση του οποίου εξετάζεται από το δικαστήριο.

Μια απρόβλεπτη εξέλιξη που μπορεί να έχει συνέπειες στον σχηματισμό κυβέρνησης – και την οποία φαίνεται να παίρνει πολύ σοβαρά ο Πρόεδρος Πενταρόφσκι, αλλά και η ΕΕ.

Καβαλαρία ως τον «Βράχο της Αρκούδας»

Η ίλη Κόμιτας-Ιλιντεν ξεκίνησε την έφιππη πορεία της στις 27 Ιουλίου, με προορισμό τον λόφο του Meckin Kamen, όπου οι ιππείς θα αποθέσουν σήμερα λουλούδια στο μνημείο. Πρόκειται για το σημείο, λίγα χιλιόμετρα σε απόσταση από το Κρούσοβο, όπου διεξήχθη η ομώνυμη μάχη, υπό τους Νίκολα Κάρεφ και Πίτου Γκούλι, που σκοτώθηκε εκεί.

Στην περιοχή υπάρχει ένα μνημείο που παραπέμπει σε τοπικό θρύλο, όταν δυο αδέλφια σκότωσαν μια αρκούδα που είχε πετάξει έναν βράχο από τον λόφο – εξ ου και Mečkin Kamen, δηλαδή ο βράχος της αρκούδας. Άλλο ένα μνημείο είναι αφιερωμένο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ένα τρίτο, που είχε κατασκευαστεί από τους Βούλγαρους σε ανάμνηση του Ίλιντεν, είχε απομακρυνθεί επί Τίτο, καθώς επί Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, η κυρίαρχη άποψη ήταν πως επρόκειτο για μια εθνικιστική ενέργεια του βουλγαρικού κομιτάτου

Σε απόσταση 80 χλμ από το Μοναστήρι, το Κρούσοβο είχε επιλεγεί λόγω της μικρής τουρκικής φρουράς και εκεί είχε ανακηρυχθεί η Δημοκρατία του Κρούσοβο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Οθωμανούς όταν, δέκα ημέρες μετά το Ίλιντεν, κατεστάλη η υποκινηθείσα από τους Βούλγαρους «εξέγερση», με αποτέλεσμα να υποστούν πολλά δεινά περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας.

Οι Βλαχόφωνοι Έλληνες του Κρουσόβου, της Κλεισούρας και του Νυμφαίου υπήρξαν τα θύματα που δοκίμασαν την εκδικητική μανία των Οθωμανών στρατιωτών. Άλλωστε, η εξέγερση άρχισε στον λόφο του Προφήτη Ηλία κοντά στη Βασιλειάδα του σημερινού Νομού Καστοριάς. Ο ίδιος ο Γκότσε Ντέλτσεφ, τον οποίο διεκδικούν τόσο η Βουλγαρία όσο και η γειτονική χώρα, σκοτώθηκε έξω από τις Σέρρες, κατά την προετοιμασία του Ίλιντεν, το 1902.

Γιορτή στη σκιά του κορoνοϊού

Οι φετινοί εορτασμοί (με το νέο ημερολόγιο, αφού με το παλαιό το Ίλιντεν συνέβη στις 20 Ιουλίου 1903, ημέρα του Άη Λιά, με όραμα την Μεγάλη Βουλγαρία), τελούνται υπό το φάσμα της αναζωπύρωσης του κορωνοϊού, με αποστάσεις, μάσκες και μέτρα, χωρίς μαζικές συγκεντρώσεις και με περιορισμένο αριθμό συμμετοχών, καθώς έχουν ματαιωθεί όλες οι φολκλορικές εκδηλώσεις.

Ωστόσο οι ιππείς πραγματοποίησαν την παραδοσιακή διαδρομή τους, που επαναλαμβάνεται σταθερά κάθε χρόνο από το 1978. Και φέτος, η πορεία τους ξεκίνησε στις 27 Ιουλίου από το Πάρκο Γιάνε Σαντάρσκι, στον Δήμο Αεροντρόμ των Σκοπίων.

Γκότσε Ντέλτσεφ, Ντάμε Γκρούεφ, Γιάνε Σαντάρσκι, Πίτου Γκούλι, υπήρξαν μέλη της διαβόητης ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), που πρωτοεμφανίστηκε ως Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Επιτροπή (ΒΜΑΕΕ) και μετά ως Μυστική Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση (ΜΜΑΕΟ).

Εξ ου και η διένεξη με την Βουλγαρία, αφού η ΕΜΕΟ ήταν μια μυστική βουλγαρική αυτονομιστική οργάνωση, της οποίας το κεντρικό σύνθημα ήταν «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες».

Φέτος, γιορτάζονται τα 117 χρόνια από το Ίλιντεν, τα 78 από την πρώτη μάχη της ταξιαρχίας Μπίτολα-Πρέσπα «Ντάμε Γκρούεβ» και τα 76 από την πρώτη Σύνοδο του ASNOM, ενώ όλο το πρόγραμμα μεταδίδεται ζωντανά από την κρατική ραδιοτηλεόραση. Σημειώστε ότι η Διακήρυξη της ASNOM, που «για ιστορικούς λόγους» διατηρείται στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας με αφαίρεση τις λέξης «αποφάσεις» (της ASNOM), είχε ως βασικό στόχο μια ενωμένη γεωγραφικά Μακεδονία και βασικό αξίωμά της ήταν πως τα εκτός Σκοπίων τμήματα της Μακεδονίας τελούν υπό κατοχή…

Κατά τους εορτασμούς, ο Πρόεδρος Πενταρόφσκι θα βρίσκεται στο Πέλιντσε, η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Άμυνας Ραντμίλα Σεκέρινσκα στο Κρούσοβο και ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος του SDSM Όλιβερ Σπασόφσκι στις τελετές στα Σκόπια.

Αγώνας δρόμου για κυβέρνηση

Ωστόσο, για την επίλυση του πολιτικού προβλήματος και τον σχηματισμό κυβέρνησης, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από το ιππικό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστήσει σαφές ότι απαιτείται μια σταθερή κυβέρνηση που θα αναλάβει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και κάτι ανάλογο συζητήθηκε κατά την συνάντηση του Αλί Αχμέτι με τον Γερμανό πρέσβη στα Σκόπια.

Με 46 έδρες για το SDSM του Ζάεφ και 44 για το VMRO του Μίτσκοσκι, η συμμετοχή του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος, του DUI, που εξασφάλισε 15 βουλευτές, θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ.

Ωστόσο οι προεκλογικές αντεγκλήσεις μεταξύ Ζάεφ και Αχμέτι έχουν βαρύνει το κλίμα ανάμεσα στους πρώην συμμάχους. Με αιχμή του δόρατος την προεκλογική απαίτηση από την πλευρά του DUI για τον πρώτο Αλβανό πρωθυπουργό.

Και μετά τις εκλογές το DUI υποστήριξε πως οι κόκκινες γραμμές ισχύουν, ενώ το υψηλόβαθμο στέλεχος του κόμματος, βουλευτής και πρώην υπουργός υγείας Μπουγιάρ Οσμάνι δήλωσε ότι το κόμμα είναι ανοιχτό για συζητήσεις και με τα δύο μεγάλα κόμματα, υπενθυμίζοντας ότι ο πρωθυπουργός θα εκλεγεί στη Βουλή, όπου απαιτείται η ψήφος εμπιστοσύνης από 61 βουλευτές.

Το άθροισμα των βουλευτών του SDSM και του DUI κάνει ακριβώς 61. Πλην όμως, από τους 46 βουλευτές του Ζάεφ, οι τέσσερις προέρχονται από το αλβανικό κόμμα BESA, με το οποίο το SDSM είχε συνασπιστεί. Και αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε συμφωνία με το DUI πρέπει να έχει την έγκριση του BESA, καθώς πρόκειται για το κόμμα που έδωσε την πρωτιά στον Ζάεφ – διαφορετικά αντί για δύο έδρες περισσότερες από το VMRO θα είχε δύο έδρες λιγότερες και το VMRO θα είχε έλθει πρώτο σε έδρες.

Σε συνέντευξή του στην τηλεόραση Telma TV, ο Οσμάνι επανέλαβε πως οι όροι του DUI για συνεργασία με οποιοδήποτε κόμμα είναι η τήρηση των Συμφωνιών της Αχρίδας (μετά τον εμφύλιο του 2001 και με σημαντικές παραχωρήσεις προς τους Αλβανούς), των Πρεσπών και αυτής με την Βουλγαρία.

Υποστήριξε επίσης πως από την δική τους τη σκοπιά, η απαίτηση για Αλβανό πρωθυπουργό δεν αποτελεί εκβιασμό, αλλά μέσο μείωσης του «εθνοκεντρισμού».

Από την πλευρά του, ο Ζάεφ δήλωσε πριν από λίγες μέρες πως «οι Σοσιαλδημοκράτες είναι ένα μεγάλο, γενναιόδωρο και ανοιχτό κόμμα και θα συζητήσουμε με όλα τα κόμματα που αποδέχονται τον ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και προοδευτικό προσανατολισμό της χώρας, συμπεριλαμβανομένης και της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ».

Το μοναδικό κόμμα που δεν συμπίπτει με αυτές τις προϋποθέσεις είναι το ακροαριστερό εθνικιστικό Λέβιτσα, που έχει εξασφαλίσει δύο έδρες.

Ο οργανωτικός γραμματέας του DUI Αρτάν Γκρούμπι ανακοίνωσε επίσης πως ήδη υπάρχουν επαφές με το SDSM, που θα ενταθούν μετά τους εορτασμούς της 2ας Αυγούστου.

Στα χαρακώματα κατά του DUI

Προς το παρόν, το DUI δεν έχει αναφέρει κάτι σχετικά με το αν θα βάλει νερό στο κρασί του, όσον αφορά στον πρώτο Αλβανό πρωθυπουργό. Αλλά ο Γκρούμπι είπε πως η ιδέα έχει «κολλήσει» επειδή το άλλο αλβανικό κόμμα, η Συμμαχία για τους Αλβανούς, που κατηγορεί το DUI ότι του «έκλεψε» ψήφους και οργανώνει διαδηλώσεις, δεν δέχεται συνένωση των Αλβανών κάτω από ένα κοινό αίτημα για Αλβανό πρωθυπουργό. Η Συμμαχία διαθέτει 12 βουλευτές στη νέα Βουλή και προφανώς δεν δέχεται να συστρατευτεί, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι ο πρωθυπουργός θα προερχόταν από το μεγαλύτερο αλβανικό κόμμα, δηλαδή το DUI.

Πριν από μία εβδομάδα, το DUI παρουσίασε μία νέα πλατφόρμα, καλώντας όλα τα αλβανικά κόμματα να συμφωνήσουν σε πέντε πυλώνες που θα ενίσχυαν την φωνή των Αλβανών στη χώρα.

Σύμφωνα με τις προτάσεις του DUI οι Αλβανοί πρέπει να δεσμευτούν ότι στο μέλλον δεν θα κατεβαίνουν στις εκλογές πάνω από δύο αλβανικά κόμματα – ώστε να αποφεύγεται η διασπορά αλβανικών ψήφων – το αλβανικό κόμμα που θα έρχεται πρώτο θα εκπροσωπεί το σύνολο των Αλβανών της χώρας, το κόμμα που θα έλθει πρώτο θα υποστηρίζεται από όλα τα άλλα αλβανικά κόμματα σε «στρατηγικούς» τομείς, θα υπάρχει συντονισμός επί όλων των πολιτικών ζητημάτων και οι βουλευτές που θα εκλέγονται από τα άλλα αλβανικά κόμματα δεν θα έχουν δικαίωμα να διαπραγματεύονται με τρόπο που θα αδυνατίζει τη θέση του αλβανικού κόμματος που θα έχει εξασφαλίσει την πρωτιά.

Με λίγα λόγια, το DUI κατέβασε μια πλατφόρμα που αποσκοπεί στην απόλυτη κυριαρχία του επί της αλβανικής ψήφου και επί της πολιτικής σκηνής, με πρόσχημα την εξυπηρέτηση του συνόλου των αλβανικών διεκδικήσεων.

Ο πυλώνας της… ντροπής

Η απάντηση που έλαβε ήταν… «δεν σφάξανε»!

Ο αντιπρόεδρος της Συμμαχίας για τους Αλβανούς Άρμπεν Ταραβάρι απάντησε πως το DUI ξέχασε τον έκτο πυλώνα, τον… πυλώνα της ντροπής, καταγγέλλοντας πως το DUI με αθέμιτους τρόπους έκλεψε τις ψήφους των Αλβανών και υπενθυμίζοντας πως ανάλογη συνεργασία είχε ξεκινήσει και το 2017 με την Πλατφόρμα των Τιράνων. Πλην όμως το DUI έσπευσε να συνεργαστεί με τον Ζάεφ και ουδέποτε συνεκάλεσε άλλη συνάντηση των αλβανικών κομμάτων.

Μάλιστα, ο Ταραβάρι δήλωσε πως η Συμμαχία διαπραγματεύεται με όλα τα κόμματα πλην του DUI.

Ο ηγέτης της Συμμαχίας Ζιαντίν Σέλα δήλωσε πως η πρόταση είναι άχρηστη. «Κρατήστε τους πέντε πυλώνες για τον εαυτό σας», είπε ο Σέλα, προσθέτοντας πως ο Αχμέτι οφείλει τώρα να επιτύχει τον προεκλογικό στόχο του για Αλβανό πρωθυπουργό, διαφορετικά πρέπει να παραιτηθεί.

Ήδη, οι αναλυτές χαρακτηρίζουν την πλατφόρμα του DUI ως εθνοφασιστική.

Από την πλευρά του, το BESA, που έλαβε μέρος στις εκλογές σε συνασπισμό με το SDSM, δήλωσε πως ακόμη περιμένει τον Αλί Αχμέτι να τον καλέσει σε συνάντηση. Μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε τελικά στις 28 Ιουλίου, μεταξύ του Αλί Αχμέτι και του Μπιλάλ Κασάμι. Αλλά το μόνο που έγινε γνωστό είναι ότι οι δυο τους συμφώνησαν να συνεχίσουν τις προσπάθειες για την ευρωατλαντική πορεία της χώρας.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η πιο εύκολη λύση – δεδομένου ότι στις 31 Ιουλίου ο ηγέτης του VMRO Κρίστιαν Μίτσκοσκι, αναφερόμενος σε προεκλογική πρόταση του Ζάεφ, δήλωσε πως ένας μεγάλος συνασπισμός ανάμεσα στο κόμμα του και στο SDSM δεν θα ήταν «λειτουργικός» και πως σε περίπτωση αδιεξόδου μόνη λύση θα ήταν η επιστροφή στις κάλπες – είναι η συνεργασία Ζάεφ και Αχμέτι.

Αλβανός πρωθυπουργός αλλά για έναν χρόνο

Μια προοπτική που ενισχύθηκε όταν στις 29 Ιουλίου η αλβανική εφημερίδα «Κόχα» ανέφερε πως η συμμαχία των επομένων τεσσάρων χρόνων έχει ήδη σχηματιστεί: Ο συνασπισμός SDSM – BESA με το DUI και με το μικρό αλβανικό κόμμα DPA, με έναν βουλευτή, του οποίου ο αρχηγός Μεντούχ Θάτσι θα βρεθεί στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με πηγές της εφημερίδας – αναφέρει ότι πρόκειται για αξιωματούχους των συγκεκριμένων κομμάτων – οι ανακοινώσεις θα γίνουν μετά την πρώτη συνεδρίαση της Βουλής στις 4 Αυγούστου, οπότε και την κυβέρνηση θα στηρίζουν 62 βουλευτές.

Αλλά η σημαντικότερη είδηση είναι πως στη συμφωνία περιλαμβάνεται ότι για τρία χρόνια πρωθυπουργός θα είναι πρόσωπο από το SDSM (ο Ζάεφ) και για έναν χρόνο πρόσωπο από το DUI, δηλαδή ο Αχμέτι – πλην εκπλήξεως σχετιζόμενης με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, ενώπιον του οποίου ο Αχμέτι κλήθηκε να καταθέσει.

Αυτό που μένει, σύμφωνα με την εφημερίδα, να διευκρινιστεί είναι ποιος θα γίνει πρώτος πρωθυπουργός – αν και πιστεύεται ότι θα είναι ο Αλβανός, προκειμένου να προχωρήσει η συμφωνία με την Βουλγαρία για την γλώσσα, καθώς η Σόφια απειλεί με βέτο στην ΕΕ αν η «μακεδονική» δεν αναγνωριστεί ως… βουλγαρική διάλεκτος.

Από την πλευρά του, ο Οσμάνι δήλωσε στο Sitel TV πως δεν έχει συζητηθεί κυλιόμενη πρωθυπουργία και πως αναμένεται κυβέρνηση να σχηματιστεί από τις δύο μεγαλύτερες κοινότητες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ιδιαίτερο βάρος αποκτά η δήλωση του Προέδρου Πενταρόφσκι, ο οποίος, στις 30 Ιουλίου, δήλωσε στο «Φόκους» πως είναι δυνατόν να σχηματιστεί κυβέρνηση είτε χωρίς το SDSM, είτε χωρίς το VMRO, είτε χωρίς το DUI.

Ξεκαθαρίζοντας πως ο ίδιος θα δώσει εντολή για σχηματισμό κυβέρνηση σε όποιον αποδεδειγμένα διαθέτει την Δεδηλωμένη των 61 βουλευτών και προσθέτοντας ότι «όσα είδαμε το 2017 αποτελούσαν παραβίαση του Συντάγματος».

Επιπλέον, ο Πενταρόφσκι ανέφερε πως είναι σημαντικό η νέα κυβέρνηση να πληροί τρία κριτήρια: Όλοι οι υπουργοί, όχι μόνο αυτοί που είναι άμεσα υπεύθυνοι για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, να είναι άνθρωποι με αποδεδειγμένη προσήλωση στις δημοκρατικές αρχές και με φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό, να μην έχουν εμπλακεί σε καμία εγκληματική υπόθεση και να έχουν ένα «πιστοποιητικό ασφάλειας» όσον αφορά στην προηγούμενη δράση τους.

Ο Αχμέτι στη Χάγη

Πίσω από αυτές τις δηλώσεις, πολλοί είδαν τον προεδρικό φόβο για ενδεχόμενη εμπλοκή του Αχμέτι μετά την εμφάνισή του στη Χάγη, καθώς η ΕΕ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο Κράτος Δικαίου και στα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Επομένως, αν το διεθνές δικαστήριο απηύθυνε κατηγορίες στον Αχμέτι για εγκλήματα πολέμου στο Κόσοβο ως ηγετικό στέλεχος του UCK, οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα.

Επισήμως, από το DUI έγινε γνωστό ότι ο Αχμέτι έχει κληθεί ως μάρτυρας, με την ιδιότητα του ιδρυτικού μέλους του Απελευθερωτικού Στρατού Κοσόβου και πως ο ίδιος έχει αποδεχθεί την πρόσκληση «χωρίς δισταγμό».

«Υπήρξα πάντα υποστηρικτικός της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης και είμαι απόλυτα διαθέσιμος προκειμένου να αποδείξω την καθαρότητα του απελευθερωτικού αγώνα των Αλβανών έναντι της γενοκτονίας του σερβικού καθεστώτος Μιλόσεβιτς», έγραψε ο Αχμέτι στον λογαριασμό του στο FB.

Από την Χάγη δεν ανακοινώθηκαν οι ακριβείς λόγοι πρόσκλησης του Αχμέτι, ο οποίος πολέμησε στο Κόσοβο ως ηγετικό στέλεχος του UCK και μετά έλαβε μέρος στον εμφύλιο του 2001 στα Σκόπια ως στέλεχος του Αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (NLA).

Μετά το τέλος του εμφυλίου, ο ίδιος και οι σύντροφοί του ίδρυσαν το DUI.

Η πρόσκληση στον Αχμέτι ήλθε μετά την επί τέσσερις ημέρες εξέταση από το δικαστήριο της Χάγης του Κοσοβάρου Προέδρου Χασίμ Θάτσι, ο οποίος περιμένει τώρα να δει αν θα του απαγγελθούν κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου.

Και ακόμη πιο σημαντικό: Ο Αχμέτι εκλήθη στη Χάγη λίγες μέρες μετά τις εκλογές της 15ης Ιουλίου και τη νίκη του κόμματός του και ενώ ξεκινούν οι συνομιλίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Το Δικαστήριο έχει επίσης έλθει σε επαφή με τον πρεσβευτή του Κοσόβου στα Σκόπια Γκιέργκι Ντεντάτζ, χωρίς ακόμη να έχει κληθεί ως μάρτυρας.

Με πλούσια δράση και αυτός στη διάρκεια του πολέμου του 1999, δήλωσε αποφασισμένος να υπερασπιστεί την τιμή του UCK, αναφέροντας ότι στον πόλεμο έχασε μέλη της οικογενείας του.

Με λίγα λόγια, ο παράγων «Χάγη» ήλθε να προστεθεί στους υπόλοιπους πονοκεφάλους για τον σχηματισμό κυβέρνησης στα Σκόπια…

* Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών, Ν.Δ., πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητική εκπρόσωπος, δημοσιογράφος

liberal.gr

Τα ελληνοτουρκικά και ο Διάλογος των Μηλίων

Από

anixneuseis

August 2, 2020

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης

Εδώ και πολύ καιρό καλλιεργείται η εντύπωση, ότι ο διάλογος με κράτη που έχουν αντίθετα συμφέροντα με τα δικά μας, όπως η Τουρκία, ισοδυναμεί με ενδοτισμό, ή στην καλύτερη περίπτωση, με κάποιου είδους αδιέξοδο κατευνασμό.

Πιθανότατα, αυτό συμβαίνει όχι τόσο διότι ο διάλογος με τη γειτονική χώρα φαίνεται πραγματικά απρόσφορος, αλλά γιατί υιοθετείται συνολικά μια ιδιαίτερα στρεβλωτική αντίληψη για τη λειτουργία και το περιεχόμενο της διαδικασίας του διαλόγου στη σύγχρονη διπλωματική πρακτική.

Μάλιστα, εμπλουτίζεται με μια απλουστευτική ερμηνεία που άκριτα υιοθετείται, σχετικά με έναν διαφορετικό διάλογο που έλαβε χώρα το 416 π.Χ. μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων και περιγράφει ο Θουκυδίδης στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Πιο συγκεκριμένα, η εμπόλεμη Αθήνα ανάγκασε τους ουδέτερους Μήλιους να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση με τις στρατιωτικές δυνάμεις της έτοιμες να ξεκινήσουν την πολιορκία της Μήλου σε περίπτωση που η τελευταία επέμενε στην άρνησή της να συνταχθεί με εκείνους. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ο Θουκυδίδης κατάστρωσε αριστοτεχνικά ένα εξαιρετικό ζεύγος δημηγοριών ανάμεσα στους πρέσβεις των Αθηναίων και τους πρόκριτους των Μηλίων, που είναι ευρύτερα γνωστός ως Διάλογος των Μηλίων. Προφανώς, ο Διάλογος των Μηλίων δεν είναι σε καμία περίπτωση διάλογος με την τεχνική έννοια που έχει σήμερα στη διπλωματία. Ουσιαστικά, επρόκειτο για διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ένα ισχυρό κι ένα αδύναμο μέρος, δηλαδή, ήταν μια μορφή εξαναγκαστικής διπλωματίας που σε νεότερες εποχές περιγράφεται ως διπλωματία των κανονιοφόρων.

Αντίθετα, στη σύγχρονη πρακτική η διπλωματική επαφή που χαρακτηρίζεται ως διάλογος, δεν περιλαμβάνει δομημένη ατζέντα, δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, δεν έχει επίσημο χαρακτήρα και περιορίζεται σε διερευνητικές συναντήσεις με αναγνωριστικό περιεχόμενο που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση μιας νομικής διαφοράς, όπως η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Τέτοιες επαφές λοιπόν, όπως ο διάλογος μεταξύ διπλωματικών αξιωματούχων, δεν συνιστούν διαπραγμάτευση ούτε και μυστική διπλωματία. Το ίδιο ισχύει και για τη διαμόρφωση ανεπίσημων καναλιών επικοινωνίας, ακόμα και σε υψηλόβαθμο επίπεδο (π.χ. Σουρανή-Καλίν).

Περαιτέρω, η στρεβλωτική χρήση του Διαλόγου των Μηλίων αφορά στην παραδοχή, πως ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η ισχύς του και αντίστοιχα ο αδύναμος υποχωρεί στο μέτρο που του επιβάλει η αδυναμία του, σε συνδυασμό με την πονηρή συμπαραδήλωση πως η συμμετοχή σε διάλογο σε καθιστά αυτόματα αδύναμο, ειδικά όταν επιμένεις στην επίκληση της διεθνούς νομιμότητας.

Ωστόσο, ο Διάλογος των Μηλίων δεν αφορά στη νομιμότητα ή τη δικαιοσύνη, αλλά σε μια πρώτη και επιφανειακή ανάγνωση περιστρέφεται γύρω από την ισχύ και τη διευθέτηση του συμφέροντος ανάμεσα στον ισχυρό και τον αδύναμο. Άλλωστε, κανείς, και φυσικά ούτε ο Θουκυδίδης, δεν αμφισβητεί το αυτονόητο, δηλαδή την κρίσιμη και αποφασιστική σημασία της ισχύος στις σχέσεις μεταξύ των πολιτειών. Ούτε βέβαια ο Διάλογος των Μηλίων αποτελεί κάποια απόδειξη της επικράτησης της ισχύος σε βάρος της δικαιοσύνης, διότι απλά δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την ισχύ με την αδικία.

Αντίθετα, μια πιο προσεκτική ανάγνωση μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο Διάλογος των Μηλίων είναι μια αριστουργηματική αντιπαράθεση επιχειρημάτων ανάμεσα στους εκπροσώπους μιας παρηκμασμένης δημοκρατικής πολιτείας και τους εκπροσώπους μιας αδύναμης πολιτείας που μοναδικό καταφύγιο στα επιχειρήματά τους είχαν την ελευθερία και τις αξίες τους.

Οι Αθηναίοι, δεν προσήλθαν καλόπιστα, επέβαλαν τους όρους της διαπραγμάτευσης και αναζήτησαν πιεστικά τον ανέξοδο και άκοπο εξαναγκαστικό διπλωματικό αυτοματισμό που θα επιβεβαίωνε την ηγεμονία τους. Ο Θουκυδίδης λοιπόν, έχει ηθικοπλαστικό κίνητρο, και επιτυγχάνει να αναδείξει την ύβρι που διαπράττουν οι Αθηναίοι και τη μετάπτωση της πολιτείας τους στη θέση της Περσίας την εποχή των Μηδικών Πολέμων.

Επιπλέον, πρόκειται για την ίδια παρηκμασμένη αθηναϊκή πολιτεία, έρμαιο των δημαγωγών και λαοπλάνων πολιτικών, η οποία το επόμενο έτος εκστράτευσε στη Σικελία εναντίον των Συρακουσών χωρίς καμιά προηγούμενη διαπραγμάτευση, με εφιαλτική κατάληξη για την ισχυρή Αθήνα.

Με άλλα λόγια, ο Διάλογος των Μηλίων δεν πρέπει να διαβάζεται αποσπασματικά και αποκομμένος από τη συνέχεια της Ιστορίας του Θουκυδίδη, δηλαδή τη Σικελική Εκστρατεία και την καταστροφή της δημοκρατικής πολιτείας που οι Αθηναίοι κάποτε είχαν δημιουργήσει, αλλά απώλεσαν εξαιτίας της αλαζονείας της ηγεμονίας τους και της εκφυλιστικής φύσης του πολέμου.

Αν όλα τα παραπάνω, μπορούν σήμερα με κάποιον τρόπο να νοηματοδοτήσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να κινητροδοτήσουν έναν πραγματικό και επωφελή διάλογο μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, αυτό είναι ασφαλώς ζήτημα επιλογών στο υψηλότερο επίπεδο λήψης αποφάσεων και φυσικά προϋποθέτει δύο μέρη.

Αναμφίβολα, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος εργαλειοποίησης της διαδικασίας του διαλόγου, προκειμένου ένα μέρος να κερδίσει χρόνο ή να συγκαλύψει τις απειλές του και να πιέσει περισσότερο αποτελεσματικά, ώστε να βρεθεί σε πιο πλεονεκτική θέση και τελικά να μεγιστοποιήσει τα συμφέροντά του.

Όταν λοιπόν το ένα μέρος προσέρχεται σε διάλογο προσχηματικά, κακόπιστα και με πρόθεση να επιβάλει τους όρους του, ακριβώς όπως η Αθήνα στη Μήλο, και το άλλο μέρος είναι πρόθυμο να συμμετέχει, τότε προφανώς μόνο δυσάρεστες συνέπειες μπορεί να προκύψουν. Ωστόσο, ακόμα και οι Μήλιοι, αν και εξαναγκάσθηκαν σε διαπραγμάτευση, τελικά αγωνίστηκαν για να υπερασπιστούν την ελευθερία και τις αξίες τους ενάντια σε κάθε πιθανότητα να υπερισχύσουν.

Σε κάθε περίπτωση, είναι απαραίτητο να υπάρχουν ανοιχτοί διπλωματικοί δίαυλοι ανάμεσα σε δύο κράτη που έχουν αντίθετα συμφέροντα, ειδικά όταν οδηγούνται σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσής τους, ακόμα και σε σύγκρουση.

Πρόκειται για στοιχειώδεις αρχές στη διαχείριση κρίσεων, τις οποίες ακολουθούν κράτη με πολύ μεγαλύτερο αποτύπωμα ισχύος σε σχέση με το δικό μας. Αυτό που συνέβη την τραγική νύχτα των Ιμίων ελλείψει επικοινωνίας με την άλλη πλευρά, και οδήγησε στη διαμεσολάβηση τρίτων που νομιμοποίησαν πολιτικά το τουρκικό γκριζάρισμα και τα αρνητικά τετελεσμένα για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο στο όνομα της περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας, δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Η έλλειψη επικοινωνίας ωφελεί μόνο εκείνη την πλευρά που πρόθυμα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία των διεκδικήσεων και το κόστος του αναθεωρητισμού, δηλαδή την Τουρκία. Αντίθετα, όσο υπάρχει διαδικασία διαλόγου και δυνατότητα επικοινωνίας σε υψηλό επίπεδο, τόσο ενισχύεται το διπλωματικό προφίλ της χώρας μας, ενώ η Τουρκία αναλαμβάνει μεγαλύτερο κόστος από την αναθεωρητική προβολή και προώθηση των συμφερόντων της.

Δεν υπάρχει δίλημμα αναφορικά με το αν θα συμμετέχουμε σε διάλογο. Πρόκειται για διπλωματικό μονόδρομο –διαφορετικά εμείς θα εκτεθούμε– ακόμα κι αν βάσιμα δεν έχουμε προσδοκίες από ένα κράτος που συστηματικά προσέρχεται κακόπιστα σε συνομιλίες από την εποχή του ανακοινωθέντος Καραμανλή-Ντεμιρέλ.

Ούτε πρέπει να μας διακατέχουν φοβικά σύνδρομα για τα διπλωματικά ολισθήματα του παρελθόντος, ώστε να αποφύγουμε την απευθείας επαφή με εκείνον που ούτως ή άλλως μας απειλεί ανοιχτά. Κυρίως όμως, δεν πρέπει να μας απασχολεί τόσο το καθεστώς της Άγκυρας, όταν φιλάρεσκα αυτοπροσδιορίζεται ως ισχυρός που προχωρά όσο του επιτρέπει η ισχύς του, όσο το αν αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας και προετοιμαζόμαστε ως Μήλος ή ως Συρακούσες.

Εννοείται, πως με κριτήριο την έκβασή της η πρώτη περίπτωση δεν συνιστά επιλογή. Στη δεύτερη περίπτωση, επιλέγεις τη Σικελική Άμυνα στη σκακιέρα, και μεταφέρεις την αντιπαράθεση στα μέτρα σου, ξεκινώντας με συμμετοχή σε διάλογο, ακόμα κι αν αυτό εξυπηρετήσει τελικά μόνο τα διπλωματικά προσχήματα. Αρκεί, το φιλειρηνικό διπλωματικό προφίλ της χώρας μας να υποστηρίζεται αποτελεσματικά με επαρκή ισχύ και αξιόπιστη προβολή της αποτρεπτικής ισχύος, όπως συνέβη πρόσφατα σε Έβρο και Καστελλόριζο.

*Ο κ. Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης είναι Επίκουρος Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου της Νομική Σχολή ΑΠΘ.

liberal.gr

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Από

anixneuseis

August 1, 2020

30 Ιουλίου 2020

“Η φωτογραφία τραβήχτηκε τη δεκαετία του ’60 και απεικονίζει ένα παιδί με κοντοκουρεμένα μαλλιά. Ο νεαρός γεννήθηκε σε ένα φτωχό προάστιο της Κωνσταντινούπολης καταγόταν από τη Ριζούντα του Εύξεινου Πόντου. Ο εικονιζόμενος είναι ο Tούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ένας ελληνόσπορος.

Η ελληνική καταγωγή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ένα σχεδόν αποδεδειγμένο θέμα, αν και ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος δίχως να το αρνείται το «ξορκίζει». Μιλώντας σε εκδήλωση στην Κωνσταντινούπολη αναφερόμενος στην εθνική του καταγωγή είπε:

«Ρώτησα τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου αν είμαστε Λαζοί ή Τούρκοι» ομολόγησε ο Ερντογάν. «Ο δικός μου παππούς μού είπε ότι, όταν πεθάνουμε και πάμε στον άλλον κόσμο, θα μας ρωτάνε «σε ποιον Θεό πιστεύεις;», «ποιος είναι ο προφήτης σου;» και «ποια είναι η θρησκεία σου;». Δεν θα μας ρωτήσουν για την εθνική μας καταγωγή.

Ύστερα από αυτά, όταν ρωτούν εσένα ποια είναι η εθνική σου καταγωγή, εσύ να λες ότι είσαι μουσουλμάνος και να τραβάς τον δρόμο σου» ήταν η απάντηση που είχε λάβει από τον πατέρα του ο Ερντογάν, όπως τουλάχιστον τη μετέφερε στο ακροατήριό του.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε τηλεοπτική συνέντευξη στο κανάλι NTV, στις 10 Ιουνίου 2011, σε σχετική ερώτηση που αφορά τη καταγωγή του, μίλησε με τον ποιο προσβλητικό και απαξιωτικό τρόπο για την ελληνική του καταγωγή, λέγοντας τη φράση που συνηθίζεται να λέγεται όταν αναφέρεται η λέξη διάβολος, δηλαδή «ο έξω από εδώ», όταν είπε τη λέξη Rum (Έλληνας).

Τούρκοι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο Ερντογάν έχει ελληνική καταγωγή, από το χωριό Ποταμιά της Ριζούντας του Πόντου.
Με τον εξισλαμισμό των Ποντίων ταυτόχρονα έγινε αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του Πόντου, αλλάζοντας τις ελληνικές ονομασίες χωριών και πόλεων με τουρκικές. Ο Fatih Sultan Mehmet που κυρίευσε τον Πόντο, εξισλαμίζοντας τον ελληνικό πληθυσμό και με φιρμάνι (διάταγμα) άλλαξε τις ονομασίες, μέχρι σήμερα οι κάτοικοι του Πόντου χρησιμοποιούν την ελληνική ονομασία των χωριών τους.

Ο Ερντογάν, σε περιοδεία του στην περιοχή της Ριζούντας (η ονομασία που έδωσαν οι Τούρκοι της Ριζούντας είναι RIZE), επισκέφθηκε και το χωριό καταγωγής των γονιών του, την Ποταμιά. Στην πλατεία του χωριού ένα μεγάλο πανό έγραφε «Potamya Hos Geldiginiz», δηλαδή η Ποταμιά σας καλωσορίζει.

Κατέβηκε από το λεωφορείο, χόρεψε με τους ομοχώριούς του που ήταν ντυμένοι με ποντιακές παραδοσιακές στολές και στην ομιλία του είπε ότι ένας απόδημος από την Ποταμιά, όταν επισκέπτεται το χωριό του, το αποκαλεί με την παραδοσιακή ονομασία Ποταμιά και όχι με την τουρκική ονομασία που είναι «Guneysu» (νερό του νότου).

Ο προπάππος το Erdogan, ήταν επικεφαλής αντάρτικης ομάδας Ελλήνων του Πόντου εναντίον των Τούρκων κατακτητών. Το επίθετο του προπάππου του Ερντογάν ήταν το εξισλαμισμένο Bakatoglu Memis. Το φορολογικό βιβλίο στη στήλη εθνική καταγωγή έγραφε τη λέξη «εξισλαμισθείς» και στη στήλη ονοματεπώνυμο το νέο ισλαμικό όνομα.

Η οικογένεια άλλαξε επίθετο το 1934, διότι η λέξη «Bakat», που ήταν το επίθετο της οικογένειας, εθεωρείτο βρισιά, διότι όλοι οι Έλληνες αντάρτες αποκαλούνταν «Bakat». Στον Πόντο, συνεπώς, η λέξη αυτή είχε τη σημασία Έλληνα αποστάτη, στασιαστή εναντίον των Τούρκων.”

votegreece.gr

Spiegel για Ερντογάν: Αλαζονικός ηγέτης – Εφαρμόζει τον νεο-οθωμανισμό περισσότερο από ποτέ

Από

anixneuseis

August 1, 2020

ΑΙΧΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε προεκλογική συγκέντρωση του AKP, κατά τις δημοτικές εκλογές του 2019 στην Τουρκία / Φωτογραφία: AP Photos
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, η τουρκική στάση στο Αιγαίο και τα ανοικτά μέτωπα σε Συρία και Λιβύη εξετάζονται από το γερμανικό Spiegel με τον αρθρογράφο να χαρακτηρίζει τον Ερντογάν ως «αλαζονικό ηγέτη».

Όπως σημειώνει η DW, η ανάλυση του περιοδικού Spiegel αναφέρεται στη νέα φάση της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Παίρνει αφορμή από την «πομπώδη» μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και την μουσουλμανική προσευχή την ημέρα της επετείου της υπογραφής της συνθήκης της Λωζάνης, για να δείξει ο Ερντογάν ότι «η κληρονομιά του Ατατούρκ έχει ξεπεραστεί» και ότι ο ίδιος «δεν αναγνωρίζει πλέον τα υπάρχοντα σύνορα». Δεύτερη αφορμή οι προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και το Καστελόριζο, «όπου μόνο μετά την παρέμβαση Μέρκελ, σύμφωνα με ΜΜΕ, απεφεύχθη μια ένοπλη σύρραξη». Σε αυτά προστίθενται η στάση της Τουρκίας στο συριακό και το λιβυκό μέτωπο.

Γίνεται αρχικά αναφορά στην αντίληψη του νέο-οθωμανισμού από τον Ερντογάν, ξεκινώντας με τον θεωρητικό θεμελιωτή του, τον πρώην πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτογλου και το βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», στο οποίο εξέθετε τις απόψεις του για τη νέα τουρκική εξωτερική πολιτική.

«Ο Νταβούτογλου οραματίστηκε την Τουρκία στο πλαίσιο της οθωμανικής παράδοσης ως ηγέτιδα από τη Βόρεια Αφρική ως τα Βαλκάνια. Αυτή η θέση έγινε δεκτή από τον νέο τότε ισλαμιστή πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν», αναφέρει το Spiegel, συμπληρώνοντας όμως ότι οι στενές σχέσεις των δύο ανδρών ανήκουν πλέον στο παρελθόν. «Ο Νταβούτογλου εγκατέλειψε το κυβερνών κόμμα AKP πέρυσι και ίδρυσε δικό του. Ωστόσο, το δόγμα του, ο νεο-οθωμανισμός, εφαρμόζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ». Σε τι διαφέρει όμως το αρχικό δόγμα Νταβούτογλου από τη νέα προσέγγιση Ερντογάν;

Η διαφορά του Ερντογάν από το δόγμα Νταβούτογλου
Το Spiegel παρατηρεί: «Ο ιμπεριαλισμός του Νταβούτογλου είχε κυρίως θρησκευτικά κίνητρα. Ήθελε να καθιερώσει την Τουρκία ως ηγέτιδα των σουνιτών, έργο που απέτυχε άδοξα στα χρόνια που ακολούθησαν την Αραβική Άνοιξη. Ο Ερντογάν είναι επίσης ισλαμιστής. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για τον ίδιο είναι η διεθνής παρουσία. Η ιδεολογία είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο τουρκικός νεο-οθωμανισμός του 2020 είναι επομένως διαφορετικός από τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του ΑΚΡ: πιο ρεαλιστικός, δεν κάνει διακρίσεις, είναι πιο απρόβλεπτος. Ο Ερντογάν κάνει ό,τι και ο Πούτιν. Πηγαίνει οπουδήποτε προκύπτει ευκαιρία: σχεδιάζει στρατιωτικές βάσεις στη Βόρεια Αφρική, χτίζει τζαμιά στα Βαλκάνια, καταλαμβάνει τμήματα της Συρίας. Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται το κενό που δημιουργείται από την αποχώρηση των ΗΠΑ από την παγκόσμια πολιτική».

Η αδύναμη στάση της Ευρώπης
Η ανάλυση κλείνει με αναφορά στη στάση της Ευρώπης: «Ακόμη και μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, οι Ευρωπαίοι δεν βρήκαν τρόπο να αντιμετωπίσουν σωστά τον ταραχοποιό από την Άγκυρα. Οι στενοί οικονομικοί δεσμοί με την Τουρκία θα τους παρείχαν μέσα για να σταματήσουν τον Ερντογάν. Στην ανάγκη η ΕΕ και η γερμανική κυβέρνηση θα μπορούσαν να ασκήσουν πίεση στην Τουρκία μέσω οικονομικών κυρώσεων. Αντ ‘αυτού, παρακολουθούν τις εξελίξεις με ένα μείγμα αδυναμίας και νευρικότητας, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος ενισχύει την επιρροή του – και συνεχίζει να αποσταθεροποιεί την περιοχή».
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/kosmos/spiegel-gia-erntogan-alazonikos-igetis

Αποψη: Η Φαουστιανή Ενωση της Ευρώπης

Από

anixneuseis

August 1, 2020

Ρ. ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΕΛΕΜΕΝ*

Φωτ. REUTERS

Την Τρίτη της περασμένης εβδομάδας, οι ηγέτες της Ε.Ε. έφτασαν σε μια συμφωνία για την ανάκαμψη από την πανδημία, γεγονός που σηματοδοτεί ένα ιστορικό βήμα προς τα εμπρός για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Μέχρι την Παρασκευή, οι συνεργάτες του αυταρχικού Πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, είχαν κλείσει ουσιαστικά τον μεγαλύτερο εναπομείναντα ανεξάρτητο ειδησεογραφικό ιστότοπο στην Ουγγαρία. Η χρονική στιγμή δεν ήταν τυχαία. Οι φιλοευρωπαίοι, δικαίως, επιδοκιμάζουν πολλά σε αυτήν τη συμφωνία ορόσημο, αλλά πρέπει, επίσης, να αναγνωρίσουν τη σκοτεινή, κρυφή πλευρά της. Καθώς η συμφωνία περιλαμβάνει ασάφειες σχετικά με την κατανομή των κονδυλίων της Ε.Ε. με βάση τον σεβασμό στο κράτος δικαίου, το κύριο μήνυμα προς τα αυταρχικά καθεστώτα και τα επίδοξα αυταρχικά καθεστώτα, ήταν ότι η Ε.Ε. θα συνεχίσει να τους παραχωρεί δισεκατομμύρια σε επιδοτήσεις. Η συμφωνία είχε ως αποτέλεσμα μια πιο βαθιά ολοκληρωμένη Ε.Ε., η οποία όμως εξακολουθεί να φιλοξενεί υβριδικά αυταρχικά καθεστώτα.

Καθώς η σύνοδος κορυφής πλησίαζε, έγινε λόγος για τη σύνδεση του Ταμείου Ανάκαμψης «Νέα Γενιά Ε.Ε.» και του αναθεωρημένου προϋπολογισμού της Ε.Ε. με ένα σύστημα «προϋποθέσεων σχετικά με το κράτος δικαίου» που θα επέτρεπε στην Ε.Ε. να αναστέλλει τη χρηματοδότηση σε κυβερνήσεις με «γενικευμένες ελλείψεις» στο κράτος δικαίου. Το τελικό κείμενο της συμφωνίας, όμως, μεταθέτει απλώς το θέμα αναφέροντας πως «ένα καθεστώς προϋποθέσεων για την προστασία του προϋπολογισμού και του σχεδίου Νέα Γενιά Ε.Ε. θα θεσπιστεί» κάποια στιγμή στο μέλλον. Βέβαια πρέπει να παραδεχτούμε, η συμφωνία δημιούργησε τουλάχιστον μια ευκαιρία για δράση: το Συμβούλιο έχει περάσει τα τελευταία δύο χρόνια μπλοκάροντας μια νομοθετική πρόταση της Επιτροπής για έναν μηχανισμό προϋποθέσεων σχετικά με το κράτος δικαίου και η συμφωνία ανέφερε ότι οι ηγέτες θα δώσουν την ευλογία τους σε μια τουλάχιστον αποδυναμωμένη εκδοχή του. Το αν η Ε.Ε. θα εισαγάγει στην πραγματικότητα ένα τέτοιο σύστημα, θα φανεί στο μέλλον .

Σε κανέναν δεν πρέπει να προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό δεν οδήγησαν στην εφαρμογή ενός νέου μηχανισμού που θα ρυθμίζει την κατανομή των κονδυλίων της Ε.Ε. με βάση τον σεβασμό για τις αξίες της. Υπήρξε τεράστια πολιτική πίεση για την ταχεία επίτευξη συμφωνίας, αλλά αυτή η συμφωνία έπρεπε να ψηφιστεί ομόφωνα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η αυταρχική κυβέρνηση της Ουγγαρίας και η ολοένα και πιο αυταρχική κυβέρνηση της Πολωνίας θα είχαν ασκήσει βέτο σε οποιοδήποτε σχέδιο πίστευαν ότι θα μπορούσε να οδηγήσει στην αναστολή της χρηματοδότησης της Ε.Ε. προς τις χώρες τους.

Γενικότερα, θα ήταν άδικο να θεωρήσουμε το πακέτο διάσωσης από την πανδημία ως ένα νέο Φαουστιανό Σύμφωνο με τα αυταρχικά καθεστώτα της Ε.Ε. , διότι στην πραγματικότητα η Ε.Ε. τους παρέδωσε τη δημοκρατική ψυχή της εδώ και πολύ καιρό. Οι πραγματικές αποτυχίες των ηγετών της Ε.Ε. στην υπεράσπιση του κράτους δικαίου δεν σημειώθηκαν στη σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας, αλλά τα τελευταία χρόνια, όταν αρνήθηκαν επίμονα να υπερασπιστούν τις υποτιθέμενες δημοκρατικές αξίες της Ε.Ε..

Κατά μία έννοια, ολόκληρη η συζήτηση την περασμένη εβδομάδα αποτελεί ένα παράδειγμα αυτού που ο καθηγητής Λοράν Πες χαρακτήρισε το κράτος δικαίου της Ε.Ε. ως «κύκλο δημιουργίας εργαλείων», όπου η Ε.Ε. δικαιολογεί την αποτυχία της να ανταποκριθεί στη δημοκρατική οπισθοδρόμηση των κυβερνήσεων των κρατών μελών με τον ψευδή ισχυρισμό ότι δεν διαθέτει τα επαρκή εργαλεία και με εκκλήσεις για την εισαγωγή νέων εργαλείων.

Η αλήθεια είναι ότι η Ε.Ε. έχει στη διάθεσή της πολλά εργαλεία, αλλά για πολιτικούς λόγους , απλώς αρνείται να τα αξιοποιήσει. Όπως έχουμε υποστηρίξει παλαιότερα ο Ίσραελ Μπάτλερ , η Κιμ Σέπελε και εγώ , η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη την εξουσία βάσει των κανονισμών των διαρθρωτικών ταμείων της Ε.Ε. να αναστείλει τα κονδύλια προς κράτη μέλη για λόγους κράτους δικαίου. Η Επιτροπή θα μπορούσε, επίσης, να κάνει πολύ πιο αυστηρή χρήση των τυποποιημένων εργαλείων επιβολής του νόμου – όπως οι διαδικασίες επί παραβάσει – για να υπερασπιστεί τις δημοκρατικές αξίες.

Η παθητικότητα της Επιτροπής δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι η πρόεδρός της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, εξαρτιόταν από τις ψήφους των κυβερνώντων κομμάτων στην Πολωνία και την Ουγγαρία για να γίνει Πρόεδρος και ότι – ως Γερμανίδα πολιτικός του CDU – είναι μέλος του ίδιου ευρωκόμματος (του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος – ΕΛΚ) με τον Όρμπαν. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της, υποσχέθηκε να εξομαλύνει τις πολιτικές συγκρούσεις με τα καθεστώτα στην Πολωνία και την Ουγγαρία , και από τότε έχει ακολουθήσει μια πολιτική κατευνασμού.

Οι αποτυχία των εθνικών ηγετών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να υπερασπιστούν τη δημοκρατία είναι ακόμη πιο κατάφωρες. Πολλοί απολογητές ισχυρίζονται ότι το Συμβούλιο έχει παραλύσει λόγω του ότι οι κυρώσεις βάσει του άρθρου 7 απαιτούν ομόφωνη ψήφο των κυβερνήσεων των κρατών μελών και ότι η Πολωνία και η Ουγγαρία έχουν δεσμευτεί να ασκήσουν βέτο στην επιβολή κυρώσεων εναντίον της άλλης χώρας. Υπάρχει ένα ίχνος αλήθειας σε αυτό, ακόμη κι αν μπορεί να υπάρξει ένας τρόπος να αποφευχθεί η μεταξύ τους προστασία των δύο κρατών από την επιβολή κυρώσεων. Τα πραγματικά προβλήματα, όμως, στο Συμβούλιο είναι πολύ βαθύτερα. Πρώτον, υπάρχουν ισχυροί κανόνες σεβασμού μεταξύ των ηγετών στο Συμβούλιο στην περίπτωση θεμάτων που θεωρούνται εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις. Δεύτερον, άλλες κυβερνήσεις με τα δικά τους προβλήματα με την κλεπτοκρατία ή τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση κατανοούν ότι κάθε εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Ουγγαρίας ή της Πολωνίας μπορεί κάποια μέρα να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους, έτσι αντιστέκονται στην ανάληψη δράσης. Τέλος, ορισμένες κυβερνήσεις συντάσσονται με την Ουγγαρία ή την Πολωνία για κομματικούς λόγους. Όπως προαναφέρθηκε, το κόμμα του Όρμπαν, Φιντές, παραμένει μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και το CDU της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ έπαιξε καίριο ρόλο στην υπεράσπισή του.

Η διάβρωση του κράτους δικαίου, αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας, στην Ουγγαρία και την Πολωνία δεν είναι υπαιτιότητα της Ε.Ε., και τελικά εναπόκειται στους Ούγγρους και τους Πολωνούς να αποκαταστήσουν τις λειτουργικές φιλελεύθερες δημοκρατίες. Ωστόσο, η χρηματοδότηση της Ε.Ε. είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση αυτών των καθεστώτων και η νέα δέσμη μέτρων ανάκαμψης υπόσχεται να κρατήσει τη στρόφιγγα ανοιχτή.

Η μάχη δεν έχει τελειώσει και οι υπερασπιστές του κράτους δικαίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπόσχονται να ενισχύσουν τις προϋποθέσεις σχετικά με το κράτος δικαίου στη συμφωνία. Ακόμη, όμως, κι αν εφαρμοστεί αυτό το νέο εργαλείο, μπορεί απλώς να καταλήξει στο ράφι, μαζί με τα άλλα αχρησιμοποίητα εργαλεία της Ε.Ε.. Σε τελική ανάλυση, οι ηγέτες της Ε.Ε. θα χρησιμοποιήσουν την πλούσια εργαλειοθήκη της Ε.Ε. για να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, μόνο αν περισσότεροι απ’ αυτούς αποφασίσουν ότι είναι προς το συμφέρον τους να το πράξουν, ή ίσως ότι είναι ηθική υποχρέωσή τους. Μέχρι τότε, θα παραμένει η « αυταρχική ισορροπία » της Ε.Ε..

*Ο Ρ. Ντάνιελ Κέλεμεν είναι Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Δικαίου και κατέχει έδρα Jean Monnet στις Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς

“Καθημερινή”

US reveals top ISIS financier is in Turkey

Από

pcuser

August 1, 2020

Washington has identified a critical financial facilitator for Daesh (ISIS) based in Turkey in a move to unsettle the remaining global financial networks of the terrorist group.

In a statement on Tuesday, the US Department of the Treasury’s Office of Foreign Assets Control (OFAC) said that the Daesh facilitator, Adnan Muhammad Amin Al-Rawi, had materially assisted, sponsored or provided financial, material or technological support for — or goods or services to or in support of — Daesh.

“This action coincides with the 13th meeting of the Counter Daesh Finance Group (CIFG), which includes over 60 countries and international organizations, and plays a fundamental role in coordinating efforts to deny Daesh access to the international financial system and eliminate its sources of revenue,” the statement read.

The Treasury requires that all property and interests in property of relevant individuals that are in the US or in the possession or control of US persons must be blocked and reported to the OFAC.

In the meantime, any foreign financial institution that deliberately conducts or facilitates any substantial transaction on behalf of individuals and entities designated by OFAC is likely to be subject to US sanctions.

Hidden Daesh cells are known to be active in Turkey. On July 19, Turkish police detained 27 people in 15 districts of Istanbul with links to Daesh whom they suspect were preparing to carry out a terror attack.

According to Colin Clarke, senior research fellow on terror financing networks with the Soufan Group, financial networks of Daesh unsurprisingly remain active in Turkey, given the way that Daesh prepared for the collapse of the caliphate.

“Daesh has laundered its illicit proceeds in Turkey through money-service businesses and middlemen looking to profit from ill-gotten gains. I think Daesh financial networks could potentially help sustain the group for the next decade,” he told Arab News.

Since last year, Turkey’s financial crimes watchdog MASAK has been going after the terror group’s illegal money transfer system, targeting suspects who they accuse of directing to Daesh international money transfers using the “Hawala” chain system. Turkish- and Syrian-based jewelry firms or exchange offices are believed to act as front companies for such illegal money transfers.

Last November, Washington blacklisted three Turkey-based companies and two Turkish individuals based in Turkey over charges of providing financial and logistical support for Daesh in Syria and Iraq through currency exchange offices and import-export operations. The sanctions are meant to freeze any US assets held by targeted individuals and companies and to forbid Americans from doing business with them.

“The geographical defeat of Daesh in March 2019 did not mean putting an end to the reasons behind its emergence and the conditions in which it flourished. These include political, social and religious grievances; repressive governance; as well as the security vacuum,” Orwa Ajjoub, affiliated researcher at the Center for Middle Easter Studies at Lund University, told Arab News.

According to Ajjoub, the loss of its territory has disrupted the group’s main sources of income such as oil revenues and tax collection. However, Daesh has found new ways to support itself such as limited legitimate businesses, smuggling, donations, kidnapping for ransom and extortion of

wealthy individuals in the areas in which it operates in the Eastern desert of Syria and the border region between Syria and Iraq.

“The international community realizes that drying up (Daesh’s) financial resources is a major factor in neutralizing the group’s military operations. Therefore, CIFG has been monitoring and sanctioning some money transfer offices that are involved in illegitimate activities and operate in both Syria and Iraq,” he said.

Ajjoub thinks that the difficulty in achieving this lies in the ability to monitor the process of transferring remittances from the point of sending them to the moment they are received by beneficiaries.

“Other ways of channeling resources to Daesh fighters include social media campaigns and donations in cryptocurrency, which require rigorous cybersecurity measures to contain,” he said.

———

Visit the Arab News (Jeddah, Saudi Arabia) at www.arabnews.com

Distributed by Tribune Content Agency, LLC.

1...2,4372,4382,439...3,035 Σελίδα 2,438 από 3,035

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΚΕΛ ΑΛΛΑ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Υποκινητές ανατροπών

How the F-35 is driving a wedge between the U.S. and a key NATO ally

Size Matters: Chevron Enters Israel

Oded Eran

The oil giant announced its acquisition of Noble Energy, and thereby strengthened the American presence in the energy sector in the Eastern Mediterranean. This is a development with major strategic, political, and economic importance for Israel – and for the world at large

Ο Αλί Έρμπας, στο κέντρο της πολιτικο-θρησκευτικής χορογραφίας που παίζεται στην Αγία Σοφία

Body Bags and Enemy Lists: How Far-Right Police Officers and Ex-Soldiers Planned for ‘Day X’

The New York Times

Northern Cross

Body Bags and Quicklime

Meeting with Marko

Σκόπια: Το ιππικό στο Κρούσοβο, ο Αχμέτι στη Χάγη

Σοφία Βούλτεψη

Τα ελληνοτουρκικά και ο Διάλογος των Μηλίων

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Spiegel για Ερντογάν: Αλαζονικός ηγέτης – Εφαρμόζει τον νεο-οθωμανισμό περισσότερο από ποτέ

Αποψη: Η Φαουστιανή Ενωση της Ευρώπης

US reveals top ISIS financier is in Turkey