Αρχική Blog Σελίδα 2409

Handelsblatt: Γιατί η ΕΕ δεν καταφέρνει να μιλήσει με γλώσσα ισχύος στην Τουρκία του Ερντογάν

0

ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΚΥΡΩΣΕΙΣ


O πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ και ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / Φωτογραφία αρχείου: ΑΡ
Τα αίτια που εμποδίζουν την ΕΕ να μιλήσει με γλώσσα ισχύος στην Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που ενισχύει με την «ολοένα και επιθετικότερη πολιτική της τον κίνδυνο μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης» επιχειρεί να αναλύσει η «Handelsblatt».

To άρθρο της έγκυρης γερμανικής οικονομικής εφημερίδας υπενθυμίζει τις πρόσφατες δηλώσεις του ύπατου εκπροσώπου της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Ζοζέπ Μπορέλ, περί «ιστορικής καμπής» στις ευρωτουρκικές σχέσεις, η έκβαση της οποίας εξαρτάται από τη συμπεριφορά της τουρκικής ηγεσίας, αλλά, όπως σημειώνει, είναι λίαν αμφίβολη η πιθανότητα επιβολής κυρώσεων που θα πονούν πραγματικά την Τουρκία -π.χ. στον οικονομικό τομέα-, δεδομένου ότι απαιτείται ομοφωνία στη λήψη της σχετικής απόφασης.

«Το μεγάλο δίλημμα», όπως αναφέρει, στην ΕΕ είναι ότι «η Τουρκία είναι εταίρος, υποψήφιο προς ένταξη μέλος στην ΕΕ, στρατιωτικός σύμμαχος 21 κρατών-μελών της και με μεγάλο στρατηγικό ενδιαφέρον, γεωπολιτικά, από την άποψη της πολιτικής ασφάλειας, αλλά και στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο.

»Ωστόσο, οι απόψεις αναφορικά με τη σχέση με την Τουρκία είναι διχασμένες εντός της ΕΕ: ενώ, π.χ., η Γαλλία και η Αυστρία τηρούν πολύ επικριτική στάση έναντι της Τουρκίας και ειδικά η Βιέννη επαναλαμβάνει συχνά την αξίωση να τερματιστούν επισήμως οι ενταξιακές συνομιλίες με την Αγκυρα, που ούτως ή άλλως έχουν μπει στον πάγο, άλλες χώρες δεν θέλουν να την απομακρύνουν», σημειώνει.

Και αναφέρεται στο παράδειγμα της Γερμανίας: «Το Βερολίνο, που έχει αυτή την περίοδο την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και ως εκ τούτου είναι αρμόδιο για την εξεύρεση συμβιβασμών μεταξύ των κρατών-μελών, δεν θέλει να αφήσει να του ασκηθούν πιέσεις για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Πόσω μάλλον να τερματιστούν οι ενταξιακές συνομιλίες, όπως απαίτησαν πρόσφατα ξανά Χριστιανοδημοκράτες ευρωβουλευτές. Διπλωμάτες φοβούνται ότι ο Ερντογάν θα εκμεταλλευθεί πολιτικά αυτή τη στάση στο εσωτερικό της χώρας του για να συνεχίσει την οθωμανική του πολιτική».

Κράτη της ανατολικής Ευρώπης δεν θέλουν να ορθώσουν ανάστημα στον Ερντογάν
Η Γερμανία προτιμά να ενισχύσει την προσανατολισμένη προς τη Δύση αντιπολίτευση κατά του Ερντογάν και πέραν τούτου «η γερμανική διπλωματία δεν θέλει να προκαλέσει μερίδα των 4.000.000 Τούρκων που ζουν στη Γερμανία και να δημιουργηθούν έτσι προβλήματα στην εσωτερική πολιτική σκηνή».

Πέραν της Γερμανίας, επισημαίνει η «Handelsblatt», και τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης δεν θέλουν να αντιπαραταχθούν στον Ερντογάν, «πράγμα που εξηγείται από τον φόβο τους για τη Ρωσία. Γι’ αυτό και προτιμούν ως μέσο για τον περιορισμό της ρωσικής ισχύος αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου που παρακάμπτουν τη Ρωσία και οδηγούν προς την Ευρώπη μέσω της Τουρκίας».

Ωστόσο, αναφέρει το άρθρο, ο φόβος των Ανατολικοευρωπαίων για τη Ρωσία αφήνει έκθετη και πάλι την Κύπρο, που συνδέει το θέμα της επιβολής κυρώσεων σε υποστηρικτές του καθεστώτος Αλεξάντερ Λουκασένκο στη Λευκορωσία με τις κυρώσεις στην Τουρκία. Και καταλήγει: «Το πιθανότερο είναι με τη διαπάλη των αντικρουόμενων εθνικών συμφερόντων να μην επιβληθούν σκληρές κυρώσεις ούτε στην Τουρκία ούτε στη Λευκορωσία. Κι έτσι θα τη γλιτώσουν και πάλι δύο αυταρχικοί ηγέτες».
Πηγή: iefimerida.gr

Αδιάλλακτοι – Αναθεωρητές – Αμετανόητοι  

0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

Ιστορικής σημασίας συνθήκες ειρήνης υπεγράφησαν στην Ουάσιγκτον, μεταξύ Ισραήλ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Μπαχρέιν (Abraham Accords). Όλοι αντίθετοι με την συμφωνία του 2015 για τα πυρηνικά του Ιράν. Παρών στην τελετή ήταν εκπρόσωπος του Ομάν. Αυτό και η δήλωση Τράμπ, ότι άλλες πέντε χώρες αναμένεται να υπογράψουν ανάλογες συνθήκες, αλλάζει το τοπίο στην Μέση Ανατολή. Λίγα λεπτά πριν μπούν οι υπογραφές ο αμερικανός πρόεδρος συνομίλησε με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα μπιν Σαλμάν. Η συμφωνία θα ήταν αδύνατη χωρίς την συγκατάθεση του Ριάντ. Πρόσφατα ο ιμάμης Abdulrahman al-Sudais του Μεγάλου Τζαμιού στη Μέκκα, ο οποίος στο παρελθόν έχυνε ποταμούς δακρύων για την Παλαιστίνη, κάλεσε τους μουσουλμάνους να αποφύγουν παθιασμένα λόγια έναντι των Εβραίων. Τηλεοπτικές σειρές στην σαουδαραβική τηλεόραση ετοιμάζουν το κοινό για πιο θερμή σχέση με το Ισραήλ. Το Κατάρ προσδοκά ότι Σ.Αραβία, Αίγυπτος, Μπαχρέιν και ΗΑΕ θα ανοίξουν τα σύνορα και τον εναέριο τους χώρο μετά τον αποκλεισμό που του επέβαλαν προ 3ετίας. Αυτό θα είναι ένας αστάθμητος παράγοντας για την Άγκυρα, την Τεχεράνη, αλλά και την Αθήνα.

Μεγάλες αλλαγές. Η αδυναμία των Παλαιστινίων να συμμετάσχουν πλέον σε αυτές εκδηλώθηκε με επίθεση ρουκετών στην Λωρίδα της Γάζας. Απομονωμένη η Παλαιστινιακή αρχή είδε τα τρένα να περνούν και με τις υποδείξεις τρίτων τα έχασε. Ποιον συμφέρει η παρατεταμένη σύγκρουση; Εκείνους που επί έναν αιώνα χρησιμοποιούν οργανώσεις, ομάδες, χώρες ως πιόνια για ίδια συμφέροντα, αδιαφορώντας για τις “παράπλευρες” απώλειες. Εάν επεκταθεί ο κύκλος της ειρήνης όπως είπε ο πρόεδρος Τράμπ, μένουν εκτός παιχνιδιού το Ιράν και η Τουρκία. Η Άγκυρα δεν θα μείνει άπραγη. Θα αναθερμάνει σχέσεις, ζητώντας ανταλλάγματα. Οι ΗΠΑ θα επαναλάβουν λάθη του παρελθόντος;

Ο Ερντογάν ήθελε ο Eastmed να περνά από τουρκικό έδαφος για να ελέγχει την Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Αφού απέτυχε λόγω της συμφωνίας Ελλάδος- Αιγύπτου- Ισραήλ, έστησε την Τουρκο-Λιβυκή ΑΟΖ. Η Μόσχα που θέλει το μονοπώλιο στην ενεργειακή προμήθεια της Ευρώπης συνδράμει τις Τουρκικές διεκδικήσεις για να ακυρώσει τον αγωγό. Μάλιστα εν μέσω κρίσεως δηλώνει πως θίγονται τα συμφέροντά της αν η Αθήνα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Ας μην λησμονείται σε ποιους οφείλονται οι τουρκικές απειλές για στρατικοποίηση των νησιών. Στις διαπραγματεύσεις το 1946-47, ο Β.Μολότωφ αρνιόταν την επιστροφή των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, προκειμένου οι Ρώσοι να αποτρέψουν την αγγλοαμερικανική επιρροή στην περιοχή και να αποκτήσουν πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μ.Ανατολή. Αμερικανοί και Βρετανοί είχαν απελπιστεί από την αδιαλλαξία του. Τελικά, το δέχθηκε επιβάλλοντας ως όρο την αποστρατικοποίηση ορισμένων νήσων. Τι άλλαξε έκτοτε; Μόνο το αφήγημα ορισμένων, που απευθύνονται σε αφελείς. Η αποσταθεροποίηση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ εξαιτίας μιας σύγκρουσης μεταξύ Ελλάδος –Τουρκίας αποτελεί διακαή πόθο της Μόσχας, όπως απεδείχθη το 1974. Τότε η στρατιωτική βοήθεια στον Ετσεβίτ έφτασε μέσω Καντάφι, που ζητούσε πλήρη κατάληψη της Κύπρου. Επομένως, ούτε παλιά ούτε ξινά σταφύλια.

Η υπαναχώρηση Ερντογάν είναι τακτικισμός ενόψει Συνόδου Κορυφής, που θα χρησιμοποιήσει η Αθήνα ως δικαιολογία για να προσέλθει σε διάλογο, ενώ οι Τούρκοι βυσσοδομούν, παραβιάζουν τον εναέριο χώρο, την Κυπριακή ΑΟΖ και ετοιμάζονται να επανέλθουν δριμύτεροι.

 

 

 

 

 

 

 

 

The National Interest: Ώρα να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη Βάση του Ιντσιρλίκ

0

«Hρθε η ώρα να απομακρυνθούν οι αμερικανικές δυνάμεις από το Ιντσιρλίκ», τονίζει σε δημοσίευμά του το αμερικανικό ιστολόγιο The National Interest, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά πως το Πεντάγωνο πρέπει να κινηθεί γρήγορα, «εν μία νυκτί αν είναι δυνατόν, ώστε να αιφνιδιάσει τον Ερντογάν και να αποφύγει τυχόν αντιδράσεις των Τούρκων».

Στο άρθρο που υπογράφει ο αναλυτής αμυντικών θεμάτων Μάικλ Ρούμπιν, αναφέρεται πως ήδη υπάρχουν ζυμώσεις στην Ουάσινγκτον για αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Βάση στο Ιντσιρλίκ.

Οι ΗΠΑ, αναφέρει το δημοσίευμα, ενοχλήθηκαν πάρα πολύ όταν οι Τούρκοι επί Ερντογάν αρνήθηκαν να παράσχουν στήριξη στις αμερικανικές αεροπορικές επιχειρήσεις κατά του Ιράκ, το 2003. Αυτή η αρνητική στάση της Άγκυρας υπονόμευσε την εμπιστοσύνη των ΗΠΑ σε αυτήν και έθεσε τις βάσεις για τη σημερινή καθολική αμφισβήτηση προς την Τουρκία.

Όπως επισημαίνεται, το Πεντάγωνο άρχισε έκτοτε να διερευνά εναλλακτικές λύσεις σε βάσεις στην Ιορδανία και στην Κύπρο, επέκτεινε την αμερικανική παρουσία στη Βάση Mihail Kogălniceanu στη Ρουμανία, ενώ ο Γερουσιαστής δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «ενισχύουν» τη στρατιωτική τους παρουσία στον κόλπο της Σούδας στην Κρήτη εν μέρει λόγω της αβεβαιότητας για το μέλλον των ΗΠΑ στο Ιντσιρλίκ.

«Αν το σχέδιο απαγκίστρωσης των Αμερικανών από τον Ερντογάν προχωρήσει γρήγορα, το μόνο πρόβλημα που θα έχουν θα είναι πού θα μεταφέρουν τις περίπου 50 πυρηνικές κεφαλές τους οι οποίες έχουν συσσωρευτεί στο Ιντσιρλίκ από το 1959 μέχρι σήμερα», σημειώνει ο Ρούμπιν.

Τονίζει ακόμα ότι οι Αμερικανοί ανησυχούν ότι σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύγκρουσης ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να διατάξει τις δυνάμεις ασφαλείας του να συλλάβουν Αμερικανούς της Βάσης του Ιντσιρλίκ και να εξωθήσει τον όχλο να συλλάβει, να κρατήσει σε ομηρία ή και να σκοτώσει ακόμη κάποιους από τους χίλιους και πλέον άνδρες της αμερικανικής αποστολής στο Ιντσιρλίκ, είτε αυτοί είναι στρατιωτικοί είτε πολιτικό προσωπικό.

«Σε τέτοιο βαθμό, λοιπόν, έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους οι Αμερικανοί στην Τουρκία, που φοβούνται μήπως επαναληφθούν τα γεγονότα της Τεχεράνης, του 1979, όταν ο φανατισμένος όχλος εισέβαλε στην πρεσβεία των ΗΠΑ και την κατέλαβε», σημειώνεται.

O Ρούμπιν σημειώνει ότι το Πεντάγωνο πρέπει να κινηθεί γρήγορα, εν μιά νυκτί αν είναι δυνατόν, ώστε να αιφνιδιάσει τον Ερντογάν και να αποφύγει τυχόν αντιδράσεις των Τούρκων. «Πρέπει να δημιουργήσει ένα τετελεσμένο γεγονός: να εκκενώσει ταχύτατα τη βάση του Ιντσιρλίκ από προσωπικό και υλικό χωρίς καν να το αντιληφθούν οι Τούρκοι», συμπληρώνει.

«Σίγουρα, το Πεντάγωνο ανησυχεί» γράφει ο Ρούμπιν. «Και έχει αρχίσει να σχεδιάζει την απομάκρυνση των πυρηνικών από την Τουρκία».

Αυτό συμβαίνει διότι η «τουρκική εχθρότητα» προς τις ΗΠΑ δεν μπορεί να γίνει ανεκτή, αλλά και επειδή η γειτνίαση του Ιντσιρλίκ με τους «τζιχαντιστές των τουρκοσυριακών συνόρων» δεν παρέχει καμία ασφάλεια.

Ο Ρούμπιν κάνει λόγο για ανάγκη άμεσης μετεγκατάστασης των αμερικανικών αεροπορικών δυνάμεων και του εξοπλισμού τους. «Όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο», λέει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας πως «το μικρό φιλοτουρκικό λόμπι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Κογκρέσο σίγουρα θα αντισταθεί».

Ωστόσο, «δεν θα καταφέρει και πολλά πράγματα», υποστηρίζει ο αρθρογράφος καταλήγοντας πως «ήρθε η ώρα να απομακρυνθούν οι αμερικανικές δυνάμεις από το Ιντσιρλίκ».

liberal.gr

Στηρίξτε εργαζόμενους, όχι θέσεις εργασίας

0

euro2day.gr/Financial Times

  • Του Chris Giles

Ποιες είναι οι διαφορές στα προγράμματα στήριξης που εφάρμοσε η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ. Τα πλεονεκτήματα της ευρωπαϊκής προσέγγισης και η ανάγκη για στροφή στην εφαρμοζόμενη πολιτική.

Tι πρέπει να προστατεύσουμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας του νέου κορωνοϊού: τις θέσεις εργασίας ή τους ανθρώπους που τις έχουν; Οι διαφορετικές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τις μεγάλες αποκλίσεις στα ποσοστά ανεργίας που βλέπουμε σε όλο τον κόσμο.

Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, είναι επίσης πιθανό να καθορίσουν αν η ανάκαμψη μιας οικονομίας από την κρίση θα είναι επιτυχημένη ή αδύναμη.

Oι ευρωπαϊκές χώρες έχουν γενικά επικεντρώσει τη δημόσια στήριξη στις θέσεις εργασίας. Διάφορα προγράμματα διατήρησης των θέσεων εργασίας και μείωσης του ωραρίου έχουν κρατήσει τους εργαζομένους στις θέσεις τους και εκτός του καταλόγου των ανέργων.

To ποσοστό ανεργίας στην Ε.Ε. έχει σημειώσει μικρή μόνο άνοδο, από το 6,5% τον Μάρτιο στο 7,2% τον Ιούλιο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο έχει ακολουθήσει την ίδια στρατηγική, η ανεργία έχει κινηθεί ελαφρώς υψηλότερα: από το 3,9% το πρώτο τρίμηνο στο 4,1% τον Ιούλιο.

Στον αντίποδα, οι ΗΠΑ παρείχαν γενναιόδωρη στήριξη στους πολίτες με τη μορφή ενισχυμένων επιδομάτων ανεργίας, μέχρι τα προγράμματα αυτά να πέσουν θύματα της εγχώριας πολιτικής διαμάχης μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Με τη στήριξη να αφορά πρόσωπα και όχι θέσεις εργασίας, το ποσοστό ανεργίας στις ΗΠΑ εκτοξεύτηκε από το 3,5% τον Φεβρουάριο στο 14,7% τον Απρίλιο, προτού υποχωρήσει στο 8,4% τον Αύγουστο.

Oι υποκείμενες συνθήκες στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική αγορά εργασίας ήταν παρόμοιες, αλλά ο τύπος της στήριξης που παρασχέθηκε είχε διαφορετικές επιπτώσεις στη στατιστική για την ανεργία. Το κυριότερο, οι διαφορετικές προσεγγίσεις στα μέτρα που εφαρμόστηκαν θα έχουν ουσιώδεις και μακροπρόθεσμες οικονομικές συνέπειες.

Στην αρχή της πανδημίας, η ευρωπαϊκή προσέγγιση είχε πολλά πλεονεκτήματα. Όταν άρχισαν να επιβάλλονται μέτρα καραντίνας ως μια έκτακτη πολιτική για να κερδηθεί χρόνος και να νικηθεί ο ιός, η επιδότηση της εργασίας ήταν ένας έξυπνος τρόπος για να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες και να υπάρξει τελικά επιστροφή στην ομαλότητα. Αυτού του είδους η δημόσια ασφάλιση αποδίδει καλύτερα όταν η κρίση είναι βραχυπρόθεσμη, οι εταιρείες που επηρεάζονται έχουν ανάγκη από εκπαιδευμένο προσωπικό και οι θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν είναι υψηλής αξίας.

Όσο περισσότερο καιρό ζήσει η υφήλιος με μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και όσο περισσότεροι τομείς χάσουν την παλιά τους αίγλη, τόσο πιο σημαντικό είναι να βρεθεί μια διαφορετική λύση. Στην περίπτωση αυτή, θα χρειαστεί να στηρίξουμε τους εργαζομένους αντί τις θέσεις εργασίας, βοηθώντας τους να βρουν εναλλακτικές αντί απλά να περιμένουν και να ελπίζουν ότι θα επιστρέψουν στην παλιά τους δουλειά. Η στρατηγική των ΗΠΑ φαίνεται τώρα πιο ελκυστική.

H στήριξη ανθρώπων αντί θέσεων εργασίας λειτουργεί καλύτερα και όταν οι απειλούμενες θέσεις είναι χαμηλής εξειδίκευσης, γιατί χάνονται λιγότεροι μήνες εκπαίδευσης, όταν ένας εργαζόμενος αλλάζει δουλειά. Με την πανδημία να επιφέρει δυσανάλογο πλήγμα σε τομείς με χαμηλότερη εξειδίκευση και χειρότερες απολαβές όπως το λιανικό εμπόριο, η φιλοξενία και ο τουρισμός, είναι ολοένα και περισσότερο οι εργαζόμενοι αυτοί που χρειάζονται τη στήριξή μας και όχι οι εργοδότες τους.

Οι ΗΠΑ πρέπει να επιλύσουν άμεσα τις πολιτικές διαφωνίες για το μέγεθος της δημοσιονομικής τόνωσης. Οι διαπραγματεύσεις στο Κογκρέσο έχουν βαλτώσει παρά τη λήξη προγραμμάτων στήριξης, μεταξύ των οποίων και ένα επιπρόσθετο εβδομαδιαίο επίδομα ανεργίας $600 και η αναστολή των εξώσεων σε όλη τη χώρα.

Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να κάνει στροφή από τις πολιτικές που κρατάνε τους εργαζομένους προσκολλημένους σε θέσεις εργασίας στις οποίες δεν θα επιστρέψουν γρήγορα προς μια πολιτική που θα τους στηρίζει να βρουν νέα απασχόληση. Καθώς περνάει ο καιρός, τα σχήματα διατήρησης θέσεων εργασίας θα γίνονται, σε κάθε περίπτωση, όλο και πιο άδικα, επειδή προσφέρουν πολύ μεγαλύτερη στήριξη σε εκείνους που είχαν ήδη απασχόληση από ό,τι στους νέους ανθρώπους που εισέρχονται στην αγορά εργασίας για πρώτη φορά.

Αναγνωρίζοντας ότι η πανδημία έχει περάσει σε νέα φάση, ο ΟΟΣΑ απηύθυνε έκκληση αυτή την εβδομάδα σε όλα τα μέλη του να προσαρμόσουν σταδιακά την πολιτική αντιμετώπισης της πανδημίας «για να στηρίξουν τους εργαζομένους αντί για τις θέσεις εργασίας». Αυτό δεν προκρίνεται για τη μείωση του κόστους, τόνισε ο οργανισμός. Αντίθετα, οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να επιδιώξουν να δώσουν στους ανθρώπους την καλύτερη δυνατή ευκαιρία να μεγιστοποιήσουν τα εισοδήματά τους μακροπρόθεσμα, βοηθώντας τους να βρουν καινούργιους ρόλους.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν θα είναι εύκολο και όλα θα εξαρτηθούν από τη μελλοντική πορεία του ιού. Αν η διάθεση ενός αποτελεσματικού εμβολίου είναι κοντά, τότε υπάρχουν λόγοι να καθυστερήσει η στροφή στην εφαρμοζόμενη πολιτική, γιατί υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να επιστρέψει ο κόσμος στον παλιό τρόπο ζωής και οι υπάλληλοι στους παλιούς τους εργοδότες.

Αλλά η Covid-19 βρίσκεται μαζί μας εδώ και πολλούς μήνες. Οι καταναλωτικές συνήθειες έχουν μεταβληθεί, τα εργασιακά μοτίβα είναι πιθανό να αλλάξουν για τα καλά και είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα ταξίδια θα περιοριστούν. Είναι ώρα λοιπόν για να εγκαταλειφθούν σταδιακά τα προγράμματα διατήρησης θέσεων εργασίας. Χρειαζόμαστε γενναιόδωρα επιδόματα για αυτούς που δεν έχουν απασχόληση και συστηματική κρατική στήριξη για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι να εκπαιδευτούν σε νέα αντικείμενα και να βρουν νέους ρόλους.

Οι μεταβάσεις είναι δύσκολες. Αλλά είναι καλύτερο να δοκιμάσει κανείς το δύσκολο μονοπάτι παρά να υποκρίνεται ότι η προ πανδημίας οικονομία θα επιστρέψει, εφόσον περιμένουμε λίγο ακόμα.

euro2day.gr/Financial Times

Αίγυπτος: μάστιγα η σεξουαλική βία

0

Η Αίγυπτος στην εποχή του #MeToo. Γυναίκες που δέχονται σεξουαλικές επιθέσεις τολμούν πλέον να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις η νομοθεσία δεν τους επιτρέπει να αμυνθούν αποτελεσματικά.

“Assault Police” επιγράφεται ο λογαριασμός στο Instagram με περιεχόμενο ασυνήθιστο για την Αίγυπτο: στο διαδίκτυο γνωστοποιείται ή μάλλον καταγγέλλεται η συμπεριφορά ενός 21χρονου φοιτητή, ο οποίος φέρεται να έχει κακοποιήσει σεξουαλικά περισσότερες από εκατό γυναίκες, ακόμη και ανήλικα κορίτσια. Η εισαγγελία παρεμβαίνει και συλλαμβάνει τον ύποπτο, ενώ παράλληλα οι αρχές ενθαρρύνουν και άλλες γυναίκες να προσφύγουν στη δικαιοσύνη.

Στα επώνυμα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης ανήκει η 24χρονη ποιήτρια και δημοσιογράφος Αλά Χασανεΐν. Η ίδια καταγγέλλει ότι πριν από περίπου έναν χρόνο ο γνωστός εκδότης Μοχάμεντ Χασίμ της είχε επιτεθεί σεξουαλικά μέσα στο γραφείο του. Όταν το κατήγγειλε δημοσίως, πολλοί δεν την αντιμετώπισαν ως θύμα, αλλά ως… συνυπεύθυνη για ό,τι έγινε. Η ίδια σε πρόσφατη συνέντευξή της στη γερμανική τηλεόραση (ARD), αφηγείται την ιστορία της ως εξής: “Όταν μίλησα ανοιχτά για την υπόθεση αυτή έζησα μία εκστρατεία σπίλωσης, με κατηγορίες του τύπου: Γιατί πήγες εκεί; Γιατί φορούσες τέτοια ρούχα; Δεν με ενδιαφέρει όμως, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι ο πραγματικός εγκληματίας είναι εκείνος και όχι εγώ…”

Πολύ σπάνιες οι καταγγελίες

Μία γυναίκα κρατάει κόκκινη κάρτα: χαρακτηριστική εικόνα από παλαιότερη διαδήλωση κατά των διακρίσεων στο ΚάιροΜία γυναίκα κρατάει “κόκκινη κάρτα”: χαρακτηριστική εικόνα από παλαιότερη διαδήλωση κατά των διακρίσεων στο Κάιρο

Σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα των Ηνωμένων Εθνών, το 93% των γυναικών στην Αίγυπτο έχει υποστεί σεξουαλική επίθεση με κάποιον τρόπο. Ωστόσο, ελάχιστες περιπτώσεις καταλήγουν στη δικαιοσύνη. Πολλές φορές τα θύματα αισθάνονται ντροπή, ενώ και οι συγγενείς τους αποφεύγουν την καταγγελία στο όνομα της “προστασίας της οικογενειακής τιμής”. Με την Αλά Χασανεΐν τα πράγματα ήταν διαφορετικά: “Η μητέρα μου και η αδελφή μου με υποστήριξαν, μου είπαν ότι θα είναι πάντα δίπλα μου”, λέει η ίδια. “Είμαι πολύ τυχερή ως προς αυτό, άλλα κορίτσια δεν έχουν τόση στήριξη από την οικογένειά τους…”.

Για πολλές δεκαετίες η δικαιοσύνη θεωρούσε κατά τεκμήριο συνένοχη μία γυναίκα που υποβάλλει καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση. Ωστόσο, τον Αύγουστο η αιγυπτιακή κυβέρνηση ψήφισε έναν νέο νόμο, με τον οποίο διασφαλίζει ανωνυμία στις γυναίκες που προχωρούν σε καταγγελία. Παράλληλα ξεκίνησε μία καμπάνια, που υπενθυμίζει ότι είναι ανήθικο αλλά και παράνομο να ασκείται βία στις γυναίκες, όπως κι αν είναι ντυμένες. “Ναι, χρειάζονται αυτές οι καμπάνιες”, λέει η Αλά Χασανεΐν. “Όπως χρειάζονται και οι σοβαρές συζητήσεις ανάμεσα στους γονείς και στα μικρά παιδιά. Η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας είναι η καλύτερη λύση του προβλήματος. Τα social media μπορούν να διαδραματίσουν θετικό, αλλά και αρνητικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή. Τον τελευταίο καιρό πάντως ο ρόλος τους ήταν μάλλον θετικός, γιατί μας βοήθησαν να μιλήσουμε για θέματα που, παλαιότερα, ήταν ταμπού. Αυτό βήθησε στην ευαισθητοποίηση του κόσμου και, για μένα, ήταν ένα θετικό βήμα”.

Ανέφικτη η “σοβαρή συζήτηση” για τον ρόλο της γυναίκας

Στιγμιότυπο από καμπάνια για την καταπολέμηση της βίας εναντίον των γυναικώνΣτιγμιότυπο από καμπάνια για την καταπολέμηση της βίας εναντίον των γυναικών

Γεγονός είναι, ωστόσο, ότι τα social media απευθύνονται σε συγκεκριμένα κοινά. Μπορεί να γινει στην Αίγυπτο μία ευρύτερη και σοβαρή συζήτηση για τον ρόλο και για τα δικαιώματα της γυναίκας; Η Αλά Χασανεΐν δεν είναι πολύ αισιόδοξη: “Για να είμαι ελικρινής, δεν βλέπω να γίνεται μία σοβαρή συζήτηση για τη θέση της γυναίκας στα μέσα ενημέρωσης. Πάλι στα social media βλέπω να αναφέρονται συγκεκριμένες περιπτώσεις, αλλά δεν γίνεται συζήτηση για τια απαραίτητες νομοθετικές αλλαγές, για παράδειγμα. Μου έλεγε μία γυναίκα ότι είχε πέσει θύμα βιασμού και στο τέλος το μόνο που μπορούσε να κάνει, με βάση τον νόμο, ήταν να παντρευτεί τον βιαστή της. Και τώρα ζει μαζί του μία κόλαση, κάθε μέρα…”

Μπιορν Μπλάσκε (ARD)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Μακρόν, ο πρόεδρος προστάτης

0

του Marc Bassets (*)

Ηταν ο φιλελεύθερος πρόεδρος, που θα άνοιγε οριστικά τη Γαλλία στην παγκοσμιοποίηση, που θα έδινε τέλος στην αδράνεια μιας από τις πιο παρεμβατικές χώρες της Δύσης, που θα σάρωνε την πολιτική τάξη η οποία είναι υπεύθυνη γι’ αυτή την αδράνεια, που θα μετασχημάτιζε ένα κοινωνικό μοντέλο που για άλλους είναι θησαυρός και για άλλους φρένο. Ο Εμανουέλ Μακρόν ανέλαβε την προεδρία πριν από τριάμιση χρόνια με μια πρόθεση ρήξης. Τα χρόνια του στην εξουσία και, κυρίως, η covid-19 – η υγειονομική και οικονομική κρίση, από κοινού με το αίσθημα ανασφάλειας πολλών πολιτών – τα άλλαξαν όλα.

Στο τελευταίο στάδιο της θητείας του, που ολοκληρώνεται το 2022, ο Μακρόν υιοθετεί στοιχεία της λαϊκιστικής ρητορικής. Μιλά για κυριαρχία και προστασία. Εχει υιοθετήσει ακόμη και το σύνθημα των οπαδών του Brexit το 2016: να ανακτήσουμε τον έλεγχο.

«Κάτι συμβαίνει στις κοινωνίες μας, και είναι μια αίσθηση απώλειας του ελέγχου, ενώ την ίδια στιγμή χάνουμε και το νόημα. Και σκέφτομαι τους συμπολίτες μας που χρειάζονται βοήθεια για να ανακτήσουν αυτόν τον έλεγχο», είπε στα τέλη Αυγούστου σε μερικούς δημοσιογράφους σε ένα εστιατόριο του Παρισιού. «Το ζήσαμε με την πανδημία: είμαστε ευάλωτοι απέναντι σε έναν ιό, αλά και απέναντι στην πορεία αυτής της παγκοσμιοποίησης. Αυτό που ζητώ λοιπόν από την κυβέρνηση είναι να εργαστεί για να ανακτήσουμε όλοι μαζί την κυριαρχία επί της ατομικής και συλλογικής μας μοίρας.»

Ο Μακρόν δεν έχει βέβαια μετατραπεί σε έναν brexiter της Γαλλίας ούτε έχει υιοθετήσει τις ιδέες της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς. Ο γάλλος πρόεδρος εξακολουθεί να έχει την Ευρώπη στο κέντρο των προτεραιοτήτων του: η συμφωνία για το σχέδιο ανάκαμψης της ΕΕ είναι κάτι που πριν από μερικά χρόνια θα φαινόταν αδιανόητο. Και δεν έχει εγκαταλείψει τις μεταρρυθμίσεις που προώθησε στην αρχή της θητείας του. Χρησιμοποιεί όμως πλέον λέξεις και ιδέες – όπως το κλείσιμο των συνόρων ή η μαζική χρέωση – που ως τώρα χρησιμοποιούσαν μόνο οι λαϊκιστές της Δεξιάς και της Αριστεράς.

«Το 2017, ο μακρονισμός αφορούσε την προσαρμογή στην παγκοσμιοποίηση», εξηγεί ο Λικ Ρουμπάν, αναλυτής στη Sciences Po και συγγραφέας του Παραδόξου του Μακρονισμού. «Ηταν μια μορφή πραγματισμού που συνίστατο στην υπέρβαση της διάκρισης μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς και εξηγούσε ότι ο κόσμος εξελίσσεται και η Γαλλία πρέπει να εξελιχθεί κι αυτή».

Η πανδημία όμως έδωσε τέλος στην άποψη που επικρατούσε εδώ και δεκαετίες ότι οι δυνάμεις της αγοράς ορίζουν τη μοίρα της ανθρωπότητας. «Η ματιά προς τον κόσμο εξελίσσεται, με την επιστροφή του κράτους και των συνόρων, και επικρατεί η ιδέα ότι οι δημοκρατίες λειτουργούν μόνο αν οι κυβερνήσεις έχουν περιθώρια δράσης», λέει ο Ρουμπάν.

Η ετήσια έρευνα της IPSOS για τις «γαλλικές διαχωριστικές γραμμές», που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα, δείχνει ένα τριπλό αίτημα προστασίας. Πρώτον, απέναντι στον κόσμο: το 60% των Γάλλων πιστεύει ότι η παγκοσμιοποίηση είναι μια απειλή για τη Γαλλία, και το ποσοστό αυτό είναι κατά 12 μονάδες μεγαλύτερο από την εποχή που ανέλαβε ο Μακρόν την εξουσία. Δεύτερον, απέναντι στην οικονομική θύελλα: το 55% θέλει να ενισχυθεί ο ρόλος του κράτους πριν αυξηθεί το περιθώριο δράσης των επιχειρήσεων. Τρίτον, προστασία απέναντι στην εγκληματικότητα: το 55% των Γάλλων θέλει την επιστροφή της ποινής του θανάτου.

Πέρα από τη στατιστική πραγματικότητα (παρά τους δείκτες, η βία μειώνεται), αυτό που ανησυχεί τον Μακρόν είναι πώς βιώνουν αυτή την πραγματικότητα οι Γάλλοι. Με το βλέμμα στο 2022, δεν θέλει να παραχωρήσει ούτε ένα χιλιοστό στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ούτε στην Αριστερά (εκτός από προστατευτισμό και κοινωνική προστασία, μιλά πλέον και για οικολογία) ούτε στη Δεξιά (ο νόμος και η τάξη βρίσκονται στο επίκεντρο του προγράμματός του).

(*) Ο Μαρκ Μπάσετς είναι ανταποκριτής της El Pais στο Παρίσι

(Πηγή: El Pais)

Από το Στρατηγικό Βάθος στο στρατηγικό λάθος

0

Όλες οι ανοικτές πληγές της Τουρκίας και οι χώρες με τις οποίες άνοιξε μέτωπα αντιπαράθεσης

Είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη τουλάχιστον Ιστορία, που η Τουρκία κατάφερε το ακατόρθωτο: να αποκτήσει τόσους πολλούς εχθρούς και αντιπάθειες από τρίτες χώρες. Ξεπερνώντας κάθε προσδοκία και ρεαλιστική εκτίμηση, η νεο-οθωμανική Τουρκία της ισλαμικής κυβέρνησης ΑΚΡ και Ερντογάν κέρδισε επάξια με το σπαθί της, την αντιπάθεια μεγάλης μερίδας δυτικών αλλά και αραβικών/μουσουλμανικών κρατών. Ελλάδα, Κύπρος, Γαλλία, Αυστρία, Αρμενία, Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αρμενία, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, μέχρι προσφάτως και η Ινδία, Κούρδοι αλλά και μεγάλο κομμάτι της ΕΕ και δυνάμεις εντός της Ουάσιγκτον δείχνουν να αντιλαμβάνονται και να ανησυχούν από τον αποσταθεροποιητικό ρόλο της κυβέρνησης Ερντογάν. Με καθεμιάν από τις πιο πάνω δυνάμεις η Τουρκία έχει σημεία τριβής και αντιπαραθέσεων, που μπορεί να πηγάζουν από διαφορετικά συμφέροντα και αιτίες, ωστόσο όλα συρρέουν σε μια κοίτη: H Oθωμανική Αυτοκρατορία που οραματίζεται να αναβιώσει o Ερντογάν, ενεργοποίησε αρνητικά αντανακλαστικά στους λαούς που διαθέτουν ακόμη ιστορική μνήμη και εθνική συνείδηση και δεν ξέχασαν τα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Από το δόγμα των μηδενικών προβλημάτων του Αχμέτ Νταβούτογλου στο Στρατηγικό Βάθος, η σημερινή Τουρκία το μόνο που κατάφερε ήταν να βυθίσει την οικονομία της και να καταλήξει με «φιλίες» που ενδεχομένως να της δημιουργούν περισσότερα προβλήματα παρά να προσφέρουν λύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο κρίνεται κρίσιμη η χαρτογράφηση των χωρών με τις οποίες η Τουρκία έχει ανοικτούς λογαριασμούς.

Ελλάδα-Κύπρος

Η σημερινή αντιπαλότητα Τουρκίας – Ελλάδας και Κύπρου είναι ασφαλώς ριζωμένη αρκετούς αιώνες πριν, ήδη από την εποχή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να συνεχιστεί στα 400 χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς και τον μεγάλο Ξεσηκωμό του ’21, τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο, τη Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή το ’23 και την επιχείρηση Αττίλας στην Κύπρο το 1974. Η αντιπαλότητα για τις θαλάσσιες ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου είναι το τελευταίο επεισόδιο αυτής της διένεξης.

Γαλλία

Η κλιμακούμενη αντιπαλότητα Τουρκίας – Γαλλίας αφορά ουσιαστικά την επικυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο. Το κενό ισχύος που αφήνει η σταδιακή αποχώρηση των Αμερικανών, σε συνδυασμό με την ατονία των Βρετανών, άφησε περιθώριο σε τρίτες χώρες να διευρύνουν τη ζώνη επιρροής τους, με τη Ρωσία να εδραιώνει ναυτική παρουσία στη Συρία και την Τουρκία να βρίσκει ευκαιρία θαλάσσιας επέκτασης. Η Γαλλία διατηρούσε ανέκαθεν ζωτικά συμφέροντα στη Μεσόγειο, ειδικά με κράτη της Μέσης Ανατολής όσο και της Βόρειας και Υποσαχάριας Αφρικής. Η γαλλική αεροναυτική αναδίπλωση στην περιοχή και η σύναψη στρατιωτικών συμμαχιών με Κύπρο και Ελλάδα εντάσσεται στο πλαίσιο αναχαίτισης της προσπάθειας μετατροπής της Μεσογείου σε τουρκική λίμνη. Επιπλέον ο Μακρόν κεφαλαιοποιεί πολιτικές ψήφους στο εσωτερικό της Γαλλίας ανασηκώνοντας το ανάστημά του απέναντι στον Ερντογάν, ενώ στέλνει το μήνυμα στους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους ότι μπορεί η Γερμανία να είναι ο οικονομικός πνεύμονας της ηπείρου, αλλά το Παρίσι είναι ο αξιόπιστος στρατιωτικός βραχίονας, που έχει ρόλο να διαδραματίσει μετά το Brexit.

Ισραήλ

Οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας ήταν πάντα συνάρτηση των εξελίξεων τόσο στο αραβο-ισραηλινό μέτωπο όσο και στην ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη. Παρά τους παραδοσιακά καλούς εμπορικούς και πολιτικούς δεσμούς, οι διμερείς σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας επιδεινώθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΑΚP και της αντιφατικής στάσης του απέναντι στο Ισραήλ στον δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου και τις πολιτικές του Ισραήλ στη Γάζα. Η ρήξη ήρθε με το περιστατικό του στολίσκου Μαβί Μαρμαρά το 2011 και, παρά τη μερική συμφιλίωση στα μέσα του 2016, ελάχιστα έχουν γίνει έκτοτε για επούλωση των πληγών. Μεταξύ των δυο χωρών εξακολουθούν να υπάρχουν τρομερά εμπόδια, κυρίως η βαθιά δυσπιστία μεταξύ της τρέχουσας πολιτικής ηγεσίας σε κάθε χώρα και θεμελιώδεις αποκλίσεις στο παλαιστινιακό ζήτημα και το καθεστώς της Ιερουσαλήμ. Οι προσπάθειες του Ισραήλ να επεκτείνει την αμυντική και ενεργειακή συνεργασία με την Κύπρο, την Ελλάδα και την Αίγυπτο ως αντίβαρο στην Τουρκία και υποστήριξη των Κούρδων τραυμάτισε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις των δυο χωρών. Το φλερτ της Άγκυρας με το Ιράν και η ανοιχτή υποστήριξη προς της Χαμάς οδήγησαν πρόσφατα το Τελ Αβίβ να προβάλει διεθνώς την άποψη ότι οι ενέργειες της Άγκυρας συνιστούν εξίσου μεγάλη απειλή για την εθνική ασφάλεια, όσο η στάση της Τεχεράνης.

Aίγυπτος

Μετά τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο το 2010 -τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη»- η κυβέρνηση των ισλαμιστών της Άγκυρας υποστήριξε ανοιχτά τον προσκείμενο στη Μουσουλμανική Αδελφότητα Μοχάμεντ Μόρσι. Ωστόσο, μαζί με την απομάκρυνσή του μέσω στρατιωτικού πραξικοπήματος από τον στρατηγό Αμπντέλ φατάχ Αλ Σίσι, ανατράπηκαν και οι νεο-οθωμανικές ονειρώξεις του Ερντογάν, που έχασε σημαντικά πολιτικά ερίσματα στην αιγυπτιακή γεωπολιτική σκακιέρα. Η προσέγγιση αργότερα της κυβέρνησης Αλ Σίσι με την Κύπρο, Ελλάδα και Ισραήλ και η ίδρυση του East Med Gas Forum, που απέκλεισε την Άγκυρα από τις συζητήσεις με στόχο την εμπορική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, μεγάλωσε το χάσμα συμφερόντων. Η υπογραφή συμφωνίας μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας-Αιγύπτου εξόργισε ακόμη περισσότερο την Άγκυρα, που αποκάλυψε αυτήν την εβδομάδα ότι πρόσφεραν στο Κάιρο συμφωνία ΑΟΖ με μεγαλύτερα οφέλη, την οποία απέρριψαν.

Η Αίγυπτος την περασμένη εβδομάδα ζήτησε μια ενιαία και σταθερή αραβική πολιτική κατά της Τουρκίας μέσω στενότερης συνεργασίας μεταξύ των αραβικών κρατών. Ο Αιγύπτιος Υπουργός Εξωτερικών Sameh Shoukry δήλωσε στον Αραβικό Σύνδεσμο στις 9 Σεπτεμβρίου ότι οι κατάφωρες τουρκικές πρακτικές και παρεμβάσεις σε πολλές αραβικές χώρες είναι οι σημαντικότερες αναδυόμενες απειλές για την αραβική εθνική ασφάλεια. Είπε ότι η Τουρκία διευκολύνει την πρόσβαση δεκάδων χιλιάδων τρομοκρατών και μισθοφόρων στη Συρία, αναπτύσσοντας χιλιάδες μαχητές στη Λιβύη, που εκμεταλλεύονται τους πόρους των αραβικών λαών στο Ιράκ και τη Λιβύη μέσω παράνομων συμφωνιών.

Στην τελική του δήλωση στις 10 Σεπτεμβρίου, ο Αραβικός Σύνδεσμος κατήγγειλε τις τουρκικές παρεμβάσεις σε αραβικές χώρες (Συρία, Λιβύη και Ιράκ) και κάλεσε την τουρκική πλευρά «να μην παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις των αραβικών χωρών και να σταματήσει τις προκλητικές ενέργειές της που θα σαμποτάρουν την εμπιστοσύνη και θα αποτελέσουν απειλή για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής». Το Κατάρ, η Λιβύη, η Σομαλία και το Τζιμπουτί, ωστόσο, απείχαν από την ψηφοφορία επί της δήλωσης.

Σαουδική Αραβία – ΗΑΕ – Μπαχρέιν

Η ένταση στις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τη μάχη για κυριαρχία στον Αραβικό κόσμο και στη Μέση Ανατολή.

Υποστηρίζοντας την «Αραβική Άνοιξη» και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η Τουρκία ήλπιζε να υπονομεύσει τις μοναρχίες στις χώρες του Κόλπου. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποτελούν τη μεγάλη απειλή για τα καθεστώτα του Κόλπου και βρήκαν καταφύγιο και προστασία στην Τουρκία. Αυτήν τη βδομάδα, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ δήλωσε ότι το Al Jazeera Media Network «είναι πράκτορας της κυβέρνησης του Κατάρ» και διέταξε όπως ο ειδησεογραφικός οργανισμός εγγραφεί ως ξένος πράκτορας. Σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, η εξέλιξη αυτή προέκυψε μετά από πιέσεις από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, η οποία έχει από καιρό δυσαρεστηθεί για την κριτική κάλυψη που λαμβάνει από το Al Jazeera ως εκφραστής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία την παρούσα χρονική συγκυρία, κατά την οποία υπογράφτηκε η συμφωνία ειρήνης Ισραήλ-ΗΑΕ-Μπαχρέιν με τις ευλογίες ΗΠΑ εν μέσω αντιδράσεων από την Τουρκία, που κατηγόρησε ουσιαστικά την κίνηση ως προδοσία του αγώνα των Παλαιστινίων.

Αυστρία

Η Αυστριακοί ποτέ δεν ξέχασαν ότι μετά την πτώση του Βυζαντίου (1453) οι Οθωμανοί πολιόρκησαν τα τείχη της Βιέννης το 1529, απειλώντας να εισβάλουν στη καρδιά της Ευρώπης. Οι φρικαλεότητες των Τούρκων έμειναν μέχρι σήμερα ανεξίτηλες στη μνήμη των Ευρωπαίων. Η νίκη των πολιορκημένων είχε ύψιστη σημασία για την Ευρώπη, διότι η επέκταση των Τούρκων αναχαιτίστηκε για ενάμιση αιώνα, μέχρι που ξαναεμφανίστηκαν. Μετά τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας από τον Ερντογάν, τη Λιβύη και την εισβολή στο Βόρειο Ιράκ, σημείωσε πως «απλώς η Τουρκία δεν είναι αξιόπιστος εταίρος της Ευρώπης». Η Αυστρία είναι μια από τις χώρες που τάσσεται υπέρ της διακοπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Κατηγορεί την Άγκυρα ότι βρίσκεται πίσω από επιθέσεις κατά Κούρδων διαδηλωτών στη Βιέννη, ενώ κλείνει τζαμιά και απελαύνει ιμάμηδες, τους οποίους κατηγορεί για κατασκοπία. Σημείο τριβής μεταξύ των δυο χωρών αποτελεί και το μεταναστευτικό, για το οποίο η Αυστρία έχει ιδιαίτερες ευαισθησίες.

Ινδία

Το μακρύ ισλαμικό χέρι της Τουρκίας φθάνει μέχρι την Ινδία, αφού, σύμφωνα με ινδικές εκθέσεις, η Άγκυρα φέρεται να βρίσκεται πίσω από τις προσπάθειες δημιουργίας πυρήνων ισλαμιστών στη χώρα. Η προσπάθεια της Τουρκίας να επεκτείνει την επιρροή της στους μουσουλμάνους της νοτιοανατολικής Ασίας εντάσσεται στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με τη Σαουδική Αραβία για την ηγεμονία του ισλαμικού κόσμου. Η κυβέρνηση Ερντογάν χρηματοδοτεί επίσης θρησκευτικά σχολεία στην Ινδία και στρατολογεί φονταμενταλιστές με σκοπό να ριζοσπαστικοποιούν άλλους. Άλλη μια ανησυχία των ινδικών Αρχών εντοπίζεται στον νότο και συγκεκριμένα στο παράκτιο κρατίδιο Κεράλα, όπου μια ακραία ισλαμιστική οργάνωση χρηματοδοτείται εδώ και αρκετό καιρό από την Τουρκία και το Κατάρ. Αναφέρεται, επίσης, πως η Τουρκία και το Πακιστάν, μέσω Κατάρ, χρηματοδοτούν τον ιεροκήρυκα Zakir Naik, ο οποίος κατηγορείται για ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων. H Πρεσβεία της Τουρκίας στο Νέο Δελχί σφυρηλατεί συμμαχίες με ινδικές ΜΚΟ και υπογραμμίζει ότι «Ινδοί ακτιβιστές που υπηρετούν την ατζέντα της Άγκυρας στέλνονται ολοένα και περισσότερο στην Τουρκία για ταξίδια έκθεσης (“exposure trips”) στη χώρα και ενθαρρύνονται να μιλούν κατά της Ινδίας». Οι στενές στρατιωτικές/οικονομικές σχέσεις της Τουρκίας με το Πακιστάν και η υποστήριξη για το θέμα του Κασμίρ είναι ακόμη μια σοβαρή εστία έντασης μεταξύ των δυο χωρών.

Αρμενία

H Tουρκία δυσαρεστήθηκε για τη στήριξη της Αρμενίας σε Κύπρο και Ελλάδα όσον αφορά τα δικαιώματά τους στην Ανατολική Μεσόγειο και τις καταγγελίες κατά των παράτυπων ενεργειών της Άγκυρας. Τούρκοι και Αρμένιοι έχουν ανοικτούς λογαριασμούς εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, εκμεταλλευόμενοι αυτήν την έκρυθμη κατάσταση, οι φανατισμένοι Νεότουρκοι εφάρμοσαν το ανόσιο σχέδιο αφανισμού του χριστιανικού λαού των Αρμενίων, τους οποίους, μαζί με τους Έλληνες και τους Ασσύριους, εκλάμβαναν ως εμπόδιο στο φιλόδοξο όραμά τους για τη δημιουργία μιας παντουρανικής υπεραυτοκρατορίας από τα Βαλκάνια μέχρι τη Σιβηρία, με αποκλειστικά τουρκικής καταγωγής λαούς. Η Αρμενική Γενοκτονία και η άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει το έγκλημα αυτό κατά της ανθρωπότητας, αποτελεί το πιο σοβαρό αγκάθι στις σχέσεις των δύο. Πρόσφατα το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία κατηγόρησαν ο ένας τον άλλον ότι παραβίασαν την εύθραυστη εκεχειρία κατά μήκος των συνόρων τους με τα αιματηρά επεισόδια να διαρκούν μέρες. Η Τουρκία ήταν από τις πρώτες χώρες που στήριξαν τις επιθέσεις των Αζέρων κατά θέσεων των Αρμενίων. Το Αζερμπαϊτζάν στηρίζει από την πλευρά του «με αποφασιστικότητα τις δραστηριότητες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο», αναφέρει ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της χώρας. Οι δυο χώρες πραγματοποιούν από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις, γεγονός που ανησυχεί τους Αρμενίους, οι οποίοι δεν ξέχασαν ποτέ την τουρκική βαρβαρότητα.

Κλείνουν το μάτι σε Κίνα

Εκτός από τις προαναφερθείσες χώρες, απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν τρέφουν αντιπάθειες και μίσος κι άλλες ομάδες χωρών, όπως οι Κούρδοι, που διεξάγουν έναν μακροχρόνιο αγώνα αυτοδιάθεσης. Επίσης οι Σύροι του Μπασάρ Αλ Άσαντ και μεγάλες ομάδες πληθυσμού στον Λίβανο και τη Λιβύη, ακόμα και σε παραδοσιακά φιλοτουρκικές χώρες, όπως η Γερμανία, αρχίζουν πλέον να συνειδητοποιούν ότι το μοντέλο της Τουρκίας, το οποίο ήλπιζαν να εφαρμόσουν σε άλλες μουσουλμανικές χώρες, ανήκει πια στη σφαίρα της φαντασίας. Η ανάλυση του Foreign Affairs αυτήν την εβδομάδα, ότι ο Ερντογάν μετατρέπει την Τουρκία σε Κράτος-Πελάτη της Κίνας, ανοίγει ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο, που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές σε κύκλους των ΗΠΑ, οι οποίοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη αλλαγής προσέγγισης των σχέσεων με την Τουρκία του ΑΚΡ.

Σημερινή

Πέτυχε να μπλοκάρει τις κυρώσεις και να αφήσει εκτεθειμένη την Κύπρο ο Ερντογάν

0
Μιχάλης Πολυδώρου  21/09/2020 10:47

Ιδιαίτερα σύνθετα και δυσοίωνα για την Κύπρο, σε σχέση με τις παράνομες τουρκικές έρευνες και γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, διαμορφώνονται τα δεδομένα, λίγες μόνο ώρες πριν από το κρίσιμο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Πέμπτης στις Βρυξέλλες. 

Κι αυτό διότι η αλλαγή στάσης της Τουρκίας, σε ότι αφορά τις παράνομες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, έπεισε Αθήνα, Βερολίνο και Βρυξέλλες πως από τη στιγμή που το Oruc Reis αποχώρησε από τα ελληνικά ύδατα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προχωρήσει η διαδικασία των κυρώσεων κατά της Άγκυρας.

Στις αντίπερα όχθη, σε ότι αφορά την Κύπρο, η Τουρκία όχι μόνο δεν αποκλιμακώνει, αλλά δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει τις πειρατικές ενέργειες της, ανεξάρτητα με το τι συμβαίνει στο ελληνοτουρκικό μέτωπο και ειδικότερα τις πληροφορίες που θέλουν να είναι θέμα χρόνου η έναρξη των διερευνητικού τύπου επαφών μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

Με απλά λόγια, η Τουρκία αποκλιμάκωσε στην Ελλάδα που γνωρίζει πως υπάρχει ο κίνδυνος στρατιωτικής σύρραξης, γεγονός που ερεθίζει τις ευαίσθητες χορδές της διεθνούς κοινότητας, η οποία όπως φάνηκε και στην πράξη τέθηκε σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού , συνεχίζει να κλιμακώνει, όμως, στην Κύπρο, που γνωρίζει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα πρακτικής αντίδρασης-απάντησης.

Η θέση της Λευκωσίας απέναντι στις εξελίξεις παραμένει αναλλοίωτη και, τόσο στο σημερινό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη όσο και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της ερχόμενης Πέμπτης, Νίκος Χριστοδουλίδης και Νίκος Αναστασιάδης αντίστοιχα θα επιμείνουν στην επιβολή κυρώσεων κατά της Άγκυρας.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον Διευθυντή Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, Κωνσταντίνο Φίλη, ο οποίος μίλησε στην τηλεόραση του Σκάι, ο Νίκος Αναστασιάδης θα επιμείνει στην επιβολή κυρώσεων πρώτα στην Τουρκία και μετά στη Λευκορωσία, ένα ζήτημα το οποίο «καεί» όμως αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

«Αν ο κ. Ανασταδιάσης επιμείνει και χρησιμοποιήσει το δικαίωμα της αρνησικυρίας -το οποίο έχει τη δυνατότητα, σε σχέση με τη Λευκορωσία, νομίζω εκεί μπορεί να έχουμε ευτράπελα», σημείωσε ο κ. Φίλης.

Σύμφωνα με τον καθηγητή στη φάση που βρισκόμαστε η Ελλάδα θα πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ της Κύπρου διότι σε αντίθετη περίπτωση, προειδοποίησε πως θα συνιστούσε κακό προηγούμενο.

«Δεν είναι ζήτημα μόνο κατά πόσο συνδεόμαστε – που συνδεόμαστε προφανώς, με την ελληνοκυπριακή πλευρά. Είναι ότι έχουμε παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων μιας χώρας της ΕΕ, όπου αν εμείς κάνουμε τα στραβά μάτια σε αυτό, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είναι μια άλλη χώρα, δημιουργούμε ένα κακό προηγούμενο»

Μάλιστα αναφέρθηκε στον κίνδυνο, η Κύπρος να βρεθεί απομονωμένη αφού εντός της Ε.Ε. δεν θα υπάρξουν πολλές χώρες ΠΥ θα στηρίξουν τις θέσεις της Λευκωσίας.  «Εγώ δεν μπορώ να βρω πολλές χώρες κράτη – μέλη, που θα θελήσουν να στηρίξουν την κυπριακή θέση, στη λογική ότι ‘’αφού τώρα βγάλαμε τον μεγάλο βραχνά, το μεγάλο πρόβλημα που ήταν Ελλάδα – Τουρκίας, ε, μην μας δημιουργήσεις τώρα πρόβλημα εσύ, μικρή Κύπρο’’», τόνισε ο καθηγητής.

Στο μεταξύ από τις εννέα και τριάντα το πρωί είναι σε εξέλιξη στις Βρυξέλλες το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. όπου ο ύπατος εκπρόσωπος της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής Ζοζέπ Μπορέλ, θα ενημερώσει τους 27 υπουργούς για τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα των τουρκικών προκλήσεων, χωρίς όμως να αναμένεται να ληφθεί η οποιαδήποτε σημαντική απόφαση για το ζήτημα, πέραν από τις εισηγήσεις προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Προσερχόμενός στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης τόνισε πως η αντίδραση της Ε.Ε. στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αντίδραση στις παραβιάσεις της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών μελών της Ε.Ε. και η αντίδραση σε κάθε είδους παραβίαση των βασικών αξιών και αρχών της Ε.Ε. δεν μπορεί να είναι à la carte. «Πρέπει να είναι συνεπής. Πιστεύω πραγματικά ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη διπλωματία. Είμαι εδώ. Είμαι έτοιμος να εφαρμόσουμε την πολιτική απόφαση που λάβαμε στο Gymnich», διαμήνυσε ο κ. Χριστοδουλίδης.

Η συνεδρία του ΣΕΥ αναμένεται να ολοκληρωθεί νωρίς το απόγευμα με συνέντευξη Τύπου του Ζοζέπ Μπορέλ.

reporter.com.cy

Σε αναμέτρηση με τον Ερντογάν η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει στο ΝΑΤΟ ή στη Γερμανία

1
Το τουρκικό σκάφος Oruç Reis. AFP

Paul Sugy, Comité Valmy, 19-9-20
.
[Ούτε η Γαλλία μπορεί να υπολογίζει σε στήριξη από το ΝΑΤΟ ή την «φίλη» της Γερμανία και την Ε.Ε. σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, όσο και αν διακυβεύεται η ασφάλεια των θαλασσίων συνόρων της Ευρώπης και της ελευθερίας και του Δικαίου στην Μεσόγειο.
Αυτή η διάγνωση Γάλλου γεωπολιτικού εμπειρογνώμονα στην κατωτέρω συνέντευξή του (στην Figaro Vox) αποτελεί πολύτιμη επίκαιρη προσφορά στους προβληματισμούς των σκεπτομένων Ελλήνων απέναντι στην διαχείριση, από το υφιστάμενο πολιτικό και «πνευματικό» σύστημα εξουσίας, του πιεστικού προβλήματος εθνικής επιβίωσης.
Διότι όσα ισχύουν για την πυρηνικά εξοπλισμένη Γαλλία, αναφορικά με την αξία συμμαχιών και φιλικής φλυαρίας, πολλαπλασίως ισχύουν για μιαν Ελλάδα παραδοσιακά σφάγιο «συμμάχων», «εταίρων» και «φιλελλήνων», όπως ανατριχιαστικά αποκαλύπτει και τεκμηριώνει το συγκλονιστικό ιστορικό σύγγραμμα του κ. Κυριάκου Σιμόπουλου «Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια», εκδόσεις Στάχυ, έργο μνημειώδες, πολύτιμο για την εθνική αυτογνωσία, απαραίτητο για την επιμόρφωση ενός έθνους που θα ήθελε να επιβιώσει και να ανακτήσει την αυτοσεβασμό του, και που εσημείωσε δέκα εκδόσεις, παρά την συνωμοσία σιωπής και ενταφιασμού από την παραδοσιακά ισχυρή παράταξη της ξενοδουλείας.]
.
Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού
.
FIGAROVOX / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Για τον δοκιμιογράφο Hadrien Desuin, η κρίση στη Μεσόγειο με την αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας αποκαλύπτει ότι η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στο ΝΑΤΟ, του οποίου είναι μέλος η Τουρκία, ούτε στη Γερμανία για την προστασία των θαλάσσιων συνόρων της Ευρώπης.
.
Ο Hadrien Desuin είναι ο ειδικός διεθνών Θεμάτων του Ιδρύματος Pont-Neuf.
.
FIGAROVOX.- Έχει δίκιο η Γαλλία να υποστηρίζει αποφασιστικά την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι της Τουρκίας, με κίνδυνο να διακυβεύσει τις σχέσεις της με τη Γερμανία;
.
Hardien DESUIN.- Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, έχουμε την κολακευτική εντύπωση ότι η Γαλλία σώζει την τιμή της Ευρώπης. Οι βόρειες και οι ανατολικές ευρωπαϊκές χώρες  είναι παγερά αδιάφορες, καθώς κυριαρχούνται  από την επιθυμία τους να στριμώξουν τη Ρωσία με τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτήν την παραδοσιακή αμερικανό-ρωσική αντιπαλότητα, η Τουρκία τοποθετείται επιδέξια μεταξύ των δύο. Ισχυρή από αυτήν την κεντρική θέση, επιτρέπει στον εαυτό της να κάνει τον νταή στη Μεσόγειο με μιαν άνευ προηγουμένου αλαζονεία έναντι της Γαλλίας.
.
Η Τουρκία παραβιάζει τακτικά και συστηματικά τη θαλάσσια και χερσαία κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου, όπως και η Κίνα παραβιάζει την κυριαρχία των γειτόνων της στη θάλασσα της Ανατολικής Κίνας. Η Νοτιοανατολική Ασία μπορεί δικαιολογημένα να μας φαίνεται  απόμακρη, αλλά η Μεσόγειος μας αφορά άμεσα. Εάν η Γαλλία και οι μεσογειακοί σύμμαχοί της δεν  αντιδράσουν τώρα, η Τουρκία θα αφεθεί σταδιακά να αυτοανακηρυχθεί ο φύλακας των θαλάσσιων συνόρων μας. Ωστόσο, η ελευθερία και ο νόμος στη Μεσόγειο δεν μπορούν να παραχωρηθούν σε έναν ισλαμιστή αυτοκράτορα σε πλήρη εθνικιστική και θρησκευτική παράκρουση.
.
Η Γερμανία αναζητά μια θέση διαιτητή που δεν έχει καμία χρησιμότητα σε αυτές τις στιγμές ακραίας έντασης, όπου η Ευρώπη παίζει την επιβίωσή της και την αξιοπιστία της.
.
Η Γερμανία είναι μια ειρηνική δύναμη από το 1945 και αυτό είναι μια ευτυχής εξέλιξη. Δεν επιδιώκουμε τον επανεξοπλισμό της με κάθε κόστος. Δυστυχώς είναι όμηρος της ισχυρής τουρκικής μειονότητας. Εάν συνέβαινε να ευθυγραμμιστεί με τη γαλλική στρατιωτική διπλωματία, η Άνγκελα Μέρκελ θα άναβε φωτιά στον τόπο της.  Συμβαίνει δε ότι η Γερμανία προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης για έξι μήνες και ότι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι η  Γερμανίδα πρώην  υπουργός της Άμυνας, ιδιαίτερα συνδεόμενη με την Μέρκελ. Αυτό είναι ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη.                                                                    Η Γερμανία επιζητεί μια θέση διαιτητή, που δεν έχει καμία χρησιμότητα σε αυτές τις στιγμές ακραίας έντασης, όπου η Ευρώπη παίζει την επιβίωσή της και την αξιοπιστία της. Αντιθέτως, η τοποθέτηση της Γαλλίας και της Τουρκίας  στο ίδιο επίπεδο είναι μια κακή κίνηση εκ μέρους των Γερμανών συμμάχων μας. Αλλά τουλάχιστον αυτή η κρίση μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε ποιοι είναι οι αληθινοί φίλοι μας και σε ποιους μπορούμε να βασιστούμε σε μιαν ώρα ανάγκης.  Σίγουρα όχι το ΝΑΤΟ, του οποίου είναι μέλος η Τουρκία.
.
Είναι αυτό ένα νέο πλήγμα στο σχέδιο  για μιαν ευρωπαϊκή διπλωματία;
.
Δεν υπήρξε ποτέ σωστή ευρωπαϊκή διπλωματία. Δεν μπορεί άλλωστε να  υπάρξει. Οι ad hoc συνασπισμοί σε τέτοιου είδους θέματα ή σε τέτοιο ή τέτοιο πρόγραμμα είναι δυνατοί και επιθυμητοί, όπως έδειξε η εξαιρετική γαλλική πρωτοβουλία Med 7 το Σάββατο στην Κορσική. Αλλά ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι η οικοδόμηση της Ευρώπης εγκατέλειψε όλες τις στρατηγικές φιλοδοξίες  της από την ίδρυσή της. Και μάλιστα γιαυτό ακριβώς συγκροτήθηκε. Στόχος της, από τα τέλη της δεκαετίας του 1940, ήταν να διατηρήσει την αμερικανική δύναμη στο έδαφος της, ακριβώς ώστε να μην χρειαστεί πια να αντιμετωπίσει η να διεξαγάγει έναν πόλεμο. Εκτός από τη Γαλλία του στρατηγού ντε Γκωλ, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες συμφώνησαν να εκχωρήσουν την πολιτική και στρατιωτική τους ηγεσία στον εισβολέα Αμερικανό προστάτη τους. Το αδιανόητο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να μας αφήσουν στη μοίρα μας, όπως το έκαναν το 1914 και το 1940. Αλλά η Αμερική έχει κουραστεί εδώ και δεκαετίες να διασφαλίζει την δαπανηρή κηδεμονία της στην Ευρώπη.  Μολονότι  επωφελείται της  ευκαιρίας να  αποτρέπει τη ρωσική στρατιωτική δύναμη, θα ήθελε περισσότερα χρήματα και λιγότερες συζητήσεις με τους συμμάχους.
.
Εάν αφήσουμε τον Ερντογάν να προχωρήσει, ακόμα και λίγα χιλιόμετρα, ολόκληρη η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια θα μπορούσαν να ανατραπούν.
.
Πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις απειλές του Ερντογάν;
.
Ο Ερντογάν είναι καθαρός λαϊκιστής. Πάντα λειτουργούσε με υβρεολόγιο και  ακραία δημόσια συμπεριφορά για να διατηρήσει τη δημοτικότητά του μεταξύ των λαϊκών τάξεων. Αλλά τώρα, 20 χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία, βρίσκεται σε δυσκολία σχεδόν σε όλα τα μέτωπα,. Οι κατακτήσεις της Τουρκίας  στην Συρία και οι επιχειρήσεις της στη Λιβύη είναι μια διέξοδος, λίγο- πολύ επιτυχημένη, που αποβλέπει στο να εκτρέπει την προσοχή της κοινής γνώμης από τις οικονομικές και πολιτικές αποτυχίες του προέδρου της. Παρεμπιπτόντως, ο Ερντογάν προπαγανδίζει  ένα μεγαλειώδες πεπρωμένο για τον λαό του, το να του ξαναδώσει την διεθνή βαρύτητα που είχε στο αποκορύφωμα της ισχύος της η Τουρκία, τον 16ο αιώνα. Συμβαίνει όμως η τουρκική λίρα  να έχει καταρρεύσει, ο ίδιος να έχει χάσει τον δήμο της Κωνσταντινούπολης, και ο πρώην πρωθυπουργός και διπλωματικός σύμβουλός του, ο Αχμέτ Νταβούτογλου, να του επιτίθεται στον απολογισμό του έργου του και στον ηγεμονισμό του..

Ο Ερντογάν εξαρτάται λοιπόν όλο και περισσότερο από
τον πιο εθνικιστικό και το πιο εξτρεμιστικό στοιχείο
της τουρκικής πολιτικής, το MHP, και στο βάθος,
τους πολύ ισχυρούς «Γκρίζους λύκους».

Ο Ερντογάν εξαρτάται λοιπόν όλο και περισσότερο από το πιο εθνικιστικό και το πιο εξτρεμιστικό περιθώριο της τουρκικής πολιτικής, το MHP, και στο βάθος, τους πολύ  «δραστήριους» «Γκρίζους λύκους». Αυτός ο τουρκικός ισλαμό-εθνικισμός, που εξυμνεί τόσο το μεγαλείο του οθωμανικού χαλιφάτου όσο και την ενότητα και τον στρατιωτικό συγκεντρωτισμό που χτίστηκε υπό τον Μουσταφά Κεμάλ, πρέπει προφανώς να αντιμετωπίζεται με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα. Δεν πρέπει να  παραβλέπουμε τι έκανε ο Τούρκος πρόεδρος με την Αγία Σοφία και τον Άγιο Σωτήρα. Στο πρόγραμμά του είναι ο εξισλαμισμός της Ευρώπης. Η εθνοτική και θρησκευτική εκκαθάριση στην Τουρκία είχε προηγούμενο με τους Αρμένιους, τους Έλληνες και τους Κούρδους. Εάν αφήσουμε τον Ερντογάν να προχωρήσει, ακόμα και λίγα χιλιόμετρα, ολόκληρη η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια θα μπορούσαν να ανατραπούν.

infognomonpolitics.gr

FinCEN Files: Τι κρύβεται πίσω από τις «αγάπες» Τραμπ-Ερντογάν -Ο γαμπρός του Τούρκου προέδρου και το λαθρεμπόριο χρυσού

0

ΝΕΕΣ ΔΙΑΡΡΟΕΣ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ


Ο Ταγίπ Ερντογάν με τον γαμπρό του Μπεράτ Αλμπαϊράκ / Φωτογραφία: AP
iefimerida.gr
Δισεκατομμύρια δολάρια περνούσαν προς το Ιράν, παρά την επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ, βάσει σχεδίου στο οποίο, σύμφωνα με όσα κατατέθηκαν σε αμερικανικό δικαστήριο, εμπλέκονταν ο γαμπρός του Ερντογάν αλλά και ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος.

Η προμήθεια για αυτή την εξυπηρέτηση φέρεται ότι ήταν 4%, με τις μίζες προς Τούρκους πολιτικούς να εκτιμώνται στα 800 εκατομμύρια δολάρια. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν σαφείς ενδείξεις για το κόλπο από το 2013, τράπεζες συνέχισαν να δίνουν το «πράσινο φως» σε συναλλαγές έως και το 2016, ενώ ο Τραμπ δέχεται πλέον τα πυρά των Δημοκρατικών ότι παρενέβη στη Δικαιοσύνη για χάρη του Ερντογάν.

Τέλη 2017: Ο Ρέζα Ζαράμπ, ο λαθρέμπορος χρυσού που είχε συλληφθεί τον Μάρτιο του 2016 από το FBI στο Μαϊάμι με την κατηγορία της συνωμοσίας για το σπάσιμο των κυρώσεων του Ιράν, καταθέτει σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Η δίκη δεν αφορά ακριβώς τον ίδιο… Σε αυτό το σημείο εξετάζεται ο ρόλος του Χακάν Ατίλα, υψηλόβαθμου στελέχους της τουρκικής κρατικής τράπεζας Halkbank που εμπλέκεται στην υπόθεση του σπασίματος των κυρώσεων. Από τον Νοέμβριο του 2017, αμερικανικά μέσα ενημέρωσης μετέδιδαν ότι ο Ζαράμπ είχε έρθει σε συμφωνία συνεργασίας με την αμερικανική δικαιοσύνη.
Ρέζα Ζαράμπ: Πήγα σε άτομα που ήταν πολύ υψηλότερα από τον κ. Χακάν.
Ερώτηση δικαστηρίου: Τώρα, υπενθυμίστε μας, τι είναι αυτά;
ΡΖ: Είναι τηλεφωνικά μηνύματα. Είναι μηνύματα.
Ε: Και με ποιον είναι;
ΡΖ: Είναι μεταξύ εμένα και του δικηγόρου μου.
Ε: Ποιο ήταν το θέμα της συνομιλίας;
ΡΖ: Ότι πρόκειται να ξεκινήσουν ξανά το εμπόριο στη Halkbank.
Ε: Και περίπου πότε συνέβη αυτό, αυτή η συνομιλία;
ΡΖ: Ενδεχομένως το 2014.
Ε: Και αυτό είναι ένα μήνυμα από τον δικηγόρο σας;
ΡΖ: Ναι, κύριε.
Ε: Και τι καταλαβαίνετε να λέει εδώ;
ΡΖ: Λέει ότι αυτή η δουλειά πρέπει σίγουρα να γίνει, ότι κάποιος είπε «αυτή η δουλειά πρέπει σίγουρα να γίνει».
Ε: Εντάξει. Και ποιος είναι αυτός ο κάποιος;
ΡΖ: Ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ.

Ο γαμπρός του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ
Ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ, γαμπρός του Ταγίπ Ερντογάν, είναι o υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας. Πριν από την είσοδό του στον στίβο της πολιτικής, το 2014, κατά την περίοδο στην οποία αναφερόταν ο Ρέζα Ζαράμπ στη δίκη, ήταν διευθύνων σύμβουλος του τουρκικού ομίλου-κολοσσού Calik Holding. Ανάμεσα στις εταιρείες που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα του ομίλου που διοικούσε ο γαμπρός του Ερντογάν περιλαμβάνεται και η Aktif Bank, την οποία ο Ζαράμπ επίσης ενέπλεξε στην υπόθεση για το σπάσιμο των κυρώσεων κατά του Ιράν. Όμως, κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του στο αμερικανικό δικαστήριο ο λαθρέμπορος δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτά:

Ερώτηση δικαστηρίου: Ας πάμε στο επόμενο πειστήριο, 1272, 1272-T. Βλέπετε στην κορυφή όπου λέει «Η συνάντηση και η κατάσταση θα εξηγηθεί στον BB το Σάββατο»; Βλέπετε αυτό το μέρος;
Ρέζα Ζαράμπ: Ναι, κύριε.
Ε: Τι καταλαβαίνετε ότι εννοεί με αυτό;
ΡΖ: Ότι το άτομο θα ενημερωθεί το Σάββατο, και το παλιό σύστημα θα ξεκινήσει να λειτουργεί ξανά.
Ε: Ποιο είναι αυτό το άτομο; Ποιος είναι ο BB;
ΡΖ: Ο πρωθυπουργός, κύριε.

Οι υπόγειοι δρόμοι του χρυσού -Πώς έκαναν τις δουλειές
Το «παλιό σύστημα» στο οποίο αναφέρθηκε ο Ζαράμπ στην κατάθεσή του λειτουργούσε ως εξής: Πριν από μια αλλαγή στις αμερικανικές κυρώσεις τον Ιούλιο του 2013, ο Ζαράμπ εκμεταλλεύτηκε επιδέξια αυτό που οι ειδικοί αποκαλούσαν «χρυσό παράθυρο», μία έλλειψη η οποία επέτρεπε στο Ιράν να επωφεληθεί από το εμπόριο πολύτιμων μετάλλων. Το σκάνδαλο που έγινε γνωστό το 2013 ως «πετρέλαιο για χρυσό» αφορούσε τα έσοδα που είχε το Ιράν από πωλήσεις πετρελαίου στην Τουρκία, με αντάλλαγμα χρήματα από πωλήσεις χρυσού. Ο Ζαράμπ αγόραζε χρυσό όπου μπορούσε, άνθρωποι του δικτύου του τον μετέφεραν με βαλίτσες στο Ντουμπάι και μεγάλο μέρος των χρημάτων από τις πωλήσεις έμπαιναν σε ειδικό λογαριασμό της τουρκικής κρατικής τράπεζας Halkbank, η οποία κατηγορείται από τις αμερικανικές αρχές ότι συμμετείχε ενεργά στο κόλπο, μεταφέροντάς τα στον λογαριασμό του Ζαράμπ. Εκτιμάται ότι από το «χρυσό παράθυρο» του Ζαράμπ πέρασαν περισσότερα από 20 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα χρήματα χρησιμοποιούνταν για να πληρώνει το Ιράν ό,τι δεν μπορούσε να προμηθευθεί εξαιτίας των κυρώσεων. Με το που έγινε γνωστό το σκάνδαλο και υπήρξαν πληροφορίες για δωροδοκίες πολιτικών, οι τουρκικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα, ο Ζαράμπ αρχικά φυλακίστηκε, σε μικρό χρονικό διάστημα αφέθηκε ελεύθερος, και οι δικαστές και οι αστυνομικοί που τον φυλάκισαν τιμωρήθηκαν.

Η νέα διαρροή εγγράφων που αποκαλύπτεται στα FinCEN Files
Όπως αποκαλύπτεται στα FinCEN Files, τη νέα διαρροή απόρρητων εγγράφων που περιλαμβάνει περισσότερες από 2.100 αναφορές ύποπτης δραστηριότητας οι οποίες υποβλήθηκαν στο Δίκτυο Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων (Financial Crimes Enforcement Network – FinCEN) του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, ίχνη από τα χρήματα του δικτύου του Ζαράμπ εντοπίστηκαν και σε άλλες τράπεζες. Μόνο Standard Chartered Bank επεξεργάστηκε 37.533 συναλλαγές του δικτύου Ζαράμπ συνολικού ύψους 5,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω του καταστήματος της Νέας Υόρκης μεταξύ 2007 και 2016. Όπως φαίνεται στα στοιχεία, παρά το γεγονός ότι ο Ζαράμπ είχε συλληφθεί και φυλακιστεί το 2013 στην Τουρκία, δεν σταμάτησε την τράπεζα από το να κανει δουλειές μαζί του. Το 2016, ενώ ήταν γνωστό ότι οι ΗΠΑ τον κατηγορούν για συνομωσία για το σπάσιμο των κυρώσεων του Ιράν από τα τέλη του προηγούμενου έτους, η Standard Chartered συνέχιζε να τον εξυπηρετεί: ενέκρινε 715 συναλλαγές συνολικού ύψους 133,1 εκατομμυρίων δολαρίων. Την ίδια χρονιά υπάλληλοι της τράπεζας εντόπισαν 124 εταιρείες που συνδέονται με το Ζαράμπ, και οι οποίες, όπως ανέφεραν «μπορεί να ήταν μέρος του σχεδίου “πετρέλαιο για χρυσό”». Μάλιστα, σε μία από τις αναφορές ύποπτης δραστηριότητας που υποβλήθηκε από την ίδια την τράπεζα στα τέλη του 2016 (ο Ζαράμπ είχε συλληφθεί από τις αμερικανικές αρχές τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς) αναφέρεται ότι ο ίδιος χρέωνε 8% για τις υπηρεσίες του. «Το 4% πήγαινε σε πολιτικούς και το 4% κρατούσε ο Ζαράμπ», είχε δηλώσει συνεργάτης του, σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Πόσα εκατομμύρια κατέληξαν σε Τούρκους πολιτικούς
Εάν κάτι τέτοιο ίσχυε, και από το «χρυσό παράθυρο» του Ζαράμπ είχαν όντως περάσει 20 δισεκατομμύρια δολάρια, αυτό θα σήμαινε ότι περίπου 800 εκατομμύρια ευρώ κατέληξαν σε Τούρκους πολιτικούς. Όταν ο Ζαράμπ είχε συλληφθεί το 2013 στην Τουρκία, είχε αναφερθεί ότι ο τότε υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων Εγκεμέν Μπαγκίς είχε δεχθεί ένα κουτί για σοκολατάκια που περιείχε 500.000 ευρώ. Αν και οι αναφορές σε μαύρο πολιτικό χρήμα σταμάτησαν εκεί, η σύλληψή του Ζαράμπ στις ΗΠΑ και η στροφή του να συνεργαστεί με τις αρχές εκεί, σήμαναν συναγερμό στην τουρκική κυβέρνηση, που ξεκίνησε μία εκστρατεία για τη συγκάλυψη της υπόθεσης.

Τον «χορό» των αποκαλύψεων για τις επαφές Ερντογάν – Τραμπ σε σχέση με τη Halkbank και το σπάσιμο των κυρώσεων κατά του Ιράν άνοιξε ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον. Σε βιβλίο του που δημοσιεύθηκε πριν από λίγους μήνες o Μπόλτον ισχυρίστηκε ότι κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής κλήσης του 2018, ο Ερντογάν έστειλε στο Τραμπ μήνυμα στο οποίο επέμενε ότι η Halkbank ήταν αθώα. «Ο Τραμπ έπειτα είπε στον Ερντογάν ότι θα φρόντιζε τα πράγματα, εξηγώντας ότι οι εισαγγελείς της Νότιας Περιφέρειας της (Νέας Υόρκης) δεν ήταν δικοί του, αλλά του Ομπάμα – πρόβλημα που θα λυνόταν όταν θα αντικαθιστούνταν από δικούς του», έγραψε ο Μπόλτον.

Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ερντογάν έκανε κινήσεις που έδειχναν την ανησυχία του για την εμπλοκή του γαμπρού του Μπεράτ Αλμπαϊράκ και του ιδίου στην υπόθεση. Από το 2016, όταν συνελήφθη ο Ζαράμπ στις ΗΠΑ και μέχρι να έρθει σε συμφωνία με τους εισαγγελείς για να καταθέσει ως μάρτυρας με αντάλλαγμα την επιείκια του δικαστηρίου, η τουρκική κυβέρνηση μέσω εταιρειών lobbying είχε επιδοθεί σε εκστρατεία στην Ουάσινγκτον.

Ο Αλμπαϊράκ είναι ένας από τους δύο γαμπρούς που εμπλέκονται στις επαφές μεταξύ του Τραμπ και του Ερντογάν: ο άλλος είναι ο Τζάρεντ Κούσνερ, σύζυγος της κόρης του αμερικανού προέδρου Ιβάνκα Τραμπ.

Οι συναντήσεις στον Λευκό Οίκο
Τον Απρίλιο του 2019 ο Αλμπαϊράκ συναντήθηκε με τον Κούσνερ, τον Τραμπ και τον υπουργό Οικονομικών Στίβεν Μνιούτσιν στον Λευκό Οίκο, κατόπιν μεσολάβησης ενός τρίτου «γαμπρού»: του Μεχμέτ Γιαλτσιντάγκ, που είναι παντρεμένος με την κόρη του Αϊντίν Ντογκάν, συνεργάτη του Τραμπ στους ομώνυμους πύργους (Trump Towers) της Κωνσταντινούπολης. Η συγκεκριμένη συνάντηση πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από την άσκηση δίωξης των ΗΠΑ κατά της Halkbank.

Όπως φαίνεται, οι προσπάθειες επηρεασμού από τον Ερντογάν δεν πήγαν εντελώς χαμένες. Παρά το γεγονός ότι το όνομα του Αλμπαϊράκ αναφέρθηκε ευθέως στην κατάθεση του Ζαράμπ, και ενώ στο κατηγορητήριο των ΗΠΑ κατά της Halkbank αναφέρεται ότι συγγενής του τότε πρωθυπουργού, που μετά θήτευσε ως υπουργός, «έδωσε εντολή» στην Halkbank να συνεχίσει το ξέπλυμα μετά την σύλληψή του το 2013, οι αμερικανοί εισαγγελείς δεν του έχουν ασκήσει δίωξη.

Πριν από ένα μήνα, στις 24 Αυγούστου, ο αμερικανός γερουσιαστής Ρον Γουάιντεν έστειλε επιστολή στον υπουργό Δικαιοσύνης Γουίλιαμ Μπαρ, χαρακτηρίζοντας την συνάντηση: «Ο πρόεδρος Τραμπ, ο υπουργός Μνιούτσιν και ο Τζάρεντ Κούσνερ πραγματοποίησαν αυτήν τη συνάντηση του Λευκού Οίκου παρά το γεγονός ότι ο Αλμπαϊράκ, μαζί με τον πρόεδρο Ερντογάν φαίνεται να εμπλέκονται προσωπικά στο σύστημα Halkbank», έγραψε ο Γουάιντεν, που θεωρεί τον Αλμπαϊράκ βασικό πρόσωπο στην έρευνά του για την παρέμβαση της κυβέρνησης Tραμπ στην ποινική δίωξη κατά της Halkbank.

Η υπόσχεση του Τραμπ στους Τούρκους
Σύμφωνα με δήλωση της Επιτροπής Οικονομικών της Γερουσίας, ο Τραμπ «υποσχέθηκε σε Τούρκους αξιωματούχους στο Οβάλ Γραφείο ότι θα χρησιμοποιήσει την εξουσία του για να σταματήσει τυχόν περαιτέρω ενέργειες κατά της τράπεζας». Η συγκεκριμένη επιτροπή έχει λάβει βεβαίωση από το υπουργείο Οικονομικών ότι ο Τραμπ επικοινώνησε τόσο με το ίδιο το υπουργείο όσο και με τομείς της Δικαιοσύνης για την υπόθεση της Halkbank.

Υπό την πίεση του Γουάιντεν, που συμμετέχει στην Επιτροπή Οικονομικών της Γερουσίας, ο Μνιούτσιν παραδέχθηκε ότι συναντήθηκε τρεις φορές με τον Αλμπαϊράκ: μία τον Ιούλιο του 2018 και δύο τον Απριλίου του 2019, συμπεριλαμβανομένης της συνάντησης στο Οβάλ Γραφείο με τον Τραμπ. · και μια συνάντηση του Λευκού Οίκου τρεις ημέρες αργότερα. Τον Φεβρουάριο, ο Μνιούτσιν είχε πει σε επιτροπή του Κογκρέσου ότι οι συναντήσεις περιελάμβαναν συζητήσεις για τη Halkbank.

«Αυτοί οι ισχυρισμοί εμπλέκουν περαιτέρω τον Αλμπαϊράκ στο σύστημα Halkbank και εγείρουν νέα ερωτήματα σχετικά με την προφανή ανοιχτή πολιτική της διοίκησης για συνάντηση με παραβάτες κυρώσεων», δήλωσε ο Γουάιντεν. «Ο υπουργός Οικονομικών συζήτησε για τη Halkbank, ενώ ήταν κατηγορούμενη για το μεγαλύτερο σύστημα αποφυγής κυρώσεων στην Iστορία των ΗΠΑ, με έναν βασικό παράγοντα στο σχέδιο. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο πρόεδρος Τραμπ παρεμβαίνει σε ποινική έρευνα για χάρη του προέδρου Ερντογάν», κατέληξε ο Γουάιντεν.

*Με πληροφορίες από έρευνες των OCCRP (occrp.org), BuzzfeedNews (buzzfeednews.com), BBC (bbc.com), CourthouseNews (courthousenews.com), SVT (svt.se) στα πλαίσια των FinCENFiles.

Ποιοι συμμετέχουν στα FinCEN Files
Τα απόρρητα έγγραφα αποκτήθηκαν από τον αμερικανικό ειδησεογραφικό οργανισμό BuzzFeed News (www.buzzfeednews.com), ο οποίος τα μοιράστηκε με τη Διεθνή Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ – www.icij.org). Στην 16μηνη έρευνα συμμετείχαν περισσότερα από 110 μέσα ενημέρωσης και 400 δημοσιογράφοι σε 88 χώρες, τους οποίους οργάνωσε και συντόνισε το ICIJ.

Ενδεικτικά στα μέσα ενημέρωσης που έλαβαν μέρος στα FinCEN Files περιλαμβάνονται:

BBC – Ηνωμένο Βασίλειο
LeMonde– Γαλλία
Sueddeutsche Zeitung, NDR – Γερμανία
L’Espresso – Ιταλία
El Confidencial – Ισπανία
Irish Times – Ιρλανδία
NBC, Miami Herald – ΗΠΑCBC/Radio Canada – Καναδάς
The Indian Express – Ινδία
Asahi Simbun – Ιαπωνία
OCCRP (Διεθνής δημοσιογραφική ομάδα για θέματα Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς)
Πηγή: iefimerida.gr –

Agreed settlement for Fraport’s pay claims

0

Fraport Greece and the state are about to reach a mutually beneficial compromise, according to sources, regarding Greece’s contract obligation to the operator of the 14 regional airports concerning the latter’s losses from the lockdown.

The final details have not yet been made known, but Kathimerini understands that they will provide for a partial suspension of the annual operation fee of 22.9 million euros for as long as the impact on air traffic lasts. The contractor is said to have estimated its first-half losses from the government measures to contain the pandemic at around €150 million.

The model of the mutually beneficial compromise, under discussion since the spring, was chosen for the state to avoid undertaking much heavier financial obligations.

The contract with Fraport Greece allows the German-Greek consortium to claim its lost revenues. The company also sought to find a solution without having to resort to arbitration or other legal means, say sources familiar with such procedures, as the company did not wish to get into any form of conflict with the Greek state.

ekathimerini.com

Κρίσιμες ώρες

0

του Σάββα Καλεντερίδη

Τι κρύβεται πίσω από τη στροφή του Ερντογάν προς τη διπλωματία – Το πολιτικό παρασκήνιο

Όσο εξαντλείται ο αυτόνομος πολιτικός χρόνος του Ερντογάν, τόσο αυξάνει η εξάρτησή του από τους ρατσιστές εθνικιστές «Γκρίζους Λύκους» του MHP και του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, τους «αριστερούς εθνικιστές ευρασιατιστές», του Ντογού Περιντσέκ, τους κεμαλικούς εθνικιστές που εκπροσωπούνται κυρίως από εν αποστρατεία ανώτατα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, τους περί την παραστρατιωτική οργάνωση «Εργενεκόν», εθνικοποιημένη μετεξέλιξη του μηχανισμού της NATOϊκής Γκλάντιο.

Και όσο εξαντλείται ο πολιτικός χρόνος Ερντογάν, άρα και της κυβέρνησής του, τόσο εντείνονται και οι μεταξύ των συνιστωσών διαφορές, που σε ορισμένες περιπτώσεις παίρνουν τη μορφή συγκρούσεων.

Ο Ερντογάν και οι περί αυτόν, θέλουν βασικά δύο πράγματα. Το ένα είναι η παλινόρθωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Χαλιφάτου, που σημαίνει κατάληψη ή άσκηση αυξημένης επιρροής σε εδάφη της αυτοκρατορίας, και το άλλο ο πλουτισμός της οικογένειας Ερντογάν και των επιχειρηματιών που είναι στον κύκλο του.

Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί θέλει τον έλεγχο των μηχανισμών ασφάλειας και των διωκτικών Αρχών του κράτους, αφ’ ενός μεν για να καταπνίξει κάθε κίνηση που απειλεί την «καθαρότητα του τουρκικού έθνους και την ενότητα του τουρκικού κράτους» και αφ’ ετέρου να εξασφαλίσει ασυλία στους μηχανισμούς του κόμματός του, που εκτός από παρακρατικοί και παραστρατιωτικοί, είναι μηχανισμοί ταυτόσημοι της μαφίας και του οργανωμένου εγκλήματος.

Οι Αριστεροί ευρασιατιστές είναι οι θιασώτες της αλλαγής γεωπολιτικού προσανατολισμού της Τουρκίας. Δηλαδή θεωρούν ότι η Τουρκία πρέπει να φύγει από το ΝΑΤΟ, να κόψει δεσμούς με την ΕΕ και να στραφεί αποκλειστικά στη Μόσχα, το Πεκίνο και την Τεχεράνη. Θεωρούν ότι αυτό θα αυξήσει τη γεωπολιτική αξία της Τουρκίας. Με την άποψη αυτή ταυτίζονται, εκτός από τους αποστράτους, και αρκετοί εθνικιστές εν ενεργεία αξιωματικοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Οι κεμαλικοί εθνικιστές είναι κυρίως απόστρατοι αξιωματικοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, που δεν θέλουν να παραχωρηθούν δικαιώματα στους Κούρδους. Δικαιώματα που είναι δυνατόν μεσομακροπρόθεσμα να οδηγήσουν στην παραχώρηση αυτονομίας, η οποία, κατά την άποψή τους, θα οδηγήσει στον διαμελισμό της Τουρκίας. Η ομάδα αυτή, παρότι συγκρούστηκε με τις ΗΠΑ, κυρίως λόγω της στήριξης που παρείχαν στην ομάδα Γκιουλέν και στους Κούρδους, θεωρεί ότι η Τουρκία δεν πρέπει να αλλάξει γεωπολιτικό προσανατολισμό και ότι θα πρέπει να διατηρεί καλές σχέσεις με το ΝΑΤΟ, το Ισραήλ και την Ευρώπη.

Μέχρι τώρα οι τάσεις που επικράτησαν στο εσωτερικό της κυβέρνησης είναι η εξής:

  • Ο Ερντογάν ελέγχει απολύτως το οικονομικό «παιχνίδι» και τον τομέα της ενέργειας και της αμυντικής βιομηχανίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο οικονομικών κερδών για την οικογένεια.
  • Το ΜΗΡ κατόρθωσε να ελέγξει σε μεγάλο βαθμό τους διωκτικούς μηχανισμούς και τη μαφία.
  • Οι ευρασιατιστές κατόρθωσαν να πείσουν τον Ερντογάν να στραφεί προς τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν.
  • Οι κεμαλικοί εθνικιστές επέβαλαν την πολιτική της Τουρκίας στο Κουρδικό, συνεπικουρούμενοι από το ΜΗΡ.

Όμως, το τελευταίο διάστημα παρατηρείται στην Τουρκία σύγκρουση στο εσωτερικό της κυβέρνησης Ερντογάν. Συγκρούονται οι ευρασιατιστές με τους κεμαλικούς εθνικιστές, πάνω στο θέμα του γεωπολιτικού προσανατολισμού της Τουρκίας. Οι κεμαλικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στον Ερντογάν, λέγοντας ότι η Τουρκία, με την πολιτική που ακολουθεί, έχει απομονωθεί διεθνώς αλλά και στην ανατολική Μεσόγειο και κινδυνεύει με διπλωματικό Βατερλό, που θα οδηγήσει και σε στρατιωτική ήττα την Τουρκία. Για το λόγο αυτό προτείνουν στον Ερντογάν να σταματήσει την προσέγγιση με τη Ρωσία και την Κίνα και να αναθεωρήσει τις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Οι φωνές και οι ενστάσεις των κεμαλικών έχουν ενταθεί το τελευταίο διάστημα, που υπάρχει η ένταση στην ανατολική Μεσόγειο.

Ποιος είναι ο Τζιχάτ Γιαϊτζί
Αυτή η τάση στην κυβέρνηση Ερντογάν, που εκφράζεται κυρίως από τον απόστρατο πρώην επιτελάρχη του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, Τζιχάτ Γιαϊτζί (Cihat Yaycı), ο οποίος αναγκάστηκε σε παραίτηση ακριβώς γιατί εξέφραζε απόψεις που δεν ήταν τότε, τον Μάιο του 2020, οι επικρατέστερες στην κυβέρνηση.

Ο Γιαϊτζί, που θεωρείται από τους θιασώτες του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και ο αρχιτέκτονας της συμφωνίας οριοθέτησης με τη Λιβύη, το τελευταίο διάστημα ασκεί ασφυκτικές πιέσεις στον Ερντογάν, να αναθερμάνει η Τουρκία τις σχέσεις της με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Είναι ο άνθρωπος που κάλεσε τον Ερντογάν να παρέμβει σε Λιβύη και Αλβανία, για να καταγγείλουν τη συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Ιταλία.

Ο Γιαϊτζί είναι ο άνθρωπος που ετοίμασε τους χάρτες και τις συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με το Λίβανο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο.

Στους χάρτες αυτούς δεν αναγνωρίζεται ΑΟΖ στην Κύπρο, πέραν των χωρικών της υδάτων και έτσι γίνεται διαμοιρασμός της ΑΟΖ της Κύπρου με τις προαναφερθείσες χώρες. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα ο Ερντογάν φέρεται να έχει αποδεχτεί τις εισηγήσεις Γιαϊτζί, ξεκινώντας συνομιλίες με όλες τις χώρες που αναφέρθηκαν παραπάνω, ακόμα και με την Αίγυπτο, παρά τις εχθρικές σχέσεις Ερντογάν-Σίσι.

Όσον αφορά την προτεινόμενη συμφωνία με την Αίγυπτο, η αρθρογράφος της Hürriyet Hande Fırat, έγραψε την Παρασκευή: «Η προτεινόμενη συμφωνία είναι η παραχώρηση μιας θαλάσσιας περιοχής στην Αίγυπτο σε μέγεθος τριών νησιών της Κύπρου». Μάλιστα, σύμφωνα με την αρθρογράφο, η Άγκυρα δίνει μάλιστα ένα ανοιχτό μήνυμα ότι είναι προς το συμφέρον της Αιγύπτου να συμφωνήσει με την Τουρκία, κάτι που προσπαθούν να «μπλοκάρουν» τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δίνοντας μεγάλα ποσά στην Αίγυπτο και λειτουργώντας επίσης από την πίσω πόρτα, προκειμένου το Κάιρο να μην υποκύψει στη δελεαστική πρόταση της Τουρκίας.

Η ιστορία δεν σταματά εδώ. Την ίδια ημέρα η εφημερίδα Aydinlik, που ανήκει στο Κόμμα της Πατρίδας (Vatab Partisi), επιτίθεται στον Τζιχάτ Γιαϊτζί, κατηγορώντας τον ανοιχτά ως άνθρωπο των Ισραηλινών. Επίσης τον κατηγορεί ως αντίθετο στον ευρασιατισμό και ως υπέρμαχο του αγωγού East Med.

Για να μην παρεξηγηθούμε. Είναι γνωστό ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υπογράψει συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ με Ισραήλ και Αίγυπτο και ότι οι κρατικές συμφωνίες δύσκολα ακυρώνονται. Γνωστά αυτά, αλλά επειδή τα κράτη πρέπει να κινούνται με βάση το χειρότερο σενάριο, καλό είναι η Κύπρος και η Ελλάδα να εργαζόμαστε και με βάση αυτό. Άλλωστε, όταν προειδοποιούσαμε για την επερχόμενη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που μας κατηγορούσαν ως κινδυνολόγους.

Όσον αφορά δε το επιχείρημα ότι «οι κρατικές συμφωνίες δύσκολα ακυρώνονται», να υπενθυμίσουμε ότι για την Τουρκία η Κυπριακή Δημοκρατία είναι «θανούσα».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Τουρκία έχει ως στόχο τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία ενός άλλου κράτους. Και αν διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, τότε μπορεί να υπογραφούν νέες συμφωνίες, κατά τα συμφέροντα της Άγκυρας.

Γι’ αυτό λοιπόν, καλό είναι να λάβουμε τα μέτρα μας. Γιατί αν τα είχαμε λάβει με τη Λιβύη, δεν θα τρέχαμε και δεν θα φτάναμε και δεν θα υπογράφαμε με την Αίγυπτο τμηματική οριοθέτηση, χωρίς το Καστελόριζο και με μειωμένη επήρεια της Κρήτης, κάτι που θα το βρούμε μπροστά μας το αμέσως επόμενο διάστημα.

Εκτός κι αν είναι όλα κανονισμένα. Τότε αλλάζει το πράγμα.

pontos-news.gr