Αρχική Blog Σελίδα 2397

Υπαρξιακό το δίλημμα των εκλογών για τους Τουρκοκύπριους

0

Υπό την πίεση που προκαλούν οι απροκάλυπτες πλέον παρεμβάσεις  της Άγκυρας, οι Τουρκοκύπριοι οδηγούνται την Κυριακή στις κάλπες για την ανάδειξη του νέου ηγέτη τους μετά από τρία χρόνα στασιμότητας στο Κυπριακό.

default 

Οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις της Άγκυρας είναι για τον Κύπριο ευρωβουλευτή Νιαζί Κιζιλγιουρέκ αυτό που χαρακτηρίζει εντονότερα την εκλογική διαδικασία της Κυριακής, αφού όπως δήλωσε στην DW, είναι η πρώτη φορά κατά την οποία η τουρκοκυπριακή κοινότητα βρίσκεται ενώπιον μιας τόσο ανοιχτής παρέμβασης υπέρ ενός υποψηφίου και εναντίον κάποιου άλλου. Πρόκειται για τους Ερσίν Τατάρ και Μουσταφά Ακιντζί, οι οποίοι δημοσκοπικά εμφανίζονται ως τα φαβορί για να είναι οι δύο υποψήφιοι που θα αναμετρηθούν στον δεύτερο γύρο των εκλογών.

Παρεμβάσεις με αποκορύφωμα το Βαρώσι

Η παραλία των ΒαρωσίωνΗ παραλία των Βαρωσίων

Η κορυφαία στιγμή των τουρκικών παρεμβάσεων στον τουρκοκυπριακό προεκλογικό αγώνα καταγράφηκε την περασμένη εβδομάδα όταν ο Ταγίπ Ερντογάν με τον Ερσίν Τατάρ στο πλευρό του ανακοίνωσε το άνοιγμα της παραλίας της περιφραγμένης και νεκρής από το 1974 πόλης των Βαρωσιών. Η τελετή διάνοιξης της παραλίας την περασμένη Πέμπτη, πέραν της αντίδρασης της Κυπριακής Δημοκρατίας και του διεθνούς παράγοντα, επέφερε και την έντονη αντίδραση τουρκοκυπριακών πολιτικών δυνάμεων που θεώρησαν την ενέργεια ξεκάθαρο μήνυμα στήριξης της Άγκυρας προς τον υποψήφιο της Δεξιάς.

Ο νυν ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί χαρακτήρισε το άνοιγμα της παραλίας των Βαρωσίων “ντροπή για τη δημοκρατία” και τον κ. Τατάρ “κομπάρσο σε ένα σενάριο που έστησε ξένη δύναμη”. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο κ. Ακιντζί στάθηκε έντονα επικριτικός για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας με πιο χαρακτηριστική τη δήλωσή του τον Οκτώβρη του 2019 περί αίματος που τρέχει στην Πηγή Ειρήνης, την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, δήλωση που εξόργισε τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. Ως φεντεραλιστής, ο κ. Ακιντζί φαίνεται να διαφωνεί όμως με την Τουρκία και στο πλαίσιο για την επιδιωκόμενη λύση στο Κυπριακό. Από την άλλη ο Ερσίν Τατάρ εμφανίστηκε σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία όχι μόνο ως θιασώτης της λύσης δύο κρατών, αλλά και ως εκφραστής της τάσης σε μερίδα της τουρκοκυπριακής κοινότητας να θεωρείται η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο νησί ως αναγκαία συνθήκη για την επιβίωσή της.

Χειραφέτηση έναντι υποταγής 

Ο ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Νιαζί ΚιζιλγιουρέκΟ ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Νιαζί Κιζιλγιουρέκ

Σύμφωνα με τον Τ/κ ευρωβουλευτή Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, τα χαρακτηριστικά των δύο κύριων υποψηφίων προσδίδουν στις εκλογές της Κυριακής ένα χαρακτήρα δημοψηφίσματος με υπαρξιακό διακύβευμα. Αυτό που θα απαντήσουν οι τουρκοκύπριοι ψηφοφόροι, δηλώνει στην DW, είναι το κατά πόσον «οι Τουρκοκύπριοι θα γίνουν κομμάτι της Τουρκίας ή θα μείνουν κομμάτι της Κύπρου. Οι Τουρκοκύπριοι σημειώνει ο κ. Κιζιλγιουρέκ, στην ουσία καλούνται να αποφασίσουν αν «ο ηγέτης τους θα υποκύπτει στην Άγκυρα όπως ο κ. Τατάρ ή θα αντιστέκεται όπως ο κ. Ακιντζί». Η αναφορά του κ. Κιζιλγιουρέκ σχετίζεται με το πρόταγμα της πολιτικής Ακιντζί περί ανάγκης διατήρησης της τουρκοκυπριακής ταυτότητας και του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους σε αντίθετη με τον Ερσίν Τατάρ που ταυτιζόμενος με τις θέσεις της Άγκυρας φαίνεται να μην ενοχλείται από την προσπάθεια επιβολής του πολιτικού ισλάμ στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά ΑκιντζίΟ Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί

Οι σχέσεις Ακιντζί- Ερντογάν από την αρχή της θητείας του Τ/Κ ηγέτη το 2015 είχαν πάντως από νωρίς διασαλευτεί, όταν ο Ακιντζί είχε προτάξει την απεξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία, προκαλώντας τη δημόσια αντίδραση του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τον είχε καλέσει να επιδείξει σεβασμό στους δεσμούς Τουρκίας και Κύπρου. Από την άλλη ο κ. Τατάρ από την ανάληψη των καθηκόντων ως «πρωθυπουργός» των Τουρκοκυπρίων  επιχείρησε να δέσει την πορεία της κοινότητας στο τουρκικό άρμα. Η πλήρης ταύτιση του κ. Τατάρ με την Άγκυρα έχει προκαλέσει τριγμούς ακόμα και εντός του κόμματός του, με βουλευτές να σχολιάζουν αρνητικά την κίνηση για την Αμμόχωστο.

Οι άλλοι υποψήφιοι 

Προεκλογικές αφίσες στο βόρειο τμήμα της ΛευκωσίαςΠροεκλογικές αφίσες στο βόρειο τμήμα της Λευκωσίας

Ενόψει του πρώτου γύρου των τ/κ εκλογών, η σύγκρουση Τατάρ-Ακιντζί αποφορτίζεται λόγω της συμμετοχής άλλων εννέα υποψηφίων, οι οποίοι εκφράζουν όλες τις τάσεις των Τουρκοκυπρίων έναντι της Τουρκίας αλλά και έναντι των Ελληνοκυπρίων, τη θεωρούμενη έτερη απειλή δηλαδή για την ταυτότητά τους. Ισχυρότερος δημοσκοπικά (με 15%) εμφανίζεται ο υποψήφιος του σοσιαλιστικού ΡΤΚ Τουφάν Ερχιουρμάν ο οποίος σε σχέση με το Κυπριακό δεν διαφοροποιείται από τη γραμμή Ακιντζί υπέρ λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Ωστόσο στο επίμαχο θέμα της σχέσης Τουρκοκυπρίων-Τουρκίας, ο κ. Ερχιουρμάν αποφεύγει να στηρίξει τον κ. Ακιντζί, καταλογίζοντάς του συγκρουσιακή στάση. Σημειώνεται ότι κατά το ενδεχόμενο πρόκρισης του κ. Ερχιουρμάν στο δεύτερο γύρο των εκλογών (εις βάρος του κ. Τατάρ, αφού η πρόκριση Ακιντζί προβλέπεται σε όλες τις έρευνες), ο υποψήφιος του PTK αποκτά σαφές πλεονέκτημα εκλογής στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, αφού αναμένεται να συγκεντρώσει τις ψήφους της Δεξιάς.

Το Μπουγιούκ Χαν στο βόρειο τμήμα της ΛευκωσίαςΤο Μπουγιούκ Χαν στο βόρειο τμήμα της Λευκωσίας

Μικρότερης εκλογικής επιρροής, αλλά με σημασία για την κρίση στο δεύτερο γύρο των εκλογών είναι οι υποψηφιότητες του μέχρι πρότινος «υπουργού Εξωτερικών» και προέδρου του Κόμματος του Λαού Κουντρέτ Οζερσάι, του προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος Σερντάρ Ντενκτάς, και του προέδρου του κόμματος Αναγέννησης (που απαρτίζουν κυρίως Τούρκοι εκ Τουρκίας) Ερχάν Αρικλί. Σημειώνεται ότι ο Κουντρέτ Οζερσάι ήταν μέχρι και την περασμένη Τετάρτη “υπουργός” της “κυβέρνησης” Τατάρ. Παραιτήθηκε όταν ανακοινώθηκε το άνοιγμα της παραλίας της Αμμοχώστου, παρά το γεγονός ότι στηρίζει την επαναλειτουργία των Βαρωσίων, όπως και τη συνέχιση του status quo στο Κυπριακό. Ο κ. Οζερσάι δεν είχε ενημερωθεί για το άνοιγμα των Βαρωσίων, γεγονός που δείχνει τη βούληση της Άγκυρας να στηρίξει ανεπιφύλακτα τον κ. Τατάρ.

Λουκιανός Λυρίτσας, Λευκωσία

DW

Θα χρειαστεί η Τουρκία πακέτο βοήθειας τύπου ΔΝΤ;

0

Η πτώση της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου που βυθίζει τη χώρα σε βαθιά χρηματοοικονομική κρίση αλλά και η απειλή μιας δεύτερης ευρωκρίσης εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού στον γερμανικό τύπο.

Στη «δραματική υποτίμηση» της τουρκικής λίρας, παρά το ότι η Τουρκία συνεχίζει να έχει πρόσβαση στις χρηματαγορές και εκδίδει κρατικά ομόλογα, αναφέρεται ρεπορτάζ της Frankfurter Allgemeine Zeitung, το οποίο σημειώνει: «Οι ένοπλες συγκρούσεις, στις οποίες έχει αναμιχθεί ο πρόεδρος Ερντογάν στη Συρία, τη Λιβύη, το Ιράκ και πλέον η υποστήριξή προς την χώρα-προμηθευτή φυσικού αερίου και πετρελαίου Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο με την Αρμενία, προκάλεσαν διεθνή κριτική. Ο Ερντογάν βρίσκεται σε διαμάχη με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία αλλά και την ΕΕ. Επί εβδομάδες ο Ερντογάν αναζητούσε φυσικό αέριο σε αμφιλεγόμενα ύδατα που διεκδικούν η Ελλάδα και η Κύπρος με αποτέλεσμα η ΕΕ να τον απειλήσει με κυρώσεις, οι οποίες αποσταθεροποίησαν περαιτέρω το εθνικό νόμισμα που εξαρτάται από το εμπόριο με την ΕΕ. Το ότι δεν επιβλήθηκαν τελικά περιορισμοί, δεν ήταν κάτι που βοήθησε την τουρκική λίρα. Την Παρασκευή η ισοτιμία διαμορφώθηκε ως εξής: ένα δολάριο έναντι 7,95 λιρών, μεγαλύτερη διαφορά από ποτέ.»

Όπως επισημαίνει ο αναλυτής της γερμανικής Commerzbank Tάτα Γκόζε «μια σύγκριση με άλλες αναδυόμενες οικονομίες δείχνει ότι η μείωση της αξίας της τουρκικής λίρας δεν σχετίζεται τόσο με την πανδημία του κορωνοϊού αλλά περισσότερο με την πιεσμένη και πολιτικά εξαρτώμενη κεντρική τράπεζα της χώρας». Ο αναλυτής εκτιμά επίσης ότι τα ελεύθερα συναλλαγματικά αποθέματα της Τουρκίας είχαν μειωθεί κατά 8 δις στο τέλος Σεπτεμβρίου βάσει επίσημων στατιστικών στοιχείων. Όπως παρατηρεί η  FAZ, «ο πρώην επικεφαλής της τουρκικής στατιστικής υπηρεσίας αμφιβάλλει κατά πόσο τα στοιχεία είναι αληθή. Πλέον είναι πολιτικός της αντιπολίτευσης. Ο πληθωρισμός είναι διψήφιος και το πραγματικό επιτόκιο είναι αρνητικό παρά την αύξηση του βασικού επιτοκίου κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες σε 10,25%.  Η DZ Bank βλέπει μια κρίση ισοζυγίου πληρωμών με δραστικές επιπτώσεις να διαγράφεται στον ορίζοντα. Ο Γκόζε εκτιμά: „Τελικά θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί κάτι σαν πακέτο βοήθειας του ΔΝΤ“. Ο Ερντογάν το έχει αποκλείσει».

Δεύτερη ευρωκρίση λόγω πανδημίας; Ή μήπως όχι;

Ένα από τα πολλά κρίσιμα Eurogroup της ευρωκρίσης, Νοέμβριος 2012Ένα από τα πολλά κρίσιμα Eurogroup της ευρωκρίσης, Νοέμβριος 2012

Άρθρο γνώμης για το πώς συμπεριφέρθηκε το ευρώ την περίοδο της πανδημίας διαβάζουμε στη Süddeutsche Zeitung. Το υπογράφει ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Αλεξάντερ Χαγκελούκεν, ο οποίος παρατηρεί: «Με τον κορωνοϊό επέστρεψε και ο φόβος για το ευρώ. Όταν η πανδημία έπληξε την Ευρώπη την άνοιξη, οι συνήθεις ύποπτοι βρέθηκαν υπό πίεση. Αμέσως οι επενδυτές έδειξαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα κρατικά ομόλογα της Ισπανίας και της Ιταλίας. Το ΔΝΤ έβλεπε άνοδο του δημοσίου χρέους της Ιταλίας πάνω από 150% του ΑΕΠ το 2020 και στην Ελλάδα 200%. Σειρά οικονομολόγων προειδοποιούσε για μια ευρωκρίση νούμερο 2 – μια νέα εκδοχή του δράματος που σχεδόν κατέστρεψε το ευρώ το 2010. Και μισό χρόνο αργότερα; Όλα φαίνονται πολύ διαφορετικά (…)  Τα ιταλικά και τα ελληνικά επιτόκια είχαν αυξηθεί έως 7 και 40% αντίστοιχα στην πραγματική ευρωκρίση του 2010. Αντίθετα, σήμερα πέφτουν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδο, σχεδόν στο μηδέν. Το ευρώ δεν έχει υποχωρήσει έναντι του δολαρίου από το ξέσπασμα της πανδημίας αντίθετα η τιμή του αυξήθηκε κατά 10%.»

Πού οφείλεται τελικά αυτή η ανθεκτικότητα του ευρώ; «Η νομισματική ένωση είναι διαφορετική σήμερα από εκείνη της ευρωκρίσης (…) Οι πολιτικοί της Ευρώπης και οι κεντρικοί τραπεζίτες αντιδρούν διαφορετικά από ό, τι πριν από δέκα χρόνια». Όπως παρατηρεί ο αρθρογράφος, όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση το 2008 η ΕΚΤ αντέδρασε με πανικό και λανθασμένες κινήσεις για τα επιτόκια μέχρις ότου αναλάβει ο Μάριο Ντράγκι. Τo 2020 η Κρ. Λαγκάρντ χρειάστηκε μόνο λίγες μέρες για να ηρεμήσει τις αγορές εν μέσω πανδημίας. Ως προς τους πολιτικούς, η μεγάλη διαφορά είναι ότι «στην κρίση του 2010 μάλωναν διαρκώς. Στη συνέχεια, βοήθησαν την Ελλάδα ή την Ισπανία με δάνεια, τα οποία συνδέθηκαν με αυστηρές απαιτήσεις λιτότητας. Γεγονός που γονάτισε ακόμη περισσότερο τις οικονομίες των δύο χωρών. Ο στόχος να μην αφεθούν τα χρέη μεμονωμένων χωρών της ευρωζώνης να ξεφύγουν ξανά ήταν κατανοητός – αλλά η εφαρμογή των προγραμμάτων κράτησε πολύ περισσότερο (…) H διαφορά με τώρα. Τώρα υπάρχει ο μηχανισμός σταθερότητας ESM, ο οποίος συγκεντρώνει αθόρυβα χρήματα από επενδυτές. Και τα κράτη της ΕΕ αποφάσισαν τη δημιουργία Ταμείου Ανάκαμψης για να βοηθηθούν χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Αυτό το κεϋνσιανό πακέτο βοήθειας στέλνει το μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι η Ευρώπη δεν θέλει ένα νέο δράμα του ευρώ. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές πήραν αυτό το μήνυμα. Δεν στοιχηματίζουν πλέον στην πτώχευση της νότιας Ευρώπης, όπως έκαναν τη δεκαετία του 2010.»

Από τον Σόιμπλε στον Σολτς

Βόλφνγκανγκ Σόιμπλε και Όλαφ Σολτς το 2014 στο ΑμβούργοΒόλφνγκανγκ Σόιμπλε και Όλαφ Σολτς το 2014 στο Αμβούργο

Ο αρθρογράφος παρατηρεί και μια σημαντική στροφή στη γερμανική οικονομική πολιτική από το 2010 στο 2020. Τότε υπ. Οικονομικών ήταν το «γεράκι» σε θέματα χρέους Βόλφανγκ Σόιμπλε. Σήμερα ο «ευρωπαϊκά σκεπτόμενος σοσιαλδημοκράτης» Όλαφ Σολτς. Κι όπως επισημαίνει: «Αυτή τη φορά η Ισπανία, η Ελλάδα και η Ιταλία υποστηρίζονται στην κρίση – αντί να εξαναγκαστούν σε περικοπές, μέχρι η οικονομία τους να καταρρεύσει». Ο αρθρογράφος παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον του ευρώ και θεωρεί ότι μπορεί να διεκδικήσει  ισχυρότερη θέση έναντι του δολαρίου. «Τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη;» Και απαντά: «Το Ταμείο Ανάκαμψης, που μέχρι στιγμής αποτελεί μόνο ένα μήνυμα προς τα κράτη-μέλη, πρέπει να υλοποιηθεί και να διανεμηθούν τα χρήματα γρήγορα. Διαφορετικά η θετική ψυχολογική διάθεση που προκάλεσε στη νότια Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο το καλοκαίρι θα μετατραπεί σε πικρή απογοήτευση. Επιπλέον η νομισματική ένωση πρέπει να μετατραπεί σε πραγματική ένωση. Κι αυτό περιλαμβάνει μια ευρωπαϊκή κεφαλαιαγορά με την σταδιακή εισαγωγή ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας καταθέσεων για την προστασία καταθετών και τραπεζών. Και ένα ταμείο που θα μετριάζει μελλοντικά οικονομικά σοκ».

Δήμητρα Κυρανούδη

DW

9:00 -17:00, “μαύρος τουρισμός” στα Βαρώσια

0

Το περίφημο «άνοιγμα» μοιάζει περισσότερο με ελεγχόμενο περίπατο σε αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά ερείπια του προηγούμενου αιώνα, γράφει ο ανταποκριτής της DW Λουκιανός Λυρίτσας μετά από επίσκεψη στα Βαρώσια.

    
default 

Χωρίς διατυπώσεις, όσοι επιθυμούν να περάσουν στην περίκλειστη, εγκαταλελειμμένη από τις 15 Αυγούστου του 1974, πόλη των Βαρωσίων, διέρχονται μέσα από ένα οδόφραγμα επανδρωμένο από Τουρκοκύπριους “αστυνομικούς” δίπλα στους υφιστάμενους χώρους στάθμευσης για τους επισκέπτες της παραλίας της Γλώσσας, της μοναδικής παραλίας του Βαρωσιού που ήταν ανοιχτή για το κοινό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, μέχρι την 8η Οκτωβρίου 2020. Τότε η “κυβέρνηση” των Τουρκοκυπρίων υπό τον υποψήφιο για την “προεδρία” Ερσίν Τατάρ, από κοινού με την Τουρκία και τον κατοχικό στρατό, προχώρησαν στο άνοιγμα του παραλιακού μετώπου των Βαρωσίων, το οποίο είχε ανακοινωθεί δύο μέρες προηγουμένως.

Τουρισμός ανάμεσα σε ερείπιαΤουρισμός ανάμεσα σε ερείπια

Επί του εδάφους, το περιώνυμο άνοιγμα, διά του οποίου η Άγκυρα στήριξε τον εκλεκτό της για την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων στις εκλογές της 11ης Οκτωβρίου, προσομοιάζει μάλλον σε ελεγχόμενο περίπατο σε αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά ερείπια του προηγούμενου αιώνα. Καθόσον απουσιάζουν υποδομές από το παραλιακό μέτωπο του Βαρωσιού, οι πρώτοι μετά από 46 χρόνια επίσημοι επισκέπτες του δεν καταλήγουν στην ακτή, η οποία υποτίθεται σύμφωνα με την τουρκική πλευρά ότι είναι και το σημείο που έχει ανοίξει. Αντίθετα, οι επισκέπτες καθοδηγούνται μέσα από οδοφράγματα που εμποδίζουν την πρόσβαση στα ετοιμόρροπα κτήρια και στους παράδρομους, σε δύο κεντρικούς δρόμους της περίκλειστης πόλης, την παράλληλη του παραλιακού μετώπου λεωφόρο Τζον Κένεντι και την κεντρική λεωφόρο Δημοκρατίας.

Οι επισκέπτες ήταν κυρίως Τούρκοι εκ Τουρκίας

«Επισκεπτήριο» καθημερινά 9 με 5«Επισκεπτήριο» καθημερινά 9 με 5

Με το επισκεπτήριο στην κατεχόμενη Αμμόχωστο να έχει ωράριο καθημερινά εννέα με πέντε, οι λιγοστοί επισκέπτες το πρωί της 9ης Οκτωβρίου ήταν κυρίως Τούρκοι εκ Τουρκίας που δεν έκρυβαν το σκοπό της επίσκεψής τους. Αν στην Άγκυρα και στην τουρκοκυπριακή “κυβέρνηση” σχεδιάζεται η μετατροπή του Βαρωσιού σε “Λας Βέγκας της Μεσογείου”, ως είχε προαναγγείλει το 2019 ο Τουρκοκύπριος “πρωθυπουργός” Ερσίν Τατάρ, για την ώρα η εμπειρία που προσφέρεται στους επισκέπτες είναι μία ελεγχόμενη και υπό συνεχή στρατιωτική ή αστυνομική παρακολούθηση βόλτα ανάμεσα στα χαλάσματα. Υπενθυμίζεται ότι στην προσπάθεια Άγκυρας και Τατάρ να ήταν νομιμοφανής η ενέργειά τους, αυτή περιορίστηκε στην κοινόχρηστη παραλία και όχι στις ελληνοκυπριακές ιδιοκτησίες, οι οποίες σύμφωνα με δύο ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ πρέπει να επιστραφούν στους νόμιμους κατοίκους.

Τελικά όμως η πρόσβαση στην παραλία από τη λεωφόρο Κένεντι απαγορεύεται. Αραιές δίοδοι μέσα από πρόχειρες σιδηροκατασκευές οδοφραγμάτων επιτρέπουν την πρόσβαση στην ακτή σε τουλάχιστον δύο σημεία. Προχωρώντας στη λεωφόρο Κένεντι, στο ύψος της Χρυσής Ακτής, δύο ξενοδοχεία και αριθμός μεμονωμένων κτηρίων πίσω από το παραλιακό μέτωπο, έχουν συντηρηθεί και χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια από αξιωματικούς του τουρκικού στρατού. Για να προχωρήσουν πέραν του σημείου αυτού και για περίπου 500 μέτρα, οι επισκέπτες υποχρεώνονται από στρατιώτες να συγκεντρωθούν σε ομάδες των δέκα και να συνεχίσουν τη διαδρομή συνοδεία στρατιώτη με πολιτική περιβολή. Τα τελευταία 500 μέτρα της λεωφόρου Κένεντι, που καταλήγουν περίπου ένα χιλιόμετρο πριν το ξενοδοχείο Golden Sands, οι επισκέπτες αφήνονται να τα καλύψουν χωρίς στρατιωτική συνοδεία, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία κατά την επιστροφή τους.

Selfies στα χαλάσματα

46 χρόνια μετά....46 χρόνια μετά….

Όπως προκύπτει, η κριτική που άσκησε ο “πρόεδρος” των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί ότι το άνοιγμα μέρους των Βαρωσίων ήταν ένα προεκλογικό show του “πρωθυπουργού” Ερσίν Τατάρ δεν είναι χωρίς ερείσματα, αφού ο σκοπός του ανοίγματος της παραλίας δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται επί του εδάφους. Η εντύπωση ότι το άνοιγμα μέρους του Βαρωσιού εξυπηρετεί περισσότερο την επίδειξη της περίκλειστης πόλης και όχι για την ώρα τουλάχιστον, τη χρήση της, ενισχύεται από το γεγονός ότι επιτρέπεται η πρόσβαση των πεζών στην λεωφόρο Δημοκρατίας, τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την πόλη με κατεύθυνση βορειοδυτική, φιλοξενώντας κάποια από τα εμβληματικότερα κτήρια της, όπως το Λύκειο Ελληνίδων και τον Δημοτικό Κήπο.

Ανάμεσα στις selfies των κινητών από τους περισσότερους επισκέπτες, δύο Τουρκοκύπριοι ξεχώριζαν ανάμεσά τους επιλέγοντας να μην φωτογραφηθούν στα χαλάσματα. Επρόκειτο για εργαζόμενους σε “κυβερνητική” υπηρεσία στην Λευκωσία, οι οποίοι αξιοποίησαν τη μέρα που τους παραχωρήθηκε ως άδεια έναντι υπερωριακής εργασίας, για να δουν πρώτη φορά στη ζωή τους το Βαρώσι. Η σπουδή τους να επισκεφτούν την “απαγορευμένη” πόλη αποδόθηκε από τους ίδιους στο ενδεχόμενο η απόφαση για πρόσβαση του κοινού να ανακληθεί μετά τις εκλογές. Όπως εξήγησαν στη DW οι δύο Τουρκοκύπριοι, πιστεύουν ότι η απόφαση επισπεύσθηκε για προεκλογικούς σκοπούς. Σημειώνεται ότι εξακολουθούν να ισχύουν περιοριστικά μέτρα για μετακίνηση μεταξύ των δύο πλευρών της Κύπρου λόγω της πανδημίας του Covid-19. Ως εκ τούτου για να περάσουν Ελληνοκύπριοι τα οδοφράγματα προκειμένου να μεταβούν στο Βαρώσι απαιτείται η προσκόμιση αρνητικού τεστ που έγινε έως και 72 ώρες προηγουμένως.

Λουκιανός Λυρίτσας, Λευκωσία

DW

The World Population in 2100, by Country

0

The World Population in 2100, by Country

In 2015, the United Nations predicted that the global population could surpass 11 billion by the end of the century.

Last year, the UN revised these estimates, but the numbers it came up with were still well above 10 billion. These regular projections from the UN have been the status quo—until now.

Plenty of signs have pointed to there being a population plateau, but recent research from the Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME), published in The Lancet, suggests that the number of people on this planet may actually start to shrink well before the year 2100.

Here’s a closer look at these complex projections.

UN vs. IHME Population Estimates

According to the UN, the world population is set to steadily rise over the years:

  • 2030: 8.5 billion
  • 2050: 9.7 billion
  • 2100: 10.9 billion

In contrast, IHME paints a different picture. It projects the population to actually peak at 9.7 billion in 2064. Following this trajectory, there could be 8.8 billion people in 2100, approximately 2 billion fewer than previously thought.

Various demographic factors are behind these differences—higher life expectancies, migration rates, and lower fertility rates. For this last factor, independent drivers including contraceptive access and higher educational attainment were also considered.

A shifting age structure is also a key aspect of this transition. By 2100, over a quarter of the world or nearly 2.37 billion will be aged 65 years and above.

The Most Populous Countries in 2100

Amid all these demographic sea changes, which countries will come out on top?

Despite an overall decline in numbers to 1.09 billion people in 2100, India moves up from second to first place on the population leaderboard.

Rank Country Population (2017) Rank Country Population (2100E)
#1 🇨🇳 China 1.4B #1 🇮🇳 India 1.09B
#2 🇮🇳 India 1.38B #2 🇳🇬 Nigeria 791M
#3 🇺🇸 U.S. 325M #3 🇨🇳 China 732M
#4 🇮🇩 Indonesia 258M #4 🇺🇸 U.S. 336M
#5 🇵🇰 Pakistan 214M #5 🇵🇰 Pakistan 248M
#6 🇧🇷 Brazil 212M #6 🇨🇩 DR Congo 246M
#7 🇳🇬 Nigeria 206M #7 🇮🇩 Indonesia 229M
#8 🇧🇩 Bangladesh 157M #8 🇪🇹 Ethiopia 223M
#9 🇷🇺 Russia 146M #9 🇪🇬 Egypt 199M
#10 🇯🇵 Japan 128M #10 🇹🇿 Tanzania 186M

The populations of both India and China will begin to contract after the mid-century—and it’s predicted that China’s total population will drop by almost half to 732 million by 2100.

Led by Nigeria, Sub-Saharan Africa is the only region that will continue to see growth by century’s end. In fact, four of the top 10 countries in the world in terms of population count will be located in Sub-Saharan Africa.

Tightly Packed Together

One final thing to consider is how population density may look in 2100, with many more people clustered in the same areas. For example, Nigeria is dealing with a land area nearly 11 times smaller than the U.S.—but it will have more than double the population.

Country 2100 Pop. Area (Millions, km²/mi²) Population Density per km² (mi²)
🇳🇬 Nigeria 791M 0.92M km² (0.36M mi²) 856.3 (2217.7)
🇮🇳 India 1.09B 3.29M km² (1.27M mi²) 331.6 (858.8)
🇵🇰 Pakistan 248M 0.88M km² (0.34M mi²) 281.2 (728.3)
🇪🇹 Ethiopia 223M 1.10M km² (0.42M mi²) 202.7 (531.0)
🇪🇬 Egypt 199M 1.01M km² (0.39M mi²) 197.0 (510.1)
🇹🇿 Tanzania 186M 0.95M km² (0.37M mi²) 196.3 (508.5)
🇮🇩 Indonesia 229M 1.90M km² (0.74M mi²) 120.2 (311.4)
🇨🇩 DR Congo 246M 2.35M km² (0.91M mi²) 104.9 (271.7)
🇨🇳 China 732M 9.60M km² (3.70M mi²) 76.3 (197.8)
🇺🇸 U.S. 336M 9.83M km² (3.80M mi²) 34.2 (88.5)

Regardless of how the future population count shakes out, it’s clear that these heavyweight countries will undergo significant transformation in the coming decades.

visualcapitalist.com

Mapped: America’s $2 Trillion Economic Drop

0

It only took a handful of months for the U.S. economy to reel from COVID-19’s effects.

As unemployment rates hit all-time highs and businesses scrambled to stay afloat, new data shows that current dollar GDP plummeted from nearly $21.6 trillion down to $19.5 trillion between Q1’2020 and Q2’2020 (seasonally adjusted at annual rates).

While all states experienced a decline, the effects were not distributed equally across the nation. This visualization takes a look at the latest data from the Bureau of Economic Analysis, uncovering the biggest declines across states, and which industries were most affected by COVID-19 related closures and uncertainty.

Change in GDP by State and Industry

Between March-June 2020, stay-at-home orders resulted in disruptions to consumer activity, health, and the broader economy, causing U.S. GDP to fall by 31.4% from numbers posted in Q1.

The U.S. economy is the sum of its parts, with each state contributing to the total output—making the COVID-19 decline even more evident when state-by-state change in GDP is taken into consideration.

State Real GDP Change Biggest Industry Decline Industry Change
(p.p.)
Alabama -29.6 Durable Goods Manufacturing -5.02
Alaska -33.8 Transport and Warehousing -9.43
Arizona -25.3 Accommodation and Food Services -4.2
Arkansas -27.9 Health Care and Social Assistance -4.57
California -31.5 Accommodation and Food Services -4.43
Colorado -28.1 Accommodation and Food Services -3.85
Connecticut -31.1 Health Care and Social Assistance -4.61
Delaware -21.9 Health Care and Social Assistance -4.19
Florida -30.1 Accommodation and Food Services -5.3
Georgia -27.7 Accommodation and Food Services -3.43
🇺🇸 U.S. -31.4 Accommodation and Food Services -4.38
PreviousNext

Note: Industry changes are reported in percentage points (p.p.) of total current dollar GDP between Q1 and Q2.

A total of 18 states took the biggest hit within the Accommodation & Food Services sector, which was also the industry that suffered the most nationally, dropping by 4.38%.

Highly dependent on tourism, Hawaii bore the brunt of decline in this industry with a 18.85% drop. According to The Economic Research Organization at the University of Hawaii (UHERO), a second wave of infections and expired financial assistance were behind this contraction.

Next, the Health Care & Social Assistance sector was most impacted in 17 states between the two quarters, falling the most in Tennessee (-6.25%).

The most resilient industry amid the pandemic was Financial Services. In the state of Delaware, home to major banks such as JPMorgan Chase and Capital One, the sector actually grew by 4.47%. However, Delaware’s GDP ultimately still fell due to contractions in other sectors.

Each Industry’s Worst Performing State

Looking at it another way, the worst-performing state by industry also becomes clear when the change in percentage points (p.p.) Q1’–Q2’2020 GDP contributions are measured. Of the 21 industries profiled, Nevada shows up in the lower end of the spectrum four times.

With many U.S. business leaders expecting a second contraction to occur in the economy, will future figures reflect further declines, or will states manage to bounce back?

visualcapitalist.com

At Embassies Abroad, Trump Envoys Are Quietly Pushing Out Career Diplomats

0
BY 

“There’s zero support or pushback from the department for the career people,” said one former U.S. official.

Multiple current and former officials familiar say issues at the embassy arose over disputed accounts of the ambassador pushing for her son to take on an elevated role with the embassy. A senior embassy official, speaking on condition of anonymity, vehemently denies these claims, calling them “totally inaccurate” and saying Young’s departure was a separate

To some current officials, Young’s case illustrated a growing trend in the Trump administration. Already, several of Trump’s political allies-turned-ambassadors—he has appointed a higher percentage than most previous presidents—have sacked their deputies amid a culture of mistrust between politically appointed and career State Department officials.

Marks has also faced other criticism within the State Department over how she manages the embassy in Pretoria, although management problems at the embassy predate her arrival.

Several officials say concerns were raised over the conflicting accounts of whether her son would have a role at the embassy. The senior embassy official said the ambassador did not try to get her son a senior embassy job, but rather wanted to make him “chief of staff” of her household, under her personal employ. The idea, the official said, initially came at the suggestion of another senior State Department official, but then later the State Department reversed that suggestion.

Marks deleted a tweet on Nov. 8, 2019, referring to her son, Martin Marks, as her “chief of staff” on Twitter. She did so at the State Department’s request, the embassy official said.

The official stressed that the ambassador is committed to complying with all State Department rules and regulations.

Other U.S. Embassy staff have been pushed out or left their post early, including officials who worked on foreign aid and health programs in a country that is a major recipient of U.S. funds to tackle HIV and AIDS, according to several State Department officials familiar with the matter. Some officials attribute this to the ambassador, but the senior embassy official said the ambassador is working to fix them and that she “inherited” problems at the embassy that were “long-standing and had been brushed under the rug.”

An internal State Department watchdog report released last month on the U.S. diplomatic mission in South Africa detailed allegations of employees experiencing bullying and mismanagement, months before Marks assumed her role as ambassador.

Last month, the State Department dispatched several senior officials to South Africa to help manage tensions at the embassy, two officials said, including Deputy Undersecretary of Management William Todd and Geeta Pasi, the principal deputy assistant secretary of state for African affairs.

It’s not the first time the State Department has had to respond to allegations of mismanagement at embassies abroad, nor is it unique to the current administration. But Trump’s politically appointed ambassadors are sacking their deputy chiefs of mission—an embassy’s second-in-command post held by foreign service officers—in unusually high numbers, officials say.

This story draws on interviews from over a dozen current and former U.S. officials and other people familiar with the matters in question. The State Department did not respond to five requests for comment for this story. The U.S. Embassy official who spoke to Foreign Policy said the State Department did not properly notify Marks in advance of the multiple requests for comment.

After publication, Marks issued the following statement to Foreign Policy: “David Young, my former DCM, is a wonderful man and a tremendously capable diplomat. I was and am personally very fond of him. Our management styles were quite different, and with his experience and ambition, I felt it far more appropriate for him to be in a chargé [d’affaires] position, which I arranged for him and was told was imminent. I only wish him the very best in the future.”

The State Department did not respond to a request for comment on Young’s next posting.

Along with South Africa, Trump’s envoys in Canada, France, Iceland, Romania, and the United Kingdom have all removed their deputy chiefs of mission, some ambassadors doing so just shortly before or after arriving at their new posts.

Ambassadors have full authority to remove their deputy chief of mission, even without cause, given how important the relationship between an ambassador and his or her deputy is to ensuring the smooth management of an embassy. But the high rate at which it’s happening now reflects how wide the gulf can be between politically appointed ambassadors and the diplomatic corps—an issue laid bare by Trump’s impeachment trial that dragged the State Department into Congressional impeachment investigations. Behind the scenes, some officials fear it is hampering embassies’ abilities to carry out their missions.

“We are deeply concerned by the number of removals of deputy chiefs of mission overseas, which are happening at way above the normal pace,” said Eric Rubin, a senior foreign service officer currently serving as president of the American Foreign Service Association, the union that represents U.S. diplomats. “It’s generally very rare for a DCM to be removed by the ambassador. It does happen. Sometimes it happens for a good cause. But it’s rare. And it is now becoming an epidemic.”

“It’s created a lot of turmoil in a lot of embassies even … if it’s hard to quantify,” said another senior U.S. diplomat.

In several cases where deputy chiefs of mission were forced out early, including the U.S. Embassy in France led by Ambassador Jamie McCourt, Trump’s ambassadors have cycled through two or three deputy chiefs during their tenure. The embassies where deputy chiefs are being sacked are all led by deep-pocketed Republican political donors whom Trump tapped to be ambassadors, despite some having no prior diplomatic or government experience.

The senior U.S. Embassy official in South Africa said Marks is “currently working with a very capable and excellent team of foreign service officers and a great DCM.”

Marks, who was born in South Africa, founded a highly successful luxury handbag company bearing her name. She has served on Harvard Kennedy School of Government’s Women’s Leadership Board and as a lecturer at Georgetown University’s Women’s Leadership Initiative, according to her official biography on the U.S. Embassy in South Africa’s website. She is also one of at least eight members of Trump’s private Mar-a-Lago club in Florida to be offered senior administration positions, according to a 2019 investigation by USA Today. She has been in South Africa for several months, after the ambassador post sat empty for three years.

Marks said she “hit the ground running” after arriving in Pretoria in an interview last month with the Daily Maverick, regularly working 6 a.m. to 2 a.m. to make up for lost time, with a goal of boosting trade ties between the two countries and trying to help South Africa become one of the United States’ top 20 trade partners globally. “I have the right people on board. … It’s a lot of work to make this happen. It’s tripling trade. But I have the support of the people I need,” she said in the interview.

She saw her lack of government experience as an asset. “I come from the private sector. I’m not a civil servant by background. That’s why President Trump put me in this position, because I’m a person who wants results,” she said in the interview.

U.S. embassies traditionally employ some diplomats’ family members, primarily in administrative posts and particularly in smaller embassies in developing countries that are short-staffed. But it is against State Department regulations for a diplomat to be in a role that would manage or oversee a family member, officials said. Consequently, U.S. ambassadors’ family members can’t take jobs at the embassy, since the ambassador oversees all personnel.

One official who spoke to Foreign Policy conceded that the clear State Department guidelines barring nepotism aren’t reflected elsewhere in the administration: The president’s own son-in-law, Jared Kushner, and daughter Ivanka Trump have senior roles at the White House. (The Department of Justice ruled in 2017 that Kushner having a role in his father-in-law’s administration does not violate federal anti-nepotism laws.)

Marks’s son, Martin, is a writer with degrees from Johns Hopkins University and New York University who has written in the past for outlets including New Yorker and Vanity Fair. The senior embassy official who spoke to Foreign Policy said he “helped behind the scenes with all aspects of communications” during her vetting process before she was confirmed by the Senate. He “conducted training sessions on domestic and foreign policy” for Marks “and assisted with hearing preparation, and helped draft her opening statement, all with the full knowledge of the State Department.”

Both Democratic and Republican administrations have carried out the practice of tapping campaign donors for ambassador posts, which has sometimes—though not always—sowed mismanagement and morale issues at U.S. embassies abroad. (Indeed, several Obama administration donors-turned-ambassadors were quietly sacked over allegations of mismanagement.) The United States is one of the only countries in the world with a practice of giving ambassador posts to high-end political donors. Some of those ambassadors receive high marks and plaudits from foreign service officers, and some foreign countries prefer such U.S. ambassadors, in instances where they have closer ties to the White House or president’s inner circles.

Ambassadors require a presidential nomination and Senate confirmation. Traditionally, two-thirds of ambassador posts are held by career diplomats, while one-third are held by political appointees. Under Trump, the ratio of ambassador posts held by political appointees has increased—42 percent of Trump’s ambassador appointees are political, and 58 percent are career, according to data from the American Foreign Service Association—though that number constantly shifts as ambassadors cycle in and out of posts.

In past administrations, career officials including deputy chiefs of mission felt they had the support of the State Department if their ambassador was causing issues. That’s not the case now, said Lewis Lukens, a former longtime career diplomat. “There’s zero support or pushback from the department for the career people,” he said.

Lukens told GQ that he was forced out of his job as deputy chief in London in 2018 by Trump’s ambassador to the United Kingdom, Woody Johnson, after mentioning former President Barack Obama in speeches he gave to British students.

“When I was being told I had to leave seven months early, the answer from the department was, ‘Look, the ambassador is a friend of the president’s, he’s a friend of Trump’s, and there’s nothing we can do,’” Lukens told Foreign Policy. “I imagine that some of these other people are facing that same situation.”

Several other current State Department officials who spoke to Foreign Policy on condition of anonymity concurred. “The level of mistrust of the career service by incoming political appointees is extraordinarily high on average,” said one.

“There is this implicit assumption that the career people can’t be trusted, which is both very corrosive to our institution, but also very unfair and inaccurate. The signal that sends to the career staff is really, really harmful,” said another.

Secretary of State Mike Pompeo came to Foggy Bottom in 2018 vowing to restore the State Department’s “swagger” following the rocky tenure of Trump’s first secretary of state, Rex Tillerson. He took steps to improve morale, lifting an unpopular hiring freeze instituted under Tillerson and taking time to meet with U.S. Embassy staff and their families during his trips abroad. In department-wide emails he sends from his travels abroad, dubbed “Miles with Mike,” Pompeo regularly praises the hard work and dedication of his employees.

But Democratic lawmakers and former senior diplomats have criticized Pompeo over his handling of events surrounding Trump’s impeachment. The impeachment hearing thrust career State Department officials into the spotlight through public hearings on the president’s purported efforts to pressure Ukraine into investigating a political rival. (Trump was acquitted of all charges on mostly partisan lines on Wednesday.) Notably, Pompeo has not offered public support for former Ambassador to Ukraine Marie Yovanovitch, a career foreign service officer forced out of her job following a smear campaign by associates of the president.

Pompeo has dismissed those criticisms. “I’ve defended every single person on this team. I’ve done what’s right for every single person on this team,” he said when pressed on Yovanovitch during an interview with NPR last month that ended in an angry confrontation with the interviewer.

U.S. embassies abroad aren’t immune to the tensions in Washington involving Trump. The president decried “deep state bureaucrats” during the Democratic-led impeachment investigation when State Department officials were subpoenaed to testify before Congress as fact witnesses.

Deputy chiefs of mission serve an important role overseeing the day-to-day management of an embassy, handling almost nonstop contact with foreign counterparts in the host country and, depending on the size of the embassy, overseeing dozens or even hundreds of personnel. They take on an elevated importance during transitions between administrations, when new ambassadors might not arrive for months, or even years, as the confirmation process for them stalls back in Washington amid behind-the-scenes political negotiations between Congress and the White House.

“The DCM essentially bridges the gap between the old ambassador and the new one,” explained one State Department official. “The DCM is responsible for preparing the embassy for the new ambassador and providing continuity and leadership and helping ensure the ambassador is successful at launch.”

An unusually high number of ambassador posts have sat empty under Trump, leaving deputy chiefs to lead the embassy for years on end. Since Pompeo came into office, that trend has declined as more ambassador nominations move through the White House and Republican-controlled Senate.

The ambassadors’ relationships with their deputy chiefs of mission is key, but it can be difficult to manage with a high-powered political donor-turned-ambassador stepping into an embassy for the first time, said Lukens. “What you want ideally is for the ambassador and DCM to complement one another’s skills,” he said.

“It’s a bit more complicated when the ambassador is a political appointee who doesn’t really bring any [diplomatic] skills or background to the job. In those cases the DCM is really responsible for running and managing the embassy.”

Update, Feb. 6, 2020: This story was updated to include additional comments, including a statement from Ambassador Lana Marks. It was also updated to include information from a State Department inspector general’s report on the embassy.

Robbie Gramer is a diplomacy and national security reporter at Foreign Policy. Twitter: @RobbieGramer

https://foreignpolicy.com/2020/02/05/us-embassies-abroad-trump-envoys-pushing-out-career-diplomats-deputy-chiefs-mission-south-africa-diplomacy-pompeo-lana-marks/?utm_source=PostUp&utm_medium=email&utm_campaign=26277&utm_term=Situation%20Report%20OC&?tpcc=26277

Τα πολύτιμα διδάγματα του πρώτου κύματος

0

Οι νέοι περιορισμοί στη Γηραιά Ηπειρο λόγω έξαρσης των κρουσμάτων του κορωνοϊού θα περιστείλουν ορισμένες οικονομικές δραστηριότητες, θα αποδυναμώσουν την εμπιστοσύνη των καταναλωτών και το κλίμα μεταξύ των επιχειρηματιών, πλήττοντας δραστικά όσους κλάδους επηρεάζονται άμεσα. Παρά ταύτα, αναμένουμε προσωρινή αναδίπλωση παρά μερική αντιστροφή της προόδου, η οποία έχει πρόσφατα σημειωθεί. Σήμερα η κατάσταση διαφέρει. Εχουμε μάθει να ζούμε με τον ιό και, μέχρι στιγμής, η αύξηση των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων μεταφράζεται μόνον σε συγκρατημένη αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που νοσηλεύονται και πεθαίνουν.

Χάρις στην τεράστια άνοδο του αριθμού των τεστ, εντοπίζονται περισσότερες μη σοβαρές περιπτώσεις. Επίσης, αυξήθηκε το ποσοστό κρουσμάτων επί του συνολικού στους κάτω των 30ετών, ενώ, παράλληλα, οι κοινωνίες προετοιμάστηκαν καλύτερα να προστατεύσουν τις ευπαθείς ομάδες και την τρίτη ηλικία.

Η προοπτική να υπάρξουν ακόμα αποτελεσματικότερες θεραπείες και να βρεθεί εμβόλιο δεν είναι πλέον τόσο μακρινή όσο προ 7μήνου. Και αυτό ίσως να παρακινήσει εταιρείες, νοικοκυριά και επενδυτές να δουν πέραν της τωρινής κατάστασης με την έξαρση των κρουσμάτων. Επιπροσθέτως, οι νέες δέσμες περιφερειακών και στοχευμένων μέτρων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες περιορίζουν την κοινωνική δραστηριότητα κυρίως και όχι τη δυνατότητα να εργάζονται οι άνθρωποι και να καταναλίσκουν. Καταβάλλονται προσπάθειες να μείνουν ανοιχτά τα σχολεία και οι γονείς να επιστρέψουν στις εργασίες τους. Εξαιρουμένων ορισμένων κυρίως μικρών κλάδων, οι καινούργιες απαγορευτικές ρυθμίσεις δεν ανακόπτουν τόσο πολύ τη συνολική προσφορά. Ακόμα δε και στην Ισπανία με τη σοβαρότατη διόγκωση των κρουσμάτων, το οικονομικό κλίμα είχε μία ελαφρά ενίσχυση τον Σεπτέμβριο. Διαρκούντος του πρώτου κύματος των κρουσμάτων, η οικονομική δραστηριότητα σε σχεδόν όλο τον προηγμένο κόσμο «πάγωσε». Και παρά το γεγονός ότι η Κίνα κατόρθωσε να ανακάμψει σύντομα, πολλές εφοδιαστικές αλυσίδες δεν είχαν επανέλθει σε λειτουργία έως και τον Απρίλιο. Τώρα η συνεχιζόμενη ανάκαμψη τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Κίνα μάς επιτρέπει να ατενίσουμε με συγκρατημένη αισιοδοξία το μέλλον στην Ευρώπη. Αν και προς το παρόν ίσως σε ορισμένα τμήματα του κλάδου παροχής εγχώριων υπηρεσιών να υπάρχει επιβράδυνση, η καλυτέρευση στη μεταποίηση μπορεί να συμβάλει στο να διατηρηθεί η ανάκαμψη, αν και με πιο ήπιους ρυθμούς. Τέλος, αναθεωρούμε προς τα κάτω την εκτίμηση για αύξηση του ΑΕΠ της Ευρωζώνης στο 1% το δ΄ τρίμηνο σε τριμηνιαία βάση από 1,5% ενωρίτερα, ενώ προ της νέας έξαρσης του ιού είχαμε προβλέψει 2,4% για το εν λόγω διάστημα.

* Ο κ. Holger Schmieding είναι οικονομολόγος της επενδυτικής τραπέζης Berenberg.

“Καθημερινή”

Η «Ορχιστηνή» στις φλόγες

0

της Κατερίνας Πασίση 

Μέρος Α’

Μόνο να παρατηρήσουμε τον χάρτη της φλέγόμενης περιοχής αντιλαμβανόμαστε πολλά για τη σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ (το ορεινό Καραμπάχ) ή το Αρτσάχ, από την αρχαία ονομασία της περιοχής (Ο Στράβων στα Γεωγραφικά, αποκαλεί το Αρτσάχ «Ορχιστηνή»). Αλλά δεν φτάνει αυτό. Μας βοηθά και το μάθημα της Παγκόσμιας Ιστορίας (και των θρησκειών). Το 301 μ.Χ., ο Τιριδάτης Γ ‘ ανακήρυξε τον χριστιανισμό ως την κρατική θρησκεία της Αρμενίας, καθιστώντας το Αρμενικό Βασίλειο το πρώτο κράτος που ασπάζεται επισήμως τον χριστιανισμό, σε μια περιοχή που έως σήμερα υπερτερούν τα μουσουλμανικά κράτη (Αζερμπαϊτζάν, Ιράν, Τουρκία).

Από την Παγκόσμια Ιστορία μάθαμε ότι η Ρωσική Επανάσταση και ο Ιωσήφ Στάλιν επίσης ήταν καθοριστικοί παράγοντες στη χάραξη των συνόρων, στη μετακίνηση και αλλοίωση των γηγενών πληθυσμών. Χωρίς να παραβλέπουμε τον Α’ Μεγάλο Πόλεμο και τη διάλυση των αυτοκρατοριών, τον Β’ Παγκόσμιο και τον Ψυχρό Πόλεμο. Εκεί μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ρωσίας θα φτάσουμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος.

Το 1867 το ανατολικό τμήμα της Αρμενίας χωρίστηκε σε τρεις επαρχίες: την επαρχία του Γερεβάν (περιλάμβανε το Ναχιτσεβάν – δείτε πού βρίσκεται και σε ποιο κράτος ανήκει σήμερα το

Ναχιτσεβάν), του Καραμπάχ και της Ζάνγκεζουρ. Η πλειοψηφία του πληθυσμού στις περιοχές αυτές ήταν αρμένικης καταγωγής. Η δυτική Αρμενία ήταν οθωμανική κτήση. Στο διάστημα 1894­1896 οι Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υφίστανται διωγμούς και σφαγές με απόφαση του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β’. Οι Αρμένιοι αντιστέκονται και καταφεύγουν και στα βουνά του Καραμπάχ.

Συχνά ξεσπούν στην περιοχή συγκρούσεις μεταξύ των Τατάρων Αζέρων και των Αρμενίων, υποκινούμενες είτε από τη Ρωσία είτε από την Τουρκία αναλόγως των γεωπολιτικών συμφερόντων των δύο αυτοκρατοριών. Κατά την εκστρατεία του Καυκάσου στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι νίκες των Ρώσων κατά των Οθωμανών έδωσαν ελπίδες στους γηγενείς αρμένικους πληθυσμούς για την απελευθέρωση της Αρμενίας και έτσι αυτοί συντάσσονται με τους Ρώσους. Η προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων ανακόπηκε το 1917 με το ξέσπασμα της Ρωσικής Επανάστασης. Ο τουρκικός στρατός κινήθηκε ανατολικά, λεηλατώντας περιοχές που κατοικούσαν γηγενείς αρμένικοι πληθυσμοί.

Στις 27 Μαΐου 1918 το Αζερμπαϊτζάν κήρυξε την ανεξαρτησία του, η Αρμενία, μία μέρα μετά, στις 28 Μαΐου 1918. Στις 5 Αυγούστου 1918 πραγματοποιήθηκε το Πρώτο Συνέδριο των Αρμενίων του θύλακα στο οποίο ανακηρύσσεται η ανεξαρτησία του. Η σύγκρουση Αζέρων – Αρμενίων εντείνεται, και τις 20 Σεπτεμβρίου 1918 οι Αρμένιοι της περιοχής διακηρύσσουν την άρνησή τους να υποταχθούν στους Αζέρους. Ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στην πρωτεύουσα Σούσι, αλλά αποτυγχάνει να πάρει τον έλεγχο.

Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν το ενδιαφέρον των Βρετανών, οι οποίοι μετακίνησαν ένα τμήμα του στρατού τους από τη Βαγδάτη στο Βόρειο Ιράν. Τελικά, το φθινόπωρο του 1918 υπογράφηκε μεταξύ της Αντάντ και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Συνθήκη του Μούδρου, σύμφωνα με την οποία ο Καύκασος ανήκε στη σφαίρα επιρροής της Βρετανίας. Μόλις έναν χρόνο αργότερα οι Βρετανοί αποχωρούν από την περιοχή, και οι Αζέροι επιβάλλουν στρατιωτικό αποκλεισμό του Καραμπάχ, το οποίο τελικά προσαρτούν.

Στις 29 Απριλίου 1920 ο ρωσικός στρατός επωφελήθηκε από την αναταραχή στην περιοχή και εισέβαλε στο Μπακού, μετατρέποντας το Αζερμπαϊτζάν σε Σοβιετική Δημοκρατία. Οι Σοβιετικοί Αζέροι απαιτούν η Αρμενία να αποσύρει τις δυνάμεις της από τις περιοχές της Ζάνγκεζουρ και του Καραμπάχ. Οι Αρμένιοι του Καραμπάχ απέρριψαν το τελεσίγραφο και αποφάσισαν την ένωσή τους με την Αρμενία. Τελικά, υπό τον φόβο της πτώσης της περιοχής στα χέρια των Αζέρων, αποφασίστηκε να παραδοθεί ο θύλακας στους μπολσεβίκους. Στη Γενική Συνέλευση του

Κομμουνιστικού Κόμματος (7 Ιουλίου 1920) αποφασίστηκε τα ρωσικά στρατεύματα να κατέχουν τις τρεις διαφιλονικούμενες επαρχίες.

Τον Σεπτέμβριο του 1920 ο Κεμάλ αντιλήφθηκε ότι η Ρωσία δεν ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει την Αρμενία και εξαπέλυσε εναντίον της σφοδρή επίθεση. Σε απάντηση, ο ρωσικός στρατός εισέβαλε από τον βορρά τον Νοέμβριο του 1920 και έτσι δημιουργήθηκε η Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας. Πλέον δυο σοβιετικές δημοκρατίες (Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν) διεκδικούσαν τρεις διαφιλονικούμενες περιοχές (Ναχιτσεβάν, Καραμπάχ και Ζάνγκεζουρ).

Το Γραφείο του Καυκάσου του Κομμουνιστικού Κόμματος στις 4 Ιουλίου αποφάσισε να ενώσει την Αρμενία με το Καραμπάχ, ύστερα από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Η πλευρά των Αζέρων προέβαλε ισχυρές ενστάσεις. Το Γραφείο συγκαλεί νέα συνεδρίαση την επόμενη μέρα και αποφασίζει το Ναγκόρνο Καραμπάχ να ενταχθεί στα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν υπό καθεστώς «εκτεταμένης τοπικής αυτονομίας» (ομπλάστ). Ομοίως, στις 9 Φεβρουαρίου 1924 και η «Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν» ενώθηκε διοικητικά με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ η τρίτη διαφιλονικούμενη περιοχή (Ζάνγκεζουρ) παρέμεινε στην κατοχή της Σοβιετικής Αρμενίας. Το μοίρασμα έγινε με απόφαση του Στάλιν, ο οποίος προσαρτά επίσης περιοχή με πλειονότητα αρμενικού πληθυσμού, που συνορεύει με τη Γεωργία, στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Το 1936 καταργήθηκε η «Ομοσπονδία Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Υπερκαυκασίας» (Αρμενία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν). Η Αρμενία έθεσε αμέσως στον Στάλιν το θέμα της συνένωσής της με τον θύλακα, χωρίς όμως να καταφέρει να αλλάξει την αρχική επιλογή του Στάλιν. 40 χρόνια από την ένταξη της Αρμενίας στη Σοβιετική Ομοσπονδία, τον Μάιο του 1963, παραδόθηκε στον τότε ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Χρουστσόφ αίτημα με την υπογραφή 2.500 Αρμένιων του Καραμπάχ για την ένωσή τους είτε με την Αρμενία είτε ακόμη και με τη Ρωσία, το οποίο απορρίφθηκε. Τον Απρίλιο του 1965, πραγματοποιήθηκε μια μεγαλειώδης συγκέντρωση στην πρωτεύουσα της Αρμενίας κατά τη διάρκεια του εορτασμού των 50 χρόνων από την Αρμένικη Γενοκτονία. Το κύριο αίτημα ήταν η ένωση του θύλακα με την Αρμενία ή τη Ρωσία· το Κρεμλίνο αρνείται.

Η άνοδος στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (perestroika – glasnost) δημιούργησαν νέες προσδοκίες στην πλευρά των Αρμένιων για την ένωση που εκφράστηκαν σε αίτημα της Αρμένικης Ακαδημίας Επιστημών προς τον νέο ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης. Τον Φεβρουάριο του 1988, το Ομπλάστ του Καραμπάχ ζήτησε από τα αντίστοιχα της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν να συνεργαστούν, ώστε να υπάρξει θετική εξέλιξη στη μεταφορά της περιοχής από τη διοικητική εξουσία της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν στην αντίστοιχη της Αρμενίας. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα νέα έτυχαν θερμής υποδοχής από το Γ ερεβάν αλλά και έντονης αντίδρασης από το Μπακού, με τη βία να κυριαρχεί τόσο στην περιοχή του θύλακα όσο και σε περιοχές κοντά στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Γκορμπατσόφ ζήτησε και από τις δύο μεριές να σταματήσουν οι διαδηλώσεις και η βία και να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Μόσχας. Η ετυμηγορία του Ινστιτούτου ήταν η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης, ενώ καταλόγιζε ευθύνες στους Αρμένιους για τις κατά καιρούς συγκρούσεις στην περιοχή. Οι Αρμένιοι αντιλήφθηκαν ότι η πολυπόθητη λύση στο χρονίζον πρόβλημα του θύλακα δεν θα έρχονταν, ούτε από την κυβέρνηση Γκορμπατσόφ. Οι διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα Γερεβάν εντάθηκαν, όπως επίσης και οι συγκρούσεις μεταξύ Αρμένιων και Αζέρων.

Η τεταμένη κατάσταση οδήγησε στη σύγκλιση του 19ου Συνεδρίου στη Μόσχα, χωρίς όμως να υπάρξει κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση. Η ρωσική πλευρά απέκλεισε για άλλη μια φορά οποιαδήποτε αλλαγή στα εσωτερικά της σύνορα. Η ηγεσία του Ναγκόρνο Καραμπάχ αποφάσισε την απόσχιση από το Αζερμπαϊτζάν. Χιλιάδες Αρμένιοι εγκαταλείπουν τις πατρογονικές εστίες στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν.

Στις αρχές του 1989 η Μόσχα εγγυήθηκε για τον θύλακα μια ειδική μορφή διοίκησης: θα διοικούνταν απευθείας από τη Μόσχα, θα παρέμενε όμως στο εσωτερικό του Αζερμπαϊτζάν. Η υιοθέτηση της συγκεκριμένης πρότασης δεν οδήγησε σε αποκλιμάκωση της κατάστασης και αντικαταστάθηκε, πριν το τέλος του 1989, από ρώσικη στρατιωτική διοίκηση. Το κλίμα έντασης και οι βίαιες συγκρούσεις συνεχίστηκαν με αμείωτο ρυθμό. Τα σύνορα των δύο χωρών, που είχαν χαραχτεί το 1923, έπαιρναν ολοένα και περισσότερο το χαρακτήρα εθνικών συνόρων ενώ η κατάσταση είχε οδηγηθεί στην πόλωση.

Στο μεταξύ στις 9 Νοεμβρίου του 1989 πέφτει το τείχος του Βερολίνου.

Μέρος B’

Όπως είδαμε παραπάνω, από το 1988 οι Αρμένιοι του Καραμπάχ επαναδιατυπώνουν το αίτημά τους για ένωση με την Αρμενία στην τότε ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης (Γκορμπατσόφ). Στο αίτημα οι Αζέροι απαντούν με διώξεις του αρμένικου πληθυσμού που κατοικούν στην επικράτεια του Αζερμπαϊτζάν που διαρκούν μέχρι το 1990 (Σουμγκάιτ, Μπακού και αλλού). Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι τον Ιανουάριο του 1990, μόνο 35.000-40.000 από τους 250.000 Αρμένιους κατοίκους παρέμειναν στο Μπακού.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1991 το ομπλάστ του Ορεινού Καραμπάχ και μέρος της παρακείμενης περιοχής Σαουμιάν διακηρύσσουν τη σύσταση της Δημοκρατίας του Ορεινού Καραμπάχ. Βασιζόμενοι στην ισχύουσα σοβιετική νομοθεσία και στην εκπνοή της Σοβιετικής Ένωσης (διαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1991), οι αρχές του θύλακα διεξαγάγουν στις 10 Δεκεμβρίου 1991 δημοψήφισμα εν μέσω βομβαρδισμών από τις ένοπλες δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν. Στο δημοψήφισμα συμμετείχε το 82.2% των ψηφοφόρων· απείχαν οι κάτοικοι αζέρικης καταγωγής. Η ανεξαρτησία υπερψηφίστηκε αλλά οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονταν, τα αζέρικα και τα αρμένικα χωριά ερημώνονταν, ανάλογα με το ποιος επικρατούσε στρατιωτικά· μία ένθεν κακείθεν τακτική, η συμβίωση των κοινοτήτων ήταν συνδυασμένη με καταπίεση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση.

Το Αζερμπαϊτζάν μέσα σε 2 χρόνια είχε καταλάβει σχεδόν το μισό Καραμπάχ. Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία βρίσκονται πλέον σε εμπόλεμη κατάσταση. Από την άλλη πλευρά: Οι Αρμένιοι διασπούν τον αποκλεισμό του Ορεινού Καραμπάχ και δημιουργούν μια χερσαία δίοδο επικοινωνίας με την Αρμενία καταλαμβάνοντας αζερικά εδάφη και εκτός των συνόρων του θύλακα, όπως αυτά είχαν οριστεί από τον Στάλιν. Ο πόλεμος θα λήξει τον Μάιο του 1994 με διαμεσολάβηση αρχικά των Ρώσων (Ομάδα του Μινσκ- Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) και την υπογραφή από τα εμπλεκόμενα μέρη συμφωνίας για κατάπαυση πυρός.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας για εκεχειρία τα επεισόδια δεν έληξαν. To 2008 οι Αζέροι, εκμεταλλευόμενοι τον πολιτικό αναβρασμό στην Αρμενία λόγω αμφισβήτησης του αποτελέσματος των προεδρικών εκλογών, επιχειρούν να καταλάβουν το Μανταρκέτ στο βορειοανατολικό άκρο του Καραμπάχ. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 2010. Από το 2011­15 τα σποραδικά μεθοριακά επεισόδια συνεχίζονται με θύματα και από τις δύο πλευρές, (π.χ. κατάρριψη στρατιωτικού ελικοπτέρου του Καραμπάχ από τους Αζέρους το 2014).

Στις 2 Απριλίου του 2016, το Αζερμπαϊτζάν εξαπολύει επίθεση κατά του Καραμπάχ. Ο πόλεμος είναι σφοδρός παρόλο που διαρκεί μόνο 4 ημέρες. Οι αζέρικες δυνάμεις δεν καταφέρνουν να επικρατήσουν της σθεναρής αντίστασης των Αρμενίων.

Τον Φεβρουάριο του 2017 αλλάζει το όνομα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και τις περιοχές μεταξύ του θύλακα και της Αρμενίας σε Δημοκρατία του Αρτσάχ. Είναι ένα de facto ανακηρυγμένο κράτος, de jura η περιοχή ανήκει στο Αζερμπαϊτζάν.

Το πρωί της 30ης Μαρτίου 2020 (η πανδημία δεν εμποδίζει τον πόλεμο) το Αζερμπαϊτζάν επιτίθεται στη βορειοανατολική επαρχία Tavush και γίνεται πλέον φανερό ότι ούτε η πανδημία εμποδίζει τον πόλεμο. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν σποραδικά έως και τις 27 Σεπτεμβρίου όταν το Αζερμπαϊτζάν κορύφωσε την επίθεσή του βομβαρδίζοντας το Αρτσάχ και την πρωτεύουσά
του το Στεπανακέρτ. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται με τη διεθνή κοινότητα στον ρόλο του απλού παρατηρητή, διότι (όπως άλλωστε και όλοι οι πόλεμοι) αυτή η διαμάχη έχει πολλές πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις. 

Η ιστορική και ενεργειακά πλούσια περιοχή του Νοτίου Καυκάσου αποτελεί αρένα ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών που βρίσκονται ή συνορεύουν με την περιοχή. Ο ρόλος της Τουρκίας στο πνεύμα της ιδεολογίας του παντουρκισμού είναι αδιαμφισβήτητος. Οι αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου από το Μπακού είναι σε επικίνδυνη εγγύτητα με τη φλεγόμενη περιοχή, γεγονός που ασφαλώς περιπλέκει την ήδη εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση.

Το πρόβλημα της αυτοδιάθεσης του Αρτσάχ (και στο παρελθόν η εγγύηση της αυτονομίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ) θεωρείτο για τη διεθνή διπλωματία ένα “frozen” (παγωμένο) ζήτημα. Δυστυχώς η ιστορία και η επικαιρότητα μας διδάσκει ότι είναι ένα «καυτό» ζήτημα και το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι να “δοθεί μια ευκαιρία στην ειρήνη” και να σιγήσουν τα όπλα και οι θρήνοι στα ματωμένα βουνά.

https://app.luminpdf.com/viewer/5f7cc3dec9da2800184263f7

Σύγκρουση Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν: Ο τ. Πρέσβης της Ελλάδας στο Μπακού Νικόλαος Κανέλλος απαντά στη Huffpost

0

Huffington Post

Ο κ. Νικόλαος Δ. Κανέλλος μιλάει για το ρόλο της Τουρκίας, την ενεργειακή ασφάλεια, τους διεθνείς παίκτες αλλά και τον ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει η Ελλάδα στη διεθνή πολιτική σκηνή.

HANDOUT . / REUTERS
Αρμένιος στρατιώτης στις συγκρούσεις με το Αζερμπαϊτζάν – Press office of Armenian Defense Ministry/PAN Photo/Handout via REUTERS 

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2020 αναζωπυρώθηκε η παλαιά σύγκρουση Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και το Σάββατο 10 Οκτωβρίου έπειτα από πρωτοβουλία της Ρωσίας τα δύο μέρη συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία δεσμεύτηκαν επίσης «σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την επίτευξη ταχείας ειρηνικής διευθέτησης» της σύγκρουσης με τη διαμεσολάβηση των συμπροέδρων της Ομάδας του Μινσκ. Όμως το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα τα καταφέρουν καθώς αυτή η διένεξη διαρκεί εδώ και δεκαετίες.

 Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος Αρμενίας–Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο –Καραμπάχ/Αρτσάχ ξεκίνησε το 1988, πριν την πτώση της ΕΣΣΔ. Η σύγκρουση διήρκεσε μέχρι το 1994 και οδήγησε στην στρατιωτική επικράτηση της Αρμενίας, η οποία όμως δεν διευθετήθηκε οριστικά σε πολιτικό επίπεδο και έκτοτε παραμένει εκκρεμής. Toν Μάρτιο του 2008 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με απόφασή της κατοχύρωσε το έδαφος του Ναγκόρνο Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μία από τις πολλές «παγωμένες συγκρούσεις» που πλήττουν τον μετα-σοβιετικό κόσμο και προκαλούν ανησυχία για μια κλιμάκωση των συγκρούσεων με την αρωγή μάλιστα άλλων κρατών όπως για παράδειγμα της Τουρκίας, στενής συμμάχου του Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο οι συγκρούσεις έχουν αυξήσει τις ανησυχίες για την ασφάλεια των αγωγών στο Αζερμπαϊτζάν, οι οποίοι μεταφέρουν φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην Ευρώπη, αλλά και τον προβληματισμό για το ρόλο της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή. Εύλογο επίσης είναι το ερώτημα για το εάν και πως αυτές οι εξελίξεις μπορούν να επηρεάσουν και την Ελλάδα.

Η HuffPost Greece απευθύνθηκε στον τ. Πρέσβη της Ελλάδας στο Μπακού, τον κ. Νίκο Δ. Κανέλλο, ο οποίος, στην πρώτη του συνέντευξη μετά την επιστροφή του από το Αζερμπαϊτζάν, μιλά για την κρίση στην περιοχή, τα ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και τον ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει η Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο απαλλαγμένη από φοβικά σύνδρομα. 

– Κύριε Πρέσβη θα  μπορούσατε να μας δώσετε μια εξήγηση για το υπόβαθρο των συγκρούσεων;

Η σύγκρουση μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας έχει βαθιές ιστορικές και πολιτικές ρίζες. Η κοινή εθνική ταυτότητα Τούρκων και Αζέρων τους φέρνει φύσει και θέσει σε αντιπαράθεση με τους Αρμένιους και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε στα 100 επόμενα χρόνια. Επομένως αυτό που συμβαίνει στη σύγκρουση του Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν συνιστά έκπληξη για όσους έχουν υπηρετήσει στην περιοχή. Τριάντα χρόνια διαπραγματεύσεις μέσω της φόρμουλας της ομάδος Μινσκ ( Με συμπροέδρους τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και τη Γαλλία), 30 χρόνια συγκρούσεις.

Η σύγκρουση που πρόβαλε ως μία εναλλακτική λύση την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα για το ποιος έχει δίκαιο και ποιος μπορεί να διεκδικήσει το μονοπώλιο του. Η ιστορική πραγματικότητα εξάλλου, όσο αμείλικτη και αν είναι, ερμηνεύεται κατά το δοκούν. 

Οι περισσότερες αιτίες πάντως, δεν αφορούν την ίδια την διαίρεση των λαών, που έχουν γευθεί σε μεγάλα διαστήματα την συνεργασία και την ειρηνική συγκατοίκηση, αλλά τα απόνερα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τους νέους ρόλους όσων νέων κρατών προέκυψαν. 

Ο δεύτερος λόγος είναι η σύγκρουση επιρροών και συμφερόντων πολλών ισχυρών κρατών στην περιοχή. Όποιος δεν βλέπει ότι υπάρχει εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων (όχι μόνο του Ερντογάν) δεν είναι ειλικρινής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει βάθος στο πρόβλημα. Αλλά όσο υπήρχε η ΕΣΣΔ, οι λαοί του Καυκάσου τουλάχιστον ζούσαν ειρηνικά, με προκαθορισμένους εννοείται ρόλους για το κάθε κράτος.

– Πόσο επηρεάζει ο αγωγός TAP την στάση της Δύσης; Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η Ρωσία στέκεται ουδέτερη λόγω του ότι δεν θέλει να ανοίξει μέτωπο και να παρέμβει μέχρι τις αμερικάνικες εκλογές για να επηρεάσει των δυτικών συμφερόντων ΤΑΡ και να τον υποκαταστήσει με τον Turkish stream; 

WOJTEK LASKI VIA GETTY IMAGES
Φωτογραφία αρχείου

Ο αγωγός TAP δεν πρόκειται να επηρεαστεί, αλλά ούτε και να επηρεάσει τη στάση της Δύσης, εκτός αν έχουμε μια γενική ανάφλεξη την οποία δεν προβλέπω!
Οι αγωγοί (Turkish Stream και Nord Stream) εξάλλου εντάσσονται στο γνωστό σχέδιο πολιτικής πίεσης της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Στο ενεργειακό ζήτημα, είναι υπερβολικές όσες ανησυχίες εκφράζονται, ενώ οι αγωγοί θα λειτουργήσουν χωρίς ουσιαστικές μεταβολές. Αρα δεν έχουν καμία σχέση όλα αυτά με τη σύγκρουση στο Ναγκόρνο  Καραμπάχ.

– Μα το Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν είναι πλούσιο σε κοιτάσματα φυσικού αερίου; Επίσης από το Αζερμπαϊτζάν περνάει ο αγωγός ΤΑΡ-ΤΑΝΑΡ ο οποίος είναι δυτικών συμφερόντων. Μάλιστα,το Αζερμπαϊτζάν ήταν η χώρα που πήρε τη μεγάλη απόφαση να διαφοροποιηθεί από τη ρωσική ενεργειακή πολιτική και να έρθει κοντά με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Για τους λόγους αυτούς αρκετοί ισχυρίζονται ότι η η Ρωσία προτιμά με τον πόλεμο Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν να καταστήσει επισφαλή τη λειτουργία του αγωγού ΤΑΡ-ΤΑΝΑΡ.

Δεν είναι αλήθεια ότι το Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Βράχια είναι και υψώματα.

Όσο για τον ΤΑΡ το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να εφοδιασθεί με ρωσικό αέριο, αν και εφόσον δεν επαρκέσουν τα κοιτάσματα ή αν, για οποιονδήποτε λόγο, οι Αζέροι δεν θα μπορέσουν να τον γεμίσουν.

Οσον αφορά τους αγωγούς Turkish Stream και Nord Stream, είναι ήδη προσδιορισμένοι στον Νότο και στον Βορρά αντίστοιχα, με τον πρώτο ήδη να λειτουργεί  εδώ και πολλά χρόνια και εντάσσονται σε ένα σχέδιο, που δεν αλλάζει, της ρωσικής πολιτικής για την Ουκρανία.

– Το ενεργειακό αφορά άμεσα τόσο την Ε.Ε. όσο και την Ελλάδα. Με τις εξελίξεις στην περιοχή μήπως η Ρωσία καθίσταται απαραίτητη για τη Δύση; Αν δεν σταματήσουν οι εχθροπραξίες στο Ναγκόρνο Καραμπάχ – και δεδομένου ότι πλησιάζει ο χειμώνας – αυτό θα σημαίνει ακριβό φυσικό άεριο για την Ε.Ε. της ύφεσης;

Η Ρωσία είναι απαραίτητη για τη Δύση, όχι κυρίως από την οπτική της ενέργειας διότι πρώτον οι υδρογονάνθρακες αργά ή γρήγορα θα συμπληρωθούν με τις εναλλακτικές πηγές ενεργείας και δεύτερον διότι με την Γερμανία έχει ήδη συμφωνήσει για πλήρη κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών.

Αυτή  τη στιγμή δε στην Ελλάδα (Δυτική Θράκη) καταλήγουν δύο νέοι αγωγοί αμφότεροι μέσω Τουρκίας: Ο ΤΑΡ (είναι επί ελληνικού εδάφους συνέχεια του TANAP) με το αζέρικο αέριο που θα λειτουργήσει σύντομα και ο Turkish Stream με το ρώσικο (ομοίως). Ο δεύτερος στο μεγαλύτερο μέρος του είναι υποθαλάσσιος από την Μαύρη Θάλασσα και μετά διασχίζει την Ανατολική Θράκη. Μόλις λειτουργήσει, λίαν συντόμως, θα πάψουμε να παίρνουμε το ρώσικο αέριο μέσω του Βαλκανικού αγωγού, που μας τροφοδοτεί από το 1996.

Ένας άλλος ουσιαστικός λόγος, που υφίσταται για την απρόσκοπτη τροφοδοσία με ενέργεια τον προσεχή χειμώνα είναι ότι πλέον στις εταιρείες που προανέφερα συμμετέχουν τεράστιοι κολοσσοί (BP, TOTAL, κλπ). Ουδείς δεν θα είναι τόσο ισχυρός ώστε να τολμήσει να δημιουργήσει θέματα δυσλειτουργίας.

Τέλος, θέλω να σας πω κάτι που αγνοούμε. Η ποσότητα του αζέρικου αερίου που θα φέρει στην Ευρώπη ο ΤΑΡ είναι μόλις το 2% της κατανάλωσή της!
Οι Αζέροι ειναι αντιληπτό ότι χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα «προσέξτε θα σας κοπεί το αέριό μας» για τους δικούς τους ευνόητους λόγους. 

– Αναφερθήκατε στις μεγάλες δυνάμεις που εμπλέκονται στη σύγκρουση θα θέλατε να γίνεται πιο συγκεκριμένος όσον αφορά αυτές και τα συμφέροντά τους;

PETERHERMESFURIAN VIA GETTY IMAGES

Όταν αναφέρομαι στις μεγάλες δυνάμεις εννοώ την Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Κίνα, ενώ σε περιφερειακό επίπεδο θα μπορούσα να αναφέρω το Ισραήλ. Αξίζει να σημειώσω ότι οι χώρες στις οποίες το Ισραήλ εξάγει τα περισσότερα όπλα είναι το Αζερμπαϊτζάν και το Βιετνάμ, χώρες που κατά σύμπτωση υπηρέτησα κατά τις δύο τελευταίες θητείες.

Ως προς τις ΗΠΑ, που ακολουθούν επιφυλακτική πλέον πολιτική στο Αζερμπαϊτζάν, δεν κρύβουν την επιθυμία τους να το δουν μέλος της δυτικής συμμαχίας. Αντίθετα με την Αρμενία κάτω από τις σημερινές συγκυρίες είναι δύσκολο να παίξει διαφορετικό ρόλο από αυτό που παίζει στον ανατολικό συνασπισμό, τον οποίο οδηγεί με προκαθορισμένο και οργανωμένο τρόπο η Ρωσία.

Aναφορικά με την Κίνα, θα πρέπει να τονιστούν οι ειδικότερες σχέσεις που καλλιεργήθηκαν με το Πεκίνο τον τελευταίο καιρό από την κυβέρνηση του Μπακού. Αξίζει να σημειώσω ότι το Αζερμπαϊτζάν έχει ήδη προετοιμάσει έναν χώρο, όχι μακρυά από την πρωτεύουσα του, έναν διαμετακομιστικό κόμβο που διαμορφώνεται σε ελεύθερη ζώνη συναλλαγών και στο οποίο θα μπορούν να μεταφέρονται εμπορεύματα από την Κίνα μέσα σε έξι μέρες. Η διείσδυση της Κίνας και όχι μόνο αυτής, έχει ως στόχο να χρησιμοποιήσει το Αζερμπαϊτζάν ως ένα λιμάνι, μια δομή, για να στέλνει  τα προϊόντα της σε όλη την Ευρώπη με κοντέινερ και μέσω σιδηροδρομικής σύνδεσης ή οδικής σύνδεσης, και όλα αυτά χωρίς να έχει ανακατευθεί στα θέματα του Καραμπάχ.

Επίσης, ειδική σχέση έχει η Γεωργία και το Ιράν, στο οποίο το 40% του πληθυσμού απαρτίζεται από Αζέρους πολίτες και βεβαίως πρέπει να σημειώσουμε ότι έχει κοινά σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν. Η Γεωργία, η οποία επίσης έχει κοινά σύνορα, έχει συνάψει με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν συμμαχία η οποία συμπεριλαμβάνει και θέματα στρατιωτικής συνεργασίας.

Όσον αφορά τη Ρωσία δεν παραμένει «ουδέτερη»! Παρεμβαίνει διακριτικά για όσο διάστημα μπορεί να είναι διαιτητής στη κρίση μεταξύ των δυο κρατών διατηρώντας τις κατάλληλες ισορροπίες και αυτό διότι πρώτον εξαιτίας των πολλών Αζέρων που ζουν και δραστηριοποιούνται οικονομικά εντός της Ρωσίας και δεύτερον γιατί δεν θέλει με την οποιαδήποτε βιαστική κίνηση να αποθαρρύνει τους ηγέτες στην Αρμενία και να ωθήσει το Αζερμπαϊτζάν σε πιο δραστική σχέση με τους Αμερικανούς και την Ε.Ε.

Η Ρωσία θα αλλάξει στάση αν διεθνοποιηθεί η κρίση και αν εκδηλωθεί ένοπλη σύρραξη εντός του εδάφους της Αρμενίας. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η πρόσκληση του προέδρου Πούτιν στους υπουργούς των Εξωτερικών των δύο χωρών για  κοινή συνάντηση στη Μόσχα σε μια προσπάθεια παύσης των εχθροπραξιών.

Αναφορικά με την Ε.Ε., αυτή συνάπτει σχέδιο στρατηγικής συμμαχίας με το Αζερμπαϊτζάν το οποίο βρίσκεται στα σκαριά εδώ και αρκετά χρόνια με σχέσεις που εξελίσσονται. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι στη διπλωματία κάθε λεπτό φέρνει μια καινούργια εξέλιξη και ειδικά από χώρες οι οποίες έχουν το δυναμισμό στηριγμένο στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.

– Ο ρόλος της Τουρκίας;

ASSOCIATED PRESS

Η Τουρκία διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά ούτε αυτό πρέπει να μας εκπλήσσει.

Οι γείτονες μας έφθασαν σε μια εκρηκτική ανάπτυξη και άρχισαν εδώ και λίγα χρόνια να υλοποιούν το πρόγραμμα της ισχυρής επιρροής και στην Κασπία όπως και στην Μαύρη Θάλασσα, στην Αφρική, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία με ΑΕΠ σχεδόν ένα τρισ. ευρώ βάζει τις βάσεις για να διαμορφωθεί σε υπερδύναμη.

– Οσον αφορά τις πληροφορίες που θέλουν την Τουρκία να στέλνει μισθοφόρους αλλά και τζιχαντιστές από το Ιντλίμπ στη σύγκρουση μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μεταφέρει τη σύγκρουση της Συρίας στην περιοχή κάτι που ενδεχομένως να την φέρει αντιμέτωπη με την σύμμαχό της τη Ρωσία;

Η Ρωσία σταθεροποιεί τη θέση της στη Συρία και προειδοποιεί παράλληλα τις δυτικές δυνάμεις και το ΝΑΤΟ.

Πράγματι μετά επιτάσεως έχει γραφτεί στον Τύπο ότι  η Τουρκία χρησιμοποιεί τζιχαντιστές, εθελοντές και μισθοφόρους. Αν ο πόλεμος είναι στην αρχή του θα χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα.

Αυτό όμως που θέλει σίγουρα να κάνει, είναι να δημιουργήσει προγεφυρώματα εκεί που μπορεί και το κάνει, δηλαδή με χώρες που έχουν εθνική ομόθυμη βάση χρησιμοποιώντας την μεγάλη της αγορά, την πολιτική της αδηφαγίας και τον τρόπο με τον οποίο οι διεθνείς σχέσεις εξελίσσονται βασισμένες στο οικονομικό συμφέρον και την μόνιμη αναζήτηση επιρροής. Δηλαδή, έχουμε το οικονομικό συμφέρον, τις κάθε είδους παρεμβάσεις και την ξένη επιρροή.

Το πρόβλημα είναι αν δεν κληθεί από εμάς να αλλάξει ρότα πολιτισμού και παιδείας (και εδώ ο ρόλος μας μπορεί να είναι τεράστιος) τότε οι κρίσεις και οι συγκρούσεις θα διαδέχονται η μια την άλλη!

– Πώς θα γίνει αυτό όταν η Τουρκία έχει μπει σε μια επεκτατική φάση με έντονα νεο-οθωμανικά οράματα; 

Η Τουρκία δεν λειτούργησε σε καμία φάση της ιστορίας της ως χώρα με ευαίσθητους και διακριτικούς χειρισμούς, ούτε ως προς τους αντιπάλους της, άλλα ούτε και ως προς τους πολίτες της. Ολη αυτή η ιδιόμορφη πολιτική της, που βασίστηκε στο κυνήγι της δύναμης και της παλινόρθωσης του Οθωμανικού της συνδρόμου, στηρίχθηκε, προφανώς, από την υποστήριξη του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου και στα διαγράμματα του πολιτισμού και όχι της παιδείας. Για έναν Έλληνα τα όρια μεταξύ πολιτισμού και παιδείας είναι απολύτως διακριτά. Πολιτισμός που έχει υπερεκτιμηθεί είναι αυτό που έχουμε, ενώ Παιδεία είναι αυτό που είμαστε!

Στα σύγχρονα θέματα και στις πρόσφατες τώρα τουρκικές προκλήσεις πολύ κακώς αναλωνόμαστε στο να τις παρακολουθούμε χωρίς να λαμβάνουμε τα απαραίτητα μέτρα. Στη παγκόσμια διπλωματία οι συσχετισμοί αλλάζουν.

Καλώς ή κακώς η Τουρκία επί Ερντογάν και μέχρι την τωρινή κρίση αύξησε δραματικά το μέγεθος της οικονομίας της και τις επενδύσεις της στο εξωτερικό. Ακριβώς περίπου την ίδια περίοδο, από το 2010 δηλαδή, εμάς μας πήρε και μας….. σήκωσε! 

– Ναι αλλά μπορούμε με αυτή την Τουρκία που περιγράφετε να μπούμε σε διάλογο;

Ως προ τις μελλοντικές αναζητήσεις λύσεων πρέπει να τονίσω ότι δεν μιλάμε για διάλογο, αλλά για επανέναρξη των διερευνητικών επαφών, που διεκόπησαν με υπαιτιότητα της Τουρκίας το 2016. Καλό  είναι ως προς τις μέλλον που αφορά τις σχέσεις των δύο κρατών να μην χρησιμοποιούμε γενικεύσεις. Θα έπρεπε καλύτερα να ξεκινούσαμε  τις διερευνητικές συζητήσεις έχοντας πετύχει  μια σαφέστερη  καταδίκη από την Ε.Ε., η οποία πρέπει να είναι σε θέση να υιοθετεί μια σκληρότερη πολιτική.

– Άρα τι πρέπει να κάνει η Έλλάδα;

Η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί (monitoring) τα εσωτερικά της Τουρκίας και να προσέχει στο να μη εξάγεται το νέο μοντέλο του ισλαμικού ριζοσπαστισμού στον υπόλοιπο κόσμο. Παράλληλα, πρέπει με έξυπνες διπλωματικές κινήσεις να ανατρέψει τις όποιες στρατιωτικές πρωτοβουλίες της Τουρκίας, να ενισχύσει άμεσα τις ένοπλες δυνάμεις και τονώσει το ηθικό και εθνικό φρόνημα του λαού.

– Διαπιστώνουμε ότι η Ε.Ε., και η Δύση λειτουργεί κατευναστικά απέναντι στην Τουρκία. Πρόσφατο παράδειγμα οι πιέσεις προς κράτη μέλη της Ε.Ε., που οδήγησε τελικά στη συναίνεση για κυρώσεις στη Λευκορωσία. Την ίδια στιγμή η Τουρκία με τόσο βεβαρημένο μητρώο απλά προειδοποιήθηκε. Γιατί αυτό; 

 

ASSOCIATED PRESS
8 Οκτωβρίου 2020 Ο Τούρκος ΥΠΕΞ μιλάει για τα ελληνοτουρκικά θέματα στην Σλοβακία.

Η Τουρκία έχει δύναμη και επιρροή στη Δύση. Σχετικά με την περίπτωση της Λευκορωσίας η Ε.Ε., αντέδρασε για τρεις λόγους. Πρώτον, γιατί η Λευκορωσία είναι απόλυτα ταυτισμένη και συμβιβασμένη με την πολιτική της Ρωσίας, την οποία η Ρωσία στοχεύει, δεύτερον γιατί η Τουρκία είναι τεράστια, πολύ μεγαλύτερη αγορά και έχει πολύ μεγαλύτερη οικονομική εμπλοκή στα διεθνή ζητήματα και τρίτον γιατί η Τουρκία έφτασε να διαδραματίζει την μεγαλύτερη πολιτική αναπτυξιακής βοήθειας μετά την Κίνα, στην Αφρική. 

– Αρα έχουμε δύο μέτρα και σταθμά της Ένωσης;

Εννοείται. Η ΕΕ δεν έχει αναπτύξει ακόμα τα εχέγγυα για μια ανεξάρτητη, ενιαία και αδιαίρετη εξωτερική πολιτική.

Επι πλέον των κυρώσεων η Ευρώπη όφειλε να κάνει το παν ώστε να κοπούν οι όποιες «υπόγειες» διαδρομές της Τουρκίας τόσο προς τις τουρκικές κοινότητες στην Ευρώπη, όσο και προ τους εναγκαλισμούς με τους αδελφούς μουσουλμάνους και την εξαγωγή ριζοσπαστικού ισλαμιστικού λόγου.

Ως Έλληνας διπλωμάτης θα ήθελα, πάντως, να δω την Τουρκία να συνεργάζεται μαζί μας και μην παίζει το νταή, άλλα να συντελεί μαζί με μια αναπτυγμένη Ελλάδα στην εξάπλωση της Παιδείας και στην ενδυνάμωση, παγκοσμίως των δομών μας. Όλα αυτά με μια εντατικοποιημένη ετοιμότητα από πλευράς μας.

Αυτό το  λέω για να ξεκαθαρίσω ότι υπάρχουν προοπτικές στις σχέσεις μας. Με γνησιότητα και έμπνευση στις διπλωματικές μας κινήσεις, με αξιοπιστία και σοβαρότητα. Γιατί το χαρακτηριστικό της διπλωματίας είναι μεν το κοντά, αλλά το και σε απόσταση! 

– Ναι, αλλά ο ρόλος του νταή που παίζει η Τουρκία φαίνεται ότι αποδίδει. 

Ο χαρακτήρας του νταή που παίζει η Τουρκία απέναντι στα περισσότερα κράτη μακροχρόνια θα της δημιουργήσει πολλαπλά ζητήματα σταθερότητας. Μια Τουρκία που θα μπορεί να συνεργαστεί στην Ε.Ε πρέπει να έχει άλλα χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας δικαίου, απολύτως απαραίτητη για να μην χάνουμε χρόνο με συγκρούσεις και έριδες, που δεν φέρνουν αποτέλεσματα. 

Όπως και να έχει σήμερα το πολιτικό βάρος της Τουρκίας προκύπτει από τις άφρονες και υπερβολικά αφελείς προσεγγίσεις πολλών Ευρωπαίων και Νατοϊκών αξιωματούχων. 

– Δηλαδή λέτε ότι είναι τόσο αφελείς και δεν αντιλαμβάνονται, για παράδειγμα, ότι ο Ερντογάν εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό;

Και εδώ οφείλω να πω ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Η μελλοντική έκβαση του μεταναστευτικού θα είναι εις βάρος μας αν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα. 

Και σ΄ αυτο το σημείο θα ήθελα να πω μια καθαρή κουβέντα για τις μεταναστεύσεις. Εκτός από τις ανάγκες που έχουν οι βιομηχανικές χώρες για φτηνό εργατικό δυναμικό, φαίνεται και η αδυναμία της Ευρώπης να θεραπεύσει το κακό στη ρίζα του, δηλαδή στις χώρες απ΄ όπου φεύγουν οι καλούμενοι μετανάστες. 

– Συμπερασματικά από αυτά που λέτε διαισθάνομαι ότι οι εξελίξεις για τη χώρα μας είναι αρκετά δυσοίωνες. Φοβάμαι ότι δεν θα πείραζε κανέναν να γίνει η Ελλάδα δορυφόρος της Τουρκίας. 

Θα είναι δυσοίωνες αν δεν λάβουμε αμέσως ριζοσπαστικά μέτρα.

Στη διεθνή σκηνή ή μετατρέπεσαι σε «δύναμη υπό επιρροή» ή αποκτάς «δύναμη επιρροής». Σχεδόν αδύνατη η μέση λύση παρά τα ευχολόγια. Μακάρι να ζούσαμε σε κοινωνίες αγγέλων. Μετατρεπόμαστε σε «δύναμη υπό επιρροή» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Γερμανίας; Θα δείξει.

Φταίει πρωτίστως το κεφάλι μας όμως που αφήσαμε ανεκμετάλλευτες όλες τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν στην λαμπρή μας ιστορία. Φάνηκε τελικά, πως μόνο εμείς δεν θέλαμε να έχουμε την αναγκαία επιρροή σε άλλους λαούς ή γεωγραφικές ενότητες. Η αδυναμία αντίδρασής μας σε κρίσιμα ζητήματα, όταν θέλουμε να παίξουμε τον καλό μαθητή, αναπόφευκτα μας  μετατρέπουν «δύναμη υπό επιρροή».

– Για να επανέλθουμε στη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας. Όταν ανέλαβε το πόστο σας στο Μπακού ο κ. κ. Ν. Πιπερίγκος είχε προκληθεί θόρυβος όταν ο πρόεδρος κ΄Αλίγιεφ του ανακοίνωσε ότι το Αζερμπαιτζαν ταυτίζεται απόλυτα με τις θέσεις της Τουρκίας. Σήμερα το ελληνικό ΥΠΕΞ τον ανακάλεσε έπειτα από τις  απολύτως ανυπόστατες κατηγορίες που εξαπέλυσε το Μπακού κατά της χώρας μας περί δήθεν ανοχής του Ελληνικού Κράτους σε προετοιμασία τρομοκρατικών ενεργειών, σε προσπάθειες στρατολόγησης τρομοκρατών μαχητών και κυβερνοεπιθέσεις από την ελληνική επικράτεια κατά του Αζερμπαϊτζάν. Πόσο αφορά την Ελλάδα αυτή η σύγκρουση και τι έχουμε να φοβόμαστε;

Αριστα έκανε το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών που ανακάλεσε τον φίλο συνάδελφο πρέσβη που με αντικατέστησε. Είμαι πεπεισμένος ότι θα ληθφούν πλέον τα αναγκαία μέτρα.

Η Τουρκία με το Αζερμπαϊτζάν είναι δύο κράτη αλλά ένα έθνος. Να γνωρίζετε πάντως ότι στο Μπακού υπάρχουν και άλλες τάσεις εκτός από αυτήν της ταύτισης με τις τουρκικές επιδιώξεις. Και τις τάσεις αυτές οφείλει η χώρα μας να ισχυροποιήσει και διμερώς, άλλα και μέσω των άλλων διεθνών επιρροών.

Η παιδεία είναι το πολυτιμότερο όπλο μας. Οι εκπαιδευτικές μας και πολιτιστικές επαφές και πρωτοβουλίες.  Στα χρόνια που είχα την τιμή να εκπροσωπώ την Ελλάδα στο Μπακού, η Παιδεία ήταν η πρώτη μου προτεραιότητα. Κάθε μου τοποθέτηση είχε τη δική της δύσκολη προσέγγιση. Άλλο το να είσαι διαπιστευμένος στο Χιούστον, άλλο στο Μπακού. Εξάλλου η πρόκληση μου καθ΄όλη την διάρκεια της διπλωματικής μου καριέρας ήταν οι δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές. Εκεί πρέπει να διακρίνεται η ελληνική διπλωματία, έστω και αν κάνει λάθη. Αρκεί να μην είναι ακίνητη και καθηλωμένη. 

Η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα εάν δημιουργήσει τις απαραίτητες δομές ενός ισχυρού, υποστηρικτικού διοικητικού συστήματος για τη διπλωματία της.

– Στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό βάθος» ο Νταβούτογλου γράφει: «Όσο δεν αποκτά μια σταθερή και ισχυρή περιφερειακή θέση το Αζερμπαϊτζάν στον Καύκασο και η Αλβανία στα Βαλκάνια, δεν θα είναι εφικτό για την Τουρκία ούτε να αυξήσει την βαρύτητά της στις δύο αυτές περιοχές αλλά ούτε να αναπτύξει πολιτικές προς την Αδριατική και την Κασπία, που βρίσκονται στην εγγύτερή της θαλάσσια περιοχή και εντός της σφαίρας επιρροής της.

Εχουμε να φοβάμαστε κάτι από την Τουρκία στα Βαλκάνια; 

Τα Βαλκάνια είναι ένας φυσικός γεωγραφικός, πολιτισμικός, ιστορικός, ενιαίος χώρος. Για να είμαι σύντομος. Αν σε αυτό που εγραψε ο Νταβούτογλου αντικαταστούσαμε την λεξη Τουρκία με την λέξη Ελλάδα (αντικαθιστώντας ονόματα χωρών ενδεχομένως) θα είχαμε καμία αντίρρηση; Τότε λοιπόν θα αντιλαμβανόσασταν με μεγαλύτερη ευκρίνεια τις απόψεις μου. Αρκεί να μην φοβόμαστε και να μιλάμε και εμείς για επιρροές που στην περίπτωσή μας είναι οι πιο ισχυρές. Να μην είμαστε καθηλωμένοι και να μην ενδίδουμε στα φοβικά μας σύνδρομα.

Επισημαίνω και πάλι το θέμα των επιρροών της παντοδύναμης Παιδείας.. Από τα παραγγέλματα των Δελφών, τον Όμηρο μέχρι τα χρόνια του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένα έχουμε να φοβόμαστε στο διηνεκές. Τους κακούς εαυτούς μας, την αναξιοκρατία, και τους Εφιάλτες. Τίποτα άλλο!

*******

HUFFPOST GR
.

Ο Νικόλαος Δ. Κανέλλος γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και μεταπτυχιακά στο Διεθνές Δίκαιο, Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σχέσεις στη Nice στη Γαλλία.

Εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα του Υπουργείου Εξωτερικών το 1981.

Υπηρέτησε στη Δ/νση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Κεντρική Υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών. Από το 1986 ως το 1990 υπηρέτησε στο Στρασβούργο στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το 1990 τοποθετήθηκε στα Τίρανα. Το 1993 ανέλαβε γεν. πρόξενος  στο Τεξας ( Χιούστον). Το 1995 και για ένα εξάμηνο αποσπάται στην πρεσβεία της Ουάσιγκτον και στη μόνιμη αντιπροσωπία της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη.

Το 1996 ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ζητάει από τον υπουργό Εξωτερικών να επιστρέψει ο Ν. Κανέλλοςως γενικός πρόξενος στο Αργυρόκαστρο. Το 1997 αναλαμβάνει γενικός πρόξενος στη Βαρκελώνη. Το 2002 τοποθετείται ως α΄ σύμβουλος στην πρεσβεία μας στη Χάγη. Το 2005 αναλαμβάνει επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στην Πρίστινα στο Κόσσοβο.

Το 2008 μέχρι το 2012 τοποθετείται ως πρέσβυς στη Μπρατισλάβα Σλοβακίας. Το 2014 πρέσβυς στο Ανόι του Βιετνάμ και το 2017 πρέσβυς στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν.

Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με τον ανώτατο Ταξιάρχη Φοίνικος και το 2018 από τη Γαλλική Δημοκρατία με τον τίτλο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Μιλά πέντε γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Γερμανικά και Αλβανικά.

Έχει δώσει διαλέξεις σε πάνω από 100 πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο και έχει πολλές τιμητικές αναγνωρίσεις.

Ο κ. Νικόλαος Δ. Κανέλλος είναι συγγραφέας δύο πολιτικών μυθοστορημάτων (Η Τελευταία Προειδοποίηση Λόγος Α και Η Τελευταία Προειδοποίηση Λόγος Β) που εκδόθηκαν απο τον Ιανό στην Ελλάδα το 2012 και το 2018. Επιπλέον ασχολείται με τη μουσική και την ζωγραφική με 21 μέχρι σήμερα εκθέσεις ζωγραφικής στον κόσμο.

Huffington Post

Ανίσχυρη η ΕΕ στον νότιο Καύκασο

0

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε την ΕΕ να παρέμβει στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αλλά ο Ζοζέπ Μπορέλ σηκώνει τα χέρια ψηλά, παραπέμπει στην ομάδα του Μινσκ και στο Δεκέμβριο για πιθανές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας.

Την επόμενη κιόλας της έναρξης των εχθροπραξιών εκατοντάδες εξόριστοι Αρμένιοι με σημαίες στα χέρια συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες. Διαμαρτύρονταν για την συγκρατημένη στάση της απέναντι στην Τουρκία και την επιθετική της πολιτική στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. «Ζητάμε συγκεκριμένα βήματα από την ΕΕ» απαίτησε η πολιτική επιστήμων Λουσίν Χαϊραετίν, που ζει στο Βέλγιο. Αλλά πιθανότητες για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν αυτήν την εποχή. Μια από τις μεγαλύτερες κοινότητες εξόριστων Αρμενίων βρίσκεται στη Γαλλία, όπου κατέφυγαν μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915. «Οργανώσαμε πούλμαν από την Ολλανδία», λέει ο Σεπούχ Αμπραχμιάν, ένας από τους διοργανωτές των διαδηλώσεων, «οι κυβερνήσεις της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν αποσταθεροποιούν ολόκληρη τη περιοχή. Όλοι οι Αρμένιοι της Ευρώπης πρέπει να υψώσουν τη φωνή τους, για να αναγνωρίσει ο κόσμος τους πραγματικούς τρομοκράτες της περιοχής» λέει.

Ξεκάθαρα λόγια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Διαδηλώσεις Αρμενίων στις ΒρυξέλλεςΔιαδηλώσεις Αρμενίων στις Βρυξέλλες

Αν περνούσε από το χέρι της πλειοψηφίας των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τότε η ΕΕ θα έπρεπε να δράσει. «Ζητάμε τη διακοπή των μαχών» απαίτησε η Γαλλίδα Σιλβί Γκιγιάρ από την ΚΟ Renew, «πρέπει να ληφθούν μέτρα κατά της Τουρκίας που αναζωπυρώνει τη διένεξη». Παρεμφερείς είναι οι αντιδράσεις πέρα από πολιτικές ομάδες και εθνικές γραμμές. «Ο Ερντογάν θέλει να αναβιώσει την οθωμανική αυτοκρατορία» δηλώνει ο ολλανδός Χριστιανοδημοκράτης Πέτερ βαν Ντάλεν. «Δεν μπορεί να συγκρατήσει κανείς τον τούρκο πρόεδρο με λόγια, αλλά με σκληρές κυρώσεις». Ο βούλγαρος ευρωβουλευτής Ανγκέλ Τζαμπάρκσι κατηγόρησε την Άγκυρα για «αυτοκρατορικές φαντασιώσεις» και εξαγωγή ισλαμιστών μαχητών στην περιοχή. Κάθε τόσο στις συζητήσεις κάνει την εμφάνισή του και το επιχείρημα ότι η Τουρκία θέλει να αποτελειώσει τη γενοκτονία των Αρμενίων που ξεκίνησε το 1915. «Πρόκειται για επιθετικό πόλεμο κατά της Αρμενίας,  υποστηριζόμενο από τους τζιχαντιστές του Ερντογάν » καταγγέλλει ο Σάρλι Βάιμερς από τη Σουηδία.

Ως επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας ο Ζοζέπ Μπορέλ μετά από συζήτηση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ έδειξε πιεσμένος. «Το μήνυμα είναι σαφές, εξέφρασα 54 φορές την ανησυχία μου για την κατάσταση και το αίτημα για δράση. Η ομάδα του Μινσκ (Ρωσία, Γαλλία και ΗΠΑ), που από χρόνια διαμεσολαβεί, είναι ο κατάλληλος εταίρος για διαπραγματεύσεις, η ΕΕ θα κάνει αυτό που μπορεί σε διπλωματικό επίπεδο. Η συζήτηση για κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας μεταφέρθηκε τον Δεκέμβριο, πρέπει να κρατήσουμε αυτό το χρονοδιάγραμμα».  Με άλλα λόγια αυτό που θέλει να πει ο Μπορέλ είναι ότι έχει τα χέρια δεμένα.

Η ΕΕ να αυξήσει τιςτιμές για την Τουρκία

Θέση θεατή η ΕΕ απέναντι στην ένοπλη σύγκρουσηΘέση θεατή η ΕΕ απέναντι στην ένοπλη σύγκρουση

Ο Μαρκ Πιερίνι, από την δεξαμενή σκέψης Carnegie Europe, πιστεύει ότι η συνήθης διπλωματία δεν έχει βοηθήσει στην περίπτωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο πρώην πρέσβης της ΕΕ στην Άγκυρα δεν τρέφει αυταπάτες για τα κίνητρα του προέδρου Ερντογάν.  Όπως λέει, κατάφερε να περικυκλώσει την Ευρώπη με διενέξεις που σιγοβράζουν, από τη Συρία, τη Λιβύη, την Ελλάδα και την Κύπρο μέχρι το Ναγκόρνο Καραμπάχ. «Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να ενοχλήσει και να υπονομεύσει την ΕΕ, κυρίως για εσωτερικοπολιτκούς λόγους. Και σε αυτό το σημείο συναντώνται τα συμφέροντα του Ερντογάν με αυτά του ρώσου προέδρου Πούτιν. Στην επιλογή της χρονικής στιγμής όμως για το Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι πονηρός» παρατηρεί ο Πιερίνι. «Λόγω των προεδρικών εκλογών οι ΗΠΑ έχουν παραλύσει κι αυτό θα συνεχιστεί μέχρι τέλος Ιανουαρίου. Η Ρωσία έχει με την Αρμενία αμυντικό σύμφωνο, αλλά δεν συμπεριλαμβάνει τον θύλακα. Ίσως για αυτό η Μόσχα συμπεριφέρεται συγκρατημένα». Ο διπλωμάτης υποστηρίζει ότι το Αζερμπαϊτζάν υπερτερεί στρατιωτικά στην περιοχή. «Ο στρατός της χώρας έχει εξοπλιστεί με τουρκικά και ισραηλινά ντρόουν, που είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά. Τα αεροσκάφη και τα τανκς από την αρμενική πλευρά είναι λιγότερο χρήσιμα, διότι δεν ευνοούνται από τις συνθήκες της περιοχής».

Μάλιστα ο Πιερίνι πιστεύει ότι η στρατιωτική άσκηση ρουτίνας ανάμεσα στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν πριν από ένα μήνα ήταν προγραμματισμένη εν όψει των εξελίξεων. Και με τις κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας; «Εάν είναι να ληφθούν, τότε να είναι σωστές» λέει ο Μαρκ Πιερίνι. «Η τουρκική οικονομία είναι ευάλωτη, κυρίως η εξοπλιστική βιομηχανία. Οι Τούρκοι εξαρτώνται από την ευρωπαϊκή τεχνολογία, είτε με εξαρτήματα ελικοπτέρων από την Ισπανία, είτε με γερμανικούς κινητήρες Siemens για υποβρύχια. Σε αυτούς τους τομείς η ΕΕ θα μπορούσε να αυξήσει τις τιμές για να απαντήσει στις πολιτικές περιπέτειες του προέδρου Ερντογάν».

Αχτίδα ελπίδας η γαλλική διαμεσολάβηση

«Παρά τα πολλά χρόνια ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων η Αρμενία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ έχουν μείνει μόνοι»«Παρά τα πολλά χρόνια ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων η Αρμενία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ έχουν μείνει μόνοι»

Ο Ρίχαρντ Γκιραγκοσιάν, διευθυντής του Κέντρου Περιφερειακών Μελετών στο Εριβάν, βλέπει στην άμεση διπλωματική παρέμβαση του γάλλου προέδρου μια αχτίδα ελπίδας. «Η γαλλική πρωτοβουλία αναγνωρίζει ότι η Ρωσία διατηρεί νόμιμα συμφέροντα σε αυτήν τη διένεξη. Στο κοινό αίτημα για διακοπή των μαχών μπορεί κανείς να διακρίνει κάτι σαν ανταμοιβή για τη σπάνια ευκαιρία συνεργασίας της Ρωσίας με τη Δύση. Ο πρόεδρος Μακρόν προσπαθεί επίσης να αναχαιτίσει την Τουρκία στη βόρεια Αφρική, την Εγγύς Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο. Με αυτόν τον τρόπο αντιδρά άμεσα στην ευρύτερη στρατηγική του Ερντογάν. «Αλλά η ΕΕ ως σύνολο πρέπει να βρει μια εύρωστη απάντηση στις στρατηγικές φιλοδοξίες του Ερντογάν» σημειώνει ο Γκιραγκοσιάν, «γιατί δεν πρόκειται τελικά να είναι ικανοποιημένη, εάν το Αζερμπαϊτζάν διεισδύσει στρατιωτικά στο Ναγκόρνο Καραμπάχ».

Ο Γκιραγκοσιάν χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις της ΕΕ «αργές και αδιάφορες». Ενώ το 2020 έχουν ενταθεί οι απειλές ασφάλειας της ΕΕ, η πολιτική και διπλωματική της μηχανή δεν μπορεί να ανταποκριθεί, τώρα που και οι ΗΠΑ είναι απούσες. «Παρά τα πολλά χρόνια ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, η Αρμενία και το Ναγκόρνο Καραμπάχ έχουν μείνει μόνοι, χωρίς εταίρους, με λίγες ελπίδες για σοβαρές διαπραγματεύσεις» είναι το συμπέρασμα του Αρμένιου αναλυτή. Μια προσγειωμένη ανάλυση, που δεν ελπίζει σε μεγάλα περιθώρια χειρισμών της Ευρώπης.

Μπάρμπαρα Βέζελ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Πως να σταματήσουμε την ανασύσταση μίας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

0
 
Gevorg Mirzayan

Τα γεγονότα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ έχουν αποτελούν ένα από τα πολλά παραδείγματα της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια. Ο Πρόεδρος Ερντογάν καθιστά σαφές ότι αγαπά συγκεκριμένα σχέδια για τη δραματική αύξηση της πολιτικής επιρροής της χώρας του – ίσως και της διεύρυνσης των Τουρκικών εδαφών. Τι μπορεί να εμποδίσει την εφαρμογή αυτών των σχεδίων;

Όλοι θυμούνται τη σκηνή από τις “12 καρέκλες”, όταν “ο Ostap τις κουβαλούσε, ένιωσε ένα κύμα νέων ιδεών και δυνάμεων του σκακιού”, μετά τους πόνους είπε στους κατοίκους του Vasyukov για τις προοπτικές μετατροπής του σε Νέο Βασγιούκι. “Και εκεί, ποιος ξέρει, ίσως σε οκτώ χρόνια ο Βασγιούκι θα φιλοξενήσει το πρώτο διαπλανητικό τουρνουά σκακιού στην ιστορία του σύμπαντος”, δήλωσε ο γιος Τούρκου πολίτη στους αναισθητοποιημένους Βασιουκίτες.

Ο σημερινός Τούρκος πολίτης – ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ερντογάν – μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί μεγάλος μηχανικός της εξωτερικής πολιτικής. Εξάλλου, λέει στον λαό της Τουρκίας – ένα περιφερειακό κράτος του οποίου οι πόροι είναι πολύ περιορισμένοι – ιστορίες για το πώς να ένα αδύναμο κράτος μπορεί να παίξει ρόλο παγκόσμιου ηγέτη μέσω του Ισλάμ, των όπλων της πολιτικής του κληρονομιάς αλλά και με την βοήθεια της ιστορίας του.

Σε όλα τα μέτωπα

Η μορφή αυτού του μεγαλείου είναι γνωστή. Η ελάχιστη επιδίωξη του προγράμματος θέτει την Τουρκία στην μετατροπή ενός ηγετικού κράτους, ή μάλλον, σε κυρίαρχο του “τουρκικού κόσμου” που έχει εδραιώσει. Ένα τεράστιο έδαφος, συμπεριλαμβανομένου του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας, μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Κριμαία, Βόρειος Καύκασος, περιοχή Βόλγα, Σιβηρία). Το βέλτιστο πρόγραμμα είναι να προστεθεί στον τουρκικό κόσμο ο χώρος της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική. Το μέγιστο πρόγραμμα του Ερντογάν (και ακόμη και οι φιλοδοξίες του έχουν ένα όριο) τον θέλει να δημιουργεί ένα χαλιφάτο του 21ου αιώνα – ο ηγέτης ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου.

Την ίδια στιγμή, η διαφορά μεταξύ του Ρετζέπ Ερντογάν και του Οσταπ Μπέντερ είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος είναι ένας πραγματικός μεγάλος πολιτικός. Και δεν μιλά μόνο για το μεγαλείο της Τουρκίας, αλλά ακολουθεί τον δρόμο της επίτευξής του, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει βία για να θέσει τον χώρο κάποιου άλλου κράτους ως δικό του. Αρκεί να δούμε τον χάρτη και να δούμε ότι το τουρκικό ίχνος είναι ορατό σε όλες τις συγκρούσεις από το Μαρόκο έως την Κιργιζία και από τη Γεωργία στη Σομαλία. Για να εργαστεί εκεί, ο Ερντογάν χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών μεθόδων: στρατιωτικές, ιδεολογικές, οικονομικές, πολιτικές, ακόμη και τρομοκρατικές.

Έτσι, η Άγκυρα χρησιμοποιεί τη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ για να βγάλει όλες τις ξένες δυνάμεις από τον Καύκασο. Πρώτον, αφαιρέστε τις δυτικές χώρες στο πρόσωπο της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών (για τις οποίες ο Ερντογάν προτείνει στη Ρωσία να αντιμετωπίσει τα αρμενικά-αζερικάν ζητήματα σχετικά με την αρχή του τρόπου με τον οποίο η Μόσχα και η Άγκυρα διευθετούν την κατάσταση στην Ιντλίμπ), και στη συνέχεια διώξτε τη Ρωσία και το Ιράν από την περιοχή.

Μέρος της Συρίας εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή – και είναι γενικά ασαφές πώς και υπό ποιες συνθήκες οι Τούρκοι θα εγκαταλείψουν την περιοχή. Αλλά η Άγκυρα έχει λίγα συριακά εδάφη- η Τουρκία συμπιέζει τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας και ακόμη και καταπατά το καθεστώς των ελληνικών νησιών.  Όχι για χάρη της γης, αλλά για να ελέγξει ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο και να την αποκόψει από τη Δύση με τη βοήθεια της Λιβύης (με την οποία υπάρχει συμφωνία για τη διαίρεση των υδάτινων περιοχών).

Στην ίδια τη Λιβύη, η Τουρκία της επιβάλλει ένα υποτελές καθεστώς, θεωρώντας τη χώρα αυτή πηγή υδρογονανθράκων και πύλη για τους Αφρικανούς μετανάστες προς την Ευρώπη (η οποία μπορεί να ανοίξει ή να κλείσει κατόπιν αιτήματος της Άγκυρας). Η Τουρκία διεισδύει επίσης σε άλλες χώρες της Δυτικής Αφρικής (κυρίως μουσουλμανικές), από όπου εκτοπίζει τη Γαλλία και ακόμη και την πανταχού παρούσα Κίνα. Στην άλλη πλευρά της Μαύρης Ηπείρου – στη Σομαλία, που βρίσκεται δίπλα στις σημαντικότερες εμπορικές οδούς πετρελαίου – υπάρχει μια τουρκική στρατιωτική βάση.

Ο τουρκικός στρατός είναι επίσης παρών στο Κατάρ, θέτοντας απειλή για τη Σαουδική Αραβία και προστατεύοντας τα τουρκικά συμφέροντα στον Περσικό Κόλπο. Και η υποστήριξη της Χαμάς και άλλων ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων όχι μόνο απειλεί την ασφάλεια του Ισραήλ, αλλά κερδίζει επίσης τη συμπάθεια του αραβικού δρόμου για την Τουρκία.

Τέλος, η Τουρκία εγκαθίσταται στην Κεντρική Ασία. Μέσω επενδύσεων, τηλεοπτικών εκπομπών (προώθηση τουρκικών νοημάτων και πολιτιστικών εικόνων) και ισλαμιστών, που καταπονούν σοβαρά την Κίνα και την Ρωσία.

Ο Εφιάλτης των συνασπισμών;

Οι θεωρητικοί των διεθνών σχέσεων μπορεί να πιστεύουν ότι ο Ρετζέπ Ερντογάν κάνει δύο σοβαρά λάθη στην πολιτική του τζιχάντ  υπό την οποία ηγείται.

Πρώτον, αγωνίζεται σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα, σκορπίζοντας τους περιορισμένους πόρους της χώρας του.

Δεύτερον, κάνει πάρα πολλούς εχθρούς. Και δεν μιλάμε για μικρά κράτη όπως η Αρμενία, η Κύπρος ή η Ελλάδα, των οποίων η γνώμη μπορεί να αγνοηθεί. Ο Ερντογάν έχει στρέψει εναντίον του περιφερειακούς ηγέτες (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Ιράν), καθώς και μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και η ”μικρή” Κίνα. Ως αποτέλεσμα, μπροστά στον μεγάλο συνδυασμό του 21ου αιώνα, μπορεί να υλοποιηθεί ένα σενάριο, το οποίο ο μεγάλος ”συνδυαστής” του 19ου αιώνα, καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Ότο φον Μπίσμαρκ, αποκάλεσε «εφιάλτη των συνασπισμών».

Οι επαγγελματίες θα αντιταχθούν στους θεωρητικούς. Θα δείξουν ότι ναι, υπάρχουν θύλακες αντίστασης. Οι Γάλλοι στέλνουν στρατεύματα για να βοηθήσουν την Ελλάδα, η Σαουδική Αραβία επιβάλλει εμπάργκο σε τουρκικά αγαθά. Ωστόσο, αυτές οι εστίες δεν ενώνονται, και δεν προκύπτει “εφιάλτης συνασπισμού”. Ίσως επειδή ο Ερντογάν δεν αντιτίθεται από τους Μπίσμαρκ. Οι ελίτ των περισσότερων κρατών, οι πολιτικές των οποίων αντιτίθενται από τον Ερντογάν, είναι τόσο χαμηλής ποιότητας που δεν είναι καν σε θέση να συνειδητοποιήσουν τον πλήρη κίνδυνο της τουρκικής απειλής.

Η Τουρκία επιτίθεται στην Ελλάδα – και η Γερμανία θέλει να διαπραγματευτεί μαζί της. Το Παρίσι ταιριάζει με την Αθήνα – αλλά αντί να δημιουργήσει ένα κοινό αντιτουρκικό μέτωπο με τη Μόσχα, καλεί ολόκληρη την Ευρώπη να υιοθετήσει αντιρωσικές κυρώσεις για την ψεύτικη υπόθεση Ναβάλνι. Και οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις ενέργειες του Ερντογάν κατά της Ρωσίας, της Κίνας και της Ευρώπης – και δεν καταλαβαίνουν ότι η εδραίωση του ισλαμικού κόσμου υπό τουρκική κυριαρχία θα μπορούσε να οδηγήσει στην απέλαση των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, τη Βόρεια Αφρική.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ελίτ όλων αυτών των χωρών ενδίδουν στην τουρκική αναίδεια, την επιθετικότητα και το παιχνίδι του διπλωματικού πόκερ (όταν η Τουρκία αυξάνει απότομα το διακύβευμα και τη ζέστη της υστερίας, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να πάει πάσο).

Σπίτι των καρτών

Αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον Ερντογάν; Ο ίδιος ο Τούρκος ηγέτης είναι σίγουρος γι’ αυτό, αλλά κάνει λάθος. Ναι, οι ελίτ των περισσότερων χωρών δεν είναι αετοί εξωτερικής πολιτικής, αλλά κάνουν τους μεγάλους γύπες. Μπορούν να ταπεινωθούν μπροστά στον ανατολικό δικτάτορα, τον ίδιο Καντάφι, ο οποίος έριξε μια σκηνή κοντά στο Μέγαρο των Ηλυσίων στο Παρίσι. Αλλά όταν αυτός ο δικτάτορας βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, απλά παρασύρεται και ροκανίζεται.

Επίσης ροκανίζουν τον Ερντογάν. Εξάλλου, ολόκληρη η στρατηγική του τουρκικού Akela, ο οποίος έχει εμπιστοσύνη στη δική του δύναμη και συμπεριφέρεται κάθε φορά όλο και πιο επιθετικά και επικίνδυνα, μπορεί να καταρρεύσει μετά την πρώτη γκάφα.

Αυτή η γκάφα μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για τον τουρκικό λαό και να αποδείξει σε ολόκληρο τον κόσμο (καθώς και στον τουρκικό πληθυσμό, που ανέχεται τον Ερντογάν, μεταξύ άλλων λόγω των νικών του), τα εξαιρετικά μέτρια όρια των τουρκικών δυνατοτήτων.

Μπορούμε επίσης να μιλήσουμε για την επίθεση μιας μεγάλης δύναμης – για παράδειγμα, της Ρωσίας, η οποία αποφασίζει να χρησιμοποιήσει όπλα υψηλής ακρίβειας για να ακυρώσει τους Τούρκους “bashibuzuks” (Σύριους μισθοφόρους τρομοκράτες), που έχουν περιχαρακωθεί στο Αζερμπαϊτζάν και απειλούν τον Ρωσικό Βόρειο Καύκασο. Η ενισχυμένη περιφερειακή δύναμη – το ίδιο Ισραήλ, το οποίο δεν έχει συνηθίσει να στέκεται σε τελετή με τους χορηγούς της τρομοκρατίας – μπορεί επίσης να χτυπήσει. Τέλος, μια μικρή χώρα μπορεί επίσης να απαντήσει, την οποία ο Ερντογάν θα οδηγήσει σε μια γωνία με την ακατανίκητη επιθετικότητά του.

Και μόλις ο Ερντογάν δεν απαντήσει (και μια μπλόφα είναι καλή μόνο όσο τα λόγια δεν μετατρέπονται σε πράξεις) και υποχωρήσεις, γύπες θα του επιτεθούν αμέσως από όλες τις πλευρές – για να τελειώσουν το ροκάνισμα.

Ως αποτέλεσμα, ολόκληρο το σπίτι των καρτών της πολιτικής του Ερντογάν θα καταρρεύσει, και κινδυνεύει να επαναλάβει μια άλλη διάσημη σκηνή από τις “Δώδεκα Καρέκλες”. “Ήταν ένα φεγγαρόφωτο βράδυ. Ο Ostap έτρεξε κατά μήκος του ασημένιου δρόμου ελαφρά, σαν άγγελος, σπρώχνοντας μακριά την αμαρτωλή γη. Ενόψει της αποτυχημένης μεταμόρφωσης του Vasyukov στο κέντρο του σύμπαντος, έπρεπε να φύγουν όχι ανάμεσα στα παλάτια, αλλά ανάμεσα σε σπίτια με εξωτερικά παραθυρόφυλλα. Ερασιτέχνες του σκακιού έτρεξαν από πίσω. “

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: www.vz.ru

infognomonpolitics.gr

CE: Τι θα φέρει ένα «στραβοπάτημα» της Τουρκίας

0

Τα περιθώρια λάθους για την Τουρκία στενεύουν. Ένα «στραβοπάτημα» ακόμη θα ήταν μάλλον αρκετό για να πυροδοτήσει την κλιμάκωση των γεωπολιτικών εντάσεων, αλλά και τη μαζική φυγή από το τουρκικό ενεργητικό. Η προειδοποίηση έρχεται από την Capital Economics, η οποία υπογραμμίζει ότι η εξωτερική πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν έχει εξελιχθεί στον βασικό παράγοντα κινδύνου για τις τουρκικές αγορές.

Σε σημείωμα με τον τίτλο «Η Τουρκία και οι επιπτώσεις της διαμάχης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ» η Capital Economics θυμίζει ότι ενώ Ε.Ε., ΗΠΑ και Ρωσία έχουν ζητήσει τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών, η Τουρκία έσπευσε να εμπλακεί στη διαμάχη, στηρίζοντας τις αεροπορικές δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν. «Η τουρκική θέση στη διαμάχη δεν εκπλήσσει. Είναι όμως συμβολική της ανταγωνιστικής εξωτερικής πολιτικής, που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια και ακόμη μία κίνηση, η οποία φέρνει την Τουρκία σε αντιπαράθεση με την Ε.Ε. και/ή τη Ρωσία» σχολιάζει η CE.

Οι αναλυτές της CE επισημαίνουν πως η ιστορία έχει καταδείξει ότι υπάρχει ο κίνδυνος οι προσπάθειες αποκλιμάκωσης της έντασης να ξεπεραστούν από τα γεγονότα. Επικαλούνται το παράδειγμα της κατάρριψης ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους από την Τουρκία το 2015, η οποία οδήγησε στην επιβολή αυστηρών κυρώσεων. Το 2018 ήταν η διαμάχη με τις ΗΠΑ για την κράτηση του πάστορα Άντριου Μπράνσον που είχε και πάλι ως αποτέλεσμα τις κυρώσεις.

Οι νέες εντάσεις έρχονται σε μία περίοδο κατά την οποία οι εξωτερικές αδυναμίες της Τουρκίας έχουν χτυπήσει κόκκινο. ΤΟ έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών έχει διευρυνθεί, το βραχυπρόθεσμο εξωτερικό χρέος υπερβαίνει το 20% του ΑΕΠ και τα συναλλαγματικά αποθέματα έχουν υποχωρήσει σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα. «Υπάρχει γενικά η αίσθηση ότι η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι βασική πηγή κινδύνου για τους επενδυτές, που έρχεται να προστεθεί σε άλλους τοπικούς και διεθνείς παράγοντες» σχολιάζει η CE.

Αυτό αντανακλάται και στο γεγονός ότι η τουρκική λίρα εξακολουθεί να δέχεται ισχυρές πιέσεις παρά την αύξηση των επιτοκίων από την κεντρική τράπεζα. Το τουρκικό νόμισμα έχει υποτιμηθεί περίπου 14% έναντι του αμερικανικού δολαρίου από τα μέσα Ιουλίου και συνολικά καταγράφει απώλειες άνω του 25% από τις αρχές του έτους.

Μία κλιμάκωση της διαμάχης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ ή/και μία ενίσχυση της απειλής των κυρώσεων (είτε για τις κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο είτε για την αγορά των ρωσικών S400) θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν ένα νέο ξεπούλημα στις αγορές της Τουρκίας, προειδοποιεί η CE.

To δυσμενές της σενάριο μάλιστα, το οποίο στηρίζεται και στην εμπειρία του 2018, θέλει την λίρα να έρχεται αντιμέτωπη με ημερήσιες «βουτιές» της τάξης του 10%-12% έναντι του δολαρίου και τις αποδόσεις των τουρκικών ομολόγων να ακολουθούν την ανιούσα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ωστόσο, είναι οι έντονες αναταράξεις στις αγορές της Τουρκίας να οδηγήσουν σε σοβαρά προβλήματα και στον τουρκικό τραπεζικό τομέα, καταλήγει η CE.

“Καθημερινή”