Με ένα άρθρο καταπέλτης στους «Times» του Λονδίνου την Κυριακή(11.10.2020) με τίτλο «Το παιχνίδι της Τουρκίας είναι θανατηφόρο και ο Johnson το γνωρίζει πολύ καλά» και υπότιτλο «O προ παππούς του Πρωθυπουργού λυντσαρίστηκε γιατί καταδίκασε την αρμενική γενοκτονία», ο αρθρογράφος Dominic Lawson απευθύνεται ουσιαστικά προς τον πρωθυπουργό Boris Johnson επικρίνοντάς τον για την στάση του έναντι της Τουρκίας. Η σιωπή της βρετανικής κυβέρνησης, γράφει είναι ντροπή.
«Φανταστείτε γράφει, τη Γερμανία να επεμβαίνει στρατιωτικά στην διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων στέλλοντας μισθοφόρους να πολεμήσουν το κράτος του Ισραήλ χρησιμοποιώντας τα αεροπλάνα της να ρίξουν ισραηλινά και τα drones να βομβαρδίζουν αμάχους . Είναι αδύνατον, γιατί η Γερμανία θυμάται το ιστορικό παρελθόν της και η άρνηση του ολοκαυτώματος είναι ποινικό αδίκημα και το Βερολίνο έχει πολλά μνημεία για τα θύματα.
Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στην Τουρκία όπου το άρθρο 301 του ποινικού κώδικα θεωρεί αδίκημα να αναφέρεται ένας στην μαζική εκτέλεση των Αρμενίων το 1915 ως «γενοκτονία».
Και αφού εξηγεί ότι ο Ερντογάν έστειλε τους πελάτες του Τζιχατιστές από την Συρία να πολεμήσουν στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν εναντίον των Αρμενίων, είναι εκπληκτικό, γράφει να γίνεται αυτό από μια χώρα του ΝΑΤΟ και η σιωπή της βρετανικής κυβέρνησης είναι ντροπή. « Η Αρμενία (γράφει) ήταν η πρώτη χριστιανική χώρα επισήμως πριν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο William Gladstone είπε ότι « το να υπηρετείς την Αρμενία υπηρετείς τον πολιτισμό» και ο Winston Churchill αργότερα πρωθυπουργός είπε « Το 1915 η τουρκική κυβέρνηση ξεκίνησε την αδίστακτη σφαγή και απέλαση των Αρμενίων από τη Μικρά Ασία … δεν υπάρχει λογική αμφιβολία ότι το έγκλημα αυτό σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε για πολιτικούς λόγους». Όπου ενάμιση εκατομμύριο Αρμένιοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά είτε σφαγιάστηκαν είτε ξεψύχησαν στις πορείες θανάτου. Προηγήθηκε η πολιτική αυτή της χιτλερικής πολιτικής του Lebensraum.
Και συνεχίζει ο αρθρογράφος « η οικογένεια του πρωθυπουργού σχετίζεται άμεσα με εκείνα τα επεισόδια και ηρωικά μάλιστα. Ο προ-παππούς του Boris Johnson από τον πατέρα του, ο Αλί Κεμάλ Μπεις, ήταν Τούρκος δημοσιογράφος και συντάκτης εφημερίδας που πολιτεύτηκε και έγινε Οθωμανός Υπουργός Εσωτερικών, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης χιλιάδες σφαγιαστές των Αρμενίων . Το 1919 έγραψε « Ας μην προσπαθούμε να ρίξουμε την ευθύνη στους Αρμένιους γιατί ο κόσμος δεν είναι γεμάτος ηλίθιους. Έχουμε αρπάξει τις περιουσίες των ανθρώπων, τους απελάσαμε και τους σφάξαμε»
Και ολοκληρώνει θυμίζοντας ότι ήταν ακριβώς γι΄αυτό το λόγο που απήγαγαν τον προ-παππού του τον λύντσαραν μέχρι θανάτου και τον κρέμασαν και δεύτερον ότι «ο Boris Johnson καθώς υπερηφανεύεται για την τουρκική του καταγωγή ποτέ δεν αναφέρθηκε στον φόνο αυτό και αμφιβάλω, (γράφει) κατά πόσο το ανέφερε στον Ερντογάν στην τηλεφωνική τους συνομιλία στις 28 Σεπτεμβρίου ή αν του μίλησε για το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο Ερτονγάν σε ανακοίνωσή του είπε ότι αμφότεροι συζήτησαν την εμπορική τους συνεργασία για $20 δις. και τίθενται τρία ερωτήματα : – Είναι ο Ερντογάν πράγματι ο άνθρωπος με τον οποίο η βρετανική κυβέρνηση πρέπει ν αυξήσει την πώληση όπλων, πως θα νοιώθει ο πρωθυπουργός αν τα όπλα αυτά σφάξουν και άλλους Αρμενίους και τι θα έλεγε άραγε ο προ-παππούς του;»
O δημοσιογράφος/συγγραφέας του άρθρου, είναι εβραϊκής καταγωγής, γιός του Συντηρητικού πολιτικού Nigel Lawson και εργάστηκε τόσο στο Μπι Μπι Σι όσο και σε διάφορες άλλες εφημερίδες.
O William Ewart Gladstone ήταν βρετανός φιλελεύθερος πολιτικός με καριέρα 60 χρόνων, υπηρέτησε για 12 χρόνια ως πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου σε τέσσερεις θητείες μεταξύ των χρόνων 1868 και 1894, πέθανε το 1898. Γεννήθηκε στο Λίβερπουλ από Σκωτσέζους γονείς.
Οι συγκρούσεις Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν τον Ιούλιο πιθανότατα έδωσαν την ευκαιρία στην Τουρκία να βοηθήσει στην προετοιμασία μιας αζέρικης επίθεσης. Η αμφισβήτηση της ρωσικής κυριαρχίας στην περιοχή και τα επόμενα βήματα.
Δημοσιεύθηκε: 12 Οκτωβρίου 2020 – 08:30
Η επιβεβαίωση πως τουρκικά μαχητικά F-16 επιχείρησαν από το Αζερμπαϊτζάν εν μέσω της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ δείχνει την προσήλωση της Τουρκίας στην αμφισβήτηση της ρωσικής ηγεμονίας στο Νότιο Καύκασο.
Δορυφορικές εικόνες που δημοσιοποίησαν οι New York Times έδειξαν τουρκικά F-16 στην αεροπορική βάση Γκαντζά στις 3 Οκτωβρίου, τέσσερις μόλις ημέρες αφότου η Αρμενία ισχυρίστηκε πως F-16 κατέρριψαν ένα από τα δικά της μαχητικά αεροσκάφη Su-25, κατά τη διάρκεια αποστολής στην πρώτη γραμμή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Η παρουσία του τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους δεν αποδεικνύει την εμπλοκή του στην κατάρριψη του αεροσκάφους, όμως δείχνει άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας, η οποία ξεπερνά την ήδη εδραιωμένη στήριξη, όπως η αποστολή Σύρων μαχητών και στρατιωτικού εξοπλισμού στις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν.
Η αποφασιστικότητα της Άγκυρας να στηρίξει την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν στο ελεγχόμενο από την Αρμενία Ναγκόρνο-Καραμπάχ αποτελεί άμεση πρόκληση για τη θέση της Μόσχας στο Νότιο Καύκασο. Μέχρι τώρα, η Ρωσία έχει επιδιώξει να διαχειριστεί τις εντάσεις μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, για να αποτρέψει το ενδεχόμενο εμπλοκής εξωτερικών δυνάμεων.
Οι συγκρούσεις του Ιουλίου μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν πιθανότατα έδωσαν την ευκαιρία και την κάλυψη στην Τουρκία να βοηθήσει στην προετοιμασία μιας αζέρικης επίθεσης, που θα στηρίζει τις πιο μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες της Τουρκίας στο Νότιο Καύκασο.
Η Τουρκία από καιρό προσπαθούσε να αυξήσει την επιρροή της στο Αζερμπαϊτζάν, για να δώσει ώθηση στο αποτύπωμά της στο Νότιο Καύκασο, μια περιοχή όπου οι τουρκικές και οι ρωσικές φιλοδοξίες βρίσκονται σε ανταγωνισμό. Οι μεγαλύτερες εντάσεις με την Αρμενία πιθανότατα έκαναν το Αζερμπαϊτζάν πιο πρόθυμο να δεχθεί μεγαλύτερη τουρκική στήριξη και ως εκ τούτου πιο πρόθυμο να αμφισβητήσει τον έλεγχο της Αρμενίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η συνεχιζόμενη αυξημένη δραστηριότητα στη γραμμή επαφής που διαχωρίζει τις δυνάμεις της Αρμενίας από αυτές του Αζερμπαϊτζάν μπορεί να βοήθησαν στην απόκρυψη των προετοιμασιών για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που ξεκίνησαν στις 27 Σεπτεμβρίου.
Τέσσερις ημέρες συγκρούσεων στα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν που ξεκίνησαν στις 12 Ιουλίου, που εκείνο το χρονικό διάστημα ήταν η μεγαλύτερη κλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών από τις μάχες του 2016 στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, πυροδότησαν μια στενή αλληλεπίδραση μεταξύ του τουρκικού και του αζέρικου στρατού.
Στις 16 Ιουλίου, ο υφυπουργός Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν και υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί διοικητές επισκέφθηκαν την Τουρκία, ξεκινώντας μια συζήτηση που πιθανότατα οδήγησε στον σχεδιασμό των τωρινών συνεχιζόμενων επιχειρήσεων. Μέχρι τις 29 Ιουλίου, οι τουρκικές δυνάμεις ενώθηκαν με τις αζέρικες για δύο εβδομάδες, στο πλαίσιο στρατιωτικών ασκήσεων που περιελάμβαναν την ανάπτυξη τουρκικών F-16 στην αεροπορική βάση Γκαντζά.
Μετά την κλιμάκωση του Ιουλίου και την εντατική αλληλεπίδραση με τον τουρκικό στρατό, τα πυρά συνεχίστηκαν στις γραμμές επαφής ενόσω το Αζερμπαϊτζάν αναβάθμιζε τις αμυντικές θέσεις του και μετέφερε στρατιωτικό εξοπλισμό προετοιμαζόμενο για τις επιχειρήσεις που τώρα σταμάτησαν προσωρινά λόγω της εκεχειρίας που συμφωνήθηκε το βράδυ της Παρασκευής.
Η Τουρκία έχει δείξει μια αξιόπιστη στρατηγική μετριασμού των εντάσεων με τη Ρωσία κατά τη διάρκεια των πολέμων στη Συρία και τη Λιβύη, περιορίζοντας το ενδεχόμενο μιας άμεσης συνεχούς σύγκρουσης μεταξύ των δύο δυνάμεων. Ενώ η κίνηση θα αυξήσει τις ρωσοτουρκικές εντάσεις, τελικά αυτές θα είναι διαχειρίσιμες υπό το υφιστάμενο μοντέλο διμερούς διαμεσολάβησης και αποκλιμάκωσης Ρωσίας και Τουρκίας.
Η άμεση στρατιωτική εμπλοκή στις επιχειρήσεις του Αζερμπαϊτζάν κατά της Αρμενίας κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα ακόμα θέατρο στο οποίο θα έρθουν άμεσα αντιμέτωπες οι δυνάμεις της Τουρκίας και της Ρωσίας. Η τρέχουσα τουρκική εμπλοκή δεν έχει ακόμα οδηγήσει σε μια ρωσική στρατιωτική απάντηση προς στήριξη της Αρμενίας· η Μόσχα πιθανότατα ήταν απρόθυμη να κάνει κάτι τέτοιο, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει μια ισορροπία στις σχέσεις της με το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία. Όμως, επιπλέον ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων ή άμεση εμπλοκή στις μάχες μπορεί να αναγκάσει τη Ρωσία να αναπτύξει δυνάμεις σε εδάφη που ελέγχει η Αρμενία. Αν συμβεί αυτό, εξακολουθεί να είναι απίθανο να υπάρξει συνεχιζόμενη μάχη μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας. Όπως αποδείχθηκε στις μάχες στη Συρία και στη Λιβύη -όπου η Ρωσία και η Τουρκία έχουν στηρίξει αντίπαλες πλευρές και έχουν δει περιορισμένες άμεσες εμπλοκές-, οι δυο χώρες έχουν αναπτύξει μια αξιόπιστη μέθοδο αποκλιμάκωσης και σταθεροποίησης.
Σε αυτή την περίπτωση, μια άμεση ανάπτυξη τουρκικών και ρωσικών στρατευμάτων είναι πιθανότερο να σταθεροποιήσει τη γραμμή επαφής στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ παρά να καταλήξουν σε μια ευρύτερη σύγκρουση. Μια επέκταση της τουρκικής εμπλοκής, ως εκ τούτου, θα γίνει πιο πιθανή μόνο εάν το Αζερμπαϊτζάν πολεμήσει για να κρατήσει εδάφη.
Πιο μακροπρόθεσμα, η συνεχής οικονομική αδυναμία θα περιορίσει την ικανότητα της Τουρκίας να στηρίξει τις εξωτερικές της φιλοδοξίες, αλλά σε αυτή τη φάση, οι δυνατότητές της θα στηρίξουν την επιθετική της εξωτερική πολιτική. Μια τουρκική αντίληψη για μελλοντικά περιορισμένες δυνατότητες μπορεί μάλιστα να ωθήσουν την Τουρκία να επιδιώξει μια επιθετική εξωτερική πολιτική, όσο ακόμα έχει τη δυνατότητα να το κάνει.
Την ώρα που κάνει επίδειξη δύναμης στην περιφέρειά της, η αυξανόμενη οικονομική υποαπόδοση της Τουρκίας συνεχίζει να απειλεί τις φιλοδοξίες της μακροπρόθεσμα. Η τουρκική λίρα συνεχίζει να αποδυναμώνεται, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να προσαρμόσει τη νομισματική της πολιτική -και η λίρα δέχθηκε περαιτέρω πλήγμα από την τουρκική εμπλοκή στην κρίση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ωστόσο, τα τρέχοντα οικονομικά προβλήματα δεν θα εμποδίσουν μια επιθετική εξωτερική πολιτική ή ακόμα και τις στρατιωτικές δυνατότητες βραχυπρόθεσμα.
Η Τουρκία έχει πραγματοποιήσει πολλές στρατιωτικές επιθέσεις στη Συρία. Διατηρεί παρουσία σε περιοχές της Ιντλίμπ και κατά μήκος των βόρειων συνόρων της Συρίας που κρατούν οι αντάρτες, πάρα τις άμεσες αντιπαραθέσεις με τους στρατούς της Συρίας και της Ρωσίας.
Ως αντίδραση στην επίθεση του Λιβυκού Εθνικού Στρατού στην Τρίπολη τον Απρίλιο του 2019, η Τουρκία ανέπτυξε στρατιωτικά στοιχεία για να στηρίξει την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Τρίπολης, οδηγώντας σε αυξημένη ρωσική στρατιωτική στήριξη για τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία έχει εντείνει τις εδαφικές διαμάχες με την Ελλάδα και την Κύπρο καθώς προωθεί τις φιλοδοξίες της για ανάπτυξη παράκτιων ενεργειακών πόρων, οδηγώντας σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Τουρκία έχει επίσης αμφισβητήσει άμεσα την Ευρωπαϊκή Ένωση σε άλλα θέματα, χρησιμοποιώντας την ικανότητά της να αυξάνει ή να μειώνει για λόγους πίεσης τις προσφυγικές ροές.
Στο Νότιο Καύκασο, η Τουρκία επιδιώκει να διευρύνει την επιρροή της μέσω των σχέσεών της με το Αζερμπαϊτζάν και τη Γεωργία, και τώρα το πράττει με τη στρατιωτική της εμπλοκή στη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Μπορεί εμείς οι έλληνες να συμπαθούμε τελευταίως τον Μακρόν, ανεξαρτήτως του τι ψηφίζουμε, λόγω των ξεκάθαρων φιλελληνικών και φιλοκυπριακών θέσεων που έχει πάρει η Γαλλία, μέχρι τώρα, στα εθνικά μας θέματα αλλά και στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεών μας και στις κοινές ασκήσεις, Γάλλοι αναρχικοί Κιτρινογελεκάδες φαίνεται ότι είναι έτοιμοι να τον «απαγάγουν και να του πάρουν το κεφάλι». Αυτό εκφράζει το παιχνίδι διαφυγής (escapegame) που λάνσαρε εδώ και λίγες ώρες η Κιτρινογελεκού επιχειρηματίας CAMILLE της επιχείρησης «Arkanes : Live Escape» (https://www.arkanes.fr/) το οποίο, με 20 ευρώ δικαίωμα συμμετοχής, σου δίνει το δικαίωμα 3 δυνητικών επιλογών παιγνίου : απαγάγεις τον Γάλλο πρόεδρο και στη συνέχεια ή τον απελευθερώνεις, ή τον στέλνεις σε κάποιο αναρχικό λαϊκό δικαστήριο ή τον σκοτώνεις. Αυτή φαίνεται να είναι η εμπορευματοποιημένη «δημοκρατία» του γαλλικού αριστερισμού, για αυτό και απέτυχε παταγωδώς πολιτικά, παρά τον μεγάλο θόρυβο που προκάλεσε παγκοσμίως.
Σήμερα το πρωί, μεταξύ 10 και 11 ώρα Ελλάδος, είχα την τιμή να γνωρίσω, ως τηλεθεατής, την πανούργα κ. CAMILLE. ‘Hταν καλεσμένη σε ένα πάνελ από το ειδησεογραφικό κανάλι LCI για να μιλήσει για το επιχειρηματικό της εγχείρημα το οποίο προκάλεσε μεγάλο θόρυβο στα γαλλικά κοινωνικά δίκτυα αλλά και στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Μεταξύ πολλών άλλων είπε ότι ήταν συνοδοιπόρος των Κιτρινογελεκάδων, αλλά όχι «εκείνων που περιέφεραν τον Μακρόν στην γκιλοτίνα». Είπε επίσης ότι το φρικαλέο παιχνίδι της το είχαν ήδη παίξει πάνω από 1.000 παίχτες των οποίων τα ¾ επέλεξαν την θανάτωση του Μακρόν, ως δυνητική επιλογή του παιχνιδιού.
Ας γνωρίζουμε λοιπόν σήμερα που καταλογίζονται οι ποινές των εν Ελλάδι Χρυσαυγιτών, ότι ο φασισμόςμπορεί να είναι ακροδεξιός αλλά μπορεί και να είναι και ακροαριστερός. Ανάλογα με την περίσταση και τη χώρα. Αφήνει δε λεφτά στους επιτήδειους εις υγεία των κορόϊδων.
Yusuf, a six-year-old boy from Azerbaijan with his face painted in the colors of the Azerbaijan flag at a protest against Armenia. Istanbul, Turkey, October 4, 2020.Credit: Emrah Gurel,AP
Thanks to the Gulf, Israel no longer needs its oil-for-arms alliance with a Baku in bed with Erdogan’s ultranationalist military adventurism. For moral and strategic reasons, Israel should now pivot towards Armenia.
Published on 07.10.2020
It’s no secret that Turkey’s relationship with Israel has been in precipitous decline for the last decade. Despite a short-lived attempt at reconciliation, it is impossible to conceal the fact that Turkey sees Israel as a major obstacle to its international adventurism.
But with the deterioration of Turkey’s relationship with Israel and the West, and Israel’s normalization of relations with the Muslim world, where does that leave Israel’s relations with Turkey, and its proxy Azerbaijan? And what is Israel’s role in the accelerating conflict between Azerbaijan, backed by Turkey, and its neighbor, Armenia?
Israel has become one of Azerbaijan’s closest military partners in recent years, an example of cognitive dissonance that has become all the more unfathomable in light of Azerbaijan’s recent instigation of war against Armenia and the Armenian-majority enclave of Artsakh, also known as Nagorno-Karabakh.
This war, backed directly by Turkey, has seen Turkish F-16s provide cover, while Israeli-made UAVs rain terror on civilian populations. Reports have also emerged of an ‘air train’ of Azerbaijani cargo planes transporting military assets from Israel during the course of the fighting.
Israel’s complicity in Azerbaijan’s war, through the sale of weapons used against the Armenians of Artsakh – in defiance of an OSCE embargo – begs the question as to what interest Israel has in finding itself on Turkey’s side, in the most significant violation of a ceasefire established in 1994.
Still from video released by the Azerbaijan Defense Ministry: a UAV flies over an Azerbaijani attack on Armenian artillery during fighting in Nagorno-Karabakh. Oct. 1, 2020.Credit: ,AP
For Armenia, the continued deployment of Israeli-made drones is unacceptable, triggering the decision to recall its ambassador to Israel – just weeks after it opened its Tel Aviv embassy.
It may have been understandable, though still unconscionable, if Israel had no other choice but to rely on Azerbaijan for oil in exchange for arms. But with Israel’s normalization of relations with the UAE and Bahrain, and more agreements on the way, Azerbaijan’s value to Israel both reputationally, as its only Muslim-majority partner, and strategically, as a major oil provider, has been radically diminished.
For Turkey – which has been deploying increasingly hostile rhetoric against Israel in an attempt to unite the Islamic world – normalization is a challenge to its status in the region, and negates the value of its trojan horse, Azerbaijan. This goes towards explaining Turkey’s noisy outrage at the UAE and Bahrain for their normalization of ties with Israel, despite the fact Turkey was the first Muslim-majority state to recognize it and still enjoys both diplomatic and economic ties.
Over the past decade, Turkey has sought to position itself at the center of the world’s most contentious geopolitical issues: exploiting a refugee crisis to hold hostage the European Union it once sought to join, supporting the Free Syrian Army to overthrow Assad while cooperating with Russia, occupying Northern Syria with the backing of the United States to cleanse the region of the U.S.-backed Kurds, its posturing in Libya and the Mediterranean, and now in its backing of Azerbaijan’s genocidal war against the Armenian people.
But while Turkey’s geopolitical entanglements may have earned Erdogan near universal scorn, one alliance has remained constant: with Azerbaijan.
Turkish President Tayyip Erdogan meets with Azerbaijan’s Foreign Minister Jeikhun Bayramov and Defence Minister Sakir Hasanov in Ankara, Turkey August 11, 2020.Credit: PRESIDENTIAL PRESS OFFICE/ REU
Turkey and Azerbaijan’s relationship dates back to the latter’s founding in 1918. The Ottoman Empire, desperately seeking to retain its waning regional influence, sought to establish a proxy in the South Caucasus. It aided local pan-Turkic nationalists to establish a state, which in turn assisted the Ottomans in the genocide of the region’s Armenian population.
Azerbaijan would later be absorbed into the USSR. 70 years later it emerged into a war to eradicate the indigenous Armenian population of Artsakh after they voted in two separate referendums in overwhelming favor of unification with Armenia in 1988, and for independence from the Azerbaijani SSR in 1991.
The came a moment of geopolitical déjà vu: the Ottoman Empire’s successor was the first country to recognize Azerbaijan as an independent post-Soviet state, and support its ethnic cleansing of Armenians. Much like their predecessors in the early 20th century, Azerbaijan and Turkey’s ultranationalist pan-Turkic dream, the same ‘vision’ that led to the Armenian genocide, has been codified in the shared national philosophy of “one nation, two states.”
The extent of the relationship has been on full display during Azerbaijan’s coordinated assault on Armenia, which has seen Turkey transport Syrian mercenaries to the front line, and take full control over Azerbaijan’s aerial operations.
Yet despite its inseparable ties with Turkey, Azerbaijan has sought to strengthen ties with Israel. Azerbaijan has long predicated the relationship on the myth that it is a “country of tolerance,” parading the existence of its dwindling and deeply isolated Jewish community as a means of cementing its place as the only Muslim-majority state with any meaningful relationship with Israel.
Protesters take part in a demonstration in support of Armenia, in the northern city of Thessaloniki, Greece. Oct. 3, 2020.Credit: Giannis Papanikos,AP
In reality, a “country of tolerance” Azerbaijan is anything but. From its attack on free press, free speech, and free assembly, to its blatant institutionalization of anti-Armenian racism that has seen the state incite and endorse acts of anti-Armenian violence, and its president describe Armenia as a “country of no value” that is “not even worthy of being a servant” – it is clear ‘tolerance’ is little more than a facade.
The Israel-Azerbaijan relationship has always been transactional – and not only in terms of its ‘oil for arms’ agreement. Azerbaijan sees its deepening ties with Israel as a means of earning favor in Washington, a strategy confirmed by Azerbaijan’s ambassador to the U.S. as he explained why the UAE’s recent normalization with Israel meant kudos in DC.
Azerbaijan has sought to embed Jewish community groups in the United States into this cynical manipulation by posing as a champion of “interfaith dialogue.”
But closer ties with Israel haven’t stopped Azerbaijan from cosying up not onto to Turkey but to Israel’s implacable enemy: Iran. Iran and Azerbaijan have in recent years deepened their relationship, with Hassan Rouhani describing more substantial relations with Azerbaijan as a top priority. Iranian officials have also recently expressed their strong support for Azerbaijan in the midst of the current conflict.
In fact, Azerbaijan has been cooperating with Iran for years: From selling the country a 10 percent stake in one of its major oil pipelines, to funneling millions of dollars into state-linked Iranian companies as part of a major money laundering scandal (in which Israel’s big aerospace player IAI was also recently implicated).
A protestor stands with members of the Armenian Youth Federation during a protest outside the Azerbaijani Consulate General in Los Angeles. Sept 30, 2020.Credit: VALERIE MACON – AFP
Furthermore, despite its efforts to play up relations with Israel, Azerbaijan has consistently refused to establish full diplomatic ties and open an embassy, due to pressure from Iran, the Organisation of Islamic Cooperation and Turkey.
Despite its constant appeasement of the Iranian regime, Azerbaijan has still sought to steer Israel and the West away from Armenia. One key myth it pushes is the idea that Armenia, not Azerbaijan, that is beholden to Iran.
What isn’t mentioned, of course, is that Iran constitutes one of Armenia’s only available trade routes – because of a unilateral and illegal blockade Azerbaijan and Turkey maintain across 80 percent of the landlocked country’s borders. Nevertheless, despite its partial reliance on Iran for trade, Armenia has never allowed its foreign policy to be dictated by others.
Like any transactional relationship, the alliance between Israel and Azerbaijan, not anchored in real shared values, is hostage to pragmatism. And Israel now has better offers and better partners than Azerbaijan: in the Gulf.
Both Washington and Tel Aviv may have indulged Azerbaijan’s “minority-friendly” fantasies to keep close to the oil-rich and geopolitically strategic Muslim-majority state. But neither state has an interest in backing Azerbaijan’s complicity in Turkey’s destabilization of the region; and Israel’s normalization of ties with the UAE and Bahrain promises to afford Israel the same benefits as the relationship with Azerbaijan, but without the baggage.
Turkey’s geopolitical posturing, or neo-Ottoman delusions, has become a major cause for concern for both NATO and Israel. Turkey’s enabling of Azerbaijan’s aggression against Armenia risks embroiling the entire region in conflict. The silence and indifference of Western powers has provided Russia, Turkey and increasingly, Iran, the opportunity to monopolize any ceasefire process.
The risk of cooperation between three regionally contiguous and revisionist powers, Ankara, Moscow and Tehran should be clear to the West and Israel.
And if the chilling strategic facts aren’t enough, there is another overwhelming reason for Israel to pivot away from Baku and towards Yerevan. Armenia’s Prime Minister Nikol Pashinyan has called in no uncertain terms what Azerbaijan, with Turkey’s backing, is attempting today the continuation of the genocide that their forebears began 105 years ago.
For Israel and the Jewish people, who like the Armenian people know very well what happens when the world enables and appeases genocidal dictators, this shouldn’t even be up for debate.
Alex Galitsky is Communications Director of the Armenian National Committee of America’s Western Region, the largest Armenian grassroots advocacy organization in the U.S. Twitter: @algalitsky
Ενας νεολογισμός, ο όρος «αποσχιστικές τάσεις» (séparatisme) για να περιγραφούν οι παράλληλες κοινωνικές πραγματικότητες στο γαλλικό έδαφος, βρίσκεται στον πυρήνα του νέου νομοσχεδίου που θα κατατεθεί προς συζήτηση στη γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 9 Δεκεμβρίου. Παρουσιάζοντας το νομοσχέδιο που φιλοδοξεί να «ανασυντάξει» το γαλλικό Ισλάμ σε διάστημα τεσσάρων ετών, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν επιχείρησε να προσεταιρισθεί τους ψηφοφόρους της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, ενσωματώνοντας όμως και επιχειρήματα που αναδεικνύουν την κοινωνική, αντί της πολιτισμικής διάστασης, ώστε να μη χάσει οριστικά και αμετάκλητα την Κεντροαριστερά.
Εκείνους που σίγουρα έχασε, με δηλώσεις όπως «το Ισλάμ είναι μια θρησκεία σε κρίση» είναι πολλούς ανά τον κόσμο μουσουλμάνους, που είδαν στα λόγια του μια επίθεση που κινδυνεύει να στιγματίσει συνολικά τη θρησκεία τους. «Ποιος είσαι για να μιλάς για αναδιάρθρωση του Ισλάμ;» σχολίασε ο αυτοπροβαλλόμενος ως υπερασπιστής των σουνιτών όπου γης, Ταγίπ Ερντογάν. «Ξεπέρασες εντελώς τα όρια». Ο Ερντογάν πιθανότατα ενοχλήθηκε και με τα συγκεκριμένα μέτρα του νομοσχεδίου, όχι μόνο με το ρητορικό περίβλημά του. Μεταξύ άλλων, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν σκοπεύει να καταργήσει «την επιρροή των προξενείων», μεταφέροντας στο γαλλικό κράτος αρμοδιότητες όπως τη διδασκαλία αραβικών στα σχολεία και την εκπαίδευση ιμάμηδων. Το γαλλικό κράτος θα επιχειρήσει επίσης να διαλύει ενώσεις όχι για διάπραξη παράνομων ενεργειών αλλά για τη διάδοση ιδεών αντίθετων με το πνεύμα της Γαλλικής Δημοκρατίας. Στα μέτρα περιλαμβάνονται η κατάργηση της δυνατότητας για κατ’ οίκον διδασκαλία, η οποία σήμερα αφορά 50.000 από τα 12 εκατ. παιδιά της χώρας, με υποχρεωτική παρουσία σε σχολικό χώρο από την ηλικία των 3 ετών, η κατάργηση των ξεχωριστών ωρών για γυναίκες σε δημόσια κολυμβητήρια και η κατάργηση των γευμάτων που συμμορφώνονται με το τυπικό της μουσουλμανικής θρησκείας (γεύματα χαλάλ) από τα σχολεία. Επιπλέον, η απαγόρευση της χορήγησης πιστοποιητικών παρθενίας, τα μέτρα κατά των αναγκαστικών γάμων και η υποχρέωση για θρησκευτική ουδετερότητα όχι μόνο στον δημόσιο τομέα, αλλά και στους υπεργολάβους του δημοσίου.
Ο Μακρόν υπογράμμισε ότι είναι λάθος να εξισώνονται οι απλοί μουσουλμάνοι με τα ακραία στοιχεία, παρ’ όλα αυτά, η ανάμειξη, σε ένα νομοσχέδιο, μέτρων κατά των οπισθοδρομικών κοινωνικών αντιλήψεων, με μέτρα που στοχεύουν στην πάταξη της ισλαμικής τρομοκρατίας δημιουργεί μια σύγχυση ευπρόσδεκτη από την πλευρά της αλίευσης ψηφοφόρων στα νερά της Ακροδεξιάς. Ισως λιγότερο ευπρόσδεκτη από την πλευρά όσων βλέπουν με ανησυχία την αύξηση των ισλαμοφοβικών επιθέσεων στη χώρα και δεν θεωρούν ότι οποιαδήποτε άλλη κοινότητα θα έβγαινε με τέτοιο τρόπο στη «σέντρα». Η ανακοίνωση των βασικών αξόνων του νομοσχεδίου υπηρέτησε τον πολιτικό σκοπό της διαμόρφωσης συγκεκριμένου προεκλογικού προφίλ για τον Μακρόν, αλλά μέχρις ότου αποκρυσταλλωθεί σε νόμο που να μην παραβιάζει την αρχή της απαγόρευσης διακρίσεων με βάση το θρήσκευμα, ο δρόμος είναι μακρύς.
Ο Τζον Μπόλτον είναι ένα από τα πιο γνωστά «γεράκια» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά και ένας άνθρωπος που έζησε από πολύ κοντά τον Ντόναλντ Τραμπ ως πρόεδρο, μέχρι την αποπομπή του.
Σε συνέντευξή του στην «Κ» δηλώνει ότι «ο Τραμπ θαυμάζει πολλούς αυταρχικούς ηγέτες και τους παρατηρεί με φθόνο, καθώς θα ήθελε να κάνει τα ίδια στις ΗΠΑ, αλλά για την ώρα δεν έχει αυτή τη δυνατότητα».
Ο Τζον Μπόλτον αναφέρεται και στις επικείμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές και τη στάση που θα κρατήσει ο νέος Αμερικανός πρόεδρος σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης.
Ζουν σε παράλληλο κόσμο. Τρέφουν κυκλώματα εγκληματικότητας, σεξ, εμπορίας ναρκωτικών. Για δεκαετίες το κράτος έκανε τα στραβά μάτια. Τώρα αφυπνίστηκε και τους διώκει συστηματικά. Τρία αποκαλυπτικά βιβλία.
Συχνά νεαροί υποκύπτουν σε πειρασμούς όπως το χρήμα και το σεξ. “Την ώρα που τα κοινωνικά ταμεία μας έμβαζαν μερικές εκτοντάδες ευρώ βοήθεια, εμείς πακετάραμε χαρτονομίσματα των 100 ευρώ σε σακούλες κατάψυξης των τριών λίτρων και τα κρύβαμε σε ηχεία ή σε φρεάτια ανελκυστήρων” περιγράφει ο Χαλίλ Ο. την κατάσταση στο βιβλίο του “Στο δρόμο ισχύει ο νόμος μας” για τα ζωή σε μια αραβική μεγαλοφαμίλια στο Βερολίνο.
Τρία βιβλία με διαφορετικές οπτικές
Δεν διστάζουν να ληστέψουν ακόμα και τράπεζες
Σε συνεργασία με μια δημοσιογράφο ο Χαλίλ Ο., που στην πραγματικότητα έχει άλλο όνομα, αποκαλύπτει λεπτομέρειες για έναν παράλληλο κόσμο με τους δικούς του κανόνες. Για κέρδη από μπίζνες με ταξί που μεταφέρουν κοκαΐνη, αλλά και την “έξοδό” του από το εγκληματικό περιβάλλον της οικογένειας. Το βιβλίο κυκλοφορεί σε μια περίοδο, που το θέμα των αραβικής καταγωγής μεγαλοοικογενειών στη Γερμανία συνειδητοποιείται ως μεγάλο πρόβλημα. Αφού πρώτα οι κυβερνήσεις στην Κάτω Σαξονία, το Βερολίνο και τη Ρηνανία-Βεστφαλία έκαναν επί δεκαετίες τα στραβά μάτια, είδαν τα προβλήματα και ενισχύουν τώρα έμπρακτα τις διωκτικές αρχές. Το αποτέλεσμα: Έλεγχοι, έφοδοι σε σπίτια, έρευνες και ανακρίσεις. Κατασχέθηκαν 77 σπίτια και διαμερίσματα του γνωστού στο Βερολίνο σογιού Ρ. Ο αρχηγός της μεγαλοφαμίλιας του Α. Χ. και των αδελφών του λογοδοτούν στη δικαιοσύνη, επειδή εκβίασαν και χτύπησαν το γερμανό ράπερ Μπουσίντο. Τα ονόματα Ρ και Α.Χ. εμφανίζονται και σε άλλα δύο επίκαιρα βιβλία με το ίδιο θέμα: “Η δύναμη των σογιών” γραμμένο από δύο ρεπόρτερ του Spiegel και μια αυτοβιογραφία του επικεφαλής μεγαλοσογιού Μαχμούτ αλ Ζάιν με τον τίτλο “Ο Νονός του Βερολίνου”.
Τρία βιβλία, τρεις οπτικές: Η πρώτη είναι μια ματιά στις αθέατες δομές της οργάνωσης από μέλος σογιού που κατάφερε να βγει από ένα τέτοιο περιβάλλον με μια σκληρή ανάλυση στεγανοποιημένων κόσμων, η άλλη μια δημοσιογραφική ματιά με λεπτομέρειες για εγκληματικές πράξεις και περιγραφές κινήτρων από τους ανακριτικούς φακέλους της αστυνομίας και η τρίτη μια αυτοβιογραφία ενός επικεφαλής ενός τέτοιου σογιού που εμφανίζεται ως αθώα περιστερά και κυνηγημένος χωρίς λόγο. Μάλιστα παραπονιέται ότι δεν του αναγνωρίστηκε το καθεστώς αιτούντος ασύλου, αν και ο ίδιος ομολογεί ότι ταξίδεψε ως τουρίστας από το Λίβανο, δεν υπήρξε πότε πολιτικά διωκόμενος, αλλά αντ΄αυτού ήταν επί δεκαετίες χωμένος στη βία και το έγκλημα.
Ναρκωτικά, πορνεία, εγκληματικότητα
Οι αστυνομικές έφοδοι γίνονται πλέον συστηματικά
Εντύπωση προκαλούν οι προσωπικές αναμνήσεις του Χαλίλ Ο., ο οποίος τέλος της δεκαετίας του ΄90, από βίαιος μαθητής επαγγελματικού λυκείου μεταμορφώθηκε σε επαγγελματία απατεώνα και έμπορα ναρκωτικών. Ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, όπως θείοι του, αδέλφια, ξαδέλφια και φίλοι του. Με τη διαφορά ότι αυτός βγήκε από τα κυκλώματα πριν από 15 χρόνια. Σήμερα εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός. Η δημοσιογράφος Κριστίνε Κένσε από την εφημερίδα Die Welt περιγράφει πάνω από 50 συναντήσεις με τον Χαλίλ Ο., την ιστορία του οποίου διασταύρωσε με την αστυνομία και την εισαγγελία. “Δεν είναι όλοι όσοι ανήκουν σε μεγαλοφαμίλιες εγκληματίες” γράφει ο Χαλίλ Ο. Θα έλεγα ότι στο 80% των αραβικών σογιών υπάρχουν άνθρωποι που είναι αναμεμιγμένοι είτε σε ναρκωτικά, είτε στην πορνεία, είτε σε κλοπές και διαρρήξεις. Στους 100 οι 10 είναι εγκληματίες και οι άλλοι 10 βρίσκονται στη φυλακή”.
Κυρίως όσοι ήρθαν από την Τουρκία τη δεκαετία του ΄80 μέσω Λιβάνου, μέλη της αραβικής φυλής Μχαλαμί, που αναγνωρίζει μόνο τους παλαιούς αρχαϊκούς κανόνες. Η οικογένεια είναι το παν, το κράτος για πέταμα, τα παιδιά μεγαλώνουν με ξύλο, τα αγόρια έχουν διαφορετικές ελευθερίες από ότι τα κορίτσια, τα νεαρά αγόρια παντρεύονται κατά προτίμηση ξαδέρφες. Όποιος ζητά βοήθεια θεωρείται αδύναμος. Η τιμή, τα χρήματα και η εξουσία είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή.
Όπως διηγείται ο Χαλίλ Ο., το δρόμο προς την εγκληματικότητα ανοίγουν μεγαλύτεροι στην ηλικία συγγενείς . “Όταν η γιαγιά μου μού έλεγε ότι χρειάζεται μια ηλεκτρική σκούπα, πήγαινα και έκλεβα μία …. στη Βηρυτό έκλεβα μόνο ψωμί, δεν υπήρχε τίποτα άλλο, αλλά στο Βερολίνο ήταν παράδεισος, υπήρχαν όλα και μάλιστα σε αφθονία”. Ποινικές διώξεις; “Στο 99% των περιπτώσεων ξέφευγα, και όταν με πιάνανε η διαδικασία σταματούσε. Ως νεαρός μαθητής ο Χαλίλ Ο. κάπνιζε μαριχουάνα, γρήγορα κέρδισε χρήματα για πολυτελή είδη, χρυσές καδένες, και αργότερα πουλώντας ναρκωτικά πήγαινε σε οίκους ανοχής. Μέσω των συγγενών προέκυπταν νέες επαφές και δυνατότητες για μπίζνες στη περιοχή του Κρόιτσμπεργκ, του Νόικελν ή του Βέντινγκ. Οι ανταγωνιστές έβγαιναν από τη μέση, κανένα θύμα δεν πήγαινε στην αστυνομία.
Ρόλεξ και ακριβά αυτοκίνητα
Πάνοπλοι αστυνομικοί στη συνοικία Νοϊκέλν
Αρχές της δεκαετίας του 2000 ο Χαλίλ με τους φίλους του μπήκαν στον κόσμο εμπορίας ναρκωτικών με σέρβις επί 24ώρου βάσης. Την “άσπρη” τούς την προμήθευαν συγγενείς από τη δυτική Γερμανία και την Ολλανδία, το χρήμα έρρεε. “Φορούσα ρόλεξ σε κάθε χέρι και οδηγούσα τα πιο ακριβά αυτοκίνητα στους βερολινέζικους δρόμους” θυμάται ο Χαλίλ. Ακολούθησαν εξαρτήσεις, κρίσεις, σκαμπανεβάσματα. Με πολύ κόπο πήρε τελικά απολυτήριο και έγινε κοινωνικός λειτουργός. Το συμπέρασμά του; Μόνο ένα ισχυρό κράτος μπορεί να αντταιμετωπίσει αυτού του είδους την εγκληματικότητα. “Χωρίς τα χρήματα, τα σόγια αυτά είναι ένα τίποτα. Η κατάσχεση περιουσιών είναι το πιο πολυσυζητημένο θέμα σε αυτά τα κυκλώματα. Όλοι περιμένουν τι θα γίνει. Τι θα κάνει το γερμανικό κράτος, τι αποφάσεις θα πάρει η δικαιοσύνη”. Μια από τις λύσεις είναι οι σταράτες κουβέντες. “Μερικοί πολιτικοί θεωρούν ότι η εγκληματικότητα των αραβικών μεγαλοοικογενειών δεν είναι και τόσο φοβερή. Θα έλεγα ότι ναι. Είναι”.
Μεγαλύτερο παρασκήνιο για τα σόγια, για τις αποτυχίες της πολιτικής και τα προβλήματα της αστυνομίας μπορεί να διαβάσει κανείς στο βιβλίο των ρεπόρτερ του Spiegel Τόμας Χάιζε και Κλάας Μάιερ-Χόιερ με το τίτλο “Η δύναμη των σογιών”. Οι συγγραφείς φωτίζουν το παρασκήνιο με λεπτομέρειες από φακέλους θεαματικών υποθέσεων, όπως ξέπλυμα εκατομμυρίων, επιθέσεις σε πολυτελή μαγαζιά, όπως το KaDeWe, κλοπές μουσείων, διάφορες δολοφονίες. Το αίτημα είναι η ύπαρξη ενός εύρωστου κράτους με αυτοπεποίθηση. Και το μήνυμα των συγγραφέων: “όχι άλλο στραβά μάτια όπως στο παρελθόν”.
Έλληνες και Τούρκοι έχουν πολλά κοινά, όπως δείχνουν οι προτιμήσεις στην κουζίνα ή τη μουσική. Αλλά τι περιθώρια προσέγγισης αφήνουν οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες; Μία προσωπική κατάθεση του Γιάννη Παπαδημητρίου.
Η γιαγιά μου στα άλλοτε τουρκοκρατούμενα Γιάννενα ήταν μία υπέροχη γυναίκα. Με αγαπούσε πολύ και τα καλοκαίρια, που κάποτε περνούσα κοντά της, μου μαγείρευε όπως κάθε γιαγιά που σέβεται τον εαυτό της. Αλλά πολλές φορές, όταν προτιμούσα να ασχοληθώ με τη μπάλα και όχι με το γιουβέτσι της, δεν δίσταζε να εκστομίσει την απειλή: «Φάε όλο το φαγητό σου, γιατί θάρθει ο Τούρκος να σε πάρει»! Ίσως είναι κι αυτός ένας λόγος που ενίοτε σέρνω μερικά κιλά παραπάνω μέχρι σήμερα, καλύτερα να μην μπλέξουμε με Τούρκους…
Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι η γιαγιά υπερβάλλει ως προς το μέγεθος της απειλής, αντιλαμβάνομαι ωστόσο τη θέση της. Άλλωστε τα Ιωάνιννα ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος μόλις το 1913. Η γιαγιά είχε γεννηθεί στα τέλη του 19ου αιώνα, ως πολίτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αλλά προσοχή στο ουσιαστικό περιεχόμενο της έννοιας: στην πραγματικότητα δεν μιλάμε για «πολίτη», αλλά για «υποτακτικό». Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν χρειαζόταν πολίτες, citoyens με αυτοπεποίθηση που αποτινάσσουν φεουδαρχικές δομές, όπως μας διδάσκει η Γαλλική Επανάσταση. Χρειαζόταν πειθήνιους υποτακτικούς. Και κάποια στιγμή οι ‘Ελληνες δεν ήθελαν πλέον να συμβιβαστούν με αυτόν τον ρόλο.
Η σημασία του «ιδρυτικού μύθου»
Γιάννης Παπαδημητρίου
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 όχι μόνο ήταν επιτυχής, αλλά αποτέλεσε κύριο συστατικό για τον ιδρυτικό μύθο του σύγχρονου ελληνικού έθνους. Κάθε Έθνος έχει έναν δικό του ιδρυτικό μύθο, ο οποίος εδράζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά εμπεριέχει στοιχεία υπερβολής. Και αυτό γιατί κάθε ‘Εθνος αισθάνεται την ανάγκη να αποσιωπήσει φρικαλεότητες, υπερτονίζοντας ταυτόχρονα τα επιτεύγματά του. Προφανώς το ίδιο συμβαίνει με τον ιδρυτικό μύθο της κεμαλικής Τουρκίας το 1922 ή την ενοποίηση της Γερμανίας δια της ανακήρυξης του Κάιζερ μέσα στις Βερσαλίες το 1871, για να μην μιλήσουμε για τους τετραπέρατους Ελβετούς, οι οποίοι απλώς επινόησαν τη χαριτωμένη ιστορία με τον Γουλιέλμο Τέλλο και τις επιδόσεις του στην τοξοβολία.
Στην Ελλάδα ο ιδρυτικός μύθος αναφέρει ότι η γενναία ελληνική ψυχή με την αμέριστη στήριξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας θριαμβεύει επί των αριθμητικώς υπέρτερων Τούρκων. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι πράγματι έτσι έγιναν τα πράγματα. Ωστόσο κάθε «πολίτης», κάθε citoyen με αυτοπεποίθηση, γνωρίζει ότι χωρίς έξωθεν υποστήριξη δύσκολα θα έφταναν στον θρίαμβο οι επαναστατημένοι Έλληνες. Ας θυμηθούμε τη ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, στην οποία οι Σύμμαχοι (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), εξολόθρευσαν τον πανίσχυρο τουρκοαιγυπτιακό στόλο σε μία κρίσιμη καμπή για την πορεία της Επανάστασης.
Ίσως γι αυτό κάποιοι πολιτικοί ιθύνοντες στην Τουρκία, ακόμη και σήμερα, πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι το κακομαθημένο παιδί της Δύσης. Φυσικά στην Αθήνα η οπτική γωνία είναι διαφορετική: κακομαθημένη είναι η Τουρκία που εξακολουθεί να εξοπλίζεται από το ΝΑΤΟ αν και κατέχει στρατιωτικά τη μισή Κύπρο, εισβάλλει σε γειτονικές χώρες, προκαλεί αντιπαράθεση για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και επιπλέον έχει ανακηρύξει έναν εθνικιστή, τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, σε ρυθμιστή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Τα μυστικά της «πολίτικης κουζίνας»
Η συνήθης διατύπωση- και ίσως γενικολογία- είναι ότι οι δύο λαοί θέλουν να συνυπάρξουν ειρηνικά, αλλά δεν τους αφήνουν οι πολιτικοί και οι σκοπιμότητές τους. Δεν ξέρω αν είναι τόσο απλό. Αλλά βλέπω ότι πολλοί άνθρωποι, και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, αισθάνονται έλξη ο ένας για τον άλλον και βρίσκουν εύκολα κοινό έδαφος, στη μουσική, στο φαγητό, στο χιούμορ, στην κοινή μελαγχολία για τα δεινά του κόσμου. Φτάνει όμως αυτό;
Στην εξαιρετική ταινία «Πολίτικη Κουζίνα» (τουρκικός τίτλος: Bir tutam baharat) ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης περιγράφει τα δεινά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, χωρίς να αγνοεί τις τουρκικές ευαισθησίες. Κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο Φάνης, ένας Έλληνας της Πόλης, ο οποίος εκδιώκεται στα πολιτικά συμφραζόμενα της κρίσης στην Κύπρο στη δεκαετία του ’60 και μάταια προσπαθεί να ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία της εποχής. Οι συμπατριώτες του τον αποκαλούν «Τούρκο» με την έννοια του «ξενομερίτη», εκείνου που ανήκει αλλού.
Συναίσθημα και πολιτική
Να ένα παράδειγμα για το πως ο μεμονωμένος άνθρωπος, η αυθύπαρκτη προσωπικότητα, δεν κρίνεται κατά περίπτωση, αλλά γίνεται υποχείριο πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η πλειοψηφία σιωπά. Οι πάντες εκφράζουν λύπη γι’ αυτό που συμβαίνει, αλλά δεν κάνουν και πολλά για να συμβεί κάτι διαφορετικό. Η «Πολίτικη Κουζίνα» προκαλεί έντονα συναισθήματα νοσταλγίας, αλλά και πικρία για την έλλειψη ορθολογισμού στην αντιμετώπιση του άλλου. Ίσως αυτό είναι ένα δίδαγμα για τους πολιτικούς μας.
Ακόμα και σε εποχές ευφορίας, το έντονο συναίσθημα δεν απέφερε και πολλά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ας θυμηθούμε τις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν όλη η Ελλάδα (σε εποχές στρατιωτικής δικτατορίας μάλιστα) τραγουδούσε «Μες στου Βοσπόρου τα στενά» για τους δύο φίλους, τον Γιάννη και τον Μεμέτη, που αναστενάζουν για τα κοινά δεινά τους. «Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας άχ και βάχ», έλεγε το τραγούδι, αλλά μετά από λίγα χρόνια η χούντα κάνει το πραξικόπημα και η Τουρκία εισβάλλει στην Κύπρο, καταλαμβάνοντας το 50% του νησιού. Ο Γιάννης και ο Μεμέτης σιωπούν, για μία ακόμη φορά…
Επίλογος
Πρώτον, χρειάζεται περισσότερος ορθολογισμός. Όχι για να αναιρέσουμε φιλικά συναισθήματα που ίσως υπάρχουν μεταξύ μας, αλλά ακριβώς για να αποκτήσουν τα συναισθήματα πιο στέρεα θεμέλια. Και το πρώτο συμπέρασμα μίας ορθολογιστικής αντιμετώπισης είναι ότι εάν, ο μη γένοιτο, ξεσπάσει στρατιωτική σύγκρουση, οι δύο λαοί είναι οι πρώτοι που θα χάσουν και θα μετανιώσουν γι αυτό.
Δεύτερον, χρειάζεται περισσότερο θάρρος. Ορκισμένοι εχθροί όπως ο Βενιζέλος και ο Ατατούρκ δεν δίστασαν να μιλήσουν ακόμη και για «ελληνοτουρκική ομοσπονδία», όταν το έκριναν σκόπιμο. Το εγχείρημα δεν έχει πιθανότητες υλοποίησης, δεν το θέλουν ούτε οι Τούρκοι, καθώς αναβιώνει σενάρια διάσπασης ή διχοτόμησης, προαιώνιους φόβους πολλών κεμαλιστών. Καλύτερα όμως να διαβουλεύεσαι για την ουτοπία, παρά να αναλώνεσαι σε επίδειξη πυγμής χωρίς αντίκρισμα.
Αλλά για να γίνουν αυτά χρειάζονται ικανοί και διορατικοί πολιτικοί, όχι εθνικιστές ως ρυθμιστές της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Και πάνω απ’ όλα χρειάζονται «πολίτες», citoyens με αυτοπεποίθηση και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
O πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, εδώ και περίπου δύο δεκαετίες παλεύει να μετασχηματίσει τη θέση της Άγκυρας στον κόσμο. Σήμερα, τα όνειρά του μοιάζουν πιο άπιαστα από ποτέ.
Πριν από περισσότερο από 10 χρόνια, ο τότε πρωθυπουργός Ερντογάν προέβη σε μια αποφασιστική στροφή σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Η Τουρκία δεν θα εκλιπαρούσε πλέον γονατιστή στις πύλες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να εισέλθει σ’ αυτή.
Αντίθετα, η Τουρκία θα μπορούσε για ακόμη μία φορά να εμφανίζεται ως περιφερειακή δύναμη, που εξαπλώνει την επιρροή της στις πρώην αυτοκρατορικές κτήσεις της στην Ανατολή και εμφανίζεται ως μια παγκόσμια δύναμη που θα έπρεπε να λαμβάνουν όλοι υπόψη.
Αυτή ήταν μια ιδέα που εξήψε τη φαντασία της λαϊκής βάσης του Ερντογάν, ενισχύοντας την προσπάθειά του να μεγιστοποιήσει το εύρος των εξουσιών του. Οι σύμμαχοι του Ερντογάν στην Αίγυπτο και τη Συρία αποκόμισαν τεράστια πολιτικά οφέλη στα πρώιμα χρόνια της Αραβικής Άνοιξης, η οποία πρωτοξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2010 και έκτοτε το νεο-Οθωμανικό όνειρο του Ερντογάν φάνηκε να λαμβάνει σάρκα και οστά.
Ωστόσο, διατρέχοντας μια δεκαετία μετά τα γεγονότα αυτά οι σύμμαχοι του Ερντογάν στην ευρύτερη περιοχή – κυρίως μεγάλες ομάδες που συνασπίζονται με την ισλαμιστική ομάδα των Αδελφών Μουσουλμάνων – είναι πλέον μια αποδυναμωμένη ομάδα.
Εκτός από τα περιφερειακά προπύργια στήριξης της Τουρκίας, στο Κατάρ, τη Σομαλία και την παραιτηθείσα κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης του Φαγέζ αλ Σάρατζ στη διαλυμένη από τον πόλεμο Λιβύη, η επίδειξη ισχύος του Ερντογάν έχει αφήσει μια πικρή γεύση στα στόματα αρκετών περιφερειακών ηγετών.
Παράλληλα, η τακτική αυτή του Τούρκου προέδρου έχει προκαλέσει την οργή χωρών όπως η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος, οι οποίες έχουν επιχειρήσει δημόσια να συγκρατήσουν την εξάπλωση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Με μια τουρκική οικονομία κατεστραμμένη, η κατάσταση της οποίας επιδεινώθηκε σφόδρα από τις επιπτώσεις του κορωνοϊού, ο Ερντογάν βρέθηκε να αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα σχέδιά του, καθώς περιορίστηκε η ικανότητά του να αποβάλει την ολοένα αυξανόμενη απομόνωση της Τουρκίας.
«Το σύνθημα του Ερντογάν ήταν ότι η Τουρκία θα ανερχόταν από και διαμέσου της επικράτησης των κατά πλειοψηφία μουσουλμανικών κρατών στη Μέση Ανατολή», δήλωσε ο Σονέρ Τσαγκαπτάι, διευθυντής του Τουρκικού Ερευνητικού Προγράμματος στο Ινστιτούτο της Ουάσινγκτον για την Πολιτική στη Μέση Ανατολή και συγγραφέας μιας τριλογίας βιβλίων που αφορούν στην άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία.
«Ωστόσο, στην παρούσα χρονική στιγμή, με εξαίρεση το Κατάρ, τη Σομαλία και το ήμισυ της κυβέρνησης της Λιβύης, ο Ερντογάν δεν έχει κανέναν απολύτως δεσμό με οποιαδήποτε άλλη μουσουλμανική χώρα στην ευρύτερη περιοχή».
Ο Ερντογάν έχει προκαλέσει την οργή ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος με τις επιθετικές, προκλητικές κινήσεις του στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ «η καταρρέουσα τουρκική οικονομία – λόγω και της πανδημίας του κορωνοϊού – εγείρει νέα εμπόδια στα σχέδιά του και περιορίζει την ικανότητά του να βγει η Τουρκία από την εντεινόμενη διεθνή της απομόνωση». Με εξαίρεση το Κατάρ, τη Σομαλία και την κυβέρνηση Σάρατζ στη Λιβύη η Τουρκία δεν διατηρεί σήμερα καλές σχέσεις με καμία γειτονική χώρα με μουσουλμανική πλειοψηφία παρά την προσπάθεια του Ερντογάν να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο στο μουσουλμανικό κόσμο της Μέσης Ανατολής για τη χώρα του, όπως διαπιστώνει ο Σονέρ Τσαγαπτάι, διευθυντής του ερευνητικού προγράμματος για την τουρκία του Ινστιτούτου για την Πολιτική της Εγγύς Ανατολής της Ουάσιγκτον.
Οι εχθρικές προς τον Ερντογάν περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Αίγυπτος, φαίνονται να βρήκαν κοινό έδαφος με ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη όπως η Ελλάδα και η Κύπρος εντείνοντας τη στρατηγική τους συνεργασία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και περιθωριοποιώντας την Τουρκία. Η Γαλλία, πάλι, που αντιτάχθηκε στην τουρκική εισβολή κατά των Κούρδων μαχητών στη βόρεια Συρία και στηρίζει τους αντιπάλους του Σάρατζ στη Λιβύη, στηρίζει αυτή την πρωτοβουλία στην ανατολική Μεσόγειο, όπως φαίνεται ότι κάνουν σιωπηρά και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Στις ΗΠΑ η κυβέρνηση Τραμπ, που διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Ερντογάν, φαίνεται το τελευταίο διάστημα να συντάσσεται με τους αντιπάλους του με τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μάικ Πομπέο να προειδοποιεί την Άγκυρα ότι «ο εκφοβισμός δεν είναι τρόπος επίλυσης των διαφορών» και να εκφράζει «έντονη ανησυχία» για τις κινήσεις της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Ουάσιγκτον ήρε μερικώς το εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο. Κινήσεις που δεν συνέβησαν εν μιά νυκτί, αλλά σε διάστημα τουλάχιστον δεκαετίας ως αποτέλεσμα της πιο διεκδικητικής και συγκρουσιακής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, όπως επισημαίνει ο αναλυτής Σινάν Ουλγκέν της δεξαμενής σκέψης Carnegie Europe, που προσάπτει πάντως στην ΕΕ και τις ΗΠΑ «κακή διαχείριση» των σχέσεων με την Άγκυρα.
Η εμπλοκή της Τουρκίας στη σύγκρουση Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν
Ο Ερντογάν ακολούθησε και πάλι τον δικό του μοναχικό δρόμο στη σύγκρουση με αφορμή το Ναγκόρνο – Καραμπάχ της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν υποστηρίζοντας την στρατιωτική εκστρατεία του τελευταίου κι αρνούμενος να συνταχθεί με τις εκκλήσεις της διεθνούς κοινότητας για εκεχειρία.
Πίσω από την κίνησή του αυτή κρύβονται από τη μια οι παραδοσιακές σχέσεις της χώρας του με τους τουρκογενείς μουσουλμάνους – αν και Σιίτες στην πλειοψηφία τους – Αζέρους και η εντεινόμενη συνεργασία των δύο κρατών στον ενεργειακό και τον αμυντικό τομέα, αλλά και η επιθυμία του Ερντογάν να καθίσει στο σκαμνί τη διεθνή κοινότητα, που έχει αναγνωρίσει παλαιότερα ως τμήμα της επικράτειας του Αζερμπαϊτζάν το Ναγκόρνο – Καραμπάχ, κατηγορώντας την για «δύο μέτρα και δύο σταθμά» και επιρρίπτοντας αναποτελεσματικότητα σε πολυμερείς θεσμούς όπως η Ομάδα του Μινσκ.
Η κλυδωνιζόμενη τουρκική οικονομία
Αναλυτές επισημαίνουν ότι οι συνθήκες που επέτρεψαν στον Ερντογάν να χαράξει μια νέα γραμμή για την εξωτερική πολιτική της χώρας του έχουν πάψει πλέον να υφίστανται. Κι αν η τουρκική οικονομία κάλπαζε στις αρχές της δεκαετίας του 2020, σήμερα κλυδωνίζεται και δύσκολα θα αποφύγει ένα πακέτο τύπου ΔΝΤ, όπως διαπιστώνουν διεθνή ΜΜΕ.
Εκατομμύρια Τούρκοι βγήκαν απ’ τη φτώχεια κι η χώρα τους γνώρισε οικονομική άνθηση την πρώτη δεκαετία της διακυβέρνησης Ερντογάν, αλλά τα τελευταία χρόνια η ισοτιμία της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου σπάει το ένα μετά το άλλο τα αρνητικά ρεκόρ, το κρατικό χρέος διογκώνεται κι ο πληθωρισμός καλπάζει.
«Η οικονομία είναι η αχίλλειος πτέρνα του Ερντογάν όχι μόνον στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στην εξωτερική πολιτική, αφού απ’ την πορεία της εξαρτάται αν η Τουρκία θα συνεχίσει την επίδειξη ισχύος. Αν καταρρεύσει η Τουρκία δεν θα διαθέτει τα οικονομικά μέσα για να συνεχίσει όλες αυτές τις μάχες στα μέτωπα που άνοιξε», υπογραμμίζει ο Τσαγκαπτάι.
Κι ο Ουλγκέν συμπληρώνει: «Αυτό είναι το μέγιστο δίλημμα» για τον Ερντογάν και τους υπόλοιπους που χαράσσουν την πολιτική της χώρας. «Όχι τα όρια της επιθετικότητας στην εξωτερική πολιτική, αλλά οι ζημιές που αυτή και η φιλοπόλεμη ρητορική προκαλούν στις οικονομικές προοπτικές της Τουρκίας».
Ψηφίσματα Συμβουλίου Ασφαλείας 541/1983 και 550/1984
Καταρχήν να κάνω μια μικρή εισαγωγή. Αμφότερα τα ψηφίσματα 541/1983 και 550/1984 εκδόθηκαν επί πρωθυπουργίας Margaret Thatcher και γράφτηκαν από τους ίδιους τους Βρετανούς. Όπως όλα τα περί Κύπρου ψηφίσματα. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «penholders» των. Με γνώμονα τα βρετανικά συμφέροντα σε σχέση με τις βρετανικές στρατιωτικές βάσεις στο νησί και δεύτερον να φαίνονται ότι σέβονται τις υποχρεώσεις των έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με τις Συνθήκες που υπέγραψαν το 1960 άσχετα από την στάση της Εργατικής βρετανικής κυβέρνησης το 1974.
Από το 1976 στο Φόρειν ΄Οφις (Βρετανικό Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας) είχαν αποφασίσει ότι δεν επρόκειτο να αναγνωρίσουν το «Τουρκοκυπριακό Ομόσπονδο Κράτος στην Κύπρο» όπως το είχε ονομάσει ο Ραούφ Ντενκτάς τότε. Η πολιτική αυτή είχαν γράψει, θα συνεχιζόταν μέχρι να βρεθεί λύση εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος να νομιμοποιηθεί. Δηλαδή μέχρι να το… αναγνωρίσουμε εμείς οι ίδιοι!
Μετά την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» (βλέπε βρετανικό σχέδιο), βρίσκουμε ότι η βρετανική θέση όπως διαμορφώθηκε στο ψήφισμα 550/1984 άρχισε να διαφοροποιείται ανοικτά και να αποστασιοποιείται από το κείμενο του ψηφίσματός τους.
Ο Δρ. Γιάννος Χαραλαμπίδης τον Φεβρουάριο του 2020 από το πρόγραμμα «Μεσημέρι και Κάτι» του «Σίγμα», είχε αναφέρει ότι από το 2011 οι Τούρκοι έχουν σχέδια για την Αμμόχωστο και ροκάνιζαν τον χρόνο στις διαπραγματεύσεις…
«Τα μέχρι στιγμής δεδομένα για το «άνοιγμα» της Αμμοχώστου και τι προηγήθηκε» 7.10.2020Simerini online
Πολύ λίγο αργότερα το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας διαφοροποίησε την θέση του έναντι του θέματος της Αμμοχώστου από τα δικά του ψηφίσματα (541/83 και 550/84) όταν σε απαντητική επιστολή του ημερ. 29.6.2012 προς τον Συντηρητικό Βουλευτή τότε David Burrowes ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός David Cameron έγραψε ότι το θέμα της Αμμοχώστου μπορεί να διευθετηθεί οριστικά μέσω μιας συνολικής λύσης του κυπριακού προβλήματος.
«Παραμένει πεποίθηση μου (έγραψε) ότι μια συνολική λύση συνεχίζει να αποτελεί την καλύτερη ελπίδα για διευθέτηση του θέματος (των Βαρωσίων)».
Επισημάνθηκε τότε από πολιτικούς αναλυτές ότι η αναφορά εκείνη αποτελούσε «παρασπονδία» από το περιεχόμενο του ψηφίσματος 550/84 και 789/92.
Είχε προηγηθεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ
Οι ίδιοι αναλυτές τότε, είπαν ότι σε πρόσφατη δημοσιογραφική διάσκεψη του, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας (μ. Δημήτρης Χριστόφιας 28 February 2008 – 28 February 2013) είχε αποκαλύψει ότι παρόμοια ήταν και η θέση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος σε επιστολή του είχε αναφέρει ότι το θέμα της Αμμοχώστου θα διευθετηθεί με τη συνολική διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος. ΓΓ τότε ήταν ο νοτιο-κορεάτης Ban Ki-moon (2007 – 2016).
Όμως οι εν λόγω αναλυτές δεν είχαν μελετήσει σωστά και δεν είχαν εντοπίσει προφανώς τις παγίδες σε παραγράφους του 789/92 το οποίο εκδόθηκε επί Γιώργου Βασιλείου που είχε προβεί σε απαράδεκτες παραχωρήσεις αποδεχόμενος σχεδόν όλες τις τουρκικές απαιτήσεις.
«Η βιασύνη για το 649/90 – «Νομιμότητα» στις κατευθυντήριες!»«Σημερινή» 13.9.2020 Φανούλας Αργυρού
Στο άρθρο του « Η μαύρη βίβλος» της Αμμοχώστου και της Καρπασίας» δε, στις 15 Σεπτεμβρίου 2019 στη «Σημερινή», ο Δρ. Χαραλαμπίδης είχε γράψει ότι «ήταν καλά οργανωμένο το πολιτικό παιχνίδι των Τούρκων από το 2015 εν μέσω συνομιλιών αφού προσδοκά στην ενταφίαση της επιστροφής της πόλης και της ευρύτερης περιοχής στους νόμιμους κατοίκους της ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τη χωριστή κρατική συνείδηση…»
Philip Hammond
Παράλληλα τον ίδιο χρόνο (2015) όταν ο κ. Φίλιπ Χάμοντ (Philip Hammond) Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, μίλησε στις 10 Απριλίου 2015 σε προεκλογική συγκέντρωση των «Συντηρητικών φίλων της Κύπρου» στην Ελληνική Κυπριακή Αδελφότητα στο βόρειο Λονδίνο, ερωτηθείς τι γίνεται με την επιστροφή της Αμμοχώστου, απάντησε:
«Στις συζητήσεις μου με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη είδα ένα άτομο που είναι δεσμευμένο να φέρει εις πέρας τη δουλειά… Αυτό είναι κάτι που παρατράβηξε, νομίζω υπάρχει η θέληση απ’ όλες τις πλευρές να πάνε το επιπλέον μίλι για μια ολοκληρωμένη διευθέτηση, η οποία να επιλαμβάνεται και του ειδικού θέματος που αναφέρατε, της Αμμοχώστου, ως μέρος μιας συνολικής διευθέτησης. Νομίζω σ’ αυτήν τη φάση της διαδικασίας των Ηνωμένων Εθνών θα είναι πολύ δύσκολο να πάρει κανείς ένα συγκεκριμένο θέμα έξω από τη διαδικασία και να το χειριστεί ξεχωριστά...». Ακολούθησαν οι διαπραγματεύσεις στο Μον Πελεράν και Κράν Μοντάνα «επί κεφαλής» των οποίων ήταν αξιωματούχοι (ομάδα άνω των 30) του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας προεξάρχοντος τότε του Sir Alan Duncan…
Πρόσφατη βρετανική θέση
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2020, το Υπουργείο Εξωτερικών, Κοινοπολιτείας και Ανάπτυξης, όπως μετονομάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 2020, δια της Υφυπουργού του Για την Ευρωπαϊκή Γειτονία και Βόρεια και Νότια Αμερική, κα Wendy Morton, η οποία απαντούσε επιστολή του βουλευτή Sir Roger Gale για την Κύπρο και τα Βαρώσια, απάντησε στην ίδια διαφοροποιημένη και παραπλανητική γραμμή ως εξής. Γνωρίζοντας ότι οι συγγραφείς των περί Κύπρου ψηφισμάτων στο Συμβούλιο Ασφαλείας είναι οι ίδιοι! :
«Το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζει τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας σχετικά με τα Βαρώσια, περιλαμβανομένων των ψηφισμάτων 550 και 789….Όπως τονίζετε στην επιστολή σας, στοιχεία των σχετικών ψηφισμάτων κάνουν ξεκάθαρο ότι «απόπειρες για εγκατάσταση μέρος των Βαρωσίων από ανθρώπους άλλους από τους κατοίκους του δεν είναι αποδεκτό και καλούν την επιστροφή της περιοχής αυτής στην διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών». Αυτό τονίστηκε πολύ πρόσφατα στο ψήφισμα 2537 (2020) το οποίο περιέχει απευθείας αναφορά στα ψηφίσματα 550 και 789. Συζήτησα την κατάσταση με τον Υπουργό Εξωτερικών Χριστοδουλίδη κατά την τηλεφωνική μας επαφή στις 21 Αυγούστου και θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την κατάσταση με ανησυχία.
Η Βρετανική Κυβέρνηση συνεχίζει να υποστηρίζει έντονα μια συνολική, δίκαιη και διαρκή διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος… Παραμένουμε πεπεισμένοι ότι, τελικά, μια διαρκής τακτοποίηση είναι η καλύτερη ευκαιρία για διευθέτηση περίπλοκων θεμάτων, περιλαμβανομένης και της κατάστασης στα Βαρώσια».
Οι παγίδες στο ψήφισμα 789
Όσον αφορά το ψήφισμα 789 (14.9.1992)και την σωστή του ερμηνείακαισε σχέση με την Αμμόχωστο, παραπέμπω στο αξιόλογο και αποκαλυπτικό άρθρο του Δρ. Κλέαρχου Α. Κυριακίδη στην «Σημερινή» 4.10.2020,«Τα Βαρώσια και οι «τοξίνες» ανάμεσα στη… «ζάχαρη» στο Ψήφισμα 789». Στο οποίο αποκαλύπτει ο Καθηγητές, τις παγίδες που βρίσκονται σε παραγράφους του ψηφίσματος 789 και εξηγεί ότιίσως χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι, όταν εκτοπισμένοι Αμμοχωστιανοί απαιτούν την εφαρμογή του Ψηφίσματος 789, ουσιαστικά επιθυμούν τη νομιμοποιημένη τουρκοποίηση του 55 τοις εκατόν των ακτών του προτεινόμενου σχεδίου ΔΔΟ. Και διερωτάται κατά πόσο «αυτό είναι σωστό; Είναι λογικό; Είναι δίκαιο; Οι στόχοι είναι ασυμβίβαστοι. Όταν εκτοπισμένοι Αμμοχωστιανοί απαιτούν την ταυτόχρονη εφαρμογή των Ψηφισμάτων 550 και 789, επιθυμούν την… επίτευξη του ακατόρθωτου!» έγραψε.
Και προσθέτει ότι «τα Ψηφίσματα 750, 774 και 789 του 1992 αποτελούν ύπουλα κατορθώματα της πονηρής διπλωματίας τουSir David Hannay, που διετέλεσε Μόνιμος Αντιπρόσωπος του ΗΒ στον ΟΗΕ από το 1990 έως το 1995. Σε αυτόν τον ρόλο, απεικόνισε την ουσία της βρετανικής διπλωματίας».
Συμπληρώνω ότι ο Sir David Hannay το 1990 αντικατέστησε τον Sir Crispin Tickell o οποίος τον Ιανουάριο του 1964 είχε ξεκινήσει τα σχέδια ανασύστασης της ΚΔ σε δύο συνιστώντα κράτη. Ο δε Sir David Hannay αντικαταστάθηκε το 1995 από τον Sir John Weston, επίσης ανώτερο στέλεχος της βρετανικής διπλωματίας που υπηρέτησε και κατά σειρά ετών στο Φόρειν ΄Οφις.
1979/80
Όταν λοιπόν το 1979/80 οι Αμερικανοί υποστήριζαν το θέμα της Αμμοχώστου/Βαρωσίων, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της 19ης Μαΐου 1979 μεταξύ Σπύρου Κυπριανού/Ραούφ Ντενκτάς, έπρεπε να ξεκαθαρίσει ξεχωριστά, ο τότε Βρετανός ΥΠΕΞ David Owen διαφώνησε. Υποστήριξε ότι έπρεπε να περιλαμβάνεται σε λύση πακέτο, ταυτισμένη πολιτική με εκείνη των Τούρκων. Εφόσον τον ίδιο καιρό 1980, οι Τούρκοι ξεκαθάρισαν ότι η περιοχή θα μπορεί ναξαναχρησιμοποιηθεί ως τουριστική περιοχή με υπεύθυνούς τους Τουρκοκύπριους και την κατοχική δύναμη. Παράλληλα και ο τότε μόνιμος εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ Αργεντινός Ο. Γκόμπι (Hugo Gobbi), τους είπε (Βρετανούς) ότι ουσιαστικά το Βαρώσι θα διατηρείτο στα χέρια των Τουρκοκυπρίων και του τουρκικού στρατού.
Κλείνω με την πιο πάνω θέση των Βρετανών που καταγράφτηκε στα βρετανικά αρχεία, και η οποία όπως και εκείνη του 1976 δεν άλλαξαν ούτε ένα γράμμα μέχρι σήμερα.
«Ο κλειδωμένος χάρτης, η κοροϊδία του Βαρωσιού και οι επιστολές που δεν δημοσιοποιούνται» «Σημερινή»30/6/2019 Φ.Α.
Η μόνη διαφορά και εμπόδιο γι΄ αυτούς να προβούν σε αναγνώριση προκειμένου και αποφασίσουν, βρέθηκαν μπροστά τους από το 2010 δύο δικαστικές αποφάσεις μία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και μία του Εφετείου με τρείς Δικαστές η τελευταία, οι οποίοι αποφάνθηκαν ως παράνομη τέτοια αναγνώριση. Εξ αιτίας λοιπόν στην έντονη επιμονή των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων να εξασφαλίσουν απευθείας πτήσεις άρα και αναγνώριση του κατοχικού εκτρώματός τους, είχαν κινήσει αγωγή του τότε Βρετανού Υπουργού Μεταφορών. Αμφότερα τα δικαστήρια απέκλεισαν τέτοιο ενδεχόμενο ως παράνομο που θα παραβίαζε τόσο τις βρετανικές υποχρεώσεις έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας που υπέγραψε το Ηνωμένο Βασίλειο το 1960 όσο και διεθνείς συμφωνίες…
Η μόνη περίπτωση αναγνώρισης, όπως είχαν αποφασίσει και οι Βρετανοί στο Φόρειν ΄Οφις το 1976, τόσο για την νομιμοποίηση του κατοχικού εκτρώματος όσο και του κατεχόμενου αεροδρομίου της Τύμπου, βρίσκονται στα χέρια των ιδίων των θυμάτων, Ελληνοκυπρίων και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
«Αίτημα Τ/κ σε Η.Β για απευθείας πτήσεις από Τύμπου και 2 δικαστικές αποφάσεις» «Sigmalive» 28.09.2020 Φ.Α.
Οι δεσμοί Ελλήνων και Αρμενίων χρονολογούνται εδώ και αιώνες ενώ οι δύο «ανάδελφοι» λαοί πορεύονται ιστορικά σε έναν ενιαίο γεωγραφικό χώρο αντιμετωπίζοντας υπαρξιακές απειλές προερχόμενες κυρίως από την ίδια πηγή (Τουρκία). Τα πρόσφατα γεγονότα στο Nagorno-Karabakh πυροδοτούν τις δικαιολογημένες ανησυχίες, ελληνικού κράτους αλλά και απλών Ελλήνων, για την έκβαση των συγκρούσεων. Σίγουρα, η περίπτωση του Nagorno-Karabakh και η διαμάχη Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν είναι χρονίζον, σύνθετο και αποσταθεροποιητικό πρόβλημα ενώ αμφότερες οι πλευρές μπορούν με αξιώσεις να εγείρουν νομικές αιτιάσεις και ιστορικές παρακαταθήκες για να υποστηρίξουν τα αντιδιαμετρικά τους επιχειρήματα.
Στο παρόν κείμενο δεν σκοπεύουμε να εστιάσουμε στην αναζήτηση και σύγκριση των θέσεων των δύο χωρών, επιχείρημα πολύ δύσκολο καθόσον υποβόσκει και η υποστήριξη προς τον ομόθρησκο και από τον ίδιο κατακτητή κατατρεγμένο λαό. Απλά θα προσπαθήσουμε να επισημάνουμε κάποια βασικά σημεία της πρόσφατης αναζωπύρωσης των συγκρούσεων που όπως φαίνεται έφεραν σε δύσκολη στρατιωτικά θέση τους συμπαθείς Αρμενίους.
Πρώτο σημείο είναι η αδυναμία (ίσως και έλλειψη βούλησης) της διεθνούς κοινότητας να επιβάλει την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών. Καίτοι ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία και ΕΕ έχουν ταχθεί υπέρ της ειρηνικής επίλυσης του προβλήματος, επί της πρακτέου, σε ουδεμία αποφασιστική ενέργεια έχουν προχωρήσει που θα ανάγκαζε τους εμπλεκόμενους να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες στρατιωτικής λύσης. Κατά συνέπεια, ας μη θεωρούμε ότι η διεθνής κοινότητα, θα έχει τη βούληση αλλά και τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης σε τυχόν ελληνοτουρκική σύγκρουση. Ούτε είναι βέβαιο ότι η τελευταία αναγκαστικά θα έχει διάρκεια ολίγων ωρών (μέχρι την επίτευξη διεθνούς διαμεσολάβησης) όπως συχνά και επιπόλαια αναφέρεται.
Δεύτερο σημείο που προκαλεί ανησυχία είναι η αξία στρατηγικών δεσμεύσεων και εγγυήσεων ασφαλείας που δίδονται από μεγάλες δυνάμεις οι οποίες συχνά προσπαθούν να ισορροπήσουν αντίρροπα συμφέροντα ή ακόμη χειρότερα καλούνται να επιλέξουν και να υποστηρίξουν τον πλέον πολύτιμο εκ των δύο αντιμαχομένων. Αρμενία και Ρωσία είναι μέλη της Collective Security Treaty Organization (CSTO), αμυντικής συμμαχίας στα πρότυπα του ΝΑΤΟ υπό την πρωτοκαθεδρία της Μόσχας. Επίσης στο έδαφος της Αρμενίας υπάρχουν ρωσικές βάσεις όπου σταθμεύουν ρωσικά στρατεύματα. Παρά ταύτα η αντίδραση της Μόσχας, μέχρι σήμερα, είναι «χλιαρή» καθώς επικαλείται το (πραγματικά από πλευράς διεθνούς δικαίου) προβληματικό καθεστώς του Nagorno-Karabakh. Βέβαια αντίστοιχα καθεστώτα έχει η ίδια επιβάλλει σε αρκετές περιοχές της πρώην «αυτοκρατορίας».
Κατά συνέπεια, παρουσία συμμαχικών και φιλικών στρατευμάτων, παραχώρηση βάσεων, σχέσεις στρατηγικού επιπέδου, υπό το φάσμα πάντα της ανισομέρειας ισχύος, είναι χρήσιμες και καλοδεχούμενες, αλλά δεν διασφαλίζουν πλήρως και δια παντός τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα και συμφέροντα. Ειδικά στην περίπτωση Ελλάδος-Τουρκίας, παρά τις «ατασθαλίες» της δεύτερης, ο φόβος της οριστικής αυτονόμησης και απομάκρυνσης της από το δυτικό στρατόπεδο οδηγεί ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση σε απαράδεκτη τήρηση «ίσων αποστάσεων» που ενίοτε ισοδυναμούν με κατάφωρη επιδοκιμασία των προκλητικών ενεργειών της.
Το τρίτο σημείο σχετίζεται με τη δημογραφία και την οικονομία. Το Αζερμπαϊτζάν διαθέτει τριπλάσιο πληθυσμό από την Αρμενία, εξαπλάσιο ΑΕΠ και διπλάσιο κατά κεφαλή εισόδημα. Αναπόφευκτα οι αριθμοί αυτοί μεταφράζονται και σε ανάλογη σχέση αμυντικής ισχύος. Οποιαδήποτε ποιοτική διαφορά του εμψύχου υλικού (υπέρ της Αρμενίας) -αργά ή γρήγορα- εξισορροπείται από την ποσοτική διαφορά (προσωπικού και μέσων) που το Μπακού παραθέτει στα πεδία των μαχών. Επιπλέον, η πολεμική μηχανή του Αζερμπαϊτζάν καθίσταται καθημερινά ισχυρότερη καθώς λαμβάνει την πολύπλευρη υποστήριξη της Τουρκίας.
Τέταρτο σημείο, ίσως και σημαντικότερο, το Ερεβάν αποδυναμωμένο οικονομικά από 3 σχεδόν δεκαετίες ανταγωνισμού και συγκρούσεων, γνώρισε σημαντικότατες εσωτερικές πολιτικές διαμάχες στην αναζήτηση εξωτερικών προσανατολισμών. Οι διαμάχες αυτές απέσπασαν την προσοχή του από την ανοικτή πληγή του Nagorno-Karabakh, αποδυνάμωσαν τις οικονομικές του δυνατότητες και κατά συνέπεια εξασθένησαν αναπόφευκτα την αμυντική του προπαρασκευή. Επιπρόσθετα, δεν διέβλεψε ορθά την μερική μεταστροφή της Μόσχας που φαίνεται να επιθυμεί να επιλέξει τον ρόλο του «έντιμου» διαμεσολαβητή (ισορροπιστή) μεταξύ των δύο αντιπάλων με βασικό στόχο τη διατήρηση της κυρίαρχης θέσης της στον Καύκασο. Μια ρωσικής έμπνευσης και επιβολής ειρήνευση -ίσως και λύση- σίγουρα θα ενδυνάμωνε την ρωσική παρουσία στην περιοχή.
Πέμπτο σημείο, το Αζερμπαϊτζάν, μετά την οδυνηρή ήττα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έθεσε ως κύριο εθνικό στόχο την ανακατάληψη της περιοχής του Nagorno-Karabakh (ασχέτως αν κατοικείται σε συντριπτική πλειοψηφία) από Αρμενίους. Τα χρόνια που μεσολάβησαν το Μπακού υπέστη αρκετές τακτικές αποτυχίες σε μικρής έκτασης συνοριακά επεισόδια χωρίς όμως αυτό να κάμψει τη θέληση του για αποκατάσταση του εθνικού εδάφους μέσω μιας δυναμικής αναμέτρησης. Εργάστηκε όμως μεθοδικά για την ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων του.
Παράλληλα κινήθηκε προσεκτικά μεταξύ Μόσχας και Δύσεως, τηρώντας τις ισορροπίες ενώ αναπόφευκτα στράφηκε και προς το συγγενικό τουρκικό έθνος. Η στιγμή της αζέρικης «εθνικής εξόρμησης» επιλέχθηκε χρονικά τη στιγμή που Ρωσία και Τουρκία κινούνται σε μια αφύσικη σύμπλευση ενώ οι ΗΠΑ (στις οποίες ενεργοποιείται ένα πολύ δραστήριο αρμένικο lobby) βρίσκονται σε μια περίοδο εσωστρέφειας αλλά και απρόβλεπτων κινήσεων και αντιδράσεων.
Ως Έλληνες και πέραν κάθε συναισθηματισμού, πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά τους παράγοντες που οδήγησαν την Αρμενία στη σημερινή δύσκολη θέση. Αναμφίβολα τα Γενικά Επιτελεία εξετάζουν τα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά των συγκρούσεων ενημερώνοντας συνεχώς το προφίλ των τουρκικών κινήσεων, μέσων και δογμάτων. Μετά μεγάλης χαράς και ικανοποίησης θα θέλαμε να δούμε μια θετική έκβαση των επιχειρήσεων υπέρ των αρμενικών δυνάμεων και γενικότερα την επίτευξη της κατάπαυσης των εχθροπραξιών που θα ακολουθηθεί από μια δίκαιη, ειρηνική και μόνιμη λύση του προβλήματος.
Όμως πρέπει να αντιληφθούμε ότι μια δίκαιη και ειρηνική λύση-όπως ο πολιτισμένος κόσμος επιθυμεί για την περίπτωση του Nagorno-Karabakh- απαιτεί αμοιβαίες υποχωρήσεις και των δύο πλευρών. Τις περισσότερες όμως υποχωρήσεις πραγματοποιεί ο έχων την μικρότερη σχετική ισχύ ή αν τα πράγματα οδηγηθούν σε σύγκρουση, ο ηττημένος. Κατά συνέπεια η επαύξηση όλων των μορφών ισχύος -με έμφαση στη στρατιωτική- είναι για την Ελλάδα άλλη μια φορά μονόδρομος, έναντι μάλιστα οποιουδήποτε κόστους.
*Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλόπουλος είναι Αντιστράτηγος (εα), Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου με Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).
Την αποκάλυψη έκανε η ισπανική εφημερίδα Atalayar, που περιγράφει το δεύτερο ταξίδι του «Σουλτάνου» στη Ντόχα μέσα σε τρεις μήνες, συνοδεία του γαμπρού του και υπουργού Οικονομικών, Μπεράτ Αλμπαϊράκ και του υπουργού Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ – DW: Δύσκολο να αποφύγει πακέτο βοήθειας τύπου ΔΝΤ η Τουρκία
Το να πολεμάς σε μια μάχη χωρίς υποστηρικτές είναι από μόνο του περίπλοκο, αν όμως έχεις και πολλά ανοιχτά μέτωπα και η χώρα σου είναι σε μια συνεχή ύφεση την ώρα μάλιστα που υπάρχει και η δαμόκλειος σπάθη των πιθανών κυρώσεων από την ΕΕ, η ανάγκη για συμμαχίες αποτελεί μονόδρομο αν θέλεις να επιβιώσεις.
Κάπως έτσι περιγράφει η ισπανική εφημερίδα Atalayar, τη θέση στην οποία βρίσκεται ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το γιατί έσπευσε να επισκεφθεί τη Ντόχα του Κατάρ για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις μήνες.
Εγινε δεκτός από μια αντιπροσωπεία υψηλών προσώπων με επικεφαλής τον Καταριανό υπουργό Αμυνας Χαλίντ μπιν Μοχάμεντ αλ Αττιγιάχ, ενώ τον «Σουλτάνο» συνόδευαν ο γαμπρός του και υπουργός Οικονομικών της Τουρκάις, Μπεράτ Αλμπαϊράκ και ο υπουργός Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ, σύμφωνα με το πρακτορείο Anadolu.
Οι δεσμοί μεταξύ Ντόχας και Άγκυρας είναι πολύ ισχυροί, κυρίως μετά την κρίση στον Κόλπο τον Ιούνιο του 2017, όταν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και η Αίγυπτος επέβαλαν μπλόκο στο Κατάρ και διέκοψαν τις μεταξύ τους διπλωματικές σχέσεις. Το μποϊκοτάζ κατά του Κατάρ έγινε με την κατηγορία ότι διατάραζε τη σταθερότητα της περιοχής υποστηρίζοντας τρομοκρατικές ομάδες. Στη συνέχεια κατά του Κατάρ τάχθηκαν και Υεμένη, Λιβύη και Μαλδίβες.
Τότε ο Ερντογάν έτεινε χείρα βοηθείας στέλνοντας στο Κατάρ βασικά αγαθά με εμπορικά αεροσκάφη.
Σε αντάλλαγμα ο Σεΐχης Ταμίμ ήταν ο πρώτος ηγέτης που δήλωσε στον Ερντογάν τη στήριξή του όταν έγινε το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016.
Στα στρατιωτικά θέματα και οι δύο χώρες ενίσχυσαν τις σχέσεις τους με την Τουρκία να διατηρεί στρατιωτική βάση στο Καρτάρ από το 2015 ενώ οι στρατοί των δυο χωρών έχουν κάνει πολλές κοινές στρατιωτικές ασκήσεις τα τελευταία χρόνια.
Μεταξύ τους εξάλλου, έχουν υπογραφεί πάνω από 50 συμφωνίες, με το Κατάρ, όπως και το Αζερμπαιτζάν, να αποτελούν τους βασικούς χρηματοδότες του Ερντογάν τα τελευταία χρόνια.
Η Άγκυρα αναμείχθηκε πλήρως στη σύγκρουση μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν στέλνοντας μισθοφόρους από τη βόρεια Συρία στη χώρα των Αζέρων. Η κυβέρνηση Ερντογάν έχει επανειλημμένα εκφράσει την υποστήριξή της στο Μπακού στο πλαίσιο της διαμάχης για την περιοχή Ναγκόρνο-Καραμπάχ (για το οποίο έχει συμφωνηθεί να ισχύσει από σήμερα (σσ χθες) το μεσημέρι κατάπαυση πυρός) , καταδικάζοντας την «επίθεση των Αρμενίων». Η Ντόχα υποστηρίζει επίσης την παρέμβαση της Άγκυρας στη Λιβύη, όπου βοήθησε την κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (NAG) στις συγκρούσεις της με τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (LNA), με επικεφαλής τον στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ και υποστηριζόμενη, μεταξύ άλλων, από την Αίγυπτο και τα ΗΑΕ.
Αυτά τα ανοιχτά μέτωπα, μαζί με τη Συρία, έχουν οδηγήσει στη ραγδαία πτώση της τουρκικής λίρας τις τελευταίες ημέρες,που υποχώρησε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα έναντι του δολαρίου και του ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία του πρακτορείου Bloomberg. Η έλλειψη αποθεματικών σε δολάρια της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας, που προστίθεται στην πολιτική αστάθεια και η επιθετική εξωτερική πολιτική του Ερντογάν, μειώνουν την αξία του τουρκικού νομίσματος καθημερινά.
Σε αυτό το πλαίσιο, σημειώνει η Atalayar, ο Ερντογάν έχει την αδήριτη ανάγκη να ζητήσει χρηματοδότηση από την πλούσια χώρα του Κόλπου, αλλά, λόγω της επιθυμίας της Ντόχα να μην φαίνεται ανοιχτά ως χρηματοδότης πολεμικών συγκρούσεων, η χρηματοδότηση θα πραγματοποιηθεί μέσω συμφωνιών και επενδύσεων μεταξύ των δύο χωρών ως κάλυψη για τα κεφάλαια που χρειάζεται ο Ερντογάν.
Το 2014 η Ανώτατη Στρατηγική Επιτροπή ιδρύθηκε ως διμερής μηχανισμός για να αποτελέσει τη βάση για υψηλού επιπέδου συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ, με συνεδριάσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο.
Έκτοτε, πραγματοποιήθηκαν τέσσερις συναντήσεις μεταξύ Ντόχα, Τραπεζούντας και Κωνσταντινούπολης, όπου η συνεργασία σε διάφορους τομείς αντικατοπτρίστηκε στον όγκο του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών, ο οποίος αυξήθηκε κατά 57%. Σήμερα, περισσότερες από 180 τουρκικές εταιρείες λειτουργούν στο Κατάρ και η χώρα του Κόλπου κατατάσσεται πρώτη ως προς τον αριθμό των έργων που ανέλαβαν οι Τούρκοι εργολάβοι στην περιοχή.
Κιτρινογελεκάδες φαίνεται ότι είναι έτοιμοι να τον «απαγάγουν και να του πάρουν το κεφάλι». Αυτό εκφράζει το παιχνίδι διαφυγής (escape game) που λάνσαρε εδώ και λίγες ώρες η Κιτρινογελεκού επιχειρηματίας CAMILLE της επιχείρησης «Arkanes : Live Escape» (
δυνητικών επιλογών παιγνίου : απαγάγεις τον Γάλλο πρόεδρο και στη συνέχεια ή τον απελευθερώνεις, ή τον στέλνεις σε κάποιο αναρχικό λαϊκό δικαστήριο ή τον σκοτώνεις. Αυτή φαίνεται να είναι η εμπορευματοποιημένη «δημοκρατία» του γαλλικού αριστερισμού, για αυτό και απέτυχε παταγωδώς πολιτικά, παρά τον μεγάλο θόρυβο που προκάλεσε παγκοσμίως.
CAMILLE. ‘Hταν καλεσμένη σε ένα πάνελ από το ειδησεογραφικό κανάλι LCI για να μιλήσει για το επιχειρηματικό της εγχείρημα το οποίο προκάλεσε μεγάλο θόρυβο στα γαλλικά κοινωνικά δίκτυα αλλά και στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Μεταξύ πολλών άλλων είπε ότι ήταν συνοδοιπόρος των Κιτρινογελεκάδων, αλλά όχι «εκείνων που περιέφεραν τον Μακρόν στην γκιλοτίνα». Είπε επίσης ότι το φρικαλέο παιχνίδι της το είχαν ήδη παίξει πάνω από 1.000 παίχτες των οποίων τα ¾ επέλεξαν την θανάτωση του Μακρόν, ως δυνητική επιλογή του παιχνιδιού.
